Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2301/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 16 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 9, art. 29 ust. 1 i 2, art. 51 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 65 poz 595
law: Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) sędzia del. NSA Zygmunt Zgierski Protokolant asystent sędziego Andrzej Bieńkowski po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 317/12 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w Warszawie z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie nadania stopnia naukowego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi J. K. uchylił decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z [...] listopada 2011 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z [...] marca 2011 r. w przedmiocie odmowy zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie z [...] stycznia 2010 r. o odmowie uchylenia uchwały Rady z [...] grudnia 1999 r. nadaniu skarżącemu stopnia naukowego doktora habilitowanego.

W uzasadnieniu stwierdzono, że postępowanie habilitacyjne, cechuje pewna odrębność w stosunku do postępowania prowadzonego na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 1 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2003 r. Nr 65, poz. 595 ze zm.), w postępowaniu tym przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mają odpowiednie zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w ustawie. W konsekwencji, jeżeli ustawa zawiera szczególną regulację, to nie ma podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów k.p.a., co oznacza, że niektóre jego przepisy nie znajdują w tym postępowaniu zastosowania.

W sprawie niniejszej podstawę wznowienia nie stanowił art. 145 § 1 k.p.a., lecz art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o stopniach naukowych (...). Zgodnie z tym przepisem w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnień do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżania decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się przepisy o zaskarżaniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego (ust. 1). Przesłankami do wznowienia postępowania o nadanie stopni doktora i doktora habilitowanego oraz tytułu profesora mogą być także oprócz wymienionych w k.p.a. ujawnione okoliczności wskazujące na to, że stopień doktora lub doktora habilitowanego albo tytuł profesora, został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich lub dobrych obyczajów w nauce (ust. 2). W przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania o nadanie stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora, organem wydającym postanowienie o wznowieniu postępowania jest Centralna Komisja (ust. 3).

Instytucję wznowienia postępowania wprowadziła też ustawa z 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386 ze zm.), stanowiąc w art. 29, że w postępowaniach dotyczących nadania stopnia naukowego albo tytułu naukowego oraz ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadania stopnia naukowego, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 1). W razie zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania o nadanie stopnia naukowego albo tytułu naukowego, organem wydającym postanowienie o wznowienie postępowania jest Centralna Komisja (ust. 2).

Realizacją zasady praworządności ustanowionej w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jak i w art. 6 k.p.a. jest działanie na podstawie przepisu prawa obowiązującego w dniu wydania decyzji. Od tej reguły można odstąpić tylko w razie, gdy tak stanowi przepis prawa przejściowego. Takiego przepisu w zakresie podstaw wznowienia postępowania nie przyjmuje powołana ustawa z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych (...). Przepis przejściowy zawarty w art. 51 ust. 1 tej ustawy dotyczy tylko prowadzenia na podstawie przepisów dotychczasowych przewodów doktorskich i habilitacyjnych, niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy. Sprawa wznowienia postępowania jest nową sprawą, a zatem art. 51 tej ustawy nie ma zastosowania.

Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego art. 29 ust. 2 powołanej ustawy o stopniach (...), wprowadza przesłankę szczególną wznowienia postępowania w sprawie nadania stopnia naukowego, która ma pierwszeństwo w stosowaniu przed przesłankami wyliczonymi enumeratywnie w art. 145 § 1 k.p.a. Zastosowanie jej, zarówno z powodu przepisów przejściowych, jak i pełnej regulacji w art. 29 powołanej ustawy, nie zostało ograniczone przesłanką terminu. Może mieć zatem zastosowanie do decyzji podjętych przed wejściem w życie tej ustawy oraz nie obowiązuje przesłanka przedawnienia ustanowiona w art. 146 § 1 k.p.a. Tożsamy pogląd wyrażono w wyroku NSA z 8 stycznia 2008 r., I OSK 1590/07. W tych okolicznościach całkowicie nieusprawiedliwione pozostają zarzuty skarżącego dotyczące wynikającej z art. 146 § 1 k.p.a. przesłanki negatywnej uchylenia decyzji administracyjnej. Upływ 5 letniego terminu przedawnienia wynikającego z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wobec jego nieobowiązywania nie uniemożliwiał wszczęcia postępowania w sprawie, a w konsekwencji wydania zaskarżonych rozstrzygnięć.

Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien procedować w oparciu o przepisy ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych (...), zwracając jednocześnie uwagę, iż zmienił się tryb dotyczący nadania stopnia doktora habilitowanego. Ponadto, organ winien sporządzić uzasadnienie, w którym odniesie się do wszystkich przeprowadzonych dowodów i uzasadni, dlaczego jednym dał wiarę, a innym nie, w taki sposób, aby było to zrozumiałe dla adresata decyzji administracyjnej oraz umożliwiło przeprowadzenie kontroli decyzji przez sąd w przypadku wniesienia skargi. Organ powinien również odnieść się do faktu umorzenia postępowania w przedmiocie plagiatu. Centralna Komisja, powinna dokonać wszechstronnej oceny zebranych w toku postępowania dowodów. Nieuwzględnienie recenzji, które stanowiły większość, nie może sprowadzać się do jednego zdania. W uzasadnieniu należy wskazać na konkretne fakty, które zaważyły na opinii organu. Strona ma bowiem prawo wiedzieć, dlaczego komisja uznała za wiarygodne jedne dowody, a innym tej wiarygodności odmówiła.

Powyższy wyrok został zaskarżony w całości przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów poprzez wniesienie skargi kasacyjnej. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

- naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. na przesłance z art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), a w szczególności: art. 29 ust. 1 i 2, art. 51 ust. 1 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych (...) przez przyjęcie, że do procedury nadania stopnia naukowego po wznowieniu postępowania stosuje się przepisy nowej ustawy, a nie ustawy obowiązującej w dacie wszczęcia przewodu oraz, że art. 51 nie ma zastosowania w tym postępowaniu,

- naruszenie przepisów postępowania, tj. na przesłance z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a w szczególności: art. 133 p.p.s.a., 134 § 1 p.p.s.a., art. 135 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., art. 152 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. przez: a) stwierdzenie, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia procedury administracyjnej obowiązującej Centralną Komisję, która miała istotny wpływ na wynik sprawy poprzez błędne zastosowanie ustawy z 12.09.1990 r. zamiast ustawy z 14.03.2003 r., b) nieuwzględnienie całości zgromadzonego materiału dowodowego, jego błędną ocenę i uznanie, że uzasadnienie decyzji nie zawiera wystarczających motywów rozstrzygnięcia.

Wskazując powyższe przesłanki wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu Centralna Komisja podniosła, że nowa uchwała Rady Wydziału z [...].01.2010 r. wymagała zatwierdzenia przez Centralną Komisję w myśl art. 17 ustawy z 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych. Z uwagi na fakt, że przewód "pierwotny" toczył się pod rządami ustawy z 12 września 1990 r., to również wznowienie przewodu wymagało stosowania przepisów ustawy z 1990 r., w tym odnośnie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału przez Centralną Komisję. Zgodnie z art. 17 ustawy z 12 września 1990 r., uchwala o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego staje się prawomocna z chwilą jej zatwierdzenia przez Centralną Komisję. W postępowaniu wznowieniowym przewód toczył się od początku i organ ponownie rozstrzygnął sprawę co do istoty, a więc ustalił, czy w sprawie wystąpiła podstawowa przesłanka pozytywna z art. 15 ustawy z 12 września 1990 r., tzn. czy rozprawa habilitacyjna stanowiła znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej.

