Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 878/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 usr. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi J.C. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w sprawie wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., działając na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) nakazał A. C. i J. C. rozbiórkę tarasu wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę dla mieszkania nr [...] w budynku przy ulicy [...] w K. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że wobec nie przedłożenia wymaganych, w trybie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane, dokumentów, organ zmuszony był orzec jak w sentencji, zgodnie z art. 48 ust. 4 cytowanej ustawy. Decyzja ta wobec niewniesienia odwołania stała się ostateczną.

Odrębnymi pismami z dnia 20 maja 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., stosownie do art. 15 § 1 i § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wezwał J. C. i A. C. do wykonania obowiązku nałożonego wymienioną powyżej decyzją, informując, iż w razie niewykonania obowiązku, sprawa skierowana zostanie na drogę postępowania egzekucyjnego i zostanie nałożona grzywna w celu przymuszenia.

Wobec pisma J. i A. C. z dnia 6 czerwca 2013 r., powiadamiającego o przystąpieniu do realizacji decyzji nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. w dniu 12 czerwca 2013 r. przeprowadził oględziny tarasu mieszkania nr [...] w budynku przy ulicy [...], po czym stwierdzając brak jego całkowitej rozbiórki, poinformował, że rozbiórka tarasu polega nie tylko na usunięciu barierki, "ale także na usunięciu warstw wykonanych w celu uzyskania tarasu...".

W dniu [...] r. wystawiony został przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. tytuł wykonawczy nr [...] skierowany do A. C. Pismem z dnia 9 września 2013 r. zgłosił zarzuty do wystawionego tytułu wykonawczego, które rozpatrzone zostały przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Postanowieniem z dnia [...] r. odmówiono "umorzenia postępowania egzekucyjnego związanego z niewykonaniem decyzji z dnia [...] r. nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nakazującej rozbiórkę tarasu wybudowanego dla mieszkania nr [...] w budynku przy ulicy [...] w K. bez wymaganego pozwolenia na budowę". Postanowienie to skierowane zostało do wiadomości J. C., która wraz z mężem pismem z dnia 15 stycznia 2014 r. złożyła zażalenie.

Rozpatrując złożone zażalenie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia [...] r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego umorzył postępowanie zażaleniowe. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż organ powiatowy zaniedbał wszczęcia postępowania egzekucyjnego względem J. C. Wyjaśnił, że podstawą prowadzenia postępowania egzekucyjnego jest prawidłowo wystawiony tytuł wykonawczy, który nie został wobec żalącej się wystawiony. Oznacza to, że nie ma ona interesu prawnego w zaskarżeniu wydanego w pierwszej instancji rozstrzygnięcia.

Uwzględniając powyższe Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wystawił w dniu [...] r. nowy tytuł wykonawczy nr [...] kierując go do J. C. W tytule tym zawarto wymagane dane i niezbędne pouczenia.

Pismem z dnia 24 marca 2014 r. J. C. ponownie zgłosiła zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Podniosła, że przystąpiła do odtworzenia konstrukcji i pokrycia dachu, a opóźnienie spowodowane było brakiem reakcji Wspólnoty, zobowiązanej do przedłożenia ekspertyzy. Sprostowała też zapis organu w decyzji nr [...] o treści "wykonanie wylewki betonowej na drewnianym stropie w pasie ok. 150 cm wzdłuż elewacji przez właścicieli mieszkania nr [...]", wskazując, że z mężem dokonała rozbiórki ślepej konstrukcji dachu pokrytego dachówką karpiówką i ułożyła na istniejącej tam wylewce trzykrotną izolację przeciwwodną z "folii w płynie", a następnie ułożyła płytki gresowe i zamontowała balustradę.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] r, działając na podstawie art. 34 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t,jedn. Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uznał zarzuty za nieuzasadnioe. W krótkim uzasadnieniu organ wyjaśnił, że podstawą zarzutów było wykonanie części obowiązku, tzn. usunięcie balustrady i odtworzenie konstrukcji dachu. Zobowiązana powtórzyła jednocześnie, że płyta żelbetowa tarasu istniała już wcześniej. Organ wyjaśnił, że z przedłożonej przez właściciela nieruchomości – Wspólnotę Mieszkaniową ekspertyzy stanu stropu nad mieszkaniem nr [...] wynika, że odkrywka od strony dachu wykazała brak zdemontowania konstrukcji i wykończenia tarasu i ograniczenie się jedynie do odtworzenia dachu i przesłonięcia drzwi tarasowych styropianem i tynkiem powyżej połaci dachu. Dalej z ekspertyzy tej wynika, że za ciężar tarasu autor ekspertyzy uważa ciężar płytek kamionkowych na zaprawie oraz ciężar betonu zbrojonego o grubości 10cm. Organ powiatowy uznając, że żelbetową płytę tarasu wykonali małżonkowie C., uznał, że rozbiórka tarasu polega także na usunięciu owej płyty tarasu.

