Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 213/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 59f ust 1 i 4 w zw. z art 59 art. 2, 7, art. 36 a ust. 6, art. 57 ust 2
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Sędzia WSA Artur Żurawik, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 maja 2017 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. Sp. komandytowa w T. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za stwierdzone nieprawidłowości obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] r. nr [...] w części dotyczącej wymierzenia kary w kwocie 6.000 (sześć tysięcy) złotych za wykonanie parkingów niezgodnie z projektem zagospodarowania terenu, 2. w pozostałej części skargę oddala, 3. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącej kwotę 2.040 (dwa tysiące czterdzieści) złotych tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., działając na podstawie art. 59f ust. 1-3 i 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm., zwanej dalej – Prawem budowlanym lub ustawą), wymierzył [A] Sp. z o.o. sp. k w T. karę w wysokości 22 000 zł, w związku ze stwierdzeniem w trakcie obowiązkowej kontroli budowy: kontenerów socjalno-biurowych, parkingów i bezodpływowego zbiornika na ścieki oraz namiotu magazynowego w I. przy ul. [...] na działkach nr 1, 2, 3, 4, 5 i 6, nieprawidłowości w zakresie określonym w art. 59a ust. 2 pkt 1 i 2 lit. b i lit. f ustawy – Prawo budowlane, polegających na:

- niezgodności wybudowanych kontenerów socjalno-biurowych z projektem architektoniczno-budowlanym w zakresie zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich;

- niezgodności wykonanych parkingów z projektem zagospodarowania terenu;

- niezgodności wybudowanego namiotu magazynowego z projektem architektoniczno-budowlanym w zakresie wykonania widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego obiektu.

W uzasadnieniu postanowienia stwierdził, że w dniu 24 marca 2016 r. pełnomocnik spółki [A] Sp. z o.o. sp. k w T. złożył wniosek o pozwolenie na użytkowanie namiotu, kontenerów socjalno-biurowych, parkingów oraz bezodpływowego zbiornika na ścieki w I. przy. ul. [...] zrealizowanych w oparciu o decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] r., zmienionej decyzją tego organu z dnia [...] r. nr [...]. W związku z tym wnioskiem przeprowadzono w dniu 5 października 2016 r. obowiązkową kontrolę budowy w celu stwierdzenia prowadzenia jej zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. W czasie tej kontroli, obejmującej zakres określony w art. 59a ust. 2 Prawa budowlanego stwierdzono, że:

- Wybudowane kontenery socjalno-biurowe i parkingi są niezgodne z projektem budowlanym. W kontenerze biurowym w pomieszczeniu toalety dla osób niepełnosprawnych brak uchwytów dla tych osób, brak poręczy przy pochylni dla osób niepełnosprawnych, zaś na parkingu dla klientów brak oznakowania i wydzielenia miejsc parkingowych przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych (art. 59a ust. 2 pkt 2 lit. f).

- Wybudowany namiot magazynowy jest niezgodny z projektem architektoniczno-budowlanym. W namiocie tym zamiast określonych w projekcie (na rys. K-03 i K-04) – profili zamkniętych, wykonano konstrukcję jako ramy z elementów skratowanych, ze stężeniami wykonanymi w polach innych niż w projekcie (art. 59a ust. 2 pkt 2 lit. b).

- Zagospodarowania terenu określonego w projekcie jako "plac manewrowy" i "parkingi dla klientów", położonego po południowej stronie kontenerów socjalno-biurowych – nie wykonano w sposób zgodny z projektem. Według projektu miał to być teren o wymiarach ok. 20 x 14 m, z 6 miejscami postojowymi (w tym 2 dla osób niepełnosprawnych) dla klientów, usytuowanymi w południowej części tego terenu; nawierzchnia całego tego terenu miała być wykonana z płyt ażurowych betonowych wypełnionych w otworach żwirem (str. 3 projektu). Natomiast zagospodarowanie tego terenu wykonano inaczej: tylko w jego północnej części, na powierzchni ok. 15 x 5 m; z 3-4 miejscami postojowymi (na długości ok. 9m), bez widocznego podziału na miejsca postojowe i bez oznaczenia miejsc dla samochodów osób niepełnosprawnych; także pochylnia (brak poręczy) i dojście do kontenera biurowego usytuowane są inaczej niż w projekcie; utwardzenie ich powierzchni wykonane jest z kostki betonowej.

