Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1220/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2008-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 19 par. 1, art. 22 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 5 ust. 6, ust. 9, ust. 9a, ust. 9b
journal: Dz.U. 2004 nr 121 poz 1267
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych - tekst jedn.
article: par. 1, par. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 209 poz 2027
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych
article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Małek Sędziowie NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) as.sąd. WSA Szymon Widłak Protokolant st.sekr. sąd. Magdalena Rossa-Śliwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi [...] SA w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie uznania zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta P. z dnia [...] nr [...] II. zasądza od Samorządowe Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącej Spółce kwotę 100,00 zł (sto złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. stwierdza, że postanowienia wymienione w punkcie I nie podlegają wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. /-/S. Widłak /-/ S. Małek /-/ W. Zygmont


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta postanowieniem - stanowiskiem wierzyciela z dnia (...) nr (...) na podstawie art. 17 w zw. z art. 34 ustawy z dnia 17.06.1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. Nr 229 poz. 1954 ze zm.) – dalej: p.e.a., uznał zarzuty zobowiązanego A w W. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej za bezzasadne. Z akt sprawy i uzasadnienia postanowienia wynika, że jako wierzyciel wystawił dnia (...) tytuł wykonawczy nr (...) i przekazał do egzekucji do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. opiewający na zaległe niezapłacone w terminie przez A z siedzibą w W. raty podatku od nieruchomości. Zobowiązane A wniosło zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne powołując się na przepisy art. 33 pkt 9 i 10 p.e.a. wskazując, że egzekucja winna być prowadzona przez Naczelnika Urzędu Skarbowego M. w W. a nadto, że w tytułach wykonawczych brak jest podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia wierzytelności. Burmistrz Miasta zajmując stanowisko w sprawie zarzutów uznał, iż zobowiązania powstałe w podatku od nieruchomości są bezsporne. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. jest właściwym miejscowo organem egzekucyjnym dla spółki. Brak jest podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego przez dotychczasowy organ egzekucyjny. Przepis art. 115 § 1 pkt 4 p.e.a. wskazuje organowi egzekucyjnemu kolejność zaspokajania należności pieniężnych. Ordynacja podatkowa jako ustawa wymieniona w art. 115 p.e.a., nie daje organowi podatkowemu I instancji pierwszeństwa zaspokajania należności.

Zarząd A w zażaleniu domagał się uchylenia powyższego postanowienia, któremu zarzucił:

1. błędną interpretację art. 33 pkt 9 w związku z art. 22 § 2 ustawy i art. 5 ust. 6, 9a i 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych z dnia 21.06.1996r. (Dz. U. z 2004r. Nr 121 poz. 1267 ze zm.) oraz § 1, § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19.11.2003r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych (Dz. U. z 2003r. Nr 209 poz. 2027), poprzez przyjęcie, iż dla Spółki A właściwym miejscowo organem egzekucyjnym będzie Naczelnik Urzędu Skarbowego W.,

2. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną interpretację art. 27 § 1 pkt 5 ustawy w postaci przyjęcia, iż O.p. nie daje organowi podatkowemu pierwszeństwa zaspokajania należności pieniężnych, pierwszeństwo takie nie przysługuje w sprawie,

