Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 311/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 w zw. z  art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 123;  art. 191;  art. 121,  art. 122,  art. 180,  art. 187,  art. 188,  art. 194
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna (sprawozdawca), Sędzia WSA Marek Wroczyński, Protokolant Referent Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2017 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. D. i M. D. - wspólników spółki cywilnej M. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. D. i M. D. wspólników spółki cywilnej M.D. (dalej: skarżący, strona lub podatnik) jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w [...] (dalej: organ odwoławczy lub Dyrektor IS) z [...] lutego 2016 r. nr [...] utrzymująca w mocy, w wyniku rozpatrzenia odwołania decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] (dalej: organ I instancji lub Naczelnik US) z [...]listopada 2015 r. nr [...]. Przedmiotem tych decyzji było określenie skarżącym zobowiązania w podatku od towarów i usług za: luty - marzec, maj -grudzień 2009 r. oraz luty, kwiecień-grudzień 2010 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za czerwiec 2009 r.

W ocenie Naczelnika US sporne faktury wystawiane dla skarżących przez [...]sp. z o.o. stwierdzały czynności, które faktycznie nie zostały wykonane. Potwierdza to zgromadzony przez pracowników Urzędu Skarbowego [...]i włączony do sprawy materiał dowodowy. Podczas kontroli podatkowej [...]Sp. z o.o. nie przedstawiła żadnych dokumentów źródłowych dotyczących nabycia towarów, jak i dokumentów potwierdzających jakiekolwiek wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Pracownicy Urzędu Skarbowego [...] ustalili, że Spółka [...]nie wynajmuje lokalu przy ul. [...], pod innym adresem (ul. [...]) wskazywanym przez administratora obiektu nie stwierdzono oznaczeń tej Spółki. Ustalono jednocześnie, iż [...]Sp. z o.o. posługiwała się na pieczątce firmowej bezprawnie adresem [...][...], ul. [...], albowiem nie doszło do zawarcia jakiejkolwiek umowy dotyczącej powyższego lokalu i do podjęcia działalności pod tym adresem. Ustalono też, iż [...]Sp. z o.o. w dniu [...]sierpnia 2008 r. zawarła umowę najmu lokalu z [...]Sp. z o.o. w [...]ul. [...], której przedmiotem była część lokalu użytkowego znajdującego się na II piętrze w budynku, składającego się

z jednego pomieszczenia o nr [...]o łącznej powierzchni [...]m2 oraz udziału we wspólnym korytarzu i WC, przy czym na najemcę przypadało łącznie [...] m2. [...]Sp. z o.o. zarejestrowała prowadzenie działalności pod ww. adresem, przy jednoczesnym braku umów świadczących o dzierżawie powierzchni magazynowych. W okresie od przedmiotowym w sprawie na rachunek bankowy tej spółki wpływały pieniądze, które były wypłacane w tym samym dniu lub kilku następnych. Z rachunku bankowego nie były dokonywane żadne płatności na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych lub [...]Sp. z o.o. Na fakturach VAT widnieją podpisy o różnym charakterze pisma złożone przez Prezesa Zarządu A. R.. Faktury VAT były wystawiane bez zachowania chronologii, jak również numeracja faktur VAT powtarzała się u różnych kontrahentów. Spółka nie miała żadnego majątku, ruchomości i nieruchomości, obroty nie miały odzwierciedlenia na koncie, często zmieniający się prezesi nie byli zorientowani w profilu działalności Spółki, jak i w sprawach podatkowych. [...]Sp. z o.o. nie wskazała źródeł nabycia towarów, będących przedmiotem dalszej odsprzedaży. Organ I instancji uznał zatem, że faktury VAT wystawiane przez [...]Sp. z o.o. dokumentują czynności, które faktycznie nie zostały dokonane przez ich wystawcę, a prowadzona przez Spółkę działalność gospodarcza była działalnością fikcyjną. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...]wydał decyzję dla [...]Sp. z o.o. określająca zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i orzeczenia o obowiązku zapłaty podatku, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług,

