Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1786/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 67 par. 5, art. 106 par. 3, art. 86 par. 1, art. 87, art. 220
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędziowie NSA Edyta Anyżewska (sprawozdawca), del. WSA Sławomir Presnarowicz, Protokolant Honorata Klósek, po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 1752/06 w sprawie ze skargi B. C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 28 marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 października 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 1752/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B. C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 maja 2006 r. wydaną w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r.

Jako podstawę prawną orzeczenia Sąd I instancji podał art. 220 § 1 i 3 w związku z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.

W oparciu o akta sprawy Sąd ustalił, że Spółka po terminie 7-dniowym, oznaczonym w zarządzeniu Przewodniczącego, wniosła wpis od skargi. Wezwanie do uiszczenia wpisu zostało bowiem doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 13 czerwca 2006 r., a wpłaty wpisu dokonano 24 lipca 2006 r.

W związku z powoływaniem się przez pełnomocnika Spółki (w piśmie z dnia 20 czerwca 2006 r.) na uiszczenie wpisu przelewem Sąd wezwał go (pismem z dnia 17 lipca 2006 r., doręczonym 20 lipca 2006 r.) do przedstawienia dowodu wpłaty. W odpowiedzi Spółka 24 lipca uregulowała wpis, dowodu wcześniejszej opłaty sądowej nie przedstawiono).

Wniesienie po oznaczonym terminie wpisu od skargi stanowiło – w świetle wskazanych w postanowieniu przepisów przyczynę odrzucenia skargi.

Zaskarżając w całości powyższe postanowienie pełnomocnik Spółki zarzucił:

1) naruszenie art. 220 § 2 i 3 p.p.s.a. poprzez przesłanie wezwania do uiszczenia wpisu od skargi na ręce pełnomocnika, nie zaś na adres skarżącej Spółki,

2) naruszenie art. 87 § 4 p.p.s.a. poprzez nieuznanie wpłaty za równoznacznej z dokonaniem czynności prawnej w terminie.

W związku z powyższym wniósł o:

1) uznanie wpłaty dokonanej przez skarżącą Spółkę po terminie jako wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu uchybionego bez własnej winy skarżącej Spółki,

2) dopuszczenie dowodu z wydruku korespondencji elektronicznej obejmującej dzień 20 czerwca 2006 r., przesłanej do pełnomocnika celem wykazania, iż skarżąca Spółka była przeświadczona o uiszczeniu wpisu w terminie,

3) zobowiązanie banku F. S.A. do przedstawienia historii dostępu do konta bankowego w okresie 20–24 czerwca 2006 r. wraz z informacją wskazującą na zakres operacji podejmowanych przez użytkownika systemu internetowego, zmianę zaskarżonego postanowienia i przyjęcie skargi do rozpoznania,

4) rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu jawnym, celem przedstawienia pełnej argumentacji na okoliczność zdarzeń przywołanych w uzasadnieniu.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik przyznał, że w terminie wskazanym przez Sąd pełnomocnik otrzymał wezwanie do uiszczenia przez skarżącą Spółkę wpisu od skargi wniesionej w prawidłowym terminie. Prezes Zarządu poinformował pełnomocnika o uiszczeniu wpisu.

Skarżący po poinformowaniu go o treści pisma z dnia 17 lipca 2006 r. uiścił wpis ponownie, weryfikując historię rachunku bankowego. W historii rachunku bankowego nie zostało wykazane, iż dokonano przelewu. Prezes Zarządu skarżącej Spółki zapewnił, iż przelew został dokonany i na ekranie komputera widział potwierdzenie tej transakcji.

Uiszczenie wpisu w terminie 7 dni od powzięcia świadomości o braku wpisu na rachunek sądu uzasadnia wg strony, że przesłanki wykonania czynności wskazanej w art. 87 § 4 p.p.s.a. zostały spełnione, tym samym Sąd wydając skarżone postanowienie nie dokonał weryfikacji zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Z ostrożności procesowej wskazano, iż pełnomocnik poinformował Spółkę o konieczności wpłaty wpisu, nie było natomiast jego obowiązkiem dokonywanie zapłaty w imieniu Spółki. Nałożenie obowiązku zapłaty wpisu od skargi winno zostać skierowane bezpośrednio do Spółki. Rola pełnomocnika sprowadza się do reprezentacji przed sądem, nie zaś do ponoszenia kosztów postępowania – w tym uiszczania wpisów w imieniu skarżącego. Zatem by uznać Spółkę za prawidłowo poinformowaną w kwestii wezwania do uiszczenia wpisu wezwanie winno być skierowane bezpośrednio do Spółki – nie zaś do pełnomocnika.

