Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 414/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-03-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 2 art. 52 par 3 i 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

II OSK 414 / 08 POSTANOWIENIE Dnia 27 marca 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Ke 531/07 w zakresie odrzucenia skargi J. B. na uchwałę Rady Gminy S. z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie udziału mieszkańców gminy w budowie kanalizacji sanitarnej wraz z oczyszczalnią ścieków postanawia oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

II OSK 414/08

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 grudnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę J. B. na uchwałę Rady Gminy S. z dnia [...] listopada 2005 r., w przedmiocie udziału mieszkańców gminy w budowie kanalizacji sanitarnej wraz z oczyszczalnią ścieków.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w piśmie z dnia 13 czerwca 2007 r. skierowanym do Wojewody Ś., J. B. domagał się uchylenia ww uchwały Rady Gminy S. z dnia [...] listopada 2005 r. Wojewoda określił to pismo jako skargę na działalność Wójta Gminy S. w sprawie niezgodnego z prawem pobierania opłaty za przyłącze wodociągowe i przekazał je na podstawie art. 231 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, (tekst jednolity Dz. U. Nr 142/01 poz. 1591 ze zm.). do Rady Gminy S. - celem załatwienia. Pismo wpłynęło do Urzędu Gminy w S. w dniu 22 czerwca 2007 r. Uchwałą z dnia [...] lipca 2007 r. – doręczoną J. B. w dniu 18 lipca 2007 r. – Rada Gminy S. odrzuciła jego skargę.

Jak dalej wskazał Sąd pierwszej instancji, w dniu 20 lipca 2007 r. J. B. złożył do Wojewody Ś. kolejne pismo o unieważnienie uchwały Rady Gminy S. z dnia [...] listopada 2005 r. W odpowiedzi organ ten – pismem z dnia [...] sierpnia 2007 r. – wyjaśnił, że upłynął już ustawowy, 30 – dniowy termin do podejmowania przez Wojewodę czynności nadzorczych wobec tej uchwały. Uprzednio dokonana ocena legalności, nie wykazała naruszenia prawa, a podważenie jej legalności zależy od zaskarżenia jej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym.

Oceniając dopuszczalność skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił, że skarżący w niniejszej sprawie – zgodnie ze swoim oświadczeniem – nie wnosił do Rady Gminy S. żadnego pisma wzywającego do usunięcia naruszenia prawa w odniesieniu do skarżonej uchwały.

Niezależnie od tego oświadczenia skarżącego Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż wezwaniem takim nie można także określić pism kierowanych przez J. B. do Wojewody Ś.. Pismo z dnia 13 czerwca 2007 r. zostało przez Wojewodę potraktowane jako skarga o jakiej mowa w art. 227 i in. k.p.a. i zostało też rozpatrzone.

Drugie natomiast pismo J. B. z dnia 20 lipca 2007 r. w ogóle nie zostało przesłane Radzie Gminy S., gdyż Wojewoda rozpatrzył je w trybie przepisów ustawy o samorządzie gminnym dotyczących środków nadzoru służących organom nadzoru nad działalnością komunalną.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, gdyby nawet potraktować pismo skarżącego z dnia 13 czerwca 2007 r. jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, to i tak skarga J. B. podlegałaby odrzuceniu, jako wniesiona po upływie terminu określonego w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. Z chwilą bowiem udzielenia skarżącemu odpowiedzi na jego pismo z dnia 13 czerwca 2007 r. tj. w dniu 18 lipca 2007 r., biegł termin do wniesienia skargi sądowej w niniejszej sprawie. Skoro zatem termin ten upływał w dniu [...] sierpnia 2007 r. a skarga na uchwałę Rady Gminy S. wpłynęła do Sądu dopiero w dniu 30 sierpnia 2007 r. to termin ten nie został zachowany.

Powyższe względy przemawiały w ocenie Sądu za odrzuceniem skargi J. B. w myśl przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł J. B., reprezentowany przez ustanowionego z urzędu pełnomocnika – adw. A. M., zaskarżając go w całości i opierając swoją skargę kasacyjną na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., polegającą na przyjęciu, iż skarżący nie wnosił do Rady Gminy S. żadnego pisma wzywającego do usunięcia naruszenia prawa w zaskarżonej do Sądu uchwale.

Wskazując na powyższy zarzut kasacji strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, według norm przepisanych.

Uzasadniając skargę kasacyjną jej autor stwierdził, iż za wezwanie do uchylenia uchwały należałoby uznać pismo skarżącego z dnia 20 lipca 2007 r. skierowane do Wojewody Ś., bowiem wynika to wyraźnie z jego treści, co w konsekwencji prowadzi z kolei do wniosku, iż skarżący dotrzymał terminu do wniesienia skargi.

Reprezentujący skarżącego pełnomocnik wskazał, także, iż skierowanie przedmiotowego pisma do organu niewłaściwego było wynikiem braku wiedzy o "skomplikowanych procedurach administracyjnych oraz zawiłych przepisów prawa o samorządzie terytorialnym".

W odpowiedzi na powyższa skargę kasacyjną Rada Gminy w S. wniosła o jej oddalenie, podzielając argumentację Sądu pierwszej instancji zawartą w skarżonym postanowieniu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.

Według art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 tej ustawy, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Istota niniejszej sprawy sprowadzała się do ustalenia, czy skargę J. B. złożoną na uchwałę Rady Gminy S. z dnia [...] listopada 2005 r. poprzedzało prawidłowe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w myśl art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Stosownie do powyższego przepisu, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wprawdzie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa pełni jedynie funkcję zastępczą wobec środka zaskarżenia i z tego względu nie podlega tak daleko idącym rygorom formalnym przewidzianym dla tych pierwszych, nie można jednak uznać, że którekolwiek ze wskazanych przez Sąd pism skarżącego spełniały warunki przewidziane dla tego typu pisma.

Rozpoznając w granicach wyznaczonych przez art. 183 § 1 p.p.s.a. zarzuty złożonej skargi kasacyjnej tj. odnoszące się do błędnej wykładni art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. stwierdzić należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopuścił się zarzucanych mu uchybień. Przede wszystkim nie ma wątpliwości, iż złożone w dniu 20 lipca 2007 r. pismo – gdyby uznać je za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa – skarżący skierował do organu niewłaściwego. W piśmie tym domagał się unieważnienia skarżonej uchwały. W związku z tym, iż w ramach przysługującego nadzoru Wojewoda Ś. zajął już stanowisko w tej sprawie, powoływanie się na treść pisma z dnia 20 lipca 2007 r. nie świadczy o jego błędnej kwalifikacji przez Sąd. Badanie natomiast zasadności stwierdzenia, iż pismo to jest takim samym pismem jak pismo z dnia 13 czerwca 2007 r. pozostaje poza zakresem skargi kasacyjnej.

Nie sposób też zauważyć, iż Sąd pierwszej instancji podał bardzo szczegółowej analizie zarówno pisma skarżącego przez niego składane do różnych organów oraz instytucji, jak złożone przez samego skarżącego oświadczenie na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Wyprowadzone przez Sąd pierwszej instancji wnioski nie budzą wątpliwości co do swej trafności i znajdują oparcie w normach prawnych przytoczonych w zaskarżonym postanowieniu.

Tak więc wywody skargi kasacyjnej, jak i jej zarzuty uznać trzeba za chybione.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 p.p.s.a.

Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonywaną pomoc prawną, a należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a. Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz.1348 ze zm.) pełnomocnik skarżącego powinien złożyć Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.