3. naruszenie art. 6, 7 i 8 oraz art. 124 § 2 w związku z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nie zawarcie w zaskarżonym postanowieniu uzasadnienia prawnego i faktycznego odmowy uznania zarzutu dotyczącego właściwości miejscowej organu egzekucyjnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia (...) nr (...) na podstawie art. 2 § 1 pkt 1, art. 17 § 1. art. 18 i art. 33 w zw. z art. 34 § 2 p.e.a., art. 144, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy powyższe postanowienie z dnia (...) Burmistrza Miasta nr (...). Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że organy są zobowiązane do przestrzegania z urzędu swojej właściwości, zatem ani wierzyciel, ani Kolegium nie posiadają kompetencji do wydawania wiążącego rozstrzygnięcia w tej sprawie, skoro Naczelnik Urzędu Skarbowego W. uznał się za właściwy miejscowo, należy przyjąć, iż dokonał z urzędu badania swojej właściwości miejscowej. W oparciu o art. 34 § 1 p.e.a. stanowisko wierzyciela, co do zarzutu prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny, nie jest dla tego organu wiążące. Natomiast zgodnie z art. 27 § 1 pkt 5 p.e.a. wierzyciel ma obowiązek wskazania w tytule wykonawczym podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej, jeżeli należność korzysta z tego prawa i prawo to nie wynika z zabezpieczenia należności pieniężnej. W art. 115 p.e.a. ustawodawca podzielił należności wg określonych kategorii, wskazując kolejność zaspokajania należności w danej kategorii. Zatem wskazanie pierwszeństwa jest niezbędne w sytuacji, gdy w danej kategorii pewne należności są zaspokajane przed innymi. Wierzyciel wskazał, że żadne przepisy nie przyznają podatkowi od nieruchomości pierwszeństwa zaspokojenia, dlatego też brak podstaw do wskazania w tytule prawnym regulacji prawnej przyznającej takie uprawnienie. Powyższy obowiązek dotyczy przypadków, gdy pierwszeństwo regulowane w odrębnych przepisach narusza kolejność wynikającą z art. 115 p.e.a., zatem jest wyjątkiem od zasad określonych w tym przepisie.

W skardze zobowiązana spółka domagała się uchylenia postanowienia z dnia (...) Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr (...) wraz z poprzedzającym je postanowieniem z dnia (...) Burmistrza Miasta nr (...) oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:

1. naruszenie art. 33 pkt 9 w zw. z art. 22 § 2 p.e.a. poprzez błędną interpretację, a także pominięcie przy rozstrzygnięciu art. 5 ust. 6, 9a i 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych z dnia 21.06.1996r. (Dz. U. z 2004r. Nr 121 poz. 1267 ze zm.) oraz § 1, § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19.11.2003r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych (Dz. U. z 2003r. Nr 209 poz. 2027),

2. oparcie postanowienia na domniemaniu zgodnego z prawem działania innego organu administracyjnego, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a. jako organ niewłaściwy miejscowo przekaże doręczone mu tytuły wykonawcze właściwemu miejscowo organowi egzekucyjnemu, a także - iż organ administracji publicznej przestrzega z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej, co stanowi w konsekwencji naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a.,

3. naruszenie art. 27 § 1 pkt 5 p.e.a. poprzez błędną interpretację wskutek przyjęcia, iż zarzut braku wskazania podstawy pierwszeństwa w przedmiotowych tytułach wykonawczych jest bezzasadny,

4. naruszenie art. 6, 7 i 8 oraz art. 124 § 2 w związku z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niezawarcie w zaskarżonym postanowieniu uzasadnienia prawnego i faktycznego odmowy uznania zarzutu dotyczącego właściwości miejscowej organu egzekucyjnego.

