Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 817/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 19a
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Protokolant starszy referent Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 12 listopada 2014 r. nr IPPP3/443-768/14-4/KB w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

I.Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") zwróciła się wnioskiem z dnia 6 sierpnia 2014 r. (uzupełnionym w dniu 17 października 2014 r.) do Ministra Finansów o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego.

Z przedstawionego przez Spółkę opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego wynika, że Skarżąca w zakresie swojej działalności świadczy usługi pośrednictwa cyfrowej sprzedaży określonych praw do nagrań audio i wideo (treści, którymi Spółka może dysponować). Zaznaczyła, iż przez "cyfrową sprzedaż" należy rozumieć udzielanie sublicencji kontrahentom Spółki na dystrybucję dalszą utworów muzycznych, słowno-muzycznych oraz nagrań wideo (w tym audiowizualnych). Usługi Spółki polegają na uzyskaniu, w głównej mierze od podmiotów krajowych, licencji na korzystanie z nagrań audio i wideo na podstawie umów ramowych zawartych z ich właścicielami lub dysponentami oraz udzielaniu sublicencji na korzystanie z nagrań audio i wideo dystrybutorom - krajowym i zagranicznym serwisom multimedialnym (np. [...], [...], [...], [...], [...], itp., dalej: "Dystrybutorzy").

Jak wskazała Skarżąca dystrybutorzy nabywają licencje od Spółki we własnym imieniu, ale na rzecz klientów końcowych (będących co do zasady osobami fizycznymi), którzy mogą pobrać, odsłuchać lub obejrzeć dane nagranie - za opłatą lub bezpłatnie (np. w modelach reklamowych gdzie opłaty wnosi reklamodawca). Natomiast zasadą jest, że Spółki nie łączą umowy licencyjne z klientami końcowymi.

Umowy licencyjne lub sublicencyjne zawierane z Dystrybutorami mają charakter umów ramowych, na podstawie których Dystrybutorzy uzyskują niewyłączne prawo do dystrybucji w serwisach multimedialnych treści, którymi Spółka może dysponować w zakresie udzielonych jej licencji. Udostępnienie Dystrybutorom praw do dystrybucji treści, którymi Spółka może dysponować, następuje z zasady na czas określony, jednakże zdarzają się również umowy na czas nieokreślony (bezterminowe) ze sprecyzowanym czasem na ich wypowiedzenie. W okresie obowiązywania umowy Spółka nie przenosi na Dystrybutorów majątkowych praw autorskich do nagrań audio i wideo.

Umowy zawierane przez Spółkę z Dystrybutorami mają zróżnicowane okresy rozliczenia sprzedaży (w większości przypadków jest to miesięczny okres rozliczeniowy ale zdarzają się też okresy kwartalne, półroczne), różne terminy raportowania sprzedaży oraz terminy płatności.

Jednolity co do zasady jest natomiast model biznesowy rozliczeń - Spółka otrzymuje od dystrybutora ustalony procent przychodów osiągniętych przez Dystrybutora z dystrybucji nagrań audio i wideo w określonym czasie.

Terminy raportowania ukształtowane są w zależności od umowy i przeprowadzonych negocjacji (chociaż pole negocjacyjne zwłaszcza z takimi podmiotami jak [...], [.], [...] czy [...] jest bardzo ograniczone) i z reguły nie przekraczają miesiąca po zakończeniu przyjętego przez Dystrybutora okresu rozliczeniowego (np. w przypadku, gdy Dystrybutor rozlicza sprzedaż nagrań audio i wideo w okresie miesiąca kalendarzowego, Spółka może otrzymać raport sprzedaży dokonanej przez Dystrybutora w styczniu, dopiero 27 lutego). Zdarzają się jednak umowy, na podstawie których rozliczenie następuje dopiero 45 dni po zakończeniu okresu. Z zasady raporty przesyłane są bezzwłocznie po ich sporządzeniu przez dystrybutora, za pośrednictwem poczty elektronicznej, ale w niektórych przypadkach są udostępniane na dedykowanej stronie internetowej. Spółka nie ma możliwości wcześniejszego uzyskania raportu, gdyż Dystrybutorzy prowadzą swoje rozliczenia biorąc pod uwagę własne ograniczenia techniczne i osobowe, lokalne regulacje prawne i podatkowe jak również inne, nieznane Spółce okoliczności. Niejednokrotnie dane o treściach, którymi Spółka może dysponować, muszą zostać zebrane z całego świata.

