Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 777/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska Sędziowie WSA Piotr Popek WSA Jarosław Szaro / spr./ Protokolant sekr. sąd. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2018 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 rok 1) oddala skargę, 2) przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wynagrodzenie adwokatowi E. K. – Kancelaria Adwokacka w kwocie 221,40 (dwieście dwadzieścia jeden i 40/100) złotych, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 41,40 (czterdzieści jeden i 20/100) złotych, za pomoc prawną udzieloną z urzędu.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J. K. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego . (dalej SKO lub Kolegium) z dnia [...] września 2017 r. nr [...], wydana w sprawie podatku od nieruchomości za 2016 r.

Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], Wójt Gminy B. ustalił dla J. K. zobowiązanie pieniężne w podatku od nieruchomości na 2017 r. w łącznej kwocie 507,00 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, sposób ustalenia podatku - jako sumę wyliczoną w ten sposób, że pomnożony został przedmiot opodatkowania - jego powierzchnia razy stawka podatku. Wynik poszczególnych działań doprowadził do następujących wyliczeń; budynek mieszkalny - 51,61 zł, budynek mieszkalny 16,70, budynek pozostały 114,30 zł, grunty pozostałe - 323,93 zł, co daje łączną kwotę 506,45 zł. Nadto organ wskazał, że podstawę wyliczeń obok ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 716) stanowiły także przepisy ustawy o ewidencji gurtów i budynków.

J. K. wniósł odwołanie od tej decyzji podnosząc, że się nią nie zgadza się z tym rozstrzygnięciem, gdyż kwestionuje dane zawarte w ewidencji gruntów. Wskazał na liczne braki w dokumentach dotyczących przedmiotowej sprawy, a to brak pism które kierował do Urzędu Gminy i wyroków WSA w Rzeszowie. Zauważył również, iż organy orzekając w jego sprawie, notorycznie wskazują w swych decyzjach drugiego użytkownika gruntów, który "się wycofał i nie mieszka pod wskazanym adresem". Naprowadził, iż wielokrotnie zwracał się do różnych organów celem uregulowania spraw dotyczących użytkowanych przez niego nieruchomości.

SKO decyzją z dnia [...] września 2017 r. - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnienie Kolegium wskazało, że z dokumentów zalegających w aktach sprawy - wypisu z rejestru gruntów wynika, że J. K. i jego współmałżonka posiadają użytkowanie wieczyste przyjęte do opodatkowania. W związku z powyższym organ postąpił prawidłowo - przyjmując dane zawarte w ewidencji gruntów jako podstawę wymiaru podatku od nieruchomości.

SKO zwróciło uwagę, że jeżeli J. K. kwestionuje zgodność danych wynikających z ewidencji gruntów ze stanem faktycznym, to powinien najpierw wystąpić o ich korektę, a następnie w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji - wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych w oparciu o ewidencję gruntów i budynków. Natomiast stwierdzenie naruszenia prawa w zakresie, w którym ww. kwestionuje dane wynikające z ewidencji, nie mogą odnieść skutku w przedmiotowym postępowaniu, gdyż prowadzenie w tym zmiany i uaktualnianie ewidencji, nie należy do postępowania podatkowego.

Podkreślono, iż z zalegającego w aktach sprawy dokumentu, a to wypisu z rejestru gruntów, wynika, iż J. K. i K. K. posiadają w użytkowaniu wieczystym działkę nr [...] o powierzchni 1641 m2. Zatem, dla organu ustalającego osobę podatnika, na którego nakłada obowiązek podatkowy, nie ma znaczenia okoliczność, czy właściciel, użytkownik zamieszkuje daną nieruchomość, czy też jest pod jej adresem zameldowany. Organ podatkowy w tym zakresie obowiązują dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, które mają walor dokumentu urzędowego.

Odnosząc się zaś do twierdzeń strony dotyczących, wielu zgłoszeń w różnych urzędach o nieprawidłowo przeprowadzonej modernizacji - Kolegium wskazało, iż zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe nie mogą zatem dokonywać samodzielnych ustaleń co do wielkości gruntu, czy kwestii dotyczących prawa własności gruntu. Od tej reguły, wynikającej z treści ww. przepisu, nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Dopóki dane te nie zostaną zmienione, organy podatkowe mają obowiązek wyliczania podatku oraz przyjmowania właściciela gruntu na ich podstawie i nie są władne do kwestionowania, czy korygowania zapisów ewidencji gruntów i budynków.