w związku (dalej: ustawa VAT) z wystawieniem faktur nie dokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, na których wykazano podatek od towarów

i usług, wystawionych na rzecz P.P.H.U. [...]s.c. [...]. Zgodnie z przekazaną informacją [...]Sp. z o.o. nie wniosła odwołania od ww. decyzji, zatem jest ona ostateczna. Naczelnik US uznał też, że M. D. s.c. nie nabyła samochodu [...]na podstawie faktury VAT nr [...] z [...] kwietnia 2010 r., gdzie jako sprzedawca figuruje [...]Sp. z o.o. Wskazał, że w transakcjach kupna - sprzedaży [...]Sp. z o.o. i [...]Sp. z o.o. zostały wprowadzone jako nabywcy i sprzedawcy w celu zmiany sposobu rozliczenia z faktur VAT marża na zasady ogólne oraz dwukrotnego podwyższenia wartości sprzedawanego pojazdu. [...]Sp. z o.o., od której [...]Sp. z o.o. rzekomo nabyła samochód należy do firm nierzetelnych. Jednostka ta bowiem kilka miesięcy wcześniej została wykreślona z rejestru podatników podatku VAT.

W stosunku do [...] Sp. z o.o. jak wskazano, wyżej prowadzone było postępowanie podatkowe, w którym stwierdzono, że spółka ta nie prowadziła działalności gospodarczej, a wszystkie wystawione przez nią faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji.

Decyzją z [...]listopada 2015 r. Naczelnik US określił skarżącej przedmiotowe zobowiązanie podatkowe.

W odwołaniu od tej decyzji skarżąca, reprezentowana przez doradcę podatkowego wnosząc o jej uchylenie w całości, postawiła zarzuty naruszenia przepisów art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. oraz art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: O.p. lub Ordynacja podatkowa). W uzasadnieniu odwołania zarzuciła między innymi, iż nie zgadza się ze stwierdzeniem, że [...] Sp. z o.o. wystawiła faktury nie dokumentujące rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Podniosła też, że nie wiedziała o nieprawidłowościach w rozliczaniu się ze Skarbem Państwa tej firmy. Wskazała też, iż nie miała możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniu kontrolnym prowadzonym przez Urząd Skarbowy [...] wobec [...]Sp. z o.o.

Dyrektor IS, utrzymując w mocy decyzję Naczelnika US uznał, że ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego została dokonana zgodnie z wymogami art. 191 O.p., a rozstrzygnięcie zostało poprzedzone niezbędnymi i możliwymi do przeprowadzenia działaniami w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Dyrektor IS zauważył, że w celu dokonania odliczenia podatku naliczonego

w fakturze, niezbędne jest by wskazana na fakturze operacja gospodarcza została rzeczywiście wykonana przez wystawcę faktury.

Organ odwoławczy omówił zebrany w sprawie materiał dowodowy. W świetle jego analizy podzielił stanowisko organu I instancji co do tego, że materiał zgromadzony przez organ podatkowy oraz dołączone do akt sprawy dowody z innych postępowań dotyczące ustaleń wobec [...] Sp. z o.o. uzasadniają odrzucenie przez organ podatkowy kosztów uzyskania przychodów dokumentowanych fakturami wystawionymi przez ww. Spółkę, które to faktury nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Z powyższych materiałów dowodowych i ustaleń wynika, że Spółka [...]nie przedłożyła dokumentacji finansowej za okres, kiedy wystawiała zakwestionowane faktury, nie przedłożyła żadnych dokumentów potwierdzających jakiekolwiek wydatki związane z działalnością gospodarczą, nie dysponowała zapleczem technicznym, nie posiadała środków trwałych i nie zatrudniała pracowników. Zgromadzone w trakcie kontroli faktury VAT były wystawiane bez zachowania chronologii, numeracja faktur powtarzała się u różnych kontrahentów, a podpisy prezesa zarządu A. R. zostały złożone różnym charakterem, co potwierdziła ekspertyza pisma zlecona przez Prokuraturę Okręgową w [...]. Zebrany materiał dowodowy dotyczący [...]Sp. z o.o. wskazuje, że wystawione przez tę spółkę faktury VAT, m.in. na podmiot M. D. s.c. K. D., M. D. nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji, stanowią tzw. "puste faktury".

