Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 154/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: Art. 138 par. 1  pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: Art. 137 b ust. 1 oraz ust. 2 i art. 104  ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 173
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec (spr.) Sędziowie WSA Ewa Michna WSA Janusz Kasprzycki Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Dowódcy Komponentu Wojsk Specjalnych z dnia 11 grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do wypłaty równoważnika za ubiory cywilne niewydane w naturze w postaci należności całkowitej skargę oddala


UZASADNIENIE

Dowódca Komponentu Wojsk Specjalnych decyzją z dnia 11 grudnia 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] z dnia 20 września 2018 r. nr [...] odmawiającą P. M. (dalej w skrócie skarżącemu) przyznania prawa do wypłaty równoważnika za ubiory cywilne niewydane w naturze w postaci należności całkowitej.

Jako podstawa prawna decyzji wskazany został przepis art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t,j., Dz. U. z 2018 r. póz. 2096 ze zm.) w zw. z art. 137 b ust. 1 oraz ust. 3 i art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j., Dz. U. z 2018 r. póz. 173 ze zm.) oraz § 6 ust. 1 i ust 2 pkt 1 i § 19 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 stycznia 2015 r. w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących żołnierzom zawodowym oraz żołnierzom pełniącym służbę kandydacką w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie niewydane w naturze (Dz. U. z 2015r. póz. 146).

Z uzasadnienia powyższej decyzji wynika następujący stan faktyczny:

Skarżący zwrócił się wnioskiem z dnia 17 stycznia 2018 r. do służby mundurowej o wypłacenie należności całkowitej za ubiory cywilne w związku z objęciem przez niego z dniem 15 stycznia 2018 r. stanowiska radcy prawnego w Dowództwie Komponentu Wojsk Specjalnych na podstawie decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 stycznia 2018 r. Nr 42 potwierdzonej rozkazem dziennym z dnia 16 stycznia 2018 r. Nr [...].

Dowódca Jednostki Wojskowej [...] w K. decyzją z dnia 21 marca 2018 r. nr [...] odmówił skarżącemu prawa do wypłaty należności całkowitej stanowiącej równoważnik za ubiory cywilne niewydane w naturze. Decyzja ta została w trybie odwoławczym uchylona przez Dowódcę Komponentu Wojsk Specjalnych decyzją z dnia 18 maja 2018 r. nr [...] a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania organowi l instancji ze względu na nierozpoznanie istoty sprawy, w szczególności kwestii posiadania przez skarżącego w latach 2005 - 2010 statusu aplikanta oraz wypłaconego z tego tytułu w latach 2008 - 2011 równoważnika za ubiory cywilne niewydane w naturze i wpływu tej okoliczności na prawo do wypłaty należności, o którą obecnie skarżący wystąpił.

i

Sygn. akt III SA/Kr 154/19

Dowódca Jednostki Wojskowej [...] w K., ponownie rozpoznając sprawę, wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 20 września 2018 r. nr [...] odmawiającą skarżącemu przyznania prawa do wypłaty równoważnika za ubiory cywilne niewydane w naturze w postaci należności całkowitej.

Organ wskazał, że skarżący otrzymał w roku 2011 wyrównanie należności całkowitej za ubiory cywilne niewydane w naturze, za lata: 2008 r. - kwotę 1 270, 00 zł, 2011 r. - kwotę 1 880,00 zł, co dało łącznie kwotę 3 150,00 zł. Podstawę wypłaty należności całkowitej stanowiło archiwalne rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie (Dz. U. Nr 153 póz. 1615). Zgodnie z załącznikiem nr 2 do tego rozporządzenia żołnierz zawodowy -radca prawny i aplikant radcowski na stanowiskach w grupie osobowej obsługi prawnej, nabył prawo do wypłaty należności całkowitej za ubiory cywilne niewydane w naturze.

Skarżący skorzystał z tego uprawnienia i otrzymał należność całkowitą w 2011 r., co oznacza, że uprawnienie w związku z posiadanym statusem aplikanta bądź radcy prawnego do należności za ubiory cywilne niewydane w naturze zostało skonsumowane przez skarżącego w 2011 r.