Również zagospodarowania terenu określonego w projekcie jako "parking dla pracowników", obejmującego 23 miejsca postojowe i dojazd do nich, położonego po północnej stronie kontenerów socjalno-biurowych i namiotu magazynowego – nie wykonano w sposób zgodny z projektem. Według projektu miał to być teren o wymiarach ok. 45x10 m + 25 x 5 m; nawierzchnia tego terenu miała być wykonana z płyt ażurowych betonowych wypełnionych w otworach żwirem (str. 3 projektu). Natomiast zagospodarowanie tego terenu wykonano na powierzchni ok. 42 x 5 m + 16 x 7 m + 9 x 6 m (wg "mapy inwentaryzacji powykonawczej" z dnia 24 sierpnia 2016 r.); utwardzenie ich powierzchni wykonane jest z kruszywa kamiennego (art. 59a ust. 2 pkt 1 ).

Opisane niezgodności obiektów budowlanych z projektem stanowią zdaniem organu nieprawidłowości określone w art. 59a ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, co uzasadniało wymierzenie kary na podstawie art. 59 f stanowiącej sumę kar obliczonych za każdą z tych nieprawidłowości.

Dalej przedstawiono wyliczenie kary przy przyjęciu kategorii XVI obiektu dla objętych postępowaniem kontenerów socjalno-biurowych, parkingów i bezodpływowego zbiornika na ścieki i kategorii XVIII obiektu dla namiotu magazynowego.

Po rozpoznaniu wniesionego na powyższe postanowienie przez [A] Sp. z o.o. sp. k. w T. zażalenia, zostało ono utrzymane w mocy wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kpa oraz art. 59f ust. 1 i art. 59g ust. 1 Prawa budowlanego zaskarżonym postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy potwierdził dokonane w sprawie przez organ pierwszej instancji ustalenia faktyczne i ich ocenę prawną. Dodatkowo powołując się na treść § 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stwierdził, że za budynek użyteczności publicznej w rozumieniu art. 59a ust. 2 pkt 2 lit. f ustawy należało uznać objęty kontrolą budynek socjalno-biurowy.

W odniesieniu do zarzutów zażalenia WINB podniósł, że obowiązkowa kontrola obejmowała także namiot magazynowy, w sytuacji gdy także tego obiektu dotyczył wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na użytkowanie, co powinien zresztą uczynić zgodnie z art. 55 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, w sytuacji gdy chciał przystąpić do jego użytkowania przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych. Inwestor nie może się też powoływać na ewentualny fakt ustnego powiadomienia organu nadzoru w czasie realizacji inwestycji, przed terminem przeprowadzenia obowiązkowej kontroli, o wprowadzonych zmianach w zatwierdzonym projekcie budowlanym, w sytuacji gdy na dzień kontroli zmiany te nie zostały naniesione na rysunkach projektowych przez uprawnione do tego osoby. W dniu kontroli inwestor powinien bowiem posiadać kompletną dokumentację, gdyż stwierdzone podczas niej nieprawidłowości zobowiązują organ do wyciągnięcia związanych z tym konsekwencji.

W skardze do sądu administracyjnego na powyższe postanowienie WINB w K. reprezentowana przez radcę prawnego [A] Sp. z o.o. Sp. komandytowa w T. wniosła o jego uchylenie w całości wraz z poprzedzającym postanowieniem organu pierwszej instancji lub o jego zmianę oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Zarzuciła, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z:

I – naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:

1. przepisu art. 59f ust. 1 Ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 42 ust. 1 Konstytucji poprzez jego zastosowanie w sytuacji gdy stwierdzone nieprawidłowości (odstępstwa) są nieistotne w rozumieniu ustawy (w szczególności odnośnie namiotu magazynowego), a przez to dopuszczalne – które nie powinny być sankcjonowane,

2. przepisu art. 59f ust. 4 ustawy Prawo budowlane (w stosunku do parkingów) poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy w skład obiektu wchodzą części odpowiadające różnym kategoriom,