Na rozprawie w NSA pełnomocnik Spółki popierał skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Pełnomocnik Spółki wskazał w skardze kasacyjnej w pierwszej kolejności na naruszenie przez Sąd art. 220 § 2 i 3 p.p.s.a., które miało polegać na skierowaniu wezwania do uiszczenia wpisu od skargi do pełnomocnika a nie do strony.

Zarzut ten nie tylko, że nie jest zasadny ale i błędnie zredagowany.

Powołany § 2 art. 220 nie był w ogóle w sprawie stosowany (dotyczy osoby zamieszkałej lub mającej siedzibę za granicą), natomiast § 3 art. 220 p.p.s.a., który stanowił podstawę prawną odrzucenia skargi został zastosowany prawidłowo, skoro – strona nie uiściła w terminie wpisu sądowego. Twierdzenia skarżącego o wykonaniu przelewu za pośrednictwem internetu w sytuacji, gdy strona nie dysponuje dowodem wpłaty, a wpis nie wpłynął na rachunek sądu nie mogą być uwzględnione. Sąd może – na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w sytuacjach przewidzianych w tym przepisie przeprowadzić uzupełniające dowody z dokumentów, jednak dokumentów takich strona nie przedstawiła, zatem twierdzenie o uiszczeniu wpisu w terminie, jako gołosłowne nie może prowadzić do podważenia ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzekania przez Sąd I instancji.

Jak wyżej nadmieniono powołany przez pełnomocnika strony art. 220 § 3 p.p.s.a. nie reguluje kwestii doręczeń w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Zarzut w sprawie niewłaściwego doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu jest zatem błędnie zredagowany. Stosownie do art. 67 § 5 p.p.s.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika pisma w postępowaniu sądowym doręczane są pełnomocnikowi.

Niemożliwe jest również uwzględnienie zarzutu naruszenia art. 87 § 4 p.p.s.a. wskutek niepotraktowania przez Sąd wpłaty dokonanej po terminie jako równoznacznej z wniesieniem wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu, uchybionego bez winy Spółki.

Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. strona, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez własnej winy może złożyć wniosek o przywrócenie terminu. W art. 87 p.p.s.a. zawarte są wymogi formalne wniosku o przywrócenie terminu, termin i tryb jego wniesienia. Z regulacji tych wynika, iż przywrócenie uchybionego terminu może nastąpić wyłącznie na wniosek strony, nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu z urzędu. Sąd nie mógł naruszyć wskazanego przepisu skoro strona nie wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu.

Niezależnie od nietrafności zarzutów skargi kasacyjnej pismo to zawiera istotne uchybienia konstrukcyjne w części zawierającej wnioski w przedmiocie jej załatwienia.

Stosownie do art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna – oprócz wymogów formalnych przewidzianych dla pism procesowych w postępowaniu sądowym – spełniać wymagania materialne, w tym zawierać wniosek o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia, z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednolicie, że braki w tym zakresie nie podlegają sanacji, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej.

Pełnomocnik Spółki w części dotyczącej wniosków w przedmiocie załatwienia sprawy sformułował wnioski dowodowe nie uwzględniając okoliczności, że NSA co do zasady, poza wyjątkiem przewidzianym w art. 106 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. nie przeprowadza postępowania dowodowego. Tylko niejako na marginesie, bez jakiegokolwiek zaakcentowania, w końcowym fragmencie trzeciego z wniosków (dotyczącego zobowiązania F. S.A. do przedstawienia kwestii dostępu do konta bankowego) pełnomocnik Spółki zawarł wniosek o zmianę zaskarżonego postanowienia i przyjęcie skargi do rozpoznania. Nie wskazał przy tym na czym miałaby polegać zmiana postanowienia Sądu I instancji.

Wniosek ten jest też co do zasady błędny, bowiem w myśl art. 188 p.p.s.a. sąd kasacyjny może rozpoznać skargę (po uprzednim uchyleniu zaskarżonego orzeczenia) tylko wówczas, gdy nie ma naruszeń przepisów postępowania, a skarżąca Spółka opiera skargę kasacyjną wyłącznie na zarzutach naruszenia przepisów procesowych.

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.