Dalej organ wskazał, że ww. rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. zostało uchylone z dniem 1 kwietnia 2010 r. W rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 marca 2010 r. w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie (Dz.U. Nr 50 póz. 303) wprowadzono jednoznaczny przepis dotyczący wysokości należności całkowitej za ubiory cywilne niewydane w naturze i pozostawiono identyczny, jak w uchylonym rozporządzeniu krąg osób uprawnionych. Z dniem 1 czerwca 2012 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 11 maja 2012 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie (Dz. U. z 2012 r., póz. 607), w którym krąg osób uprawnionych do otrzymywania równoważnika za ubiory cywilne niewydane w naturze został zawężony do radców prawnych. W kolejnym rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 11 lutego 2013 r. w sprawie równoważników pieniężnych

przysługujących w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie (Dz.U. póz. 250),

2

Sygn. akt III SA/Kr 154/19

które weszło w życie z dniem 23 lutego 2013 r. nie zmieniono kręgu żołnierzy uprawnionych do otrzymania równoważnika za ubiory cywilne niewydane w naturze.

Aktualnie obowiązujące rozporządzenie z dnia 15 stycznia 2015 r. w sposób zasadniczy ograniczyło krąg osób uprawnionych do otrzymania równoważnika za ubiory cywilne niewydane w naturze do żołnierzy zawodowych pełniących służbę na stanowisku radcy prawnego.

Powołując się na § 19 tego rozporządzenia, organ wskazał, że intencją ustawodawcy było zapobieżenie powtórnego uzyskania należności całkowitej przez osoby, które w przeszłości posiadając status aplikanta bądź radcy prawnego pobrały należność całkowitą i w wyniku zmiany przepisów polegających na wprowadzeniu wymogu zajmowania stanowiska służbowego radcy prawnego utraciły prawo do otrzymywania należności za ubiory cywilne niewydane w naturze. Przepis ten uprawnia żołnierza zawodowego, który na podstawie przepisów obowiązujących do dnia 31 maja 2012 r., posiadając status aplikanta radcowskiego na stanowisku w grupie osobowej w obsłudze prawnej, otrzymał równoważnik za ubiory cywilne, niewydane w naturze w wysokości należnej całkowitej i po tym terminie uzyskał tytuł radcy prawnego i pełni służbę na stanowisku radcy prawnego w grupie osobowej obsługi prawnej do uzyskania równoważnika pieniężnego za ubiory cywilne niewydane w naturze wyłącznie w wysokości należności rocznej.

Stan faktyczny niniejszej sprawy wskazuje, że skarżący na podstawie uchwały Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych z dnia 2 grudnia 2009 r. nr [...] został wpisany na listę radców prawnych z dniem 2 grudnia 2009 r., a od 2008 r. jako osoba posiadająca status aplikanta radcowskiego otrzymywał stosowne równoważniki, w tym należność całkowitą, którą wypłaca się jeden raz tj. z dniem wyznaczenia na pierwsze stanowisko-służbowe uprawniające do otrzymania ubiorów cywilnych (§ 6 rozporządzenia).

Dla przyznania skarżącemu wnioskowanego prawa nie ma znaczenia okoliczność, iż skarżący posiadał status radcy prawnego przed dniem 31 maja 2012 r. a od 2015 r. do czasu wyznaczenia na stanowisko służbowe radcy prawnego tj. do dnia 1 stycznia 2018 r. nie otrzymywał równoważnika pieniężnego w postaci należności rocznej.

Skarżący w odwołaniu od ww. decyzji podniósł, że w niniejszej sprawie

nie znajduje zastosowania powołany przez organ l instancji § 19 rozporządzenia

3

Sygn. akt III SA/Kr 154/19

z dnia 15 stycznia 2015 r. Przyznał, że w latach 2005 - 2010 posiadał status aplikanta radcowskiego i z tego tytułu został mu wypłacony równoważnik za ubiory cywilne niewydane w naturze (w 2008 r. wyrównanie do pełnej kwoty w 2011 r. po zainicjowaniu kontroli sądowoadministracyjnej). Wskutek zmiany przepisów mundurowych nie pobierał równoważnika rocznego z tytułu należności za ubiory cywilne. Dla prawidłowej wykładni ww. § 19 zdaniem skarżącego istotne pozostaje, że uzyskał w grudniu 2009 tytuł zawodowy tj. przed określnym w tym przepisie terminem (31 maja 2012 r.).