Niekiedy nabywcy zastrzegają, że w przypadku sprzedaży w danym okresie nagrań audio i wideo poniżej określonej kwoty (np. gdy należność wobec Spółki nie przekroczy 250 euro w kwartale), taka sprzedaż zostanie przyporządkowana do okresu, w którym kwota ta zostanie przekroczona i zostanie zaraportowana i wypłacona Spółce razem ze sprzedażą dokonaną w tym innym okresie.

Jednocześnie, do momentu otrzymania lub udostępnienia raportu sprzedaży Spółka nie zna wielkości "sprzedaży" licencjonowanej treści, którą może dysponować ani należnego jej z tego tytułu wynagrodzenia. Nie jest w stanie samodzielnie oszacować czy wyświadczyła jakiekolwiek usługi na rzecz Dystrybutora i jaki był ich zakres.

Spółka będzie wykazywać w treści faktury okres, do którego odnoszą się płatności i rozliczenia w następujący sposób: "okres udzielenia licencji: styczeń 2014 r., zakończony wystawieniem raportu sprzedaży 15 lutego 2014 r.

W związku z tak przedstawionym opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego Spółka zapytała czy w myśl art. 19a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: "ustawa VAT"), znowelizowanej ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 35), w odniesieniu do świadczonych przez Spółkę po 1 stycznia 2014 r. usług udzielania licencji obowiązek podatkowy w VAT powstanie w momencie udostępnienia Spółce przez Dystrybutora raportu sprzedaży, w związku z czym faktura z tego tytułu powinna z zasady zostać wystawiona w terminie do 15 dnia miesiąca następującego po udostępnieniu tego raportu?

Zdaniem Strony, obowiązek podatkowy z tytułu świadczenia przez Spółkę po 1 stycznia 2014 r. usług udzielania licencji powstanie w momencie udostępnienia Spółce przez Dystrybutora raportu rozliczeniowego, w związku z czym faktura z tego tytułu powinna zostać wystawiona w terminie do 15 dnia miesiąca następującego po udostępnieniu tego raportu, chyba że zawiera informację jakiego okresu dotyczy.

Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia 12 listopada 2014 r. uznał stanowisko Strony w zakresie dotyczącym podatku od towarów i usług w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego za nieprawidłowe.

Minister Finansów stwierdził, że ustawa o VAT nie definiuje tego momentu powstania obowiązku podatkowego, ani w żaden sposób nie precyzuje, jakimi kryteriami należy posługiwać się dla jego określenia. O faktycznym wykonaniu usługi decyduje jej charakter. Wątpliwości Skarżącej budził moment powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2014 r.

Organ stwierdził, że dla usług udzielania sublicencji na korzystanie z nagrań audio i wideo, co do zasady, obowiązek podatkowy będzie powstawał z chwilą wykonania usługi. Przepis art. 19a ust. 3 ustawy o VAT normuje moment powstania obowiązku podatkowego w odniesieniu do "usługi, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń", czyli takiej usługi ciągłej, która jest zwykle wykonywana przez pewien czas natomiast rozliczenie należności za nią następuje w ramach ustalonego okresu. Skoro strony umowy ustaliły płatność za usługę udzielania sublicencji w okresach rozliczeniowych a Skarżąca jest zobowiązany do określonego zachowania (udzielania sublicencji) przez czas trwania usługi to obowiązek podatkowy dla Skarżącej powstanie zgodnie z dyspozycją art. 19a ust. 3 tej ustawy. W związku z tym organ stwierdził, iż obowiązek podatkowy względem świadczonych usług powstaje zgodnie z ustalonymi w umowach zawartych z Dystrybutorami terminami rozliczeń, tj. z upływem każdego okresu rozliczeniowego (odpowiednio miesiąca, kwartału, półrocza). Tym samym jeśli np. z danym Dystrybutorem okresem rozliczeniowym jest miesiąc obowiązek podatkowy z tytułu świadczenia usługi przez Spółkę na rzecz tego Dystrybutora powstaje w chwili zakończenia danego miesiąca.

