Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 110/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2021-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w części
Powołane przepisy: article: art. 147 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 4 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1289
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Asesor WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 marca 2021 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego na uchwałę Rady Gminy z dnia 22 sierpnia 2018 r., nr LV/318/2018 w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 20 ust. 1 i 2 oraz § 21 ust. 4 lit. c.


UZASADNIENIE

Rada Gminy – powołując się na art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia

8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 994 ze zm.; dalej jako u.s.g.) oraz art. 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1289 ze zm.; dalej jako u.c.p.g.) – podjęła w dniu 22 sierpnia 2018 r. uchwałę nr LV/318/2018 w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy. Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Gorzowie Wlkp. złożył Prokurator Rejonowy, zarzucając jej istotne naruszenie prawa, tj.:

1. art. 4 ust. 2 pkt 6 u.c.p.g. przez wskazanie w § 20 ust. 1 i 2 uchwały, że na tereny publiczne psy mogą być wyprowadzane tylko na smyczy, natomiast psy należące do ras psów niebezpiecznych i dużych mogą być wyprowadzane tylko na smyczy i w kagańcu (ust. 1); zakazuje się wprowadzania psów lub innych zwierząt do obiektów użyteczności publicznej (ust. 2), co uchybia wskazanym powyżej przepisom u.c.p.g., albowiem wykracza poza delegację ustawową, a także stanowi naruszenie art. 20a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej

i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, (tekst jedn. Dz.U z.2018, poz. 511 ze zm. ; aktualny tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 426 – dalej jako u.r.z.s.), oraz ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1840 ze zm., aktualny tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 638 - dalej jako u.o.z.)

w konsekwencji użycia nieznanego ustawie pojęcia psa rasy niebezpiecznej i dużej; 2. art. 4 ust. 2 pkt 7 u.c.p.g. przez wskazanie w § 21 ust. 4 lit.c, zaskarżonej uchwały, iż prowadzący chów zwierząt gospodarskich na terenach § 21 ust. 3 zobowiązani są przestrzegać przepisów sanitarno-epidemiologicznych, zapisów § 3 niniejszego Regulaminu, a ponadto pszczoły trzymać w ulach, ustawionych

w odległości co najmniej 1,0 m od granicy nieruchomości w taki sposób, aby wylatujące i przylatujące pszczoły nie stanowiły uciążliwości dla właścicieli nieruchomości sąsiednich, co uchybia wskazanym powyżej przepisom u.c.p.g., albowiem wykracza poza delegację ustawową oraz stanowi wkroczenie w materię ustawową objętą regulacją Kodeksu cywilnego, który reguluje kwestie stosunków sąsiedzkich w art. 144. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części obejmującej § 20 ust. 1 i ust. 2 oraz § 21 ust. 4 lit. c uchwały. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, uznając jej zarzuty za bezpodstawne. Odnosząc się do pierwszego zarzutu skargi organ wyjaśnił, że kwestionowane przepisy uchwały stanowią wykonanie delegacji ustawowej zawartej w art. 4 ust. 2 pkt 6 u.c.p.g., którą uchwałodawca wypełnił prawidłowo. W ocenie organu niezasadne jest również twierdzenie Prokuratora, że zaskarżone przepisy uchwały nie uwzględniają wyjątków od ustanowionych zakazów i nakazów,

