Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3320/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 25 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2007 nr 124 poz 859
law: Ustawa z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.

SENTENCJA

Dnia 29 maja 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anita Wielopolska Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.) Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 maja 2017 roku w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. S. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2016 roku numer [...] w przedmiocie zobowiązania do zagospodarowania odpadu oddala skargę.


UZASADNIENIE

I. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także "Sądu") postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej także "GIOŚ"), po rozpatrzeniu zażalenia S. S. (dalej także "skarżącego") na postanowienie GIOŚ z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], wydane w przedmiocie zastosowania procedur określonych w art. 24 ust. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z dnia 12 lipca 2006 r. ze zm.), dalej także "rozporządzenia nr 103/2006", utrzymał własne postanowienie w mocy.

II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez GIOŚ zaskarżonego obecnie postanowienia z dnia [...] października 2016 r., przedstawia się następująco:

1. W związku z kontrolą zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r., dot. sprowadzenia pojazdu marki: [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], przeprowadzoną przez funkcjonariuszy Oddziału Celnego II w [...], zaszło podejrzenie, iż ww. pojazd, może stanowić odpad, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 ze zm.). W związku z powyższym, Naczelnik Urzędu Celnego w [...], pismem z dnia [...] kwietnia 2016r., znak: [...], zawiadomił Głównego Inspektora Ochrony Środowiska o nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu odpadu oraz przekazał zebrane w tej sprawie dokumenty

- kopia dokumentu [...] – [...];

- kopia pisma M. W. Inspektora Ochrony Środowiska wraz z załącznikiem;

- kopia rachunku z dnia [...] listopada 2015 r., wraz z tłumaczeniem;

- kopia dokumentu "[...]", wraz z tłumaczeniem;

- kopia opinii nr [...], z dnia [...] marca 2016 r. wraz z kalkulacją naprawy Nr [...], sporządzona przez uprawnionego rzeczoznawcę samochodowego Pana M. T.;

2. Po dokonaniu analizy ww. materiału dowodowego, w dniu 19 kwietnia 2016 r. GIOŚ wszczął z urzędu postępowanie administracyjne, znak: [...], w sprawie określenia sposobu gospodarowania przez skarżącego (jako odbiorcę odpadu) odpadem o kodzie 16 01 04 * postaci uszkodzonego pojazdu marki: [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...].

3. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. GIOŚ wezwał skarżącego do zastosowania procedur określonych w art. 24 ust. 3 rozporządzenia Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, poprzez zagospodarowanie odpadu o kodzie 16 01 04* w postaci ww. uszkodzonego pojazdu, przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu pojazdów, posiadającego decyzję właściwego organu w zakresie gospodarki odpadami, wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od daty doręczenia postanowienia. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ przytoczył okoliczności, które w ocenie organu dowodzą iż pojazd ten stanowi odpad w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Ponadto organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 2 pkt 35 lit. a ww. rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006, międzynarodowe przemieszczenie omawianego odpadu jest przemieszczeniem nielegalnym.

4. Skarżący wniósł do GIOŚ zażalenie na postanowienie tego organu z dnia [...] czerwca 2016 r., wnosząc o jego zmianę poprzez uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania w sprawie uznania przedmiotowego pojazdu za odpad.

W zażaleniu skarżący podniósł następujące kwestie:

Do udziału w postępowaniu należy dopuścić poprzedniego właściciela pojazdu, tj. [...], [...], [...], [...].

W świetle [...] dokumentów sprowadzony przez skarżącego pojazd nie stanowi odpadu i istnieje możliwość jego naprawy i dalszej eksploatacji, a w certyfikacie własności nie ma zapisów wykluczających naprawę. Takie właśnie auto było atrakcyjne cenowo dla skarżącego, który liczył się z koniecznością dokonania stosownych napraw.

Wadliwe jest ustalenie GIOŚ, iż poprzedni właściciel przemieszczonego pojazdu pozbył się go na rzecz skarżącego, o czym miałaby świadczyć szeroki zakres uszkodzeń pojazdu, powstałych w wyniku kolizji drogowej, niedokonanie w pojeździe stosownych napraw oraz brak widoków na dalsze użytkowanie spornego pojazdu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Błędnym jest zakwalifikowanie przedmiotowego pojazdu jako odpadu o kodzie 16 01 04*, gdyż materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania przedmiotowego auta za zużyte lub nienadające się do eksploatacji.

W sprawie nie dokonano wnikliwej i rzetelnej analizy materiału dowodowego, nie badając niniejszej sprawy w sposób indywidualny, uogólniając uszkodzenia auta i wyolbrzymiając ich skutki, bezpodstawnie odstępując przy tym od powołania własnego rzeczoznawcy, czy też dokonania bezpośrednich oględzin auta.

