Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 406/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1 i 2 pkt 6 i ust. 3 pkt 5. art. 12 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 576
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity
article: art. 151, art. 132
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Sławomir Antoniuk Sędzia WSA – Adam Lipiński Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – spec. Ewa Kielak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2017 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania co celów kolekcjonerskich pozwolenia na pistolety maszynowe i karabinki samoczynne – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 10 ust. 1 i 2 pkt 6 i ust. 3 pkt 5 w zw. z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.) oraz art. 104, art. 107 i art. 268a k.p.a., wydał skarżącemu J. S. pozwolenie na broń palną do celów kolekcjonerskich w liczbie 25 egzemplarzy, tj.:

1. broni palnej bojowej, gazowej, alarmowej w postaci pistoletów lub rewolwerów centralnego zapłonu o kalibrach od 6 mm do 12 mm,

2. pistoletów sygnałowych,

3. strzelb powtarzalnych o kalibrze wagomiarowym 12,

4. broni dopuszczonej do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów,

5. broni bocznego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze do 6 mm,

6. broni centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze do 12 mm,

7. broni gładkolufowej,

8. broni przystosowanej do strzelania wyłącznie przy pomocy prochu czarnego (dymnego),

9. broni alarmowej albo innej broni palnej konstrukcyjnie przeznaczonej do strzelania wyłącznie amunicją ślepą, w tym samoczynnej,

z wyłączeniem:

– pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm,

– karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm.

W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 10 ust. 5 ustawy o broni i amunicji, pozwolenie na broń palną do celów kolekcjonerskich nie może być wydane na broń szczególnie niebezpieczną w postaci samoczynnej broni palnej, zdolnej do rażenia celów na odległość.

