Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 60/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18, art. 110 § 1, art. 110r § 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 68 § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 154
journal: Dz.U. 2020 poz 1990
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Niezgoda Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (sprawozdawca) WSA Monika Kazubińska-Kręcisz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 marca 2021 r. sprawy ze skargi P. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów do opisu i oszacowania nieruchomości - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w [...] z [...] r. nr [...] w sprawie uznania za niezasadne zarzutów zgłoszonych przez P. P. do opisu i oszacowania nieruchomości.

W uzasadnieniu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że zawiadomieniem z 29 grudnia 2017 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w [...] (organ egzekucyjny) dokonał zajęcia nieruchomości położonej w miejscowości Z., stanowiącej działki [...], [...], [...], [...] i [...], dla których Sąd Rejonowy [...] prowadzi księgę wieczystą nr [...] Zawiadomienie zostało wystawione w oparciu o tytuły wykonawcze o numerach: od [...] do [...] od [...] do [...], od [...] do [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i zawierało wezwanie do zapłaty w terminie 14 dni od dnia jego doręczenia objętych ww. tytułami wykonawczymi należności pieniężnych wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości ww. nieruchomości.

Następnie zawiadomieniem z 28 września 2018 r. organ egzekucyjny poinformował zobowiązanego, że opis i oszacowanie nieruchomości rozpocznie się 25 października 2018 r. o godz. 11.00 pod adresem położenia nieruchomości, a zakończy 23 stycznia 2019 r. o godz. 14.00 w siedzibie Drugiego Urzędu Skarbowego w [...]. W zawiadomieniu zawarto pouczenie o trybie i terminie złożenia zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości.

Czynności opisu i oszacowania wartości przedmiotowej nieruchomości przeprowadzone zostały w obecności pracowników organu egzekucyjnego poprzez sporządzenie, odczytanie i podpisanie 23 stycznia 2019 r. stosownego protokołu. Protokół doręczono pełnomocnikowi zobowiązanego P. K. 12 lutego 2019 r. oraz dorosłemu domownikowi zobowiązanego 29 stycznia 2019 r., pod adresem jego zamieszkania.

Pismem z 5 lutego 2019 r. pełnomocnik zobowiązanego złożył zarzuty do opisu i oszacowania wartości nieruchomości, wskazując, że zobowiązany przebywający w zakładzie karnym, nie został poinformowany o terminie opisu i oszacowania wartości nieruchomości (korespondencję nieprawidłowo doręczano na adres zamieszkania zobowiązanego w trybie art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) co pozbawiło go prawa do czynnego udziału w podejmowanych czynnościach.

Postanowieniem z 12 marca 2019 r., organ egzekucyjny uznał zgłoszone zarzuty za niezasadne. W wyniku rozpoznania zażalenia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z 9 maja 2019 r. uchylił ww. postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ egzekucyjny, uznając zgłoszony zarzut za zasadny.

Następnie postanowieniem z 6 czerwca 2019 r. organ egzekucyjny uznał za zasadne zgłoszone pismem z 5 lutego 2019 r. zarzuty do opisu i oszacowania wartości spornych nieruchomości.

Zawiadomieniem z 9 lipca 2020 r. organ egzekucyjny poinformował zobowiązanego, że opis i oszacowanie spornych nieruchomości zakończy się 4 września 2020 r. o godz. 14.00 w siedzibie organu, pouczając jednocześnie o prawie do złożenia w terminie 14 dni od dnia ukończenia opisu i oszacowania wartości nieruchomości zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości.

Czynności opisu i oszacowania wartości nieruchomości przeprowadzone zostały w obecności pracowników organu egzekucyjnego i utrwalone przez sporządzenie, odczytanie i podpisanie 4 września 2020 r. protokołu doręczonego zobowiązanemu 10 września 2020 r. i jego pełnomocnikowi 11 września 2020 r.