Dyrektor IS odnosząc się do zarzutu, iż organ podatkowy zakwestionował zakup samochodu osobowego i nie uznał tego wydatku za koszty uzyskania przychodów, zauważa, że organ podatkowy nie kwestionuje posiadania samochodu [...] przez M.D. s.c. Organ podatkowy na podstawie zgromadzonego materiału stwierdził, że nie został nabyty na podstawie faktury VAT wystawionej przez [...]Sp. z o.o. Zebrany materiał dowodowy wskazuje, że w transakcjach kupna sprzedaży [...]Sp. z o.o. i [...]Sp. z o.o. zostały wprowadzone jako nabywcy i sprzedawcy w celu zamiany sposobu rozliczenia z faktur VAT marża na zasady ogólne oraz dwukrotnego podwyższenia wartości sprzedawanego pojazdu. Miało to na celu doprowadzenie do możliwości skorzystania z odliczenia podatku naliczonego przez M.D. s.c. Zarejestrowanie ww. samochodu w Urzędzie Miasta w [...]przez [...]Sp. z o.o. nie potwierdza faktu, że faktycznym sprzedawcą tego pojazdu jest ta Spółka. Samochód rejestrowany jest na podstawie okazanych przez klienta dokumentów. Za fikcyjnością transakcji przemawia również sposób dokonania zapłaty za przedmiotowy samochód. Ponad połowa dokonanych wpłat na rachunek bankowy [...]sp. z o.o. za przedmiotowe auto trafiła z powrotem w dniu dokonania zapłaty (lub dwa dni później) na rachunek prywatny M. D.. Dyrektor IS podniósł, że organ I instancji w uzasadnieniu wydanej decyzji wystarczająco odniósł się do wszelkich wyjaśnień oraz dowodów zgromadzonych w trakcie prowadzonego postępowania, oceniając je na tle zebranego materiału dowodowego. Tym samym z uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji wynika, że w oparciu o właściwie ustalony i oceniony stan faktyczny i prawny sprawy, dokonano prawidłowego pod względem formalnym i merytorycznym rozstrzygnięcia spornej kwestii zawyżenia kosztów uzyskania przychodów tj. wydatków udokumentowanych fakturami nie odzwierciedlającymi rzeczywistych transakcji gospodarczych.

Skarżący wnieśli do tut. Sądu skargę na wskazaną na wstępie decyzję Dyrektora IS z dnia [...]lutego 2016 r., domagając się uchylenia w całości decyzji organów podatkowych obydwu instancji, oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie, iż doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za poszczególne okresy od lutego 2009 do grudnia 2010 r. z dniem wszczęcia postepowania w sprawie o przestępstwo skarbowe (w sprawie doszło do nadużycia prawa ze strony organów, które pod koniec terminu przedawnienia zobowiązania wszczęły postępowanie karne skarbowe, a następnie je zawiesiły na okres umożliwiający prowadzenie postępowania);

- art. 86 w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a) ustawy VAT poprzez bezzasadne pozbawienie podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z faktur wystawionych przez [...], wynikające z błędnych wniosków, że podmiot ten nie istniał, że stron powinna wiedzieć o nieprawidłowościach występujących u tego podmiotu i ze nie zachodzą podstawy do przyjęcia dobrej wiary podatnika (w sytuacji, gdy nie został zbadany całokształt istotnych w sprawie okoliczności);

