Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 3/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2006-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Pierechod Sędzia WSA Ryszard Maliszewski (spr) Asesor WSA Wojciech Czajkowski Protokolant: Anna Fic po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2006 r. na rozprawie sprawy ze skarg Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia "[...]" r., Nr "[...]" w przedmiocie: odmowy umorzenia zaległości z tytułu nienależnie pobranych dotacji budżetowych i odmowy rozłożenia na raty zaległości z tytułu nienależnie pobranych dotacji budżetowych Oddala skargi.


UZASADNIENIE

I SA/OI 3/06

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia 20. X. 2005 r., Nr "[...]", Dyrektor Izby Skarbowej, na podstawie art. 220 § 2 i art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), w związku z art. 25 § 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2005r. o zmianie ustawy -Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 143, poz. 1199), po rozpatrzeniu odwołania z dnia 3 czerwca 2005r. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 12 maja 2005r., znak: "[...]", którą:

odmówiono umorzenia 85% zaległości z tytułu nienależnie pobranych dotacji budżetowych tj. kwoty 106.511,15 zł,

odmówiono rozłożenia na raty 15% zaległości z tytułu nienależnie pobranych dotacji budżetowych tj. kwoty 18.796,08 zł, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W złożonym odwołaniu skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie art. 122, 187 § 1, 210 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 233 § 2 poprzez zaniechanie przez organ I instancji, w ponownym rozpatrywaniu sprawy, podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w efekcie nie wyjaśnienie i nie rozważenie wszystkich okoliczności sprawy i dokonanie oceny niektórych okoliczności i dowodów w sposób nie odpowiadający kryteriom swobodnej oceny.

Ponadto zarzucił naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez stwierdzenie, że w sprawie nie występują przesłanki z art. 48 i 67 Ordynacji podatkowej tj. "ważny interes podatnika" i "ważny interes publiczny", w sytuacji gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie takiego stanowiska.

Powyższe uzasadnia, iż w decyzji nie wyjaśniono i nie rozważono czy i na ile strona mogła mieć wpływ na zapobieżenie fałszowaniu dokumentów i wyłudzeniom ze strony innych osób, skutkujących obowiązkiem zwrotu przez podatnika nadmiernie pobranych dotacji. Nienależycie rozważono działania podatnika mające na celu podtrzymywanie funkcjonowania jego przedsiębiorstwa. Okoliczności te są istotne w celu zbadania czy w sprawie zachodzi przesłanka "interesu publicznego".

Ponadto porównanie wartości majątku strony z wartością jego zobowiązań prowadzi do wniosku, że strona nie ma realnych możliwości uregulowania przypisanej zaległości.

Odmowne rozpatrzenie wniosku spowoduje upadłość przedsiębiorstwa, a w konsekwencji utratę źródła utrzymania podatnika i jego rodziny, a także skutku w postaci bezrobocia zatrudnionych tam obecnie pracowników.

W zaskarżonej decyzji błędnie również wywiedziono, że dochód strony pozwalał jej na dokonanie wpłat na poczet zaległości podatkowych, a brak spłaty nadmiernie pobranych dotacji został poczytany jako okoliczność przemawiająca przeciwko uwzględnieniu jej wniosku.

Dyrektor Izby Skarbowej rozpatrując przedmiotowe odwołanie zważył co następuje.

Stosownie do art. 48 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę.

Natomiast zgodnie z art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, na wniosek podatnika, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Decyzje wydawane na podstawie w/w przepisów mają charakter uznaniowy, co oznacza, że nawet zaistnienie szczególnych okoliczności uzasadniających żądanie podatnika nie tworzy po stronie organu podatkowego obowiązku jego spełnienia.

Organ podatkowy może bowiem, ale nie musi skorzystać z przysługującego mu uprawnienia do zastosowania ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, nawet jeśli w danej sprawie zachodzi przesłanka jej zastosowania, tj. "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Nie oznacza to jednak dowolności działania organu podatkowego, który obowiązany jest do wszechstronnego rozważenia w świetle całokształtu zebranego w sprawie materiału, czy nie zaistniały przedmiotowe przesłanki.

