Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 611/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135, art. 145  1 pkt 1 lit. a, art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 51 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ WSA Joanna Zdrzałka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 16 listopada 2010 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zaniechania dalszych robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego J. J. kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 611/10

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania J. J. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2010r. nr [...] nakazującą J. L. zaniechania dalszych robót budowlanych wykonanych z naruszeniem warunków określonych w zgłoszeniu przy drewnianym budynku mieszkalno-gospodarczym zlokalizowanym na działce nr 126 w miejscowości N. gmina P.

Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. nr 156, poz. 1118 ze zm. zwana dalej w skrócie P.b.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.).

W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił przebieg postępowania i podał, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru budowlanego na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 3 i art. 50 ust. 3 P.B. nakazał J. L. wstrzymać roboty budowlane wykonane z naruszeniem warunków określonych w zgłoszeniu oraz nałożył obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia ekspertyzy technicznej wykonanych robót. Podczas oględzin budynku w dniu [...].12.2009r. ustalono, że inwestor wykonał roboty polegające na uzupełnieniu fundamentu betonowego, założeniu ściągu stalowego na ścianie zachodniej budynku, remoncie części komina wychodzącego ponad połać dachową, pozostałe ściany zewnętrzne jak i stolarka okienna i drzwiowa były w stanie niezmienionym. W pomieszczeniach od strony południowej uzupełniono ubytki tynku, w kuchni wymieniono tynk na kominie, ściany obito deskami boazeryjnymi, ocieplono sufit i podbito płytą rygips, w części mieszkalnej rozebrano istniejącą podłogę, w pomieszczeniach części gospodarczej ściany obito deskami boazeryjnymi. Porównanie wykonanych robót budowlanych z zakresem objętym z dokonanym przez J. L. w dniu [...] marca 2009r. zgłoszeniem dotyczącym remontu organ pierwszej instancji stwierdził, ze roboty budowlane polegające na wymianie podwaliny podmurówki, założenia ściągu stalowego na ścianie zachodniej budynku, uzupełnienie ubytków tynku oraz wymianie tynku na kominie w pomieszczeniu kuchni wykroczyło poza zakres robót budowlanych objętych zgłoszeniem i dlatego wstrzymał roboty budowlane i nakazał dostarczenie ekspertyzy technicznej zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 3 i art. 50 ust. 3 P.b. Inwestor postanowienie odebrał [...] grudnia 2009r. w związku z tym termin do sporządzenia ekspertyzy technicznej upłynął [...] stycznia 2010r. Zobowiązany ekspertyzę techniczną sporządzoną przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane do organu dostarczył w dniu [...] stycznia 2010r. Częścią ekspertyzy jest inwentaryzacja opisowa całego budynku, program remontu, rozwiązania techniczno-budowlane remontu poprawiające stan istniejący budynku, dokumentacja fotograficzna ze stycznia 2010r. przedstawiająca cały budynek w różnych ujęciach obrazujących stan całego obiektu oraz szkic inwentaryzacyjny w postaci rzutu przyziemia, przekroju poprzecznego i podłużnego oraz elewacje, a także schemat programu użytkowego obiektu po wykonaniu remontu. A. J. pełnomocnik skarżącego J. J. zapoznał się z całością materiału dowodowego i w notatce z dnia [...] lutego 2010r. zarzucił, że przedstawiona dokumentacja jest nierzetelna, niespójna, pomija istotne dla oceny stanu technicznego zniszczenia, jest ogólnikowa, przemilcza obowiązujące wymogi techniczno-budowlane, jest stronnicza. Przedmiotowy budynek stanowił zagrożenie bezpieczeństwa już pod koniec lat sześćdziesiątych i zażądał odrzucenia ekspertyzy jako dowodu w sprawie. Inwestor w piśmie z dnia [...] lutego 2010r. przedłożył aneks do wcześniej złożonej ekspertyzy wraz z kserokopią certyfikatów, deklaracji zgodności i atestu higienicznego na wbudowane materiały budowlane. W aneksie wyjaśniono wykonanie robót budowlanych z naruszeniem zgłoszenia z dnia [...] marca 2009r. ze względu na stan i potrzebę zachowania substancji budynku, a roboty budowlane wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną.