3. przepisu art. 59 ust. 2 ustawy Prawo budowlane (w zw. z art. 8 Kpa) poprzez jego niezastosowanie podczas gdy w sprawie możliwym było uzależnienie użytkowania obiektu od wykonania, w oznaczonym terminie, określonych robót budowlanych – w miejsce wymierzenia kary,

4. załącznika do ustawy Prawo budowlane w związku z jej art. 3 pkt 2 przez przyjęcie kategorii XVI współczynnika kategorii obiektu (k) do przenośnego kontenera biurowego.

II – naruszeniem przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj. :

1. przepisów art. 7, 77 i 80 w zw. z art. 136 oraz 8 Kpa w zw. z art. 144 Kpa poprzez nie zbadanie i nie zweryfikowanie wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą, a przez to oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji,

2. przepisu art. 10 Kpa (w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa) poprzez nie danie stronie możliwości do odniesienia się do zebranego w sprawie materiału i podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia,

3. przepisu art. 107 § 3 w zw. z art. 8 Kpa poprzez uzasadnienie decyzji w sposób uniemożliwiający odtworzenie toku wnioskowania organu i kontroli rozstrzygnięcia, nie wskazanie dowodów na których organ się oparł, a którym odmówił wiarygodności,

4. przepisu art. 138 § 2 Kpa poprzez nieuchylenie zaskarżonego postanowienia i nie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia pomimo wadliwości postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ I instancji.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie uznając sformułowane w niej zarzuty za nieuzasadnione.

Rozpoznając skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym (zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Objęte kontrolą roboty budowlane zostały zrealizowane w oparciu o w/w pozwolenie na budowę z dnia [...] r., zmienione w zakresie rozszerzenia inwestycji o budowę namiotu magazynowego decyzją z dnia [...] r. Zgodnie z traktowaną łącznie treścią tych decyzji nie ulega zdaniem Sądu wątpliwości, że na inwestora nałożono nimi obowiązek uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Wynika to zarówno z pkt V.2 oraz z pouczenia zawartego w pierwszej z tych decyzji, jak i ze stwierdzenia zawartego w osnowie drugiej decyzji, że warunki realizacji inwestycji zawarte w decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] r. pozostają bez zmian. Obowiązek ten został zatem skierowany również do obiektu w postaci namiotu magazynowego.

Konsekwencją złożonego wniosku o wydanie pozwolenia na użytkowanie był obowiązek organu nadzoru przeprowadzenia obowiązkowej kontroli budowy w celu stwierdzenia prowadzenia jej zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę (art. 59a ust. 1 ustawy). Kontrolę taką organ jest zobowiązany przeprowadzić w zakresie przedmiotów wymienionych szczegółowo w art. 59a ust. 2 Prawa budowlanego.

W niniejszej sprawie została ona przeprowadzona z udziałem przedstawiciela skarżącej w dniu 5 października. Jej wynik został utrwalony w sporządzonym z tej kontroli protokole podpisanym bez uwag przez prezesa skarżącej oraz na wykonanych w czasie kontroli fotografiach. Treści tych dokumentów, co do wynikających z nich ustaleń, strona skarżąca nie zakwestionowała. Tym samym za w pełni wykazane należy przyjąć ustalenie wykonania objętych pozwoleniem robót budowlanych z odstępstwami od zatwierdzonych pozwoleniem na budowę projektów budowlanych, wymienionych w osnowie decyzji organu pierwszej instancji stanowiącej przedmiot kontroli sądowej w niniejszej sprawie.

