Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 71/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Osoby niepełnosprawne
Skarżony organ: Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 6
journal: Dz.U. 1997 nr 123 poz 776
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.
article: par. 19 ust. 3 pkt 1, par. 12 pkt 2
journal: Dz.U. 2003 nr 139 poz 1328
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI, PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o  niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności

SENTENCJA

Dnia 16 kwietnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Protokolant asystent sędziego Joanna Wegner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2008 roku sprawy ze skargi E. A. na orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w Województwie [...] w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego 1. uchyla zaskarżone orzeczenie; 2. zasądza od Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w Województwie [...] w Ł. na rzecz E. A. kwotę 48,00 zł. (czterdzieści osiem) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w T. orzeczeniem z dnia [...] r. / bez oznaczenia numeru/, wydanym na podstawie art. 6 b ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 2, art. 4 ust. 2 i art. 6 b ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych ( Dz.U. Nr 123, poz. 776 z późn. zm.) postanowił zaliczyć E. A. do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności.

E. A. została pouczona, iż od orzeczenia przysługuje odwołanie do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania, w terminie 14 dni od doręczenia orzeczenia.

E. A. odebrała orzeczenie w dniu [...] r.

W dniu [...] r., to jest przed doręczeniem jej orzeczenia, wniosła do Starosty Powiatu T. skargę na procedury występujące w pracy lekarza komisji do spraw orzekania o niepełnosprawności.

W piśmie przewodnim z dnia [...] r. skierowanym do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Ł. w Ł. (data wpływu do organu odwoławczego [...] r.) poinformowała o wystąpieniu do starosty z pisemną skargą na tryb i zakres działania komisji ds. orzekania o niepełnosprawności. Do chwili obecnej nie otrzymała odpowiedzi na tę skargę. W swoim piśmie wyjaśniła ponadto, że nie ma zamiaru odwoływać się do komisji wojewódzkiej w kategoriach merytorycznych, tylko dlatego, że komisja powiatowa w sposób bezmyślny i nieprofesjonalny, przy braku poszanowania etyki lekarskiej nie realizuje swoich podstawowych obowiązków.

Wojewódzki Zespól do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Ł. w Ł. w dniu [...] r. wydał orzeczenie Nr [...] o umorzeniu postępowania odwoławczego w sprawie ustalenia stopnia niepełnosprawności E.A.

W uzasadnieniu orzeczenia stwierdzono, iż postępowanie odwoławcze stało się bezprzedmiotowe w związku z wycofaniem w dniu [...] r. przez osobę zainteresowaną odwołania od orzeczenia o stopniu niepełnosprawności Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w T. z dnia [...] r.

E. A. odwołała się od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. Ł. do Sądu Rejonowego w P. Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. W piśmie procesowym z dnia [...] r. ponownie wyjaśniła, iż nie składała odwołania od decyzji z dnia [...] r. i nie godzi się aby powiatowy zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności kierował odwołanie do wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności.

Sąd Rejonowy w P. IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z dnia [...] r., sygn. akt [...] uznał swą niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania jako właściwemu rzeczowo i miejscowo Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 2 kwietnia 2008 r. E. A. poparła skargę i wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według złożonego zestawienia. Oświadczyła, że nie było jej zamiarem składanie odwołania, lecz skargi do Starosty Powiatu T. na procedury występujące w pracy lekarza.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) - dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Ponadto, co należy podkreślić, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art.134 § 1 p.p.s.a.)

Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Ł. w Ł. jako podstawę prawną swojego orzeczenia wskazał przepisy art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27.08.1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych ( Dz.U. Nr 123, poz. 776 z późn. zm.) oraz § 19 ust.3 pkt 1 w zw. z § 12 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15.07.2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności ( Dz.U. Nr 139, poz. 1328).

Art. 6 ust. 1 powołanej ustawy dotyczy powołania wojewódzkich zespołów do spraw orzekania o niepełnosprawności w drugiej instancji. Przepis § 19 ust. 3 pkt 1 wyżej wymienionego rozporządzenia z dnia 15 lipca 2003 r. uprawnia wojewódzki zespół do wydawania orzeczeń o umorzeniu postępowania. Orzeczenie takie zapaść może w przypadku wycofania wniosku - § 12 ust. 2 w zw. z § 17 tego rozporządzenia.

