Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 685/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2013-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Fundacje
Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit.c, art. 152, art. 200, art. 205
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 38
journal: Dz.U. 2004 nr 4 poz 27
law: Ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych - tekst jednolity.
article: art. 59, art. 144, art. 117, art. 129
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2013 r. sprawy ze skargi "G" Spółki z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej "G" Spółki z o.o. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] Dyrektor izby Celnej cofnął w całości zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa udzielone decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], spółce z o.o. "G". Decyzja o cofnięciu zezwolenia wydana została na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, art. 8, art. 58, art. 59 pkt 1 i pkt 2, art. 63, art. 129 ust. 1 i art. 139 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (DZ.U. Nr 201 poz. 1540 ze zm.) w związku z art. 38 i art. 42a ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach hazardowych i zakładach wzajemnych (DZ.U. z 2004 r. Nr 4 poz. 27 ze zm.).

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w punkcie VII decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] o zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa, organ zobowiązał spółkę z o.o. G m.in. do złożenia zabezpieczenia finansowego w jednej z form, o których mowa w art. 38ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach hazardowych i zakładach wzajemnych, tj. w kwocie 7.000, 00 Euro. Proponowaną przez spółkę formą zabezpieczenia było złożenie właściwej kwoty na rachunku bankowym wskazanym przez organ.

Dalej organ zauważył, że z dniem 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (DZ.U. Nr 201 poz. 1540 ze zm.), której art. 129 ust. 1 stanowi że działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń jest prowadzona według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej wezwał spółkę do uzupełnienia kwoty zabezpieczenia gotówkowego zaksięgowanej na koncie sum depozytowych Izby Celnej tytułem decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] do wysokości w niej wskazanej, tj. do kwoty 7. 000, 00 EURO. Wezwanie doręczono spółce w dniu [...] marca 2013 r. Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. Wydział Rozliczeń Ceł i podatków poinformował Referat Akcyzy i Gier o braku wpłaty niedoboru podatku od gier w kwocie 30.000, 00 zł za miesiąc styczeń 2013 r., który w części został pokryty z pozostałej kwoty zabezpieczenia w wysokości 7. 872, 75 zł oraz o fakcie nieuzupełnienia kwoty niedoboru zabezpieczenia.

Następnie organ wywodził, że spółka G, jako podmiot urządzający gry na automatach o niskich wygranych, zobowiązana była do uiszczania podatku od gier w wysokości i terminach określonych w ustawie o grach hazardowych oraz do posiadania zabezpieczenia finansowego w odpowiedniej wysokości. Z akt administracyjnych wynika, że spółka nie wywiązuje się z powyższego obowiązku, nie dokonuje wpłat podatku od gier bez wezwania w terminie do 10 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego dotyczy rozliczenie. Sytuacje takie miały miejsce w miesiącach: styczeń 2012 r., kwiecień 2012r., maj 2012r., czerwiec 2012r, oraz lipiec 2012r. W przypadku miesięcy listopada 2012r., grudnia 2012r. oraz stycznia 2013r., pomimo odebrania wezwania do uzupełnienia zabezpieczenia określonego w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2007r. oraz wezwania z dnia [...] lutego 2013r. do uzupełnienia zabezpieczenia określonego w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2009r. nr [...], spółka nie dokonała stosownych wpłat w celu uzupełnienia zabezpieczenia, jak też nie uiściła podatku od gier za miesiąc styczeń 2013 r. Zdaniem organu, skoro na podmiocie, który uzyskał zezwolenie ciąży obowiązek podatkowy i zobowiązanie do zapłaty podatku z tytułu prowadzonej działalności w ustawowo określonych terminach, to w myśl art. 59 ust. 2 ustawy o grach hazardowych Dyrektor Izby Celnej jest zobowiązany do cofnięcia stronie zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. Organ wskazał, że brak zabezpieczenia w wymaganej wysokości stanowi naruszenie przepisu art. 38 ust. 3 ustawy o grach hazardowych i zakładach wzajemnych. Zabezpieczenie może być zwolnione dopiero po upływie terminu wymagalności roszczeń związanych z udziałem w grach hazardowych na podstawie art. 12 ustawy o grach hazardowych i zakładach wzajemnych. Składane zabezpieczenia zapewniają ochronę interesu finansowego uczestników gier hazardowych. A zatem, wskazał organ, i w tym zakresie doszło do naruszenia przepisów, co również uprawnia organ do cofnięcia zezwolenia udzielonego decyzją z dnia [...] kwietnia 2009r. Tym samym podstawą do cofnięcia zezwolenia, w związku z nieusunięciem w wyznaczonym terminie stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z przepisami regulującymi działalność objętą koncesją lub zezwoleniem, jest przepis art. 59 pkt 1 ustawy o grach hazardowych. Odnosząc się do stanowiska pełnomocnika strony, organ wskazał, że nie zachodzi tożsamość postępowań, które toczyły się pod sygnaturami [...] oraz niniejszą sprawą, poszczególne bowiem postępowania dotyczyły cofnięcia zezwolenia, jednak w oparciu o różne podstawy prawne. Nadto w wyrokach zapadłych w poszczególnych sprawach, Sąd stwierdził niewykonalność zaskarżonych decyzji Dyrektora Izby Celnej.