Biorąc pod uwagę opinie recenzentów Centralna Komisja uznała, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione ustawowe przesłanki do nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego. Zgodnie z art. 14 ustawy z 1990 r., do przewodu habilitacyjnego może być dopuszczona osoba, która, posiadając stopień naukowy doktora, uzyskała znaczny dorobek naukowy lub artystyczny i przedłożyła rozprawę habilitacyjną. Centralna Komisja uznała, że dr J. K. w chwili składania podania o otwarcie przewodu habilitacyjnego - takiego znacznego dorobku nie miał. Przedstawiony w przewodzie habilitacyjnym dorobek naukowy jest mały (nie spełnia wymagań w rozumieniu ustawy "znaczny"), a praca habilitacyjna ze względu na skromny zakres i krótki okres badań nie zawiera nowości naukowych, które rozwijałyby znacząco dyscyplinę "nauk żywieniowych". Prace kandydata zawierają liczne zapożyczenia z wcześniejszych jego prac, a także z innych prac magisterskich, których nie był współautorem, a jedynie opiekunem magistrantów. Prace oryginalne były publikowane tylko w języku polskim i w czasopismach krajowych o niewielkim zasięgu. Analizując ustawę z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. z 1994 r. nr 24, poz. 83 ze zm.), jeden z recenzentów stwierdził, że zostały naruszone prawa autorskie oraz dobre obyczaje w nauce poprzez zapożyczenia z 8 prac magisterskich, których habilitant był jedynie opiekunem a nie współautorem. Fakt ten przyczynił się także do tego, że praca habilitanta nie ma już cech nowości. Opracowanie "[...]" będące podstawą do uzyskania stopnia naukowego doktora habilitowanego nie jest publikacją oryginalną, ani samodzielną pracą naukową. Autor dopuścił się oszustwa naukowego, naruszenia dobrych obyczajów obowiązujących w środowisku naukowym, stąd jego opracowanie nie mogło stanowić podstawy do uzyskania stopnia naukowego. Mając powyższe okoliczności na uwadze Centralna Komisja decyzją z [...] marca 2011 r. uchyliła swoją uchwałę z [...] czerwca 2000 r. zatwierdzającą uchwałę Rady Wydziału [...] Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie z [...] grudnia 1999 r. o nadaniu dr J. K. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk rolniczych i odmówiła zatwierdzenia uchwały z [...] stycznia 2010 r. Centralna Komisja odniosła się do całości zgromadzonego materiału dowodowego. Nieuprawniony jest więc zarzut Sądu Wojewódzkiego, że ta ocena nie była wszechstronna, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniu decyzji.

W części publikacji w których autorem lub współautorem jest dr J. K. pojawiają się zapożyczenia fragmentów tekstów in extenso z prac magisterskich, w których kandydat pełnił funkcję promotora. Dotyczy to trzech publikacji zaliczanych do dorobku naukowego jako oryginalne prace naukowe. W publikacjach tych brak jest nazwisk autorów prac magisterskich. Z rozprawy habilitacyjnej jednoznacznie wynika, że jedynym autorem wyników badań jest dr J. K. W rozprawie brak jest jakichkolwiek odniesień do opublikowanych artykułów lub przedstawionych w pracach magisterskich wyników badań. Rozprawa habilitacyjna nie może być zlepkiem różnych fragmentów prac innych autorów, w szczególności prac magisterskich, w których autor pełnił funkcję promotora, przeplatanymi fragmentami badań i tekstów własnych. Tych elementów w rozprawie habilitacyjnej zabrakło. Dlatego nie można zgodzić się z opinią, że praca habilitacyjna nie zawiera nieuprawnionych zapożyczeń z prac magisterskich i publikacji własnych, co sprawia że jej fragmenty są plagiatami lub autoplagiatami (rozumianymi jako dwu lub kilkukrotne opublikowanie tych samych materiałów, co nie stanowi co prawda naruszenia prawa ale jest traktowane jako oszustwo naukowe a tym samym złamanie dobrych obyczajów w nauce). Jest rzeczą oczywistą, że opiekun pracy magisterskiej ma wpływ na jej powstanie i ostateczny kształt. Nie zwalnia to jednak opiekuna naukowego magistrantów z obowiązku bądź to zacytowania w publikowanej rozprawie naukowej odpowiednich prac magisterskich jako pierwotnego źródła danych, bądź to uwzględnienia magistrantów jako współautorów rozprawy naukowej.

Nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Sądu Wojewódzkiego, że w niniejszej sprawie do wznowionego przewodu habilitacyjnego zastosowanie winny mieć przepisy ustawy z 14 marca 2003 r. stopniach naukowych (...) zamiast ustawy z 12 września 1990 r., która nie obowiązywała w dacie orzekania. Spór dotyczy wykładni przepisów intertemporalnych ustawy z 2003 r. Nowa ustawa określa jedynie podstawy do wznowienia postępowania, zaś sama procedura przewodu naukowego odbywa się zgodnie z zasadami obowiązującymi w dacie wszczęcia przewodu czyli wg przepisów dotychczasowych. Nie można przyjąć, aby wniosek z 1999 r. o wszczęcie przewodu był rozpatrywany zgodnie z wymogami, jakie określa ustawa z 2003 r., która wprowadziła nowe zasady nadawania stopni naukowych. Uchwała Rady Wydziału podjęta w roku 1999 wymagała zatwierdzenia przez Centralną Komisję. Jako nieprawomocna nie mogła wejść do obiegu prawnego. Wbrew twierdzeniu Sądu Wojewódzkiego znajduje tu zastosowanie art. 51 ust. 1 ustawy z 14.03.2003 r., że do przewodów habilitacyjnych, wszczętych przed wejściem w życie nowej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. W wyniku wznowienia przewód habilitacyjny nie został zakończony i powinien się toczyć na podstawie ustawy, pod rządem której został wszczęty. Wątpliwości w tym zakresie zostały rozstrzygnięte przez orzecznictwo - por. np. wyrok NSA z 3.01.2007 r., I OSK 1537/06; wyrok NSA z 27.04.2010 r., I OSK 1226/09.

Nie można się zgodzić z zarzutem, że uzasadnienie decyzji jest niewystarczające. Decyzje Centralnej Komisji to decyzje organu kolegialnego, które stanowią podsumowanie postępowania mającego charakter niejawny i zapadają w głosowaniu tajnym. Z tych względów brak przedstawienia szczegółowych motywów podjęcia takiej decyzji, z uwagi na specyfikę tego rodzaju rozstrzygnięcia, nie może być uznany za naruszenie prawa dające podstawę do uwzględnienia skargi. W orzecznictwie Sądu Administracyjnego przyjęto, że ograniczone uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji nie stanowi naruszenia prawa, gdyż są to decyzje organu kolegialnego podejmowane w głosowaniu tajnym. Wyników zaś tajnego głosowania nie można przedstawić w formie uzasadnienia, o jakim mowa w art. 107 § 3 k.p.a. (por. wyrok NSA z 7 października 1999 r., I SA 813/99 czy też wyrok NSA z 10.12.2009 r., I OSK 902/09).

Stosownie do art. 29 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych (...) w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnień do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. Instytucję wznowienia postępowania wprowadziła też ustawa z 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych. Realizacją zasady praworządności ustanowionej w art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, jak i w art. 6 k.p.a., jest działanie na podstawie przepisu prawa obowiązującego w dniu wydania decyzji. Od tej reguły można odstąpić tylko w razie gdy tak stanowi przepis prawa przejściowego. Takim przepisem w zakresie nadawania stopni naukowych jest art. 51 ust. 1 ustawy z 14 marca 2003 r., który dotyczy tylko prowadzenia na podstawie przepisów dotychczasowych przewodów doktorskich i habilitacyjnych niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

1. W postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.

2. Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie są trafne.

3. Artykuł 16 § 1 k.p.a. statuuje zasadę trwałości decyzji ostatecznych. Jej istotą jest to, że decyzja ostateczna jest ważna i powinna być wykonywana dopóty, dopóki nie zostanie zmieniona, uchylona lub nie zostanie stwierdzona jej nieważność przez właściwy organ i z zachowaniem przepisanego trybu postępowania. Wzruszenie zatem ostatecznych rozstrzygnięć zapadających w postępowaniu administracyjnym musi być traktowane jako rozwiązanie wyjątkowe.

4. Postępowanie prowadzone w przedmiocie wzruszenia ostatecznych rozstrzygnięć określamy mianem postępowania w trybie nadzwyczajnym, w odróżnieniu od postępowania w trybie zwyczajnym, którego celem jest rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Orzekając w trybach nadzwyczajnych, organ "decyduje o decyzji" będącej rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej. W ten sposób zapadła w tym trybie decyzja odnosi jedynie w sposób pośredni się do sprawy będącej przedmiotem postępowania. Oznacza to, że nie można mówić o tożsamości spraw rozpoznawanych w trybie zwyczajnym i w trybie nadzwyczajnym.