Spółka, uzasadniając zarzut prowadzenia egzekucji przez organ niewłaściwy, stwierdziła, że kwestią podstawową w sprawie jest zakres kompetencji naczelników urzędów skarbowych właściwych w stosunku do podatników, o których mowa w art. 5 ust. 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych z dnia 21.06.1996r., do prowadzenia egzekucji administracyjnej należności pieniężnych i ich rola w systemie egzekucji administracyjnej. Od dnia wejścia w życie nowelizacji ustawy o urzędach i izbach skarbowych z dnia 21.06.1996r. wprowadzonej ustawą z dnia 27.06.2003r. (o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych) od dnia 1.01.2004r. uległa zmianie właściwość miejscowa naczelników urzędów skarbowych dla tzw. dużych podatników, czyli podmiotów spełniających kryteria przewidziane przez art. 5 ust. 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych z dnia 21.06.1996r., a Spółka A spełnia te kryteria. Zmiana właściwości miejscowej naczelników urzędów skarbowych wpłynęła na zmianę właściwości miejscowej organów egzekucyjnych wobec podmiotów wymienionych w art. 5 ust. 9b ustawy z dnia 21.06.1996r. o urzędach i izbach skarbowych, gdyż ustawodawca nie wyłączył podmiotów spełniających kryteria przewidziane przez art. 5 ust. 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych z dnia 21.06.1996r. z ogólnych zasad ustalania właściwości organów egzekucyjnych, określonych ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz przepisami o terytorialnym zasięgu działania naczelników urzędów skarbowych. Fakt rozróżnienia naczelników urzędów skarbowych właściwych miejscowo dla podmiotów spełniających kryteria art. 5 ust. 9b ustawy z dnia 21.06.1996r. i podmiotów, które tego kryterium nie spełniają (odpowiednio zał. nr 2 i zał. nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia z 19.11.2003r.), skutkuje tym, że ustalana zgodnie z art. 22 ustawy właściwość organu egzekucyjnego, oparta na właściwości miejscowej naczelników urzędów skarbowych (organ egzekucyjny to właściwy terytorialnie naczelnik urzędu skarbowego), także automatycznie taki podział przyjmuje. Skoro w stosunku do Spółki A właściwy jest miejscowo Naczelnik Urzędu Skarbowego wymieniony w zał. nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych z 19.11.2003r. (w przypadku A będzie to Naczelnik Urzędu Skarbowego M. w W.) to zgodnie z zapisem art. 22 ustawy, organ ten jest właściwym miejscowo organem egzekucyjnym. Z treści wydanego przez Ministra Finansów, w wykonaniu ustawowej delegacji przewidzianej w art. 5 ust. 9c o urzędach i izbach skarbowych z dnia 21.06.1996r., rozporządzenia wynika, że Minister Finansów nie pozbawił naczelników urzędów skarbowych wymienionych w zał. nr 2 do rozporządzenia w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych z 19.11.2003r. żadnych kompetencji wymienionych w art. 5 ust. 6 ustawy o urzędach i izbach skarbowych z dnia 21.06.1996r., lecz nakazał stosowanie ich jedynie w stosunku do określonej grupy podmiotów. Zgodnie z treścią przywoływanego już wcześniej załącznika nr 2 dla Spółki A jako podmiotu mającego siedzibę w W. przy ul. S. właściwy miejscowo jest Naczelnik Urzędu Skarbowego M. W konsekwencji powyższego wszczęcie i prowadzenie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. oraz dokonywane w jego ramach czynności egzekucyjne nie mają podstawy prawnej .

Natomiast uzasadniając zarzut oparcia postanowienia nie na przepisach prawa, lecz na domniemaniu zgodnego z prawem działania innego organu administracyjnego, spółka stwierdziła, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. błędnie uznał, iż jest właściwym organem egzekucyjnym w stosunku do A. Samorządowe Kolegium Odwoławcze błędnie przyjęło, iż właściwość miejscową organu egzekucyjnego określa na podstawie art. 19 k.p.a. sam organ, tj., że fakt uznania się właściwym miejscowo przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. jest niepodważalny, pomimo odmiennego brzmienia przepisów regulujących właściwość miejscową Naczelników Urzędów Skarbowych. Powyższe stanowi naruszenie zasady, iż właściwość miejscową organu wskazują przepisy prawa (a które to przepisy w postaci ustawy o urzędach i izbach skarbowych oraz rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych zostały z niewiadomych przyczyn pominięte przez wierzyciela).

Spółka zarzut braku podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia uzasadniała w ten sposób, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego powinno nastąpić poprzez doręczenie dłużnikowi odpisu prawidłowo sporządzonego tytułu wykonawczego a niespełnienie jakiegokolwiek warunku podanego w art. 27 p.e.a., skutkuje niemożnością prowadzenia postępowania egzekucyjnego w sprawie. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 5 p.e.a. tytuł wykonawczy powinien zawierać "wskazanie podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej, jeżeli należność korzysta z tego prawa i prawo to nie wynika z zabezpieczenia należności pieniężnej", natomiast w przedmiotowych tytułach wykonawczych podstawa prawna pierwszeństwa zaspokojenia należności nie została wskazana mimo wyraźnego wskazania takiego. Wprawdzie art. 115 § 1 pkt 4 p.e.a. wskazuje kolejność zaspokojenia należności, niemniej jednak w przypadku, gdy inne należności z takiego pierwszeństwa nie będą korzystały, przepis ów przyznawać będzie pierwszeństwo właśnie należnościom wymienionym w pkt. 4, natomiast na dzień wystawienia tytułów wykonawczych wierzyciel nie posiada wiedzy, czy inne należności korzystają z pierwszeństwa zaspokojenia wskazanego w pkt 1 - 3 - więc zasadnym w tym przypadku jest wskazanie przepisu art. 115 § 1 pkt 4, w poz. 77 tytułu wykonawczego. Zdaniem spółki wierzyciel ma zawsze obowiązek podać podstawę prawną pierwszeństwa zaspokojenia dochodzonej należności, jeżeli należność z tego prawa korzysta. W sprawie bezspornie, dochodzona przez wierzyciela należność, korzysta z pierwszeństwa prawa zaspokojenia.