W odwołaniu z dnia [...] listopada 2016 r. do Komendanta Głównego Policji skarżący podał, że zastosowanie w zaskarżonej decyzji wyłączenia jest niezgodne z treścią jego wniosku, bowiem organ I instancji dokonał tego ograniczenia z własnej inicjatywy. Podał dalej, nie zgadza się z takim rozstrzygnięciem, gdyż przeczą temu wyniki zastosowania reguł egzegezy prawniczej, które wskazują na błędność takiego rozumowania. Dwa rodzaje broni szczególnie niebezpiecznej obejmuje treść art. 10 ust. 4 pkt ustawy, wskazując możliwość wydania na nią pozwolenia do celów kolekcjonerskich. Przeciwne rozumowanie wskazywałoby na nieracjonalność prawodawcy, który w ramach tej samej ustawy wprowadził dwa przepisy, których stosowanie całkowicie wyłącza regulacje art. 10 ust. 5.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2016 r. nr [...]. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 6 i ust. 3 pkt 5 oraz art. 12 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z tymi przepisami pozwolenie na broń wydaje się, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni, przy czym w przypadku broni palnej do celów kolekcjonerskich, za ważną przyczynę uważa się w szczególności udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze kolekcjonerskim. Przepis art. 12 ust. 1 tej ustawy stanowi natomiast, że pozwolenie na broń wydawane jest w drodze decyzji administracyjnej, w której określa się cel, w jakim zostało wydane oraz rodzaj i liczbę egzemplarzy broni. W myśl zaś przepisu art. 10 ust. 5 pkt 1, pozwolenie nie może być wydane na broń szczególnie niebezpieczną w postaci samoczynnej broni palnej, zdolnej do rażenia celów na odległość, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 2 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem świadectwo broni na broń szczególnie niebezpieczną, o której mowa w art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy, może być wydane wyłącznie przedsiębiorcom i jednostkom organizacyjnym, którzy na podstawie odrębnych przepisów powołali wewnętrzne służby ochrony, jeżeli broń jest niezbędna do wykonywania przez te służby zadań wynikających z planu ochrony, a także przedsiębiorcom, którzy uzyskali koncesje na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, jeżeli broń jest im niezbędna w zakresie i formach określonych w koncesji oraz organizatorom kursów kształcących w zawodzie pracownika ochrony. Definicję broni samoczynnej zawiera natomiast § 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 sierpnia 2011 r. w sprawie rodzajów broni palnej odpowiadających kategoriom broni palnej określonym w dyrektywie w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. U. Nr 191, poz. 1140). Zgodnie z tą definicją, bronią samoczynną jest broń palna przeładowująca się automatycznie po każdym oddanym strzale i przystosowana do odstrzelenia za jednym uruchomieniem spustu więcej niż jednego naboju (na podstawie § 2 rozporządzenia została ona zaliczona do kategorii A broni palnej). Jednocześnie Rzeczpospolita Polska na podstawie art. 6 Dyrektywy Rady z dnia 18 czerwca 1991 r. nr 91/477/EWG w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. U.E L. z 13 września 1991 r. Nr 256 poz. 51 ze zm.) została zobligowana do podjęcia wszelkich czynności w celu zakazania nabywania i posiadania broni palnej i amunicji sklasyfikowanej w kategorii A. Realizacją przedmiotowego zobowiązania zatem z pewnością jest treść art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, który wprowadza generalny i niebudzący wątpliwości zakaz wydawania osobom fizycznym, w tym również kolekcjonerom, pozwolenia na broń samoczynną zdolną do rażenia celów na odległość. Ponadto w art. 6 Dyrektywy wskazano, iż w szczególnych przypadkach właściwe władze mogą wydać pozwolenie na broń i amunicję, gdy nie jest to sprzeczne z bezpieczeństwem i porządkiem publicznym. W tej sytuacji nie ulega wątpliwości, że w ramach pozwolenia na broń kolekcjonerską broni samoczynnej zdolnej do rażenia celów na odległość, nie mogą posiadać osoby fizyczne, w tym również kolekcjonerzy broni. Zatem pozwolenie na broń wydane w celach kolekcjonerskich uprawnia wyłącznie do posiadania broni i amunicji do niej: palnej bojowej, gazowej, alarmowej w postaci pistoletów lub rewolwerów centralnego