Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 905/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 2 pkt 1, art. 34
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 119 pkt 3. art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Zięba Sędziowie WSA Jarosław Wiśniewski WSA Grzegorz Klimek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 listopada 2022 r. sprawy ze skargi K.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 5 maja 2022 r. nr SKO.EA/418/49/2022 w przedmiocie zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym skargę oddala.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie (dalej również jako: Organ, Kolegium, SKO postanowieniem z dnia 5 maja 2022r. nr SKO.EA/418/49/2022 po rozpoznaniu zażalenia K. K. (dalej również jako: Strona, Skarżący, Zobowiązany) utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 3 marca 2022r. nr 157/2022, EE.313.2.142.2022 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

1. Pismem z dnia 2 lutego 2022r. Zobowiązany wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego dotyczące tytułu wykonawczego z dnia 30 grudnia 2021r. nr [...] wystawionego w związku z nieopłaconym postojem pojazdu samochodowego marki H. o numerze rej. [...] w dniu 18 lipca 2017r. przy ul. [...] w strefie płatnego parkowania w K. Zobowiązany wniósł zarzut na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2020r. poz. 1427 z późn. zm.; dalej jako u.p.e.a.), tj. nieistnienie obowiązku. W związku z powyższym wniósł o umorzenie toczącego się postępowania egzekucyjnego oraz wstrzymanie postępowania egzekucyjnego.

W uzasadnieniu wskazał, że obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej za nieopłacony postój pojazdu w strefie płatnego parkowania wobec niego nie powstał, ponieważ miejsce postojowe, w którym w dniu 18 lipca 2017r. zaparkował samochód, było nieprawidłowo oznakowane.

2. Postanowieniem z dnia 3 marca 2022r. nr 157/2022, EE.313.2.142.2022 Prezydent Miasta Krakowa, działając jako wierzyciel, oddalił zarzut nieistnienia obowiązku w sprawie egzekucji administracyjnej.

W ocenie wierzyciela nie można podzielić stanowiska Zobowiązanego, w myśl którego obowiązek uiszczenia opłaty za parking w strefie płatnego parkowania nie powstał, albowiem miejsce postojowe, na którym zobowiązany zaparkował pojazd 18.07.2017r. było źle oznakowane.

Organ przytoczył postanowienia Uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 6.07.2011r. Nr XXI/229/11, z których wynika, że opłata za parkowanie w strefie płatnego parkowania wynika z mocy przepisów prawa miejscowego i jest pobierana od poniedziałku do piątku w godz. od 10:00 do 20:00, a w przypadku nieuregulowania opłaty w 2017r. powstawał obowiązek opłaty dodatkowej w wysokości 50 zł.

Prezydent Miasta Krakowa wskazał, że obowiązek zapłaty dodatkowej opłaty w wysokości 50 zł powstał w związku z faktem parkowania pojazdu marki H. o nr rej. [...] w miejscu ogólnodostępnym przeznaczonym do postoju w strefie płatnego parkowania przy ul. [...] w K., wyznaczonym znakami obszarowymi D-44 "strefa płatnego parkowania" w miejscu objętym dyspozycją znaku pionowego D-18 "parking" z tabliczką T-30h oraz znaku poziomego P-19 "linia wyznaczająca pas postojowy". Nadto ze sporządzonej dokumentacji fotograficznej wynika, że w bliskiej odległości od zaparkowanego samochodu znajdował się parkomat, w którym można było uiścić opłatę za postój. Nadto Organ wskazał, na inne możliwości uiszczenia opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania aniżeli uiszczenie jej w parkomacie tj. za pomocą aplikacji mobilnej, wykupienia abonamentu, czy też za pomocą telefonu komórkowego. Nadto Wierzyciel wskazał, że spełnione zostały wszelkie prawem przewidziane normy dotyczące oznakowania wjazdu w strefę płatnego parkowania. Reasumując stwierdzono całkowity brak podstaw do uznania zarzutu, którego podstawą jest nieistnienie obowiązku z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., na zasługujący na uwzględnienie

3. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Zobowiązany wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, w którym wskazał, że nie jest bezsporny obowiązek poniesienia przez Niego dodatkowej opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty. W ocenie Zobowiązanego obowiązek taki nie powstał, bowiem wadliwie – niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa – oznakowane są miejsca ogólnodostępne do parkowania w miejscu, gdzie zaparkował swój pojazd tj. na ul. [...] w K. Skarżący na okoliczność podnoszonych przez siebie argumentów wadliwości dokonanego oznakowania dołączył materiał dowodowy z nagrań z wideorejestratora.

