Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 577/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 4 ust. 5
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Dnia 14 października 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.), Sędzia WSA Paweł Kowalski, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 października 2021 roku sprawy ze skargi A Spółka z o.o. [...] Sp. k. z/s w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 18 czerwca 2021 r. A Sp. z o.o. B Sp. k. z siedzibą w G. (dalej Spółka) wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] r. utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2018 rok oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podano, że 26.04.2018 do Wójta Gminy B. wpłynął wniosek Spółki o stwierdzenie i zwrot, na podstawie art. 75 § 1 i § 3 w zw. z art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. –Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2018 r, poz. 800 ze zm., dalej "O.p.") nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2018 rok w kwocie 68.337,67 zł . Do wniosku Spółka załączyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za lata 2018 rok oraz interpretację indywidualną wydaną przez Wójta Gminy B. [...].04.2017 r. W dniu 27.12.2018 r. Spółka złożyła kolejną korektę deklaracji podatkowej wnosząc o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w kwocie 197048 zł.

Uzasadniając wniosek Spółka wyjaśniła, że jest właścicielem farmy wiatrowej zlokalizowanej na terenie Gminy B. Do końca 2016 r. Spółka nie traktowała całej elektrowni wiatrowej jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a jedynie części budowlane (tj. fundament oraz wieżę). W związku ze zmianami w prawie jakie wprowadziła ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych zmieniła się definicja budowli. Wobec wątpliwości związanych z przedmiotem opodatkowania Spółka wystąpiła do Wójta Gminy B. o wydanie interpretacji podatkowej, czy przedmiotem opodatkowania jest cała elektrownia wiatrowa. W interpretacji indywidualnej z dnia 26.04.2017 r. organ podatkowy uznał stanowisko Spółki, iż w sytuacji w której Spółka nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych od "Elektrowni wiatrowej" i innych budowli, których jest właścicielem podstawą opodatkowania powinna być wartość rynkowa.

W świetle powyższego Spółka wniosła o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2018. Tym samym Spółka skorygowała swoje rozliczenia, w zakresie elektrowni wiatrowych. Wartość elektrowni została ustalona w oparciu o wycenę z dnia 22.12.2017 r. sporządzoną zgodnie z interpretacją na moment powstania obowiązku podatkowego, tj. 01.01.2018 r. Pozostałe budowle, były wykazywane - wbrew interpretacji - według wartości, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 1445, dalej "upol"), pochodzącej z ksiąg podatkowych. Zgodnie ze stanowiskiem Spółki, z uwagi na swoją formę prawną działania (spółka komandytowa) nie jest podatnikiem podatku dochodowego, wobec czego nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych od budowli będących ich własnością. Podatnikami podatku dochodowego są wspólnicy Spółki, zatem dla budowli bezpośrednio nieamortyzowanych przez Spółkę występuje przypadek przewidziany w art. 4 ust. 5 upol.

Decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy B., działając na mocy art. 207 § 1 w związku z art. 21 § 1 pkt. 1 i § 3, art. 79 § 1 O.p., art. 2 ust. 1 pkt. 2 i 3, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 3, art. 5 ust. 1 pkt 3 i art. 6 ust. 2 upol postanowił: określić Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 rok w kwocie 106280 zł, stwierdzić nadpłatę w podatku od nieruchomości za 2018 r. w kwocie 160456,64 zł oraz odmówić stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2018 r. w kwocie 36591,36 zł.

Na skutek wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] r. uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Uzasadnieniem dla tak podjętego rozstrzygnięcia było naruszenie przez organ pierwszej instancji przepisu procesowego określonego w art. 79 § 1 O.p., ponieważ wszczynając z urzędu 09.08.2018 r. postępowanie podatkowe organ nie poinformował Spółki o tym, że jej żądanie zawarte we wniosku o stwierdzenie nadpłaty podlega rozpatrzeniu w tym postępowaniu podatkowym. Nadto, Kolegium uznało, że organ określając Spółce zobowiązanie podatkowe za 2018 rok wyszedł poza zakres żądania wyznaczony zakresem wniosku o stwierdzenie nadpłaty i samowolnie rozszerzył postępowanie w sprawie nadpłaty, gdyż określeniem objął wszystkie budowle jakie zostały wykazane przez Spółkę w pierwotnej deklaracji, a więc również budowle nieobjęte wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. Natomiast określenie wysokości zobowiązania podatkowego w przypadku stwierdzenia nadpłaty, jest dopuszczalne tylko w takim zakresie w jakim powstanie nadpłaty jest związane ze zmianą wysokości zobowiązania podatkowego. Postępowanie toczące się w oparciu o wymienioną podstawę prawną kończy tzw. "decyzja cząstkowa".

