Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 987/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14a ust. 1, 2 i 5; art. 37 ust. 2 pkt 3; art. 32 ust. 1; art. 34 ust. 2 pkt 3;
journal: Dz.U. 2015 poz 584
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi I. G. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej oddala skargę


UZASADNIENIE

Z dniem 31 października 2013 r. I. G. zawiesiła wykonywanie działalności gospodarczej.

W dniu [...] listopada 2015 r. Minister Rozwoju decyzją znak [...] z urzędu wykreślił przedsiębiorcę I. G. (NIP: [...])

z CEIDG. Zgromadzone przez Ministra Rozwoju dane potwierdzały fakt niezłożenia przez ww. przedsiębiorcę wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej przed upływem okresu 24 miesięcy od dnia zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej, co stanowi przesłankę wykreślenia przedsiębiorcy z CEIDG zawartą w art. 34 ust. 2 pkt 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Decyzja została doręczona stronie w dniu [...] grudnia 2015r.

Pismem z dnia 23 grudnia 2015 r. I. G. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nie przedstawiła w nim dowodu na fakt złożenia w terminie wniosku o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej. Strona stwierdziła natomiast, że brak złożenia wniosku o wznowienie wykonywania działalności gospodarczej spowodowany był awarią jej systemu informatycznego. W związku

z tym w dniach od 30 października 2015 r. do 1 listopada 2015 r. nie miała dostępu do swoich danych ewidencyjnych, co w opinii strony uniemożliwiło jej skuteczne złożenie wniosku o wpis do CEIDG. Na dowód zaistniałej awarii strona poinformowała, że dołącza do pisma raport o naprawie tego sytemu. Dokument taki nie został dołączony jednak do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Decyzją z dnia [...] lutego 2016r. Minister Rozwoju działając na podstawie

art. 34 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584, z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1, w zw.

z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23), po rozpatrzeniu wniosku I. G. (NIP: [...]) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Rozwoju z dnia [...] listopada 2015 r., znak [...], orzekł

o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji wykreślającej przedsiębiorcę I. G. (NIP: [...]) z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG).

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 34 ust. 2 pkt 3 ustawy

o swobodzie działalności gospodarczej przedsiębiorca podlega wykreśleniu z CEIDG w przypadku niezłożenia wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej przed upływem okresu 24 miesięcy od dnia zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej. Wykreślenie przedsiębiorcy następuje

z urzędu w drodze decyzji administracyjnej. W niniejszej sprawie wystąpiła ww. przesłanka wykreślenia przedsiębiorcy z CEIDG.

W trakcie ponownego rozpatrzenia sprawy Minister Rozwoju ustalił,

że przedsiębiorca I. G. nie złożyła wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej. Ostateczny termin na złożenie tego wniosku upłynął w dniu 31 października 2015 r.

Organ zaznaczył, że bez znaczenia dla przedmiotowego rozstrzygnięcia ma fakt powołany przez stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, iż brak złożenia wniosku o wznowienie wykonywania działalności gospodarczej spowodowany był awarią prywatnego systemu informatycznego, co uniemożliwiło -

w opinii strony - złożenie wniosku za pośrednictwem elektronicznego punktu kontaktowego. Nie ma znaczenia również fakt, iż do wniosku ostatecznie strona nie dołączyła kopii raportu z naprawy tegoż systemu, na którą się powołała we wniosku

o ponowne rozpatrzenie sprawy. Awaria prywatnego systemu informatycznego nie uprawniała strony do przekroczenia wskazanego ustawą o swobodzie działalności gospodarczej, ściśle określonego, zawitego terminu na złożenie wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej.

Minister podkreślił, że zgodnie z art. 14a ust. 1 termin ten wynosi maksymalnie 24 miesiące. Ustawodawca w przedmiocie obowiązku złożenia wniosku

o wznowienie wykonywania działalności gospodarczej w określonym ustawowo terminie nie przewidział żadnych wyjątków. Każdy przedsiębiorca, którego wolą jest kontynuowanie wykonywania działalności gospodarczej zobowiązany jest złożyć wniosek o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej, przed upływem tego terminu. Co więcej, okres zawieszenia nie może zostać wydłużony na okres przekraczający ustawowe 24 miesiące, nawet ze względu na szczególne okoliczności faktyczne (np. awarię systemu, brak wiedzy i dokumentów, stan zdrowia itp.). Oznacza to, że skoro ostateczny termin na złożenie wniosku upływał z dniem 31 października 2015 r., utrzymanie okresu zawieszenia do dnia przekraczającego ten dzień, a następnie umożliwienie złożenia przedsiębiorcy wniosku - po ustaniu przyczyny braku jego złożenia - byłoby sprzeczne z dyspozycją przepisu art. Haust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

