Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 229/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 3, art. 160 par. 1 pkt 3 i par. 2, art. 201 par. 1, art. 239 par. 1 pkt 1 lit. h
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 maja 2022 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: umorzyć postępowanie.


UZASADNIENIE

B. M. wniosła do tutejszego Sądu w dniu [...] lutego 2022 r. (data nadania pocztowego) skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...], którą zostało utrzymana w mocy decyzja Prezydenta Miasta G. z dnia [...] października 2021 r. nr [...] przyznająca skarżącej dodatek mieszkaniowy na okres 6 miesięcy od [...] października 2021 r. do [...] marca 2022 r. w wysokości [...] zł miesięcznie wraz z ryczałtem w kwocie [...]zł (łącznie [...] zł).

Skarga wpłynęła do organu [...] marca 2022 r. (k. 2 akt sądowych).

W odpowiedzi na skargę Kolegium podniosło, że uwzględniło skargę w całości, zgodnie z dyspozycją art. 54 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W aktach administracyjnych znajduje się decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] marca 2022 r. nr [...], w której na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: P.p.s.a.) organ odwoławczy:

1. uchylił zaskarżoną decyzję własną w całości oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] października 2021 r. nr [...];

2. przyznał B. M. dodatek mieszkaniowy w wysokości [...] zł [miesięcznie], w tym ryczałt w kwocie [...]zł, na okres 6 miesięcy od [...] października 2021 r. do [...] marca 2022 r.

Odpowiedź na skargę została doręczona skarżącej w dniu [...] kwietnia 2022 r.

W wykonaniu wezwania sądowego, Kolegium w piśmie z dnia [...] maja 2022 r. oświadczyło, że decyzja autokontrolna z dnia [...] marca 2022 r. została doręczona stronie w dniu [...] kwietnia 2022 r. (do pisma dołączono kopię zwrotnego potwierdzania odbioru tejże decyzji) nie została za pośrednictwem tego organu wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Skarga taka do chwili wydawania niniejszego postanowienia nie wpłynęła również bezpośrednio do Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Postępowanie sądowoadministracyjne podlegało umorzeniu.

Zgodnie z art. 54 § 3 zdanie pierwsze P.p.s.a. (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, z późn. zm.) organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania.

W niniejszej sprawie Kolegium we wspomnianym trybie – tzw. autokontroli – uchyliło w całości zaskarżoną decyzje własną oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i przyznało stronie dodatek mieszkaniowy w wyżej kwocie obejmującej zwiększenie normatywu mieszkaniowego. Rozstrzygnięcie to uwzględnia żądanie strony zawarte w odwołaniu i skardze.

W takich warunkach, wobec skutecznego wzruszenia orzeczenia stanowiącego przedmiot skargi w niniejszej sprawie, również sama skarga jako środek zaskarżenia utraciła swój byt, co powoduje bezprzedmiotowość niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.

Sąd wyjaśnia również, że odstąpiono od rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów postępowania (art. 201 § 1 P.p.s.a.), pomimo zawarcia takiego wniosku w skardze. Skarżąca była bowiem ustawowo zwolniona z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie (art. 239 § 1 pkt 1 lit. h P.p.s.a.), a nie wykazała poniesienia innych kosztów postępowania.

Tomasz Świstak