Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SO/Wa 17/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Skarżony organ: Minister Zdrowia
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. B. o wstrzymanie wykonania postanowienia Ministra Zdrowia z [...] grudnia 2017 r. znak: [...] oraz postanowienia Wojewody [...] z [...] stycznia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania postanowienia Ministra Zdrowia z [...] grudnia 2017 r. znak: [...] oraz postanowienia Wojewody [...] z [...] stycznia 2017 r. znak: [...]


UZASADNIENIE

Pismem z 29 stycznia 2018 r., które wpłynęło do Sądu w dniu 1 lutego 2018 r., M. B. reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego w osobie adwokata złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Ministra Zdrowia z [...] grudnia 2017 r. znak: [...] oraz postanowienia Wojewody [...] z [...] stycznia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku szczepienia ochronnego.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że nałożenie grzywny może spowodować, że rodzice zaszczepią dziecko tylko z tego powodu, co może spowodować nieodwracalne skutki dla jego zdrowia. Z literatury przedmiotu według skarżącej wynika, że stosowane na terytorium RP szczepionki zawierają w swoim składzie aluminium i rtęć, silne neurotoksyny, których dawka przekracza dawkę bezpieczną dla organizmu, powodując szereg cho9rób z autoagresji, w tym: alergie, padaczkę, chorobę Alzheimera, Parkinsona, nowotwory, zapalenie ucha, i inne które ujawniają się w wieku dojrzałym i nikt nie wiąże ich ze szczepieniami. Podane do organizmu powodują silne rozregulowanie układu odpornościowego na trwałe. A więc wstrzymanie poddania obowiązkowym szczepieniom dziecka jest powodowane troską o zdrowie dziecka.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest to, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie decyzji pod warunkiem zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy, a mianowicie jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy, jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z określonych powyżej przesłanek. Ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wprowadzona w § 3 cyt. przepisu, stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu (wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności). Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie, tj. w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Ciężar udowodnienia lub choćby uprawdopodobnienia, że zachodzą przesłanki do zastosowania w danej sprawie ochrony tymczasowej spoczywa na stronie wnioskującej. Zadaniem strony wnioskującej jest zatem wykazanie i należyte uzasadnienie zaistniałych przesłanek wstrzymania.

Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zasadność i powodzenie wniosku uzależnione jest od inicjatywy samej strony, która w uzasadnieniu winna wskazać argumentację, że wykonanie rozstrzygnięcia, spowoduje sytuacje opisane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przy tym, nie jest wystarczające formułowanie ogólnikowych twierdzeń, ale staranne zobrazowanie opisanej we wniosku sytuacji, w tym szczególnie rzetelne określenie rozmiaru ewentualnej szkody oraz jej wpływu na sytuację ekonomiczną strony. Obowiązkiem Sądu jest natomiast wnikliwa ocena zasadności argumentacji wnioskodawcy, zatem uzasadnienie wniosku powinno umożliwiać wszechstronne rozpatrzenie podstaw żądania wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia. Nie jest natomiast powinnością Sądu wyręczanie strony, niejako z urzędu, w poszukiwaniu usprawiedliwienia dla złożonego wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 498/12, Lex nr 1145458).

Analizując pod tym względem argumentację skarżącej uznać należy, że nie uprawdopodobniła ona wystąpienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Sąd uznał, że skoro wniosek nie został należycie uzasadniony, przez pryzmat przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., to brak jest podstaw do jego pozytywnego załatwienia. Skarżąca nie wskazała, z jaką konkretnie szkodą lub z trudnymi do odwrócenia skutkami, będzie się dla niej wiązać wykonanie zaskarżonego postanowienia, a tylko takie okoliczności mogą być podstawą do udzielenia ochrony tymczasowej, jaką jest wstrzymanie wykonania aktu. Wskazywane we wniosku możliwe negatywne konsekwencje wykonania szczepienia nie stanowią skutku wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżąca nie wykazała w jaki sposób obowiązek uiszczenia grzywny spowoduje dla niej trudne do odwrócenia skutki, bądź znaczną szkodę. Nie wskazała okoliczności i nie przedstawiła żadnych dokumentów, które przemawiałyby za udzieleniem jej ochrony tymczasowej w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a.

Wskazać należy, że przedmiotem postępowania toczącego się przed sądem

w niniejszej sprawie nie jest bezpośrednio kwestia poddania dziecka strony skarżącej szczepieniom ochronnym lecz kwestia nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Jedynie grzywna może być objęta postępowaniem egzekucyjnym, obowiązujące przepisy nie przewidują przymusowego dokonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Tak długo jak skarżąca nie podda dziecka szczepieniu, tak długo nie zostanie ono wykonane.

Na uwagę zasługuje również fakt, że postanowienie w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania określonego obowiązku, nie jest co do zasady rozstrzygnięciem, którego wykonanie może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Postanowienie tego rodzaju dotyczy świadczenia pieniężnego, które z reguły jest odwracalne, a w przypadku zaskarżenia go do sądu administracyjnego i ewentualnego uwzględniania takiej skargi, pozostaje możliwość domagania się jego zwrotu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2005r., sygn. akt II OZ 210/05).

W rozpatrywanym wniosku o wstrzymanie brak jest konkretnych odniesień, co do przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku znajdują się zapisy, z których wynika, iż skarżąca wskazuje na negatywne konsekwencje i potencjalnie nieodwracalne skutki wykonania obowiązku szczepienia, nie zaś na negatywne konsekwencje nałożenia na nią postanowieniem grzywny w celu przymuszenia.

Stanowisko zaprezentowane przez Sąd w niniejszym postanowieniu, jest zbieżne z podglądami zaprezentowanymi w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 22 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Go 773/11 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1477/14, sygn. akt VII SA/Wa 1580/14, Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 510/15, z dnia 21 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 812/15.

Reasumując, należało stwierdzić, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.