Od powyższej decyzji organu pierwszej instancji G Spóka z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła odwołanie. Podnosząc, że wobec wcześniejszego rozstrzygnięcia ostateczną decyzją, przez ten sam organ celny, sprawy cofnięcia tego samego zezwolenia - zachodzi nieważność postępowania (art. 247 §1 pkt 4 Ordynacji podatkowej). W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że organ prowadzi równolegle trzy tożsame postępowania, których przedmiotem jest cofnięcie zezwolenia z dnia [...] kwietnia 2009 r. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie Województwa. Sprawy prowadzone pod sygnaturami [...] zostały już zakończone wydaniem decyzji ostatecznych, które na mocy wyroków z dnia 28 grudnia

2012. r. sygn. II SA/Go 795/12 i II SA/Go 832/12 zostały uchylone, przy zastosowaniu przez Sąd ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania ich wykonalności. Zdaniem pełnomocnika strony obecną decyzją organ rozstrzygnął w zakresie w całości pokrywającym się ze wcześniejszymi decyzjami ostatecznymi, wydanymi w tym samym przedmiocie, czyli co do cofnięcia stronie zezwolenia z dnia [...] kwietnia 2009 r. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Takie działanie orzecznicze dotknięte jest nieważnością, wobec czego w ocenie pełnomocnika, decyzja powinna być uchylona, a postępowanie umorzone. Zdaniem pełnomocnika przedmiot poszczególnych postępowań jest ten sam, a jest nim cofnięcie tego samego zezwolenia.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że stanowisko organu pierwszej instancji w kwestii rażącego naruszenia przez Spółkę warunków określonych w zezwoleniu lub innych określonych przepisami prawa warunków wykonywania działalności, na którą udzielono zezwolenia - jest prawidłowe. Zasadne było stanowisko organu, zgodnie z którym ze względu na permanentny brak zabezpieczenia finansowego na skutek zaliczania całości składanego przez skarżącą zabezpieczenia na poczet zaległości od podatku od gier - Spółka nie spełniała określonego w punkcie VII zezwolenia z dnia [...] kwietnia 2009 r. obowiązku istnienia tego zabezpieczenia w określonej kwocie. Stąd, zdaniem organu odwoławczego, trafnie uznano że uchybienie to stanowiło rażące naruszenie warunków wykonywania działalności określonych w zezwoleniu i jednocześnie w przepisach prawa. Za rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 59 pkt 2 ustawy o grach hazardowych bezspornie należy uznać fakt wielokrotnego uchybiania przepisom regulującym działalność objętą zezwoleniem oraz warunkom określonym w zezwoleniu. Skoro w punkcie Vil zezwolenia nałożono na spółkę obowiązek złożenia zabezpieczenia finansowego w odpowiedniej wysokości, to wysokość zabezpieczenia finansowego na odpowiednim rachunku bankowym powinna odpowiadać ilości przyznanych punktów gier. Tymczasem spółka poprzez nagminne niewywiązywanie się z obowiązku podatkowego generowała zaległości podatkowe, a z zabezpieczenia finansowego uczyniła źródło finansowania zaległości podatkowych. Tym samym zabezpieczenie finansowe nie spełniało w pełni swojej roli, albowiem nie zapewniało ochrony interesu finansowego uczestników gier lub zakładów wzajemnych. W ocenie organu wskazane uchybienie warunkom prowadzenia działalności przez spółkę było ewidentne i nie budzące wątpliwości. Przy ocenie stopnia tego naruszenia należało uwzględnić fakt wielokrotności i powtarzalności tych naruszeń. W ocenie organu odwoławczego postępowanie zakończone niniejszą decyzją nie jest tożsame z postępowaniem, które toczyło się pod sygnaturą [...], albowiem dotyczyło ono cofnięcia zezwolenia w trybie art. 138 ust. 3 ustawy dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych, natomiast postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją dotyczy cofnięcia zezwolenia na podstawie art 59 pkt 1 i 2 tej ustawy. Ponadto, na mocy wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, stwierdzona została niewykonalność rzeczonych decyzji Dyrektora Izby Celnej.