w szczególności w odniesieniu do psów asystujących osób niepełnosprawnych. Wyjątki dotyczące psów asystujących osób niepełnosprawnych wynikają bowiem wprost z art. 20a ust. 1 i 6 u.r.z.s.. Tymczasem, w aktach prawa miejscowego uchwałodawca nie powinien powtarzać treści przepisów rangi ustawowej. Ponadto organ wskazał, że w uchwale celowo posłużono się sformułowaniem "psy ras niebezpiecznych i dużych", aby objąć obowiązkiem większą grupę psów, niż tylko psy ras uznanych za agresywne według przepisów u.o.z. Użyte wyrażenie nie jest nieprecyzyjne, ponieważ jego znaczenie można z łatwością ustalić odwołując się do języka potocznego. Z uwagi na występowanie dużej liczby ras psów oraz ich mieszańców, sformułowanie zamkniętego katalogu ras objętych obowiązkiem byłoby nieskuteczne. Odnosząc się do drugiego zarzutu skargi organ wyjaśnił, że nałożenie obowiązku trzymania pszczół w ulach mieści się w zakresie delegacji zawartej w art. 4 ust. 2 pkt 7 u.c.p.g. W ocenie organu nie jest trafny argument skargi, że § 21 ust. 4 lit. c zaskarżonej uchwały stanowi wkroczenie w materię ustawową objętą regulacją art. 144 Kodeks cywilnego. Ustawa ta reguluje bowiem stosunki prywatnoprawne między właścicielami nieruchomości. Natomiast gmina obowiązana jest uregulować kwestie utrzymywania zwierząt gospodarskich. Przy czym gmina wprowadzając te regulacje ma na względzie bezpieczeństwo mieszkańców całej społeczności lokalnej. Jednocześnie - na wypadek gdyby Sąd nie podzielił powyższego stanowiska - organ zauważył, iż ewentualne naruszenia prawa, którymi dotknięta może być zaskarżona uchwała, nie mają charakteru istotnego, dlatego w sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności przepisów aktu prawa miejscowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola taka sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego, stosownie do art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.). W myśl art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt,

o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu

w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji. W tej kwestii odwołać się należy do przepisów u.s.g., w której mowa o dwóch rodzajach naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy, tj. naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 u.s.g.). W piśmiennictwie i orzecznictwie do istotnego naruszenia prawa zalicza się naruszenie przez organ gminy podejmujący uchwałę lub zarządzenie przepisów

o właściwości, podjęcie takiego aktu bez podstawy prawnej, wadliwe zastosowanie normy prawnej będącej podstawą prawną podjęcia aktu, jak również naruszenie przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwały. Innymi słowy, za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA

i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102; wyroki NSA:

z 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, Lex nr 33805; z 8 lutego 1996 r., SA/Gd 327/95, Lex nr 25639). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić więc tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Nie jest zaś konieczne rażące naruszenie prawa, warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji czy postanowienia, o jakim mowa w przepisie art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.). Natomiast w przypadku nieistotnego naruszenia nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądowej pozostawała opisana na wstępie uchwała Rady Gminy w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy.

Wprawdzie zaskarżony akt prawny utracił moc na podstawie § 22 uchwały Rady Gminy z 24 czerwca 2020 r. nr XX/148/2020 w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, jednakże okoliczność ta nie wyłączała dopuszczalności jego kontroli przez sąd administracyjny. Zważyć bowiem należy, iż stwierdzenie nieważności regulaminu na podstawie wyroku sądu administracyjnego eliminuje go z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc, tworząc stan, w jakim uznane za nieważne zapisy regulaminu należy traktować jako przepisy, które nigdy nie weszły do obrotu prawnego. W takim przypadku rozstrzygnięcia wydane na podstawie nieważnej uchwały podlegają ocenie z punktu widzenia ich legalności

(art. 147 § 2 p.p.s.a.) oraz można się domagać przed sądem powszechnym odszkodowania z tytułu szkody wyrządzonej przez wydanie niezgodnych z prawem rozstrzygnięć. Dopuszczenie kontroli sądowoadministracyjnej uchwał wyeliminowanych z obrotu prawnego nie budzi w orzecznictwie sądów administracyjnych wątpliwości (por. między innymi wyrok NSA z 27 lipca 2007 r. sygn.akt II OSK 1046/07, Lex Nr 384291, wyrok NSA z 24 maja 2007 r. sygn. akt II OSK 233/07, Lex Nr 334309, wyrok NSA z 13 września 2006 r. sygn.akt II OSK 58/06, Lex Nr 320905). Zmiana lub uchylenie uchwały zaskarżonej do Sądu nie czyni zbędnym wydania wyroku przez sąd, jeżeli zaskarżona uchwała może być zastosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego jej uchylenie (por. wyrok WSA