Organ odwoławczy wskazał, że stanowisko radcy prawnego w Dowództwie Komponentu Wojsk Specjalnych, na które powołuje się skarżący nie jest pierwszym, ale kolejnym stanowiskiem uprawniającym żołnierza zawodowego do otrzymania ubiorów cywilnych.

Z analizy karty wyposażenia osobistego skarżącego wynika, że w roku 2008 i 2009 otrzymał stawkę roczną równoważnika za ubiory cywilne niewydane w naturze w wysokości 1 270 zł. Posiadając status aplikanta radcowskiego zajmował wówczas stanowisko referenta prawnego w grupie osobowej obsługi prawnej. Było to pierwsze stanowisko uprawniające żołnierza zawodowego do otrzymania ubiorów cywilnych. Podstawę wypłaty stanowiło rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie, zmienione rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 sierpnia 2008 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie. Wysokość wypłaconego skarżącemu równoważnika wynikała z braku przepisów prawnych pozwalających wypłacić żołnierzowi zawodowemu -radcy prawnemu i aplikantowi radcowskiemu równoważnika w postaci należności całkowitej. Dopiero rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 marca 2010 r. w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie (Dz.U. Nr 50 póz. 303), które weszło w życie z dniem 1 kwietnia 2010 r. wprowadziło dwie postaci należności z tytułu równoważnika za ubiory cywilne niewydane w naturze: całkowitą i roczną (§ 6 ust. 2 rozporządzenia). W załączniku nr 3 do rozporządzenia ustawodawca pozostawił identyczny jak w poprzednim rozporządzeniu krąg osób uprawnionych

Sygn. akt III SA/Kr 154/19

do otrzymywania równoważnika oraz określił wysokość należności: 1) całkowitej - 3 215,00 zł oraz 2) rocznej - 1 394,09 zł.

Natomiast w 2011 r. wypłacono skarżącemu równoważnik za ubiory, cywilne niewydane w naturze w wysokości 1 880, 00 zł (wyrównanie do należności całkowitej z 2008 r.). W ocenie organu drugiej instancji, wypłacona skarżącemu kwota 1880, 00 zł nie mogła być wyrównaniem do należności całkowitej z 2008 r. ze względu na to, że obowiązujące wówczas przepisy przewidywały wyłącznie roczną stawkę równoważnika. Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 marca 2010 r. w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie (Dz.U. Nr 50 póz. 303), które weszło w życie z dniem 1 kwietnia 2010 r. w § 6 ust. 2 przewidywało wypłatę równoważnika w wysokości należności całkowitej z dniem wyznaczenia na stanowisko służbowe. Wobec tego, kwota 1 880,00 zł została wypłacona skarżącemu w związku z wyznaczeniem go z dniem 2 grudnia 2010 r. na stanowisko służbowe referenta prawnego w osobowej grupie obsługi prawnej w 3 Regionalnej Bazie Logistycznej. Organ wskazał, że zgodnie z § 6 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 19 marca 2010 r. należność roczną wypłaca się żołnierzowi w kolejnych latach służby, a zatem wypłaconą skarżącemu w 2010 r. należność roczną w wysokości 1 394,09 zł należy potraktować jako wyrównanie do obowiązującej w 2010 r. kwoty należności całkowitej (1 880, 00 zł +1 394,09 zł = 3,274, 09 zł). Organ podkreślił, że niezależnie od tego, czy wypłacony skarżącemu równoważnik za ubiory cywilne niewydane w naturze w wysokości 1 880, 00 zł stanowił uzupełnienie należności całkowitej z 2010 r., czy z 2008 r. - należność całkowita, którą wypłaca się tylko raz została już skarżącemu wypłacona.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ zgodził się ze skarżącym, iż dokonując jedynie literalnej wykładni § 19 rozporządzenia z dnia 15 stycznia 2015 r. należy dojść do wniosku, że przepis ten nie znajduje w sprawie zastosowania. Jednak zdaniem organu odwoławczego z punktu widzenia wykładni celowościowej oraz funkcjonalnej tego przepisu, zamiarem ustawodawcy było wykluczenie możliwości powtórnego uzyskania należności całkowitej przez osobę, która w przeszłości będąc aplikantem bądź radcą prawnym w grupie osobowej obsługi prawnej pobrała już należność całkowitą. Za taką interpretacją § 19 rozporządzenia z dnia 15 stycznia 2015 r. przemawiają również przepisy intertemporalne, tj. § 2