Biorąc pod uwagę te odstępstwa nie ulega wątpliwości i nie jest też przez stronę skarżącą kwestionowane, że dotyczą one nieprawidłowości w zakresie przedmiotów opisanych w art. 59a ust. 2 pkt 2 lit. f, ust. 2 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 lit. b Prawa budowlanego. W świetle treści art. 59 f ust. 1 tego aktu prawnego zobowiązywało to organ nadzoru do wymierzenia inwestorowi za te odstępstwa kary obliczonej zgodnie z brzmieniem tego przepisu. W tej kwestii Sąd rozpoznający niniejszą skargę przychyla się jednoznacznie do stanowiska zaprezentowanego przez NSA w wyroku z dnia 2 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2104/13, zgodnie z którym "Treść art. 59f ust. 1 u Pb nie pozostawia wątpliwości, że organowi nadzoru budowlanego stwierdzającemu podczas obowiązkowej kontroli nieprawidłowości w zakresie ujętym w art. 59a ust. 2 u Pb, prawodawca nie pozostawia swobody, skoro winien on wymierzyć stosowną karę. Wysokość tej kary także nie pozostawiono uznaniu organu. W art. 59f ust. 1 u Pb posłużono się określeniem "nieprawidłowości", nie zaś "istotne odstępstwa". Cyt. przepis do 31 maja 2004 r. uzależniał wymierzenie kary od stwierdzenia w toku obowiązkowej kontroli "istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego albo innego rażącego naruszenia warunków pozwolenia na budowę". Zmiana cyt. przepisu dokonana na podstawie art. 1 pkt 28 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888) wyraźnie wskazuje, że wolą prawodawcy było odstąpienie od posługiwania się kwantyfikatorem "istotnego odstępstwa (od zatwierdzonego projektu budowlanego), jako przesłanki do wymierzenia kary".

Oczywiście inna byłaby sytuacja i tak też rozumie Sąd treść wyroków powołanych w tym przedmiocie w skardze, gdyby ujawnione w czasie obowiązkowej kontroli nieprawidłowości w zakresie elementów o jakich mowa w art. 59a ust. 2 ustawy nie stanowiły istotnych odstępstw w rozumieniu art. 36a, zostały tak zakwalifikowane przez projektanta, z jednoczesnym zamieszczeniem przez niego w tym względzie odpowiednich informacji, rysunków i opisu w projekcie budowlanym, zgodnie z treścią art. 36a ust. 6 Prawa budowlanego, które też powinny zostać dołączone do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie (art. 57 ust. 2 ustawy).

W stanie faktycznym niniejszej sprawy mogło to przy tym ewentualnie dotyczyć jedynie nieprawidłowości polegającej na niezgodności wybudowanego namiotu magazynowego z projektem (pozostałe stwierdzone dwie nieprawidłowości należą bowiem niewątpliwie do istotnych odstępstw – z art. 36a ust. 5 pkt 1 i 5 ustawy). Wymogu tego dołączona do wniosku o pozwolenie na użytkowanie dokumentacja jednak nie spełniała, którego to ustalenia skarżąca nie zakwestionowała. Nie ulega bowiem wątpliwości, że zarówno w dacie złożenia tego wniosku jak i w dacie obowiązkowej kontroli brak było w projekcie budowlanym informacji, rysunków i opisu o jakich mowa w art. 36a ust. 6 i nie zostały one dołączone do wniosku zgodnie z treścią art. 57 ust. 2 Prawa budowlanego. Nie dołączono też w związku z tym oświadczenia kierownika budowy o jakim mowa w art. 57 ust. 2 pkt 2 lit. a, nie zostały też potwierdzone przez inspektora nadzoru inwestorskiego.

W tej sytuacji nie było też, zgodnie z obowiązującymi przepisami, prawdziwe oświadczenie kierownika budowy o wykonaniu obiektu budowlanego zgodnie z projektem budowlanym.

O wymierzeniu kary, o jakiej mowa w art. 59f ustawy, decyduje przy tym stan faktyczny budowy z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę istniejący w dniu obowiązkowej kontroli. Ewentualne późniejsze uzupełnienie dokumentacji przez inwestora nie zwalnia organu od wymierzenia tej kary. Stanowi ona bowiem sankcję za złożenie wniosku o pozwolenie na użytkowanie w sytuacji gdy w dniu kontroli występuje którakolwiek z opisanych w art. 59 a ust. 2 ustawy niezgodności z pozwoleniem na budowę. W konsekwencji nie ma w tym względzie znaczenia przedłożenie lub uzupełnienie wymaganej dokumentacji w późniejszym terminie, co skarżący uczynił częściowo odnośnie nieprawidłowości w postaci wykonania widocznych elementów w nośnych układu konstrukcyjnego objętej kontrolą namiotowej wiaty magazynowej, przez złożenie projektu budowlanego dołączonego dopiero do zażalenia. W tym względzie w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie mógł też znaleźć zastosowania art. 57 ust. 4 ustawy, w sytuacji gdy z dołączonych do wniosku o pozwolenie na użytkowanie dokumentów nie wynikało, że namiotowa wiata magazynowa została zrealizowana z odstępstwami.