Kolejną decyzją z [...] r. Wójt Gminy B. określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 rok w kwocie 106280 zł i odmówił stwierdzenia nadpłaty za 2018 r. w kwocie 36591,36 zł. Na skutek wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] r. uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Uzasadnieniem dla tak podjętego rozstrzygnięcia było naruszenie przez organ pierwszej instancji zasad udziału pełnomocnika strony w prowadzonym postępowaniu, w tym doręczenie decyzji z pominięciem pełnomocnika strony.

Następnie decyzją z [...] r. Wójt Gminy B., działając na mocy art. 207 i art. 210 w związku z art. 74a i art. 75 § 4a oraz art. 81b § 2a O.p. oraz art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 3, art. 5 ust. 1 pkt 3 i art. 6 ust. 2 upol oraz § 1 pkt 3 uchwały Nr VIII/63/2011 Rady Gminy B. z dnia 5 grudnia 2011 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz.Urz. Woj. [...] z 2011 r. Nr 372, poz. 3992) określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 rok w kwocie 106280 zł oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2018 rok w kwocie 36591,36 zł.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji dokonał analizy deklaracji podatkowych złożonych przez Spółkę za 2018 rok wskazując, że w pierwotnej deklaracji wartość budowli została wykazana na kwotę 17348171,71 zł, natomiast w korekcie deklaracji Spółka pomniejszyła wartość budowli najpierw do kwoty 7097498 zł, a następnie do kwoty 3484399 zł. Wskazano, że Wójt Gminy B. nie zgodził się ze stanowiskiem Spółki w zakresie ustalenia wartości rynkowej budowli uznając, że wartość budowli należy określić zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 upol. Odnosząc się do charakteru prawnego Spółki organ I instancji wskazał, że w przypadku spółki komandytowej odpisy amortyzacyjne dokonywane są przez wspólników, co nie oznacza niedokonywania odpisów amortyzacyjnych przez podatnika w rozumieniu art. 4 ust. 5 upol. Kluczowe w ocenie organu było ustalenie, czy budowla podlega amortyzacji, co wyklucza możliwość przyjęcia jako podstawy opodatkowania jej wartości rynkowej. Organ wskazał, że spółka komandytowa nie jest podatnikiem podatku dochodowego lecz podatnikami są jej wspólnicy w odpowiednich proporcjach, zatem odpisów dokonują wspólnicy Spółki proporcjonalnie do przypadających im udziałów, co w konsekwencji wskazuje, że zastosowanie znajdzie art. 4 ust. 1 pkt 3 upol a nie zaś art. 4 ust. 5 upol. Powołując się na liczne orzecznictwo sądowe, doktrynę oraz własną indywidualną interpretację prawa podatkowego z dnia 06.03.2019 r. Wójt Gminy B. wyjaśnił ponadto w jakich sytuacjach znajduje zastosowanie art. 4 ust. 1 pkt 3 a w jakich art. 4 ust. 5 upol. Na tej podstawie organ stwierdził, że podstawę opodatkowania elementów budowli jaką jest elektrownia wiatrowa mogłaby być wartość rynkowa jedynie w przypadku, gdyby w ogóle nie były dokonywane odpisy amortyzacyjne, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Organ pierwszej instancji podkreślił, że zmiana zakresu opodatkowania elektrowni wiatrowej podatkiem od nieruchomości wynikająca z wprowadzenia definicji elektrowni wiatrowej w art. 2 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (UIEW) pozostaje bez wpływu na moment, na który podatnik ma obowiązek ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Na mocy ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 1276) opodatkowaniu od 01.01.2018 r. podlegają wyłącznie "części budowlane", zatem deklarowane przez Spółkę do końca sierpnia 2018 r. inne urządzenia jak gondola, generator prądotwórczy, układ sterowania, wirniki) są wolne od podatku. Mając powyższe na uwadze organ pierwszej instancji stwierdził, że podstawę opodatkowania budowli za 2018 roku będzie stanowił art. 4 ust. 1 pkt 3 upol. W związku z powyższym, biorąc pod uwagę wyciąg z rejestru środków trwałych i złożone deklaracje podatkowe organ I instancji uznał, że podstawę opodatkowania budowli należy ustalić w oparciu deklarację z 2016 r., która wówczas wynosiła 5313081,68 zł x 2% = 106279,63 zł.

