Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1746/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 21
journal: Dz.U. 2017 poz 1789
law: Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki
article: art. 175
journal: Dz.U. 2018 poz 1669
law: Ustawa z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), Protokolant referent stażysta Adrianna Siniarska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2019 r. sprawy ze skargi B. T. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z [...]marca 2019 r. nr [...], działając na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2017 r., poz. 1789; dalej: "u.s.t.") oraz art. 175 ustawy z dnia 30 sierpnia 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r., poz. 1669; dalej: "przep. wprow."), Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów (dalej: "Centralna Komisja", "organ odwoławczy", "organ II instancji"), po rozpatrzeniu odwołania dr B. T. (dalej: "skarżąca", "habilitantka"), utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w L. (dalej: "Rada Wydziału", "organ I instancji") z [...]stycznia 2017 r. o odmowie nadania skarżącej stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych, w dyscyplinie pedagogika.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach sprawy:

Wnioskiem z [...] maja 2016 r. skarżąca zainicjowała postępowanie o nadanie jej stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych, w dyscyplinie pedagogika. We wniosku jako osiągnięcie naukowe wskazała monografię pt. "[...]".

Do przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego skarżącej w dziedzinie nauk społecznych, w dyscyplinie pedagogika Centralna Komisja powołała Komisję Habilitacyjną w następującym składzie: prof. dr hab. E. S.- przewodniczący komisji; dr hab. J. B., prof. [...] – recenzent; prof. dr hab. J. K. – recenzent; prof. dr hab. R. O. – recenzent; dr hab. A. C., prof. [...]- członek komisji; dr hab. A. P. - członek komisji; dr hab. I. L. - sekretarz komisji.

Po zapoznaniu się z treścią autoreferatu, przesłanym do oceny dorobkiem naukowym habilitantki oraz recenzjami, a także uwzględniając kryteria zawarte w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 22 września 2011 w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzenia czynności w przewodach doktorskich, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu [...] (Dz.U. Nr 204, poz. 1200), Komisja Habilitacyjna w pełnym składzie na posiedzeniu w dniu [...] grudnia 2016 r. negatywnie zaopiniowała wniosek skarżącej.

W uzasadnieniu uchwały Komisji Habilitacyjnej wskazano, że całość dorobku skarżącej jest mocno osadzona w naukach medycznych, co jak podkreślił dr hab. J. B., prof. [...] w swojej recenzji, świadczy o wierności profesji jaką jest pielęgniarstwo i praktyczność, którą habilitantka włącza w swoją działalność naukową. Skutkuje to tworzeniem podręczników i tekstów pomocnych w kształceniu pielęgniarek. Jednak fakt ten stanowi przyczynek do stwierdzenia, że skarżąca nie powinna starać się o stopień doktora habilitowanego z dziedziny nauk społecznych, w specjalności pedagogika, bo jest to nieuzasadnione z punktu widzenia specyfiki jej działań naukowych, dydaktycznych i w jakimś stopniu organizacyjnych, a także drogi życiowej. Ten zarzut formułowany był również przez prof. dr hab. R. O., dr hab. A. C. - prof. [...] i prof. dr hab. E. S..

Ze względu na podważenie pedagogicznego wymiar dorobku habilitantki, na (zawarty w recenzji) wniosek prof. J. B., po przeprowadzeniu głosowania, członkowie Komisji Habilitacyjnej opowiedzieli się za zaproszeniem skarżącej na rozmowę. Podczas spotkania prof. J. B. zwrócił się do skarżącej, aby przekonała członków Komisji Habilitacyjnej, że powinna aspirować do zdobycia stopnia naukowego w obszarze pedagogiki. Habilitantka nie udzieliła rzeczowej, zadowalającej odpowiedzi, co umocniło przekonanie braku przesłanek dla sytuowania jej w dziedzinie nauk społecznych, w specjalności pedagogika.