Bez znaczenia w tym względzie jest też fakt ewentualnego informowania ustnie organu pierwszej instancji o zmianach w projekcie budowlanym, w sytuacji gdy na dzień kontroli zmiany te nie zostały utrwalone w dokumentacji zgodnie z treścią art. 36a ust. 6 i art. 57 ust. 2 Prawa budowlanego. Dowolne jest przy tym zawarte w skardze stwierdzenie, że taka ewentualna informacja powinna być potraktowana jako wniosek o zmianę pozwolenia na budowę, pomijając już okoliczność, że zostałby on złożony do niewłaściwego organu. Nawet gdyby uwzględnić te sugestie, to należałoby wziąć pod uwagę, że skarżąca nie cofnęła w takiej sytuacji wniosku o pozwolenie na użytkowanie, co skutkowałoby odstąpieniem od obowiązkowej kontroli. Wymierzenie i uiszczenie tej kary nie legalizuje bowiem stwierdzonych odstępstw. Może to bowiem nastąpić jedynie w odrębnym postępowaniu legalizacyjnym. Z obowiązku wymierzenia kary nie zwalnia też, wbrew stanowisku skarżącej, ewentualne zastosowanie przez organ nadzoru budowlanego treści art. 59 ust. 2 Prawa budowlanego. Nie jest zatem zasadny zarzut naruszenia tego przepisu.

Nie jest również zasadny zarzut błędnego zakwalifikowania, objętego postępowaniem obiektu socjalno-biurowego jako budynku biurowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy zaliczonego do kategorii XVI zgodnie z załącznikiem do Prawa budowlanego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że został on posadowiony na zabetonowanych w gruncie stopach fundamentowych w ilości 20 sztuk (pale betonowe, projekt budowlany - rzut fundamentów). Została na nich zamontowana podwalina stalowa do której zamontowano legary podłogowe, do których przymocowano następnie nośne elementy ścian. Dowolne jest w związku z tym twierdzenie, że nie jest to obiekt trwale związany z gruntem. Brak jest też jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, co zdaje się sugerować strona skarżąca, że stropy fundamentowe na których obiekt jest posadowiony stanowią niezależny i samodzielny obiekt budowlany do którego jedynie zamontowano (przymocowano) pozostałą część obiektu. W świetle utrwalonego orzecznictwa cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania warunkom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć, względnie spowodować jego przesunięcie lub przemieszczenie w inne miejsce (zobacz w tym względzie np. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2017 r. sygn. akt II OSK 1024/15). Trafnie podniósł też organ odwoławczy, że w projekcie budowlanym jego autor wielokrotnie nazywa ten obiekt budynkiem.

W świetle projektu budowlanego tego obiektu dowolne jest też twierdzenie strony skarżącej, że przedmiotowy obiekt składa się z kontenerów przenośnych. Nie składa się bowiem z odrębnych kontenerów (modułów), które można w dowolnym czasie bez szkody dla pozostałej części rozłączyć i przenieść w inne miejsce. Łącznie stanowi jedną całość jako budynek o konstrukcji szkieletowej stalowej, przykryty jednym wspólnym dachem, objęty wspólnymi instalacjami. Jego zakwalifikowanie do kategorii XVI nie budzi zatem wątpliwości.

