Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 39/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak Protokolant Małgorzata Rutkiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 6 lutego 2008 r. sprawy ze skargi Z. K. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wydania postanowienia w sprawie zajęcia stanowiska wobec zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia umorzyć postępowanie.


UZASADNIENIE

Z. K. wniósł skargę na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wydania postanowienia w sprawie zajęcia stanowiska wobec zgłoszonych zarzutów w jego pismach z dnia 19 maja 2003r. i 22 maja 2003r., oraz zawartych w treści skargi z dnia 14 sierpnia 2003r. i z dnia 31 marca 2004r. na czynności egzekucyjne dokonane na podstawie postanowienia Dyrektora Oddziału Terenowej Wojskowej Agencji Mieszkaniowej we W. z dnia [...] . Nr [...] o zastosowaniu środka egzekucyjnego.

W motywach skargi podał, że Wojewoda D. uchyla się od wydania właściwego rozstrzygnięcia w sprawie. W szczególności wierzyciel dopuścił się bezczynności w przedmiocie zajęcia stanowiska wobec zgłoszonych w wyżej wymienionych pismach skarżącego zarzutów bowiem organ egzekucyjny mocą art. 34 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz.U. 2002r., Nr 110, poz. 968 ze zm.) jest zobowiązany do wezwania wierzyciela do zajęcia takiego stanowiska, a ten ma obowiązek wydania w tym przedmiocie postanowienia, na to postanowienie wnioskodawcy zgodnie z treścią art. 34 § 2 tej ustawy służy zażalenie do Wojewody D., a po jego rozstrzygnięciu skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W.. Takiej czynności nie dokonano, nie wydano również stosownego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że w dniu 6 maja 2002 r. zostało zawarte porozumienie, na mocy którego Wojewoda D. powierzył Dyrektorowi Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddziału Terenowego we W. wykonywanie na terenie województwa dolnośląskiego zadań Wojewody jako organu egzekucyjnego w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym, wynikających z decyzji administracyjnych wydawanych na podstawie art. 42 w związku z art. 38, 41, 43 i 44 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86, poz. 433 ze zm.). Wskazał, że zgodnie z § 2 ust. 2 tego porozumienia uprawnienia Wojewody D. w zakresie objętym porozumieniem ograniczone zostały do funkcji nadzorczych realizowanych przez dokonywanie analiz otrzymywanych na bieżąco od WAM informacji w zakresie prowadzonych spraw, rozpatrywanie zarzutów i skarg w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz wstrzymywanie w uzasadnionych przypadkach czynności egzekucyjnych. Organ podniósł ponadto, że decyzją Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddziału Terenowego we W. z dnia [...] Nr [...] nakazano Z. K. opróżnienie kwatery nr [...] przy ul. [...] we W. Do decyzji powyższej skarżący się nie zastosował, czego skutkiem było wszczęcie postępowania egzekucyjnego i wydanie przez Oddział Terenowy Wojskowej Agencji Wojskowej tytułu wykonawczego Nr [...] z dnia [...] oraz postanowienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci przymusowego opróżnienia kwatery z dnia 30 kwietnia 2003r. Nr [...] . Odnosząc się do zarzutów skargi podał, że nie dysponuje pismem skarżącego z dnia 19 maja 2003r. wobec czego nie może odnieść do jego treści, natomiast pismo z dnia 22 maja 2003r. nie mogło zostać potraktowane jako wniesienie zarzutów, bądź skargi w rozumieniu przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie zawierało bowiem okoliczności mieszczących się w katalogu określonym w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z kolei pismo skarżącego z dnia 14 sierpnia 2003r. miało charakter jedynie polemiczny. Podniesione w nim okoliczności wyjaśnione zostały przez Dyrektora OTWAM w piśmie z dnia [...]. Zgodne z tym wyjaśnieniem udzielona została skarżącemu odpowiedź z dnia 16 września 2003r. W odniesieniu do pisma skarżącego z dnia 31 marca 2004r. organ wskazał, że zawierało ono wniosek o ponownie rozpatrzenie skarg z dnia 22 maja 2003r. oraz z dnia 14 sierpnia 2003r. Z racji upływu terminów ustawowych również to pismo nie zostało uznane za wniesienie zarzutów. Dodatkowo strona przeciwna wskazała, że postanowieniem z dnia [...] .,Nr [...]Minister Obrony Narodowej uchylił postanowienie Dyrektora OTWAM we Wrocławiu z dnia 30 kwietnia 2003r. o zastosowaniu środka egzekucyjnego, wobec czego postępowanie w sprawie Z. K. wróciło do etapu wszczęcia postępowania egzekucyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Na wstępie wskazać należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnej czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. (por. T. Woś i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Warszawa 2005r., s. 86). A zatem istotą postępowania w przypadku stwierdzenia bezczynności organu administracyjnego, jest zniesienie stanu bezczynności poprzez zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w określonym terminie.

