Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 242/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-12-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędziowie Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014r. po rozpatrzeniu wniosku Z. R. o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] września 2014 r. ([...]), utrzymującą w mocy - wydaną upoważnienia Prezydenta W. - decyzję Administratora Działu Świadczeń - Sekcji Dodatków Mieszkaniowych w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. ([...]), wstrzymującą z dniem 1 sierpnia 2014 r. wypłatę dodatku mieszkaniowego, na podstawie art. 149 § 3-4 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówiło wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] września 2014 r. ([...]).

W uzasadnieniu decyzji podano, że Z. R., podaniem z dnia 30 października 2014 r., powołując się na art. 145 § 2 K.p.a., wystąpił, m.in., o wznowienie postępowania "w sprawie decyzji Prezydenta W. - Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Dziale Świadczeń z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] orzekającej o wstrzymaniu dodatku mieszkaniowego z dniem 1 sierpnia 2014 r." W treści tego podania wskazał, m.in.: "[...] wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia zagrożenia dla życia i zdrowia mojego wywołanego wydanymi w sprawie decyzjami Organów Administracyjnych, na których treść zdaniem skarżącego miało także wpływ dokonane przestępstwo, które nie może być zakończone wyrokiem, bowiem czyn ten nie podlega weryfikacji sądów karnych czy prokuratury. [...] Datą okoliczności będącej podstawą do wznowienia jest data złożenia wniosku o wznowienie, gdyż wznowienia postępowania domagam się przede wszystkim w trybie art. 145 § 2 k.p.a., bowiem wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia mojego. Okoliczność ta wysnuta jest jedynie z subiektywnych odczuć skarżącego i nie podlega swobodnej ocenie organu administracyjnego ani sądu administracyjnego, zobowiązując do wznowienia postępowania, jeżeli w sposób uzasadniony zwróci się o to skarżący. [...] Nie mam obowiązku okazywać dokumentów na okoliczność, która jest oczywista i nie powinna budzić wątpliwości oraz że dowody i okoliczności popełnienia przestępstwa znajdują się w posiadaniu organu administracyjnego i są znane mu z urzędu".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze zważyło, co następuje:

Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 149 § 3-4 K.p.a.). Organ winien odmówić wznowienia postępowania, gdy wznowienie nie jest możliwe z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Przyczyny podmiotowe to złożenie wniosku o wznowienie postępowania przez osobę niebędącą stroną, złożenie go przez osobę nieposiadającą zdolności do czynności prawnych bez udziału przedstawiciela ustawowego. Do przyczyn przedmiotowych zalicza się zaś złożenie przez stronę żądania wznowienia postępowania z uchybieniem terminu określonego w art. 145a § 2, art. 145b § 2 albo art. 148 § 1 i 2 K.p.a., gdy sprawa nie była rozstrzygnięta w formie decyzji lub postanowienia zaskarżalnego, gdy decyzja nie była ostateczna (odpowiednio postanowienie), gdy podnoszono inne zarzuty niż określone w art. 145, art. 145a i art. 145b K.p.a. Odmowa wznowienia postępowania może również dojść wtedy, gdy w sposób oczywisty można z twierdzeń wnioskującego wyprowadzić wniosek o braku związku przyczynowego pomiędzy wskazaną podstawą wznowienia, a treścią dotychczasowej decyzji. Innymi słowy, jeżeli da się z góry wykluczyć ten związek przyczynowy, dopuszczalną będzie odmowa wznowienia (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 lutego 2005, VI SA/Wa 291/04, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). "[...] samo sformułowanie w skardze o wznowienie postępowania zarzutów w sposób odpowiadający ustawowo określonym podstawom, które uzasadniają wznowienie postępowania, nie oznacza, że skarga opiera się na takiej podstawie i że postępowanie może zostać wznowione /Postanowienie SN z 26 marca 1999r. sygn. III AO 5/99 OSNLA.P i US 14/2000 poz.564/. Tym bardziej brak jest podstaw do wznowienia, jeżeli skarżący we wniosku o wznowienie postępowania powołał się tylko werbalnie na podstawy wznowienia wskazując jedynie art. 145 § 1 pkt.l, 5 i 8 kpa. Nie wskazał natomiast żadnej konkretnej podstawy wznowienia określonej w tych przepisach. Nie wskazał żadnych dowodów na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności, które okazały się fałszywe w rozumieniu art,145§ 2 kpa. Nie wskazał też żadnych nowych istotnych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji ale nie były znane organowi, który ją wydał. Cały wniosek skarżącego składa się po prostu z obszernego przedstawienia przebiegu sprawy i zarzutów pod adresem organów. Zatem wszystkie podnoszone okoliczności były w dacie wydawania kwestionowanej decyzji znane skarżącemu a więc również z uwagi na treść art.148 § 1 kpa nie mogły stanowić podstawy do wznowienia postępowania" - wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2005 r., IV SA/Wa 1002/05, http://orzeczenia.nsa.gov.pl.