Kolejny zarzut braku wskazania w zaskarżonym postanowieniu organu odwoławczego jego podstawy prawnej oraz merytorycznej spółka uzasadniała w ten sposób, że organ ten winien odnieść się do wszystkich zarzutów wniesionych przez Spółkę i uzasadnić, w razie odmowy ich uznania, powody tej odmowy. Postanowienie nie zawiera uzasadnienia prawnego i faktycznego. Organ odwoławczy nie wskazał żadnych przepisów wyłączających właściwość Naczelnika Urzędu Skarbowego M. jako organu uprawnionego do prowadzenie egzekucji administracyjnej wobec Spółki A.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem i może zaskarżoną decyzję (inny akt administracyjny) uchylić lub stwierdzić jej nieważność, jeżeli w istotny sposób narusza ona przepisy. Uprawnienia sądu administracyjnego mają w zasadzie charakter kasacyjny, a nie reformatoryjny. Oznacza to, że sąd nie jest uprawniony do rozstrzygania sprawy zamiast organów administracyjnych. Zgodnie natomiast z art. 153 ustawy z dnia 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie (danej sprawie) ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Jeżeli np. sąd nie orzeka co do istoty sprawy, lecz ze względu na istotne uchybienia postępowania uchyla zaskarżoną decyzję, to w takiej sytuacji organ związany jest wyłącznie wskazaniami co do uzupełnienia postępowania. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję tylko w wypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 powyższej ustawy). W postępowaniu przed sądami administracyjnymi pierwszej instancji obowiązuje zasada oficjalności określona w art. 134 tejże ustawy z której wynika, iż sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W trakcie orzekania sąd winien mieć również na względzie tzw. zasadę reformationis in peius (nie pogarszania sytuacji strony skarżącej).