zapłonu o kalibrach od 6 mm do 12 mm, przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej o średniej wartości prądu w obwodzie przekraczającej 10 mA, miotaczy gazu obezwładniającego, pistoletów sygnałowych, strzelb powtarzalnych o kalibrze wagomiarowym 12, broni dopuszczonej do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów, broni palnej bocznego zapłonu z lufami gwintowanymi, o kalibrze do 6 mm, centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze do 12 mm, gładkolufowej, broni przystosowanej do strzelania wyłącznie przy pomocy prochu czarnego (dymnego), a także innej broni palnej konstrukcyjnie przeznaczonej do strzelania wyłącznie amunicją ślepą, w tym samoczynnej. Reasumując, zestawienie przepisu art. 10 ust. 4 pkt 7 ustawy o broni i amunicji z zawartym w przepisie art. 10 ust. 5 pkt 1, zakazem wydawania osobom fizycznym, w tym również kolekcjonerom, pozwolenia na broń samoczynną zdolną do rażenia celów na odległość oraz z treścią art. 6 Dyrektywy Rady 6 z dnia 18 czerwca 199 lr. nr 91/477/EWG w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. U.E L. z dnia 13 września 1991 Nr 256 poz. 51 ze zm.) i rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 sierpnia 2011 r. w sprawie rodzajów broni palnej odpowiadających kategoriom broni palnej określonym w dyrektywie w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni, nie pozostawia wątpliwości, że zawarcie w decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] przyznającej stronie pozwolenie na broń palną w celu kolekcjonerskim zapisu wskazującego na odmowę przyznania stronie pozwolenia na broń szczególnie niebezpieczną, tj. pistolety maszynowe o kalibrze od 6 mm do 12 mm oraz karabinki samoczynne o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm nie narusza prawa. Przeciwnie – działanie takie jest zgodne z prawem, skoro istnieje konkretny przepis (art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy), wyłączający możliwość posiadania broni szczególnie niebezpiecznej w jakimkolwiek celu przez osoby fizyczne. Jak wynika z powyższego, dyrektywy unijne, stanowiące element wspólnotowego prawa wtórnego, skierowane do państw członkowskich, określają cel, który powinien zostać osiągnięty w wyznaczonym terminie, natomiast wybór formy i sposobu realizacji tego celu pozostawiony jest organom krajowym. Zatem wiążą one tylko w zakresie rezultatu, który ma być osiągnięty, czyli co do skutku. Powyższe wynika z art. 249 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Stosując wykładnię funkcjonalną przyjąć należy, że intencją racjonalnego ustawodawcy, który ustanowił przepisy odnoszące się do wyjątkowej, bo podlegającej reglamentacji, sfery pozwoleń na broń, nie było otwarcie dostępu do broni samoczynnej dla osób fizycznych, w tym kolekcjonerów. Przy stosowaniu wykładni tych przepisów należy mieć na uwadze ich restrykcyjny charakter. Z tych przyczyn nie jest prawidłowy pogląd strony, że z treści przepisu art. 10 ust. 4 pkt 7 wynika, że ustawodawca wyłączył ze zbioru broni samoczynnej, określonej w art. 10 ust. 5 i zdefiniowanej jako broń szczególnie niebezpieczna pistolety maszynowe o kalibrze od 6 mm do 12 mm oraz karabinki samoczynne o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm (opisane w art. 10 ust. 4 pkt 2 lit. c i e tej ustawy). Tym samym zastosowanie w zaskarżonej decyzji wyłączenia dotyczącego broni szczególnie niebezpiecznej w żaden sposób nie ogranicza jej żądania, a jest jedynie konsekwencją obowiązujących przepisów prawa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący J. S. zarzucił zaskarżonej decyzji obrazę prawa materialnego, przez błędną wykładnię treści przepisu art. 10 ust. 4 pkt 7 i ust. 5 ustawy o broni i amunicji. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że organ II instancji ograniczył swoje rozważania do analizy obowiązujących przepisów poprzez zastosowanie wykładni językowej, co w przedmiotowej sprawie jest zabiegiem niewystarczającym. Uzyskanie prawidłowego wyniku w procesie stosowania prawa, wymaga sformułowania jednoznacznych norm z treści przepisów prawa. W tym przypadku mamy do czynienia z dwoma przepisami, które przy literalnej ocenie ich brzmienia wskazują na odmienny sposób regulacji tego samego zagadnienia:

