Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 106/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-06 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. S.A. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w sprawie ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu nienależytego wykonania obowiązków informacyjnych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...].


UZASADNIENIE

P. S.A. z siedzibą w W. (dalej też jako "skarżąca" lub "spółka") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego (dalej też jako "organ" lub "KNF") z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia na P. S.A. kary pieniężnej w wysokości 500 000 złotych z tytułu nienależytego wykonania obowiązków informacyjnych

W przedmiotowej skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniosła, że egzekucja kwoty 500 000 złotych spowoduje zajęcie najbardziej płynnych składników jej majątku, przez co skarżąca utraci zdolność do regulowania swoich zobowiązań bieżących, ryzykując utratę zajmowanej części rynku. Skarżąca zaznaczyła ponadto, że zajęcia egzekucyjne dodatkowo pogorszą już i tak jej trudną sytuację. Z uwagi na art. 64 § 1 pkt 4 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji samo zajęcie egzekucyjne skutkować będzie obciążeniem skarżącej dodatkową kwotą opłaty egzekucyjnej w wysokości 5% kwoty egzekwowanej należności (sama opłata wyniesie zatem 25.000 zł). Ponadto, uwagi na art. 64b § 1 tej ustawy, skarżąca zostałaby obciążona kosztami faktycznie poniesionymi przez organ egzekucyjny w związku z prowadzeniem egzekucji. Gdyby miało dojść do sprzedaży egzekucyjnej, cena wywołania, z uwagi na art. 106 § 1 ww. ustawy wynosiłaby w pierwszym terminie licytacji 3/4 wartości szacunkowej ruchomości. Jeżeli licytacja w pierwszym terminie nie dojdzie do skutku, ruchomości mogą być sprzedane w drugim terminie licytacyjnym. Cena wywołania w drugim terminie licytacyjnym wynosi zaledwie połowę wartości szacunkowej ruchomości. Egzekucja nie tylko skutkuje więc obciążeniem dodatkowymi kosztami zobowiązanego, który już wcześniej nie był w stanie uregulować swoich zobowiązań, lecz nadto skutkuje zbyciem jego składników majątkowych poniżej ich wartości rynkowej. Co więcej, jeżeli uda się spieniężyć w opisany sposób prawo majątkowe, z mocy art. art. 115 § 1 cyt. ustawy nie doszłoby jeszcze do wygaszenia zaległości. Z kwoty uzyskanej z egzekucji zaspokaja się w pierwszej kolejności koszty egzekucyjne i koszty upomnienia. Zaległości podatkowe znajdują się dopiero w czwartej grupie zobowiązań zaspokajanych, tym samym egzekucja może nie doprowadzić do wygaszenia zobowiązań, a tylko kosztów. W efekcie, postępowanie egzekucyjne skutkować może nieekwiwalentnym zużyciem zasobów majątkowych przedsiębiorcy, albowiem pozbawi go obligacji nie dając gwarancji wygaszenia egzekwowanych zaległości. Zdaniem strony skarżącej w świetle wątpliwości co do przesłanek ukarania oraz przedawnienia prawa do doręczenia zaskarżonej decyzji jej wykonanie nie powinno mieć miejsca, albowiem wywołać może trudne do odwrócenia skutki. Idzie bowiem nie tylko o skutki finansowe decyzji, lecz przede wszystkim o ryzyko utraty zaufania kontrahentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.

Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę, gdyż to na stronie ciąży obowiązek wykazania, że zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgromadzona dokumentacja sprawy może posłużyć natomiast jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08).

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca wbrew ciążącemu na niej obowiązkowi, nie przedstawiła dokumentów, z których wynikałoby, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zaistnienie ustawowych przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. W szczególności skarżąca nie przedstawiła dokumentów potwierdzających jej sytuację finansową i pozwalających na ustalenie, czy poniesienie nałożonej kary spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków poprzestając na wskazaniu ogólnym opisie skutków postępowania egzekucyjnego.

Mając powyższe na uwadze, wskazać należy, że stosownie do utrwalonej linii orzeczniczej wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż w przypadku uchylenia decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2011 r., sygn. akt I GZ 217/11). Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia i powodujących zmniejszenie majątku zobowiązanego. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których w sytuacji ewentualnego wygrania sporu sądowego nie można by było naprawić. W ocenie Sądu istotne znaczenie dla oceny wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. ma fakt, że w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi uiszczone, nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 grudnia 2013 r., sygn. akt II GZ 681/13). Tym samym zdaniem Sądu w analizowanym przypadku nie sposób uznać wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków.

Jednocześnie należy odnotować, że skarżąca nie wykazała, iż wykonanie decyzji spowoduje wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Nie przedłożyła żadnych dokumentów, świadczących chociażby o stanie środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych. Powyższe w ocenie Sądu nie pozwala na ustalenie, czy uiszczenie przez skarżącą nałożonej kary spowoduje wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody.

Sąd pragnie w tym miejscu zauważyć, że kwestia prawidłowości nałożenia kary pieniężnej będzie badana oczywiście dopiero na etapie merytorycznego rozpoznawania skargi.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.