W świetle powyższych kryteriów skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd stwierdza, że zarzut skargi dotyczący prowadzenia egzekucji administracyjnej przez niewłaściwy miejscowo organ egzekucyjny jest zasadny bowiem organy obu instancji dokonały błędnej i mającej wpływ na wynik spraw interpretacji i zastosowania art. 22 § 2 p.e.a. w związku z art. 5 ust. 9 i ust. 9a ustawy o urzędach i izbach skarbowych oraz § 1 i § 2 rozporządzenia M F z dnia 19 listopada 2003r Zarzut prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny może dotyczyć zarówno właściwości rzeczowej, jak i właściwości miejscowej. Jeżeli chodzi o właściwość rzeczową, to zgodnie z art. 19 § 1 p.e.a. naczelnik urzędu skarbowego jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich przewidzianych w ustawie środków egzekucyjnych w egzekucji należności pieniężnych. W odniesieniu do właściwości miejscowej organów egzekucyjnych art. 22 p.e.a. określa zasady jej ustalania w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym i należności pieniężnych. Zgodnie z art. 22 § 2 tej ustawy właściwość w tym zakresie ustala się według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego. Wymaga to uwzględnienia rozwiązań organizacyjnych w zakresie działania tych organów oraz wyznaczenia ich siedzib. Stosownie do treści art. 5 ust. 9 ustawy o urzędach i izbach skarbowych właściwość miejscową naczelników urzędów skarbowych określa się według terytorialnego zasięgu działania urzędu skarbowego, z uwzględnieniem ust. 9a. W świetle powołanych przepisów ustawy o urzędach i izbach skarbowych terytorialny zasięg działania urzędów skarbowych, o których mowa w art. 5 ust. 9a, może obejmować terytorialny zasięg działania innych urzędów skarbowych. Wyznaczenie natomiast terytorialnego zasięgu działania następuje w rozporządzeniu (art. 5 ust. 9c i może obejmować w szczególności podmioty wymienione w art. 5 ust. 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych. Terytorialny zasięg działania naczelników urzędów skarbowych określony został w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003r. Jedna z wyodrębnionych w tym akcie prawnym grup naczelników urzędów skarbowych obejmuje wszystkich naczelników urzędów skarbowych z wyjątkiem naczelników właściwych wyłącznie w sprawach podatników określonych w art. 5 ust. 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych oraz naczelników nieuprawnionych do wykonywania egzekucji administracyjnej. Tylko w nielicznych przypadkach naczelnik na określonym terenie właściwy jest jedynie w zakresie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Zbiega się z tym inny wykaz naczelników urzędów skarbowych, który wykonuje zadania określone w art. 5 ust. 6 ustawy o urzędach i izbach skarbowych z wyłączeniem egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz terytorialny zasięg ich działania. Dopełnia on określenie właściwego miejscowo naczelnika w pozostałych sprawach (innych niż egzekucja). Wreszcie w rozporządzeniu zamieszczony został również wykaz siedzib naczelników urzędów skarbowych właściwych wyłącznie w zakresie podatników określonych w art. 5 ust. 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych oraz terytorialny zasięg ich działania. W tym wypadku Minister Finansów nie ograniczył zadań, jakie na danym terenie poszczególni naczelnicy mają wykonywać. W rezultacie, wobec podatników objętych tym załącznikiem właściwość miejscowa, poprzez terytorialny zasięg działania, dotyczy wszystkich zadań, o których mowa w art. 5 ust. 6 ustawy o urzędach i izbach skarbowych, a więc także wykonywania egzekucji administracyjnej należności pieniężnych.

Mając na uwadze powyższe rozważania prawne sąd stwierdza, że w związku z tym, iż zobowiązanym podmiotem jest spółka zaliczona do kategorii podatników, o których mowa w art. 5 ust. 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych (Spółka A z siedzibą w W. przy ul. S.), to właściwym wyłącznie dla niej ze względu na siedzibę naczelnikiem w zakresie prowadzenia egzekucji należności pieniężnej z prawa majątkowego jest Naczelnik Urzędu Skarbowego M. w W. Sąd stwierdza, że nie jest zasadne twierdzenie organu odwoławczego, iż naczelnicy tzw. dużych urzędów skarbowych są uprawnieni do wszczęcia i prowadzenia egzekucji, ale tylko dla tych należności, do których poboru są właściwi oraz prowadzą egzekucję na rzecz obcych wierzycieli wyłącznie w przypadku wystąpienia zbiegu egzekucji.

Wobec tego, chociaż sąd nie podziela zarzutu naruszenia przepisów dotyczących konstrukcji zaskarżonego postanowienia (zawiera ono niezbędne elementy uzasadnienia faktycznego i prawnego wymagane art. 210 § 4 O.p), to uznał, że podlega ono wyeliminowaniu (wraz z poprzedzającym je postanowieniem - stanowiskiem wierzyciela) ze względu na wykazane naruszenie prawa polegające na nieprawidłowej interpretacji przywołanych w nich przepisów. Powołując się natomiast na art. 153 p.p.s.a. sąd wskazuje, że rozpatrując ponownie sprawę, wierzyciel powinien uznać za uzasadniony zarzut zobowiązanej spółki. Ponadto sąd uznał za zbędne dokonywanie oceny zasadności zarzutów skargi o niewskazaniu w tytułach wykonawczych podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej - ocena ta należy do właściwego dla prowadzenia egzekucji organu egzekucyjnego.

Z tych powodów sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 135, art. 152 i art. 200 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

/-/ S .Widłak /-/ S. Małek /-/ W. Zygmont