Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 210/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2011-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134, art. 129 par. 2, art. 42, art. 43, art. 57 par. 5 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal,, Sędzia SO del. Iwona Tchórzewska (sprawozdawca), Protokolant Starszy referent Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 15 września 2011 r. sprawy ze skargi B. J. i A. J. na postanowienie L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. z dnia [...] 2011 roku nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. na rzecz adwokata M. C. kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu, w tym kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem podatku VAT.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. Z 2010 roku Nr 193, poz. 1287 ze zm.) oraz art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – o Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U z 2000 roku Nr 98, poz. 1071 ze zm.) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego stwierdził, że odwołanie B. i A. małżonków J. od decyzji Starosty z dnia [...] października 2010 r., Nr [...], jest niedopuszczalne, ponieważ zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia w art. 129 § 2 k.p.a.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy wskazał, że decyzja Starosty z dnia [...] października 2010 r. o wprowadzeniu zmiany w części graficznej i opisowej operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu A. polegającej na uwidocznieniu prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w z dnia [...] czerwca 2006 r., sygn. akt [...], została doręczona skarżącym w dniu 18 listopada 2010 r. Przewidziany w art. 129 § 2 k.p.a. czternastodniowy termin do wniesienia odwołania od tej decyzji upłynął zatem w dniu 2 grudnia 2010 r. Natomiast odwołanie B. i A. małżonków J. od powyższej decyzji zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 3 grudnia 2010 r., a więc z uchybieniem przepisanego terminu. Wobec zaś niezłożenia odwołania w ustawowym terminie, decyzja Starosty z dnia [...]października 2010 r. stała się ostateczna.

B. J. i A. J. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] stycznia 2011 r.

Do skargi dołączono zaświadczenie o prawie B. J. do zasiłku chorobowego w okresie od 1 września 2010 roku do 30 grudnia 2010 roku, a w piśmie z dnia 28 lutego 2011 roku zawarty został wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty z dnia [...] października 2010 r. Nr [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 p.p.s.a., który w § 1 stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sprawowanej przez Sąd w niniejszej sprawie było postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] stycznia 2011 r., wydane przez ten organ na podstawie art. 134 k.p.a. z uwagi na stwierdzone przez organ uchybienie przez B. i A. małżonków J. przewidzianemu w art. 129 § 2 k.p.a. terminowi do wniesienia odwołania.

W związku z tym wskazać należy, że warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia odwołania - jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji ma miejsce wówczas, gdy odwołanie zostanie złożone po upływie terminu przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. tj. po upływie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Nawet nieznaczne przekroczenie ustawowego terminu do wniesienia odwołania powoduje jego bezskuteczność i w rezultacie ostateczność decyzji wydanej przez organ I instancji. Organ odwoławczy jest zaś zobligowany do zbadania w fazie wstępnej postępowania odwoławczego czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie. Uchybienie terminu jest przy tym okolicznością o charakterze obiektywnym i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy jest zobowiązany do wydania postanowienia o uchybieniu terminu zgodnie z bezwzględnie obowiązującą normą przepisu art. 134 k.p.a. Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy w żaden sposób od uznania organu odwoławczego.

W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że decyzja Starosty z dnia [...] października 2010 r. została doręczona skarżącym w dniu 18 listopada 2010 r. (zwrotne potwierdzenia odbioru: k- 113 i k- 114 akt postępowania administracyjnego). Odbiór obu przesyłek pokwitowała B. J..

Zgodnie z art. 42 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub w miejscu pracy. Natomiast art. 43 k.p.a. stanowi, iż w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. W świetle przywołanych przepisów doręczenie B. J., jako dorosłemu domownikowi A. J., skierowanej do tego adresata przesyłki zawierającej decyzję z dnia [...] października 2010 roku było zatem skuteczne. Podjęcie przesyłki adresowanej do skarżącego i złożenie podpisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru oznacza podjęcie się przez skarżącą oddania decyzji adresatowi. Okoliczności te nie były przy tym w żaden sposób kwestionowane w postępowaniu sądowym, w którym skarżący reprezentowani byli przez profesjonalnego pełnomocnika.

W skardze do sądu administracyjnego nie zostały też podniesione jakiekolwiek zarzuty zmierzające do podważenia prawidłowości ustalenia w zaskarżonym postanowieniu faktu uchybienia przez skarżących terminowi do wniesienia odwołania, a ustalenie to znajduje w pełni potwierdzenie w treści dokumentów znajdujących się w aktach sprawy.

Wobec doręczenia skarżącym decyzji Starosty w dniu 18 listopada 2010 roku, przewidziany w art. 129 § 2 k.p.a. czternastodniowy termin do wniesienia odwołania, o którym skarżący zostali pouczeni, upływał z dniem 2 grudnia 2010 roku.

Jak stanowi przy tym art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a., termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego.

Skarżący wnieśli odwołanie za pośrednictwem Poczty Polskiej, jednakże nadali je dopiero w dniu 3 grudnia 2010 r., o czym świadczy data stempla urzędu pocztowego na kopercie. Zatem przewidziany w art. 129 § 2 k.p.a. termin do wniesienia odwołania nie został zachowany.

Zgodnie z przepisem art. 134 k.p.a., stanowiącym podstawę wydania zaskarżonego postanowienia, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Skoro bezsprzecznie odwołanie B. i A. małżonków J. od decyzji Starosty z dnia [...] października 2010 roku zostało wniesione z przekroczeniem ustawowego terminu, zachodziła podstawa do wydania postanowienia przewidzianego w art. 134 k.p.a.

Zasadności takiego postanowienia w rozpoznawanej sprawie nie podważa okoliczność zgłoszenia w piśmie z dnia 28 lutego 2010 roku wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Należy bowiem podkreślić, że wniosek ten został zgłoszony już po wydaniu zaskarżonego postanowienia. W takiej zaś sytuacji wniosek o przywrócenie terminu będzie podlegał rozpoznaniu, według przepisów art. 58 i 59 k.p.a., w dalszej kolejności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2010 roku, I OSK 478/10, LEX nr 745245, a także Małgorzata Jaśkowska, A. Wróbel Komentarz do art. 134 kodeksu postępowania administracyjnego, teza 11, LEX/el. 2011).

Należy przy tym podkreślić, że w art. 134 k.p.a. przewidziane są dwie odrębne sytuacje procesowe: niedopuszczalność odwołania i wniesienie odwołania z uchybieniem terminu, natomiast w niniejszej sprawie zachodzi tylko ta druga sytuacja. Jednakże nieprecyzyjne sformułowanie treści zaskarżonego rozstrzygnięcia, polegające na stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania wskutek uchybienia terminowi do jego wniesienia, nie miało wpływu na wynik sprawy.

Z tych wszystkich względów, uznając, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.

Rozstrzygnięcie z punktu II uzasadnia art. 250 p.p.s.a. w związku z § 19 pk 1, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust.3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.)