Ponadto ustawodawca pozostawił przedsiębiorcom swobodę w wyborze formy, w jakiej mogą oni składać wnioski o wpis informacji do CEIDG. Zgodnie z art. 26 ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej Strona mogła więc złożyć wniosek również w formie papierowej, za pośrednictwem dowolnie wybranego urzędu gmin na terenie kraju. Z informacji zawartych w Systemie Teleinformatycznym CEIDG wynika, że Strona wiedziała o takiej możliwości. Skorzystała z niej bowiem składając już wcześniej wniosek o wpis do CEIDG w formie papierowej w Urzędzie Miasta [...] w dniu [...] października 2013 r.

Odnosząc się natomiast do argumentu o braku danych ewidencyjnych uniemożliwiających skuteczne złożenie wniosku, których to brak spowodowała rzeczona awaria systemu informatycznego, organ wskazał, że dane zgromadzone

w CEIDG są danymi jawnymi, dostępnymi w każdym miejscu, z każdego urządzenia posiadającego łączność internetową. Jedynymi danymi niejawnymi, które wymagane są we wniosku o wpis, są data urodzenia, miejsce zamieszkania oraz nr PESEL przedsiębiorcy. Znajomość zaś tych podstawowych danych wydaje się bezsporna. Ponadto strona wskazała wcześniej te dane we wniosku papierowym o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej, a poza tym dane te wynikają

z podstawowego dokumentu tożsamości, jakim jest dowód osobisty.

Na marginesie organ zauważył, że zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej podejmowanie działalności gospodarczej jest - co do zasady - wolne dla każdego. Wykreślona z CEIDG I. G. tego prawa nie traci. Wykreślenie jest konsekwencją niedopełnienia obowiązku ewidencyjnego, jakim było w niniejszej sprawie złożenie w terminie wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej. Wykreślenie to pozostaje bez wpływu na uprawnienie strony do ponownego wpisania podejmowanej na nowo działalności gospodarczej w CEIDG. Strona może to uczynić składając wniosek o wpis w trybie określonym w art. 26 ust. 1 i 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (drogą elektroniczną lub za pośrednictwem dowolnie wybranego urzędu gminy, w dogodnym dla siebie terminie i miejscu).

Pismem z dnia 18 kwietnia 2016 r. I. G., reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego A. W., wniosła do skargę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie, zarzucając rażące naruszenie:

I przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie wybiórczej, niezgodnej ze stanem faktycznym oceny zgromadzonego materiału dowodowego,

w tym sprzeczność poczynionych ustaleń z treścią materiału dowodowego,

w szczególności polegające na nie ustaleniu przez organ wydający decyzję czy skarżąca kontynuuje prowadzenie działalności gospodarczej w związku ze wskazaniem przez nią we wniosku o zawieszenie działalności gospodarczej konkretnej daty, do której zawieszenie miało trwać i rzeczywistym podjęciem

i kontynowaniem przez nią działalności po tej dacie.

II. przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 34 ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, iż wobec niezłożenia przez Skarżącą wniosku

o wznowienie działalności gospodarczej w terminie 24 miesięcy od dnia jej zawieszenia, zachodzą przesłanki do urzędowego wykreślenia Skarżącej

z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, pomimo tego,

iż skarżąca wskazała we wniosku o zawieszenie działalności gospodarczej konkretną datę graniczną, do której zawieszenie miało trwać, co prowadzi do wniosku, iż nie zachodzą przesłanki do jej wykreślenia z CEIDG, albowiem skarżąca

w rzeczywistości podjęła działalność gospodarczą przed upływem ww. ustawowego 24- miesięcznego terminu.

Wobec podniesionych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie wydanych

w sprawie postanowień.

W uzasadnieniu skarżąca rozwinęła podniesione zarzuty wskazując, że organ, w zasadzie wydał swoje rozstrzygnięcie, bez ustalenia stanu faktycznego oraz bez wnikliwej analizy materiału dowodowego, w szczególności w związku z faktem wskazania przez skarżącą we wniosku o zawieszenie działalności gospodarczej CEIDG -1 konkretnej daty, mieszczącej się w ustawowym okresie 24 miesięcy od dnia zawieszenia działalności, do której zawieszenie miało trwać oraz faktycznego podjęcia i kontynuowania przez nią działalności po tej dacie. Gdyby organ rozpatrzył cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu ocenił wszystkie okoliczności, doszedłby do wniosku, nie zachodzą przesłanki do wykreślenia skarżącej z CEIDG.