Z. R. podał w sposób bardzo ogólny - w podaniu z dnia 30 października 2010 r. - iż domaga się wznowienia postępowania. Do podania z dnia 30 października 2014 r. nie załączono orzeczenia sądu lub innego organu, stwierdzającego popełnienie przestępstwa. W ww. podaniu sformułowano bezpodstawną tezę o przestępstwie, "które nie może być zakończone wyrokiem, bowiem czyn ten nie podlega weryfikacji sądów karnych czy prokuratury". Co warte zaznaczenia, obowiązkiem Z. R. było sprecyzowanie okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a w kontekście przesłanki, o której mowa art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a. - przedstawienie orzeczenia sądu lub innego organu stwierdzającego sfałszowanie dowodu/popełnienie przestępstwa, czego tenże nie uczynił. Nie jest rzeczą organu administracji przeprowadzanie dowodu w postaci orzeczenia sądu lub innego organu stwierdzającego popełnienie przestępstwa we własnym zakresie. Z. R., mimo nawiązania do ustawowej przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego, nie wykazał jej i w istocie nie uzasadnił wniosku o wznowienie postępowania. Określenie podstaw wznowienia poprzez wskazanie poszczególnych punktów art. 145 § 1 K.p.a., bez skonkretyzowania podstaw wznowienia postępowania, nie oznacza, że wniosek opiera się na takich podstawach i że postępowanie może zostać wznowione. Za skonkretyzowanie owych przesłanek nie można uznać - w analizowanym przypadku - twierdzenia o spowodowaniu "niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia" Z. R., abstrahując od jego prawdziwości. Administrowany nie przytoczył ani jednej okoliczności, która pozostawałaby rzeczywiście w związku ze wskazaną przez niego przesłanką wznowieniową. Zauważyć jeszcze należy, że by mówić w ogóle o podejrzeniu popełnienia przestępstwa Z. R. powinien wskazać bezprawne działanie konkretnego sprawcy lub sprawców. W analizowanym przypadku brak podstaw do poczynienia konstatacji o oczywistości popełnienia przestępstwa (art. 145 § 2 K.p.a.).

Co istotne, subiektywne odczucia Z. R., że popełniono przestępstwo nawet w najmniejszym stopniu nie uzasadnia stwierdzenia, iż rzeczywiście doszło do jego popełnienia. Subiektywne przeświadczenie Z. R., że zostało popełnione przestępstwo nie jest wystarczającą przesłanką dla wznowienia postępowania. Poczucie krzywdy, jaką miałyby mu wyrządzić organy administracji swoimi rozstrzygnięciami także nie uzasadnia wznowienia postępowania administracyjnego.

Stwierdzenie Strony, że "dowody i okoliczności popełnienia przestępstwa znajdują się w posiadaniu organu administracyjnego i są znane mu z urzędu" jest nieprawdziwe.

Ocena zachowania terminu do wniesienia wniosku o wznowienie - w świetle ww. okoliczności - jest bezprzedmiotowa i niecelowa.

