Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3255/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.39g ust. 1 i ust. 4-5; art. 39h ust. 3 pkt 1 lit. b oraz ust. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 7; art. 77 par 1; art. 80; art. 107 par 3; art. 8;
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant st. ref. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2014 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie zakazu prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców oraz wykreślenia przedsiębiorcy z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżącej P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (dalej Minister) zaskarżoną decyzją z [...] września 2013 r. utrzymał w mocy decyzji Wojewody [...] (dalej Wojewoda) z [...] czerwca 2013 r., którą zakazano P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej skarżąca) prowadzenia ośrodka szkolenia, o którym mowa w art. 39g ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm.), dalej u.t.d. i wykreślono ją z rejestru przedsiębiorców, prowadzących ośrodek szkolenia.

Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wojewoda [...] w marcu 2013 r. poinformował skarżącą Spółkę o zamiarze przeprowadzenia kontroli prowadzonego przez nią ośrodka szkolenia. Kontrola miała miejsce w dniach [...]-[...] marca oraz [...] kwietnia 2013 r. i w jej wyniku stwierdzono:

1. nieterminowe przekazywanie Wojewodzie informacji o terminie, czasie i miejscu prowadzenia szkolenia (8 przypadków) - listy przekazujące ww. dane były nadawane za pośrednictwem operatora pocztowego w 3 lub w 4 dniu roboczym po rozpoczęciu szkolenia;

2. jednoczesne prowadzenie przez jednego instruktora nauki jazdy zajęć praktycznych, tj. jazdy indywidualnej z instruktorem, z dwoma osobami szkolnymi oraz jednoczesnego prowadzenia przez jednego instruktora zajęć praktycznych, tj. indywidualnej jazdy z instruktorem i ćwiczeń na placu manewrowym z jedną osobą (10 przypadków);

3. jednoczesne prowadzenie ćwiczeń na placu manewrowym dla osób szkolonych, realizujących różne zakresy zajęć (3 przypadki) - jednoczesne realizowanie w tym samym czasie dla jednej osoby szkolonej zagadnienia: "Umiejętność załadowania pojazdu zgodnie z wymaganiami przepisów BHP i zasadami prawidłowego użytkowania pojazdu", a dla drugiej osoby szkolonej zagadnienia: "Umiejętność optymalizacji zużycia paliwa oraz jazda w warunkach specjalnych";

4. umieszczanie w dzienniku zajęć ogólnych nazw zagadnień ujętych w załączniku do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 1 kwietnia 2010 r. w sprawie szkolenia kierowców wykonujących przewóz drogowy (Dz. U. nr 53, poz. 314 i z 2013 r. poz. 92), dalej rozporządzenie z 1 kwietnia 2010 r. bez podania nazw tematów, które powinny być realizowane w ramach tych zagadnień;

5. nieprawidłowość w dzienniku zajęć i na świadectwie kwalifikacji zawodowej, polegającą na występowaniu rozbieżności pomiędzy datami zakończania szkolenia.

Z kontroli został sporządzony protokół, który skarżąca podpisała bez uwag.

Wobec powyższego Wojewoda [...] w maju 2013 r. wystosował do skarżącej wystąpienie pokontrolne, w którym negatywnie ocenił wykonywanie przez nią zadań w kontrolowanym zakresie, ponieważ:

a. zgodnie z art. 39e ust. 2 pkt 1 u.t.d. kierownik ośrodka szkolenia jest obowiązany przedstawić wojewodzie przedmiotową informację najpóźniej w następnym dniu roboczym po dniu rozpoczęcia kursy, a nieprzedstawienie - w tym także nieterminowe przedstawienie - przedmiotowej informacji, należy uznać za rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców (art. 39h ust. 2 pkt 3 lit. c i art. 39h ust. 3 pkt 2 u.t.d.);

b. nierzetelne prowadzenie dzienników (dane umieszczone w dziennikach, w szczególności daty i godziny, w których prowadzono zajęcia, nie odzwierciedlały rzeczywistego przebiegu szkolenia), z uwagi na ich rangę określoną m.in. przez czas ich przechowywania nierzetelne prowadzenie należy uznać za niezgodne z wymogami rozporządzenia z 1 kwietnia 2010 r. Powtarzające się nieprawidłowości w tym zakresie uznano za rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia (art. 39h ust. 2 pkt 3 lit. c i art. 39h ust. 3 pkt 1 lit. a u.t.d.);