III. Zaskarżonym obecnie postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. GIOŚ rozpatrzył zażalenie skarżącego na postanowienie GIOŚ z dnia [...] czerwca 2016 r., utrzymując to postanowienie w mocy.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie, organ wskazał w szczególności, co następuje:

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013r. poz. 21 ze zm.) przez odpady rozumie się "każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany". Należy w tym miejscu podkreślić, że zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2015r. sygn. akt II OSK 2874/13, dla uznania danego przedmiotu za odpad podlegający regulacjom ustawy z dnia 29 czerwca 2007r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2015r. poz. 1048) oraz rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. WE L 190 z 12 lipca 2006 ze zm.), "decydujące znaczenie ma stan prawny i faktyczny istniejący w chwili wprowadzenia produktu na terytorium Polski. Nabycie przez pojazd statusu odpadu uzależnione jest od tego, czy w momencie przekroczenia granicy może on być wykorzystywany zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem, a zatem, czy może on poruszać się po drogach. Z tej przyczyny w postępowaniu w sprawie dotyczącej międzynarodowego przemieszczania odpadów, nie bada się możliwości przywrócenia pojazdowi stanu technicznego umożliwiającego dopuszczenie do ruchu drogowego. To co stanie się w przyszłości z pojazdem, nie ma wpływu na uzyskany przez niego status odpadu". Dodatkowo wskazać należy, że w kategorii odpadów nie mogą być traktowane jedynie przedmioty, które posiadacz uważa za zbędne i których chciałby się pozbyć, ale też przedmioty podlegające powtórnemu gospodarczemu wykorzystaniu, po poddaniu ich procesowi odzysku (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 157/11). Tym samym, odpady mogą i podlegają obrotowi gospodarczemu, co pozostaje jednak bez wpływu na ich status.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż w dniu 12 listopada 2015 r. skarżący (zgodnie z tłumaczeniem) na podstawie umowy kupna/sprzedaży, nabył od [...], [..], [...], [...], pojazd marki [...] o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], posiadający tytuł własności pojazdu uszkodzonego, który posiada uszkodzenie lewego boku karoserii, uszkodzenie zawieszenia tylnego ze wskazaniem, że pojazd nie jeździ - silnik się nie włącza. Pojazd posiada pęknięcia i zadrapania lakieru. Skarżący złożył w Urzędzie Celnym w [...] zgłoszenie celne dotyczące ww. pojazdu. Do ww. zgłoszenia Skarżący w dniu [...] marca 2016 r. dołączył opinię rzeczoznawcy nr [...], z dnia [...] marca 2016 r. sporządzoną dla przedmiotowego pojazdu przez rzeczoznawcę Pana M. T. wraz z kalkulacją naprawy Nr [...] oraz dokumentacją fotograficzną. W przedmiotowej opinii wskazano uszkodzenie tyłu pojazdu z lewej strony. Wśród części do wymiany w ww. pojeździe Pan M.T. określił istotne elementy konstrukcji, mające istotny wpływ na użytkowanie i bezpieczeństwo jazdy, tj. ściana boczna tylna, wnęka koła ze wzmocnieniem, podłoga bagażnika. Powyższe uszkodzenia potwierdza dokumentacja fotograficzna. Istotne jest również, że wśród prac naprawczych ww. rzeczoznawca wskazał na konieczność "prostowania" pojazdu. Bardzo duży stopień uszkodzeń przedmiotowego pojazdu został również potwierdzony w dokumencie "[...]", w którym zgodnie z tłumaczeniem odnotowano " UWAGA: Niniejszy pojazd został uznany za uszkodzony w stopniu stanowiącym całkowitą utratą pojazdu zgodnie z CVC 11515 i nie może być ponownie zarejestrowany bez inspekcji numeru identyfikacyjnego pojazdu [...] zgodnie z CVC5505...". Ponadto w dokumencie tym wskazano "CVC 11515 wymaga by sprzedający i każdy następny sprzedający przy przekazywaniu własności pojazdu uznanego za uszkodzony w stopniu stanowiącym całkowitą utratą pojazdu zgodnie z prawidłowo spisanym świadectwem uszkodzenia pojazdu, ujawniał nabywcy przed łub w trakcie transakcji sprzedaży, że pojazd został uznany za uszkodzony w stopniu stanowiącym całkowitą utratą pojazdu".

Należy podkreślić, iż fakt konieczności prostowania pojazdu dowodzi tego, iż w przedmiotowym pojeździe naruszona została geometria pojazdu. Dokonanie "prostowania" pojazdu i ustalenie geometrii pojazdu jak przed szkodą może mieć wpływ na wytrzymałość elementów objętych takim zabiegiem, co w konsekwencji będzie mieć wpływ na bezpieczeństwo użytkowania takiego pojazdu, z uwagi na obniżenie wytrzymałości zderzeniowej.

W świetle powyższego należy zatem bezsprzecznie uznać, iż omawiany pojazd został zakupiony przez skarżącego, jako niesprawny technicznie, a wręcz bardzo poważnie uszkodzony i zarówno w dacie nabycia, jak i w dacie przemieszczania, pojazd ten nie mógł być użytkowany zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem.