Odnośnie pracy habilitantki pt. "Psychospołeczne wskaźniki efektywności oddziaływań fizjoterapeutycznych u osób przewlekle chorych. Implikacje dla edukacji zdrowotnej", wskazanej jako kluczowe osiągnięcie, stwierdzono istnienie istotnych błędów metodologicznych, związanych m.in. z procedurą badań (np. brak odwołania się do właściwego paradygmatu obecnego w obszarze nauk społecznych, brak dbałości o jednorodność grupy badawczej, brak grupy kontrolnej, niezamieszczenie wskaźników psychometrycznych przy prezentacji zastosowanych narzędzi badawczych, brak krytycznego podejścia do prezentowanego materiału i dyskursu z poglądami innych badaczy). Ponadto poddano w wątpliwość merytoryczną stronę pracy, począwszy od tytułu i jego związku z treściami (np. zupełna indolencja habilitantki w zakresie pedagogiki, a zwłaszcza pedagogiki specjalnej odnoszącej się do kwestii wsparcia pedagogicznego osób przewlekle chorych), a także wytknięto braki natury formalnej (brak analizy bibliometrycznej, subiektywnie wyrażony udział w pracach wieloautorskich, podawanie zdarzeń sprzed doktoratu jako obecne osiągnięcia naukowe).

Powyższe zarzuty zdecydowały o negatywnej opinii Komisji Habilitacyjnej w kwestii włączenia skarżącej do grona doktorów habilitowanych w naukach społecznych w specjalności pedagogika. Jednocześnie członkowie Komisji Habilitacyjnej dostrzegli walory dorobku skarżącej, mimo ostatecznej krytycznej konkluzji. Doceniono wartość poznawczą przestawionych prac, wiele uznano za oryginalne. Prof. R. O. ocenił wysoko jej monografię, ale ubolewał nad brakiem szerszego kontekstu pedagogicznego. Prof. J. B. wskazał na "dojrzałość Autorki w kwestii opracowywania strategii działań modelowych związanych z edukacja zdrowotną". Zatem ogólna analiza dorobku habilitantki ukazuje pozytywny obraz jej rozwoju, dorobku naukowego i świadczy o jej zaangażowaniu, jednak wciąż jeszcze jest ona w drodze do sukcesu, ponieważ zbyt wiele kryteriów, wymaganych przy ocenie dorobku naukowego, nie jest spełnionych.

Uchwałą z [...] stycznia 2017 r. nr [...]Rada Wydziału, w wyniku tajnego głosowania (uprawnionych do głosowania – 42 osoby; oddano głosów ważnych - 36, w tym za odmową – 34 głosy, przeciwnych - 0 oraz 2 osoby wstrzymały się od głosu), w oparciu o art. 18a ust. 11 u.s.t. odmówiła nadania skarżącej stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika.

W uzasadnieniu uchwały organ I instancji podzielił stanowisko Komisji Habilitacyjnej, zgodnie z którym przedłożony dorobek naukowy, w tym główne osiągnięcie naukowe skarżącej, zatytułowane "Psychospołeczne wskaźniki efektywności oddziaływań fizjoterapeutycznych u osób przewlekle chorych. Implikacje dla edukacji zdrowotnej", nie stanowi znacznego wkładu w rozwój dyscypliny naukowej – pedagogika, o którym mowa w art. 16 ust. 1 u.s.t. Ponadto habilitantka nie spełnia w wystarczającym stopniu kryteriów zawartych w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 września 2011 r. w sprawie kryteriów oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego (Dz. U. Nr 196, poz. 1165).

Po rozpoznaniu odwołania skarżącej od uchwały Rady Wydziału, Centralna Komisja powołaną na wstępie decyzją utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji podał, że Sekcja Nauk Humanistycznych i Społecznych Centralnej Komisji po zapoznaniu się z odwołaniem i po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji, w głosowaniu tajnym, wypowiedziała się ostatecznie przeciw wnioskowi o uchylenie uchwały Rady Wydziału (wynik głosowania: za uchyleniem uchwały - 2 głosy, przeciw - 36 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Również Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, postanowiło, w głosowaniu tajnym, nie przyjąć odwołania i utrzymać w mocy uchwałę Rady Wydziału (wynik głosowania; za uchyleniem uchwały - 0 głosów, przeciw - 11 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów).