Ustalenie czy istnieją przesłanki umorzenia 85% nadmiernie pobranych dotacji oraz rozłożenia na raty 15% nadmiernie pobranych dotacji może być dokonane po wszechstronnym i wnikliwym rozpatrzeniu całości materiału (art. 191 Ordynacji podatkowej), a poprzedzać je powinno wyczerpujące zebranie materiału dowodowego (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej) oraz dokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych (art. 122 Ordynacji podatkowej).

W rozpatrywanej sprawie organy podatkowe przeprowadziły postępowanie, kierując się powołanymi przepisami Ordynacji podatkowej i również zgodnie z tymi przepisami wyprowadziły wniosek o braku przesłanek do zastosowania wnioskowanej ulgi.

W toku postępowania Strona złożyła wyjaśnienia i dowody dotyczące jej sytuacji majątkowej. I tak z treści oświadczenia zawartego w protokóle o stanie majątkowym, sporządzonym w dniu 24.03.2005r. przed organem I instancji, wynika że obecnie podatnik zamieszkuje w K. gm. O. Na stałe mieszka w G., w budynku będącym odrębną własnością jego żony, ponosi 50% kosztów związanych z utrzymaniem w/w domu (około 350 zł). Posiada grunty rolne pod kopaliny o powierzchni ogółem około 8 ha oraz środki trwałe tj. budynki o wartości 50.000 zł, maszyny i urządzenia o wartości netto 50.000 zł. Uzyskane dochody z działalności wyniosły od stycznia do listopada 2004r. około 26.000 zł, a w okresie od stycznia do lutego 2005r., poniósł stratę na działalności w wysokości około 800 zł.

Organ odwoławczy dodatkowo w dniu 26.08.2005r. przesłuchał stronę na okoliczność ustalenia jej aktualnego stanu majątkowego.

Z treści złożonego zeznania do protokółu o stanie majątkowym z dnia 26.08.2005r., wynika, że Z. K. posiada wspólnie z żoną: nieruchomość zabudowaną pomieszczeniami warsztatowo-gospodarczymi w K. Z informacji uzyskanej w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej wynika, że powierzchnia tej nieruchomości wynosi 1,17 ha, w tym 68/100 udziałów posiada z innymi współwłaścicielami. Ponadto posiada nieruchomość gruntową w P. o powierzchni około 7 ha, zabudowaną drewnianym budynkiem dla celów biurowo-gospodarczych, w którym w związku z prowadzoną działalnością A, przebywa w okresie letnim.

Zatrudnia on na podstawie umowy o pracę pięciu pracowników, w tym trzech przy produkcji bram i ogrodzeń, a dwóch w działalności usługowej. Do produkcji bram ogrodzeń wykorzystuje urządzenia kuźniczo-spawalnicze, których wartość wynosi około 25.000 zł.

Wartość pozostałych środków trwałych (maszyny, środki transportowe i sprzęt) szacuje na około 35.000 zł.

Strona określiła, iż przybliżona wartość nieruchomości w P. wynosi około 250.000 zł, a w K. około 100.000 zł.

Z zeznania rocznego PIT-36 o wysokości osiągniętego dochodu, poniesionej straty za 2004r. wynika, że strona z działalności gospodarczej uzyskała dochód brutto w kwocie 54.782,67 zł, a za okres od stycznia do sierpnia 2005r. uzyskany dochód (wg deklaracji PIT-5) wyniósł 18.978,72 zł. Z dochodu brutto uzyskanego w 2004r. pokryte zostały straty z działalności podatnika poniesione w latach ubiegłych w wysokości 51 693.00 zł. Powstała nadpłata w podatku dochodowym za 2004r. z tytułu wpłaconych zaliczek w kwocie 6.827,55 zł, zgodnie z wnioskiem strony została przerachowana na zaległości podatkowe z tytułu podatku dochodowego strony jako płatnika i na podatek VAT oraz odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych.

Strona posiada również zadłużenia z tytułu podatków lokalnych w Urzędzie Miasta w O. na kwotę 95.000 zł, w ZUS z tytułu składek na ubezpieczenia w wysokości 197.523 zł oraz wobec firmy B na kwotę 72.232 zł. Należności od kontrahentów wynoszą 132.000 zł, w tym należności sporne od firmy C 105.000 zł.