4. W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wydało opisane na wstępie postanowienie z dnia 5 maja 2022r.

W uzasadnieniu SKO streściło przebieg dotychczasowego postępowania oraz powołało przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie. Kolegium wskazało, że czynności egzekucyjne podejmowane przez organ I instancji wobec Skarżącego wynikały z braku uiszczenia opłaty za parkowanie przez Niego samochodu w strefie płatnego parkowania w K. przy ul. [...].

Odnosząc się do zarzutu podniesionego w zażaleniu Kolegium wskazało, iż w przedmiotowej sprawie niesporne jest, że w dniu 17 lipca 2017r. Skarżący zaparkował samochód marki H. o nr rej. [...] w K. przy ul. [...] w obszarze obowiązywania strefy płatnego parkowania. Okoliczność ta potwierdzona jest stosowną dokumentacją fotograficzną, zalegającą w aktach sprawy. Nie budzi również wątpliwości brak uiszczenia opłaty za postój przez Zobowiązanego. Sporne jest natomiast istnienie obowiązku uiszczenia opłaty przez Zobowiązanego z uwagi na – jak wskazuje Zobowiązany – brak oznakowania strefy płatnego parkowania zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

W ocenie Kolegium obowiązek zapłaty dodatkowej opłaty w wysokości 50 zł powstał po stronie Skarżącego w związku z faktem parkowania pojazdu marki H. o nr rej. [...] w miejscu ogólnodostępnym przeznaczonym do postoju w strefie płatnego parkowania przy ul. [...] w K., wyznaczonymi znakami obszarowymi D-44 "strefa płatnego parkowania" w miejscu objętym dyspozycją znaku pionowego D-18 "parking" z tabliczką T-30h oraz znaku poziomego P-19 "linia wyznaczająca pas postojowy". Kolegium stwierdziło również, że ze sporządzonej dokumentacji fotograficznej wynika, że na ul. [...] znajdował się parkomat, w którym można było uiścić opłatę za postój, abstrahując od możliwości uiszczenia opłaty za pomocą aplikacji mobilnej, wykupienia abonamentu, czy też za pomocą telefonu komórkowego. W ocenie Kolegium spełnione są również normy prawne oznakowania wjazdu w strefę płatnego parkowania.

SKO wskazało, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2016r. poz. 1440 z późn. zm.; dalej jako u.d.p.) korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Obowiązek uiszczenia opłaty wynika zatem z mocy samego prawa. Jak wynika z art. 13b u.d.p. rada gminy może wprowadzić na terenie tej jednostki samorządu terytorialnego strefę płatnego parkowania; wynika stąd, że strefa płatnego parkowania w danej gminie jest jedna (co nie musi oznaczać jej zwartości terytorialnej). Z kolei z art. 13b ust. 5 u.d.p., stwarzającego możliwość zróżnicowania stawek w obrębie jednej strefy z uwagi na lokalizację wynika, że w obrębie jednolitej strefy parkowania mogą powstać obszary, różniące się stawkami opłaty za postój (podstrefy).