W odwołaniu J. J. wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia wobec sprzeczności istotnych ustaleń z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i stanem faktycznym. W obszernym uzasadnieniu opisał chronologicznie działania organu i własne pisma kierowane do organu z dnia [...]. 05.2009r., [...].05.2009r., [...].05.2009, [...] czerwca 2009r., w których wnioskował o objęcie robót budowlanych obowiązkiem uzyskania pozwolenia w trybie art. 30 ust. 7 pkt 1 i 4 P.b. ze względu na zły stan techniczny budynku. Kolejnym uchybienie to zawężenie zakresu przedmiotowego sprawy i postępowania wyjaśniającego na rozprawie w dniu 7 lipca 2009r. wobec przemilczenia stanu technicznego budynku, którego ściana jest położona w granicy działki. Zacytował ocenę techniczną przedstawioną przez mgr inż. arch. E. J. na rozprawie. Zarzucił, że w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2009r. o wstrzymaniu robót budowlanych nie pominięto wykonanie niektórych robót budowlanych jak wyburzenie połowy ściany w części gospodarczej, wymianę belki stropowej, wstawienie słupka podtrzymującego i obicie deskami, wyrównanie do pionu północnej ściany fundamentowej za pomocą lin stalowych i podnośnika, założenie zaprawy wapienno-cementowej, zatarcie rys, pęknięć, ubytków oraz pomalowanie ściany, nasypu ziemnego pod ścianą północną. W pismach z dnia [...] stycznia 2010r., [...] stycznia 2010r. o degradacji ściany zachodniej budynku, która powinna być ścianą oddzielenia pożarowego, a usytuowanie ściany w granicy działki narusza zasadę zawartą w art. 5 ust. 1 pkt 9 P,b. to jest ochronę osób trzecich. Również przedłożona ekspertyza nie spełnia wymogów opracowania naukowo-technicznego, jest ogólnikowa, stronnicza i nierzetelna, rozstrzyga w sprawie. W ekspertyzie, jak sami twierdzą, kierowali się wrażeniami, zamiast rzetelną ocena techniczną, pomijają cały aspekt bezpieczeństwa dla osób trzecich. Zarzuty, co do ekspertyzy były konsultowane z rzeczoznawcą budowlanym mgr inż. arch. E. J. Wskazał na poglądy judykatury zawarte w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 25.01.2009r. sygn. akt II SA/Wr 33/09, wyrok WSA w Warszawie z dnia 6.01.2006r. sygn. akt IV SA/Wa 1697/05 LEX nr 196467; wyrok NSA z 21.10.1999r. sygn. akt I SA 313/99 LEX nr 54522). Zarzucił, ze zakres wykonanych prac jednoznacznie wskazuje na zmianę sposobu użytkowania pomieszczenia gospodarczego. Organy ograniczyły zakres prowadzonego postępowania do wykonanych robót budowlanych, gdyż odrzucił wnioski dowodowe skarżącego odnoszące się do całego budynku o przeprowadzenie właściwej ekspertyzy, aby wyjaśnić jak będą zachowywały się w przyszłości zbutwiałe elementy drewniane konstrukcji budynku. Kilkudziesięcioletnie zaniedbania doprowadziły do degradacji budynku. Roboty budowlane wykonano źle pod względem technicznym, co potwierdza analiza materiału zdjęciowego, a to na organie ciąży obowiązek właściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego. Posadowienie budynku nie jest zgodne z obecnie obowiązującymi warunkami technicznymi dla budynków z 2002r., w tym ochrony pożarowej. W rozpoznawanej sprawie ma wprost zastosowanie wyrok NSA z 14.11.2008r. II OSK 1423/07. Usytuowanie budynku w granicy narusza art. 140 i 144 k.c., gdyż właściciel działki nr 124 winien mieć takie samo prawo do zagospodarowania działki, co właściciel działki nr 126. Okap dachu zawęża drogę dojazdową do nieruchomości, co ogranicza plany inwestycyjne skarżącego. Wykonane roboty budowlane wykraczają poza definicję remontu, zatem inwestor dopuścił się samowoli budowlanej. Za bezzasadne uznał wszczynanie nowego postępowania w sprawie stanu technicznego budynku zlokalizowanego na działce nr 126 w N. Sposób prowadzenia postępowania i decyzja organu pierwszej instancji rażąco naruszają art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 78 § 1 , art. 80, art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