Następnie 5 października 2020 r. organ egzekucyjny dokonał aktualizacji zawiadomienia o zajęciu nieruchomości z 11 maja 2018 r. Pismem z 17 września 2020 r. pełnomocnik zobowiązanego złożył zarzuty do opisu i oszacowania wartości nieruchomości wskazując, że sposób określenia ich wartości nie odpowiada prawu ze względu na brak możliwości wykorzystania operatu szacunkowego sporządzonego 18 stycznia 2019 r. z uwagi na upływ 12 miesięcy od jego sporządzenia i brak skutecznej klauzuli potwierdzającej jego aktualność.

Postanowieniem z 19 października 2020 r. organ egzekucyjny uznał zgłoszone zarzuty za niezasadne.

W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik zobowiązanego zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 110 r § 1 pkt 7 w związku z art. 110 s § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm. – dalej "u.p.e.a."), w związku z art. 156 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r., poz. 1990). W uzasadnieniu argumentował, że operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia. Po upływie tego okresu może być wykorzystany po potwierdzeniu jego aktualności przez rzeczoznawcę majątkowego poprzez zamieszczenie stosownej klauzuli oraz dołączenie analizy potwierdzającej, że od daty sporządzenia operatu nie wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników). Po potwierdzeniu aktualności operat szacunkowy może być wykorzystywany w kolejnych 12 miesiącach, licząc od dnia upływu okresu, o którym mowa w ust. 3 art. 156 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Zdaniem pełnomocnika, klauzula aktualizująca powinna być sporządzona na piśmie, a jej treść powinna wskazywać datę sporządzenia oraz okres kolejnych dwunastu miesięcy w trakcie których, operat może być wykorzystywany. W jego ocenie pismo zatytułowane "Klauzula" nie spełnia wymogów ustawowych, a tym samym nie wywołuje skutków prawnych. Powyższe z kolei oznacza, że operat szacunkowy dotyczący nieruchomości jest nieaktualny. Potwierdzenie aktualności operatu szacunkowego na potrzeby postępowania egzekucyjnego wymaga zarówno sporządzenia na piśmie klauzuli aktualizującej operat szacunkowy, jak i dołączenia analizy potwierdzającej, że od daty sporządzenia operatu szacunkowego nie wystąpiły zmiany mające znaczenie dla szacowania nieruchomości. Oba te dokumenty muszą zostać sporządzone w sposób prawidłowy, aby wywołać przypisane im skutki prawne. W analizowanym stanie faktycznym pismo mające pełnić funkcję klauzuli, o której mowa w art. 156 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie wskazuje, na jaki dzień zostało sporządzone, co uniemożliwia jego wykorzystanie jako dokumentu potwierdzającego aktualność operatu szacunkowego.

Rozpatrując zażalenie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odwołując się do treści art. 110 u § 1 i art. 110 c § 1 i 2 art. 110 m § 1 art. 110 o § 1 i 2 i 3 art. 110 s § 1 i § 2 oraz art. 110 r § 1 u.p.e.a. i art. 156 ust. 3 i ust. 4 o gospodarce nieruchomościami, wskazał, że organ egzekucyjny wyznaczył do oszacowania wartości zajętej nieruchomości - A. T. , posiadającą uprawnienia rzeczoznawcy majątkowego w zakresie szacowania nieruchomości, wpisaną do Centralnego Rejestru Rzeczoznawców Majątkowych, prowadzonego przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa (nr uprawnień: [...]). Powołany rzeczoznawca majątkowy, w celu określenia wartości rynkowej nieruchomości dla potrzeb egzekucji w trybie postępowania administracyjnego, sporządził w dniu 18 stycznia 2019 r. operat szacunkowy z określenia wartości nieruchomości.

Następnie w dniu 24 lutego 2020 r. sporządził analizę potwierdzającą aktualność operatu szacunkowego z 18 stycznia 2019 r. określającego wartość nieruchomości gruntowej. Do analizy tej została dołączona Klauzula potwierdzająca aktualność ww. operatu. Mając na uwadze powyższe Dyrektora Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że podniesione przez pełnomocnika zarzuty są bezzasadne. Wskazał, że oba te dokumenty sporządzone zostały na piśmie i opatrzone datą i jako takie stanowią integralną częściami operatu szacunkowego, umożliwiając jego wykorzystanie w określonym prawem terminie.