Należy również podkreślić, że sporny pojazd nie spełnia kryteriów pojazdu używanego nadającego się do naprawy (typ 2 według Wytycznych Korespondentów nr [...] w sprawie przemieszczania odpadów w postaci pojazdów). W omawianym dokumencie wskazano bowiem, że pojazd używany nadający się do naprawy to taki pojazd, który może stać się przydatnym do ruchu drogowego, być wykorzystywany do swego pierwotnego przeznaczenia i spełniać europejskie normy bezpieczeństwa, po dokonaniu drobnych napraw, przy czym zakres drobnych napraw obejmuje:

1. Pękniętą lub rozbitą przednią szybę;

2. Rozbite lampy przednie lub tylne;

3. Silnik wystawiony na działanie czynników atmosferycznych ze względu na brak maski;

4. Nieotwierające lub niezamykające się drzwi lub drzwi zdjęte z zawiasów (każda para drzwi dołączona do pojazdu);

5. Konieczność wymiany klocków hamulcowych;

6. Rozładowany akumulator lub jego brak;

7. Całkowicie zużyty bieżnik opon;

8. Uszkodzona jest nieistotna część pojazdu; Pojazd powinien spełniać również dodatkowe warunki:

1. Pojazd nie jest skreślony ze stanu (pojazd powypadkowy nienadający się do naprawy);

2. Nie ma braków istotnych części i powierzchni/fragmentów (np. silnik, słupki, dach, oś, system wtrysku paliwa lub mocowanie skrzyni biegów) i nie są one poważnie uszkodzone, a ich naprawa nie przekracza wartości pojazdu w państwie wysyłki (np. po wypadku);

3. Brak oznak demontażu, np. brakujące siedzenia.

Jak wyjaśniono w zażalonym postanowieniu, ww. Wytyczne Korespondentów (źródło;[...] korenspondentow.pdf [...]) nie są prawnie wiążące, ale biorąc pod uwagę wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 13 grudnia 1989r. w sprawie C-322/88 należy wskazać, co następuje - w świetle akapitu piątego art. 189 Traktatu EWG, sądy krajowe są zobowiązane do uwzględnienia zaleceń (w tym wypadku - ww. Wytycznych), w celu rozstrzygania wniesionych do nich sporów, zwłaszcza gdy rzucają one światło na interpretację środków krajowych przyjętych w celu ich wdrożenia lub gdy są one przeznaczone do uzupełnienia wiążących przepisów wspólnotowych. Powyższe znajduje również potwierdzenie w wyroku WSA w Warszawie z dnia 4 listopada 2015r., sygn. akt IV SA/Wa 1454/15. Z uwagi na ww. argumentację, organ uważa za uzasadnione kierowanie się w niniejszej sprawie m.in. wytycznymi zawartymi w ww. dokumencie, które to wytyczne dają podstawę do uznania spornego pojazdu za odpad, a które przedstawiają w jaki sposób, w rozumieniu wspólnym wszystkich państw członkowskich, powinno być interpretowane rozporządzenie (WE) Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów.

Rozpatrując stan techniczny danego pojazdu, organ może zakwalifikować jako odpad nie tylko pojazd nienadający się do naprawienia (niemożność techniczna lub technologiczna albo nieopłacalność ekonomiczna, stan określany jako "szkoda całkowita"). Ewentualna naprawa i rejestracja pojazdu, nie wyklucza zakwalifikowania naprawionego pojazdu jako odpadu, bowiem w judykaturze utrwalony jest pogląd, że okoliczność, iż pojazd będzie mógł być poddany remontowi, nie wyklucza go spod kategorii odpadu. Zgodnie z ogólnymi wytycznymi Trybunału Sprawiedliwości UE, zawartymi w wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie C-l 94/05, odnośnie interpretacji pojęcia odpadów, pojęcie "odpadów" musi być interpretowane "w sposób szeroki" celem zapewnienia przez UE "wysokiego poziomu" ochrony środowiska, ponadto uwzględniona musi zostać "zasada prewencji i przezorności". Zasady te z kolei nakładają na organy administracji publicznej obowiązek podejmowania wszelkich działań, które mają na celu "zapobieżenie zdarzeniom mogącym (wystarczy sama możliwość) negatywnie oddziaływać na środowisko". Organ administracji powinien się zatem w swoich działaniach wykazać wysokim stopniem przewidywalności, ale i zapobiegawczości.

Reasumując, w ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska organ I instancji prawidłowo uznał, iż poprzedni właściciel ww. pojazdu sprzedał pojazd w stanie uszkodzonym, nie ingerując w jego stan techniczny, nie widział możliwości jego wykorzystania zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem. Powyższe oznacza "pozbycie się" ww. pojazdu, co stanowi przesłankę do uznania pojazdu za odpad w myśl art. 3 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, zgodnie z którym przez odpady rozumie się "każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany ".