c. tematyka zajęć:

a. "Umiejętność załadowania pojazdu zgodnie z wymogami przepisów BHP i zasadami prawidłowego użytkowania pojazdu" (obejmuje tematy: rozłożenie ładunku; techniki mocowania, również za pomocą lin i łańcuchów; zastosowanie taśm mocujących; sprawdzenie urządzeń mocujących; zastosowanie urządzeń transportu wewnętrznego, w szczególności wózki widłowe; załadowanie plandeki i jej zdejmowanie)

b. oraz tematyka zajęć: "Umiejętność optymalizacji zużycia paliwa oraz jazda w warunkach specjalnych (obejmuje tematy: kontrola części w dwuobwodowym układzie hamulcowym, w szczególności wyjęcie cylindra membranowego, regulacja hamulców, kontrola złączek pneumatycznych, kontrola przewodów pneumatycznych, kontrola nastaw regulatora siły hamowania (ręcznego i automatycznego); próba znalezienia symulowanych awarii w pojeździe, opisanie wykrytej sytuacji, próba znalezienia przyczyny, naprawa awarii, o ile jest możliwa, i decyzja o rozpoczęciu jazdy albo pozostaniu na parkingu)

nie może być połączona, a łączne ich prowadzenie należy uznać za niezgodne z programem szkolenia. Powtarzające się nieprawidłowości w tym zakresie należy uznać za rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia (art. 39h ust. 2 pkt 3 lit. c i art. 39h ust. 3 pkt 1 lit. b u.t.d.).

d. umieszczanie w dzienniku zajęć ogólnych nazw zagadnień ujętych w załączniku do rozporządzenia z 1 kwietnia 2010 r. bez podania nazw tematów, które powinny być realizowane w ramach tych zagadnień uznano za uchybienie, a występowanie rozbieżności pomiędzy datami zakończania szkolenia w dzienniku zajęć i na świadectwie kwalifikacji zawodowej za nieprawidłowość.

Stwierdzone naruszenia stały się podstawą do wszczęcia z urzędu wobec skarżącej postępowania w sprawie zakazu prowadzenia przez nią ośrodka szkolenia.

W odpowiedzi na powyższe działania organu skarżąca wnosząc o wstrzymanie niniejszego postępowania tłumaczyła, że dostrzeżone w trakcie kontroli nieprawidłowości zostały przeanalizowane. Odnosząc się do nieterminowego powiadamiania o rozpoczęciu zajęć wskazała, że listy były wysyłane w godzinach popołudniowych i podejmowano je w następnym dniu. Przypadek złych wpisów w dziennikach lekcyjnych dotyczył jednego instruktora i wynikał z jego braku doświadczenia w prowadzeniu dokumentacji na tych kursach. Połączenie natomiast tematów ćwiczeń spowodowane było błędnym ustaleniem terminów zajęć. Instruktor przeprowadził zajęcia łączone mimo różnych tematów, ponieważ inne terminy ich realizacji były niemożliwe z powodu braku możliwości czasowych osób szkolonych. Dodatkowo skarżąca poinformowała, że podjęła działania m.in. przeszkoliła pracowników, które mają zagwarantować prowadzenie dalszego procesu szkolenia na kursach w sposób prawidłowy. Na dowód załączyła oświadczenia swoich pracowników, podtrzymujące jej stanowisko.

Decyzją z [...] czerwca 2013 r. Wojewoda [...] zakazał skarżącej prowadzenia ośrodka szkolenia, o którym mowa w art. 39g u.t.d. oraz wykreślił ją z prowadzonego przez siebie rejestru przedsiębiorców, prowadzących ośrodek szkolenia, gdyż stwierdził, że w niniejszej sprawie dopuściła się ona rażącego naruszenia wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia, które stwierdzono podczas kontroli.