Kolegium, powołując się na treść § 58 ust. 4 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz.U. Nr 170 poz. 1393 z późn. zm.; dalej jako rozporządzenie ws. znaków), wskazało, że znak D-44 ma być umieszczony na wszystkich ulicach, prowadzących do strefy – czyli obszaru, na którym parkowanie jest odpłatne. Strefa oznacza teren, gdzie za postój pobierana jest jakakolwiek opłata, nie zaś obszar, na którym obowiązuje jednolita stawka opłaty za postój. Zarówno zatem ustawodawca w ustawie o drogach publicznych, jak i prawodawca rozporządzeniowy rozumieją "strefę płatnego parkowania" jako jeden obszar, a w związku z tym zarządca drogi ma obowiązek oznaczyć znakiem D-44 jedynie drogi prowadzące do tak rozumianego, całego obszaru płatnego postoju, nie zaś do poszczególnych podstref.

W związku z powyższym, w ocenie Kolegium, zarzut podniesiony przez Skarżącego o nieistnieniu obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej za postój w strefie płatnego parkowania jest nieuzasadniony.

5.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, Skarżący zarzucił ww. rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie treści rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 23.09.2013r. (Dz.U. 2013 poz. 1326) zmieniającego rozporządzenie w sprawie znaków i sygnałów drogowych, w szczególności sposobu oznakowania miejsc dla postoju samochodowego znakami pionowymi oraz znakami poziomymi określonymi w załączniku nr 2 do rozporządzenia.

Mając powyższe zarzuty na uwadze Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi, Skarżący przedstawił uzasadnienie merytoryczne ww. zarzutów.

5.2. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje

6.1. W pierwszej kolejności zaznaczenia wymaga, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz.U. z 2022r. poz 329; dalej jako p.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z brzmieniem art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Jak zaś zgodnie podnosi się w orzecznictwie (wyroki NSA: z dnia 16 lutego 2021r., III FSK 2430/21; z dnia 8 grudnia 2020r., I FSK 1110/20, I FSK 1121/20, I FSK 1122/20, z dnia 11 czerwca 2019r., II OSK 1867/17; wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. (w przeciwieństwie do przypadków określonych wart. 119 pkt 2 p.p.s.a.) jest niezależne od woli stron.

W ocenie Sądu, skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Wyjaśnić należy przy tym, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji Skarżącego, bowiem podnoszone przez niego argumenty, podobnie jak i argumenty Organu, były wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę wraz z odpowiedzią Organu na skargę.

6.2. Odnosząc się zaś do kwestii kognicji Sądu, należy wpierw przywołać art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021r. poz. 137), stosownie do którego sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022r. poz. 329; dalej p.p.s.a.), stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.

Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.).

W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę, uchyla decyzję administracyjną, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., w przypadku wystąpienia przesłanek nieważności postępowania administracyjnego określonych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Natomiast zgodnie z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

6.3. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia zgodnie z zakreślonymi powyżej regułami, Sąd stwierdził, że skarga okazała się niezasadna.

6.4. W pierwszej kolejności wskazać należy, że sformułowany przez Skarżącego zarzut nieistnienia obowiązku, oparty na art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., odnosi się do nieaktualnego stanu prawnego. W niniejszej sprawie egzekucję wszczęto na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 30 grudnia 2021r. nr [...].

Z dniem 30 lipca 2020r. nastąpiła znacząca nowelizacja ww. ustawy, wprowadzona ustawą z dnia 11 września 2019r o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019r. poz. 2070). Dotyczyła ona również przepisu art. 33 u.p.e.a. Natomiast na podstawie art. 13 ust. 2 ww. ustawy nowelizacyjnej, do egzekucji wszczętych po wejściu w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy u.p.e.a. w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

W aktualnym stanie prawnym zarzut nieistnienia obowiązku uregulowany jest w art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.

Co istotniejsze jednak, nowelizacja dotyczyła również art. 34 u.p.e.a. W poprzednim stanie prawnym postanowienie w sprawie zarzutów wydawał organ egzekucyjny, co do zasady, po uzyskaniu stanowiska wierzyciela. Natomiast w aktualnym stanie prawnym, organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Postanowienie w tej kwestii wydaje zaś wierzyciel. W konsekwencji poglądy na które powoływał się Zobowiązany w piśmie z dnia 2 lutego 2022r. częściowo się zdezaktualizowały.