Należy również zaznaczyć, iż w wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie C-l94/05 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, iż "zakwalifikowanie substancji lub przedmiotu jako odpadu w rozumieniu art. 1 lit. a dyrektywy 75/442 w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą 91/156, wynika przede wszystkim z zachowania posiadacza i ze znaczenia pojęcia "usuwać". Pojęcia te należy interpretować nie tylko w świetle celu dyrektywy, którym zgodnie z motywem trzecim jest ochrona zdrowia ludzi i środowiska przed szkodliwymi skutkami spowodowanymi przez zbieranie, transport, unieszkodliwianie, magazynowanie oraz składowanie odpadów, ale również w świetle art. 174 ust. 2 WE, który stanowi, że polityka Wspólnoty w dziedzinie środowiska naturalnego stawia sobie za .cel wysoki poziom ochrony i że opiera się na zasadzie ostrożności oraz na zasadach działania zapobiegawczego. Wynika stąd, że pojęcia te, a co za tym idzie pojęcie "odpady" nie mogą być interpretowane w sposób zawężający. Fakt, że dana substancja jest rzeczywiście "odpadem" w rozumieniu art. 1 lit a dyrektywy 75/442 w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą 91/156, winien być potwierdzony w świetle wszystkich okoliczności, z uwzględnieniem celu tej dyrektywy i jej skuteczności, która nie może zostać podważona. Pewne okoliczności mogą zatem stanowić wskazówkę występowania działania polegającego na "usuwaniu", zamiaru "usunięcia" lub zobowiązania do "usunięcia" substancji lub przedmiotu w rozumieniu tego przepisu. [...] Jako że dyrektywa 75/442 w sprawie odpadów nie proponuje żadnego kryterium ujawnienia woli usunięcia substancji lub przedmiotów przez posiadacza, państwa członkowskie wobec braku przepisów wspólnotowych mają swobodę wyboru sposobu dowodzenia okoliczności zdefiniowanych w dyrektywach, których transpozycji dokonują o ile nie podważa to skuteczności prawa wspólnotowego. Państwa członkowskie mogą zatem dla przykładu określić rożne kategorie odpadów, zwłaszcza w celu ułatwienia organizacji i kontroli gospodarki odpadami, przy czym obowiązki wynikające z dyrektywy lub innych przepisów prawa wspólnotowego dotyczących odpadów winny być przestrzegane, a kategorie ewentualnie wyłączone z zakresu stosowania aktów dokonujących transpozycji obowiązków wynikających z dyrektywy, są wyłączone zgodnie z jej art. 2 ust. 1". Przywołana w ww. wyroku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej dyrektywa 75/442 w sprawie odpadów, zmieniona dyrektywą 91/156, w chwili obecnej nie jest aktem obowiązującym. Obecnie zagadnienia związane z gospodarką odpadami reguluje dyrektywa z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy. Ww. dyrektywa została przyjęta z uwzględnieniem Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską a w szczególności art. 175 ust. 1, który stanowi o tym, że Rada decyduje o działaniu służącym osiągnięciu celów określonych w art. 174, które ma być podjęte przez Wspólnotę. Głównym celem dyrektywy z 2008 r. w sprawie odpadów jest zmniejszenie negatywnych skutków wytwarzania odpadów i gospodarowania nimi. Zatem przytoczony wyżej wyrok Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma swoje zastosowanie także w odniesieniu do zapisów obecnie obowiązującej dyrektywy z 2008 r. w sprawie odpadów. Organ II instancji mając na uwadze wyżej przytoczone wyroki, a także dowody i okoliczności, w rozpatrywanej sprawie stwierdza, że została wypełniona przesłanka "pozbycia się" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, zgodnie z którym przez odpady rozumie się "każdą substancją lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany a tym samym organ I instancji słusznie uznał uszkodzony pojazdy marki: [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], za odpad w rozumieniu przepisów o odpadach.

Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 października 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1427/13, "Decydujące zatem znaczenie dla oceny czy dany przedmiot jest odpadem ma wola jego posiadacza, jego intencja, tzw. wzglądy subiektywne. Organ ustalając zatem czy dany przedmiot może być uznany za odpad ma obowiązek ustalenia jaka była wola posiadacza przedmiotów, co częstokroć jest zadaniem trudnym do wykonania. Przy ustalaniu treści aktu woli konieczne jest zatem rozważenie jakie były okoliczności towarzyszące wyzbyciu się przedmiotów i czy one wskazywały na zamiar zbywcy wyzbycia się ich, gdyż nie nadawały się do dalszej eksploatacji zgodnie z przeznaczeniem". W świetle ww. wyroku analiza stanu technicznego, zakresu szkód omawianego pojazdu jest konieczna i uzasadniona, a jej wynik świadczy w sposób jednoznaczny, że dla zbywającego przedmiotowy pojazd stracił możliwość dalszego zastosowania zgodnie z przeznaczeniem.