Z akt sprawy wynika ponadto, że strona w dniu 10.05.2003r. aktem notarialnym Rep. "[...]" dokonała sprzedaży niezabudowanej nieruchomości rolnej położonej w M. gm. G. za cenę 450.000 zł. Posiadania przedmiotowej nieruchomości strona nie ujawniła w sporządzonym w dniu 12.03.2003r. przed organem I instancji protokole o stanie majątkowym.

Strona została wezwana przez tut. organ w dniu 10.08.2005r. do przedłożenia dowodów na okoliczność rozdysponowania środków finansowych uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości. Z przedłożonych dowodów wynika, że z powyższej kwoty tj. 450.000 zł przeznaczono na spłatę zaległych zobowiązań wobec:

- Zakładu Ubezpieczeń Społecznych kwotę 135.232,79 zł

- Urzędu Gminy w G. kwotę 3.089,72 zł

- Narodowego Funduszu Ochrony

Środowiska kwotę 3.497,68 zł

- Zakładu Energetycznego kwotę 1.048,71 zł

- Urzędu Skarbowego w O. kwotę 33.719,52 zł

(podatek dochodowy od osób

fizycznych i podatek VAT za 2002r.)

- pracowników wynikające z listy płac kwotę 20.029,56 zł

- wierzycieli i kontrahentów kwotę 6.883,07 zł

Ponadto strona przeznaczyła kwotę 65.251,67 zł na spłatę kredytu zaciągniętego ze środków AWRSP na utworzenie nowych miejsc pracy i kwotę 123.200 zł na spłatę hipoteki ustanowionej przez AWRSP na przedmiotowej nieruchomości.

Pozostałe ze sprzedaży środki finansowe w wysokości około 58.000 zł zostały zgodnie z oświadczeniem strony przeznaczone na pokrycie kosztów funkcjonowania przedsiębiorstwa.

Aktem notarialnym z dnia 17.09.2004r. Rep. "[...]" wyłączono obowiązującą wspólność majątkową małżonków Z. i D. K., majątku nabytego przez ich oboje lub jednego z nich.

Powyższe wskazuje, iż strona będąc świadoma ciążących na niej zobowiązań, podjęła działania polegające na usunięciu majątku, który mógłby być ewentualnie przedmiotem egzekucji. O preferowaniu spłaty innych zaległości kosztem budżetu państwa świadczy także fakt, iż z uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości rolnej, środków finansowych przeznaczyła około 40% na spłatę zaległości wobec Skarbu Państwa.

Z. K. była podejrzany o sfałszowanie części dowodów dostawy wapna.

Postanowieniem Prokuratury Rejonowej "[...]" z dnia 1.12.1997r. sygn. akt "[...]" warunkowo umorzono postępowanie karne wobec niego, niemniej w tym stanie sprawy, w ocenie organu odwoławczego brak jest podstaw do stwierdzenia, że nie był on świadomy, iż dokumenty są fałszowane przez przewoźników, a tym samym nie mógł podjąć środków zapobiegających przedstawionemu procederowi poprzez ewentualne rozwiązanie umów z nieuczciwymi przewoźnikami, czy też podjęcia decyzji o rezygnacji z działalności dotowanej.

Nie bez znaczenia był także brak nadzoru ze strony podatnika nad załadunkiem kredy (wapna) jeziornej przez poszczególnych przewoźników.

W powyższej sprawie wypowiedział się Sąd Okręgowy w wyroku z dnia 15.10.1999r. sygn. akt "[...]", który w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że nikt nie kontrolował pojazdów ani nie sprawdzał ilości pobranego nawozu i podanych kwot z liczbami wpisanymi do dokumentów. Natomiast teren kopalni, z której pobierano nawóz był nie ogrodzony i nie nadzorowany, a pojazdy zarówno przed jak i po załadunku nawozu nie były ważone.

W ocenie tut. organu wyżej przedstawione okoliczności skutkowały zapewne "nadebraniem" dotacji budżetowej.