W skardze złożonej na ww. postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie pełnomocnik skarżącego wniósł o jego uchylenie w całości zarzucając, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego, tj.:

- art. 110 r § 1 pkt 7 w związku z art. 110 s § 1 u.p.e.a. w związku z art. 156 ust. 3 i 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z nieokreśleniem wartości nieruchomości z podaniem jego podstaw w związku z brakiem możliwości wykorzystania operatu szacunkowego sporządzonego w dniu 18 stycznia 2019 r. z uwagi na upływ 12 miesięcy i brak skutecznej klauzuli potwierdzającej jego aktualność;

- art. 110 r § 1 u.p.e.a. w związku z art. 68 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez podpisanie protokołu przez nieupoważnione przez organ egzekucyjny osoby;

- art. 6 i 8 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. w związku z art. 156 ust. 3 i 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez uznanie w zaskarżonym postanowieniu za prawidłowe postępowanie organu pierwszej instancji polegające na wykorzystaniu przy opisie i oszacowaniu nieruchomości operatu szacunkowego sporządzonego 18 stycznia 2019 r. w sytuacji, gdy doszło do naruszenia art. 156 ust. 4 u.p.e.a. polegającego na braku potwierdzenia aktualności ww. operatu;

- art. 15 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., przez brak powtórnego całościowego i merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ drugiej instancji, wyrażający się w braku własnych ustaleń i niedopatrzeniu się nieprawidłowości przy jednoczesnym bezkrytycznym przyjęciu ustaleń z postępowania pierwszoinstancyjnego, jak również pobieżnym odniesieniu się do zarzutów zażalenia.

W uzasadnieniu pełnomocnik powielił argumenty zawarte zarówno w zarzutach jak i w zażaleniu, podkreślił, że zasadniczym mankamentem niniejszego postępowania jest brak aktualnego operatu szacunkowego dotyczącego zajętych nieruchomości. Odwołując się do obowiązujących w tym zakresie przepisów i orzecznictwa sądów administracyjnych stwierdził, że dołączone do akt pismo zatytułowane "Klauzula" nie spełnia wymogów ustawowych, a tym samym nie wywołuje skutków prawnych. Potwierdzenie aktualności operatu szacunkowego na potrzeby postępowania egzekucyjnego w administracji ma sformalizowany charakter i wymaga sporządzenia na piśmie klauzuli aktualizującej operat szacunkowy, jak i dołączenia analizy potwierdzającej, że od daty sporządzenia operatu szacunkowego nie wystąpiły zmiany mające znaczenie dla szacowania nieruchomości. Oba te dokumenty muszą zostać sporządzone w sposób prawidłowy, aby wywoływały skutki prawne.

Pełnomocnik wskazał, że w sprawie niniejszej pismo mające pełnić funkcję klauzuli, o której mowa w art. 156 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie wskazuje, na jaki dzień zostało sporządzone, co uniemożliwia jego wykorzystanie jako dokumentu potwierdzającego aktualność operatu szacunkowego. Sam fakt sporządzenia przez rzeczoznawcę majątkowego pisma zatytułowanego klauzula, nie oznacza, że dokument ten spełnia przesłanki wskazane w art. 156 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami i może wywoływać skutki prawne związane z potwierdzeniem aktualności operatu szacunkowego. W ocenie pełnomocnika, treść klauzuli powinna wskazywać datę sporządzenia oraz okres kolejnych dwunastu miesięcy, w trakcie których operat może być wykorzystywany. Przy czym informacje te powinny zostać potwierdzone własnoręcznym podpisem obejmującym m.in. datę sporządzenia, co oznacza, że podpis powinien zostać umieszczony pod treścią stwierdzoną pismem.