Co jednak najistotniejsze, organ I instancji (wierzyciel) prawidłowo powołał i zastosował aktualną podstawę, zarówno w zakresie na art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., jak i w zakresie art. 34 u.p.e.a.

Natomiast organ odwoławczy (SKO) błędnie w swoim postanowieniu powoływał się na nieaktualne brzmienie art. 33 § 1 u.p.e.a. Prawidłowo jednak powołał i zastosował art. 34 u.p.e.a. w aktualnym brzmieniu. Czyli wydał prawidłowe postanowienie jako organ odwoławczy od orzeczeń wierzyciela, natomiast nieznaczne uchybienie w odwołaniu podstawy prawnej (art. 33 § 1 u.p.e.a. zamiast aktualnego art. 33 § 2 u.p.e.a.) nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy.

Po pierwsze, brzmienie tych przepisów jest prawie identyczne, tzn. zarzucane przez Zobowiązanego nieistnienie obowiązku jest jedyną podstawą zarzutu w aktualnym brzmieniu art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., a było jedną z podstaw zarzutu w poprzednim brzmieniu art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.

Ponadto, jak zgodnie podnosi się w doktrynie (M. Jaśkowska [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el/ 2022, jak i w orzecznictwie (wyrok NSA w Warszawie z 8.02.1983r., I SA 1294/82, ONSA 1983/1, poz. 5), fakt powołania się przez organy administracji w decyzji na przepisy niewłaściwe w sprawie, jakkolwiek wskazuje na wadliwość działania tych organów, nie stanowi jednak przesłanki uznania przez sąd, że nastąpiło naruszenie prawa w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że organy administracji mogły wydać zaskarżone decyzje, mając do tego podstawę w innym przepisie tej samej ustawy. Analogicznie wyrok NSA z 28.10.2020r., II OSK 1651/20, LEX nr 3090323. Por. też wyrok NSA w Warszawie z 25.10.1984r., III SA 671/84, ONSA 1984/2, poz. 96, stanowiący, że w sytuacji gdy obowiązujące w dniu orzekania przepisy podatkowe regulują kwestię zwolnienia od podatków w taki sam sposób jak przepisy obowiązujące poprzednio, powołanie się przez organ podatkowy w decyzji na przepisy już nieobowiązujące nie oznacza, że taka decyzja została wydana bez podstawy prawnej.

6.5. Przechodząc po tym wstępie do meritum sprawy, wskazać należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. (w brzmieniu obowiązującym w 2017r.) korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Na mocy art. 13b ust. 3 u.d.p. strefę taką może ustalić ustala rada gminy (rada miasta) w stosownej uchwale. Opłatę, o której mowa w cytowanym wyżej przepisie pobiera się zgodnie z art. 13b ust. 1 u.d.p., za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Istotne jest również i to, że zgodnie z art. 13b ust. 2 u.d.p. strefę ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej.

Konsekwencją powyższych regulacji jest uznanie, że obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa. Wymaga również podkreślenia, że w sprawie obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej nie prowadzi się odrębnego postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga się jej w drodze decyzji administracyjnej. Nie prowadzi się również postępowania wyjaśniającego poprzedzającego rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty. Skoro obowiązek uiszczenia opłaty parkingowej powstaje z mocy prawa przyjąć należy, że możliwość dochodzenia swych racji przez korzystającego z drogi publicznej powstaje dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego poprzez złożenie zarzutu nieistnienia obowiązku czy błędu, co do osoby zobowiązanego (por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2017r., II GSK 435/16). W konsekwencji w tym zakresie nie jest wymagane konkretyzowanie obowiązku w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (por. też np. wyroki NSA: z dnia 6 grudnia 2012r., II GSK 1859/11; z dnia 16 stycznia 2014r., II GSK 1816/12; z dnia 22 czerwca 2017r., II GSK 2783/15).

6.6. Poza sporem w niniejszej sprawie jest fakt, w dniu 18 lipca 2017r. Pan K. K. zaparkował samochód marki H. o nr rej. [...] w K. przy ul. [...] w obszarze obowiązywania strefy płatnego parkowania, w obrębie strefy płatnego parkowania wyznaczonej w uchwale Rady Miasta Krakowa z dnia 6 lipca 2011r. nr XXI/229/11.