Minister nie zgodził się ze Skarżącą, że moment powstania obowiązku podatkowego powinien być określony z uwzględnieniem czasu potrzebnego na udokumentowanie zdarzeń niezbędnych dla ustalenia podstawy opodatkowania za dany okres rozliczeniowy tzn. jest uzależniony od przedstawienia przez Dystrybutora raportu sprzedaży, na bazie którego Spółka ustali kwotę wynagrodzenia. Jak wskazał Minister, momentem powstania obowiązku podatkowego nie będzie moment udostępnienia Spółce przez Dystrybutora raportu rozliczeniowego. Przepis art. 19a ustawy o VAT nie uzależnił powstania obowiązku podatkowego od otrzymania od kontrahenta dokumentów takich jak np. raporty sprzedaży.

Organ wskazał, że od 2014 r. obowiązek podatkowy VAT nie jest uzależniony od momentu wystawienia faktury, ale właśnie od wykonania usługi, należy zawsze określić moment jej wykonania. Skarżącej nie będzie postępować prawidłowo rozpoznając obowiązek podatkowy z tytułu świadczenia usług udzielania sublicencji dopiero z chwilą otrzymania/udostępnienia raportu sprzedaży i wystawiając fakturę w terminie do 15 dnia miesiąca następującego po otrzymaniu/udostępnieniu tego raportu. W przedmiotowym przypadku datą wykonania usługi jest data upływu każdego okresu rozliczeniowego, za który Spółka otrzymuje raport rozliczeniowy, a nie data otrzymania/udostępnienia raportu przez Dystrybutora.

W ocenie Ministra, Skarżąca zobowiązana jest w okolicznościach niniejszej sprawy do ustanowienia takiego systemu dochodzenia i określania należnych kwot z tytułu świadczonych usług, który pozwoliłby realizować obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług zgodnie z ustawowymi terminami. Natomiast okoliczności utrudniające nie mogą przesądzać o tym, że automatycznie, dla uproszczenia należy odsunąć w czasie moment powstania obowiązku podatkowego, w szczególności gdy regulacje art. 19a ustawy o VAT nie przewidują takiej możliwości.

W odniesieniu do świadczonych przez Spółkę po 1 stycznia 2014 r. usług udzielania sublicencji obowiązek podatkowy w VAT powstaje z upływem ustalonego w umowie okresu rozliczeniowego (miesiąca, kwartału, półrocza). Fakturę dokumentującą świadczenie przedmiotowych usług należy wystawić, zgodnie z art. 106i ust. 1 ustawy o VAT, nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym wykonano usługę, tj. nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po danym miesiącu, kwartale, półroczu.

Skarżąca po wezwaniu Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Zaskarżonej interpretacji Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego: art. 19a ustawy o VAT polegające na nieprawidłowym określeniu momentu powstania obowiązku podatkowego na gruncie ustawy VAT i związanej z tym daty wystawienia faktury.

Uzasadniając skargę Skarżąca stwierdziła, że stanowisko Organu nie uwzględnia w żaden sposób rzeczywistego charakteru usług świadczonych przez Spółkę oraz przyjętego modelu biznesowego stosowanego również przez inne podmioty świadczące usługi udzielania licencji. Jak zaznaczyła, organ zobowiązuje Spółkę do wystawienia faktury w stosunku do obrotu z tytułu udzielenia sublicencji na korzystanie z nagrań audio i wideo, które nie zostały dotąd rozliczone, gdyż zakończenie i zamknięcie danego okresu rozliczeniowego następuje dopiero w momencie dostarczenia raportu sprzedaży. Podniosła, iż przed otrzymaniem raportu Spółka nie ma możliwości rozliczenia obrotu z tytułu udzielonych sublicencji, gdyż nie zna zakresu, wielkości oraz wartości sprzedaży dokonanej przez Dystrybutora.