Decyzją z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie przedmiotem sporu jest podstawa opodatkowania budowli, a w kontekście tego problemu zasadnicze znaczenie ma art. 4 upol. Organ wyjaśnił, że z zebranych dokumentów wynika, iż Spółka jest właścicielem farmy wiatrowej zlokalizowanej na terenie Gminy B.. Do końca 2016 r. Spółka deklarowała do opodatkowania budowle w postaci elektrowni wiatrowej jedynie od części budowlanych tj. fundament oraz wieżę. Dodatkowo w skład budowli podlegających opodatkowaniu Spółka deklarowała obiekty w postaci drogi wewnętrznej oraz kabla. Podstawa opodatkowania poszczególnych części budowli była dotychczas określona jako wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne. Wartość

budowli była zgodna z przedstawionym przez Spółkę wyciągiem z ewidencji środków trwałych, w którym określona została wartość początkowa tych obiektów wynosząca odpowiednio:1033302,87 zł dla fundamentu, 3227181,27 zł dla wieży oraz 506754,36zł dla drogi wewnętrznej 546743,18 zł dla kabla. Łączna wartość budowli wynosiła 5313981,68 zł.

Organ wyjaśnił, że z 1 stycznia 2017 r. nastąpiła zmiana przedmiotu opodatkowania (elektrowni wiatrowej), gdyż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości objęte zostały nie tylko elementy budowlane (fundament oraz wieża) ale również elementy techniczne. Zgodnie art. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016 r. poz. 961 ), dalej u.i.e.w., elektrownią wiatrową jest budowla w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, składająca się co najmniej z fundamentu, wieży oraz elementów technicznych, o mocy większej niż moc mikroinstalacji w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2015 r. poz. 478 i 2365 oraz z 2016 r. poz. 925). Elementy techniczne, to stosownie do art. 2 pkt 2 u.i.e.w., wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu. Równolegle do wejścia w życie regulacji u.i.e.w. dokonano również zmian w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Spółka składając w dniu 29.01.2018 r. deklarację na podatek od nieruchomości na 2018 rok jako przedmiot opodatkowania wykazała budowle o łącznej wartości 17348171,71 zł. Do deklarowanych w poprzednich latach podatkowych obiektów budowlanych, o wartości 5313981,68 zł dodatkowo zakwalifikowana została turbina o wartości 12034190,03 zł. W wyniku zmian legislacyjnych dokonanych ustawą z dnia 7 czerwca 2018 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1276) katalog budowli zawarty w art. 3 pkt 3 u.p.b został uzupełniony o "części budowlane urządzeń technicznych elektrowni wiatrowych i innych urządzeń". Przepisy ustawy zmieniającej, dotyczące zmiany definicji budowli, zgodnie z jej art. 17 weszły w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z mocą od dnia 1 stycznia 2018 r. Ustawodawca przywrócił zatem w tym zakresie brzmienie przepisu w stanie prawnym obowiązującym przed 2017 r. Wobec tego, dokonując ustaleń w zakresie przedmiotu opodatkowania budowli oraz ich podstawy, zastosowanie znajdą wyłącznie przepisy upol (art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2) oraz art. 3 pkt 3 u.p.b w brzmieniu obowiązującym od 01.01.2018 roku.