Organ odwoławczy uznał zarzuty odwołania za nietrafne i stwierdził, że stan faktyczny sprawy przyjęty przez organ pierwszej instancji do wydania decyzji został ustalony prawidłowo. Przepisem rozstrzygającym i kończącym sprawę merytorycznie jest art. 51 ust. 1 P.b. i organ był zobowiązany do wydania przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych decyzji. Analiza materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że organ pierwszej instancji słusznie nakazał zaniechanie dalszych robót budowlanych na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b.. Z akt sprawy wynika, że roboty remontowe wykonane z naruszeniem art. 28 P.b. zostały wykonane prawidłowo zgodnie ze sztuką budowlaną. Nakazanie rozbiórki obiektu lub jego części byłoby nieuzasadnione, gdyż przedmiotem sprawy są roboty remontowe, w wyniku których nie powstał nowy obiekt, ani jego nowa część, a wykonane roboty poprawiły stan techniczny budynku. Nie znajduje uzasadnienia nakazanie doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego, gdyż sam idea prowadzenia robót remontowych ma na celu poprawienie stanu technicznego obiektu budowlanego. Kontrolowany obiekt wymaga dalszych robót remontowych, co wynika z ekspertyzy technicznej, których wykonanie musi być poprzedzone stosownym zgłoszeniem, uzasadnia wstrzymanie dalszych robót, ich kontynuacja będzie możliwa po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia z art. 28 P.b.

Zarzut odwołania dotyczący naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. nie ma związku z postępowaniem, gdyż dotyczy ono remontu istniejącego obiektu budowlanego, a nie projektu i budowy obiektu. Za nieprawdziwy organ uznał zarzut o ogólnikowości ekspertyzy, sam skarżący stwierdził, że jest w treści szersza niż wynikało to z zakresu określonego w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2009r. Wskazany przez skarżącego świadek E. J. nie był w środku obiektu, swoją opinię wyraził ustnie [...] lipca 2009r. w trakcie rozprawy administracyjnej. Zakwestionowana lokalizacja obiektu z obowiązującymi przepisami nie może być uwzględniona, gdyż dotyczy budynku wykonanego w pierwszej połowie ubiegłego stulecia. Organ podkreślił, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U nr 75, poz. 690 ze zm.) nie mają zastosowania, gdyż sprawa dotyczy remontu obiektu. Przekazywane przez skarżącego wraz z kolejnymi pismami zdjęcia mające potwierdzać doszczętne zniszczenie obiektu pokazują cały czas ten sam fragment obiektu, tym samym nie obrazują uszkodzeń na tle całej ściany czy obiektu. Stan faktyczny obiektu nie ma żadnego wpływu na prowadzone postępowanie, gdyż o tym, czy obiekt budowlany nadaje się do remontu decyduje jego właściciel, a nie organ. Podnoszona przez skarżącego zmiana sposobu użytkowania obiektu nie była przedmiotem postępowania. Organ wyjaśnił, że przepis art. 81a ust. 2 P.b. określa w czyjej obecności przedstawiciele nadzoru budowlanego dokonują czynności kontrolne, a przepis nie wymienia takich osób jak strony postępowania. Organ przed wydaniem decyzji umożliwił stronom zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. Nietrafne są też zarzuty naruszenia zasad postępowania oraz art. 75, art. 77 i art. 80 k.p.a.