Ponadto pełnomocnik stwierdził, że klauzula potwierdzająca aktualność operatu szacunkowego powinna odnosić się do pierwotnego operatu szacunkowego. W niniejszej sprawie operat ten został sporządzony 18 stycznia 2019 r., natomiast rzeczoznawca majątkowy wskazuje, że od 15 stycznia 2019 r. nie nastąpiły zmiany czynników, o których mowa w art. 154 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jest to ewidentna sprzeczność. Ponadto rzeczoznawca majątkowy powołał się na nieistniejący art. 156 ust. 4b ww. ustawy jako podstawę prawną klauzuli.

Ponadto pełnomocnik zwrócił uwagę, że protokół z opisu i oszacowania wartości nieruchomości został podpisany przez pracowników organu egzekucyjnego: A. B. (kierownik działu egzekucji), R. B. (ekspert skarbowy) i M. P. (ekspert skarbowy), bez powołania się na stosowne umocowanie do występowania przez ww. osoby w imieniu organu egzekucyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył co następuje:

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie Sąd procedował w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.").

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kontrolowane postanowienie organu jest zgodne z prawem.

Przedmiotem kontroli sądu jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. o utrzymaniu w mocy postanowienia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w [...] z [...] r. nr [...] w sprawie uznania za niezasadne zarzutów zgłoszonych przez P. P. do opisu i oszacowania nieruchomości położonej w miejscowości Z., stanowiącej działki [...], [...], [...], [...] i [...], dla których Sąd Rejonowy [...] prowadzi księgę wieczystą nr [...]

W pierwszej kolejności trzeba przypomnieć, że zgodnie z art. 110 § 1 u.p.e.a. zarzuty do opisu i oszacowania wartości nieruchomości mogą być wnoszone przez wszystkich uczestników postępowania egzekucyjnego w terminie 14 dni od dnia ukończenia opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie opisu i oszacowania wartości nieruchomości przysługuje zażalenie. Zarzuty do opisu i oszacowania wartości nieruchomości są samodzielnymi środkami prawnymi, których nie należy identyfikować z zarzutem w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, o jakim mowa w art. 33-35 u.p.e.a. Oznacza to że ich zakres jest ograniczony wyłącznie do kwestii związanych z przeprowadzonymi przez organ czynnościami opisu i oszacowania.

W świetle powyższego w granicach skargi na czynności egzekucyjne złożonej przez zobowiązanego w tej sprawie pozostają wyłącznie kwestie dotyczące określenia wartości nieruchomości z podaniem jego podstaw gdyż skarżący konsekwentnie kwestionuje możliwość jej ustalenia w oparciu o sporządzony przez biegłego operat szacunkowy zaopatrzony w klauzulę potwierdzającą jego aktualność po upływie 12 miesięcy od jego sporządzenia. Źródłem wadliwości klauzuli, a w efekcie i wyceny jest w ocenie skarżącego brak daty jego sporządzenia umieszczonej powyżej podpisu rzeczoznawcy majątkowego ją sporządzającego oraz okoliczność, że operat szacunkowy został sporządzony 18 stycznia 2019 r., natomiast rzeczoznawca potwierdzając wartość nieruchomości wskazał, że od 15 stycznia 2019 r. jej wartość nie uległa zmianie.

Sąd, w tak zakreślonym sporze przyznał rację organowi, stwierdzając, że przygotowana przez wyznaczonego rzeczoznawcę majątkowego A. T. klauzula z 24 lutego 2020 r. potwierdzająca aktualność operatu szacunkowego z 18 stycznia 2019 r. spełnia warunki przewidziane w art. 154 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Zgodnie z tym przepisem operat szacunkowy może być wykorzystywany po upływie okresu, 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, po potwierdzeniu jego aktualności przez rzeczoznawcę majątkowego. Potwierdzenie aktualności operatu szacunkowego następuje przez umieszczenie stosownej klauzuli w operacie szacunkowym przez rzeczoznawcę, który go sporządził, oraz dołączenie do operatu szacunkowego analizy potwierdzającej, że od daty jego sporządzenia nie wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154. Po potwierdzeniu aktualności operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, w kolejnych 12 miesiącach, licząc od dnia upływu okresu, 12 miesięcy od daty sporządzenia operatu szacunkowego, chyba że wystąpią zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154.

W aktach sprawy znajduje się ww. klauzula opatrzona podpisem i pieczęcią uprawnionego rzeczoznawcy majątkowego, do której została załączona analiza potwierdzająca aktualność operatu szacunkowego z dnia 18 stycznia 2019 r. określająca wartość rynkową nieruchomości gruntowej obejmującej wskazane na wstępie działki (k. 96 i następne tom I akt administracyjnych). Zarówno z treści klauzuli jak i z dołączonej do niej analizy wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że dotyczy ona aktualności operatu szacunkowego sporządzonego dla objętej postępowaniem nieruchomości w dniu 18 stycznia 2019 r. A dokument ten nie narusza powołanych wyżej przepisów w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Faktu tego nie zmienia powoływana przez skarżącego okoliczność, a mianowicie, że rzeczoznawca majątkowy w ww. klauzuli zawarł stwierdzenie, że załączona analiza potwierdza, że od dnia 15 stycznia 2019 r. nie nastąpiły zmiany czynników, o których mowa w art. 154 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Oceniając tę kwestię Sąd nie dopatrzył się zarzucanej przez skarżącego sprzeczności, która zresztą nie została szerzej uargumentowana. Skarżący nie wskazał jakie to okoliczności istotne z punktu widzenia art. 154 ustawy o gospodarce nieruchomościami uległy lub mogły ulec zmianie wpływając na wartość nieruchomości. A zatem logiczne wydaje się stwierdzenie, że okoliczności mające znaczenie dla określenie wartości nieruchomości istniejące w dniu 15 stycznia 2019 r. istniały również 19 stycznia 2019 r. tj. w dacie sporządzenia operatu szacunkowego określającego wartość powołanych na wstępie działek.

Powyższe potwierdza również znajdujące się w aktach sprawy pismo rzeczoznawcy majątkowego A. T. z 5 października 2020 r. stanowiące ustosunkowanie się do zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów (k. druga w kolejności za kartą 10 tom II akt administracyjnych).

Ponadto bez wpływu na prawidłowość klauzuli pozostaje omyłkowe wskazanie, że analiza potwierdzająca, że nie nastąpiły zamiany czynników, o których w mowa w art. 154 została załączona na podstawie "art. 156 ust. 4b ustawy o gospodarce nieruchomościami". Analiza treści art. 156 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz historii zmian tego przepisu wskazuje jednoznacznie, że wskazana nieprawidłowość stanowi tylko niedokładność pisarską i nie wpływa na prawidłowość przeprowadzonej w sprawie aktualizacji przyjętej w operacie szacunkowym wartości spornych nieruchomości.

Podobnie zresztą jak kwestia umiejscowienia podpisu rzeczoznawcy majątkowego w stosunku do daty sporządzenia klauzuli. Analizując tę kwestię uznać należy, że umieszczenie daty ponad podpisem byłoby rozwiązaniem bardziej poprawnym. Niemniej jednak analizując treść analizowanej klauzuli i dołączonej do niej analizy potwierdzającej aktualność operatu szacunkowego z 18 stycznia 2019 r., a także treść powołanego wyżej stanowiska rzeczoznawcy majątkowego z 5 października 2020 r. stanowiącego ustosunkowanie się do zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów stwierdzić należy, że w ocenie sądu nie budzi wątpliwości data jej sporządzenia.

Nie sposób również uznać za zasadne zarzuty skargi związane z tym, że protokół z opisu i oszacowania wartości nieruchomości został podpisany przez pracowników organu egzekucyjnego: A. B. (kierownik działu egzekucji), R. B. (ekspert skarbowy) i M. P. (ekspert skarbowy), bez powołania się na stosowne umocowanie do występowania przez ww. osoby w imieniu organu egzekucyjnego. Wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 110 r § 1 u.p.e.a. w protokole opisu i oszacowania wartości nieruchomości organ egzekucyjny podaje oznaczenie nieruchomości, w tym numer ewidencyjny działki, obręb, powierzchnię, a także oznaczenie księgi wieczystej lub w przypadku jej braku - zbioru dokumentów, obiekty budowlane ze wskazaniem ich przeznaczenia gospodarczego oraz przynależności nieruchomości, jak również zapasy objęte zajęciem, stwierdzone prawa i obciążenia, umowy ubezpieczenia, osoby, w których posiadaniu znajduje się nieruchomość, jej przynależności i pożytki, sposób korzystania z nieruchomości przez zobowiązanego, określenie wartości nieruchomości z podaniem jego podstaw, zgłoszone prawa do nieruchomości oraz inne okoliczności istotne dla oznaczenia lub oszacowania wartości nieruchomości. Powyższe oznacza, że przepisy regulujące opis i oszacowanie nieruchomości nie przewidują żadnych szczegółowych regulacji odnośnie ujawnienia i uprawnień osób przeprowadzających czynności z tego zakresu. Powyższe oznacza, że na mocy odesłania z art. 18 u.p.e.a., zgodnie z którym jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tej kwestii należy odwołać się do regulacji zawartych w art. 68 K.p.a. Przepis ten stanowi, że protokół sporządza się tak, aby z niego wynikało, kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby (art. 68 § 1 K.p.a.) .

Protokół odczytuje się wszystkim osobom obecnym, biorącym udział w czynności urzędowej, które powinny następnie protokół podpisać. Odmowę lub brak podpisu którejkolwiek osoby należy omówić w protokole (art. 68 § 2 K.p.a.).

W świetle przytoczonych regulacji oraz akt sprawy stwierdzić należy, że podnoszone zarówno w skardze jak i na etapie postępowania przed organami zarzuty nie mają usprawiedliwionych podstaw. W tym miejscu wskazać należy, że w protokole z czynności opisu i oszacowania wskazanej na wstępie nieruchomości położonej w [...] obejmującej działki nr [...] i nr [...] sporządzonym w dniu 4 września 2020 r. na wstępie jako uczestnicy opisu i oszacowania wskazani zostali kierownik działu egzekucji A. B. oraz eksperci skarbowi R. B. i M. P., pracownicy organu egzekucyjnego. Podpisy tych osób widnieją również pod ww. protokołem, a przy podpisie A. B. widnieje również odcisk pieczęci kierownik działu egzekucji. W ocenie Sądu taki sposób sporządzenia i podpisania protokołu nie budzi zastrzeżeń, co do zgodności z prawem tego dokumentu. Zwrócić należy uwagę, że w orzecznictwie wielokrotnie wskazywano, że brak w aktach konkretnego postępowania dokumentu potwierdzającego umocowania do działania w imieniu organu nie oznacza jeszcze braku udzielenia stosownego pełnomocnictwa (por. wyrok NSA z 8 kwietnia 2015 r. sygn. akt. I OSK 1840/13).

Dodać należy, że w aktach postępowania administracyjnego znajdują się zakresy obowiązków wszystkich 3 osób biorących udział w udokumentowanej spornym protokołem czynności opisu i oszacowania, z których wynika, że są one upoważnione do prowadzenia egzekucji z nieruchomości, co w ocenie sądu pozwala również złożenie podpisu pod protokołem z opisu i oszacowania nieruchomości, w której to czynności pracownicy ci brali udział.

Mając na względzie okoliczność, że zawarte w skardze zarzuty okazały się bezzasadne, a sąd dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia z punktu widzenia jego legalności nie dopatrzył się przy jego wydaniu zarówno naruszeń prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy jak i innych naruszeń przepisów postępowania, które mogłyby mieć wpływ na wynika sprawy skargę jako bezzasadną oddalił w oparciu o treść art. 151 p.p.s.a.