Od powyższej decyzji Dyrektora izby Celnej instancji G Spółka z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę. W skardze strona skarżąca podniosła zarzuty i argumentację zawarte w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji. Nadto pełnomocnik skarżącej wskazał na konieczność przeprowadzenia analizy przepisu art. 59 pkt 2 ustawy o grach hazardowych pod kontem jego potencjalnie technicznego charakteru - w myśl dyrektywy 98/34 oraz wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawie C - 213/11.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga okazała się częściowo zasadna.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej udzielił skarżącej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa na okres sześciu lat. W punkcie VII sentencji decyzji zawarto zapis, zgodnie z którym Spółka z o.o. G została zobowiązana do złożenia zabezpieczenia finansowego w kwocie 7.000, 00 EURO.

Stosownie do treści art. 38 ust. 1 ustawy o grach hazardowych i zakładach wzajemnych spółka, której udzielono zezwolenia, jest obowiązana złożyć w terminie określonym w zezwoleniu finansowe zabezpieczenie w wysokości wynoszącej równowartość:

1) 300 tys. euro - w przypadku prowadzenia kasyna gry;

2) 150 tys. euro - w przypadku prowadzenia salonu gier na automatach;

3) 150 tys. euro - w przypadku prowadzenia salonu gry bingo pieniężne;

4) 10.000 euro - w przypadku prowadzenia punktu przyjmowania zakładów bukmacherskich;

5) 1.000 euro - w przypadku punktu gier na automatach o niskich wygranych.

W myśl art. 38 ust. 3 zabezpieczenia, o których mowa w ust. 1 i 2, zapewniają ochronę interesu finansowego uczestników gier lub zakładów wzajemnych, o których mowa w art. 2, oraz służą zaspokojeniu innych ewentualnych roszczeń, w tym zwłaszcza z tytułu zobowiązań podatkowych.

Z dniem 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (DZ.U. Nr 201 poz. 1540) - dalej w skrócie - ustawa, która na podstawie art. 144 uchyliła moc obowiązującą ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27, z późn. zm.31)), z wyjątkiem art. 14, art. 15b ust. 1, w zakresie dotyczącym kartonów do gry bingo pieniężne, ust. 2, 4, 4a i 5, art. 15d, art. 16 pkt2 i 3, art. 18 ust. 1, 2, 4 i 5, art. 22 i art. 23.

Zgodnie z treścią art. 117 ust. 1 ustawy, udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier i zakładów wzajemnych zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia.

Dalej należy wskazać na treść art. 129 ust. 1, w myśl którego działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

Istotne znaczenie dla sprawy ma przepis art.129 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 58 i art. 59, z tym że organem właściwym jest organ właściwy do udzielenia zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy.

A zatem do podmiotów którym udzielono zezwolenia na prowadzenie działalności na automatach o niskich wygranych w stanie prawnym obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2010 r,, przepisy art. 59 ustawy mają zastosowanie.

W myśl art. 59 ustawy organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia, w drodze decyzji, cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadku:

1) nieusunięcia w wyznaczonym terminie stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z przepisami regulującymi działalność objętą koncesją lub zezwoleniem, lub z warunkami określonymi w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie;

2) rażącego naruszenia warunków określonych w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie, lub innych określonych przepisami prawa warunków wykonywania działalności, na którą udzielono koncesji lub zezwolenia.

W ocenie organu nagminne niewywiązywanie się przez skarżącą z obowiązku podatkowego, a przez to konieczność sięgania przez organ podatkowy do zabezpieczenia finansowego w celu pokrycia roszczeń z tytułu zaległości podatkowych, stanowiło rażące naruszenie warunków określonych w zezwoleniu. Zabezpieczenie finansowe stanowi bowiem formę zabezpieczenia finansowego interesów osób biorących udział w grach, a jako takie winno znajdować się w określonej, pełnej wysokości na danym koncie depozytowym. Zdaniem organu praktyka stosowana przez skarżącą spowodowała, że zabezpieczenie finansowe nie spełniało swojej ustawowo określonej roli.