Organ odwoławczy podniósł, iż skarżąca, decydując się na wszczęcie procedury habilitacyjnej, poddaje ocenie swój dorobek naukowy przez środowisko naukowe i musi przyjąć taką, a nie inną jego ocenę. Tymczasem polemizowanie w odwołaniu z recenzentami i członkami Komisji Habilitacyjnej co do walorów naukowych swego dorobku, świadczy o nieuwzględnieniu modelu tej procedury.

Centralna Komisja zaznaczyła, że sam fakt, iż habilitantka umieszcza swój dorobek w obszarze nauk społecznych, nie oznacza, że jej dorobek mieści się w tych naukach. Szczegółowa analiza dorobku naukowego skarżącej wskazuje, iż jego znaczna część nie ma charakteru pedagogicznego. Właśnie brak znaczącego dorobku pedagogicznego miał kluczowe znaczenie dla negatywnej oceny dorobku naukowego skarżącej. Nawet w recenzji kończącej się pozytywną konkluzją widnieje zapis, iż "żadna z publikacji nie ma charakteru sensu stricte pedagogicznego [...]".

W świetle powyższego Centralna Komisja uznała za w pełni zasadną uchwałę organu I instancji, podjętą w oparciu o negatywną opinię Komisji Habilitacyjnej, przy rozbieżnych opiniach recenzentów.

W skardze do tut. Sądu na decyzję Centralnej Komisji skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art. 18a ust. 5 w związku z art. 20 ust. 6 u.s.t. poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów. Podniosła, że dr hab. A.C., prof. Wyższej Szkoły [...] w [...], specjalista w dziedzinie fizjoterapii był członkiem komisji habilitacyjnej, chociaż skarżąca ubiegała się o nadanie stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych, w dyscyplinie pedagogiki. Nie został zatem spełniony bezwzględny ustawowy wymóg co do kwalifikacji podmiotowych, przez co komisja habilitacyjna była nieprawidłowo obsadzona i wskutek czego nie mogła działać prawidłowo. Stopień i (uczelniany) tytuł naukowy A. C. nie tylko nie pokrywa się z ww. dyscypliną naukową (tj. pedagogiką), lecz nawet nie jest z nią pokrewny. Miało to ewidentny wpływ na wynik sprawy, gdyż o wniosku habilitacyjnym może się wypowiadać - rzetelnie i kompetentnie - wyłącznie komisja złożona w całości z osób mających odpowiednio potwierdzony dorobek naukowy w danej lub pokrewnej dyscyplinie naukowej;

2) art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2098 ze zm.; dalej: "k.p.a.") poprzez nieustalenie stanu faktycznego sprawy w sposób odpowiadający rzeczywistości;

3) art. 64 § 2 k.p.a. poprzez brak wezwania strony do uzupełnienia braków formalnych, których istnienie stwierdzono w toku postępowania i czemu dano negatywny wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Braki te współkształtowały treść podjętych rozstrzygnięć jako czynniki mające świadczyć ujemnie o aspiracjach naukowych strony. Tym samym doszło do uchybienia zasadzie udzielania informacji stronie postępowania (art. 9 k.p.a.). Skarżącej nie dano bowiem szansy na usunięcie braków formalnych wniosku, chociaż k.p.a. nakazuje organowi należyte i wyczerpujące informowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków. Nie uwzględniono zatem słusznego interesu obywatela (art. 7 k.p.a. in fine) oraz procedowano sprawę w sposób podważający zaufanie strony do organu administracji publicznej (art. 8 k.p.a.).

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją uchwały Rady Wydziału oraz zasądzenie kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego) wedle obowiązujących przepisów.