W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie J. C. wskazała, iż organ powiatowy uznał za udowodnione, że przyczyną ugięcia konstrukcji drewnianej pod sufitem mieszkania poniżej jest ciężar płyty tarasu, o realizację której jest podejrzewana. Przygotowana ekspertyza, w jej odczuciu, miała udowodnić "jedyną" przyczynę odkształcenia sufitu w mieszkaniu poniżej, nie dotyczyła zaś bezpośrednio niniejszej sprawy. Podniosła, że ekspertyza ta oparta została na błędnych założeniach nie odzwierciedlających faktycznych okoliczności, tj. rzeczywistych grubości istniejących wypełnień, ich lokalizacji oraz ich wpływu na odkształcenia. Przedstawione w ekspertyzie grubości nie są adekwatne do stanu faktycznego, w rzeczywistości ich grubość to 8 a nie 10 cm. Tym w jej odczuciu ekspertyza ta nie może być miarodajnym dokumentem w sprawie. Dowodem na istnienie wcześniej wylewki pod płytkami jest fakt, iż ułożenie na niej płytek nastąpiło bez potrzeby i konieczności podniesienia rynny o jej wysokość (tej wylewki) lub wydłużenie obróbki blacharskiej, co w tym przypadku nie miało miejsca.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. orzekł o utrzymaniu w mocy postanowienia organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdził, iż podstawą wydania tytułu wykonawczego w niniejszej sprawie była decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nakazująca A. C. i J. C. rozbiórkę tarasu wybudowanego dla mieszkania nr [...] w budynku przy ulicy [...] w K. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Obowiązek wskazany w tej decyzji nie został wykonany, stąd w przypadku, gdy zobowiązany uchyla się od wykonania obowiązku, to wierzyciel zgodnie z dyspozycją art. 6 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Stosowanie do treści art. 1 pkt 12b tej ustawy są to m.in. grzywna w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze, przymus bezpośredni. Podstawę prowadzenia egzekucji stanowił prawidłowo wystawiony tytuł wykonawczy, w którym wskazany został obowiązek, który ma być wyegzekwowany. Zobowiązany może kwestionować taki tytuł wykonawczy wnosząc zarzuty zgodnie z art. 33 ustawy. W niniejszej sprawie wnoszący zarzuty stwierdził, iż wskazany w tytule wykonawczym obowiązek został przez niego wykonany. Jak wynika jednak z ekspertyzy wykonanej przez rzeczoznawcę w wyniku dokonania odkrywki w miejscu dawnego tarasu stwierdzono, że konstrukcja tarasu nie została rozebrana (pomimo zapewnień ze strony użytkownika lokalu nr [...], że na obiekcie przywrócono stan pierwotny). Nadal występują tam płytki ceramiczne oraz ślady po barierkach, a pod płytkami ceramicznymi występują warstwy izolacji tzw. folia w płynie oraz płyta z wylewki cementowej o grubości ok. 10 cm zbrojonej, a także na końcu znajduje się 5cm styropian. Stwierdzono też, że nie zostały zdemontowane drzwi balkonowe prowadzące na taras, a jedynie przesłonięto je styropianem i nałożonym na to tynkiem. Podkreślono, że istnieje różnica pomiędzy podłogą w pokoju mieszkania nr [...], a posadzką tarasu. W ocenie organu powyższe ustalenia świadczą, iż zobowiązani nie wykonali nałożonego decyzją nr [...] obowiązku. Zdaniem organu trudno przyjąć za udowodnione, aby płyta żelbetowa na której posadowiony został przedmiotowy taras istniała w tym miejscu wcześniej. Z zebranego materiału dowodowego wynika bowiem, iż płyta z wylewki cementowej zbrojona siatką ze stali żebrowanej powstała w związku z budową przedmiotowego tarasu, co także potwierdza przygotowana i przedłożona ekspertyza, która stanowi rzetelny i szczegółowy dokument w sprawie. W świetle powyższego postanowienie organu pierwszej instancji należy uznać za zgodne z prawem i zasadnym jest jego utrzymanie w mocy.