W podaniu z dnia 27 stycznia 2015 r. Z. R. domaga się m. in. ponownego rozpatrzenia, opisanej we wstępie sprawy wznowienia postępowania. W uzasadnieniu wniosku stwierdził: "Nie zgadzam się z doręczonymi mi postanowieniami. W mojej ocenie odmowa jest bezzasadna i szczegółowo to opisałem w poprzednich pismach. Wskażę tylko na najnowszy nabytek, jakim jest postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Sędziego Wiesława Morysa z 13 stycznia 2015 r. o sygn. I OZ 1214/14, którym uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wskazując, iż naruszenie ekonomii w postępowaniu administracyjnosądowym jest okolicznością na uchylenie postanowienia."

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. postanowieniem z dnia [...] lutego 2015r. po rozpatrzeniu wniosku Z. R. o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 138 §1 pkt 1, w związku z art. 127§3 i art. 144 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), utrzymało w mocy postanowienie z dnia [...] grudnia 2014r. ([...]).

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie przedstawiło dotychczasowy stan faktyczny i prawny.

Podało, że za poprzednio orzekającym składem stwierdzić trzeba, że złożenie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego nie skutkuje samo przez się wznowieniem postępowania. Wniosek taki podlega wstępnej ocenie, w kategoriach przedmiotowej i podmiotowej dopuszczalności wznowienia oraz zachowania ustawowego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Odmowa wznowienia postępowania może mieć miejsce także wtedy, gdy w sposób oczywisty można z argumentacji wnioskującego o wznowienie wyprowadzić wniosek o braku związku przyczynowego pomiędzy wskazaną podstawą (przyczyną) wznowienia, a treścią kwestionowanej decyzji. Innymi słowy, jeżeli da się z góry wykluczyć taki związek przyczynowy, dopuszczalną będzie odmowa wznowienia [za wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2005 (VI SA/Wa 291/04); podobnie w wyroku tegoż Sądu z dnia 18 sierpnia 2005 r. (IV SA/Wa 1002/05), oba wyroki w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych].

Z. R. nie wskazał w istocie normatywnie określonych okoliczności (przyczyn) mających stanowić podstawę wznowienia postępowania, podczas gdy wnosząc o wznowienie postępowania to strona zobowiązana jest jednoznacznie wskazać choćby jedną przyczynę wznowienia, spośród wymienionych wart. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a., a także przedłożyć dowody potwierdzające wskazywaną przyczynę. Nie wystarczy gołosłowne powołanie się jedynie na treść ww. przepisów [por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2011 r. (II OSK 2598/10)].

Brak jest jakichkolwiek postaw do stosowania, celem wznowienia postępowania, wskazywanego przez Z. R. przepisu art. 145 § 2 k.p.a., w jego wyłącznie finalnej części. Zgodnie z tym unormowaniem, z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego.

Z. R. ani do podania o wznowienie postępowania, ani do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie załączył orzeczenia sądu lub innego organu, stwierdzającego popełnienie przestępstwa lub sfałszowanie jakiegoś dowodu, zaś sformułowanie o przestępstwie, "które nie może być zakończone wyrokiem, bowiem czyn ten nie podlega weryfikacji sądów karnych czy prokuratury", jest pozbawione jakiejkolwiek wartości prawnej. Z. R. nie wykazał zatem zaistnienia przyczyn wznowienia postępowania, przez co w istocie nie uzasadnił wniosku o wznowienie postępowania. Za skonkretyzowanie owych przyczyn nie można uznać gołosłownego twierdzenia o spowodowaniu "niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia" Z. R. Subiektywne odczucie wnioskodawcy, że popełniono przestępstwo nie jest dowodem jego popełnienia. Podstawą wznowienia postępowania nie może być poczucie krzywdy "jakie miałyby mu wyrządzić organy administracji swoim postępowaniem".

Dodało, że nie jest rzeczą organu administracji, przeprowadzenie we własnym zakresie dowodu na okoliczność wydania orzeczenia sądu lub innego organu stwierdzającego popełnienia przestępstwa lub sfałszowania dowodu. Natomiast twierdzenie skarżącego, że "dowody i okoliczności popełnienia przestępstwa znajdują się w posiadaniu organu administracyjnego i są mu znane z urzędu" nie polegają na prawdzie.