W skardze do Sądu skarżący J. J. zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 66 ust. 1 pkt 1 P.b. przez zaniechanie jego zastosowania w ustalonym stanie faktycznym; naruszenie art. 10, art. 85 k.p.a. poprzez uznanie, że skarżący i jego pełnomocnik nie mogli uczestniczyć w oględzinach przedmiotowego budynku, naruszenie art. 6, art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 136, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. na podstawie opisanych zarzutów wniósł o uchylenie zaskarżone decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Na uzasadnienie opisanych zrzutów powtórzył argumentacją zaprezentowaną w odwołaniu. Podkreślił, że organ błędnie przyjął, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z remontem.

W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej w skrócie p.p.s.a.).

Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

Poddawszy takiej kontroli zaskarżoną decyzje Sąd doszedł do przekonania, że skargę należy uwzględnić, ale z przyczyn, które Sąd uwzględnił z urzędu.

Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b zgodnie, z którym przed upływem dwóch miesięcy od dnia wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych właściwy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych, bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Przepis ten wymienia trzy możliwe do zastosowania przez organ rodzaje rozstrzygnięć w zależności od ustalonego stanu faktycznego sprawy.

Zarówno decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części i decyzja o doprowadzeniu obiektu do stanu poprzedniego nie budzi wątpliwości, co do ich skutków, o tyle wątpliwości powstają w przypadku decyzji, którą nakazano zaniechanie dalszych robót budowlanych.

W uzasadnieniu decyzji organ winien podjęte rozstrzygnięcie poprzeć stosowną argumentacją o konieczności pozostawienia zaistniałego stanu. Tymczasem organ w uzasadnieniu decyzji powołuje wykluczającą się argumentację na poparcie rozstrzygnięcia, która pozostaje w sprzeczności ze stanem faktycznym sprawy, który organ przyjął do orzekania.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ drugiej instancji stwierdził, że w rozpoznawanej przypadku mamy do czynienia z remontem, który Prawo budowlane definiuje jako wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, niestanowiący bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto pierwotnie (art. 3 pkt 8 P.b.). Postępowanie wyjaśniające doprowadziło do stwierdzenia organu, że wszystkie roboty budowlane zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną i nie wszystkie wymagały pozwolenia na budowę (str. 7 uzasadnienia), nadto organ stwierdził na podstawie ekspertyzy technicznej do wykonania, której został zobowiązany przez organy nadzoru budowlanego inwestor, że budynek mieszkalno-gospodarczy wymaga dalszych robót budowlanych (str. 5 uzasadnienia), a kontynuacja robót remontowych koniecznych do poprawy stanu technicznego budynku będzie możliwa po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia wynikającego z art. 28 P.b. W tym samym akapicie organ stwierdza, że z ekspertyzy technicznej wynika, że przedmiotowy budynek wymaga dalszych robót remontowych, mających na celu poprawienie jego stanu technicznego między innymi: wymianie i naprawie krokwi szczytowych i końcówek łat wraz z obróbką szczytów, uzupełnienie dwóch zastrzałów na wschodniej połaci dachu, wymianę i uzupełnienie około 5% pokrycia z dachówki, częściową naprawę podwaliny dębowej i podmurówki, wymianę zniszczonych podłóg, wymianę stolarki okiennej i drzwiowej, dokończenie naprawy fragmentów ścian oraz sufitu, remont schodów drabiniastych, a których wykonanie winno być poprzedzone stosownym zgłoszeniem, dlatego też zasadnym było zaniechanie dalszych robót budowlanych.