Na akceptację zasługuje natomiast zarzut wydania postanowienia organów obu instancji bez dostatecznego wyjaśnienia możliwości zastosowania treści art. 59f ust. 4 Prawa budowlanego, w odniesieniu do nieprawidłowości wymienionej w art. 59a ust. 2 pkt 1 ustawy, polegającej na niezgodności wykonanych parkingów z projektem zagospodarowania terenu, za którą to nieprawidłowość została wymierzona kara w kwocie 6000 zł. Nieprawidłowość ta dotyczy bowiem części obiektu, która zgodnie z załącznikiem do ustawy jest klasyfikowana do XVII kategorii (place postojowe, parkingi) o współczynniku kategorii obiektu (k-8), a nie 12 jak obiekty kategorii XVI. Nie ma przy tym znaczenia, że ta część obiektu stanowi jednocześnie urządzenie budowlane o jakim mowa w art. 3 pkt 9 i art. 59a ust. 2 pkt 2 lit. d ustawy.

Organ nadzoru budowlanego przy wymierzaniu kary za tę nieprawidłowość nie był przy tym uprawniony do badania czy istotnie, jak twierdzi strona skarżąca, dla zapewnienia właściwego użytkowania pozostałych objętych pozwoleniem na budowę obiektów zbędne było wykonanie miejsc postojowych i terenów utwardzonych w dalszym zakresie, zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. Mogło to nastąpić jedynie przy uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę (art. 36a ust. 1).

Brak wyjaśnienia i rozważenia sprawy w tym zakresie przez organy obu instancji stanowi mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 7, art. 77 i 80 Kpa. W odniesieniu do zaskarżonego postanowienia stanowi również naruszenie art. 107 § 3 Kpa, w sytuacji gdy zarzut w tym względzie został podniesiony w zażaleniu, a WINB się do niego nie ustosunkował.

W przypadku gdyby sprawa została w tym zakresie należycie wyjaśniona i rozważona mogłoby dojść do wymierzenia kary za tę nieprawidłowość w niższej wysokości. W konsekwencji nie do odparcia należało też uznać zarzut mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia art. 59f ust. 4 Prawa budowlanego.

Dodatkowo w związku z treścią art. 15 Kpa skutkowało to uchyleniem w tej części postanowień organów obu instancji na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 1 a i c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy p.p.s.a.

W pozostałym zakresie skarga jako nieuzasadniona (z powodów wcześniej wskazanych) podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.

Odnośnie tej części postanowień organów obu instancji nie mógł odnieść skutku zasadny zarzut naruszenia przez te organy art. 10 § 1 Kpa. Jakkolwiek przepis ten nie został wymieniony w art. 126 Kpa, zaś literalne brzmienie art. 10 § 1 Kpa mówi o decyzji, to z ogólnych zasad postępowania o jakich mowa w art. 6-9 tego aktu prawnego, można wyprowadzić powinność stosowania art. 10 § 1 również w postępowaniach w których zgodnie z wolą prawodawcy orzeczenia merytoryczne rozstrzygające odrębną sprawę administracyjną, nakładające na stronę dotkliwe obowiązki, zapadają w formie postanowienia. Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Naruszenie tego przepisu w odniesieniu do wymierzenia kary w pozostałej łącznej kwocie 16.000 zł, nie mogło mieć jednak wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy p.p.s.a. Skarżąca nie wykazała bowiem aby w związku z tym naruszeniem została pozbawiona możliwości złożenia konkretnych mogących mieć wpływ na wynik sprawy wniosków dowodowych. W tym względzie należy jeszcze raz podkreślić, że karę wymierza się w związku z nieprawidłowościami istniejącymi w dacie obowiązkowej kontroli. Ich ewentualne usunięcie po tej dacie nie ma na przesłanki i wysokość wymierzenia kary znaczenia.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rozważą i w miarę potrzeby dodatkowo wyjaśnią organy orzekające zastosowanie treści art. 59f ust. 4 do nieprawidłowości w postaci niezgodności wykonanych parkingów z projektem zagospodarowania terenu.

O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono stosownie do jego wyniku na podstawie art. 200, art. 205 § 2, art. 206, art. 209 i art. 211 ustawy p.p.s.a oraz § 2 pkt 4 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804 ze zm.). Orzekając na podstawie art. 206 ustawy p.p.s.a. Sąd wziął pod uwagę wysokość wpisu oraz wysokość wynagrodzenia pełn. skarżącej liczone od kwoty 6.000 zł.

ec