w Olsztynie z 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 892/10). Podstawę materialną zaskarżonej uchwały stanowił art. 4 ust. 1 u.c.p.g., zgodnie z którym rada gminy, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, uchwala regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, zwany dalej "regulaminem"; regulamin jest aktem prawa miejscowego. Stosownie do art. 4 ust. 2 u.c.p.g. regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące m.in.: obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku (pkt 6) oraz wymagań utrzymywania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej, w tym także zakazu ich utrzymywania na określonych obszarach lub w poszczególnych nieruchomościach (pkt 7). Prokurator zakwestionował § 20 ust. 1 i 2 zaskarżonej uchwały, w myśl którego na tereny publiczne psy mogą być wyprowadzane tylko na smyczy, natomiast psy należące do ras niebezpiecznych i dużych mogą być wyprowadzane tylko na smyczy i w kagańcu (ust. 1); zakazuje się wprowadzania psów lub innych zwierząt do obiektów użyteczności publicznej (ust. 2). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w wyroku NSA z 17 listopada 2015 r., II OSK 618/14, zgodnie z którym wprowadzenie nakazu wyprowadzania psa na smyczy, czy w kagańcu, nie tylko nie narusza prawa, ale też służy osiągnięciu celu, o którym mowa w art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 6 u.c.p.g., gdyż

w istocie precyzuje obowiązek utrzymywania zwierzęcia na uwięzi właściwej dla tego gatunku. Tak sprawowana kontrola nad zwierzęciem daje większe prawdopodobieństwo zniwelowania uciążliwości i zagrożenia osób przebywających na terenie przeznaczonym do wspólnego użytku niż kontrola werbalna czy kontrola gestem. Nie jest bowiem możliwe w inny sposób osiągnięcie celu w postaci ochrony przed uciążliwościami dla innych osób korzystających z terenów przeznaczonych do wspólnego użytku oraz ochrony przed zanieczyszczeniem takich terenów, aniżeli prowadzenie psa na smyczy. Podkreślić jednak należy, iż obowiązek wyprowadzania psów tylko ma smyczy, został ujęty zbyt szeroko. Nie przewiduje bowiem żadnych wyjątków. Wszelkie ograniczenia praw jednostki, także ograniczenia uprawnień osób utrzymujących zwierzęta domowe, bądź nałożenie na nich dodatkowych obowiązków musi być wprowadzane z poszanowaniem zasady proporcjonalności wyrażonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Wprowadzenie generalnego nakazu wyprowadzania psów na smyczy, nieprzewidującego żadnych wyjątków uzasadniających odstąpienie od tego obowiązku narusza powyższą zasadę konstytucyjną. Należy zwrócić również uwagę na art. 20a ust. 6 u.r.z.s. zgodnie z którym osoba niepełnosprawna nie jest zobowiązana do zakładania psu asystującemu kagańca oraz prowadzenia go na smyczy. Postanowienia regulaminu utrzymania czystości i porządku w gminie nie mogą być bardziej restrykcyjne od przepisów ustawy. Ponadto w orzecznictwie sądów administracyjnych słusznie wskazuje się, że zachowanie zasady proporcjonalności wymaga wprowadzenie możliwości czasowego zwolnienia psa

z uwięzi w miejscach, gdzie nie stwarza to zagrożenia oraz gdy opiekun ma możliwość sprawowania bezpośredniej kontroli nad jego zachowaniem (por. wyrok NSA z 26 maja 2020 r., II OSK 2950/19, CBOSA). Ponadto, formułując obowiązek wyprowadzania psów niebezpiecznych

