Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 372/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 99 ust. 1 pkt 2 lit. b
journal: Dz.U. 2019 poz 341
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie NSA Marian Wolanin (spr.) del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 24 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 października 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 280/19 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lutego 2019 r., nr [...], w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 18 października 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 280/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lutego 2019 r., nr [...], w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami.

W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.) - dalej ppsa, przez zaniechanie uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego wyroku pomimo naruszenia przez organy obu instancji art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa, w sytuacji gdy naruszenie tych przepisów miało zasadniczy wpływ na wynik sprawy albowiem sprowadzało się do przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób niewyczerpujący i nierzetelny, a skutkujący wydaniem decyzji opartej na błędnych podstawach faktycznych i nie uwzględniającej uzasadnionych i słusznych interesów skarżącego, a także sprzeczności i nieścisłości budzących wątpliwości interpretacyjne, które nie zostały wyeliminowane przez Sąd I instancji, który uznał, że istnieją zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego skutkujące koniecznością skierowania go na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podczas gdy:

- powyższe ustalenie zostało oparte wyłącznie na wniosku Prokuratury Rejonowej [...] z [...] grudnia 2018 r. (sygn. akt [...]), a zastrzeżenia te powinny być uzasadnione i poważne, a organy I i II instancji nie poczyniły w tym zakresie żadnych własnych ustaleń, a oparcie w/w ustalenia wyłącznie na podstawie w/w wniosku jest niedopuszczalne i przedwczesne,

- pominięto, że podstawą w/w wniosku Prokuratury Rejonowej [...] była opinia biegłych psychiatrów, którzy stwierdzili u skarżącego cechy organicznych zachowań osobowości i zachowania przy jednoczesnym uznaniu, że u skarżącego nie stwierdzono objawów choroby psychicznej w rozumieniu psychozy ani upośledzenia umysłowego oraz stwierdzono, że u skarżącego nie występuje ograniczona ani całkowita zdolność rozpoznawania znaczenia czynu i kierowania swoim postępowaniem,

- pominięto, że w/w opinia sądowo - psychiatryczna została sporządzona na potrzeby postępowania karnego, które nie dotyczy naruszenia przez skarżącego przepisów prawa o ruchu drogowym, a także nie dotyczy przestępstw komunikacyjnych związanych z prowadzeniem pojazdów, a kierowanie skarżącego na dodatkowe badania lekarskie pomimo braku poważnych i uzasadnionych zastrzeżeń co do jego stanu zdrowia, poważnie narusza jego uzasadniony interes albowiem stanowi dodatkową i niedopuszczalną sankcję i dolegliwość dla skarżącego.

W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 99 ust. 1 pkt. 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami przez uznanie, że istnieją zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego - kierowcy skutkujące koniecznością skierowania go na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami z uwagi na cechy organicznych zachowań osobowości i zachowania ujęte w w/w opinii biegłych psychiatrów sporządzonej w sprawie Prokuratury Rejonowej [...] (sygn. akt [...]) podczas gdy zaburzenia emocjonalne i społeczne nie uzasadniają skierowania na przymusowe badania lekarskie w zakresie predyspozycji do kierowania pojazdami, a u skarżącego nie stwierdzono objawów choroby psychicznej w rozumieniu psychozy ani upośledzenia umysłowego, a skarżący dysponuje i przedłożył orzeczenia lekarskie stwierdzające brak przeciwwskazań do kierowania pojazdami.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację mającą przemawiać za uchyleniem zaskarżonego wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne.

Sąd I instancji nie zastosował - powołanego w zarzucie skargi kasacyjnej - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, lecz wydał wyrok na podstawie art. 151 ppsa. Nie mógł więc naruszyć przepisu postępowania, którego nie stosował, co w konsekwencji wyklucza dopuszczalność oceny naruszenia tego przepisu w powiązaniu z innymi przepisami prawa w sposób wskazany w zarzucie skargi kasacyjnej. W skardze tej nie wskazano i nie wykazano natomiast, aby doszło do naruszenia, zastosowanego przez Sąd I instancji, art. 151 ppsa w jakimkolwiek powiązaniu z innymi przepisami prawa.

Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2019 r. poz. 341), starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. W rozpoznawanej sprawie organy administracji obu instancji wydały decyzję o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, powołując się na wniosek Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] z [...] grudnia 2018 r. We wniosku tym podano okoliczności dotyczące stanu zdrowia skarżącego wynikające z opinii sądowo-psychiatrycznej, które prawidłowo zostały uznane przez organy administracji za uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego w rozumieniu art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami. Skierowanie na badania lekarskie służy bowiem ustaleniu, czy zaistniały przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami, dlatego na etapie skierowania na takie badania uwzględnia się jedynie zaistnienie uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia. Sąd I instancji prawidłowo zatem ocenił dopuszczalność wydania przez organy administracji kwestionowanych przez skarżącego decyzji w sprawie skierowania na badania lekarskie.

Z akt sprawy nie wynika przy tym, aby załączone do skargi kasacyjnej zaświadczenia dotyczące stanu zdrowia skarżącego, były uprzednio złożone w postępowaniu administracyjnym, dlatego nie mają one znaczenia w niniejszej sprawie. Przedmiotem oceny Sądu I instancji były bowiem decyzje organów administracji wydane na podstawie zgromadzonych akt, do których skarżący nie przedstawił podanych wyżej zaświadczeń.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 193 zdanie drugie ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.