Z odpowiedzi na skargę wynika, że postanowienie Dyrektora OTWAM we Wrocławiu z dnia 30 kwietnia 2003r. o zastosowaniu środka egzekucyjnego zostało uchylone postanowieniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 lutego 2007r. Okoliczność ta pozostaje poza sporem w badanej sprawie. W odpowiedzi tej Wojewoda Dolnośląski stwierdził, że postanowienie Ministra Obrony Narodowej "cofa (...) sprawę na etap wszczęcia postępowania egzekucyjnego, co oznacza, że w chwili obecnej o losach tego postępowania decyduje organ egzekucyjny, czyli Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM we Wrocławiu." Pełnomocnik Wojewody przed Sądem nadto oświadczył, że przed organem administracji I instancji toczy się postępowanie będące wynikiem postanowienia Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 lutego 2007r. Nr 364/SS.

W tej sytuacji zdaniem Sądu bezprzedmiotowe stało się zobowiązanie organu do załatwienia sprawy egzekucyjnej, której przedmiot określa skarga. Tym bardziej, że – jak wskazuje strona przeciwna – w dniu 6 maja 2002r. zostało zawarte porozumienie, na mocy którego Wojewoda Dolnośląski powierzył Dyrektorowi Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddziału Terenowego we W. wykonywanie na terenie województwa dolnośląskiego zadań Wojewody jako organu egzekucyjnego w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym, wynikających z decyzji administracyjnych wydawanych na podstawie art. 42 w związku z art. 38, 41, 43 i 44 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast zadania Wojewody D., w świetle tego porozumienia, zostały sprowadzone do funkcji nadzorczych realizowanych przez dokonywanie analiz otrzymywanych na bieżąco od WAM informacji w zakresie prowadzonych spraw, rozpatrywania zarzutów i skarg w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz wstrzymywania w uzasadnionych przypadkach czynności egzekucyjnych. W bardzo podobnej sytuacji w doktrynie opowiedziano się również za umorzeniem postępowania (por. Prawo o postępowaniu ....., Komentarz. J.P. Tarno, Wydawnictwo Prawnicze LexisNesis, Warszawa 2006, s. 348).

Dodać należy, że w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji publicznej sąd administracyjny orzeka według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie orzekania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2005r., sygn. akt IV SAB/Wa 64/2005). Wobec zatem uprzedniego wyeliminowania z obrotu prawnego postanowienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego bezprzedmiotowa z przyczyn wskazanych wyżej stała się kwestia zobowiązania organu do wydania postanowienia w sprawie zajęcia stanowiska wobec zarzutów zgłoszonych przez skarżącego w jego pismach wskazanych w skardze w sprawie czynności egzekucyjnych dokonanych na podstawie postanowienia Dyrektora Oddziału Terenowej Wojskowej Agencji Mieszkaniowej we W. z dnia 30 kwietnia 2003r. Nr OT-SM-407-15-3/03 o zastosowaniu środka egzekucyjnego, która to bezczynność jest przedmiotem skargi sądowoadministracyjnej wniesionej w niniejszej sprawie. Stwierdzenie powyższego powoduje, że mamy do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania z przyczyn przedmiotowych.

Natomiast zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Przy czym "inne przyczyny", o których mowa w cytowanym przepisie, nie zostały dokładnie wymienione, a co za tym idzie uznaniu Sądu pozostawiona została kwestia oceny przyczyn pozwalających podjąć orzeczenie o treści określonej przepisem art. 161 p.p.s.a.

Sąd uznał, że okoliczności przedstawione wyżej w motywach orzeczenia mieszczą się w pojęciu "innych przyczyn", o jakich mowa w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a w związku z czym orzekł jak na wstępie.