W ocenie skarżącej na podstawie art. 34 ust. 2 powołanej wyżej ustawy organ uprawiony był do podjęcia postępowania z urzędu, w przypadku niezłożenia przez skarżącą wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej przed upływem okresu 24 miesięcy od dnia zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej.

Minister Rozwoju winien rozważyć kwestie czy skarżąca składając w jednym oświadczeniu woli informacje o zawieszeniu wykonywania działalności gospodarczej na konkretny okres (nie dłuższy niż 24 miesiące) była zobowiązana po upływie okresu zawieszenia, do złożenia Informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej, albowiem żaden przepis prawa nie nakazuje złożyć wniosku

o wznowienie zawieszonej działalności gospodarczej jeżeli jest on już de facto złożony, we wniosku o zawieszeniu wykonywania działalności gospodarczej, który skarżąca wniosła 31 października 2013r.

Mając zatem na względzie, iż informacja o konkretnym okresie zawieszenia działalności gospodarczej złożona została przez skarżącą we wniosku CEIDG-1, Minister Rozwoju powinien w pierwszej kolejności wezwać skarżącą do wypowiedzenia się w kwestii aktualnego statusu prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, a nie arbitralnie podejmować decyzję o wykreśleniu jej z CEIDG wobec niedopełnienia formalności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd

w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz. U. z 2016 poz.718 ze zm.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna

Zgodnie z przepisem art. 14a ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584, ze zm.) przedsiębiorca niezatrudniający pracowników może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na okres od 30 dni do 24 miesięcy. Z kolei ust. 2 tego artykułu wskazuje, iż wznowienie wykonywania działalności gospodarczej następuje na wniosek przedsiębiorcy.

Zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej stanowi więc dopuszczalne przez ustawodawcę przerwanie jej wykonywania na określony czas – od 30 dni do 24 miesięcy.

Prawo do zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej jest uprawnieniem przedsiębiorcy. Jednakże jego wykonywanie wymaga złożenia przez przedsiębiorcę dwóch wniosków:

1) wniosku o wpis do CEIDG informacji o zawieszeniu wykonywania działalności gospodarczej oraz

2) wniosku o wpis do CEIDG informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej. Przedsiębiorca składa powyższy wniosek właściwemu organowi ewidencyjnemu, a przedsiębiorca podlegający obowiązkowi wpisu do KRS – właściwemu sądowi rejestrowemu.

Tym samym zarówno zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej, jak i jej wznowienie następuje na wniosek przedsiębiorcy. Jeśli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, to składa przedmiotowy wniosek skierowany do CEIDG (osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą), natomiast jeśli przedsiębiorca jest osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, składa wniosek do sądu rejestrowego (pozostałe kategorie przedsiębiorców).

Przeszkoda skutkująca zawieszeniem działalności gospodarczej nie może być trwała, bo wówczas traci sens wykonywanie działalności gospodarczej jako celowego i zorganizowanego ciągu czynności. Trwałość przeszkody oznacza bowiem to, że z upływem czasu nie da się jej usunąć. Trwałość przeszkody jest zatem differentia specifica rozróżnieniem pomiędzy zawieszeniem a zakończeniem działalności gospodarczej. Stąd też ustawodawca niewznowienie wykonywania działalności gospodarczej traktuje jako trwałe zaprzestanie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej skutkujące wykreśleniem z urzędu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej - art. 37 ust. 2 pkt 3 ustawy. Ustawodawca nie przewidział w tym zakresie żadnych wyjątków, które byłyby podstawą do odstąpienia od wydania decyzji o wykreśleniu z CEIDG. Nie przewidział też możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu odwieszenia wykonywania bądź zwolnienia od obowiązku złożenia wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej.

W myśl art. 14a ust. 5 ustawy s.d.g., dla skutecznego wznowienia przez przedsiębiorcę wykonywania działalności gospodarczej konieczne jest, aby wniosek został złożony z zachowaniem ustawowego terminu i w sposób określony

w przepisach powołanej ustawy. Jak stanowi art. 32 ust. 1 złożenie wniosku jest obligatoryjne w stosunku do wszystkich przedsiębiorców. Ustawodawca nie przewidział w tym zakresie żadnych wyjątków, które byłyby podstawą do odstąpienia od wydania decyzji o wykreśleniu przedsiębiorcy z CEIDG. Konsekwencją niezłożenia przez przedsiębiorcę wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej przed upływem okresu 24 miesięcy od dnia zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej, jest konieczność zastosowania przepisu art. 34 ust. 2 pkt 3 s.d.g., który zobowiązuje Ministra Gospodarki do wykreślenia przedsiębiorcy z CEIDG, z urzędu w drodze decyzji administracyjnej, decyzja wydana na tej podstawie jest tzw. decyzją związaną, przy wydaniu której przepisy prawa nie pozwalają organowi na swobodne uznanie.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii czy skarżąca I. G. - z zachowaniem ustawowego terminu - złożyła wniosek

o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej.