5

Sygn. akt III SA/Kr 154/19

rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 11 maja 2012 r. zmieniające rozporządzenie w, sprawie równoważników pieniężnych przysługujących w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie (Dz.U. póz. 607) oraz § 20 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 11 lutego 2013 r. r. w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie (Dz.U. póz. 250), zgodnie z którymi żołnierz zawodowy - aplikant radcowski na stanowisku w grupie osobowej obsługi prawnej, który otrzymał równoważnik za ubiory cywilne, niewydane w naturze w wysokości należności całkowitej, i po wejściu w życie niniejszego, rozporządzenia uzyskał tytuł zawodowy radcy prawnego oraz zajmuje stanowisko w grupie osobowej obsługi prawnej, jest uprawniony do równoważnika pieniężnego za ubiory cywilne niewydane w naturze wyłącznie w wysokości należności rocznej.

Organ odwoławczy zgodził się przy tym ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu decyzji l instancji, iż dla spełnienia przesłanki przyznania równoważnika w postaci należności całkowitej za ubiory cywilne niewydane w naturze nie ma znaczenia okoliczność, że skarżący posiadał status radcy prawnego przed dniem 31 maja 2012 r., a od 2015 r. do czasu wyznaczenia na stanowisko służbowe radcy prawnego, tj. do dnia 1 stycznia 2018 r. nie otrzymywał równoważnika pieniężnego w postaci należności rocznej.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi P. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez ich niewłaściwą wykładnię i zastosowanie § 19 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 stycznia 2015 r. w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących żołnierzom zawodowym oraz żołnierzom pełniącym służbę kandydacką w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie niewydane w naturze (Dz.U z 2015 r., póz. 146 ze zm.) i wydanie decyzji negatywnej oraz naruszenie przepisów postępowania tj. wskazanie w petitum decyzji art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2018 r., póz. 173 ze zm.) jako podstawy działania organu II instancji.

W treści skargi powtórzył argumentację odwołania, dodając, że przyjęta przez organ wykładnia pomija ratio legis § 19 rozporządzenia z dnia 15 stycznia 2015

r., który w ocenie skarżącego winien mieć zastosowanie do przypadków, gdy aplikant

6

Sygn. akt lII SA/Kr 154/19

radcowski, który pobrał równoważnik całkowity a następnie przez czas trwania aplikacji pobierał równoważnik roczny i bezpośrednio po zakończeniu aplikacji został wyznaczony na stanowisko radcy prawnego pobrałby kolejny równoważni całkowity. Odmienna sytuacja następuje wówczas, gdy żołnierz - aplikant zaopatrzony w ubiory cywilne poprzez wypłatę równoważnika całkowitego przez kilka lat nie pobierał równoważnika rocznego (czy wskutek zmiany przepisów prawa czy wieloletnie oczekiwanie na stanowisko radcy prawnego). Należy mieć na względzie normy używalności poszczególnych części ubioru.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga wniesiona w niniejszej nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. póz. 1369 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa, sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd administracyjny nie ma możliwości orzeczenia, co do meritum sprawy, a jedynie ocenia legalność zaskarżonej decyzji, aktu lub czynności rozumiana, jako zgodność z przepisami prawa materialnego oraz zachowanie wymaganych prawem procedur postępowania.

Sygn. akt III SA/Kr 154/19

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) ppsa), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) ppsa). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 ppsa), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.

Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd doszedł do przekonania, że w toku analizowanego postępowania administracyjnego organy administracji, wbrew zarzutom skargi nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego, ani też nie doszło do uchybień przepisom postępowania.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 137 b ust. 1 oraz ust. 3 i art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j., Dz. U. z 2018 r. poz.173 ze zm.) oraz § 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i § 19 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 stycznia 2015 r. w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących żołnierzom zawodowym oraz żołnierzom pełniącym służbę kandydacką w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie niewydane w naturze (Dz. U.2019.poz.907 t.j. ) Przepis art. 137b ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przyznaje żołnierzom zawodowym oraz pełniącym służbę kandydacką umundurowanie i wyekwipowanie, uzbrojenie oraz, w określonych przypadkach, wyżywienie albo równoważnik pieniężny w zamian za te należności.