– art. 10 ust. 4 pkt 7 ustawy o broni i amunicji wskazuje, iż w ramach pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich można posiadać m. in. broń określoną w art. 10 ust. 4 pkt 2 lit. "c" i "e" tj. pistolety maszynowe o kalibrze od 6 mm do 12 mm i karabinki samoczynne o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm;

– art. 10 ust. 5 ustawy o broni i amunicji formułuje zakaz wydawania pozwolenia na broń szczególnie niebezpieczną, do której zalicza w sposób ogólny każdy rodzaj samoczynnej broni palnej, zdolnej do rażenia celów na odległość, a więc także tej wymienionej przez ustawodawcę w art. 10 ust. 4 pkt lit c i e.

Aby ustalić właściwe brzmienie normy w przypadku sprzeczności przepisów, konieczne jest zastosowanie jednej z reguł kolizyjnych – reguły merytorycznej. Analizując brzmienie art. 10 cyt. ustawy należy uznać, że w ust. 5 ustawodawca zawarł przepis o charakterze ogólnym, wyrażający zakaz wydawania pozwolenia na broń szczególnie niebezpieczną. Jednocześnie w ust. 4 pkt 2 lit. "c" i "e" zawarł przepis o charakterze szczególnym w stosunku do ust. 5, gdzie wymienił dwa rodzaje broni szczególnie niebezpiecznej, na którą można wydać pozwolenie na broń do celów ochrony osób i mienia. Te dwa rodzaje broni szczególnie niebezpiecznej obejmuje również treść ust. 4 pkt 7, wskazując możliwość wydania na nią pozwolenia na broń do celów kolekcjonerskich. Pomiędzy wskazanymi przepisami, zawartymi w art. 10 ust. 5 i art. 10 ust. 4 pkt 4 i 7 zachodzi więc relacja lex generalis – lex specialis, co w konsekwencji, zgodnie z obowiązującą w polskim systemie prawnym regułą "lex specialis derogat legi generali", wskazuje pierwszeństwo regulacji zezwalającej na wydanie pozwolenia na wskazane dwa rodzaje broni, zaliczanej do szczególnie niebezpiecznej, w przypadku przeznaczenia jej do celów ochrony osób i mienia oraz kolekcjonerskich. W ten sposób otrzymujemy właściwe brzmienie normy, która wskazuje, że zakazane jest wydawanie pozwolenia na broń szczególnie niebezpieczną w postaci samoczynnej broni palnej, zdolnej do rażenia celów na odległość, z wyjątkiem:

– wydawania świadectwa broni na broń szczególnie niebezpieczną przedsiębiorcom i jednostkom organizacyjnym, którzy na podstawie odrębnych przepisów powołali wewnętrzne służby ochrony, jeżeli broń jest niezbędna do wykonywania przez te służby zadań wynikających z planu ochrony, a także przedsiębiorcom, którzy uzyskali koncesje na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, jeżeli broń jest im niezbędna w zakresie i formach określonych w koncesji oraz organizatorom kursów, kształcącym w zawodzie pracownika ochrony;

– wydawania pozwolenia na broń palną do celów ochrony osób i mienia w postaci pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm i karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm;

– wydawania pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich w postaci pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm i karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm.