Jak ustalono w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego organ

w sposób jednoznaczny ustalił, że skarżąca do dnia 31 października 2015 r. - a więc do upływu maksymalnego, określonego przez ustawę o swobodzie działalności gospodarczej 24-miesięcznego okresu zawieszenia działalności - nie złożyła wniosku o wznowienie wykonywania działalności gospodarczej.

Konsekwencją niezłożenia wniosku przed upływem okresu 24 miesięcy od dnia zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej, była zatem konieczność zastosowania przepisu art. 34 ust. 2 pkt 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, który zobowiązuje Ministra Rozwoju do wykreślenia przedsiębiorcy

z CĘIDG, z urzędu - w drodze decyzji administracyjnej.

Podzielić należy stanowisko Ministra, że ustawodawca w przedmiocie obowiązku złożenia wniosku o wznowienie wykonywania działalności gospodarczej w określonym ustawowo terminie nie przewidział żadnych wyjątków. Każdy przedsiębiorca, którego wolą jest kontynuowanie wykonywania działalności gospodarczej zobowiązany jest złożyć wniosek o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej, przed upływem tego terminu.

Ponadto jak podkreślił organ zaskarżonej decyzji ustawodawca pozostawił przedsiębiorcom swobodę w wyborze formy, w jakiej mogą oni składać wnioski

o wpis informacji do CEIDG. Zgodnie z art. 26 ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej skarżąca mogła więc złożyć wniosek również w formie papierowej, za pośrednictwem dowolnie wybranego urzędu gmin na terenie kraju. Z informacji zawartych w Systemie Teleinformatycznym CEIDG wynika, że strona wiedziała

o takiej możliwości. Skorzystała z niej składając w formie papierowej wniosek o wpis do CEIDG informacji o zawieszeniu wykonywaniu działalności gospodarczej, co miało miejsce w Urzędzie Miasta [...] w dniu [...] października 2013 r.

Sąd nie podzielił zarzutów skargi, że skarżąca składając wniosek

o zawieszenie w dniu 31 października 2013 r. wskazała w nim jednocześnie okres zawieszenia, który był krótszy niż 24 miesiące, tj. dzień 31 października 2014 r. oraz że w tej sytuacji organ miał obowiązek z urzędu rozważyć kwestię, czy skarżąca składając w jednym wniosku dwa oświadczenia woli, była zobowiązana do złożenia kolejnej informacji o wznowieniu.

W ocenie Sądu w świetle powołanych przepisów brak jest podstaw do działania w tym zakresie przez organ z urzędu. Zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej jest wyłącznym uprawnieniem przedsiębiorcy, z którego może skorzystać spełniając ustawowe warunki. Wskazany przez przedsiębiorcę przewidywany czas zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej, nie zwalnia go jednak z obowiązku zgłoszenia organowi ewidencyjnemu informacji o wznowieniu zawieszonej działalności gospodarczej. Przy czym ustawodawca wymaga, aby takie zgłoszenie (informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej) nastąpiło jeszcze przed upływem dozwolonego 24-miesięcznego ustawowego terminu zawieszenia działalności gospodarczej.

Ustawodawca bowiem wyraźnie wskazał w art. 34 ust. 2 pkt 3 ustawy, że przedsiębiorca podlega wykreśleniu z CEIDG z urzędu, w drodze decyzji administracyjnej ministra właściwego do spraw gospodarki, w przypadku niezłożenia wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej przed upływem 24 miesięcy od dnia zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej.

Ponadto z wyjaśnień skarżącej wynika wprost, że zdawała sobie sprawę

z konieczności złożenia takiego wniosku, którego w efekcie nie złożyła, ale wyłącznie z przyczyn informatycznych z powodu braku danych ewidencyjnych do jego złożenia, co miało miejsce w dniach od 30 października 2015 do 1 listopada 2015 r.

W przypadku ustalenia przez organ, że informacja o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej nie nastąpiła przed upływem dozwolonego 24-miesięcznego terminu organ zobowiązany był do wydania decyzji o wykreśleniu przedsiębiorcy z CEIDG.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.