- art. 208 § 1 w zw. z art. 121 § 1 O.p. poprzez wydanie decyzji w niniejszej sprawie,

w sytuacji, gdy przedawnieniu uległy określone decyzją zobowiązania,

- art. 122 w zw. z art. 121 § 1 O.p. poprzez zaniechanie przez organy podatkowe podjęcia działań koniecznych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,

w szczególności nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów, o których przeprowadzenie strona wnioskowała na etapie postępowania podatkowego, a które były niezbędne dla rzetelnego i pełnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, oraz zweryfikowania okoliczności, którym strona zaprzeczyła w toku przesłuchania jak i w pismach kierowanych do organów podatkowych, co podważa obiektywny charakter postępowania;

- art. 191 O.p. poprzez pominięcie wskazywanych przez podatnika wniosków dowodowych i oparcie rozstrzygnięcia tylko w oparciu o dowody i fakty przemawiające na niekorzyść skarżących.

Uzasadniając skargę jej autor rozwinął poszczególne jej zarzuty. Podniósł, iż organ nie rozpatrzył wszechstronnie całego materiału, a jego wnioskowanie miało charakter jednostronny. W uzasadnieniu decyzji wykluczone zostało ewentualne istnienie [...]Sp. z o.o., podczas gdy dowody znajdujące się w dyspozycji organu nie pozwalają na tak kategoryczne wnioski. Naruszenie tych reguł, a także norm procesowych odnoszących się do środków dowodowych, stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny

w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Dodać należy, że w świetle art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, dalej: "p.p.s.a.") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania podatkowego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. W działaniu organów, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak

i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Wyjaśnione zostały motywy podjętej decyzji, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wystarczająca do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie.

W pierwszej kolejności należy się odnieść do zarzutu przedawnienia. Wbrew zarzutowi skargi o naruszeniu art. 70 § 6 pkt 1 u art. 208 § 1 O.p. poprzez wydanie decyzji mimo upływu terminu przedawnienia, nie zaistniały w niniejszej sprawie okoliczności w tym miejscu wskazane, jak i przywoływane naruszenia. Termin przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług upływał dla części zobowiązań z końcem 2014 r., dla części z końcem 2015 r., a dla zobowiązań za grudzień 2010 r. – z końcem 2016 r. Zaskarżona decyzja została wydana przed upływem terminu przedawniania. Zauważyć jednocześnie należy, iż bieg terminu przedawnienia w okolicznościach niniejszej sprawy uległ zawieszeniu na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. z uwagi na wszczęcie postanowieniem z 18 listopada 2014 r. nr [...] dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 k.k.s.

w zbiegu z art. 76 § 2 k.k.s. w zbiegu z art. 62 § 2 k.k.s. w zbiegu z art. 61 § 1 k.k.s. (podanie nieprawdy w deklaracjach VAT – 7 za miesiące od lutego 2009 r. do grudnia 2010 r. poprzez odliczenie podatku naliczonego na podstawie faktur VAT nie dokumentujących faktycznych zdarzeń gospodarczych i narażenie na nienależny zwrot należności publicznoprawne. Postanowienie to przedstawiono skarżącym: Panu M. D. [...]grudnia 2014 r., a Pani K. D. – [...] stycznia 2015 r. O związanym z tym zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zgodnie z art. 70c O.p. zawiadomiono skarżących [...] grudnia 2014 r. o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym za lata 2009, 2010, na skutek wystąpienia przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Poza omówioną kwestia przedawnienia w rozpoznawanej sprawie spór dotyczy prawidłowości prowadzonego postępowania podatkowego, zasadności ustaleń faktycznych dokonanych przez organy w niniejszej sprawie, a także legalności pozbawienia skarżącej prawa zaliczenia do odliczenia podatku naliczonego w fakturach wystawianych na ich rzecz przez [...]Sp. z o.o.. Przedmiotem sprzedaży są w większości materiały budowlane i samochód osobowy.