Tym samym, Główny Inspektor Ochrony Środowiska nie zgadza się z zarzutem Skarżącego, odnośnie nie dokonania wnikliwej i rzetelnej analizy materiału dowodowego. Należy podkreślić, że materiał dowodowy był kompletny, stanowi odzwierciedlenie stanu faktycznego i nie wymaga przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego i wyjaśniającego, wszystkie zebrane w niniejszej sprawie dowody zostały wnikliwie przeanalizowane i są wystarczające do stwierdzenia, że sporny pojazd stanowi odpad w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Brak jest podstaw do stwierdzenia, że organ I instancji nie badał niniejszej sprawy w sposób indywidualny i uogólnił uszkodzenia auta i wyolbrzymiał ich skutki, gdyż organ analizował szczegółowo dokumenty zgromadzone w przedmiotowej sprawie i wskazywał w uzasadnieniu postanowienia tylko i wyłącznie uszkodzenia które przedmiotowy pojazd faktycznie posiadał.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności z opinii rzeczoznawcy, wynika, iż uszkodzony pojazd marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], zawierał m.in. silnik. Należy zatem stwierdzić, że sporny pojazd zawierał płyny eksploatacyjne oraz inne niebezpieczne elementy, nadające mu właściwości odpadu niebezpiecznego, i zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2014r. poz. 1923), należy zaklasyfikować go jako odpad o kodzie 16 01 04* - "zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy". Należy w tym miejscu wyjaśnić, że dla zastosowania powyższej kwalifikacji nie istnieje konieczność zaistnienia widocznych śladów (wycieków) substancji ropopochodnych, zużytego oleju silnikowego, czy płynów eksploatacyjnych. Skoro sporny pojazd posiadał m.in. silnik (co wynika wprost z opinii rzeczoznawcy), zaś Skarżący obstaje przy stanowisku, że sprowadził ww. pojazd w celu jego naprawy i użytkowania, to oczywistym jest, że pojazd ten zawierał choćby śladowe ilości płynów eksploatacyjnych w silniku, skrzyni biegów, układzie hamulcowym itp. Jak wyjaśniono w zażalonym postanowieniu, odpady sklasyfikowane pod kodem 16 01 04* nie zostały wyszczególnione w załącznikach III, HIB, IV lub IVA do rozporządzenia WE Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów. Przywóz do Polski odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załącznikach III, IIIB, IV lub IVA do rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów, zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. b iii) ww. rozporządzenia, wymaga zastosowania procedury uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody.

Tym samym należy stwierdzić, iż organ I instancji w zażalonym postanowieniu dokonał prawidłowej klasyfikacji spornego pojazdu jako odpadu niebezpiecznego o kodzie 16 01 04*.

Według art. 2 pkt 35 lit. a ww. rozporządzenia, przemieszczenie odpadów dokonane bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom stanowi przemieszczenie nielegalne. W związku z faktem, iż odpad w postaci ww. pojazdu został sprowadzony na terytorium Polski bez zastosowania ww. procedury, przemieszczenie to nosi znamiona przemieszczenia nielegalnego.

Analiza treści umowy kupna/sprzedaży, poświadczającej sprzedaż ww. pojazdu, wykazała, że omawiany pojazd został zakupiony [...] listopada 2015r.{zgodnie z tłumaczeniem) od [...], [...], [...], [...], przez Pana S. S., zam. pod adresem: [...], [...]. Pan S. S., już na terenie [...], stał się zatem właścicielem ww. uszkodzonego pojazdu, a tym samym - stał się odbiorcą odpadu sprowadzonego na terytorium Polski z naruszeniem zasad określonych w tytule II rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006, co na podstawie art. 2 pkt 35 lit. a ww. rozporządzenia stanowiło nielegalne międzynarodowe przemieszczenie odpadów.

Organ II instancji nie uwzględnił żądania Pana S. S., wnoszącego o dopuszczenie do udziału w niniejszym postępowaniu poprzedniego właściciela pojazdu, tj. [...], [...], [...], [...], z następujących przyczyn. Zgodnie Art. 28 Kodeks postępowania administracyjnego Stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Wskazany podmiot nie posiada interesu prawnego w przedmiotowej sprawie, gdyż przedmiotowe postępowanie toczy się wobec odbiorcy odpadu, którym jak wykazano powyżej, jest Pan S. S..

Art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów stanowi, iż w przypadku stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczenia odpadów albo na podstawie powiadomienia o nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu odpadów otrzymanego w trybie art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne i wzywa odbiorcę odpadów - jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczenie odpadów odpowiedzialność ponosi odbiorca odpadów - w drodze postanowienia, do zastosowania procedur określonych w art. 24 ww. rozporządzenia, określając termin realizacji działań wynikających z tych procedur, nie dłuższy niż 30 dni.

Według art. 24 ust. 3 rozporządzenia nr 1013/2006, jeżeli odpowiedzialność za nielegalne przemieszczanie ponosi odbiorca, właściwy organ miejsca przeznaczenia zapewnia, że przedmiotowe odpady zostaną poddane odzyskowi lub unieszkodliwianiu w sposób racjonalny ekologicznie:

- przez odbiorcę; lub, jeżeli jest to niewykonalne,

- przez właściwy organ albo osobę fizyczną lub prawną działającą w jego imieniu.