Stosownie do § 58 ust. 4 rozporządzenia ws. znaków, znak D-44 "strefa płatnego parkowania" oznacza wjazd do strefy, w której za postój pojazdu samochodowego jest pobierana opłata. Znak D-45 "koniec strefy płatnego parkowania" oznacza wyjazd ze strefy płatnego parkowania.

Z kolei w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz.U. Nr 220, poz. 2181 z późn. zm.; dalej jako rozporządzenie ws. szczegółowych warunków technicznych) wskazano, że znak D-44 "strefa płatnego parkowania" (rys. 5.2.50.1) stosuje się w celu wskazania strefy, w której w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo pobierana jest opłata za postój pojazdu samochodowego. Znak D-44 ma wymiary ustalone dla grupy znaków dużych. Na znaku obok napisu "Postój płatny" wskazuje się sposób wnoszenia opłaty za postój pojazdu samochodowego przez umieszczenie napisu lub symbolu parkometru, karty zegarowej lub biletu. Jeżeli obowiązek wnoszenia opłaty za postój pojazdu samochodowego dotyczy określonych dni roboczych lub godzin, pod napisem "Postój płatny" umieszcza się informację określającą zakres stosowania znaku D-44. Symbole stosowane na znaku D-44 pokazano na rys. 5.2.50.2. Znak D-44 umieszcza się na wszystkich ulicach doprowadzających ruch do obszaru, na którym została ustalona strefa płatnego parkowania (podpunkt 5.2.50 załącznika nr 1 do rozporządzenia). Z kolei znak D-45 "koniec strefy płatnego parkowania" (rys. 5.2.51.1) stosuje się w celu wskazania końca strefy płatnego parkowania (podpunkt 5.2.51 załącznika nr 1 do rozporządzenia).

Jak już wspomniano te okoliczności nie są sporne. Spór dotyczy oznaczenia miejsc płatnego parkowania w ramach strefy płatnego parkowania, albowiem ustalenie strefy płatnego parkowania nie jest równoznaczne z wyznaczeniem miejsc płatnego postoju. Nie cały bowiem obszar strefy płatnego parkowania jest miejscem, w którym za postój pojazdów samochodowych można pobierać opłaty.

Miejsca i stanowiska postojowe wyznacza się za pomocą odpowiednich znaków drogowych, określonych w dwóch ww. rozporządzeniach, tj.: rozporządzeniu ws. znaków i rozporządzeniu ws. szczegółowych warunków technicznych. Znaki dotyczące strefy płatnego parkowania i miejsc postojowych w tej strefie mają charakter znaków informacyjnych (art. 7 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Nie kreują one zatem obowiązku uiszczenia opłaty za postój w miejscach wyznaczonych tymi znakami, lecz informują, że w tych miejscach taki obowiązek istnieje z mocy prawa.

Jak jasno wynika z uzasadnienia uchwały NSA z dnia 9 października 2017r., II GPS 2/17, w strefie płatnego parkowania miejsca do postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi D-18 "parking" oraz znakami poziomymi - liniami: znakiem P-18 "stanowisko postojowe", P-19 " linia wyznaczająca pas postojowy", P-20 "stanowisko postojowe zastrzeżone "koperta" i P-24 "miejsce dla pojazdu osoby niepełnosprawnej" (pkt 5.2.50, załącznika nr 1 do rozporządzenia ws. szczegółowych warunków technicznych). Zdaniem NSA spójnik "oraz" w zdaniu mówiącym, że "w strefie płatnego parkowania oznaczonej znakiem D-44 miejsca postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi oraz znakami poziomymi" wydaje się mieć znaczenie koniunktywne, a nie enumeratywne. W uzasadnieniu ww. uchwały zwrócono jednak również uwagę na funkcje przypisane tym dwóm rodzajom znaków informacyjnych. Według omawianych załączników do rozporządzenia ws. szczegółowych warunków technicznych, znaki informacyjne pionowe mają na celu poinformowanie kierujących pojazdami o rodzaju drogi i sposobie korzystania oraz obiektach znajdujących się przy drodze lub w jej pobliżu przeznaczonych dla użytkowników dróg (pkt 5 załącznika nr 1). Znaki poziome dróg służą zaś zwiększeniu bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze, usprawnieniu ruchu pojazdów i ułatwieniu korzystania z dróg (pkt 1.2. załącznika nr 2).