i dużych tylko na smyczy i w kagańcu, organ naruszył nakaz tworzenia przepisów

w sposób zrozumiały i jasny dla adresatów. Nie zostało bowiem wyjaśnione co uchwałodawca rozumie pod pojęciami "pies niebezpieczny" i "pies duży". Również w aktach normatywnych wyższego rzędu nie odnajdziemy definicji powyższych pojęć. Zwrócić bowiem należy uwagę, iż u.o.z. posługuje się pojęciem "psa rasy uznawanej za agresywną". Jakie rasy zaliczane są do tej grupy zostały określone w rozporządzeniu. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 kwietnia 2003 r. w sprawie wykazu ras psów uznawanych za agresywne (Dz. U. z 2003 r., nr 77, poz. 687). Taka nieprecyzyjna redakcja przepisu prawa miejscowego nakładająca na obywatela obowiązek podlegający egzekwowaniu nie pozwala na jasne

i niebudzące wątpliwości odkodowanie hipotezy tego przepisu i w konsekwencji prawidłowe jego zastosowanie. Natomiast stanowienie przepisów niejasnych

i wieloznacznych narusza nie tylko § 6 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej"(tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 283), ale i konstytucyjną zasadę określoności regulacji prawnych wywodzoną z klauzuli demokratycznego państwa prawnego, zawartej w art. 2 Konstytucji. Ponadto nałożenie powyższego obowiązku nie uwzględnia wspomnianego powyżej art. 20a ust. 6 u.r.z.s. Podkreślić również należy, iż wskazana w § 20 ust. 1 zaskarżonej uchwały cecha psa w postaci jego wielkości nie jest wystarczająca dla takiego wyróżnienia cech zwierzęcia, która zapewnienia ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi. Nakaz wyprowadzania psów na smyczy, a także w kagańcach, niezależnie od cech behawioralnych i innych uwarunkowań (w tym choroby) może w określonych sytuacjach prowadzić do działań niehumanitarnych. Wielkość psa nie jest tą cechą, która przesądza o jego konkretnym zachowaniu wymagającym prowadzenia

w kagańcu (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 września 2020 r., IV SA/Po 423/20). Prawidłowa redakcja przepisu realizującego upoważnienie zawarte w art. 4 ust. 2 pkt 6 u.c.p.g. powinna uwzględniać zatem art. 20e ust. 6 u.r.z.s. oraz okoliczność, że istnieją wyjątki uzasadniające odstąpienie od obowiązku wyprowadzania psów na smyczy i w kagańcu wynikające z rasy, uwarunkowań behawioralnych, wieku, stanu zdrowia i cech anatomicznych (por. wyroki NSA z 13 września 2012 r., II OSK 1492/12; z 27 czerwca 2017 r., II OSK 2678/15). Zdaniem Sądu również zakaz wprowadzony w powołanym § 20 ust. 2 zaskarżonej uchwały został ujęty nieprecyzyjnie i zbyt szeroko. Uchwała nie definiuje bowiem pojęcia obiekt użyteczności publicznej, co może nasuwać wątpliwości co do zakresu stosowania tego zakazu. W aktach wyższego rzędu odnajdziemy definicję budynku użyteczności publicznej, mianowicie w § 3 pkt 6 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r. poz. 1065) określono, iż budynek użyteczności publicznej to budynek przeznaczony na potrzeby administracji publicznej, wymiaru sprawiedliwości, kultury, kultu religijnego, oświaty, szkolnictwa wyższego, nauki, wychowania, opieki zdrowotnej, społecznej lub socjalnej, obsługi bankowej, handlu, gastronomii, usług, w tym usług pocztowych lub telekomunikacyjnych, turystyki, sportu, obsługi pasażerów w transporcie kolejowym, drogowym, lotniczym, morskim lub wodnym śródlądowym, oraz inny budynek przeznaczony do wykonywania podobnych funkcji; za budynek użyteczności publicznej uznaje się także budynek biurowy lub socjalny. Wobec powyższego wskazać należy, że z treści kwestionowanego przepisu wynika zakaz wprowadzania psów do wszystkich wskazanych powyżej obiektów użyteczności publicznej. Zakaz ten obejmuje m.in. teren dworca autobusowego, kolejowego, co w rzeczywistości