Z kolei § 19 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej ( w/w) wydanego na podstawie art.137b ust.6 pkt 6 , będący materialnoprawną podstawą kontrolowanej decyzji stanowi , że żołnierz zawodowy - aplikant radcowski na stanowisku w grupie osobowej obsługi prawnej, który na podstawie przepisów obowiązujących do dnia 31 maja 2012 r. otrzymał równoważnik za ubiory cywilne, niewydane w naturze, w wysokości należności całkowitej i po tym terminie uzyskał tytuł zawodowy radcy prawnego i pełni służbę na stanowisku radcy prawnego w grupie osobowej obsługi

8

Sygn. akt III SA/Kr 154/19

prawnej, jest uprawniony do równoważnika pieniężnego za ubiory cywilne niewydane w naturze wyłącznie w wysokości należności rocznej.

Kwestią sporną jest interpretacja tego przepisu rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej. W opinii skarżącego uzyskanie przez niego wpisu na listę radców prawnych z dniem 2 grudnia 2009r. jest równoznaczne z uzyskaniem statusu radcy prawnego ( przed dniem 31 maja 2012r), co uprawnia do ponownej wypłaty równoważnika całkowitego, gdyż poprzednio otrzymał go, jako aplikant radcowski.

Natomiast zadaniem organu przepis ten pozwala na wypłatę równoważnika całkowitego za ubiory cywilne niewydane w naturze tylko wówczas, gdy taki równoważnik nie został już wcześniej wypłacony na podstawie poprzednio (t. do dnia 31 maja 2012r.) obowiązujących przepisów.

Z ustaleń faktycznych organu, które nie są sporne i potwierdza je zawartość akt administracyjnych wynika , ze skarżący będąc aplikantem radcowskim uzyskał równoważnik całkowity, który został wypłacony w 2011 r. formie wyrównania do wcześniej wypłaconej kwoty za 2008r. Z tego względu aktualnie posiada uprawnienie wyłącznie do równoważnika w wysokości rocznej.

Zawartość normatywna przepisu § 19 ( op.cit. )nie budzi wątpliwości Sądu co do tego, ze uprawnienie do równoważnika całkowitego nie jest powiązane ze zmianą stanowiska.. Ogólną bowiem zasadą przyjęta w rozporządzeniu MON z dnia 15 maja 2015 r. j, wyrażoną w § 6 jest, że równoważnik w wysokości należności całkowitej wypłaca się z dniem wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe uprawniające do otrzymania ubiorów cywilnych, co oznacza iż wypłacany jest tylko raz w toku pełnienia służby, a w kolejnych latach służby - w wysokości należności rocznej. Przepis § 19 nie stanowi wyjątku od tej reguły, lecz ją definiuje w stosunku do osób, które pełniły służbę będąc aplikantami, a następnie uzyskały tytuł radcy prawnego , nadal pozostając w służbie. W takim przypadku przysługuje im równoważnik w wysokości należności całkowitej tylko wówczas, gdy nie został wypłacony na podstawie przepisów obowiązujących do dnia 31 maja 2012r.. Nie ma żadnych racjonalnych podstaw by prawodawca uprzywilejował pod tym względem tę grupę zawodową w stosunku do innych os pełniących zawodową służbę wojskową .

Sygn. akt III SA/Kr 154/19

Uzyskanie tytułu radcy prawnego ( niezależnie od tego czy nastąpiło przed datą wskazaną w tym przepisie) nie uprawnia do ponownego uzyskania równoważnika całkowitego, jeżeli został on wypłacony na podstawie przepisów obowiązującyc104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych h do dnia 31 maja 2012r.

Skarżący otrzymał, jako aplikant radcowski równoważnik w wysokości należności całkowitej, co wyklucza ponowne uzyskanie tego świadczenia.

Odnosząc się do drugiego z zarzutów skargi dotyczycącego wskazania art., 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, należy zauważyć, że równoważnik jest należnością pieniężną "inną niż uposażenie ," toteż wskazanie tego przepisu, jako podstawy wydania decyzji było uzasadnione i trafne.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.