Zaprezentowany przez organ pogląd, słuszny co do zasady, nie znajduje odbicia w zgromadzonym materiale dowodowym. Analiza akt administracyjnych badanej sprawy dowodzi bowiem, że w celu uzupełnienia kwoty zabezpieczenia gotówkowego zaksięgowanej na koncie sum depozytowych Izby Celnej tytułem decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2009r. nr [...] organ wezwał skarżącą pismem z dnia [...] lutego 2013r., które doręczone jej zostało w dniu 12 lutego 2013r. Następnie postanowieniem z dnia [...] lutego 2013r. Dyrektor Izby Celnej wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia udzielonego spółce zezwolenia z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] oraz wezwał spółkę do uzupełnienia, w terminie 7 dni, kwoty zabezpieczenia gotówkowego tytułem wyżej określonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2009 r. Postanowienie doręczone zostało skarżącej w dniu [...] lutego 2013 r. Postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. organ wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się co do materiału dowodowego zgromadzonego w trakcie postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa, udzielonego decyzją dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...]. W reakcji na powyższe postanowieniem pełnomocnik skarżącej skierował pismo z dnia [...] marca r., w którym podniósł zarzut niedopuszczalności postępowania ze względu na wcześniejsze ostateczne cofnięcie przedmiotowego zezwolenia, w ramach odrębnie prowadzonych postępowań administracyjnych.

Należy zwrócić uwagę na znajdujące się w aktach sprawy pismo z dnia [...] marca 2013 r. Wydziału Egzekucji skierowane do Referatu Podatku Akcyzowego, w którym stwierdza się że w dniu [...] marca 2013 r. firma G sp. z o.o. uregulowała należność z tytułu podatku od gier wynikającą z deklaracji za miesiąc styczeń 2013 r. Dodać w tym miejscu trzeba, że wspomniana deklaracja podatkowa dotyczy również zezwolenia nr [...].

Z przedstawionych powyżej okoliczności sprawy, które wynikają ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że na poczet zezwolenia z dnia [...] kwietnia 2009 r. skarżąca nie uregulowała należności podatkowej za miesiąc grudzień 2012 r., co skutkowało zaspokojeniem roszczeń z tego tytułu z kwoty zabezpieczenia ( por. wyżej opisane postanowienia). W celu zaspokojenia roszczeń podatkowych za wskazany okres organ wszczął postępowanie administracyjne. W aktach sprawy zamieszczone są dokumenty dotyczące analogicznych postępowań, ale jeżeli chodzi o zezwolenie udzielone decyzją z dnia [...] kwietnia 2007r. Z materiału dowodowego wynika, że skarżąca kilkakrotnie dopuszczała do powstania zaległości z tytułu nieuiszczenia należnego podatku od gier, przy czym uchybienia te dotyczyły zezwolenia udzielonego decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. Również w decyzjach wydanych w obydwu instancjach organ powołuje się na okoliczności faktyczne i prawne dotyczące naruszenia warunków zezwolenia udzielonego decyzją z dnia [...] kwietnia 2007r., wywodząc stąd wniosek o uporczywości uchybiania przepisom regulującym działalność objętą zezwoleniem oraz warunkom określonym w zezwoleniu. Zdaniem organu drugiej instancji za rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 59 pkt 2 ustawy o grach hazardowych bezspornie należy uznać fakt wielokrotnego uchybiania przepisom regulującym działalność objętą zezwoleniem oraz warunkom określonym w zezwoleniu. W ocenie organu poprzez nagminne niewywiązywanie się z obowiązku podatkowego skarżąca generowała zaległości podatkowe, a z zabezpieczenia finansowego uczyniła źródło finansowania zaległości podatkowych. Tym samym zabezpieczenie finansowe nie spełniało w pełni swojej roli, albowiem nie zapewniało ochrony interesu finansowego uczestników gier. Jednakże, jak wyżej podniesiono, wykazane na podstawie akt sprawy kilkakrotne uchybienia skarżącej w omawianym zakresie, dotyczyły zezwolenia udzielonego decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r.

W ocenie Sądu normę prawną wynikającą z art. 59 pkt 1 i pkt 2 ustawy należy stosować w odniesieniu do konkretnej decyzji, w której określono warunki zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej. A zatem jedynie naruszenie postanowień danej decyzji może podlegać ocenie pod kątem przesłanki określonej w art. 59 pkt 1 lub pkt 2 ustawy.