Zawężając swoje zabiegi interpretacyjne do zastosowania wykładni językowej, organ II instancji doprowadził do niedopuszczalnego ustalenia znaczenia normy, przy którym pewne jej zwroty traktowane są jako zbędne. Tym samym osiągnął wynik wskazujący na niedopuszczalne uznanie nieracjonalności prawodawcy, który w świetle rozważań organu miał wprowadzić do ustawy o broni i amunicji całkowicie zbędne zapisy zawarte w art. 10 ust. 4 pkt 2 lit. "c" i "e" oraz w art. 10 ust. 4 pkt 7, w części dotyczącej broni określonej w art. 10 ust. 4 pkt 2 lit "c" i "e". W dalszej części uzasadnienia powołał się na stanowisko judykatury i stwierdził, że w toku swoich rozważań organ wskazał, iż zastosowana przez niego wykładnia przepisów ustawy o broni i amunicji zgodna jest z rozumieniem przepisów prawa Unii Europejskiej. Nie sposób uznać trafności tej argumentacji, albowiem treść przywołanego przez organ art. 6 Dyrektywy Rady z dnia 18 czerwca 1991 r. nr 91/477/EWG w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. U. E L. z 13 września 1991 r., nr 256, poz. 51 z późn. zm.) nie stoi w sprzeczności z przedstawioną interpretacją przepisów ustawy o broni i amunicji. W zdaniu pierwszym art. 6 wskazanej Dyrektywy Rady, sformułowane zostały ogólne zalecenia dla Państw Członkowskich, aby podejmowały właściwe czynności w celu zakazania nabywania i posiadania broni palnej sklasyfikowanej w kategorii A, a więc również automatycznej broni palnej. Jednak w zdaniu drugim art. 6 wskazano, że w szczególnych przypadkach właściwe władze mogą wydać pozwolenie na taką broń palną, gdy nie jest to sprzeczne z bezpieczeństwem publicznym i porządkiem publicznym. Poza sporem wydaje się pozostawać uznanie, że polski ustawodawca, po wejściu naszego kraju do Unii Europejskiej, dokonał implementacji tejże dyrektywy do polskiego porządku prawnego, będąc do tego zobowiązanym traktatem akcesyjnym. Jednak bezpośrednim dowodem na to, że rozpatrywane przepisy art. 10 zostały wprowadzono do polskiej ustawy o broni i amunicji z uwzględnieniem regulacji cyt. Dyrektywy Rady, jest ustawa z dnia 5 stycznia 2011 roku o zmianie ustawy o broni i amunicji (...) (Dz. U. 2011.38.195). W uzasadnieniu projektu tej ustawy wskazano, że projekt nowelizacji ustawy ma na celu "zmianę przepisów implementujących dyrektywę Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. Urz. WE L 256 z 13.09.1991) – w oparciu o kilkuletnie doświadczenia w funkcjonowaniu przepisów krajowych, a także wprowadzenie innych zmian w ustawach, bezpośrednio związanych z dostosowaniem prawa krajowego do prawa Unii Europejskiej". Tym samym należy uznać, że określone w zdaniu drugim art. 6 Dyrektywy Rady wyjątkowe okoliczności zostały uwzględnione w ustawie o broni i amunicji, gdzie właśnie w art. 10 ust. 4 pkt 2 i 7 oraz art. 29 ust. 2 ustawodawca przewidział wyjątki od ogólnego zakazu nabywania i posiadania broni palnej sklasyfikowanej w kategorii A, a więc również automatycznej broni palnej. Odmienna interpretacja stosowana przez organ II instancji wyczerpuje znamiona niedopuszczalnej wykładni prawa contra legem i w swej istocie prowadzi do korekty ustawy, traktowanej także jako zakazane prawotwórstwo. Dalej wskazał, że w praktyce stosowania omawianych przepisów ustawy o broni i amunicji przez organy Żandarmerii Wojskowej, przyjmuje się wykładnię pozwalającą na wydawanie pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów kolekcjonerskich również w zakresie obejmującym pistolety maszynowe o kalibrze od 6 mm do 12 mm i karabinki samoczynne o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał, że wykładnia przepisów ustawy o broni i amunicji winna zmierzać w kierunku zawężającym, a nie rozszerzającym. Celem ustawodawcy nie było bowiem otwarcie dla osób fizycznych, w tym kolekcjonerów, dostępu do broni szczególnie niebezpiecznej. Tym samym należy przyjąć, że broń niebezpieczna, bez względu na kaliber, nie może być wydawana, z tym, że ograniczenie to nie dotyczy przedsiębiorców i jednostek organizacyjnych, którzy na podstawie odrębnych przepisów powołali wewnętrzne służby ochrony, jeżeli broń jest niezbędna do wykonywania przez te służby zadań wynikających z planu ochrony; przedsiębiorców którzy uzyskali koncesje na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, jeżeli broń jest im niezbędna w zakresie i formach określonych w koncesji oraz organizatorów kursów, kształcącym w zawodzie pracownika ochrony. Skarżący jest osobą fizyczną (nie jest przedsiębiorcą, jednostką organizacyjną w zakresie usług ochrony, którym to podmiotom broń jest niezbędna do organizowania kursów i kształcenia w zawodzie pracownika ochrony), a zatem jest wyłączony podmiotowo z możliwości przyznania mu prawa na posiadanie broni, o której mowa w art. 10 ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 10 ust. 1, to jest na broń szczególnie niebezpieczną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni, a według ust. 2 pkt 6, pozwolenie na broń wydaje się w szczególności w celach kolekcjonerskich. Z kolei na podstawie ust. 3 pkt 5), za ważną przyczynę, o której mowa w ust. 1, uważa się w szczególności udokumentowane członkowstwo w stowarzyszeniu o charakterze kolekcjonerskim – dla pozwolenia na broń do celów kolekcjonerskich. Ponadto stosownie do brzmienia ust. 4 pkt 2) lit. c) i d), pozwolenie na broń, wydane w celach, o których mowa w ust. 2, uprawnia do posiadania następujących rodzajów broni i amunicji do niej do celów ochrony osób lub mienia: pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm i strzelb powtarzalnych o kalibrze wagomiarowym 12, a zgodnie z pkt 7), a zgodnie z pkt 7), do celów kolekcjonerskich lub pamiątkowych – broni, o której mowa w pkt 1 – 6. Tymczasem, o czym stanowi przepis ust. 5 pkt 1, pozwolenie na broń, o którym mowa w ust. 1, nie może być wydane, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 2 (świadectwo broni może być wydane przedsiębiorcom, którzy uzyskali koncesje na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, jeżeli broń jest im niezbędna w zakresie i formach określonych w koncesji), na broń szczególnie niebezpieczną w postaci samoczynnej broni palnej, zdolnej do rażenia celów na odległość.