W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie przed Sądem w dniu 18 listopada 2019 r. skarżąca podniosła, że pedagogika zdrowia, którą się zajmuje, jest nową dziedziną, dopiero się wyodrębniającą, dlatego istotne znaczenie ma to, aby recenzentami były osoby posiadające stosowną wiedzę w danym zakresie. W tym kontekście nawiązała do zarzutu skargi odnośnie udziału dr hab. A. C. w Komisji Habilitacyjnej, który to jest specjalistą w obszarze nauk o kulturze fizycznej w dziedzinie fizjoterapii, nie zaś w obszarze nauk pedagogicznych. W konsekwencji, zdaniem skarżącej, jej praca nie została oceniona wedle właściwych kryteriów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Centralnej Komisji utrzymująca w mocy uchwałę Rady Wydziału nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia.

Na wstępie należy wyjaśnić, że sąd administracyjny w ramach swojej kognicji nie jest uprawniony do oceniania, czy osoba ubiegająca się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego posiada znaczny dorobek naukowy, a przedłożona przez kandydata rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. W ramach postępowania sądowego nie dochodzi tym samym do oceny trafności opinii recenzentów w aspekcie dorobku naukowego kandydata i wartości naukowej przedstawionej pracy habilitacyjnej (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej: "NSA" z 30 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 212/08 - to i niżej powołane orzeczenia publikowane są w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie internetowej NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). W zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania habilitacyjnego nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami u.s.t. w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy.

Wskazać należy, że skarżąca złożyła wniosek o nadanie stopnia doktora habilitowanego w dniu [...] maja 2016 r., a więc w dacie obowiązywania u.s.t., który to akt został uchylony z dniem 1 października 2018 r. Jednakże w myśl art. 175 ust. 1 przep. wprow., wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r., poz. 1668), postępowania w sprawach nadania uprawnienia do nadawania stopnia doktora lub doktora habilitowanego w rozumieniu u.s.t. prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych, z uwzględnieniem zastrzeżeń przewidzianych w pkt 1 – 3 art. 175 ust. 1 przep. wprow.

W u.s.t. instytucję postępowania habilitacyjnego normuje art. 18a. Wskazuje on m.in., że postępowanie habilitacyjne wszczyna się na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego, skierowany wraz z autoreferatem do Centralnej Komisji (ust. 1). Centralna Komisja w terminie 6 tygodni od dnia otrzymania wniosku spełniającego wymagania formalne powołuje komisję habilitacyjną w celu przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego [...] (ust. 5). W terminie nie dłuższym niż sześć tygodni od dnia powołania komisji habilitacyjnej recenzenci, o których mowa w ust. 5, oceniają, czy osiągnięcia naukowe wnioskodawcy spełniają kryteria określone w art. 16 i przygotowują recenzje (ust. 7). Po przedstawieniu recenzji i zapoznaniu się z autoreferatem członkowie komisji habilitacyjnej w głosowaniu jawnym podejmują uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego (ust. 8). W szczególnych przypadkach, uzasadnionych wątpliwościami komisji habilitacyjnej dotyczącymi dokumentacji osiągnięć naukowych, komisja może przeprowadzić z wnioskodawcą rozmowę o jego osiągnięciach i planach naukowych (ust. 10). Komisja habilitacyjna w terminie 21 dni od dnia otrzymania recenzji przedkłada radzie jednostki organizacyjnej uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego, o której mowa w ust. 8, wraz z uzasadnieniem i pełną dokumentacją postępowania habilitacyjnego, w tym recenzjami osiągnięć naukowych. Na podstawie tej opinii rada jednostki organizacyjnej, w terminie miesiąca, podejmuje uchwałę o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego (ust. 11).

Zgodnie z art. 21 ust. 1 u.s.t, osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora lub doktora habilitowanego może wnieść od uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18a ust. 11, jeżeli są one odmowne, odwołanie do Centralnej Komisji za pośrednictwem właściwej rady w terminie miesiąca od dnia doręczenia uchwały wraz z uzasadnieniem. Rada przekazuje odwołanie Centralnej Komisji wraz ze swoją opinią i aktami sprawy w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia odwołania.

