Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 871/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1.
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Specjalista Jolanta Sikora, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 listopada 2013 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewoda L. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. P. z dnia [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia M. M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno – usługowego z gabinetami stomatologicznymi na działce nr ewid. 2362/2 przy ul. N. w B. P. Organ wskazał, że stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zmianami ) przed wydaniem pozwolenia na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego, posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz wykazanie się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W myśl art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia powyższych wymagań, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem Wojewody dopełniono wszystkich wspomnianych warunków. Lokalizacja budynku zgodna jest z decyzją Prezydenta Miasta B. P. z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, w której dopuszczono budowę w granicy z działką nr 2360/6 oraz w odległości min. 2,0 m od granicy z działką nr 2363/3. Jest zatem zgodna z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu. Ściana od granicy z działką 2360/6 jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego. Ponadto z uwagi na usytuowanie przedmiotowej inwestycji względem budynków sąsiednich zachowane zostały wymagania dotyczące umożliwienia naturalnego oświetlenia określone w § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ dodał, że projekt jest kompletny, a także został zrealizowany obowiązek sprawdzenia projektu pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego inwestor dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ podniósł, że w toku postępowania nie przedstawiono żadnych dowodów świadczących o tym, iż toczy się postępowanie sądowe w sprawie przebiegu granic pomiędzy działką inwestora, a działką nr 2363/3. Projekt zagospodarowania działki sporządzony został na kopii mapy służącej do celów projektowych, aktualnej na dzień 14 lipca 2009 r., wykonanej przez uprawnionego geodetę i przyjętej do zasobu Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Miasta B. P. Zdaniem Wojewody ze względu na to, że decyzja organu I instancji respektuje postanowienia decyzji o warunkach zabudowy, nie można przyjąć, aby naruszała uzasadnione interesy osób trzecich. Stosownie do unormowania art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Z tych względów w świetle unormowania art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego organ I instancji nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego.

W skardze na powyższą decyzję, uzupełnioną pismem z dnia 5 grudnia 2011r., E. K., współwłaścicielka działki nr ewid. 2363/3 dowodziła, że Prezydent Miasta B. P. wydał decyzję nie rozpatrzywszy uprzednio wniosku M. S., współwłaściciela tej działki, z dnia 19 kwietnia 2010r. o zawieszenie postępowania, a ponadto nie zakończyło się jeszcze postępowanie przed organem I instancji. Skarżąca złożyła bowiem w dniu 21 czerwca 2010r. na podstawie art. 111 i 113 kpa wniosek o uzupełnienie decyzji z dnia 17 maja 2010r. co do rozstrzygnięcia oraz dokonania jej sprostowania w zakresie uzasadnienia. Wprawdzie pismem z dnia 6 lipca 2010r Prezydent poinformował, że wniosek z 21 czerwca 2010r. stal się bezprzedmiotowy wobec wydania decyzji przez Wojewodę L. z dnia [...], to w jej ocenie postępowanie administracyjne przed organem I instancji nie zostało jeszcze zakończone, a zatem wydanie decyzji przez organ odwoławczy naruszało art. 7,9,15,77 i 80 kpa. Ponieważ wnioski te nie zostały rozpoznane, nie biegnie dla niej termin do złożenia odwołania od decyzji z dnia [...]. Zaznaczyła, że nie mogąc doczekać się rozpoznania wniosków o zawieszenie postępowania oraz o uzupełnienie i sprostowanie decyzji złożyła przed rozpoczęciem biegu ustawowego terminu zaskarżenia rozstrzygnięcia organu administracji publicznej odwołanie z dnia 29 lipca 2011r.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wyjaśnił, że jego decyzja z dnia [...] została wydana na skutek odwołania złożonego przez M. S. Zaznaczył, że w dniu 6 sierpnia 2010r. E. K. złożyła w trybie art. 111 i 113 kpa wnioski o uzupełnienie jego decyzji z dnia [...], zarzucając nie rozpoznanie wniosku M. S. z dnia [...] i jej wniosku z dnia [...] o uzupełnienie i sprostowanie decyzji Prezydenta Miasta B. P. z dnia [...]. Postanowieniami z dnia [...] Wojewoda odmówił uzupełnienia własnej decyzji z dnia [...]. Co do nierozpoznanie wniosku z dnia 21 czerwca 2010r. Wojewoda stwierdził, że Prezydent udzielił już odpowiedzi w dniu 6 lipca 2010r., uznając go za bezprzedmiotowy wobec rozpoznania odwołania w dniu 2 lipca 2010r. Wojewoda poinformował ponadto, że na wniosek E. K. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jego decyzji z dnia [...].

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia 21 października 2011r. poinformował, że decyzją z dnia [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody L. z dnia [...] Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...].

