Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1106/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji w części, w pozostałym zakresie skargę oddalono
Powołane przepisy: article: art.48
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art.156 par.1 pkt.2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Ewa Rynczak (spr.) Protokolant: Beata Błach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] września 1995 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w części dotyczącej wyznaczenia terminu do wykonania rozbiórki, w pozostałym zakresie skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [....] 1995r. znak: [....] Kierownik Urzędu Rejonowego w N. działając na podstawie art. 48 w zw. z art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz.U. z 1994r. Nr 89 póz. 414) i art. 104 k.p.a. nakazał J.M. dokonać rozbiórki wykonanej wiaty drewnianej w terminie do dnia 30 września 1995 roku.

Uzasadniając decyzję podano, że art. 48 w/w ustawy Prawo budowlane stanowi, że "właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego zezwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ". Ponieważ inwestor samowolnie wykonał wiatę drewnianą o wymiarach w rzucie 5,0 x 5,0 m w odległości 1,0 m od krawędzi drogi gminnej w miejscowości D. - co stwierdzono w dniu kontroli tj. .....czerwca 1995 r. - należało orzec rozbiórkę.

Od decyzji tej odwołanie wniósł J.M. podnosząc, że przedmiotowa wiata została przez niego wybudowana w miejsce poprzednio wybudowanej w 1979 r. i zniszczonej przez śnieg w 1995r. Wskazał, że wymiary nowej wiaty są takie same i znajduje się ona w tym samym miejscu. Ponadto odwołujący podał, że nikt z okolicznych mieszkańców nie sprzeciwia się istnieniu przedmiotowej wiaty, która służy do przechowywania sprzętu rolniczego oraz opału. Odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Wojewoda ......decyzją z dnia [....] 1995 r., znak: [....] działając na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1994r. Nr 89, póz. 414) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

Wojewoda ......stwierdził, że podczas przeprowadzonej w dniu......06.1995r. wizji stwierdzono, że J.M. bez wymaganego pozwolenia na budowę na wiosnę 1995r. wybudował drewnianą wiatę w odległości 1,0 m od drogi gminnej. Na budowę przedmiotowej wiaty o wymiarach 5,0 x 5,0 m inwestor nie posiadał pozwolenia na budowę, nie powiadomił również o budowie przedmiotowej wiaty

1

Urząd Gminy w N. Słusznie zatem Kierownik Urzędu Rejonowego w N. w oparciu o art. 48 Prawa budowlanego nakazał rozbiórkę samowolnie wybudowanej wiaty.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożył J.M. wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucił, że działka nr ewid....., której jest właścicielem od 1974r. ma przeznaczenie budowlane. W [....] 1988r. Wojewódzka Rada Narodowa bezprawnie ustanowiła na części przedmiotowej działki drogę gminną, naruszając jego własność. Skarżący podtrzymał zarzuty podniesione w swoim odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 póz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134§ 1 p.p.s.a.).

Przepisy ustawy przewidując jedynie uprawnienia kontrolne sądów administracyjnych nie dają im kompetencji do zastępowania organów administracji publicznej w wykonywaniu ich zadań orzeczniczych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku: uchybienia przepisom prawa materialnego, jeżeli uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.), w przypadku rozstrzygnięcia dotkniętego wadą uzasadniającą wznowienia postępowania administracyjnego (lit. "b"), jak również w przypadku wad postępowania, jeżeli mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c"). Natomiast Sąd stwierdza nieważność decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. ( art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.).

Skarga jest częściowo uzasadniona, ale z innych przyczyn niż w niej wskazanych.

Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji , jak też decyzji organu l instancji uznał, że decyzje te naruszają prawo w części dotyczącej określenia terminu do wykonania rozbiórki przedmiotowej wiaty.

W myśl art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane ( Dz. U. 1994r, Nr 89, póz. 414 ), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30. Przepis art. 29 cyt. ustawy taksatywnie wymienia jakiego rodzaju budowa nie wymaga pozwolenia na budowę i z przepisu tego wynika, że budowa przedmiotowej drewnianej wiaty wymagała uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę, o której mowa w art. 28 cyt. ustawy Prawo budowlane. Poza sporem jest okoliczność, że skarżący J.M. wybudował drewnianą wiatę bez wcześniejszego uzyskania wymaganego pozwolenia na budowę.

W związku z tym, organy obu instancji przeprowadzając postępowanie administracyjne, w oparciu o zasady postępowania wynikające z przepisów art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a, prawidłowo nakazały rozbiórkę przedmiotowej wiaty drewnianej na podstawie przepisu art. 48 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane. Stosownie do tego przepisu właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Przepis ten nie określa, że organ w decyzji ma wyznaczyć termin do wykonania rozbiórki. Skoro zatem organy wyznaczyły skarżącemu taki termin " do 30 września 1995r", to tym samym rażąco naruszyły przepis art. 48 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane i dlatego w tym zakresie należało stwierdzić nieważność decyzji organów administracji obu instancji.

W myśl art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

W pozostałym zakresie zaskarżona decyzja, jak też decyzja organu l instancji nie naruszają prawa i dlatego w tym zakresie Sąd utrzymał je w mocy.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze , to należy je wszystkie uznać za bezzasadne. Zarzuty skarżącego, że przedmiotową wiatę wybudował w

miejsce poprzednio istniejącej która została zniszczona przez śnieg i że wiata ta jest o takich samych wymiarach, nie zwalniało skarżącego do wystąpienia, do właściwego organu, z wnioskiem o uzyskanie wymaganego pozwolenia na budowę. Bez znaczenia są dalsze zarzuty na co przeznaczona jest ta wiata , a także, że nikomu ona nie przeszkadza.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 póz. 1270 ze zm.) w myśl którego, Sąd uwzględniając skargę na decyzję stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156k.p.a. lub w innych przepisach.