Analizując powyższe przepisy należy dojść do wniosku, że to przepis art. 10 ust. 5 ustawy – wbrew stanowisku skarżącego – jest przepisem specjalnym w stosunku do przepisu art. 10 ust. 4 pkt 7), bowiem poprzez sformułowanie "pozwolenie na broń, o którym mowa w ust. 1, nie może być wydane (...) na broń szczególnie niebezpieczną w postaci samoczynnej broni palnej, zdolnej do rażenia celów na odległość", przez co w sposób jednoznaczny wyłącza wydania przez organ Policji pozwolenia ten broń (ust. 1) w celach kolekcjonerskich (ust. 2 pkt 6), co w konsekwencji powoduje, iż w tym przedmiocie nie stosuje się ust. 4, ponieważ jest w nim mowa o pozwoleniach na broń wydanych w celach, "o których mowa w ust. 2". Ponadto pozwolenie na broń szczególnie niebezpieczną w postaci samoczynnej broni palnej, zdolnej do rażenia celów na odległość, co już wyżej wykazano, może być wydane jedynie przedsiębiorcom, którzy uzyskali koncesje na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, jeżeli broń jest im niezbędna w zakresie i formach określonych w koncesji.

Reasumując, słusznie skarżący w skardze powołał się na zasadę lex specialis derogat legi generali, lecz – co już wyżej wykazano w ocenie Sądu, wbrew stanowisku skarżącego – to art. 10 ust. 5 pkt 1) jest przepisem lex specialis, zaś art. art. 10 ust. 4 pkt 4) przepisem lex generalis. Za takim odkodowaniem powyższych norm prawnych przemawia wykładnia systemowa i funkcjonalna powyższych przepisów, bowiem posiadanie broni ma charakter reglamentacyjny, a nie charakteryzuje się powszechnym dostępem do niej.

W dalszej części wskazać należy, że definicja broni palnej samoczynnej jest zawarta w § 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 sierpnia 2011 r. w sprawie rodzajów broni palnej odpowiadających kategoriom broni palnej określonym w dyrektywie w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. U. Nr 191, poz. 1140) zgodnie z którą, jest to broń palną, która przeładowuje się automatycznie po każdym oddanym strzale i jest przystosowana do odstrzelenia za jednym uruchomieniem spustu więcej niż jednego naboju. Ponadto w myśl § 2 pkt 1) lit. a), kategoriom broni palnej określonym w dyrektywie odpowiadają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej następujące rodzaje broni palnej: kategorii A, broń palna samoczynna, zdolna do rażenia celów na odległość.

Tymczasem Rzeczpospolita Polska na podstawie art. 6 ust. 1 Dyrektywy Rady z dnia 18 czerwca 1991 r. nr 91/477/EWG w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. UE. L. z 13 września 1991 r. Nr 256 poz. 51 ze zm.) została zobowiązana, żeby bez uszczerbku art. 2 ust. 2 podjęła wszelkie właściwe środki, aby zakazać nabywania i posiadania broni palnej, istotnych komponentów i amunicji sklasyfikowanych w kategorii A. Państwa członkowskie, zgodnie z tym przepisem zapewniają, aby ta broń palna, istotne komponenty i amunicja, które w sposób niezgodny z prawem znajdują się w posiadaniu z naruszeniem tego zakazu, zostały skonfiskowane.

Reasumując, mając na uwadze powyższe przepisy doszedł Sąd do przekonania, że odmowa wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich w postaci pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm oraz karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm, jest prawnie uzasadniona. Wprawdzie zgodnie z art. 6 ust. 3 Dyrektywy Rady, państwa członkowskie mogą w szczególnych indywidualnych, wyjątkowych i należycie uzasadnionych przypadkach zadecydować o wydawaniu kolekcjonerom pozwoleń na nabycie i posiadanie broni palnej, istotnych komponentów i amunicji sklasyfikowanych w kategorii A, pod warunkiem spełnienia rygorystycznych warunków w zakresie bezpieczeństwa, w tym wykazania przed właściwymi organami krajowymi, że podjęto środki w celu wyeliminowania wszelkich zagrożeń dla bezpieczeństwa publicznego lub porządku publicznego oraz że dana broń palna, dane istotne komponenty i dana amunicja są przechowywane w sposób zapewniający poziom bezpieczeństwa proporcjonalny do zagrożeń związanych z nieuprawnionym dostępem do takich przedmiotów. Jednakże skarżący składając wniosek o pozwolenie na broń, nie wykazał w żadnym stopniu przed organem Policji, że podjął środki w celu wyeliminowania wszelkich zagrożeń dla bezpieczeństwa publicznego lub porządku publicznego oraz że broń palna sklasyfikowana w kategorii A, będzie przechowywane w sposób zapewniający poziom bezpieczeństwa proporcjonalny do zagrożeń związanych z nieuprawnionym dostępem do tej broni.

Natomiast odnośnie powołanego w skardze wyroku WSA sygn. akt II SA/Wa 519/13 wskazać należy, że został on wydany w sprawie, w której organ zastosował tryb nadzwyczajny, stwierdzając nieważność decyzji w części dotyczącej wydania pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich w postaci pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm oraz karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm z powodu rażącego naruszenia art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy o broni i amunicji (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Dlatego orzeczenie to nie może nieć żadnego zastosowania w niniejszej spawie i stanowić wiążącą wykładnię art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy, zwłaszcza w innym postępowaniu, niż dotyczącym nieważności decyzji administracyjnej z powodu rażącego naruszenia prawa.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.