Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 82/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-04-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej  decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku A.M. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej skarżącej, jako byłego członka zarządu spółki z o.o., za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r. -postanawia- odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...]

Dyrektor Izby Skarbowej

- uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej: organ I instancji) z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] w części dotyczącej odpowiedzialności z tytułu odsetek za zwłokę od zaległości spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r. w kwocie 548 800,00 zł i w tym zakresie orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej A.M-G., wraz z "A" sp. z o.o. z/s w P. za odsetki za zwłokę w kwocie 263 251,00 zł od zaległości podatkowej tej spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r.

- utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w pozostałej części.

A.M. (dalej: skarżąca), reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na opisaną powyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Wraz ze skargą wpłynął wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Skarżąca podaje, że w chwili obecnej jest zatrudniona na podstawie umowy o pracę uzyskując zarobki 1600 zł. Jej mąż P.G. zatrudniony jest na 1/8 etatu z racji warunków zdrowotnych i uzyskuje z tego tytułu kwotę 400 zł brutto.

Posiadają wspólne dziecko – 3 letniego syna. Skarżąca na zasadzie ustawowej wspólności małżeńskiej posiada dom w którym mieszka razem z mężem i dzieckiem oraz dwa samochody, których wartość nie przekracza łącznie 10 000 zł. Podaje, że nie posiada żadnych oszczędności ani innych składników majątkowych poza przeciętnym wyposażeniem domu w którym mieszka.

Zdaniem skarżącej prowadzenie działań egzekucyjnych względem niej spowoduje nieodwracalne i tragiczne skutki dla niej i jej rodziny. Skarżąca zostanie pozbawiona środków do życia a ponadto działania organów egzekucyjnych mogą spowodować brak możliwości funkcjonowania, dojazdu do pracy, a co najgorsze miejsca zamieszkania dla całej rodziny w tym trzyletniego syna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi, może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie.

Z uwagi na fakt, iż wstrzymanie wykonania skarżonego aktu możliwe jest jedynie na wniosek skarżącego, to skarżący winien przedstawić w składanym wniosku okoliczności, które - jego zdaniem - świadczą o konieczności udzielenia mu tymczasowej ochrony. Uwzględnienie wniosku uwarunkowane jest tym, by wskazane przez skarżącego okoliczności mieściły się w wymienionych wyżej przesłankach w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Ciężar wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnioskodawcy.

W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (tak np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. GZ 138/2004, LexPolonica nr 375764).

Odnosząc się do okoliczności niniejszej sprawy, zdaniem Sądu, nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż podane przez skarżącą argumenty przemawiające w jej mniemaniu za zasadnością wniosku nie wyczerpują ustawowych przesłanek wstrzymania.

Sąd podkreśla, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia.

Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (postanowienie NSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2011r. II GSK 49/11).

Zdaniem Sądu należy podnieść, że obowiązek o charakterze pieniężnym, a takiego dotyczy niniejsza sprawa, ma z natury odwracalny charakter. Oznacza to, że w razie jego zrealizowania, a następnie uwzględnienia skargi, objęta zaskarżoną decyzją kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi.

W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała, że spełnione zostały przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a, a zatem, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki.

Jednocześnie Sąd nadmienia, że brak przesłanek do wstrzymania zaskarżonego aktu nie przesądza o losie skargi. Zaskarżona decyzja zostanie poddana odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym.

Z podanych względów Sąd uznał, że wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie i w związku z tym na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a orzekł, jak w sentencji postanowienia.