Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 201/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2009-06-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o przywrócenie terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1, par. 196
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 22 czerwca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 czerwca 2009 roku wniosku Dyrektora Izby Celnej o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia w sprawie i wstrzymanie wykonania postanowienia w przedmiocie zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego. ze skarg Spółki A na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]", z dnia "[...]", Nr "[...]", z dnia "[...]", Nr "[...]", z dnia "[...]", Nr "[...]", z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, określenia uzupełniającej kwoty długu celnego oraz podatku od towarów i usług postanawia :1) oddalić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, 2) oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

UZASADNIENIE"

Spółka A wniosła skargi na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]", z dnia "[...]", Nr "[...]", z dnia "[...]", Nr "[...]", z dnia "[...]", Nr "[...]", z dnia "[...]", Nr "[...]".

Dyrektor Izby Celnej poinformował Sąd, że na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. uchylił zaskarżone decyzje i decyzje organu I instancji i umorzył postępowanie w tych sprawach. Wobec powyższego Dyrektor Izby Celnej wniósł o umorzenie postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2009r. Sąd umorzył postępowanie w sprawie i orzekł o kosztach postępowania . Odpis postanowienia z uzasadnienie został doręczony Dyrektorowi Izby Celnej 29 kwietnia 2009r. Po upływie terminu do wniesienia zażalenia i terminie do wniesienia skargi kasacyjnej, organ wniósł zażalenie, składając jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Wniosek o przywrócenie terminu uzasadnił on tym, że nie został on pouczony o terminie i sposobie wniesienia zażalenia, został natomiast pouczony tylko o terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej. Jednocześnie złożył on wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z 30.8.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) , w przypadku gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do postanowień art. 87 § 1 ww. ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W myśl § 2 tego przepisu w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

W przedmiotowej sprawie brak jest jakichkolwiek podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. W sprawie Sąd pouczył organ o sposobie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej. Nie pouczył o terminie wniesienia zażalenia. Dyrektor Izby Celnej dysponuje profesjonalną obsługa prawną i doskonale rozróżnia środki prawne jakim są zażalenie i skarga kasacyjna. Skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (art. 177 § 1 p.p.s.a.).

Zażalenie przysługuje na postanowienie , którego przedmiotem jest zwrot kosztów postępowania, ,jeżeli strona nie wniosła skargi kasacyjnej. Zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia (art. 194 § 1 pkt 9 i § 2 p.p.s.a.). Tymczasem Dyrektor Izby Celnej zażalenie wniósł nie tylko po upływie 7 dniowego terminu do wniesienia zażalenia , ale także po upływie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.

W dniu 22 maja 2009r. WSA w Olsztynie w sprawie ISA OI 593/08, w innym składzie, wydał postanowienie, zasądzając opłaty za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego w kwotach po 240 zł .Treść zażalenia jest powieleniem treści postanowienia WSA w Olsztynie w sprawie ISA OI 593/08 z dnia 22 maja 2009r. Z tego wynika jednoznaczny wniosek, że organ doskonale wiedział o terminie i sposobie wniesienia zażalenia, ale tego nie uczynił, gdyż nie zakwestionował on wydanego w tej sprawie postanowienia. Zażalenie wniósł on po doręczeniu mu postanowienia z dnia 22 maja 2009r. Należy wskazać, iż w niniejszej sprawie organ nie uprawdopodobnił braku swojej winy. Brak alternatywnego pouczenia, także o możliwości wniesienia zażalenia, został wykorzystany jako pretekst do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia.

Usytuowanie art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wśród zasad ogólnych jak i sposób realizacji zasady pouczania strony w całej ustawie p.p.s.a. nakazuje wnioskować, iż z przepisu tego można wyprowadzić istnienie przy wezwaniu do uiszczenia wpisu bezpośredniego obowiązku pouczania o możliwości i trybie ubiegania się przez stronę o prawo pomocy. Zwrócić należy uwagę, że konkretne obowiązki z tego zakresu zostały nałożone na sąd lub przewodniczącego przez poszczególne przepisy tej ustawy. Obowiązki pouczania o skutkach poszczególnych czynności procesowych lub ich zaniechania przewidują art. 49 § 1, 70 § 2, 140 § 1, 140 § 2, 140 § 3, 163 § 2 i 210 § 1 p.p.s.a. Przepis art. 6 należy odczytywać zatem jako dyrektywę generalną przy wszystkich czynnościach procesowych i stosowaniu innych instytucji. Nie można bowiem przyjąć, że sąd zobowiązany jest do szczegółowego instruowania strony co do wszelkich możliwych jej zachowań, w szczególności alternatywnych ( Postanowienie z dnia 20 lipca 2006 r. Naczelnego Sąd Administracyjny w Warszawie II FSK 1025/05 LEX nr 294191 294191 ).

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. W świetle powyższych ustaleń i rozważań brak jest rownież podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 196 p.p.s.a.