Skarga na powyższą decyzję wniesiona przez E. K. została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2012 r. (sygn. akt VII SA/Wa 2873/11).

W piśmie z dnia 20 września 2012 r. Wojewoda L. podał, że decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta B. P. na podstawie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego uchylił swoją decyzję z dnia 17 maja 2010 r. Wojewoda L. decyzją z dnia [...], utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. E. K. złożyła do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody z dnia [...]. Postanowieniem z dnia [...] Główny Inspektor nadzoru Budowlanego na wniosek E. K. zawiesił postępowanie w tej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Przede wszystkim należy zaznaczyć, że zaskarżona decyzja była już przedmiotem oceny w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem skarżącej o stwierdzenie nieważności. W efekcie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...], utrzymaną po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...], odmówił stwierdzenia jej nieważności, a skarga E. K. na decyzję z dnia [...] została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2012 r. (sygn. akt VII SA/Wa 2873/11 ). Według sądu zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają przepisom prawa. Sporna inwestycja została zaprojektowana zgodnie z założeniami zawartymi w decyzji Prezydenta Miasta B. P. z dnia 30.09.2009r., znak: [...]; ustalającej dla niej warunki zabudowy. Wspomnianą decyzją ustalono warunki zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku mieszkalnego z częścią usługową - gabinetem stomatologicznym oraz niezbędną infrastrukturą techniczną. W szczególności określono nieprzekraczalną linię zabudowy (6,0 m) od krawędzi jezdni, udział powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do powierzchni działki (min. 20 %), szerokość elewacji frontowej budynku (ok. 12,0 m), maksymalną wysokość kalenicy dachu (do 8,0 m), geometrię dachu (przestrzenny wielospadowy o kącie nachylenia połaci dachowych do 42 stopni, poziom posadowienia (ok. 0,50 m). Dodatkowo dopuszczono budowę budynku w granicy z działką nr ew. 2360/6 oraz w odległości min. 2,0 m od granic działki nr ew. 2363/3. Sąd podkreślił, że przedmiotowa inwestycja została usytuowana w odległości 2 m od granicy z działką nr ew. 2363/3 i w granicy z działką nr ew. 2360/6, co zostało dopuszczone w decyzji o warunkach zabudowy z dnia 30.09.2009r., zatem jest również zgodna z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2002r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) zgodnie z którym sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy dopuszcza się w odległości 1,5m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odniósł się do akcentowanego również w tej sprawie zarzutu wydania przez Wojewodę L. zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem wniosku skarżącej o uzupełnienie decyzji Prezydenta Miasta B. P. z dnia [...] dowodząc, że nie ma to wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie. Według sądu Wojewoda L. przed wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia nie posiadał informacji o złożeniu wniosku o uzupełnienie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę spornej inwestycji, który wpłynął do Urzędu Miasta B. P. w dniu 24.06.2010r. Odniesiono się również do zarzutu dotyczącego braku rozstrzygnięcia wniosku M. S. z dnia 19 kwietnia 2010r. w sprawie zawieszenia postępowania z uwagi na toczące się przed sądem powszechnym postępowanie w sprawie wznowienia granicy pomiędzy działkami 2363/3 i 2362/2. podnosząc, że wspomniane postępowanie nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt.4 kpa. Istniejące granice pomiędzy działkami zostały bowiem oznaczone na projekcie zagospodarowania terenu zatwierdzonym decyzją Prezydenta Miasta B. P. z dnia [...], wykonanym na aktualnym na dzień 14 lipca 2009r. podkładzie geodezyjnym. Oczywiste jest, że w toku niniejszego postępowania nie można dokonać oceny innej, niż przedstawiona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. Wniosek ten znajduje umocowanie w treści art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), według którego prawomocne orzeczenie sądu wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Określona w tym przepisie przedmiotowa moc wiążąca prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach przewidzianych w ustawie - także inne osoby, muszą brać pod uwagę fakt istnienia oraz treść prawomocnego orzeczenia sądu. Wynikający z niej stan związania ograniczony jest wprawdzie co do zasady, tylko do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia i nie obejmuje jego motywów (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2000 r., II CKN 655/98 - LEX nr 51062), to jednak dla prawidłowego odczytania treści tej sentencji można się kierować treścią uzasadnienia (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 4, Warszawa 2011, s. 476-477 oraz wyrok NSA z dnia 1 października 2013 r., sygn. akt II OSK 953/12 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Uwaga powyższa jest o tyle istotna, jeśli zważyć, że argumentacja sądu przedstawiona w powołanym wyroku w istocie sprowadza się do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja Wojewody L. znalazła potwierdzenie legalności zarówno w aspekcie wad uzasadniających stwierdzenie nieważności, jak i innych wad, które uzasadniałyby potrzebę usunięcia jej z obrotu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 1158/12 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Z tych powodów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało oddalić.