. Niezadowolona z powyższego rozstrzygnięcia J. C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, żądając uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia i zasądzenia kosztów postępowania oraz umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: art. 33 pkt 1 w związku z art. 34 § 1, § 2 i § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy przez organ pierwszej instancji, następnie przyjętym przez organ odwoławczy; art. 80, art. 79, art. 77 i art. 8, art. 9 i art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy zawarte w stanowisku wierzyciela, przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. W uzasadnieniu rozwinięto zgłoszone zarzuty podtrzymując stanowisko zawarte w dotychczasowych pismach tj. o wykonaniu ciążącego obowiązku rozbiórki tarasu nałożonego decyzją nr [...] z dnia [...] r. Skarżąca podkreśliła związanie sprawy z innym postępowaniem dotyczącym ugięcia stropu kuchni w mieszkaniu nr [...] w tym samym budynku, oraz powołała się na fakt zobowiązania zarządcy budynku do sporządzenia opinii w tej sprawie. Opóźnienie wykonania decyzji powołanej w tytule wykonawczym spowodowane było wyczekiwaniem na przygotowanie ekspertyzy (dla ułatwienia jej wykonania). Jednak zarządca Wspólnoty Mieszkaniowej, mimo, iż nie zaskarżył decyzji nakładającej na niego obowiązek sporządzenia ekspertyzy, nie wykonywał nałożonego obowiązku, co wpłynęło na termin i możliwość rozbiórki tarasu. Dopiero po wykonaniu rozbiórki tarasu zarządca przystąpił do przygotowania opinii, stąd ekspertyza wykonana została bez wnikliwego rozpatrzenia wszystkich aspektów sprawy. Skarżąca podniosła dodatkowo, iż nie brała udziału w postępowaniu, w którym nałożono obowiązek sporządzenie ekspertyzy i nie mogła zgłaszać swoich uwag i zastrzeżeń. Jej zdaniem w postępowaniu tym doszło do naruszenia art. 8 i art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż organy mają obowiązek czuwać by uczestniczące w postępowaniu strony nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, a wobec braku możności zapoznania się z przygotowaną ekspertyzą nie można było się do niej ustosunkować, a ekspertyza ta nie została wykonana rzetelnie. Oparta została na błędnych założeniach i nie odzwierciedla stanu faktycznego sprawy. Skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem organów, przyjętych i opartych na podstawie przygotowanej w innym postępowaniu opinii biegłego, że nie dokonano rozbiórki tarasu. Podniosła, że organy nałożyły na nią i na jej męża obowiązek rozbiórki płyty żelbetowej, na której posadowiony był taras, tylko na podstawie fragmentu przygotowanej opinii. Podkreśliła, że nie jest to wyczerpujące ustalenie. Zwróciła też uwagę na fakt powstania lokalu mieszkalnego nr [...] z dawnego strychu, co nastąpiło zanim została jego najemcą w 2001 r. Dodała, że nie wykonała płyty żelbetowej, bo istniała ona już wcześniej.

Zarzuciła, że organ odwoławczy uznał bezkrytycznie ustalenia organu pierwszej instancji, a tym samym przedwcześnie uznano, że sprawa jest dostatecznie wyjaśniona do rozstrzygnięcia. Dodała, że w postępowaniu naruszone zostały art. 10 oraz art. 79 Kodeksu postępowania administracyjnego czyli zasady czynnego udziału strony w postępowaniu oraz jej udziału w postępowaniu dowodowym.

W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie, potrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, powtarzając zaprezentowaną tam argumentację

Na rozprawie w dniu 19 grudnia 2014 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymała skargę i zawarte w niej wnioski i zarzuty.

Uczestnik postępowania A. C. przychylił się do skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje :

Zgodnie z zapisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) - sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Zatem kontrolują czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, i to naruszenia mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy czy stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo wreszcie naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność, albowiem jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności (art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Przy czym, po myśli art.134 tej ustawy, sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia, jak również postanowienia go poprzedzającego zgodnie ze wskazanymi normami Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż skarga nie jest uzasadniona.