Zdaniem Spółki, wbrew stanowisku organu, niemożliwe jest uzyskanie raportów od Dystrybutorów na koniec miesiąca lub kwartału kalendarzowego, w którym świadczona była sprzedaż. Skarżąca zarzuciła, iż organ nie wziął pod uwagę, że 25 - 45 dni na przygotowanie raportów jest terminem realnym zważywszy na możliwości serwisów związane z wolumenami sprzedaży (serwis [...], serwis [...], serwis [...], serwis [...]).

Zaznaczyła, iż nie ma nawet teoretycznej możliwości wpłynięcia na terminy otrzymywania raportów, które dosyłane są przez Dystrybutorów zgodnie z ich możliwościami rozliczeniowymi.

Skarżąca odwołując się do przepisu art. 106e 1 ust. 8 ustawy o VAT, zgodnie z którym faktura VAT powinna zawierać zakres wykonanych usług oraz wartość wykonanych usług, których dotyczy sprzedaż, uznała, iż gdyby wystawiła fakturę nie posiadając rzeczywistej wiedzy co do ilości usług oraz ich wartości, działała by niezgodnie z tym unormowaniem.

Wskazała również, że w przypadku sprzedaży autorskich praw majątkowych do poszczególnych nagrań audio i wideo (udzielenia sublicencji do korzystania z nich) nie można mówić o istnieniu jakichkolwiek okresów rozliczeniowych, gdyż każda "sprzedaż" na rzecz Dystrybutora nabywającego licencję we własnym imieniu ale na rzecz klienta końcowego, a więc każdy przypadek udzielenia licencji na rzecz klienta, z zasady wymaga odrębnego rozliczenia. Podobnie, terminy płatności nie są ustalane po sobie, ale w relacji do daty dokonania "sprzedaży". W efekcie, zastosowanie znaleźć powinien nie art. 19a ust. 3 ustawy o VAT, a art. 19a ust. 1 tej ustawy. W takim przypadku, obowiązek podatkowy powstawałby z chwilą wykonania usługi, czyli z chwilą "dzierżawy" danego autorskiego prawa majątkowego (udzielenia sublicencji do korzystania). Z tym, że w odniesieniu do przypadków dzierżawy praw, w związku z treścią wyłączenia zawartego w art. 19a ustawy VAT, zastosowanie znajdzie art. 19a ust. 5 pkt 4 ustawy VAT zgodnie z którym obowiązek podatkowy z tytułu "najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym charakterze" powstaje z chwilą wystawienia faktury VAT. Końcowo stwierdziła, iż również w przypadku innej kwalifikacji usług świadczonych przez Spółkę (jako usług "najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym charakterze") stanowisko Ministra byłoby nieprawidłowe.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko.

Pismem z dnia 18 stycznia 2016r. Skarżąca wskazała, że raport sprzedaży jest stwierdzeniem przez Partnera prawidłowego wykonania usługi. Na potwierdzenie prawidłowości prezentowanego stanowiska powołała wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 29 maja 2015r. I SA/Wr 329/15.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W rozpoznanej sprawie zaskarżona została interpretacja indywidualna. Przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Natomiast stosownie do postanowień art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej zdanie pierwsze interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Z kolei art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej stanowi, iż w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.

Z przytoczonych przepisów wynika, że organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko podatnika). Zatem stanowisko organu powinno odnosić się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku powinno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym.