Kolegium nie podzieliło stanowiska Spółki w zakresie opodatkowania należących do podatnika budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W ocenie Kolegium, w sytuacji, gdy podatnikiem podatku od nieruchomości jest spółka komandytowa i nie dokonuje ona odpisów amortyzacyjnych, zaś odpisy te dokonują jej wspólnicy, stanowi to podstawę do zastosowania art. 4 ust. 1 pkt 3 upol i wyłącza możliwość stosowania art. 4 ust. 5 upol. Dokonywanie odpisów amortyzacyjnych przez wspólników Spółki należy zatem uznać w istocie za dokonywanie odpisów przez samą Spółkę. Wynika to z faktu, że skoro Spółka jest właścicielem środków trwałych i to ona poniosła określone wydatki na ich nabycie lub wytworzenie i to ona przy ich użyciu prowadzi działalność gospodarczą, a nie jej wspólnicy (mimo, że z punktu widzenia źródeł przychodów, przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną zaliczane są do przychodów z działalności gospodarczej) to właśnie Spółka zobowiązana jest do ustalania w księgach przychodów oraz kosztów uzyskania tych przychodów, z uwzględnieniem odpisów amortyzacyjnych. Nie zmienia tego okoliczność, że możliwe jest zróżnicowanie zasad dokonywania odpisów amortyzacyjnych przez poszczególnych wspólników, bowiem sposób ustalania wartości początkowej środka trwałego jest tożsamy.

Ponadto zdaniem Kolegium Spółka nie wykazała, że w ewidencji środków trwałych miały miejsce jakiekolwiek okoliczności skutkujące zmianą podstawy opodatkowania budowli, inne niż tylko związane ze stanem prawnym obowiązującym w 2017 r. Podstawą opodatkowania budowli jest co do zasady jej wartość początkowa, figurująca w księgach podatkowych podatnika, stanowiąca podstawę naliczania amortyzacji dla celów podatkowych, bez uwzględnienia odpisów amortyzacyjnych. Dlatego zdaniem Kolegium nie ma podstaw, aby w świetle regulacji prawnych obowiązujących w 2018 przy niezmienionym stanie faktycznym przyjąć, że uzasadniona jest zmiana sposobu ustalenia podstawy opodatkowania budowli (elektrowni wiatrowej) polegająca na zastosowaniu art. 4 ust. 5 upol. zamiast art. 4 ust. 1 pkt 3 upol.

Spółka na początek w 2018 r. deklarowała do opodatkowania takie same obiekty budowlane jak na dzień 1 stycznia 2017 r., natomiast w wyniku zmian legislacyjnych powrócono do zasad opodatkowania elektrowni wiatrowych podatkiem od nieruchomości przed rokiem 2017. Skoro zatem niesporne jest, że do końca 2016 Spółka deklarowała obiekty budowlanego podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, które były wykazane w ewidencji środków trwałych i od których dokonywane były odpisy amortyzacyjne, to podatek za 2018 r. powinien być ustalony jak w 2016 r. tj. od wartości początkowej tych samych obiektów budowlanych tj. od kwoty 5313992 zł, co przy stawce 2% podatek wynosi 106280 zł. Taka wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości została określona Spółce w zaskarżonej decyzji. Ponieważ Spółka na początek 2018 r. deklarowała dodatkowo turbinę o wartości 12034190,03 zł, z tego powodu powstała nadpłata w wysokości różnicy pomiędzy podatkiem wpłaconym przez Spółkę a podatkiem należnym, co stanowi 160456,64 zł. Nadpłata została zwrócona Spółce 18.07.2019 r. na konto bankowe. W tej sytuacji organ odmówił stwierdzenia nadpłaty w kwocie 36591,36 zł, stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą wskazaną we wniosku Spółki o stwierdzenie nadpłaty w wysokości 197048 zł a różnicą nadpłaty wyliczoną przez organ pierwszej instancji w wysokości 160456,64 zł. W konsekwencji SKO uznało, że odmowy stwierdzenia nadpłaty w wysokości określonej przez Spółkę, korekta deklaracji podatkowych za 2018 złożonych przez Spółkę wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości nie wywołuje skutków prawnych, co oznacza, że podatkiem należnym do zapłaty za 2018 r. jest podatek określony przez organ pierwszej instancji w wysokości 106280 zł

W skardze do sądu administracyjnego Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez SKO w S.. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 14k § 1, art. 14m § 1 i 3 oraz art. 120 i art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. O.p. poprzez bezpodstawne nieuwzględnienie w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego z dnia 26 kwietnia 2017 r. wydanej przez Wójta Gminy B.;

- art. 2a Ordynacji podatkowej poprzez rozstrzygnięcie mogących wystąpić w sprawie wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego na niekorzyść podatnika;

2. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 4 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 4 ust. 5 upol poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że podstawą opodatkowania dla budowli, od których Spółka nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych powinna być wartość, o której mowa wart. 4 ust. 1 pkt 3 upol, a nie wartość rynkowa ustalona w sposób określony w art. 4 ust. 5 upol.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi ważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Zasadniczy sposób obliczenia podstawy opodatkowania budowli podatkiem od nieruchomości został wyrażony w art. 4 ust. 1 punkt 3 upol. Zgodnie z przywołanym przepisem podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 – stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Zatem zasadą jest ustalanie podstawy opodatkowania jako wartości początkowej środków trwałych ustalonej dla dokonania odpisów amortyzacyjnych.