5. Początkowo w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pojęciu "sprawy" nadano znaczenie, łącząc je ze stosunkiem materialnoprawnym nawiązanym na skutek wydania decyzji, co znalazło dobitny wyraz w postanowieniu z 5 czerwca 1981 r., II SA 157/81 - ONSA 1981 Nr 1 poz. 52. Jedna z tez postanowienia brzmi: "postępowanie administracyjne prowadzone w trybie nadzoru (art. 157 Kpa) jak i w trybie wznowienia postępowania (art. 145 Kpa), są tylko fazami postępowania administracyjnego prowadzonego uprzednio w tej samej sprawie w zwykłym trybie i zakończonego decyzją ostateczną". W konsekwencji takiego poglądu stwierdzono, że "w rozumieniu art. 14 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 4 poz. 8) za datę wszczęcia postępowania w sprawie rozpoznawanej w trybie nadzoru (art. 157 Kpa) lub w trybie wznowienia postępowania (art. 145 Kpa) przyjmuje się datę wszczęcia postępowania w zwykłym trybie (tryb instancyjny), przy czym przez pojęcie "sprawy" należy rozumieć tożsamość stosunku materialnoprawnego, a nie poszczególne fazy postępowania dotyczące tego samego stosunku materialnoprawnego".

6. Ten pogląd przestał być aktualny wobec stanowiska zajętego w uchwale pełnego składu Izby Cywilnej i Administracyjnej Sądu Najwyższego z 15 grudnia 1984 r. (III AZP 8/83 - OSNCP 1985 z. 10 poz. 143): "Decyzja organu administracji państwowej uchylająca albo zmieniająca ostateczną decyzję tego organu lub organu niższego stopnia albo stwierdzająca jej nieważność (art. 154, art. 155, art. 161-163 oraz art. 156 Kpa), jak również decyzja wydana w ramach przepisów o wznowieniu przez organ pierwszej instancji (art. 150 par. 1 Kpa) jest decyzją wydaną w pierwszej instancji". W uzasadnieniu wskazuje się na to, że postępowanie prowadzone w trybie nadzwyczajnym jest odrębne od postępowania zwykłego (instancyjnego), co prowadzi do nader istotnych stwierdzeń, a mianowicie, że "decyzja wydana w trybie przepisów art. 154, art. 155, art. 163, a także art. 162 Kpa jest decyzją nową. Jest ona wydana w toku nowego postępowania, dla którego podstawę prawną stanowią wyżej wskazane przepisy. Innymi słowy, jest to decyzja w nowej sprawie". Stanowisko to potwierdził SN w uchwale składu 7 sędziów z 14 czerwca 1991 r., (III AZP 2/91 – OSN 1992 z. 1, poz. 3) i jest ono niekwestionowane w orzecznictwie sadów administracyjnych.

7. Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że sprawa nadania dr J. K. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk rolniczych została zakończona ostateczną decyzją Rady Wydziału [...] Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie z [...] grudnia 1999 r., zatwierdzoną uchwałą Centralnej Komisji z [...] czerwca 2000 r.

8. Przepis przejściowy zawarty w art. 51 ust. 1 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych (...) stanowi, że: "Przewody doktorskie i habilitacyjne, niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy, są prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych". Trafnie więc ocenił Sąd I instancji, że dotyczy on tylko prowadzenia na podstawie przepisów dotychczasowych przewodów doktorskich i habilitacyjnych, niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy. Skoro sprawa wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Rady Wydziału [...] Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie z [...] grudnia 1999 r., zatwierdzoną uchwałą Centralnej Komisji z [...] czerwca 2000 r. jest nową sprawą, to art. 51 tej ustawy nie ma w niej zastosowania.

9. W konsekwencji należało przyjąć, że w postępowaniu wznowionym na skutek postanowienia Centralnej Komisji z [...] kwietnia 2007 r. nr [...] mają zastosowanie przepisy ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych (...), w tym art. 19, stanowiący, że "Uchwała o nadaniu stopnia doktora habilitowanego staje się prawomocna z chwilą jej podjęcia".

10. Powyższe oznacza, że Centralna Komisja podjęła decyzję z [...] listopada 2011 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z [...] marca 2011 r. w przedmiocie odmowy zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie z [...] stycznia 2010 r. o odmowie uchylenia uchwały Rady z [...] grudnia 1999 r. nadaniu skarżącemu stopnia naukowego doktora habilitowanego bez podstawy prawnej.

11. W kontekście powyższych rozważań i konstatacji, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że rozważanie zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania w kwestii nieuwzględnienia całości zgromadzonego materiału dowodowego, jego błędnej oceny i uznania, że uzasadnienie decyzji nie zawiera wystarczających motywów rozstrzygnięcia stało się bezprzedmiotowe.

12. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.