W ocenie orzekających w sprawie organów sporne faktury zakupu nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Wnioski takie organy wyprowadziły w oparciu o ustalenia dokonane w toku kontroli podatkowej prowadzonej wobec [...]Sp. z o.o. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...],

z których wynika, iż w toku kontroli [...]Sp. z o.o. nie przedstawiła żadnych dokumentów źródłowych dotyczących nabycia towarów, jak i dokumentów potwierdzających jakiekolwiek wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Ustalono jednocześnie, że Spółka [...]nie wynajmuje lokalu przy ul. [...], pod innym adresem (ul. Siewna 15) nie stwierdzono oznaczeń tej Spółki. [...]Sp. z o.o. posługiwała się na pieczątce firmowej bezpodstawnie adresem [...], ul. [...], gdyż nie doszło do zawarcia jakiejkolwiek umowy dotyczącej powyższego lokalu i do podjęcia działalności pod tym adresem. Wskazano także, iż [...]Sp. z o.o. w dniu [...]sierpnia 2008 r. zawarła umowę najmu lokalu z [...]Sp. z o.o. w [...]ul. [...], której przedmiotem była część lokalu użytkowego znajdującego się na II piętrze w budynku, składającego się z jednego pomieszczenia o nr [...]o łącznej powierzchni [...]m2 oraz udziału we wspólnym korytarzu i WC, przy czym na najemcę przypadało łącznie [...]m2. [...]Sp. z o.o. zarejestrowała prowadzenie działalności pod ww. adresem, przy jednoczesnym braku umów świadczących o dzierżawie powierzchni magazynowych. W okresie przedmiotowym w sprawie na jej rachunek bankowy wpływały pieniądze, w tym od skarżących, które były wypłacane przez kuzyna skarżących A. C. wkrótce po ich wpłynięciu na konto i niezwłocznie kwoty odpowiadające tym wypłatom wpływały na rachunki skarżących które były wypłacane w tym samym dniu lub kilku następnych. Z rachunku bankowego [...]Sp. z o.o. nie były dokonywane żadne płatności na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Na fakturach VAT wystawianych przez [...]Sp. z o.o. widnieją podpisy o różnym charakterze pisma, które miały być składane zgodnie z ich treścią przez prezesa zarządu A. R.. Faktury VAT były wystawiane bez zachowania chronologii, jak również numeracja faktur VAT powtarzała się u różnych kontrahentów. Spółka nie miała żadnego majątku, ruchomości i nieruchomości, obroty nie miały odzwierciedlenia na koncie, często zmieniający się prezesi nie byli zorientowani w profilu działalności Spółki, jak i w sprawach podatkowych. [...]Sp. z o.o. nie wskazała też źródeł nabycia towarów, będących przedmiotem dalszej odsprzedaży. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] wydał decyzję dla [...]Sp. z o.o. z tytułu określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od marca do grudnia 2010 r. i orzeczenia o obowiązku zapłaty podatku, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, w związku z wystawieniem faktur nie dokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, na których wykazano podatek od towarów i usług, wystawionych przez spółkę na rzecz skarżących. Spółka ta nie wniosła odwołania od ww. decyzji. Organ I dokonał także analizy rachunków i dokumentów, wskazując, że transakcje zapłaty w formie przelewu na rachunek bankowy za faktury wystawione przez [...]Sp. z o.o. na rzecz skarżących były przeprowadzane według schematu, zgodnie z którym następował przelew na rachunek bankowy [...]Sp. z o.o., następnie wypłata z rachunku bankowego [...]Sp. z o.o. zlecona przez A. C. – odbywająca się w tym samym dniu lub w ciągu kilku najbliższych dni, następnie wpłata gotówki przez A.C. na rachunek osobisty M. D.. Ustalenia te oraz wniosek, iż [...]Sp. z o.o. w 2010 r. faktycznie nie sprzedała materiałów budowlanych widniejących na zakwestionowanych fakturach, a faktury dokumentujące tą sprzedaż nie odzwierciedlają faktycznych zdarzeń gospodarczych są tzw. "pustymi fakturami". jak wynika z zaskarżonej decyzji zostały zaakceptowane przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy wskazał, iż kwestionując zakup samochodu osobowego [...]z 2008 r. i nie uznając tego wydatku nie zakwestionował faktu posiadania tego samochodu przez M. D. s.c., ale stwierdził, iż samochód ten nie został nabyty na podstawie faktury VAT nr [...]z [...]kwietnia 2010 r., gdzie jako sprzedawca figuruje [...]Sp. z o.o. Wskazano, że w transakcjach kupna sprzedaży [...]Sp. z o.o. i [...]Sp. z o.o. zostały wprowadzone jako nabywcy i sprzedawcy w celu zmiany sposobu rozliczenia z faktur VAT marża na zasady ogólne oraz dwukrotnego podwyższenia wartości sprzedawanego pojazdu. Organ I instancji wskazał przy tym na historię obrotu pojazdem, ze szczególnym uwzględnieniem dwukrotnego zwiększenia jego wartości na etapie obrotu dokumentowanego fakturą nr [...]z dnia [...]kwietnia 2010 r. na wartość [...]zł brutto (poprzednia wartość pojazdu brutto [...]zł – wg faktury nr [...]wystawionej przez [...]Sp. z o.o. (figurującą w rejestrze podmiotów wykreślonych z rejestru VAT) dla [...]Sp. z o.o., jak również okoliczność, iż zarejestrowanie samochodu w Urzędzie Miasta w [...]przez [...]Sp. z o.o. nie potwierdza faktu, iż Spółka ta była jego faktycznym sprzedawcą, którą to okoliczność przywołał także organ odwoławczy. Zwrócono również uwagę na okoliczność, iż ponad połowa wpłat dokonanych na rachunek bankowy [...]za ten pojazd w dniu dokonania zapłaty lub dwa dni później trafiła na rachunek prywatny M. D..