Z kolei wyjątkiem jest sposób ustalania podstawy opodatkowania przewidziany w art. 4 ust. 5 cytowanej ustawy. W myśl tego przepisu, jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego. Jak wynika z treści wskazanej regulacji wartość rynkowa jako podstawa opodatkowania ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy odpisów amortyzacyjnych nie dokonuje się.

Jednak wbrew stanowisku strony skarżącej zastosowanie art. 4 ust. 5 nie wchodzi w grę w rozpoznawanej sprawie.

Po pierwsze odpisy amortyzacyjne są dokonywane. Dokonują ich wspólnicy spółki skarżącej, czego spółka skarżąca nie kwestionuje.

Po wtóre nie do zaakceptowania jest zabieg, na podstawie którego podatnik według własnej woli, z pominięciem istotnych elementów podatkowoprawnego stanu faktycznego decyduje o sposobie obliczania podstawy opodatkowania. O sposobie obliczania podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości decyduje obowiązująca ustawa o podatkach i opłatach lokalnych Skoro zaś w ustawie tej występują wskazane wyżej zasada i wyjątek od niej to zastosowanie wyjątku może mieć miejsce tylko wówczas, gdy nie są spełnione warunki zasady. W rozpoznawanej sprawie, jak wyżej wskazano, taka sytuacja nie ma miejsca.

Zauważyć należy w tym miejscu, że spółka skarżąca prowadzi ewidencję środków trwałych i w oparciu o dane w niej zawarte nie tylko można obliczyć wartość początkową tychże środków, lecz przede wszystkim, że wartość taka była na podstawie tejże ewidencji obliczona jak na dzień 1 stycznia 2016 r., ponieważ w wyniku zmian legislacyjnych powrócono do stosowania zasad opodatkowania elektrowni wiatrowych przed rokiem 2017. W związku z powyższym rację należało przyznać organowi, że skoro w odniesieniu do roku 2018 powrócono do zasad obowiązujących przed 2017 r., to to brak było podstaw do uwzględnienia wniosku o stwierdzenia nadpłaty za 2018 r..

Z powyższych względów za niezasadny uznać należało zarzut naruszenia prawa materialnego to jest art. 4 ust.1 punkt 3 i ust. 4 upol.

Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 14k § 1 i art. 14m § 1 i 3 O.p.

Wobec treści powyższego zarzutu w pierwszym rzędzie zauważyć należy, że w myśl wyroku WSA we Wrocławiu z 3.12.2010 r. (I SA/Wr 1178/10, LEX nr 751101), art. 14m § 3 O.p. nie daje legitymacji do żądania wszczęcia postępowania podatkowego. Dopiero w prowadzonym postępowaniu podatkowym przysługuje prawo złożenia wniosku o określenie wysokości podatku objętego zwolnieniem na podstawie art. 14m § 1 O.p.

Jednocześnie zauważyć wypada, że we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji strona skarżąca w stanie faktycznym dała do zrozumienia, że przedmiotowe odpisy amortyzacyjne nie są dokonywane. W istocie zaś odpisy te były dokonywane, lecz nie przez spółkę skarżącą a jej wspólników.

W ocenie sądu I instancji jest to istotna zmiana stanu faktycznego, która powoduje, że wydana interpretacja indywidualna nie chroni spółki skarżącej w rozumieniu art. 14 k §1 i art. 14 m O.p.

Nie znajduje też uzasadnienia zarzut naruszenia art. 2a O.p. Organy obu instancji nie miały wątpliwości co do tego jak interpretować przepisy prawa podatkowego mogące wchodzić w grę, zaś sąd I instancji w pełni akceptuje dokonaną wykładnię. W tej sytuacji nie zachodziły przesłanki zastosowania reguły wyrażonej w art. 2a O.p.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 ppsa należało orzec jak w sentencji.

ak