Stwierdziło też, że zawarty we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzut o działaniu w zmowie Kolegium i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie zasługuje na komentarz.

W skardze na między innymi powyższe postanowienie Z. R. wniósł o stwierdzenie słusznego interesu strony do zmiany orzeczeń w trybie art. 145, 154, 156 k.p.a. W uzasadnieniu skargi stwierdził: "Wyrażam swoje niezadowolenie z rozstrzygnięcia i uważam, że organy kierują się dowolnością w rozstrzyganiu orzekając za każdym razem w inny sposób w zależności od tego, jak im wygodniej w danej chwili".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do argumentacji skargi Kolegium zauważyło, że nie wnosi ona niczego nowego do sprawy i dlatego Kolegium w całości, podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] lutego 2015r. ([...]) oraz motywach jego uzasadnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Akt administracyjny jest niezgodny z prawem o ile przy jego wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, wówczas to sąd w oparciu o art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., może w zależności od okoliczności uchylić decyzję, stwierdzić jej nieważność lub uznać, że została wydana z naruszeniem prawa.

Jednakże zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrola Sądu, oparta na wskazanych wyżej przepisach, daje podstawę do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie i postanowienie organu I instancji nie narusza prawa.

Przedmiotem rozpoznania organów był wniosek skarżącego z dnia 30 października 2014 r. o wznowienie postępowania w opisanej na wstępie sprawie.

Instytucję wznowienia postępowania administracyjnego regulują przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., Nr 267 ze zm.) w art. 145-153.

Przesłanki wznowienia postępowania określa art. 145 § 1 k.p.a.

Stanowi on: w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,

2) decyzja została wydana w wyniku przestępstwa,

3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publiczne, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27,

4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję,

6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,

7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2).

8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

§ 2 stanowi, że z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowane dowody lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego.

Art. 145 a i 145 b k.p.a. stanowią zaś, że:

Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą na podstawie którego została wydana decyzja (art. 145a § 1 k.p.a.).

Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy zostanie wydane orzeczenie sądu stwierdzające naruszenie zasady równego traktowania, zgodnie z ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrażaniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania (Dz.U. Nr 254, poz. 1700), jeżeli naruszenie tej zasady miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną (art. 145 b k.p.a.).

§§ 2 powyższych przepisów określiły (art. 145 a i 145 b) terminy wnoszenia skarg, jest to jeden miesiąc, w pierwszym przypadku od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, w drugim, od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu.

Przesłanki wznowienia postępowania to przesłanki, których wystąpienie otwiera możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Jedną z takich okoliczności jest właśnie rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną po drugie wystąpienie jednej z wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1, art. 145 a, art. 145 b podstaw prawnych wznowienia, a także przesłanka terminu – art. 146 § 1.

Konsekwencje prawne wystąpienia przesłanek określonych w art. 145 § 1 art. 145 a i art. 145 b k.p.a. muszą być wyprowadzane w związku z art. 149; wystąpienie jednej z przesłanek określonych w wymienionych przepisach i nie uchybienie terminu określonego w art. 148 daje podstawę do wydania w trybie art. 149 § 1 i § 2 postanowienia o wszczęciu postępowania.

Pierwszy zatem etap postępowania ogranicza się wyłącznie do badania, czy zaistniały wymienione wyżej przesłanki do wznowienia postępowania.

Oczywistym w sprawie jest, że nie zaistniały przesłanki określone w art. 145 a i 145 b; przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu jest art. 145 § 1 k.p.a.

Analizując istnienie tych przesłanek w niniejszej sprawie należy przywołać wypowiedzi skarżącego znajdujące się w jego pismach.