W ocenie orzekających w sprawie organów wydatki dokumentowane zakwestionowanymi fakturami nie mogą stanowić kosztów podatkowych, w świetle art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.

W świetle powyższych okoliczności, zdaniem Sądu organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że w świetle art. 86 w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a ustawy VAT. skarżący nie byli uprawnienie do odliczenia podatku naliczonego w fakturach wystawionych przez spółkę [...], jako że faktury te nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

W tych też okolicznościach brak jest podstaw do uznania za zasadny zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 86 w zw. z art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit a ustawy VAT. Nie można też uznać, że skarżący pryz uwzględnieniu staranności wymaganej od przedsiębiorcy nie byli w stanie ustalić, że faktury wystawiane przez [...]nie odzwierciedlają rzeczywistości. Sam obieg pieniędzy opisany przez organy wskazuje, że skarżący świadomie wykorzystywali fikcyjne faktury. Poza tym skarżący nabywali od [...]Sp. z o.o. przede wszystkim różnego rodzaju materiały i narzędzia budowlane, często w niewielkich ilościach wskazujących raczej na potrzeby własnej budowy, niż do odsprzedaży w sytuacji, gdy sami prowadzili działalność w zakresie sprzedaży takich materiałów. Tak więc ten dostawca musiał być dla nich bardziej atrakcyjny, niż inni dostawcy hurtowi, powinni więc zainteresować się bliżej działalnością takiego konkurenta.