Zgodnie z art. 18 ww. ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, właściciel pojazdu wycofanego z eksploatacji przekazuje go wyłącznie do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów. Wobec treści ww. przepisu prawa, organ I instancji słusznie zobowiązał Stronę postępowania do zagospodarowania sprowadzonego nielegalnie odpadu w sposób określony wyżej przytoczonym przepisem, a który w świetle prawnych regulacji daje gwarancję poddania tego odpadu odzyskowi lub unieszkodliwianiu w sposób racjonalny ekologicznie. Wobec treści ww. przepisu prawa, organ I instancji słusznie zobowiązał Stronę postępowania do zagospodarowania sprowadzonego nielegalnie odpadu w sposób określony wyżej przytoczonym przepisem.

W związku z powyższym, nie znajduje się podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, zobowiązującego Stronę do oddania odpadu w postaci ww. pojazdu do uprawnionego odbiorcy. Z tej przyczyny zażalone postanowienie należało utrzymać w mocy w całości. Podstawą powyższego na gruncie prawa procesowego jest art. 138 §1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, który stanowi, iż organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Zgodnie z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, w sprawach nieuregulowanych w rozdziale "zażalenia" do zażaleń mają zastosowanie odpowiednie przepisy dotyczące odwołań, art. 138 § 1 pkt 1 ww. Kodeksu ma w niniejszej sprawie zastosowanie.

IV. Pismem z dnia 16 listopada 2016 r. skarżący wniósł do tut. Sądu skargę na postanowienie GIOŚ z dnia [...] października 2016 r., podnosząc przeciwko zaskarżonemu orzeczeniu zarzuty naruszenia następujących przepisów prawa:

1. art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2015 r., poz. 1048), w związku z art. 24 ust. 3 lit. a i art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z dnia 12 lipca 2006 r. ze zm.), art. 18 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2016 r. poz. 803), poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie. W ocenie skarżącego ww. przepisy nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie z uwagi na fakt, iż zakupiony przez niego samochód nie jest odpadem w ich rozumieniu;

2. art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 ze zm.) poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w niniejszej sprawie, tj. ustalenie, że sprowadzony samochód stanowi odpad w rozumieniu tego przepisu;

3. art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), poprzez brak zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, brak uwzględnienia wniosku skarżącego o dopuszczenie do udziału w sprawie poprzedniego właściciela pojazdu oraz dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego.

Uzasadniając zarzuty skargi, pełnomocnik skarżącego podniósł, że z uwagi na brak ustawowego zdefiniowania pojęcia "pozbycia się" (w kontekście pozbycia się odpadu), konieczne jest dokonanie jego wykładni zgodnie z dorobkiem orzeczniczym sądów administracyjnych oraz przesłanek przemawiających za zakwalifikowaniem danego przedmiotu jako odpadu. Skarżący podkreślił w tym kontekście, że decydujące znaczenie mają w tym obszarze przesłanki subiektywne, tj. intencja poprzedniego właściciela danego przedmiotu. Ponadto pełnomocnik wskazał, że ww. pojazd został nabyty na podstawie umowy kupna-sprzedaży od kontrahenta ze [...], jako pojazd uszkodzony, a zakres uszkodzeń oraz okoliczności ich wystąpienia zostały szczegółowo opisane w dokumentach, w tym również w opinii rzeczoznawcy Nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. Pełnomocnik Skarżącego podkreślił również, iż z treści dokumentu "[...]" wynika, iż zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w [...] przed ponownym dopuszczeniem do ruchu, pojazd powinien przejść inspekcję numeru identyfikacyjnego pojazdu [...], natomiast organ z powyższego wywodzi, że pojazd jest "poważnie uszkodzony i zarówno w dacie nabycia, jak i w dacie przemieszczania, pojazd ten nie mógł być użytkowany zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem". Powyższa konkluzja, zdaniem pełnomocnika, jest jedynie tezą przyjętą przez organ, nie znajdującą oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Organ nie będąc również biegłym rzeczoznawcą w zakresie oceny pojazdów samochodowych bezzasadnie, zdaniem skarżącego, dokonał ustaleń, że wskazany zakres uszkodzeń przesądza o zakwalifikowaniu pojazdu jako odpadu. Według pełnomocnika zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do takich twierdzeń, a arbitralne rozstrzygniecie organu pozostaje w sprzeczności z dokumentacją uzyskaną od sprzedawcy, jak i z treścią opinii biegłego rzeczoznawcy. W ocenie skarżącego zakres uszkodzeń powinien zostać dokonany przez profesjonalistę w tej dziedzinie, tj. rzeczoznawcę, a nie przez organ, który z założenia nie posiada wiedzy eksperckiej w tym zakresie.

V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia [...] grudnia 2016. GIOŚ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

VI. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269; dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a.

W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków, o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził. Skargę należało w tej sytuacji oddalić.

VII. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2016 r. prowadzi do następujących wniosków:

1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, prowadzonego w trybie i na zasadach uregulowanych w art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, było wezwanie skarżącego jako odbiorcy odpadu w postaci uszkodzonego, pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], przemieszczonego na terytorium RP z [...], do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006 w terminie nie dłuższym niż 30 dni. Trafnie uznał orzekający w sprawie dwukrotnie GIOŚ, iż przewidziane prawem przesłanki do skierowania do skarżącego w/w wezwania wystąpiły. Zarzuty skargi nie zasługują tym samym na uwzględnienie.