Z powyższych przepisów wynika, iż postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego ma wyjątkowy charakter implikowany specyfiką tych spraw. Postępowanie to cechuje znaczna odrębność w stosunku do postępowania prowadzonego wprost na podstawie przepisów k.p.a. Zgodnie bowiem z przepisem art. 29 ust. 1 u.s.t., w postępowaniu tym przepisy k.p.a. mają odpowiednie zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w ustawie. W konsekwencji, jeżeli ustawa zawiera szczególną regulację, to nie ma podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów k.p.a. Oznacza to, że niektóre przepisy k.p.a. w ogóle nie znajdują w tym postępowaniu zastosowania (vide wyrok NSA z 20 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1661/06). Ten szczególny charakter postępowania prowadzonego na podstawie przepisów u.s.t. dotyczy również postępowania odwoławczego toczącego się przed Centralną Komisją. W postępowaniu tym osoba, której dotyczy uchwała, nie korzysta z praw strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Postępowanie dowodowe prowadzone przed Centralną Komisją ograniczone jest wyłącznie do uzyskania recenzji jednego lub dwóch recenzentów, co wynika z art. 35 ust. 3 u.s.t. Nie ma też obowiązku zapoznania habilitanta, w szczególności przed podjęciem decyzji przez Centralną Komisję, z opiniami powołanych przez ten organ recenzentów.

Zatem Centralna Komisja, mimo iż jest organem odwoławczym, prowadzi w pewnym zakresie własne postępowanie dowodowe, choć ograniczone jedynie do ww. postępowania opiniodawczego. Z tego powodu organ ten jest organem, który musi stosować w prowadzonych przed nim postępowaniach przepisy art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., gdyż musi dokonywać oceny, nie tylko materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przed Radą Wydziału, ale i materiału dowodowego, zebranego w postępowaniu odwoławczym. Kontrolę zatem zaskarżonej uchwały Rady Wydziału należy w tym wypadku rozumieć jako kontrolę dokonywaną w sposób wszechstronny (vide wyroki NSA: z 12 grudnia 2008 r., sygn. akt I OSK 838/08; z 30 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1411/08; z 27 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 2052/11). Opinie recenzentów, powołanych w postępowaniu odwoławczym, winny więc odnosić się również do tych aspektów, których dotyczyły opinie recenzentów, powołanych w postępowaniu przed Radą. Żaden przepis u.s.t. nie zawiera ograniczenia w tym zakresie recenzentów powołanych w postępowaniu przed Centralną Komisją, a ponieważ, jak już wyżej wspomniano, organ ten jest z mocy ustawy obowiązany także do zebrania materiału dowodowego w postaci wspomnianych opinii oraz wyczerpującego i wszechstronnego rozpatrzenia tego materiału, oznacza to, że Centralna Komisja musi, by skontrolować prawidłowość zaskarżonej uchwały, najpierw sama dokonać oceny dorobku naukowego kandydata do stopnia naukowego i rozprawy naukowej.

Ponadto zaakcentować należy, iż przepisy u.s.t. nie stwarzają kandydatowi na stopień naukowy możliwości dyskutowania na temat recenzji. Zatem jednoznacznie negatywne oceny recenzentów nie mogą zostać zaprzeczone wyjaśnieniami strony. Postępowanie dowodowe przed Centralną Komisją ograniczone jest bowiem, jak wskazano wyżej, tylko do uzyskania recenzji (art. 35 ust. 3 u.s.t.).

W tym miejscu należy zaznaczyć, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy, dorobek naukowy habilitantki został negatywnie oceniony przez obu z recenzentów Centralnej Komisji rozpatrujących zasadność odwołania. Zarówno prof. dr hab. A. K., jak i dr hab. prof. [...] B. J. stwierdzili, iż osiągnięcia naukowe skarżącej nie spełniają wymagań określonych w art. 16 u.s.t.