Skarżąca nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem w terminie odwołała się od niego do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zarzucając:

a. naruszenie art. 39h ust. 2 pkt 3 lit. c w zw. z art. 39h ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 39e ust. 2 pkt 1 u.t.d. poprzez uznanie, że dopuściła się rażącego naruszenia ww. przepisów, a to wskutek przedstawienia Wojewodzie informacji o terminie, czasie i miejscu prowadzenia szkolenia z naruszeniem terminu, o którym mowa w art. 39e ust. 2 pkt 1 u.t.d., podczas gdy w jej ocenie nieterminowe przekazanie informacji nie stanowi rażącego naruszenia, o którym mowa w art. 39h ust. 3 pkt 2 u.t.d.;

b. naruszenie art. 39h ust. 2 pkt 3 lit. c w zw. z art. 39h ust. 3 pkt 1 lit. a u.t.d. poprzez uznanie, że naruszyła przepisy ustawy o transporcie drogowym dotyczące prowadzenia dziennika zajęć ośrodka szkolenia kierowców, który nie odzwierciedlał rzeczywistego przebiegu szkolenia, podczas gdy wpisy dokonywane przez nią w zakresie dotyczącym decyzji były wpisami omyłkowymi i nie miały wpływu na przebieg szkoleń kierowców, tryb szkolenia oraz przeprowadzenie poszczególne zajęcia szkoleniowe, a dzienniki szkoleń były prowadzone w sposób rzetelny, zgodnie z § 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 1 kwietnia 2010 r., co w jej ocenie nie stanowiło rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia w myśl art. 39h ust. 2 pkt 3 lit. c w zw. z art. 39h ust. 3 pkt 1 lit. a u.t.d.;

c. naruszenie art. 39h ust. 2 pkt 3 lit. c w zw. z art. 39h ust. 3 pkt 1 lit. b u.t.d. poprzez niewłaściwe uznanie, że łączne prowadzenie zajęć o różnej tematyce stanowi rażące naruszenie i uzasadnia wydanie decyzji o zakazie prowadzenia działalności gospodarczej w formie ośrodka szkolenia, podczas gdy w jej ocenie Wojewoda nie wskazał podstawy prawnej uzasadniającej, iż łączne prowadzenie zajęć różnej tematyce należało uznać za niezgodne z programem szkolenia, a powołanie w uzasadnieniu przepisy nie nakładają sankcji za łączenie zajęć o różnej tematyce;

d. naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń dotyczących tego, że w jej ośrodku szkolenia kierowców doszło do wzajemnie wykluczających się terminów prowadzenia zajęć oraz jednoczesnego prowadzenia ćwiczeń na placu manewrowym dla kursantów.

Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Wojewody w całości i umorzenie postępowania oraz o dopuszczenie dowodu z wystąpień pokontrolnych załączonych do odwołania, a kierowanych do innych podmiotów.

Minister w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odnosząc się do zarzutu odwołania, dotyczącego naruszenia art. 39h ust. 2 pkt 3 lit. c w zw. z art. 39h ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 39e ust. 2 pkt 1 u.t.d., , uznał, że przekazanie informacji z uchybieniem terminu określonego na ich przekazanie nie może być traktowane jako nieprzekazanie takich informacji w ogóle. W konsekwencji zaistniałe 8 przypadków nadania przez skarżącą przesyłki przekazującej Wojewodzie informacji 3 lub 4 dni robocze po rozpoczęciu szkoleń, nie stanowiło rażącego naruszenia warunków wykonywania przez nią działalności w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia i tym samym nie mogło być podstawą wydania decyzji o zakazaniu jej prowadzenia tej działalności. Minister stwierdził, że jest to jedynie takie naruszenie warunków wykonywania przedmiotowej działalności gospodarczej, które należy ujawnić i zobowiązać przedsiębiorcę w zaleceniu pokontrolnym do jego usunięcia w przyszłości. Tym samym Minister uznał za uzasadniony zarzut naruszenia przez Wojewodę art. 39h ust. 2 pkt 3 lit. c w zw. z art. 39h ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 39e ust. 2 pkt 1 u.t.d.

Badając zarzut naruszenia art. 39h ust. 2 pkt 3 lit. c w zw. z art. 39h ust. 3 pkt 1 lit. a u.t.d. organ odwoławczy wyjaśnił, że prowadzenie dziennika szkolenia w sposób niezgodny z wymaganiami oznacza, że taki dziennik nie zawiera, np. elementów, o których mowa w § 14 rozporządzenia z 1 kwietnia 2010 r. Wskazał, że w przedmiotowym przypadku nie stwierdzono braków określonych danych w dzienniku, a jedynie ujawniono przeprowadzenie w tym samym czasie zajęć przez jednego instruktora nauki dla dwóch osób oraz jednoczesne przeprowadzenie przez jednego instruktora w tym samym czasie dwóch różnych zajęć dla jednej osoby. Dlatego też Minister nie zgodził się ze stanowiskiem Wojewody, że odnotowanie w dzienniku zajęć teoretycznych jednoczesnego przeprowadzenia w tym samym czasie zajęć przez jednego instruktora nauki dla dwóch osób oraz jednoczesnego przeprowadzenia przez jednego instruktora w tym samym czasie dwóch różnych zajęć dla jednej osoby, stanowiło nierzetelne prowadzenie tego dziennika i było rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia szkolenia ze względu na wielokrotne prowadzenie szkolenia w sposób niezgodny z wymaganymi warunkami przeprowadzenia zajęć. Minister podniósł przy tym, że ów dziennik dokumentuje przebieg szkolenia i zawarte w nim dane mają potwierdzać stan faktyczny, co w istocie miało miejsce w badanym przypadku. W związku z tym organ odwoławczy stwierdził, że kontrola nie wykazała uchybień w prowadzonej dokumentacji w szkoleniach na prawo jazdy.