2. Przepis art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów stanowi, że w przypadku stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów albo na podstawie powiadomienia o nielegalnym przemieszczeniu otrzymanego w trybie art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne i wzywa odbiorcę odpadów - jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi odbiorca odpadów - w drodze postanowienia, do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006, określając termin realizacji działań wynikających z tych procedur, nie dłuższy niż 30 dni.

Zgodnie z art.24 ust.3 lit.a rozporządzenia nr 1013/2006 jeżeli odpowiedzialność za nielegalne przemieszczanie ponosi odbiorca, właściwy organ miejsca przeznaczenia zapewnia, że przedmiotowe odpady zostaną poddane odzyskowi lub unieszkodliwianiu w sposób racjonalny ekologicznie przez odbiorcę.

W myśl art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy, odbiorcą odpadów sprowadzonych nielegalnie jest każda osoba fizyczna, prawna lub jednostka organizacyjna, do której zostały przemieszczone nielegalnie odpady, przy czym domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi, na której znajdują się nielegalnie przemieszczone odpady, jest odbiorcą odpadów sprowadzonych nielegalnie.

3. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż:

WE dniu 12 listopada 2015 r. skarżący nabył na podstawie umowy kupna/sprzedaży, od [...], [...], [...], [...], pojazd marki [...] o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], posiadający tytuł własności pojazdu uszkodzonego, który posiada uszkodzenie lewego boku karoserii, uszkodzenie zawieszenia tylnego ze wskazaniem, że pojazd nie jeździ - silnik się nie włącza. Pojazd posiada pęknięcia i zadrapania lakieru. Skarżący złożył w Urzędzie Celnym w [...] zgłoszenie celne dotyczące ww. pojazdu.

Do ww. zgłoszenia skarżący w dniu 23 marca 2016 r. dołączył opinię rzeczoznawcy nr [...], z dnia [...] marca 2016 r. sporządzoną dla przedmiotowego pojazdu przez rzeczoznawcę Pana M. T. wraz z kalkulacją naprawy Nr [...] oraz dokumentacją fotograficzną. W przedmiotowej opinii wskazano uszkodzenie tyłu pojazdu z lewej strony. Wśród części do wymiany w ww. pojeździe rzeczoznawca określił istotne elementy konstrukcji, mające istotny wpływ na użytkowanie i bezpieczeństwo jazdy, tj. ściana boczna tylna, wnęka koła ze wzmocnieniem, podłoga bagażnika. Powyższe uszkodzenia potwierdza dokumentacja fotograficzna. Istotne jest również, że wśród prac naprawczych ww. rzeczoznawca wskazał na konieczność "prostowania" pojazdu.

Bardzo duży stopień uszkodzeń przedmiotowego pojazdu został również potwierdzony w dokumencie "[...]", w którym zgodnie z tłumaczeniem odnotowano " UWAGA: Niniejszy pojazd został uznany za uszkodzony w stopniu stanowiącym całkowitą utratą pojazdu zgodnie z CVC 11515 i nie może być ponownie zarejestrowany bez inspekcji numeru identyfikacyjnego pojazdu [...] zgodnie z CVC5505...". Ponadto w dokumencie tym wskazano "CVC 11515 wymaga by sprzedający i każdy następny sprzedający przy przekazywaniu własności pojazdu uznanego za uszkodzony w stopniu stanowiącym całkowitą utratą pojazdu zgodnie z prawidłowo spisanym świadectwem uszkodzenia pojazdu, ujawniał nabywcy przed łub w trakcie transakcji sprzedaży, że pojazd został uznany za uszkodzony w stopniu stanowiącym całkowitą utratą pojazdu".

Bez wątpienia za odbiorcę przedmiotowego pojazdu należało uznać skarżącego, ponieważ był on osobą, która nabyła i sprowadziła w/w przedmiot do Polski.

4. Argumentacja skargi, wywodząca że zakwestionowany u skarżącego pojazd nie są odpadem, nie zasługuje na uwzględnienie. Oczywistym jest bowiem, że pojazd został zakupiony przez skarżącego, jako niesprawny technicznie, a wręcz bardzo poważnie uszkodzony i zarówno w dacie nabycia, jak i w dacie przemieszczania, pojazd ten nie mógł być użytkowany zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 ze zm.), przez odpady rozumie się "każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Z definicji odpadu zawartej w ww. przepisie wynika zatem, że odpadem jest każda substancja lub przedmiot należący do jednej z kategorii określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć lub do ich pozbycia się jest zobowiązany. Definicja ta została przyjęta z innego aktu prawnego - dyrektywy ramowej Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/12/WE z 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów. Zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy odpady oznaczają wszelkie substancje lub przedmioty należące do kategorii oznaczonych w załączniku nr 1, które ich posiadacz usuwa, zamierza usunąć lub ma obowiązek usunąć. Do tej definicji odsyła także rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 (art. 2 pkt 1 tego rozporządzenia). Natomiast w świetle definicji odpadu zawartej w Konwencji Bazylejskiej odpady to substancje lub przedmioty, które są usuwane lub których usuwanie zamierza się przeprowadzić albo których usuwanie jest wymagane z mocy przepisów prawa krajowego.