Organ odwoławczy władny był umorzyć postępowanie odwoławcze w przypadku faktycznego wycofania odwołania przez skarżącą. Jednakże z treści załączonych do akt pism skarżącej, to jest skargi z dnia [...] r. skierowanej do Starosty Powiatu T. oraz pisma przewodniego z dnia [...]r., wynika jednoznacznie że zamiarem jej nie było składanie merytorycznego odwołania od orzeczenia powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności. Intencją skarżącej było wniesienie skargi do Starosty Powiatu T. na niewłaściwe działanie komisji, a zatem skargi w rozumieniu przepisów Działu VIII ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania Administracyjnego - dalej k.p.a ( DZ.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.).

Organ II instancji zobowiązany był zgodnie z art. 7 i 8 k.p.a. w zw. z art. 66 ustawy z dnia 27.08.1997 r. o rehabilitacji oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych podjąć działania zmierzające do wyjaśnienia sprawy. Przed wydaniem orzeczenia powinien wnikliwie przeanalizować treść powołanej skargi do starosty i pisma skarżącej z dnia [...] r. Gdyby te czynności starannie wykonał , to bez trudu zauważyłby, iż nie jest możliwe wycofanie odwołania, które w ogóle nie było składane.

Uwadze organu uszły także inne istotne kwestie dotyczące terminu i sposobu składania odwołania. Zgodnie z § 16 ust. 1 powołanego rozporządzenia z dnia 15.07.2003 r. termin na złożenie odwołania ( o którym pouczono stronę) biegł od dnia doręczenia orzeczenia. Orzeczenie z dnia [...] r. doręczono stronie w dniu [...] r. Strona wniosła skargę do starosty już wcześniej - [...] r.

Dopiero w dniu [...] r. orzeczenie organu I instancji zostało wprowadzone do obrotu prawnego i wówczas stało się możliwe wniesienie odwołania do wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c/ p.p.s.a., uchylił zaskarżone orzeczenie.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art.205 § 1 i 3 p.p.s.a.

Złożone przez stronę zestawienie kosztów na łączną kwotę 482,94 zł. obejmowało koszty korespondencji ( 2x3,35 zł. i 1x3,90), porad prawnych ( 380 zł.), przejazdu do sądu indywidualnym środkiem transportu ( 91,94 zł.).

Strona prowadziła postępowanie osobiście. Nie udzieliła pełnomocnictwa adwokatowi ani radcy prawnemu. Tym samym do niezbędnych kosztów postępowania, w myśl art. 205 § 1 p.p.s.a. mogłyby być zaliczone poniesione koszty sądowe, koszty przejazdów strony do sądu oraz równowartość utraconego zarobku.

Strona nie miała obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Nie utraciła zarobku / nie pracuje zawodowo/. Zatem do niezbędnych kosztów postępowania zaliczyć należy jedynie koszty przejazdu do sądu.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 w zw. z art. 13 dekretu z dnia 26.10.1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym ( Dz.U. z 1950 r. Nr 49, poz. 445) za koszty podróży strony uznaje się koszty przejazdu środkiem transportu masowego ( koleją, autobusem itp.) w klasie najniższej.

Wobec powyższego sąd mógł zasadzić na rzecz skarżącej jedynie zwrot kosztów podróży pociągiem PKP wagonem 2 klasy w obie strony na trasie T - Ł. Cena biletu w jedną stronę wynosi [...] zł.

Na podstawie art. 7 w zw. z art. 13 powołanego dekretu zasądzono także na rzecz skarżącej kwotę poniesionych kosztów podróży osoby towarzyszącej, bowiem skarżąca ze względu na stan zdrowia wymagała opieki osoby towarzyszącej w czasie podróży do sądu. Łącznie zasądzono kwotę [...].\

T.P.