Natomiast wyjaśniania skarżącej, według których w 10 przypadkach doszło do pomyłki nie były wiarygodne bowiem nie potwierdziła ich żadna z osób szkolonych, która uczestniczyła w prowadzonych jednocześnie przez jednego instruktora w tym samym czasie zajęciach dla dwóch osób lub która uczestniczyła w jednocześnie prowadzonych przez jednego instruktora dwóch różnych zajęciach dla jednej osoby. Minister uznał, że jednoczesne przeprowadzenie w tym samym czasie zajęć przez jednego instruktora nauki dla dwóch osób oraz jednoczesnego przeprowadzenia w tym samym czasie dwóch różnych zajęć dla jednej osoby, stanowiło rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia i musiało skutkować wydaniem decyzji o zakazie prowadzenia ośrodka szkolenia i wykreśleniem skarżącej z rejestru działalności regulowanej. Zdaniem Ministra kontrolowany przypadek należy ocenić jako wielokrotne prowadzenie szkolenia w sposób niezgodny z programem, a nie jak uznał Wojewoda w sposób niezgodny z szczegółowymi warunkami przeprowadzenia zajęć. Tym samym doszło do niewłaściwej kwalifikacji popełnionego wielokrotnego rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia, co nie zmienia faktu, że strona dopuściła się ww. naruszeń w sposób rażący zatem wydanie decyzji o zakazie prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia było w tych okolicznościach zasadne.

Badając zarzut naruszenia art. 39h ust. 2 pkt 3 lit. c w zw. z art. 39h ust. 3 pkt 1 lit. b u.t.d. Minister uznał go za nieuzasadniony, gdyż zgodnie z przepisami rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia jest wielokrotne prowadzenie szkolenia w sposób niezgodny z programem szkolenia. Jednocześnie stwierdził, że program szkolenia określa wymiar godzinowy poszczególnych zagadnień oraz metodę prowadzenia kolejnych tematów w ramach tych zagadnień. Oznacza to, że każda osoba szkolona jest obowiązana uczestniczyć w określonej liczbie przewidzianych programem szkolenia zajęć. Połączenie tematów zajęć realizowanych dla dwóch osób szkolonych w ramach różnych zagadnień i realizacja tych dwóch zagadnień w czasie przewidzianym tylko dla realizacji jednego zagadnienia powoduje, że treści obu zagadnień są przedstawiane częściowo, albo jedno zagadnienie jest realizowane, a inne pomijane. Organ podniósł, że nie bez znaczenia jest również różna tematyka zajęć, co wyklucza możliwość ich połączenia i przeprowadzenia na tych samych zajęciach. Dlatego też Minister za słuszne przyjął stanowisko Wojewody, że jednoczesne prowadzenie ćwiczeń na placu manewrowym dla osób szkolonych, realizujących różne zakresy zajęć, było rażącym naruszeniem wykonywania działalności w zakresie prowadzenia szkolenia.