W szczególności Sąd zwraca uwagę, że zgłoszenie jak i pozwolenia na budowę, są to dwa odrębne tryby rozróżniane ze względu na kategorię planowanych robót budowlanych, a w zaskarżonej decyzji organ używa ich niejako zamiennie. Organ winien jednoznacznie określić, czy wymienione w ekspertyzie roboty budowlane będą mogły być kontynuowane na podstawie zgłoszenia czy pozwolenia na budowę. Strona działa w zaufaniu do organów administracji publicznej i organ winien precyzyjnie posługiwać się terminologią wynikającą z Prawa budowlanego.

W dalszej kolejności Sąd nie uważa, aby zaskarżone rozstrzygnięcie było adekwatne do stanu faktycznego ustalonego w rozpoznawanej sprawie. Sąd podziela stanowisko reprezentowane w literaturze przedmiotu i orzecznictwie, iż nakazy wymienione w treści tego przepisu mogą być zastosowane, gdy nastąpiło niedające się usunąć naruszenie prawa i wykonywane roboty budowlane nie mogą być doprowadzone do stanu zgodnego z prawem (por. Z. Niewiadomski, Prawo budowlane, Komentarz Warszawa 2009 wyd. 3 C.H.BECK str. 555; wyrok NSA z 13.09.2005r. OSK 782/04 LEX nr 194993).

Decyzja o zaniechaniu dalszych robót budowlanych ma doprowadzić do sytuacji, w której inwestor dalszych robót nie będzie mógł prowadzić, jak również nie będzie mógł doprowadzić już wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, tym samym zaniechanie dalszych robót budowlanych uniemożliwia jakąkolwiek kontynuację, gdyż organ nadzoru budowlanego akceptuje skutki nielegalnego działania inwestora, ale bez prawa kontynuowania, co stanowi sankcję w rozumieniu art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b. Decyzja o zaniechaniu dalszych robót oznacza, że budynek powinien pozostać w takim stanie, jakim jest obecnie, a to nie jest do pogodzenia z założeniami, jakie ustawodawca przyjął w art. 51 P.b., którego celem jest przede wszystkim doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Zakaz zaniechania dalszych robót budowlanych nie może być orzeczony do obiektu, który wymaga dalszych prac remontowych, a zaniechanie ich wykonania doprowadzi do zniszczenia budynku. Zatem organ stwierdzając konieczność kontynuowania remontu w budynku wydał nakaz zaniechania dalszych robót budowlanych, co stanowi treść opisanej wyżej sprzeczności rozstrzygnięcia z ustalonym stanem faktycznym sprawy.

Organ na podstawie przedstawionej ekspertyz organ stwierdził, że roboty budowlane wykonane w kontrolowanym obiekcie zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną (str. 7 akt 2 uzasadnienia zaskarżonej decyzji). Organy przyjęły, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała sytuacja, w której organ byłby zobligowany do orzeczenia rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części względnie doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego. Zatem gdy wykonane roboty nie uchybiają przepisom budowlanym, to organ winien umorzyć postępowanie prowadzone w trybie art. 51 P.b. (por. wyrok WSA w Warszawie z 12.04.2005r. sygn. akt VII SA/Wa 493/04 LEX nr 169372).

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza, że prawidłowe jest stanowisko organu w zakresie zastosowania przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. u. nr 75, poz. 690) jaki i pogląd organu dotyczący czynności kontrolnych prowadzonych na podstawie art. 81 a ust. 2 P.B. i udziału w nich stron postępowania. W tym zakresie zarzuty skargi Sąd uznał za nieuzasadnione. Za nietrafne Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące postępowania wyjaśniającego, które było przeprowadzone zgodnie z art. 75 i nast. k.p.a. w tym normą dowodową zwartą w art. 80 k.p.a. i zachowaniem zasady czynnego udziału stron wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a.

Mając na względzie przedstawiony stan sprawy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w treści art. 200 p.p.s.a.

Prowadząc ponownie postępowanie organ będzie miał na względzie ocenę prawną i wykładnię art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.