Zasadnie bowiem organy obu instancji nie dopatrzyły się wystąpienia przesłanek obligujących organ egzekucyjny do zawieszenia lub umorzenia postępowania egzekucyjnego wymienionych, wymienionych enumeratywnie w art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.jedn. Dz.U. z 2014, poz. 1619). Jest poza sporem, że zgodnie z decyzją Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia [...] r. skarżąca wraz z małżonkiem A. C. zostali zobowiązani do rozbiórki tarasu wybudowanego dla mieszkania nr [...] w budynku przy ulicy [...] w K. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Od decyzji nie wniesiono odwołania, stąd stała się ona decyzją ostateczną.

Wobec niewykonania obowiązku określonego w tej decyzji, pismem z dnia 20 maja 2013 r. wystosowano do zobowiązanego upomnienie wzywając do wykonania rozbiórki tarasu wybudowanego dla mieszkania nr [...] w budynku przy ulicy [...] w K. Obowiązek ten, wbrew twierdzeniom skarżących, nie został wykonany. Potwierdził to protokół z dnia 12 czerwca 2013 r., gdzie dodatkowo zapisano, iż poinformowano zobowiązanych, że rozbiórka tarasu polega nie tylko na usunięciu barierki, ale także na usunięciu warstw wykonanych przez zobowiązanych w celu uzyskania tarasu. Pośrednio potwierdzili to też zobowiązani, wnosząc o przesunięcie terminu wykonania rozbiórki. Stąd też wdrożenie egzekucji było obowiązkiem organu pierwszej instancji, po upływie terminu określonego w upomnieniu z dnia 20 maja 2013 r. ( tj. do dni 30 czerwca 2013 r.) Sporządzony w dniu 2 września 2013 r. tytuł wykonawczy skierowany został tylko do A. C. i nie spełniał ustawowych wymogów, stąd nie mógł on być podstawą roszczeń kierowanych w stosunku do skarżącej.

Ponowny tytuł wykonawczy nr [...] został wystawiony w stosunku do J. C. w dniu 12 marca 2014 r. i spełniał on wszystkie wymogi ustawowe, określone w art. 27 cytowanej powyżej ustawy.

Zgodnie z art. 29 § 1 ustawy, organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, lecz organ ten nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W niniejszej sprawie obowiązek wynika zaś prawomocnej decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., w podstawie prawnej którego to rozstrzygnięcia przywołano przepis art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Podstawę złożonych zarzutów stanowi art. 33 ust. 1 ustawy. Skarżąca wskazała na wykonanie nałożonego na nią obowiązku – tj. podkreśliła, że dokonała rozbiórki tarasu w pełnym zakresie określonym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w postanowieniu nr [...] z dnia [...] r. Pełnomocnik skarżącej podkreśliła, że w uzasadnieniu tego postanowienia stwierdzono, iż "ustalono, że Pan A. C. i Pani J. C., inwestorzy robót wykonania tarasu, usuną balustradę, odtworzą konstrukcję i pokrycie dachu, odtworzą ścianę czołową". Podkreśliła, że w uzasadnieniu tego postanowienia dalej stwierdzono, że "wykonanie tych prac byłoby jednoznaczne z usunięciem samowoli budowlanej, co pozwoliłoby na umorzenie postępowania administracyjnego przez PINB".

Dalej pełnomocnik stwierdziła, że skoro skarżąca wykonała wszystkie wymienione prace i to już w październiku 2013 r., to wystawiony w dniu [...] r. tytuł wykonawczy należy uznać za nieuzasadniony.

Dokonując oceny zaprezentowanego przez stronę skarżącą stanowiska trzeba jednak wyraźnie podkreślić, że przywołane przez pełnomocnika skarżącej w piśmie z dnia 19 grudnia 2014 r. postanowienie Nr [...] z dnia [...] r. było jednym z rozstrzygnięć wydanych w toku prowadzonego postępowania w sprawie przedmiotowego tarasu. Postanowienie to nie kończyło postępowania. Rozstrzygnięciem kończącym to postępowanie była decyzja wymieniona w tytule wykonawczym - tzn. decyzja nr [...] z dnia [...] r., a w decyzji tej Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nakazał A. i J. C. "rozbiórkę tarasu wybudowanego dla mieszkania nr [...] w budynku przy ulicy [...] w K., bez wymaganego pozwolenia na budowę".