Zdaniem Ministra w sprawie nie doszło również do naruszenia art. 7 k.p.a. ponieważ ustalenia oparto na wszystkich dokumentach zgromadzonych w sprawie.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Ministra w całości i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania zarzucając:

1. naruszenie art. 39h ust. 2 pkt 3 lit. c w zw. z art. 39h ust. 3 pkt 1 lit. b u.t.d. w zw. z § 7 rozporządzenia z 1 kwietnia 2010 r. poprzez stwierdzenie, że rażącym naruszeniem ww. przepisów było przeprowadzenie przez skarżącą zajęć z dwoma osobami jednocześnie, podczas gdy przepisy ustawy o transporcie drogowym nie przewidują sankcji za przeprowadzenie zajęć, w których udział biorą inni kursanci odbywający kurs w tym samym ośrodku, a przeprowadzone zajęcia odbywały się zgodnie z programem szkolenia wszystkich kursantów, zawierały wszystkie niezbędne elementy przewidziane prawem, a kursy były przeprowadzone w sposób rzetelny i kompletny, a stwierdzone przez organy administracji naruszenia mają wyłącznie charakter formalny;

2. naruszenie art. 39h ust. 2 pkt 3 lit. c w zw. z art. 39h ust. 3 pkt 1 lit. b u.t.d. poprzez uznanie, iż skarżąca wielokrotnie dopuściła się przeprowadzenia w tym samym czasie zajęć z instruktorem przez jednego instruktora dla dwóch osób szkolonych, podczas gdy zdarzenia, które zostały ujawnione w dziennikach zajęć, a które zostały uznane za przeprowadzone w sposób nieprawidłowy, miały miejsce jedynie w kilku przypadkach, a czas który został ujawniony w dziennikach zajęć pozwalał na przeprowadzenie w trakcie dwóch godzin, dwóch oddzielnych kursów dla dwóch różnych kursantów, a co nie stanowiło zdaniem skarżącej podstawy do stwierdzenia, że wielokrotnie w sposób rażący naruszyła przepisy ustawy o transporcie drogowym;

3. naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, z uwagi na fakt, iż organy oparły swoje twierdzenia wyłącznie na dokumentach zebranych w trakcie kontroli, a także poprzez nie przesłuchanie świadków tj. kursantów uczestniczących w organizowanych przez nią szkoleniach.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że przepisy ustawy o transporcie drogowym, jak i rozporządzenia z 1 kwietnia 2010 r. nie przewidują sankcji za przeprowadzenie kursów kwalifikacyjnych przez instruktora, w których uczestniczą inni kursanci z tego samego ośrodka, którzy odbywają ten sam kurs. Jej zdaniem Minister w swojej decyzji w sposób niepełny odniósł się do tego zarzutu odwołania, tj. nie wskazał podstawy prawnej, w oparciu o którą można by było stwierdzić, że zajęcia mają być zorganizowane w taki sposób, aby instruktor za każdym razem miał pod swoją opieką wyłącznie jednego kursanta, a tym samym nie wskazał sankcji za takie działanie. Podniosła, że w zaskarżonej decyzji jako okoliczność uzasadniająca naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym wskazano, że prowadzone przez nią zajęcia nie pozwalały na realizację programu szkolenia poprzez połączenie dwóch zagadnień realizowanych dla dwóch osób. Jednocześnie podana jest okoliczność, jakoby szkolenie z danej partii materiału było przeprowadzane częściowo, a kursanci nie mieli możliwości przebycia pełnego kursu z danego materiału. Skarżąca nie zgodziła się z powyższymi wnioskami Ministra. Jej zdaniem nie kwestionowane jest, iż program szkolenia przewiduje zakres godzin jakie kursant jest obowiązany odbyć w ramach przeprowadzonego kursu. Natomiast twierdzenie, że kursanci, wobec przeprowadzonego szkolenia dla dwóch osób, byli poszkodowani w ten sposób, że w pewnym zakresie nie odbyli pełnego kursu, uznała za pozbawione podstaw. Podniosła przy tym, że jeżeli nawet kursanci odbywali jedne zajęcia w dwie osoby, to nie zostało stwierdzone w ramach postępowania administracyjnego, aby kursy te były w jakimkolwiek stopniu okrojone lub niepełne.