Kwestie sporne w sprawie koncentrowały się wokół wykładni art. 19a ust. 1 ustawy o VAT określającego moment powstania obowiązku podatkowego przy wykonaniu usług. Istota sporu sprowadza się do określenia momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku VAT w sytuacji opisanej we wniosku o udzielenie zaskarżonej interpretacji, to jest gdy Skarżąca z przyczyn leżących po stronie jej kontrahenta (Dystrybutora) nie ma informacji stanowiących podstawę wyliczenia należnego wynagrodzenia. Skarżąca wskazywała, że do momentu otrzymania lub udostepnienia raportu sprzedaży Spółka nie zna wielkości sprzedaży z tytułu usług udzielania licencji, którą może dysponować, ani należnego jej z tego tytułu wynagrodzenia. Wobec powyższego, w ocenie Spółki obowiązek podatkowy w podatku VAT powstanie dopiero w momencie udostepnienia jej przez Dystrybutora raportu sprzedaży.

Zdaniem Sądu stanowisko to jest błędne.

Dokonując oceny zaskarżonej interpretacji należy zauważyć, że z orzecznictwa sądowego wynika zasada, iż obowiązków podatkowych nie mogą modyfikować umowy cywilnoprawne (por. np. wyroki NSA z: 12 lipca 2006r. sygn. akt II FSK 995/05, 8 lutego 2013r. sygn. akt I FSK 477/12 13 marca 2014r. sygn. akt I FSK 614/13, oraz wyroki: WSA w Warszawie z 19 grudnia 2011r. sygn. akt III SA/Wa 897/11, WSA w Warszawie z dnia 7 października 2015r., sygn. akt III SA/Wa 4019/14, WSA w Poznaniu z 6 listopada 2009r. sygn. akt I SA/Po 479/09, WSA we Wrocławiu z 29 maja 2015r. sygn. akt I SA/Wr 329/15). Ma to uzasadnienie w treści art. 4 O.p., który stanowi, że obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach. Tym samym przez umowę cywilną, zawartą w granicach swobody umów (art. 353 k.c.), nie można kształtować istotnych elementów zobowiązania podatkowego. Obowiązek podatkowy powstaje w warunkach przez prawo określonych niejako automatycznie, tj. niezależnie od woli i zamiaru podmiotów temu obowiązkowi podlegających.

Zatem poprzez umowę cywilną, zawartą w granicach swobody umów (art. 353 Kodeksu cywilnego) nie można kształtować istotnych elementów zobowiązania podatkowego. Żadne postanowienia umowne nie mogą modyfikować obowiązków podatkowych wynikających z mocy ustawy. Wzajemne relacje kontrahentów mogą być jedynie podstawą roszczeń cywilnoprawnych, a nie uwolnienia od obowiązku podatkowego bądź jego modyfikacji. Umowa cywilnoprawna nie wywiera żadnych skutków w zakresie obowiązków podatnika w stosunku do Skarbu Państwa, tak gdy chodzi o sam obowiązek nieekwiwalentnego świadczenia na rzecz władzy publicznej, jak i kształtowania stosunku prawnego zobowiązania podatkowego. W szczególności nie można w drodze umów cywilnoprawnych znosić, zmieniać, poszerzać czy przenosić na osoby trzecie obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego.

W konsekwencji umowne uznanie usługi za wykonaną dopiero z chwilą weryfikacji/potwierdzenia danych o obrotach przez Dystrybutora nie może wpływać na odmienne określenie momentu powstania obowiązku podatkowego – pozostaje to bez znaczenia dla ww. celów. Zdaniem Sądu czym innym jest ustalenie i zweryfikowanie wysokości należnego Spółce wynagrodzenia, a czym innym wykonanie usługi. Nie można zgodzić się ze Skarżącą, że moment powstania obowiązku podatkowego powinien być określony z uwzględnieniem czasu potrzebnego na udokumentowanie zdarzeń niezbędnych dla ustalenia podstawy opodatkowania, tzn. jest uzależniony od przedstawienia przez Dystrybutora raportu sprzedaży. Opisane raportowanie nie stanowi bowiem elementu usługi, a związane jest z rozliczeniem wynagrodzenia za wyświadczoną usługę.