Nie dokonując oceny wymienionej decyzji, dodać trzeba, że z powyższą decyzją zobowiązani w niej do rozbiórki tarasu małżonkowie C. się zgodzili. Świadczy o tym fakt, iż nie zostało złożone odwołanie do organu wyższej instancji i decyzja ta stała się ostateczna. Nałożony wymienioną decyzją obowiązek jest więc jednoznaczny – dotyczy rozbiórki tarasu wybudowanego dla mieszkania nr [...]. Kwestia ewentualnej zasadności nakazanej wymienioną decyzji rozbiórki nie mogła być przedmiotem rozważań organów egzekucyjnych.

Podkreślić też trzeba, iż prawo budowlane nie zawiera legalnej definicji pojęcia "rozbiórka". Odnosząc się jednak do potocznego znaczenia tego słowa, a także mając na uwadze treść art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, celem rozbiórki jest likwidacja skutków procesu budowy (czyli obiektu wykonanego w określonym miejscu). Za rozbiórkę wybudowanego w danym miejscu obiektu – w tym przypadku tarasu dla mieszkania nr [...] należy uznać usunięcie tego obiektu z miejsca, w którym został on wybudowany (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2008 r. sygn. akt II OSK 1764/07). Skoro tarasem jest odsłonięta, płaska część budynku, otoczona balustradą na parterze, piętrze albo na płaskim dachu budynku (Popularny słownik języka polskiego pod redakcją B. Dunaj), to jego rozbiórka oznacza likwidację zarówno balustrady jak i płaskiej płyty wyłożonej płytkami ceramicznymi. W rozpatrywanej sprawie rozbiórką będzie zatem całkowite usunięcie wybudowanego bez pozwolenia na budowę tarasu dla mieszkania nr [...] przy ulicy [...] w K. W przeprowadzonym postępowaniu ustalono ponad wszelką wątpliwość, że przedmiotowy taras nie został w całości rozebrany. Strona zobowiązana przystąpiła jedynie do odtworzenia konstrukcji dachu, która istniała w tym miejscu. W tych okolicznościach konieczne stało się wszczęcie i przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego, a więc m.in wystawienie kwestionowanego tytułu wykonawczego. Wprawdzie co należy podkreślić - jak wynika z całości zgormadzonych akt sprawy, organ pierwszej instancji nie przeprowadził samodzielnie kontroli wykonania nałożonego obowiązku, tj. nie przeprowadził oględzin przedmiotowego tarasu (co należy uznać za uchybienie), ale stwierdził brak rozbiórki tarasu, opierając się na twierdzeniach biegłego zawartych w opinii przygotowanej dla potrzeb innego postępowania. W ocenie Sądu uchybienie to nie miało jednak istotnego wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Po pierwsze – w przygotowanej opinii biegły stwierdził jednoznacznie, że "oprócz odkrywki stropu, dokonano odkrywki w miejscu dawnego tarasu. W tym celu (...) rozebrano fragment odtworzonej konstrukcji dachu. Po odsłonięciu pokrycia dachu stwierdzono, że konstrukcja tarasu nie została rozebrana. Na stropie występują płytki ceramiczne oraz ślady po barierkach. (...) Stwierdzono, że pod płytkami ceramicznymi występują warstwy izolacji (tzw. folia w płynie) oraz płyta z wylewki cementowej grubości ok. 10 cm, zbrojonej siatką ze stali żebrowanej (...)". Po drugie zaś - brak wykonania rozbiórki tarasu potwierdził także na rozprawie uczestnik postępowania – A. C., przyznając, że nie została rozebrana płyta cementowa, pozostały też płytki ceramiczne, i na tym odtworzono pokrycie dachu. Przyznał także, że położył trzykrotną izolację przeciwwodną tzw. "folia w płynie", a następnie ułożył na niej płytki gresowe i zamontował balustradę. Całkowicie zaś zakwestionował wykonanie wylewki (płyty) cementowej. Z zebranego materiału wynika zatem, że nie została rozebrana płyta cementowa, budowę której skarżąca kwestionuje, ale także wykonana izolacja czy położne płytki gresowe. Nie może zatem być mowy o wykonaniu nałożonego obowiązku.