Organ odwoławczy nie kwestionował roli strony jako pracodawcy, biorąc pod uwagę panujące bezrobocie, niemniej jednak wywiązywać się on musi również z zobowiązań wynikłych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. W tej sytuacji za bezcelowy uznano wniosek o przesłuchanie byłych i obecnie zatrudnionych w jego firmie pracowników, na okoliczność występującego bezrobocia. Wiadomym bowiem jest, że liczba zarejestrowanych osób poszukujących pracy w gm. O. wyniosła na koniec grudnia 2004r. – 1590 osób, a na koniec sierpnia 2005r. – 1.289 osób (źródło: dane Urzędu Pracy powiatu "[...]").

Spadek zatrudnienia w firmie strony, nastąpił nie tylko z powodu ciążących zobowiązań, w tym z tytułu nadmiernie pobranych dotacji, ale przede wszystkim spowodowany był zmniejszonymi rozmiarami działalności dotowanej, aż do całkowitego zaprzestania jej dotowania przez Skarb Państwa od 1.05.2004r. Strona dostosowywała wielkość zatrudnienia do potrzeb i rozmiarów prowadzonej działalności. I tak w 2004r. zatrudnienie kształtowało się na poziomie 7-8 osób, na koniec sierpnia 2005r. wyniosło ono 5 osób przy średnim wynagrodzeniu brutto około 730 zł ( dane wg. deklaracji PIT-4 za sierpień 2005r.)

Uwzględniając żądanie strony, w postępowaniu odwoławczym umożliwiono jej składanie zeznań, a tym samym miała nieograniczoną możliwość przedkładania wszelkich wniosków dowodowych.

Zarówno instytucja umorzenia zaległości podatkowych, jak też rozłożenia ich na raty, w trybie decyzji organu podatkowego w indywidualnej sprawie zbudowana jest na zasadzie tzw. uznania administracyjnego. Uznanie to jest ograniczone kierunkowymi dyrektywami wyboru jakimi są użyte w treści przepisów art. 48 i 67 Ordynacji podatkowej zwroty "ważny interes podatnika" i "interes publiczny".

O istnieniu ważnego interesu podatnika nie decyduje jego subiektywne przekonanie lecz kryteria zobiektywizowane. Nakaz natomiast uwzględnienia interesu publicznego oznacza konieczność respektowania wartości wspólnych dla całego społeczeństwa takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo i zaufanie obywateli do organów władzy.

Nie leży w interesie publicznym umorzenie czy też rozłożenie na raty nadmiernie pobranych dotacji do transportu wapna. Przedmiotowe dotacje były udzielane stronie ze środków Skarbu Państwa. Umorzenie natomiast otrzymanych dotacji faktycznie doprowadziłoby do sytuacji "podwójnego dotowania" działalności strony, bowiem umorzeniu uległy by niezgodnie z przepisami nadmiernie pobrane z budżetu środki finansowe.

Oceniając okoliczności faktyczne sprawy, a więc przyczyny powstania zaległości, sytuację materialną Strony, organ odwoławczy nie znalazł podstaw do udzielenia żądanych ulg.

W złożonej skardze Z. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z powodu jej niezgodności z prawem.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 122, 187 § 1, 191, 210 § 1 i 233 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez nie podjęcie przez organy podatkowe, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, skutkujące brakiem wyjaśnienia i rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, jak również dokonanie niepełnej oceny okoliczności sprawy i dotyczących ich dowodów, a w szczególności: nie wyjaśnienie i nie rozważenie czy i na ile skarżący mógł mieć wpływ na zapobieżeniu fałszowaniu dokumentów i wyłudzenia ze strony osób trzecich. Zdaniem Skarżącego organy podatkowe potraktowały tę okoliczność lakonicznie i marginalnie dopasowując argumenty w ten sposób aby udowodnić tezę, że zaległości są wyłącznie wynikiem działalności skarżącego, nie rozważenie twierdzeń skarżącego co do jego sytuacji materialnej i kondycji finansowej w kontekście "ważnego interesu podatnika", jako podstawowego kryterium do zastosowania ulgi, błędne i fałszywe przyjęcie jakoby skarżący podjął działania polegające na usunięciu majątku, który mógłby być ewentualnie przedmiotem egzekucji, brak ustaleń na okoliczność działań skarżącego na rzecz podtrzymania funkcjonowania jego przedsiębiorstwa, a wobec groźby upadłości firmy – utraty przez skarżącego i jego rodzinę źródła utrzymania, a także bezrobocia zatrudnionych pracowników – co w ocenie skarżącego wypełnia przesłankę "interesu publicznego".