Treść uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia może nasuwać wniosek, że rozpatrując zasadność cofnięcia zezwolenia udzielonego decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. organ brał pod uwagę naruszenia warunków zezwolenia wynikających z decyzji z dnia [...] kwietnia 2007r. Takie stanowisko należałoby uznać za błędne. Skutek w postaci cofnięcia danego zezwolenia może nastąpić jedynie w wypadku rażącego naruszenia warunków tego samego zezwolenia ( art. 59 pkt 2). W tej sytuacji organ administracyjny winien ponownie poddać analizie kwestię - czy okoliczności faktyczne danej sprawy uzasadniają zastosowanie normy prawnej wynikającej z art. 59 pkt 2 ustawy, a zatem czy w sprawie zachodzą przewidziane w tym przepisie przesłanki cofnięcia skarżącej zezwolenia udzielonego decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. Powyższe uchybienia stanowią naruszenie przepisów art. 122, art.187 § 1 oraz art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej.

Cofnięcie zezwolenia na podstawie art. 59 pkt 2 ustawy wymaga ustalenia rażącego naruszenia warunków zezwolenia, regulaminu lub innych warunków określonych przepisami prawa dla wykonywania działalności, na którą udzielono zezwolenia. Ustawa o grach hazardowych nie zawiera definicji pojęcia "rażące naruszenie", jak również nie wypracowano w orzecznictwie na gruncie tej ustawy sposobu rozumienia tego pojęcia. W tym względzie pomóc może stanowisko wypracowane przez orzecznictwo co do przesłanki "rażącego naruszenia prawa" (procesowego lub materialnego) jako przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o przepis art. 156 §1 pkt 2 kpa. Przyjmuje się, że pod pojęciem rażącego naruszenia prawa mamy do czynienia, gdy został naruszony przepis, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Podstawą zastosowania tej przesłanki może być tylko niebudzący stan prawny. Rażące naruszenie prawa to naruszenie oczywiste i wyraźne. Można o nim mówić tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność (por. wyrok NSAz dnia 13 czerwca 2013r. sygn. akt II GSK 139/12). Uwzględniając powyższe uwagi przyjdzie poczynić podsumowanie tej treści, że rozpatrując ponownie sprawę organ administracyjny winien ustalić konkretne naruszenia przez skarżącą warunki zezwolenia udzielonego decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz ocenić czy mają one charakter "rażący".

Wypada również zauważyć, że zebrany w sprawie materiał nie daje jednoznacznej odpowiedzi na pytanie czy skarżąca w wyznaczonym terminie nie usunęła stanu niezgodnego z przepisami regulującymi działalność objętą zezwoleniem (art. 59 pkt 1 ustawy).

Słuszny okazał się zarzut skargi dotyczący braku analizy przepisu art. 59 pkt i pkt 2 pod kątem jego technicznego charakteru, w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (DZ.U. L 204, 3.37), z uwzględnieniem wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Luksemburgu z dnia 19 lipca 2012 r. wydanego w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11, C-217/11. Wprawdzie do przedstawionej kwestii organ ustosunkował się w odpowiedzi na skargę, jednak waga tego zagadnienia wymaga, aby była to analiza pogłębiona nadto niewątpliwie winna znaleźć się w rozstrzygnięciu sprawy.

Nie można zgodzić się z zarzutem skargi dotyczącym nieważności postępowania ze względu na zapadłe w odrębnych postępowaniach decyzje ostateczne o cofnięciu skarżącej zezwolenia z dnia [...] kwietnia 2009 r. Wbrew twierdzeniom skargi poszczególne sprawy administracyjne, których przedmiotem było rzeczywiście cofnięcie skarżącej zezwolenia udzielonego decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., nie są tożsame. Decyzje ostateczne Dyrektora Izby Celnej o cofnięciu skarżącej danego zezwolenia wydane zostały w oparciu o odmienne ustalenia faktyczne, a w konsekwencji - na podstawie różnych podstaw prawnych. Nadto na mocy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 28 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Go 832/12 oraz wyroku z dnia 28 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Go 795/12 Sądy uchyliły decyzje organów obydwu instancji oraz stwierdziły, że nie podlegają one wykonaniu. Wyroki o wskazanych sygnaturach nie są prawomocne, a zatem tymczasowa ochrona wynikająca z art. 152 p.p.s.a. powoduje, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2009 r. pozostaje w obrocie prawnym. Zarówno na datę rozstrzygania sprawy przez organy administracyjne jak i orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie istniał przedmiot sprawy, którym - dla organu administracyjnego - była decyzja z dnia [...] kwietnia 2009 r. zezwalająca na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, a dla Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę - decyzja o cofnięciu zezwolenia.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002 Nr 153, poz.1270 ze zm.) Sąd uchylił decyzje obydwu instancji. W punkcie II sentencji wyroku Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, a orzeczenie w tym zakresie ma oparcie w art. 152. W punkcie III, kierując się treścią art. 200 i 205, zawarto orzeczenie o kosztach postępowania.

-----------------------

10