Recenzje stanowią niezbędny asumpt do podjęcia uchwały przez Centralną Komisję, ale nie jest ona nimi w żaden sposób związana. Treść uchwały w przedmiocie nadania stopnia doktora habilitowanego nie jest ani nie musi być odzwierciedleniem wniosków/ konkluzji recenzentów (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 548/18).

Sąd nie był natomiast władny do oceny prawidłowości uwag i ocen merytorycznych zgłoszonych przez tych recenzentów.

Decyzja Centralnej Komisji jest uchwałą podejmowaną przez określone gremium i to w głosowaniu tajnym. Głosowanie to jest przy tym tajne zarówno dla kandydata, jak i dla członków Komisji. Z tego powodu uzasadnienie decyzji musi cechować pewna ogólnikowość, gdyż zapadłe w omawianym trybie rozstrzygnięcie stanowi pewną wypadkową szeregu ocen i poglądów, niekoniecznie podzielanych w całości przez całe gremium. W orzecznictwie NSA wielokrotnie wskazywano, że uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji nie może być wyczerpujące i nie musi ściśle odpowiadać wymogom art. 107 § 3 k.p.a. (vide wyroki NSA: z 10 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 902/09 i z 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1226/09). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela powyższe stanowisko, iż powodów rozstrzygnięcia podjętego w trybie tajnego głosowania nie da się przedstawić w formie uzasadnienia, o jakim mowa w art. 107 § 3 k.p.a., a tym samym ograniczenie uzasadnienia wydanej w niniejszej sprawie decyzji Centralnej Komisji z [...] marca 2019 r. nie stanowi naruszenia tego przepisu postępowania. Dodać przy tym należy, że decyzja ta posiada oparcie, o czym była mowa wyżej, w znajdującym się w aktach sprawy materiale dowodowym. Główne powody nieuwzględnienia odwołania, wprawdzie w sposób syntetyczny, lecz zostały w niej podane.

Zaznaczyć trzeba, iż stopień naukowy doktora habilitowanego przyznaje się osobie, która posiada osiągnięcia naukowe stanowiące znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej oraz wykazuje się istotną aktywnością naukową. Nie ma zatem istotnego znaczenia to, czy osiągnięcia naukowe stanowiące wkład autora w rozwój nauki stanowi jedno dzieło, czy cykl publikacji powiązanych tematycznie, lecz wartość merytoryczna tych dzieł, czy publikacji. Innymi słowy, mniejsze znaczenie ma struktura publikacji czy ich ilość, większe zaś ich jakość naukowa.

Z akt sprawy wynika, że Komisja Habilitacyjna negatywnie zaopiniowała wniosek o nadanie skarżącej stopnia doktora habilitowanego. Opinia ta podjęta została w oparciu o recenzje wydane w postępowaniu habilitacyjnym. Uzasadnienie tej opinii wskazuje, jakimi argumentami kierowała się Komisja Habilitacyjna.

Według art. 18a ust. 10 u.s.t. komisja habilitacyjna, w szczególnych przypadkach uzasadnionych wątpliwościami dotyczącymi dokumentacji osiągnięć naukowych, może przeprowadzić z wnioskodawcą rozmowę o jego osiągnięciach i planach naukowych. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie, ponieważ skarżąca została zaproszona na posiedzenie Komisji Habilitacyjnej w celu wykazania związków jej przedłożonego dorobku z naukami społecznymi. Odpowiedzi habilitantki utwierdziły członków Komisji Habilitacyjnej w przekonaniu, iż dorobek naukowy skarżącej nie jest umiejscowiony w naukach społecznych w dyscyplinie pedagogika. Podkreślenia przy tym wymaga okoliczność, iż to skarżąca wskazała dysertację habilitacyjną jako swoje podstawowe osiągnięcie naukowe w procedurze habilitacyjnej. Brak zatem pozytywnej oceny tej pracy mógł stanowić podstawę do podjęcia uchwały odmawiającej nadania skarżącej stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika.