Skarżący wywodził ponadto, iż zmniejszenie rozmiarów działalności przedsiębiorstwa, zmniejszenie zatrudnienia będące konsekwencją niestabilnej sytuacji firmy spowodowanej oczekiwaniem na rozstrzygnięcie wniosku o zastosowanie ulgi powoduje niecelowość zaciągania kredytów w celu zasilenia finansowego firmy na realizację przedsięwzięć gospodarczych.

W jego ocenie organy podatkowe przyjęły dowolną ocenę zebranego materiału, stwierdzając w decyzji, że nie występują kryteria w postaci "ważnego interesu podatnika" oraz uważnego interesu społecznego" przemawiające za udzieleniem ulgi podatkowej.

Dyrektor Izby Skarbowej odpowiadając na zarzuty skargi podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania podatkowego. Materialnoprawną podstawę decyzji stanowi art. 48 i 67 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej. Decyzje wydane w oparciu o te przepisy są decyzjami o charakterze uznaniowym. Oznacza to, że ustalenie przez organy podatkowe okoliczności stanowiących ważny interes podatnika uzasadniających umorzenie zaległości podatkowej, stanowią konieczną przesłankę dla wydania decyzji, ale samo przez się nie zobowiązuje to organu podatkowego do wydania decyzji o umorzeniu zaległości podatkowej, czy też odroczenie terminu i rozłożenie płatności na raty. W zakresie uznaniowym decyzji administracyjnych kontrola sądowa ograniczona jest do zbadania, czy w toku podejmowania decyzji organ administracji nie przekroczył granic swobodnego uznania, a więc czy zgodnie z art. 122, art. 187 par. 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej dokonano prawidłowych ustaleń stanu faktycznego, a dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w zebranym materiale dowodowym i uzasadnienie decyzji sporządzono zgodnie z art. 210 par. 1 i 4 Ordynacji podatkowej.

Wbrew zarzutom skargi organy podatkowe wyjaśniły i rozważyły, czy i jaki wpływ miał skarżący na to, że doszło do zapłaty wynagrodzenia za usługi, które nie zostały faktycznie wykonane. Postanowieniem z dnia 1.12.1997r., sygn. akt "[...]", Prokuratury Rejonowej "[...]" warunkowo umorzono postępowanie karne wobec skarżącego. To świadczy, że został on uznany za winnego fałszowania dokumentów. Oznacza, że skarżący uczestniczył również w fałszowaniu dokumentów, które stanowiły podstawę `do wypłaty na jego rzecz dotacji. Dotacje bowiem wypłacane mu były osobiści. Natomiast dokumenty przewozowe miały potwierdzać, że usługi zostały rzeczywiście wykonane. Dokumenty miały charakter formalny. Przedstawiając je Izbie Skarbowej skarżący tym samym potwierdzał, że zlecone przez niego usługi zostały faktycznie zrealizowane. Okoliczności wynikające ze sprawy karnej wskazują, że skarżący w prowadzeniu działalności gospodarczej był niekompetentny i niedbały. Świadczy o tym brak nadzoru ze strony skarżącego nad załadunkiem kredy jeziornej, przez poszczególnych przewoźników. Wynika to wprost z uzasadnienia wyroku Sąd Okręgowy z dnia 15.10.1999r., sygn. "[...]", który stwierdził jednoznacznie, ze nikt nie kontrolował pojazdów ani nie sprawdzał ilości pobranego nawozu i podanych kwot z liczbami wpisywanymi do dokumentów. Natomiast teren kopalni, z której pobierano nawóz był nie ogrodzony i nie był nadzorowany, a pojazdy zarówno przed jak i po załadunku nawozu nie były ważone. Te okoliczności przemawiają, że skarżący dopuścił się niedbalstwa. Nie może się zatem skarżący zasadnie powoływać na to, że nie mógł on zapobiec fałszowaniu dokumentów. Należy ponadto zwrócić uwagę, że to skarżący płacił przewoźnikom za usługi transportowe, które nie były faktycznie wykonywane. Z treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, dotyczącego zwrotu dotacji, wynika, że skarżący rozliczał się jako podmiot pozyskujący nawozy wapniowe. Te dotacje Izba Skarbowa wypłacała wyłącznie producentom pozyskującym lub produkującym nawozy wapniowe. W konsekwencji, wbrew stanowisku Prokuratury, czy tez Sądu Okręgowego przewoźnicy nie wyłudzili dotacji. Dotacje zgodnie ze stanowiskiem NSA otrzymywał bowiem skarżący. W rzeczywistości wyłudzili oni wynagrodzenie od skarżącego za rzekomo wykonane usługi. Za te "usługi" skarżący płacił wynagrodzenie ze środków uzyskanych z dotacji. Po wypłacie wynagrodzenia, wypłacone kwoty zarachowywał w poczet kosztów uzyskania przychodu. W ten sposób uzyskiwał on bezpośrednią korzyść, gdyż obniżał w ten sposób wysokość należnego podatku. Dodatkowo należy podnieść, że skarżący zaniechał windykacji wyłudzonych kwot od sprawców przestępstw. Nie można bowiem poważnie traktować jego argumentów, że próbował ich dochodzić prze Sądem, ale pozwy zostały zwrócone, gdyż nie miał środków na uiszczenie opłat sądowych. W tego typu sprawach, okres przedawnienia wynosi 10 lat (art. 442 § 2 kodeksu cywilnego ). Zaniechanie skarżącego nie można usprawiedliwić. W trakcie rozprawy sądowej przyznał on, że to zobowiązanie wynikające z udzielonej dotacji jest jego najstarszym zobowiązaniem.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącego, iż organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję nie podjął próby wyjaśnienia jego sytuacji materialnej i kondycji finansowej w kontekście "ważnego interesu podatnika", jako podstawowego kryterium do zastosowania ulgi.