Powyższy pogląd o niedopuszczalności kształtowania poprzez umowę cywilną istotnych elementów zobowiązania podatkowego musi być, w ocenie Sądu, uzupełniony o istotne zastrzeżenie w odniesieniu do wykonywania usługi w części, czy też usługi, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń. Mianowicie to od woli stron zależy, czy w zawieranej umowie umówią się na częściowe wykonywanie usługi (por. art. 19a ust.2 ustawy o VAT) a także, czy ustalą na następujące po sobie terminu płatności lub rozliczeń. ( art. 19a ust.3 ustawy o VAT).

Z przedstawionych we wniosku okoliczności wynika, że Spółka udziela sublicencji. Spółka otrzymuje od Dystrybutora ustalony procent przychodów osiągniętych przez Dystrybutora w określonym czasie. Przy czym, jak trafnie argumentował organ interpretacyjny, skoro Skarżąca we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego wskazała, iż wynagrodzenie z tytułu świadczonych usług ustalane jest za ustalone okresy rozliczeniowe, to powstanie obowiązku podatkowego związanego z tym świadczeniem reguluje art. 19a ust. 1 i 3 ustawy o VAT. Zgodnie z tą regulacją obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi. A usługę, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się te płatności lub rozliczenia, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi. Zatem obowiązek podatkowy dla usług świadczonych przez Skarżącą powstaje z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się płatności lub rozliczenia za te świadczenia. Zdaniem Sądu w przypadku przyjęcia za prawidłowe stanowiska prezentowanego przez Spółkę nasuwa się pytanie, co w sytuacji, kiedy Strona nie otrzymałaby raportu sprzedaży od Dystrybutora. Idąc tokiem rozumowania Skarżącej należałoby dojść do wniosku, że obowiązek podatkowy z tytułu udzielenia sublicencji nie powstanie. Powyższe ujawnia słabość stanowiska Skarżącej.

Podkreślić należy ponownie, iż obowiązek podatkowy powstaje z mocy prawa niezależnie od działań Skarżącej czy też jej kontrahentów. Jeżeli jak wskazano we wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego wynagrodzenie Skarżącej rozliczane jest za ustalone okresy rozliczeniowe, to zgodnie z art. 19a ust. 1 i 3 ustawy o VAT obowiązek podatkowy powstanie z upływem każdego z tych okresów bez względu na to, czy Dystrybutor udzielił informacji dotyczących wysokości wpływów osiąganych z korzystania z utworów.

Podobne stanowisko zaprezentował tutejszy Sąd w wyroku o sygn. III SA/Wa 2589/14 i Sąd w składzie orzekającym pogląd ten w pełni podziela.

W rozpatrywanej sprawie Skarżąca w skardze podjęła próbę modyfikacji (uszczegółowienia) stanu faktycznego, w odniesieniu do przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji. Mianowicie przedstawiając stan faktyczny we wniosku Spółka wyraźnie wskazała, że umowy licencyjne lub sublicencyjne zawierane z Dystrybutorami mają zróżnicowane okresy rozliczenia wynagrodzenia z tytułu usługi udzielenia licencji (w większości są to miesięczne okresy rozliczeniowe, ale zdarzają się też okresy kwartalne, czy półroczne) oraz terminy płatności. Sformułowane we wniosku pytanie dotyczyło momentu powstania obowiązku podatkowego w odniesieniu do świadczonych przez Stronę usług udzielania licencji. Natomiast w skardze zakwestionowała stanowisko, jakoby w związku z nabyciem licencji zostały ustalone "następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń", gdyż terminy rozliczeń z zasady dotyczą świadczenia polegającego na udostepnieniu katalogu utworów do czerpania korzyści, a pytanie Spółki nie dotyczyło wynagrodzenia za udostepnienie takiego katalogu, ani też wynagrodzenia ryczałtowego. W przypadku sprzedaży autorskich praw majątkowych do poszczególnych nagrań nie można mówić o istnieniu jakichkolwiek okresów rozliczeniowych.

Ta modyfikacja nie była jednak przedmiotem rozważań organu zawartych w zaskarżonej interpretacji opartej na stanie faktycznym opisanym we wniosku i tym samym nie podlega ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie.

Uznając stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji za prawidłowe, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.