Uwzględniając powyższe trzeba podkreślić, że sprawa ugięcia stropu w mieszkaniu nr [...] i wpływu na ten stan pozostałej po tarasie płyty cementowej nie może być przedmiotem analizy w postępowaniu egzekucyjnym. Skarżąca neguje bowiem w ten sposób w konsekwencji zasadność orzeczonego ostateczną decyzją obowiązku rozbiórki tarasu. Kwestionowanie czy płyta cementowa została wykonana przez skarżącą czy istniała wcześniej, nie może być rozstrzygane w postępowaniu egzekucyjnym. Nie jest to dopuszczalne na etapie postępowania egzekucyjnego. Problem ten należało wyjaśnić w czasie postępowania legalizacyjnego, zakończonego decyzją nr [...] nakazującą rozbiórkę tarasu. Wymieniona decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. jako ostateczna pozostaje w obrocie prawnym, a wyeliminowanie jej może nastąpić jedynie w nadzwyczajnym trybie w odrębnym postępowaniu.

Odnosząc się do zastrzeżeń, które skarżąca kieruje do wykorzystanej w sprawie ekspertyzy biegłego, to należy podnieść, iż zastrzeżenia te nie mogą być rozpatrzone w postępowaniu egzekucyjnym. Wprawdzie bowiem opinia ta stała się podstawą dla stwierdzenia przez organ braku wykonania nałożonego na skarżącą obowiązku rozbiórki tarasu, ale faktycznie dotyczyła innego postępowania. Tylko w tamtym postępowaniu zatem można zgłaszać w stosunku do niej zarzuty i kontrargumenty. Podobnie należy potraktować złożoną na rozprawie przez pełnomocnika skarżącej "ocenę zasadności wniosków ekspertyzy budowlanej dotyczącej przyczyn wystąpienia uszkodzeń sufitu w mieszkaniu nr [...] w budynku zlokalizowanym w K. przy ulicy [...] z grudnia 2013r.". Jak podkreślono powyżej przedmiotem niniejszej sprawy są zgłoszone przez skarżącą zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym i tylko w tym zakresie mogły działać organy.

Uznając, że zarzuty skarżącej odwołują się do art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – tj. skarżąca wskazuje na wykonanie obowiązku – w świetle powyższych okoliczności należy uznać je za niezasadne. Nie można bowiem, nawet w przypadku uznania, że skarżąca częściowo wykonała nakaz rozbiórki (likwidacja balustrady), że nałożony wymienioną decyzją obowiązek rozbiórki został wykonany.

Na marginesie trzeba wyjaśnić, że w myśl art. 33 §1 ust. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku (...) może prowadzić do częściowego umorzenia egzekucji. Należy jednak podkreślić, że częściowe wykonanie obowiązku może dotyczyć egzekucji np. wierzytelności pieniężnej, która z racji swojej natury jest podzielna. Nie może w takim przypadku podlegać dyskusji to, że w przypadku uiszczenia części należnej kwoty, dalsza egzekucja dotyczyć będzie tylko brakującej kwoty, w części uiszczonej podlegając umorzeniu. Nie można natomiast tego samego odnieść do obowiązku dokonania rozbiórki, która, jak wskazano powyżej, powinna być zrealizowana w całości, w stosunku do całego obiektu budowlanego, którego dotyczy.

Mając powyższe na uwadze brak było podstawy do uwzględnienia zarzutów na podstawie art. 33 ustawy.

Nie podziela też Sąd argumentów skargi wskazujących na naruszenia przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 czy art. 79 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgłoszone zastrzeżenia odnoszą się do działania organu nadzoru w zakresie postępowania dotyczącego ugięcia stropu w mieszkaniu nr [...] przy ulicy [...], a nie postępowania egzekucyjnego. Podnoszone zarzuty w stosunku do przygotowanej dla potrzeb tamtego postępowania opinii oraz polemika z nią także nie dotyczą postępowania egzekucyjnego. Zresztą kwestionowana opinia wykorzystana została przez organ egzekucyjny tylko w tym zakresie, że potwierdziła brak rozbiórki przedmiotowego tarasu. Postępowanie egzekucyjne nie może prowadzić postępowania w zakresie zasadności orzeczonej rozbiórki, a do tego zdają się prowadzić zgłaszane przez stronę skarżącą argumenty.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając naruszenia prawa przez organ odwoławczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) oddalił skargę.