Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2779/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-03-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odmówiono przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy Katarzyna Pakuła-Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2018r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata S. M. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi W. D. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] października 2016r. , znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty legalizacyjnej postanawia odmówić adwokatowi S. M. przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2017r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał W. D. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej

w [...] na pełnomocnika skarżącego został wyznaczony adwokat –S. M. Wyznaczony w sprawie pełnomocnik z urzędu zapoznał się z aktami sprawy w czytelni akt tutejszego Sądu w dniu 15 marca 2017r.

W dniu 23 października 2017r. wpłynęło pismo pełnomocnika z urzędu z dnia 15 października 2017r. stanowiące uzupełnienie skargi skarżącego. Następnie

w dniu 24 października 2017r. adw. A. G.- K. działający

z substytucji adw. S. M. reprezentował skarżącego na rozprawie

i wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia

24 października 2017r. po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. D. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] października 2016r., znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

W dniu 12 lutego 2018r. wpłynął do Sądu wniosek (pismo z dnia 8 lutego 2018r). adw. S. M. o przyznanie kosztów pomocy prawnej świadczonej

z urzędu. Pełnomocnik z urzędu ww. piśmie w związku z zapadłym wyrokiem w dniu 24 października 2017r. w niniejszej sprawie wniósł o wydanie postanowienia kosztowego

i wypłatę wynagrodzenia zgodnie z formularzem, który załączył do wniosku.

W ocenie pełnomocnika z urzędu zastosowanie znajdzie § 21 ust. 1 pkt 1 lit a w zw. z § 8 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata

z urzędu z dnia 3 października 2016r. (Dz.U. z 2016r., poz. 1714), tj. właściwym wynagrodzeniem dla pełnomocnika jest kwota 2400 złotych, z uwagi, iż przedmiotem zaskarżenia była należność pieniężna w wysokości 50 000 złotych.

W niniejszej sprawie zważono, co następuje :

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a. wyznaczony adwokat, radcy prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje obecnie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r.

w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714), które obowiązuje od dnia 2 listopada 2016 r.

Stosownie do treści przepisu § 3 ww. rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części.

Wniosek wyznaczonego w niniejszej sprawie adwokata – S. M. złożony w piśmie z dnia 8 lutego 2018r. o przyznanie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu takiego oświadczenia nie zawiera. Jednocześnie należy wskazać, że pełnomocnik wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wraz ze stosownym oświadczeniem nie złożył

w piśmie stanowiącym uzupełnienie skargi skarżącego z dnia 15 października 2017r. oraz na rozprawie w dniu 24 października 2017r. na której skarżącego reprezentował adw. A. G.-K. działający z substytucji pełnomocnika z urzędu. Jak wynika z protokołu rozprawy wynika, że rozprawie został jedynie złożony wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wskazać należy, iż w postępowaniu przed sądem administracyjnym pojęcie kosztów postepowania nie jest tożsame z wynagrodzeniem za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Należy bowiem odróżnić wniosek, o jakim mowa w art. 210 § 1 p.p.s.a o zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania między stronami ( w tym kosztów sądowych), od uprawnienia wynikającego z art. 250 p.p.s.a do domagania się zwrotu kosztów pomocy prawnej pełnomocnika ustanowionego

z urzędu.

Wniosek adwokata lub radcy prawnego, ustanowionego dla strony zwolnionej od kosztów sądowych w całości lub w części, o zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, nie zawierający oświadczenia, że żądane koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części, podlega oddaleniu, jako nieuzasadniony (por. postanowienie SN – Izba Cywilna z dnia 14 października 1998r., sygn. akt II CKN 687/98, dostępny w OSNC 1999/3 poz. 63).

Skoro zatem przedmiotowy wniosek zawarty w piśmie z dnia 8 lutego 2018r.

(data wpływu 12 lutego 2018r.) nie zawiera wskazanego oświadczenia, to zasadna jest odmowa przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (por. postanowienie NSA z dnia 25 marca 2009r., sygn. akt II FZ 90/09 oraz postanowienie NSA z dnia

13 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 759/14).

Z powyższych względów, na podstawie art. 250 w związku z art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.