J. K. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję SKO z dnia [...] września 2017 r., nie wskazując kierunku jej weryfikacji. Skarżący nie zgodził się z zaskarżonym rozstrzygnięciem, wyrażając swoje niezadowolenie ze sposobu załatwienia przedmiotowej sprawy przez organy podatkowe.

Wskazał na liczne, toczące się wcześniej postępowania administracyjne i zapadające w sądach administracyjnych wyroki. Wyraził dezaprobatę dla przeprowadzanych czynności w poszczególnych postępowaniach obciążając prowadzących je urzędników zarzutem niekompetencji czy wręcz matactwa.

Podniósł, że w działce nr [...] nie ma jego udziału, jak także zarzucił, że drugi współwłaściciel też tam nie mieszka i trwa chyba postępowanie o jego wymeldowanie.

W dalszej części skargi ponownie kwestionował jakość prowadzonych z jego udziałem postępowań administracyjnych i sądowoadministracyjnych. Wskazywał na możliwość zapoznania się z aktami tych postępowań.

Wniósł o uchylenie decyzji.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sad Administracyjny miał na uwadze, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Postępowanie sądowoadministracyjne toczące się na skutek skargi złożonej od decyzji ustalającej wymiar podatku od nieruchomości dla osoby fizycznej toczy się tylko i wyłącznie w zakresie objętym decyzją podatkową i w trakcie tego postępowania badaniu podlegają tylko te okoliczności które są istotne z punktu widzenia ustalenia zobowiązania podatkowego, a wiec ustalenia podmiotu – podatnika, podstawy opodatkowania, stawki podatku i ostatecznie wysokości zobowiązania podatkowego. W trakcie tego postępowania zarówno organ, jak i sąd administracyjny nie badają całości sytuacji prawnej podatnika, ale jedynie te elementy które są istotne dla prawidłowego ustalenia zobowiązania podatkowego.

W przedmiotowej sprawie brak było podstaw, aby sięgnąć do wszystkich spraw toczących się z udziałem podatnika ponieważ z mocy prawa z tego typu postępowaniu decyzja jest co do zasady ( poza pewnymi wyjątkami ) oparta na dokumentach urzędowych określonych w przepisie art. 21 ust. 1 prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz.U. 2017 poz.2101 t.j. ), który stanowi, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków.

Organ wydając zatem taką decyzję opiera się na danych wynikających z tej ewidencji. Nie może poza pewnymi dopuszczonymi w orzecznictwie sytuacjami odstąpić od przyjęcia tych danych za podstawę wymiaru podatku.

W przedmiotowej sprawie organ oparł się na wypisie z ewidencji gruntów i budynków w zakresie danych określających współużytkowników wieczystych, powierzchni gruntów , ich przeznaczenia. W tym zakresie ewidencja pełni role dokumentu urzędowego o wzmocnionej przez treść art. 21 ust.1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne mocy i stanowi podstawę do wymiaru podatku.

Oparcie się na tych danych przez organy podatkowe nie narusza prawa.

Wnioskodawca kwestionując poprawność tych danych jest zobowiązany do doprowadzenia do ich zmiany w odpowiednich postępowaniach administracyjnych lub sądowych . Dopóki do ich zmiany nie dojdzie organy musza honorować zapisy ewidencji.

W aktach sprawy nie wykazano aby doszło do zmiany współużytkowników wieczystych, wielkości gruntu lub jego przeznaczenia. By takie zmiany odbyły się przed właściwymi organami.

Z tego względu dane z ewidencji organy podatkowe słusznie uznały za wiążące. Należy zauważyć ,że podobne stanowisko zajął NSA rozpatrując skargę kasacyjną J. K. odnośnie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2013.( wyrok z dnia 06.04.2016 r. sygn. akt II FSK 387/14, dostępny http.orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Z tych względów sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ppsa.