Z powołanych przepisów wynika, że niezbędnym warunkiem uznania danego przedmiotu za odpad jest to, aby jego posiadacz wyzbywał się go lub zamierzał się wyzbyć. Zarówno prawo krajowe jak i wspólnotowe nie definiuje pojęcia "pozbywania się" ("usuwania"). Niemniej jednak zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowym i poglądami doktryny prawniczej "pozbycie" oznacza zmianę sposobu użytkowania danego przedmiotu, niezgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem (tak m.in. wyrok NSA z 9 stycznia 2009 r., sygn.. akt II OSK 960/08). Z "pozbyciem się" mamy także do czynienia wówczas, gdy posiadacz przedmiotu nie znajduje dla niego żadnego zastosowania (por. W. Radecki: Ustawa o odpadach. Komentarz. Warszawa 2008 r., s. 81). Z kolei WSA w Warszawie w wyroku z dnia 26 maja 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 174/08 stwierdził, że: "w kontekście kwalifikacji przedmiotu jako odpadu chodzi raczej o brak użyteczności zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem, co – jak wskazuje doświadczenie życiowe – może mieć charakter względny/subiektywny (rzecz nieużyteczna dla jednej osoby może pozostać przydatna dla innej osoby)".

Problematykę definicji odpadów poruszają także liczne orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. W wyroku z dnia 22 marca 1990 r. (C-359/88) Trybunał orzekł, że substancje i przedmioty zdolne do powtórnego wykorzystania mogą być odpadem. Z kolei w połączonych sprawach C-418/97 i C-419/97 Trybunał orzekł, że przedmiot poddawany procesom odzysku jest odpadem (wyrok ETS z dnia 15 czerwca 2000 r. Lex nr 82853). W wyroku z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie C-235/02 (ECR 2004/1B/I-01005) ETS stwierdził, że pojęcie odpadu nie wyłącza substancji i przedmiotów, które nadają się do dalszego gospodarczego wykorzystania. Zdaniem ETS odpadami są także materiały podlegające ponownemu gospodarczemu wykorzystaniu, będące przedmiotem transakcji lub wymienione na listach handlowych nawet, gdy zostaną poddane procesom dezaktywacyjnym mającym na celu unieszkodliwienie potencjalnych zagrożeń (wyrok ETS z dnia 25 czerwca 1997 r. w połączonych sprawach C-304/94, C-330/94, C-342/94, C-224/95 – publ. ECR 1997/6/I-03561). W sprawie C 129/96 Trybunał podał, że odpadem jest również substancja bezpośrednio lub pośrednio stanowiąca integralną część procesu produkcji.

Należy w tym miejscu ponownie podkreślić, że odpad powstaje wówczas, gdy faktycznie władający przedmiotem nie znajduje dla niego dalszego zastosowania i wyzbywa się go. Zatem możliwość odzysku odpadu nie wpływa na ocenę określonego towaru jako odpadu. Innymi słowy – nie pozbawia właściwości odpadu możliwość zagospodarowania odpadu przez odzysk. W konsekwencji przydatność określonego towaru do dalszego wykorzystania po jego naprawie, czy też jego wartość rynkowa nie pozbawia go charakteru odpadu, skoro kwalifikacja do kategorii odpadów jest następstwem, woli lub konieczności wyzbycia się przez pierwotnego posiadacza.

Przedmiotowy pojazd, sprowadzony przez skarżącego z [...] odpowiada wskazanym wyżej kryteriom odpadu.

5. Nietrafnie zarzuca skarga naruszenie przez GIOŚ przepisów postępowania w postaci art. 77 § 1 i art. 78 § 1 oraz art. 80 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Wbrew ocenie skargi uznać należy, że organ wyczerpująco dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy, opierając się prawidłowo zebranym i rozpatrzonym materiale dowodowym. Zgromadzone w sprawie dowody w postaci dokumentów ujawniły z dostateczną dokładnością stan techniczny przedmiotowego pojazdu, stanowiąc podstawę do jednoznacznego zakwalifikowania go jako odpad. W konsekwencji powyższego nie zachodziła potrzeba wyjaśniania jakichkolwiek wątpliwości w tym zakresie, uzasadniająca sugerowane przez skarżącego dopuszczenie do udziału w sprawie poprzedniego właściciela pojazdu, czy też powoływanie przez organ biegłego z zakresu motoryzacji. Z racji oczywistości wniosków płynących z zebranego materiału dowodowego dopuszczalność jego oceny przez organ w oparciu o wiadomości własne nie budzi zastrzeżeń.

W świetle powyższych okoliczności skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, w następstwie czego podlega oddaleniu.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.