w sposób sprzeczny z prawem, uniemożliwia przemieszczanie się posiadacza psa wraz z psem lub innym zwierzęciem domowym na terenie gminy i poza teren gminy przy wykorzystaniu środków komunikacji publicznej. Zdaniem Sądu – jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie - wyznaczony w powyższy sposób przez organ prawotwórczy obowiązek niewprowadzania zwierząt do obiektów użyteczności publicznej narusza prawo własności i pośrednio wolność poruszania się osób, którym towarzyszą psy lub inne zwierzęta domowe, w stopniu przekraczającym wymogi zasady proporcjonalności (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 24 czerwca 2020 r.,

II SA/Go 70/20, wyroki WSA w Krakowie z 6 lutego 2020 r., II SA/Kr 1279/19,

z 20 grudnia 2019 r., II SA/Kr 1314/19, wyrok WSA w Kielcach z 24 czerwca 2020 r., II SA/Ke 135/20). Ponadto przepis § 20 ust. 2 zaskarżonej uchwały pomija treść art. 20a ust. 1 pkt 1 u.r.z.s., zgodnie z którym osoba niepełnosprawna wraz z psem asystującym ma prawo wstępu: do obiektów użyteczności publicznej,

w szczególności: budynków i ich otoczenia przeznaczonych na potrzeby administracji publicznej, wymiaru sprawiedliwości, kultury, oświaty, szkolnictwa wyższego, nauki, opieki zdrowotnej, opieki społecznej i socjalnej, obsługi bankowej, handlu, gastronomii, usług, turystyki, sportu, obsługi pasażerów w transporcie kolejowym, drogowym, lotniczym, morskim lub wodnym śródlądowym, świadczenia usług pocztowych lub telekomunikacyjnych oraz innych ogólnodostępnych budynków przeznaczonych do wykonywania podobnych funkcji, w tym także budynków biurowych i socjalnych. Nie przewiduje również wyjątku od zakazu wprowadzania zwierząt dla psów służbowych wykorzystywanych np. przez Policję, Straż Pożarną, Straż Graniczną czy KAS. Prokurator zakwestionował również § 21 ust. 4 lit. c zaskarżonej uchwały zgodnie z którym "prowadzący chów zwierząt gospodarskich na terenach § 21 ust. 3 zobowiązani są przestrzegać przepisów sanitarno-epidemiologicznych, zapisów § 3 niniejszego regulaminu, a ponadto pszczoły trzymać w ulach, ustawionych

w odległości co najmniej 1,0 m od granicy nieruchomości w taki sposób, aby wylatujące i przylatujące pszczoły nie stanowiły uciążliwości dla właścicieli nieruchomości sąsiednich". Zdaniem Sądu powyższy przepis przekracza delegację wynikającą z art. 4 ust. 2 u.c.p.g., ponadto stanowi ingerencję w prawo własności nieruchomości oraz materię dotyczącą odległości zabudowy od granicy z działką, regulowaną przez prawo budowlane. Zgodnie z art. 144 ustawy 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz.U z 2020 r., poz. 1740 – dalej jako k.c.). właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości

i stosunków miejscowych. Przepis ten otwiera grupę unormowań w k.c. określanych jako prawo sąsiedzkie. Prawo sąsiedzkie dotyczy sytuacji, w których wzajemne oddziaływanie na siebie gruntów może rodzić sprzeczne interesy. Rada gminy nie posiada kompetencji do tego, aby doprecyzować regulacje kodeksowe dotyczące prawa sąsiedzkiego w akcie prawa miejscowego (por. wyrok WSA w Gorzowie

z 24 czerwca 2020 r., II SA/Go 115/20, wyrok WSA w Warszawie z 9 lipca 2020 r., IV SA/Wa 1217/20, wyrok WSA w Gdańsku z 16 grudnia 2020 r., II SA/Gd 227/20). Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność § 20 ust. 1 i 2 oraz § 21 ust. 4 lit. c zaskarżonej uchwały.