Przekładając powyższe rozważania na stan faktyczny niniejszej sprawy na wstępie stwierdzić należy, że w aktach sprawy znajduje się m.in. dokumentacja przedstawiona zarówno przez Skarżącego jak i przez organy.

Z dokumentacji fotograficznej przedstawionej przez organy (dokonanej w miejscu i w momencie parkowania przez przedmiotowy samochód) wynika, że przy drodze znajdowały się znaki pionowe D-18 "parking". Wzdłuż drogi umieszczono również znak poziomy P-19 "linia wyznaczająca pas postojowy" (tj. linia przerywana). Dodatkowo tenże pas postojowy jest ograniczony wewnątrz chodnika linią ciągłą, aby umożliwić pieszym swobodne poruszanie się po chodniku (pas postojowy jest wyznaczony częściowo na jezdni, a częściowo na chodniku). Wbrew zarzutom Skarżącego, z dokumentacji fotograficznej wynika również, że w bliskiej odległości od zaparkowanego samochodu znajdował się parkomat, w którym można było uiścić opłatę za postój. Nadto organy wskazały, na inne możliwości uiszczenia opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania aniżeli uiszczenie jej w parkomacie tj. za pomocą aplikacji mobilnej, wykupienia abonamentu, czy też za pomocą telefonu komórkowego.

Prawodawca, określając warunki techniczne umieszczania znaków drogowych poziomych, stwierdził, że wspomniane oznakowanie poziome powinno charakteryzować się dobrą widocznością w ciągu całej doby, wysokim współczynnikiem odblaskowości, również w warunkach dużej wilgotności, zachowaniem minimalnych parametrów odblaskowości w całym okresie użytkowania (pkt 1.3. załącznika nr 2 do rozporządzenia ws. szczegółowych warunków technicznych). W pkt 1.2 tegoż załącznika zawarte jest także ogólne wskazanie, że znakowanie poziome dróg ma na celu: zwiększenie bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze, usprawnienie ruchu pojazdów i ułatwienie korzystania z drogi.

W tym zakresie Sąd nie jest w stanie odnieść się do zarzutu Skarżącego, że sporne oznaczenie poziome było całkowicie niewidoczne po zmroku. Są to gołosłowne twierdzenia Skarżącego nie poparte żadnymi dowodami, zatem nie mogą – zdaniem Sądu – stanowić wystarczającej podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Jedynie na marginesie stwierdzić należy, że dokumentacja fotograficzna wykonana w dniu 18 lipca, zarówno przez Skarżącego (godz. 16.41-16.42) jak i przez kontrolera organu (godz.18.35-18.43), została wykonana jeszcze przed zmrokiem, a zatem ewentualny zmrok nie miał żadnego wpływu na widoczność znaków poziomych w tym konkretnym wypadku.

6.7. Podsumowując, stwierdzić należy, że organy uwzględniły i zastosowały– powoływane w skardze – rozporządzenie w sprawie znaków i sygnałów drogowych w brzmieniu nadanym wskazaną w treści skargi nowelizacją.

Organy nie naruszyły również, zarzucanych w skardze, przepisów procesowych, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., tzn. w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały zebrany w sprawie materiał dowodowy. W toku postępowania organy działały na podstawie i w granicach przepisów prawa, podejmowały wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Natomiast sam fakt, że podjęte rozstrzygniecie nie jest zgodne z oczekiwaniami Strony, nie świadczy, że organy naruszyły ww. przepisy proceduralne.

6.8. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.