W kwestii zarzutu naruszenia art. 18a ust. 5 w związku z art. 20 ust. 6 u.s.t. przypomnieć należy, że stosownie do treści pierwszego z ww. przepisów (tj. art. 18a ust. 5 u.s.t.), Centralna Komisja w terminie 6 tygodni od dnia otrzymania wniosku spełniającego wymagania formalne powołuje komisję habilitacyjną w celu przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego. Komisja składa się z:

1) czterech członków o uznanej renomie naukowej, w tym międzynarodowej, w tym przewodniczącego i dwóch recenzentów, wyznaczonych przez Centralną Komisję spoza jednostki, o której mowa w ust. 2 lub 3;

2) trzech członków o uznanej renomie naukowej, w tym międzynarodowej, w tym sekretarza i recenzenta, wyznaczonych przez jednostkę, o której mowa w ust. 2 lub 3.

Z kolei w myśl art. 20 ust. 6 u.s.t., promotorem w przewodzie doktorskim oraz recenzentem rozprawy doktorskiej lub członkiem komisji habilitacyjnej może być osoba posiadająca tytuł profesora lub stopień doktora habilitowanego w zakresie danej lub pokrewnej dyscypliny naukowej lub artystycznej lub osoba, która nabyła uprawnienia równoważne z uprawnieniami doktora habilitowanego na podstawie art. 21a, prowadząca działalność naukową lub dydaktyczną w zakresie danej lub pokrewnej dyscypliny naukowej lub artystycznej.

W toku procedury habilitacyjnej podważono pedagogiczny walor przedstawionego do oceny dorobku, uznając go za "mocno osadzony w naukach medycznych", co - jak podniósł dr hab. J. B. w swojej recenzji - świadczy o wierności skarżącej jej profesji jaką jest pielęgniarstwo, a także wskazuje na praktyczność, którą habilitantka włącza w swoją działalność naukową, co skutkuje tworzeniem podręczników i tekstów pomocnych w kształceniu pielęgniarek. Zresztą już sam tytuł monografii skarżącej nawiązuje do fizjoterapii. Fizjoterapia polega na świadczeniu poszczególnym osobom i populacjom usług powodujących rozwinięcie, utrzymanie lub przywrócenie w jak najpełniejszym zakresie czynności ruchowych i funkcjonalności w całym okresie życia pacjenta. W Polsce zawód fizjoterapeuty jest samodzielnym zawodem medycznym (vide art. 2 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty – Dz.U. z 2019 r., poz. 952), przy czym kształcenie fizjoterapeutów prowadzone jest najczęściej w Akademiach Wychowania Fizycznego oraz na Uniwersytetach Medycznych. Powołanie do składu Komisji Habilitacyjnej zarówno przedstawicieli nauk społecznych, jak i specjalisty w dziedzinie fizjoterapii, zapewniło kompletną i wszechstronną ocenę dorobku naukowego skarżącej. Interdyscyplinarny charakter Komisji Habilitacyjnej był w przedmiotowej sprawie uzasadniony i w żaden sposób nie naruszył art. 18a ust. 5 w związku z art. 20 ust. 6 u.s.t.

Natomiast niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 64 § 2 k.p.a., gdyż złożony przez skarżącą wniosek był kompletny, a więc nie było podstaw do uzupełnienia braków wniosku. Nadto dostrzec wypada, iż art. 18a ust. 4 u.s.t. stanowi lex specialis względem art. 64 § 2 k.p.a.

Reasumując, Sąd zgadza się z oceną wyrażoną w zaskarżonej decyzji, że w toku postępowania przed Radą Wydziału nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość podjętej uchwały o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, postępowanie to było zgodne z przepisami u.s.t. W postępowaniu tym nie doszło także do naruszenia przepisów k.p.a. w zakresie w jakim miały one zastosowanie.

Sąd nie był natomiast uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji.

Podsumowując, Sąd stwierdza, że analiza czynności podjętych w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją wskazuje, iż Centralna Komisja nie naruszyła prawa w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.