W piśmie z dnia 30 października 2014 r., w którym wniósł o wznowienie postępowania skarżący podał, że żąda wznowienia postępowania:

"Wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia zagrożenia dla życia i zdrowia mojego wywołanego wydanym w sprawie decyzjami organów administracyjnych, na których treść zdaniem skarżącego miało także wpływ przestępstwo, które nie może być zakończone wyrokiem, bowiem czyn ten nie podlega weryfikacji sądów karnych czy prokuratury (...) Datą okoliczności będącą postawą do wznowienia jest data złożenia wniosku o wznowienie, gdyż wznowienia postępowania domagam się przede wszystkim w trybie art. 145§2 k.p.a. bowiem wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia mojego. Okoliczność ta wysnuta jest jedynie z subiektywnych odczuć skarżącego i nie podlega swobodnej ocenie organu administracyjnego ani sądu administracyjnego zobowiązując do wznowienia postępowania, jeżeli w sposób uzasadniony zwróci się o to skarżący (...) "Nie mam obowiązku okazywać dokumentów, na okoliczność, która jest oczywista i nie powinna budzić wątpliwości oraz, że dowody i okoliczności popełnienia przestępstwa znajdują się w posiadaniu organu administracyjnego i są znane mu z urzędu.

Odwołanie i skarga nie zawierają w tej kwestii żadnych wypowiedzi.

W ocenie Sądu twierdzenia zawarte w piśmie z dnia 30 października 2014r. są enigmatyczne, zawierają ogólne hasła dotyczące zagrożenia życia i zdrowia skarżącego, która to okoliczność "jest wysnuta z obiektywnych odczuć skarżącego i nie podlega swobodnej ocenie". Skarżący mówi o przestępstwie – stwierdzając jednocześnie, że nie może być ono stwierdzone wyrokiem bo nie podlega weryfikacji sądów karnych czy prokuratury, ale jest oczywiste dla organów. Ta ostatnia wypowiedź skłania do rozważenia, czy wniosek skarżącego należałoby rozpoznać w oparciu o art. 145§1 pkt 2 kpa na który wskazuje we wniosku o wznowienie postępowania. Jednakże z samych twierdzeń wniosku przedstawionych wyżej wynika, że wskazane "przestępstwo" - nie określone przez skarżącego, nie zostało stwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu.

Literatura i orzecznictwo stojącą na stanowisku, że wznowienie postępowania na powyższej podstawie jest dopuszczalne, jeżeli łącznie zostaną spełnione następujące warunki: a) musi mieć miejsce fakt popełnienia przestępstwa, b) stwierdzony jest on prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Stwierdza się też, że od tego warunku dopuszczalne są wyjątki, gdy popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia ludzkiego lub poważnej szkody dla interesu społecznego (art. 145§2) oraz w razie gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa, pomiędzy wydaniem decyzji a popełnieniem przestępstwa istnieje związek przyczynowy. Pomiędzy przestępstwem, a wydaniem decyzji musi zachodzić związek przyczynowy, przy tej podstawie natomiast nie ma znaczenia prawnego czy przestępstwo miało wpływ na treść decyzji (Komentarz – Kodeks postępowania administracyjnego B. Adamiak, J. Borkowski 7 wydanie str. 640, Wydawnictwo CH. Beck).

W niniejszej sprawie przestępstwo nie zostało stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu (co stwierdza sam skarżący) brak jest jakichkolwiek przesłanek do stwierdzenia, że takowe w ogóle miało miejsca. Jak należy się domyślać w ocenie skarżącego przestępstwem jest wydanie przez organ (organy) decyzji nieprzyznającej zainteresowanemu określonego świadczenia.

Zatem mimo wskazania przez skarżącego przesłanki wznowienia postępowania określonej w przepisach prawa, jej istnienie w rzeczywistości nie zostało nawet uprawdopodobnione.

Trafnie zauważa organ, że subiektywne odczucia zainteresowanego, że popełniono przestępstwo, nie może być podstawą do wznowienia postępowania.

Organ I instancji stwierdził również, iż nieprawdziwe są twierdzenia wnioskodawcy "że dowody i okoliczności popełnienia przestępstwa znajdują się w posiadaniu organu administracyjnego i są znane mu z urzędu".

Ostatecznie mając powyższe na uwadze należy uznać, że skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanki uzasadniającej wznowienie postępowania.

W tych okolicznościach organy miały podstawę do zastosowania art. 149 § 3 kpa (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 czerwca 1999r., sygn. III NO 5/99 OSNAPiUS 1/1/2000 poz. 564).

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art 151 p.p.s.a. skargę oddalił.