Skarżąca wskazała, że obowiązujące przepisy nie nakładają na ośrodek szkolenia obowiązku prowadzenia zajęć z kursantami wyłącznie indywidualnie z instruktorem. Wręcz przeciwnie, niektóre zajęcia powinny odbywać się w grupach, nawet kilkuosobowych z uwagi na fakt, że niezbędna jest pomoc innych osób np. przy zajęciach mocowania, zdjęcia, założenia plandeki, które łatwiej jest realizować w kilka osób. Podniosła przy tym, że na ową okoliczność powołała się w swoich wyjaśnieniach z kwietnia 2013 r. Zdaniem skarżącej pomimo faktu, że zaledwie kilka zajęć zostało zdaniem organu przeprowadzonych w sposób formalnie nieprawidłowy, to faktycznie zajęcia te miały charakter normalnie, prawidłowo przeprowadzonych kursów, z pełnym zapleczem technicznym, i kursy te odbyły się w ustawowo przewidzianym trybie. Każdy z kursantów odbył wymaganą ilość godzin zajęć, w ramach których została przekazana niezbędna wiedza do uzyskania kwalifikacji. Dlatego też w jej ocenie twierdzenie organów, jakoby kursanci nie mieli możliwości odbycia pełnego kursu, nie polega na prawdzie, gdyż kursy odbywały się w zgodzie z obowiązującymi przepisami. Nadto podniosła, że po przeprowadzonej kontroli podjęła odpowiednie kroki w celu wyeliminowania jakichkolwiek pomyłek w prowadzonych zajęciach i naruszenia w tym zakresie nie mają już miejsca. Skarżąca zarzuciła przy tym, że w toku postępowania nie zostali przesłuchania w charakterze świadków kursanci, czym organy dopuściły się rażącego naruszenia zasady wynikającej z art. 7 k.p.a.

Wskazała także, że przez wielokrotne naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym należy rozumieć takie naruszenia, które w sposób częsty, nadmierny, stały miały wpływ na funkcjonowanie ośrodka szkolenia, jak i na organizowane przez ośrodek kursy. Mając to na uwadze podniosła, że organy ustaliły zaledwie 10 naruszeń na 110 przeprowadzonych przez nią kursów w okresie objętym kontrolą. To powoduje w jej ocenie, że naruszenia te nie stanowiły znacznego udziału w całości prowadzonych kursów - skala tych naruszeń była tak niewielka, iż wydanie decyzji o zakazie prowadzenia działalności gospodarczej w tym zakresie było dalece krzywdzące. Podkreśliła przy tym, że organizowane przez nią szkolenia odbywały się w sposób prawidłowy, zgodny z przepisami, z wykorzystaniem sprawnych pojazdów i doświadczonych instruktorów, a błędy formalne jakie zostały stwierdzone w toku tego postępowania nie potwierdzają, że nie daje rękojmi prawidłowego prowadzenia działalności gospodarczej - ośrodka szkolenia i przeprowadzania kursów kwalifikacyjnych. Skarżąca podniosła, że swoje przedsiębiorstwo prowadzi od wielu lat i nigdy wcześniej nie miała miejsca sytuacja, w której stwierdzono by rażące naruszenia przepisów prawa. Wskazała, że przykłada szczególną wagę to prawidłowego przebiegu szkoleń, potwierdzeniem czego mogą być bardzo dobre wyniki egzaminów państwowych jej kursantów.

Ponadto organ w żaden sposób nie odniósł się do załączonych do odwołania wystąpień pokontrolnych.

W odpowiedzi na skargę Minister wnosząc o oddalenie skargi powtórzył stanowiska zajęte w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.- dalej jako: p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie.

W myśl art. 39g ust. 1 u.t.d. działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia stanowi działalność regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia. Stosownie do przepisu art. 39g ust. 5. u.t.d. do wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia, o którym mowa w ust. 4, przedsiębiorca dołącza m.in: program szkolenia wraz z planem wykonania szkolenia oraz metodami nauczania.

Zgodnie z art. 39h ust. 3 pkt 1 lit. b u.t.d. rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia jest m.in. wielokrotne prowadzenie szkolenia niezgodnie z programem szkolenia. Z kolei przepis art. 39h ust. 2 pkt 3 u.t.d. stanowiący podstawę materialnoprawną decyzji stanowi, że w przypadkach określonych w tym przepisie (lit. a-c) wojewoda jest obowiązany wydać decyzję, w której zakazuje prowadzenia przez przedsiębiorcę ośrodka szkolenia oraz wykreśla przedsiębiorcę z rejestru.

W rozpoznawanej sprawie organ uznał, że stwierdzone naruszenia w postaci: jednoczesnego przeprowadzenia w tym samym czasie zajęć przez jednego instruktora nauki dla dwóch osób oraz jednoczesnego przeprowadzenia w tym samym czasie dwóch różnych zajęć dla jednej osoby, stanowiło rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia i musiało skutkować wydaniem decyzji o zakazie prowadzenia ośrodka szkolenia i wykreśleniem skarżącej z rejestru działalności regulowanej. Zdaniem Ministra kontrolowany przypadek należy ocenić jako wielokrotne prowadzenie szkolenia w sposób niezgodny z programem szkolenia. Jednocześnie w zaskarżonej decyzji przyjęto, że program szkolenia określa wymiar godzinowy poszczególnych zagadnień oraz metodę prowadzenia kolejnych tematów w ramach tych zagadnień. Oznacza to, że każda osoba szkolona jest obowiązana uczestniczyć w określonej liczbie przewidzianych programem szkolenia zajęć, żeby zapoznać się ze wszystkimi treściami, jakie on przewiduje.