W niniejszej sprawie objętej zaskarżoną decyzją zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, mające na celu zbadanie, czy zachodzą przesłanki do umorzenia i rozłożenia na raty przedmiotowych zaległości. Organ odwoławczy rozpatrując sprawę oparł się nie tylko na oświadczeniu podatnika zawartym w protokole o stanie majątkowym, sporządzonym w dniu 24.03.2005r. przed organem I instancji, ale dodatkowo w dniu 26.08.2005r. przesłuchał stronę na okoliczność ustalenia jej aktualnego stanu majątkowego. Ponadto na podstawie zeznań PIT-36 o wysokości osiągniętego dochodu za 2004r. i deklaracji PIT-5 za okres od stycznia do sierpnia 2005r. ustalono wielkość uzyskanych dochodów z prowadzonej działalności gospodarczej. Organ odwoławczy ustalił również, że Skarżący w dniu 10.05.2003r. aktem notarialnym Rep. "[...]" dokonał sprzedaży niezabudowanej nieruchomości rolnej położonej w M. gm. G. za cenę 450.000 zł. Faktem jest, że posiadania przedmiotowej nieruchomości skarżący nie ujawnił w sporządzonym w dniu 12.03.2003r., przed organem I instancji protokole o stanie majątkowym jednego z nich.

Nie można zatem negować stanowiska organów podatkowych, iż skarżący będąc świadomy ciążących na nim zobowiązań podjął działania polegające na usunięciu majątku, który mógłby być ewentualnie przedmiotem egzekucji.

Również, wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy ocenił działania skarżącego na rzecz podtrzymywania funkcjonowania jego przedsiębiorstwa, a także utraty źródła utrzymania jego rodziny i bezrobocia zatrudnionych pracowników. Wynika to wprost z motywów zaskarżonej decyzji. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej, że przedstawione okoliczności sprawy przemawiają przeciwko udzieleniu ulgi. Nakaz uwzględnienia "interesu publicznego" oznacza konieczność respektowania wartości wspólnych dla całego społeczeństwa takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo i zaufanie do organów władzy.

Nie leży w interesie publicznym umorzenie czy też rozłożenie na raty nadmiernie pobranych dotacji do transportu wapna. Przedmiotowe dotacje udzielane były skarżącemu ze środków Skarbu Państwa. Z tych dotacji nie rozliczył się z powodu własnego niedbalstwa. Ponadto skarżący zaniechał windykacji należności od osób bezpośrednio odpowiedzialnych za szkodę. Taką postawę również należy ocenić negatywnie. Na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku.