Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 992/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 70 par 6 pkt 1, art. 70c
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 15 grudnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędziowie: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk – Drozda Protokolant: starszy specjalista Izabela Ścieszko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2014 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień, październik, listopad i grudzień 2008 roku oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w podatku od towarów i usług za czerwiec i wrzesień 2008 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. określającą A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące lipiec-sierpień oraz października-grudzień 2008 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego na należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w tym podatku za czerwiec i wrzesień 2008 roku.

W uzasadnieniu organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że w efekcie przeprowadzenia postępowania kontrolnego w zakresie sprawdzenia rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. organ pierwszej instancji stwierdził, że strona dokonując obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z faktur VAT wystawionych przez następujące podmioty:

* "B" Spółka z o.o., ul. A 180, [...] Ł.,

* "C" Spółka z o.o., ul. B 16F, [...] K.,

* "D" Spółka z o.o., ul. C 162, [...] W.,

* "E" Spółka z o.o., ul. D, [...] N.,

* "F" Spółka z o.o., ul. E 10, [...] S.,

naruszyła art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a w zw. z art. 86 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U z 2004 r. Nr. 54, poz. 535 ze zm., dalej "ustawa o VAT", w związku z czym Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. zakwestionował spółce możliwość odliczenia w rozliczeniu za ww. miesiące 2008 r. podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez wymienione podmioty.

Pełnomocnik spółki, wniósł odwołanie od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. nr [...] z dnia [...] r. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił rażące naruszenie przepisów zawartych w art. 68 § 2 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 70 § 1 tej ustawy, co stanowi obrazę art. 120 i 121 § 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu pisma pełnomocnik wskazał, że kwestionowana decyzja dotyczy podatku od towarów i usług za 2008 r., za który to z dniem 31 grudnia 2013 r. nastąpiło przedawnienie zobowiązań podatkowych w tym podatku, natomiast ww. decyzja została doręczona stronie w dniu 14 marca 2014 r., a więc po upływie terminu przedawnienia. W związku z powyższym wobec postawionych zarzutów wskazujących na rażące naruszenie prawa materialnego pełnomocnik żądał stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 i § 7 ustawy Ordynacja podatkowa, a alternatywnie umorzenia postępowania.

W uzasadnieniu zaskarżonej Decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził w pierwszej kolejności, iż 68 § 2 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa nie znajduje zastosowania w sprawie, ponieważ regulacja ta dotyczy zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji. Tymczasem zobowiązanie w podatku od towarów powstaje natomiast z mocy samego prawa, tj. z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Tym samym na gruncie ustawy Ordynacja podatkowa do zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług ma zastosowanie przepis art. 21 par. 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Wobec powyższego organ uznał, że w niniejszej sprawie kwestia ewentualnego przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług winna być rozpatrywana w oparciu o art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej "O.p."). Organ wskazał, że zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Stosownie do tego przepisu objęte zaskarżoną decyzją zobowiązania w podatku od towarów i usług (za wyjątkiem dotyczącym grudnia 2008 r.) winny ulec przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2013 r., natomiast za grudzień 2008 r. w dniu 31 grudnia 2014 r. Organ podkreślił, że w niniejszej sprawie nastąpiła okoliczność zawieszająca bieg terminu przedawnienia, zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 O.p., ponieważ w związku z prowadzonym postępowaniem kontrolnym wobec spółki A w zakresie podatku od towarów i usług za 2008 r., w dniu 7 listopada 2013 r. zostało wszczęte postępowanie przygotowawcze w sprawie dotyczącej ww. podmiotu o czyn zabroniony przepisami kodeksu karnego skarbowego polegający m.in. na podaniu nieprawdy w deklaracjach dla podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do grudnia 2008 r. złożonych w Urzędzie Skarbowym w Z. O fakcie tym pismem z 8 listopada 2013 r. nr [...] poinformowany został Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z., który następnie - stosownie do dyspozycji art. 70c ustawy Ordynacja podatkowa, pismem z 14 listopada 2013 r. nr [...] powiadomił Spółkę o wszczętym postępowaniu przygotowawczy, a pismo to zostało doręczono stronie w dniu 18 listopada 2013 r.

Następnie organ wskazał, że zgromadzony w toku postępowania kontrolnego i podatkowego materiał dowodowy pozwala na ostateczne przesądzenie, że faktury dokumentujące nabycie przez stronę spornych usług i towarów od wskazanych przedsiębiorstw nie przedstawiają rzeczywistych transakcji gospodarczych.

W odniesieniu do spółki B organ wskazał, że zakwestionowane w 2008 r. faktury dotyczą usługi przerobu. Przesłuchany w dniu 21 listopada 2012 r. A. S. (w okresie będącym przedmiotem kontroli używał nazwiska W.), według zapisów w Krajowym Rejestrze Sądowym (dalej: KRS), pełnił funkcję prezesa zarządu Spółki z o.o. "B" zeznał, że udziały w tym podmiocie zakupił wraz z synem B. W. w 2005 r. Spółka została nabyta jako podmiot do dystrybucji wyrobów pochodzących ze Spółki z o.o. "G", jednak jej produkcję ostatecznie dystrybuowano za pomocą innych kanałów sprzedaży, stąd Spółka z o.o. "B" okazała się niepotrzebna. Podmiot ten miał siedzibę w Ł., przy ul. A 180, w pomieszczeniach wynajmowanych od Spółki "G", nie prowadził żadnej działalności gospodarczej, nie wystawiał żadnych faktur VAT i nie dokonywał zakupów. Z uwagi na powyższe okoliczności świadek postanowił sprzedać ten podmiot panu M. Z. M. Z. w dniu 25 kwietnia 2013 r. zeznał natomiast, że aktualnie nie pełni w Spółce z o.o. "B" żadnej funkcji i nie pracuje tam. Na temat okoliczności w jakich nabył udziały w tym podmiocie zeznał, że był na spotkaniu u notariusza, nie kojarzy jednak nazwisk B. W. oraz A.S. Nie posiada też żadnych dokumentów związanych z tą czynnością, gdyż zostały one przekazane panu R. A. Na pytanie w jaki sposób pełnił funkcję prezesa oświadczył, że był w tej spółce jedynie fikcyjnym prezesem, a jego zadanie polegało jedynie na podpisywaniu dokumentów podsuwanych przez R. A. Z tego tytułu otrzymywał kwotę 400,00 zł, zaś podmiotem faktycznie zarządzał pan R. A. Podczas przesłuchania okazano świadkowi faktury wystawione przez Spółkę z "B" m.in. na rzecz Spółki z o.o. "A", M. Z. stwierdził, że był co prawda upoważniony do podpisywania faktur, jednakże na żadnym z okazanych dokumentów nie rozpoznał swojego podpisu. Świadek zeznał, że nie zawierał żadnej umowy ze spółką A, nie kontaktował się z tym podmiotem i nie wie na czym miałaby polegać współpraca. Natomiast podczas przesłuchania, w charakterze podejrzanego, które odbyło się w dniu 12 kwietnia 2011 r., w sprawie prowadzonej przez Prokuraturę Apelacyjną w R. sygn. akt [...] świadek zeznał, że przed 2009 r. zatrudniający go w warsztacie samochodowym G. G. zaproponował mu, by zgodził się być prezesem w spółce B, kierowanej przez R. A. W spółce nigdy nie był, nie widział pracowników i faktycznie nie wiedział co się tam dzieje. Na tych samych zasadach co ww. podmiocie był prezesem w spółkach "E" i "H".

Przesłuchany w charakterze podejrzanego R. A. w dniu 13 kwietnia 2011 r. w sprawie sygn. akt [...], zeznał że (cyt.) "przyznaje się do tego, że były wystawiane faktury, które były bez pokrycia. Nie przyznaje się do kierowania grupą przestępczą, z tym że współpracowałem z ludźmi wskazanymi w zarzucie." Podczas kolejnego przesłuchania, które odbyło się w dniu 19 września 2011 r. pan R. A. zeznał, że posiadał pełnomocnictwa do działań w imieniu spółek, w których prezesami byli: W. K., G. G. oraz M. Z. Podkreślił jednak, że pan M. Z. nie znał jakichkolwiek podstaw działalności handlowej spółek a ograniczał się jedynie do składania podpisów. Natomiast pieczątki tych podmiotów, zdeponowane były w K. pod nadzorem pani A. L. Przesłuchany w dniu 22 kwietnia 2013 r., w toku postępowania kontrolnego prowadzonego wobec spółki B w charakterze świadka W. O. zeznał, że skarżąca spółka powstała w 2007 r., a przedmiotem jej działalności była produkcja karniszy. Jedną z umów, którą podpisał w ramach organizowania funkcjonowania spółki A była podpisana w dniu 31 sierpnia 2007 r. umowa z firmą B. Świadek zeznał, że wraz z żoną był zatrudniony w tej spółce na pół etatu, aby zarządzać pracownikami wykonującymi pracę na rzecz spółki A. Przesłuchani na wniosek W. O. świadkowie – pracownicy jego firmy w okresie obejmującym 2008 r. nie potrafili jednoznacznie wskazać na czym polegała współpraca ze spółką B, nigdy nie byli w jej siedzibie, a nazwisko M. Z. kojarzyli najczęściej w umowy o pracę, zawartej z firmą B.

Organ wskazał, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. w ostatecznej decyzji z [...] r. nr [...] wydanej dla Spółki z o.o. "B" w zakresie podatku od towarów i usług za 2008 r. orzekł o obowiązku zapłaty podatku, o którym mowa w art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług, w związku z wystawianiem faktur ( w tym dla spółki A) nie dokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, na których wykazano podatek od towarów i usług. W ocenie organu podmiot ten funkcjonował w kręgu podmiotów służących zorganizowanej grupie przestępczej do wprowadzania do obiegu gospodarczych "pustych" faktur kosztowych.

W odniesieniu do spółki "C" z siedzibą w K. ustalono, że sporne faktury z 2008 r. dokumentujące sprzedaż usług marketingowych oraz prowizji od podpisanych zleceń podpisane są na pieczątce wystawcy nieczytelnymi podpisami, a żadna z nich nie została zapłacona do końca 2008 r. Wspólnikami tej spółki byli w okresie objętym postępowaniem M. A., M. G. oraz M. P., zastąpiony następnie przez W.K. Na podstawie pisma Dyrektora UKS w R. z dnia [...] r. ustalono, że spółka nie mieściła się pod wskazanym adresem siedziby. Ostatnie sprawozdanie złożyła za 2007 r., natomiast deklaracje podatkowe VAT-7 za okresy rozliczeniowe styczeń - lipiec 2008 r. spółka składała w Urzędzie Skarbowym w K., zaś za następne okresy, tj. sierpień - grudzień 2008 r. w Pierwszym Urzędzie Skarbowym w R. Ze złożonych deklaracji wynikała każdorazowo kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. W toku postępowania ustalono, że w 2008 r. członkami zarządu tego podmiotu oraz wspólnikami były osoby związane z R. A. W szczególności prezesem zarządu byli kolejno P. P. - kuzyn ww. osoby - oraz W. K. (osoba ta jak wynika z akt sprawy należała do zorganizowanej grupy przestępczej, którą kierować miał pan R. A.). Organ podkreślił, że w złożonych zeznaniach zarówno W. K., jak i M. G. wykonywali jedynie polecenia R. A., ponadto okoliczności w jakich związali się z tym podmiotem, potwierdzają rolę tej osoby w tym podmiocie. Ze złożonych zeznań wynika, że osoby te były w pełni świadome roli jaką mają pełnić, tj. nie kwestionowały, że swe funkcje jedynie w sposób formalny, bez jakiegokolwiek wpływu na sposób w jaki miała działać Spółka z o.o. "C". Organ podkreślił, że Prokuratura Apelacyjna w R. postawiła R. A. zarzut polegający na kierowaniu wykonaniem czynu zabronionego przez W. K. w ten sposób, że doprowadził do powołania tej osoby na stanowisko prezesa zarządu Spółki z o.o. "C", a następnie mimo nieprowadzenia przez tę Spółkę działalności gospodarczej przedkładał mu do podpisania deklaracje VAT-7. Prokuratura Apelacyjna w R. postawiła również zarzuty W. K. dotyczące właśnie pełnienia przez niego funkcji prezesa zarządu Spółki z o.o. "C". Zarówno R. A., jak i W. K. przedstawiono zarzuty udziału w tej samej zorganizowanej grupie przestępczej, której działalność sprowadzała się m.in. do wystawiania pustych faktur kosztowych. W odniesieniu natomiast do samych czynności, opisanych spornymi fakturami wystawionymi na rzecz spółki A organ wskazał, że nie istnieje żaden potwierdzający, że czynności te rzeczywiście zostały wykonane, poza umową o współpracę i twierdzeniami W. O.

W odniesieniu do Spółki z o.o. D organ wskazał, że z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że podmiot ten również był elementem zorganizowanej grupy przestępczej, której działalność sprowadzała się do wystawiania fikcyjnych faktur kosztowych. Świadczą o tym zeznania zarówno R. A., który umiejscowił ten podmiot pośród Spółek prowadzących ww. proceder, jak i G. G., który miał w tym podmiocie pełnić funkcję prezesa zarządu oraz M. G., która była zatrudniona w tej spółce i wykonywała polecenia R. A.. Również A. L. składając zeznania nie wykluczyła, że sama sporządzała faktury tej spółki. W. O. twierdził wprawdzie, że w wyniku współpracy z tą firmą był w jej siedzibie w W., nie potrafił jednak wskazać nazwiska jakiejkolwiek osoby związanej z tym podmiotem. Podobne ustalenia dotyczą również spółki E, która także stanowiła element zorganizowanej grupy przestępczej zajmującej się wystawianiem fikcyjnych faktur VAT, co potwierdził w swoich zeznaniach R. A. Prezesem spółki E był M. Z., a więc ta sama osoba, która pełniła funkcję prezesa w spółce B i tak samo, jak w tym wypadku jego rola ograniczała się jedynie do podpisywania dokumentów przygotowanych przez R. A. M. Z. zeznał, że rodzajów podpisywanych dokumentów nie mógł określić, gdyż ich nie czytał. Zeznał także, że pełnioną funkcję objął z wyraźnego polecenia R.A. oraz że nie wiedział, co było przedmiotem działania podmiotu, nie był nigdy w siedzibie podmiotu i nie potrafił opisać majątku Spółki.

W odniesieniu do ostatniego z kontrahentów podatnika - Spółki z "F" organ stwierdził, że spółka ta nie jest i nigdy nie była wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego -podmiot był jedynie uprzednio wpisany do Rejestru Handlowego, z którego wynika, że ostatni wpis do niego miał miejsce 27 lipca 1998 r. Spółka została także wyrejestrowana z ewidencji czynnych podatników podatku od towarów i usług z dniem 11 lutego 2008 r. Odnosząc się współpracy gospodarczej, jaka miała łączyć ten podmiot z podatnikiem organ stwierdził, że W. O. podczas przesłuchania dotyczącego m.in. powyższej kwestii zeznał jedynie, że dotyczyła ona zakupu karniszy, kontakt pochodził z ogłoszeń prasowych lub od innych kontrahentów, sama zaś umowa o współpracy została podpisana w D. Nie pamiętał jednak, kto podpisywał tę umowę, nigdy nie był w siedzibie tego podmiotu, nie potrafił podać nazwiska osoby reprezentującej ten podmiot oraz nie pamiętał okoliczności zakończenia współpracy. Wskazując na wady formalne ww. umowy organ podkreślił również, że choć W. O. zeznał, że współpraca miała polegać na dostarczaniu karniszy, to z treści umowy wynika, że miała ona dotyczyć współpracy gospodarczej w zakresie usług przetwórczych

Podsumowując organ stwierdził, że przedstawiony powyżej materiał dowodowy wskazuje bez żadnych wątpliwości, że wskazane przez skarżącego w badanym okresie 2008 r. nabycia od wymienionych w spornych fakturach kontrahentów miały charakter fikcyjny, ponieważ sporne faktury nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, tj. stanowiły puste faktury kosztowe. W konsekwencji za zasadne uznano stanowisko odmawiające podatnikowi prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wykazany w spornych fakturach.

W skardze do sądu administracyjnego pełnomocnik strony zarzucił zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji "rażące naruszenie przepisów zawartych w art. 68 § 2 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa w kontekście oraz art. 70 § 1 O.p., co stanowi obrazę art. 120 i 121 § 1 O.p."

W uzasadnieniu swego stanowiska pełnomocnik wskazał, że zaskarżona decyzja dotyczy podatku od towarów i usług za 2008 r., za który to z dniem 31 grudnia 2013 r. nastąpiło przedawnienie zobowiązań podatkowych w tymże podatku, natomiast decyzja organu pierwszej instancji została doręczona w dniu 14 marca 2014 r. W jego ocenie w sprawie nie wystąpiły przesłanki określone w art. 70 § 2-6 i § 8 ustawy Ordynacja podatkowa, bowiem przywołane w zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. zawiadomienie z dnia 14 listopada 2013 r. nr [...]Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. nie spełnia warunków określonych w art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, ponadto narusza przepisy procesowe, skutkiem wadliwego doręczenia w myśl przepisów art. 145 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, w kontekście art. 136, art. 137 § 1-3 tejże ustawy. Na poparcie stawianej tezy pełnomocnik strony skarżącej załączył odpis pełnomocnictwa udzielonego mu w dniu 4 lipca 2013 r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, a zaskarżona decyzja podlega uchyleniu.

W punkcie wyjścia przypomnieć należy, że zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

Zgodnie natomiast z art. 70 § 6 punkt 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 października 2013 r. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania.

Jednocześnie, w myśl obowiązującego również od 15 października 2013 r. art. 70c O.p. organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia.

Przyczyną wprowadzenia w życie tych przepisów był wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. sygn. akt P 30/11 w którym stwierdzono niekonstytucyjność art. 70 § 6 pkt 1 w brzmieniu obowiązującym do 15 października 2013 r. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji. Opisany wyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego został ogłoszony w dniu 24 lipca 2012 w Dzienniku Ustaw ( Dz.U poz.848 ), a więc wszedł w życie ( art.190 ust.3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne ( art.190 ust.1 Konstytucji ), co oznacza, że wszystkie organy władzy publicznej, w tym również organy władzy sądowniczej, mają obowiązek przestrzegania tych orzeczeń. Mają także charakter prawotwórczy, co oznacza, że przepis, którego niezgodność z Konstytucją stwierdził Trybunał traci moc obowiązującą w zakresie stwierdzonej niezgodności ( Bogusław Banaszak, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2009 str.835-853 ). Podkreślić należy, że sentencja wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie P 30/11 dotyczy zgodności z Konstytucją RP wyłącznie art. 70 § 6 pkt 1 OP. w wersji obowiązującej do końca sierpnia 2005 r., niemniej jednak w końcowej części uzasadnienia Trybunał zawarł istotne wskazówki interpretacyjne dotyczące art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym po nowelizacji ustawą z dnia 30 czerwca 2005 roku o zmianie ustawy Ordynacja Podatkowa oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U 143 poz.1199 ). Trybunał wskazał mianowicie, że również i ten przepis zawiera normę niekonstytucyjną. W związku z tym konieczna jest zmiana powyższego przepisu w sposób gwarantujący, że podatnik z chwilą upływu 5-letniego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostanie poinformowany, że przedawnienie nie nastąpi z uwagi na zawieszenie jego biegu.

Reasumując, w stanie prawnym obowiązującym od 15 października 2013 r. dla zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie jest wymagane kwalifikowane poinformowanie podatnika o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe związanego z niewykonaniem tego zobowiązania. Wystarczające jest, jak wymaga tego art. 70c O.p. poinformowanie podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania z powodu wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe związane z niewykonaniem tego zobowiązania w dowolnej formie, byleby nastąpiło przed upływem terminu przedawnienia danego zobowiązania.

W świetle powyższych rozważań Sąd stwierdza, że zawiadomienie z dnia 14 listopada 2013 r. wystosowane do strony w trybie art. 70c O.p. nie sprostało powyższym wymaganiom, ponieważ nie może być ono wyłącznie formalnym zawiadomieniem niewskazującym konkretnych zdarzeń, musi dawać stronie możliwość oceny, jaki ma związek z zobowiązaniem będącym przedmiotem toczącego się postępowania. Należy podkreślić, że skutek w zakresie przerwania, zawieszenia biegu przedawnienia może wywrzeć wszczęcie nie jakiegokolwiek postępowania, lecz takiego postępowania w którym występuje podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia skarbowego wraz ze wskazaniem jakiego konkretnie zobowiązania dotyczy, oczywiście wraz ze wskazaniem także okresu zaistnienia tego zdarzenia.

W niniejszej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej powołuje się na pismo z 14 z listopada 2013 r., nr [...], którym Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z., powołując się na art. 70c O.p., zawiadomił podatnika o tym, że bieg terminu przedawnienia jego zobowiązania podatkowego w podatku w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń oraz od marca do grudnia 2008 r. został zawieszony z dniem 7 listopada 2013 r. na skutek wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p.

W ocenie Sądu z treści tego pisma nie wynika jednak w żaden sposób dlaczego bieg terminu przedawnienia został zawieszony z dniem 7 listopada 2013 r. i czego owo zawieszenie w istocie dotyczyło. Informacja zawarta w piśmie, że do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego doszło w związku w zaistnieniem przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. jest w świetle wcześniejszych rozważań niewystarczająca.

Co istotne ze znajdującego się w aktach niniejszej sprawy pisma Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia 8 listopada 2013 r. skierowanego do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. (k. 927 akt administracyjnych) wprost wynika, że postanowieniem z dnia 7 listopada 2013 r. zostało wszczęte postępowanie przygotowawcze w sprawie dotyczącej spółki A tj. o czyn zabroniony w art. 56 § 2 kks w zb z art. 76 § 2 kks, art. 62 § 2 kks i art. 61 § 1 kks w zw. art. 6 § 2 kks, art. 7 § 1 kks polegający na podaniu nieprawdy w deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT -7 za miesiąc styczeń 2008 r. oraz od marca do grudnia 2008 r. złożonych w Urzędzie Skarbowym w Z. oraz wprowadzeniu w błąd Naczelnika tego urzędu narażając na nienależny zwrot podatku od towarów i usług za miesiące luty i maj 2008 r.

W świetle powyższych rozważań warunek wynikający z art. 70c O.p. w zw. 70 § 6 pkt 1 O.p nie został spełniony i w związku z tym doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych strony za okres od czerwca do listopada 2008 r., co miało bezpośredni wpływ również na zobowiązanie za grudzień 2008 r.

W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja podlega uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zmianami).

Na podstawie art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

ak