Skarżący twierdzili, że współpracą z firmą [...]Sp. z o.o. z/s w [...]zajmował się M.D.. W swoich zeznaniach nie podał on jednak okoliczności, które podważyłyby ustalenia organów podatkowych. Zeznał jednocześnie, iż na dostawy materiałów budowlanych ze Spółką [...]nie była sporządzona umowa, Spółka ta nie świadczyła usług budowalnych, tylko dostarczała materiały budowlane, materiały budowalne były dostarczane transportem dostawcy, nie potrafił jednak podać czy samochody były własnością Spółki [...], czy były wynajmowane, nie ponosił kosztów transportu i nie posiada żadnych faktur na ten transport. Samochód kupił od Prezesa [...], nie pamięta jednak kto i kiedy dostarczył ten samochód. Zeznał także, iż A. C. był osobą zaufaną, kuzynem jego żony Wnioski dowodowe zgłaszane w piśmie z dnia [...]czerwca 2015 r. dotyczyły okoliczności już ustalonych przez organy podatkowe w oparciu o ustalenia protokołu kontroli podatkowej oraz okoliczności dotyczących inwestycji budowlanej.

Z treści tych wniosków nie wynika, aby strona wskazywała na źródła dowodowe, które pozwoliłyby na wykazanie rzetelności zakwestionowanych faktur. Zauważyć też należy, iż organ I instancji podjął próbę przesłuchania świadka A. C.. Świadek ten jednak nie odebrał wezwania, które zostało organowi zwrócone jako nie podjęte

w terminie. Niezasadne jest zatem stawianie organom zarzutów naruszenia art. 122, art. 121 § 1, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu

z przesłuchania tego świadka. Bezpodstawny jest zatem zarzut naruszenia art. 191 O.p. sprowadzający się do zarzutu pominięcia wniosków dowodowych i dokonania tym samym wadliwej oceny materiału dowodowego.

W ocenie Sądu organy podatkowe zebrały wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na ustalenie stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy. Skarżący mieli możliwość wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Organy podatkowe dokonały wyczerpującej oceny materiału dowodowego, wyciągając logiczne, zgodne z doświadczeniem życiowym wnioski, nie przekraczając granic swobodnej oceny materiału dowodowego.

Stan faktyczny i prawny sprawy zostały ustalone zgodnie z wymogami zawartymi w ustawie Ordynacja podatkowa, a w szczególności w art. 121, 122, 123, 180, 187, 188, 191 oraz 194, zaś dokonana przez organy ocena materiału dowodowego nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzysta z ochrony przewidzianej w art. 191 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone, Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń.

W niniejszej sprawie orzekające organy rozważyły całość zebranego materiału dowodowego, odniosły się do zgłoszonych przez stronę skarżącą twierdzeń,

a w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniły, jakim dowodom odmówiły wiarygodności

i z jakich względów doszło do takiej weryfikacji, a także wskazały na dowody, którym dano wiarę. Należy też podkreślić, że strona skarżąca nie zdołała podważyć oceny poszczególnych dowodów dokonanej przez organy obu instancji mimo, że w odwołaniu od decyzji, jak i w rozpoznawanej skardze neguje ustalenia dokonane przez organy podatkowe oraz dowody zebrane w toku postępowania kontrolnego. To zaś, że organy podatkowe dokonały na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaleń odmiennych od tych, które prezentuje skarżąca, nie świadczy jeszcze o naruszeniu reguł rządzących postępowaniem dowodowym. W takim wypadku stanowisko skarżącej uznać należy jedynie za polemikę.

Sąd podkreśla, że organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a strona na żadnym z etapów postępowania nie została pozbawiona zagwarantowanego

w art. 123 Ordynacji podatkowej, prawa czynnego udziału w tym postępowaniu. Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na prawidłowo ustalonym przez organy podatkowe stanie faktycznym.

W konsekwencji, w ocenie Sądu, nie są zasadne zarzuty skargi. Trafnie zakwestionowano faktury wystawione przez firmę [...]Sp. z o.o. z/s w [...], jako nieodzwierciedlające faktycznych zdarzeń gospodarczych. Konsekwencją zaś było zakwestionowanie możliwości odliczenia naliczonego w nich VAT.

Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się też innych naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie stwierdził też naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani też okoliczności powodujących stwierdzenie nieważności objętych kontrolą decyzji.

Biorąc to wszystko pod uwagę Sąd zobowiązany był oddalić skargę, o czym na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł w sentencji wyroku