Tymczasem skarżąca podnosiła, że każdy z kursantów odbył wymaganą ilość godzin zajęć, w ramach których została przekazana niezbędna wiedza do uzyskania kwalifikacji. Dlatego też twierdzenie organów, jakoby kursanci nie mieli możliwości odbycia pełnego kursu, nie polega na prawdzie, gdyż kursy odbywały się w zgodzie z obowiązującymi przepisami.

W konsekwencji należy uznać za trafny zarzut skargi, że Minister w swojej decyzji nie wskazał podstawy prawnej, w oparciu o którą można by było stwierdzić, iż zajęcia mają być zorganizowane w taki sposób, aby instruktor za każdym razem miał pod swoją opieką wyłącznie jednego kursanta, a tym samym organ nie wskazał sankcji za takie działanie.

Niewątpliwie w przepisach ustawy o transporcie drogowym, jak i rozporządzenia z 1 kwietnia 2010 r. nie ma definicji programu szkolenia. Należy podkreślić, że wspomniane przepisy, jak słusznie podniesiono w skardze, nie regulują kwestii ilości osób biorących udział w zajęciach szkoleniowych w szczególności nie przewidują obowiązku prowadzenia zajęć z kursantami wyłącznie indywidualnie tj. jednej osoby z instruktorem. Z akt sprawy wynika też, że przeprowadzone zajęcia odbywały się zgodnie z programem szkolenia wszystkich kursantów. Nie ujawniono ani jednego przypadku, w którym czas przeznaczony dla każdego kursanta uległ skróceniu czy też jakikolwiek kursant nie odbył szkolenia w całości.

W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organy nie dołożyły należytej staranności w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia kwestii rażącego i wielokrotnego naruszenia programu szkolenia, poprzestając wyłącznie na dokumentach zebranych w trakcie kontroli, a pomijając konieczność przesłuchania świadków tj. kursantów uczestniczących w organizowanych przez skarżącą szkoleniach. Przesłuchanie kursantów oraz instruktora, który dokonywał kwestionowanych wpisów było zasadne gdyż przyczyniło by się do wyjaśnienia okoliczności nader istotnej, a mianowicie czy program szkolenia, w oparciu o który dokonano wpisu skarżącej do rejestru przedsiębiorców został zrealizowany w całości czy też dopuszczono się naruszeń tego programu szkolenia w sposób rażący i wielokrotnie (art. 39g ust. 5 pkt 1 u.t.d.).

W tym aspekcie sprawy zasadne są zatem zarzuty skargi naruszenia art. 7 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy co wiąże się również z naruszeniem art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a.

W konsekwencji należy - zdaniem Sądu - uznać, że wydając zaskarżoną decyzję Minister dopuścił się - mogącego mieć wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. – polegającego na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz na dokonaniu dowolnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów strony skarżącej. Według Sądu, organ w konsekwencji powyższych uchybień proceduralnych nie ustalił w sposób jednoznaczny, czy rzeczywiście doszło do naruszenia przepisu art. 39h ust. 3 pkt 1 lit. b u.t.d.

Zważywszy na szczególnie dotkliwą sankcję , jaką przewidują przepisy ustawy o transporcie drogowym tj. wykreślenie z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców, dokonanie wnikliwych ustaleń faktycznych było niezbędne.

Tym samym organ, rozstrzygając w niniejszej sprawie, dopuścił się naruszenia przepisu art. 8 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

Naruszenie wspomnianych przepisów procedury administracyjnej mogło mieć - w ocenie Sądu - istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowi podstawę prawną do uchylenia przez sąd administracyjny wydanych w sprawie decyzji.

Ponownie rozpoznając sprawę organy powinny wyjaśnić czy w okresie objętym kontrolą w stosunku do każdego kursanta program szkolenia został zrealizowany w całości.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie Sąd – działając w oparciu o przepis art. 152 cyt. ustawy – stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. O kosztach orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.