Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1049/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 43 ust. 1 pkt 9
journal: Dz.U. 2016 poz 710
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek, Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia del. NSA Krzysztof Wujek (sprawozdawca), Protokolant Anna Błażejczyk, po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Szefa Krajowej Administracji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 1216/16 w sprawie ze skargi Gminy W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 13 czerwca 2016 r. nr ILPP1/4512-1-245/16-4/MK w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od Gminy W. na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 6 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Wr 1216/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił interpretację indywidualną wydaną 13 czerwca 2016 r. przez działającego w imieniu Ministra Finansów Dyrektora Izby Skarbowej w P.

Jak wynika z uzasadnienia tego wyroku, z wnioskiem o wydanie interpretacji wystąpiła Gmina W. Wskazała w nim, że jest właścicielką działki gruntu nr [...], o powierzchni 141 m², położonej przy ul. K., oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako użytek symbolem "Bi". Działka ta została zajęta w całości pod zabudowę obiektów sakralnych przez Parafię R., właścicielkę sąsiedniej działki nr [...]. W skład zabudowy znajdującej się w granicach tych działek wchodzą: kościół parafialny z dzwonnicą, plebania, mieszkanie dla księdza, pokoje gościnne, salka katechetyczna i garaż. Działka ta nie jest objęta zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Brak jest również decyzji o warunkach zabudowy, decyzji zatwierdzających projekt budowy, bądź udzielających pozwolenia na budowę.

Gmina ma zamiar sprzedać tę działkę Parafii na poprawę warunków zagospodarowania jej nieruchomości. Sprzedaż odbędzie się w trybie bezprzetargowym na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. w Dz.U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm.).

Na tle tego stanu faktycznego Gmina zadała następujące pytanie: czy sprzedaż nieruchomości opisanej we wniosku będzie korzystała ze zwolnienia od VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 716 ze zm., dalej ustawa o VAT).

Przedstawiając własne stanowisko Gmina, powołując się na art. 43 ust. 1 pkt 9 i art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, stwierdziła, że dostawa ta będzie zwolniona od podatku od towarów i usług, ponieważ działka ta nie spełnia definicji terenu budowlanego, a przedmiotem sprzedaży będzie wyłącznie grunt, bez zabudowań.

Organ interpretacyjny uznał stanowisko strony za nieprawidłowe. Stwierdził, że z art. 43 ust. 1 pkt 9, oraz art. 2 pkt 33 ustawy o VAT wynika, że opodatkowaniu podlegają te dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku gruntów niezabudowanych, tylko te, które stanowią tereny budowlane. Z kolei zwolnienie od podatku obejmuje zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów), będących na przykład gruntami rolnymi, czy leśnymi.

Zdaniem Organu, z powyższych przepisów wynika, że ustawa o VAT nakazuje oceniać przeznaczenie gruntu wyłącznie w oparciu o istniejący plan zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy nieruchomości. Bez znaczenia pozostaje klasyfikacja według ewidencji gruntów i budynków lub studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.

Oceniając opisane przez stronę skarżącą zdarzenie przyszłe w świetle art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT oraz przepisów kodeksu cywilnego Organ przyznał, że usytuowanie części budynku na cudzej nieruchomości nie powoduje automatycznie, że część ta staje się częścią składową tej nieruchomości, chociaż jest z nią trwale związana, lecz pozostaje nadal częścią składową całego budynku. W konsekwencji, w sytuacji, gdy przedmiotem dostawy jest grunt zabudowany częścią budynku znajdującego się na sąsiedniej działce – w świetle ustawy o VAT – nie dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania częścią tego budynku jak właściciel (zarówno w sensie ekonomicznym, jak i w sensie prawnym), a zatem przedmiotem dostawy może być tylko grunt. Nie zmienia to jednak faktu, że przedmiotem dostawy będzie grunt, którego nie można już uznać za teren niezabudowany w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, a zatem dostawa ta nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie tego przepisu.

Po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa Gmina W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Zarzuciła Organowi interpretacyjnemu naruszenie art. 43 ust. 1 pkt 9 i art. 2 pkt 33 ustawy o VAT przez błędną wykładnię oraz niewłaściwą ocenę co do zastosowania tych przepisów, polegające na uznaniu, że dostawa gruntu w sytuacji, gdy wzniesiony na nim fragment budynku nie jest przedmiotem dostawy, gdyż w sensie ekonomicznym nie jest własnością właściciela gruntu, a jednocześnie grunt nie stanowi terenu budowlanego – nie podlega zwolnieniu z VAT na podstawie ww. przepisów. Zdaniem Gminy z powołanych tu przepisów ustawy o VAT oraz dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE L. 347, dalej jako "dyrektywa 112") wynika, że przedmiotem dostawy może być albo grunt niezabudowany, albo budynek wraz z gruntem, przy czym przy dostawie budynku waz z gruntem grunt zawsze będzie podlegał opodatkowaniu stawką właściwą dla budynku. Nie jest natomiast znana na gruncie ustawy o VAT konstrukcja zbycia gruntu zabudowanego, gdy jednocześnie nie ma zastosowania przepis art. 29a ust. 8 tej ustawy, ponieważ nie dochodzi do dostawy budynku. Oznacza to również, że dostawa gruntu w opisanym przez Gminę stanie faktycznym nigdy nie spełni warunków zwolnienia od podatku dla terenów niezabudowanych, innych niż budowlane, ponieważ przedmiotem dostawy będzie grunt zabudowany, a ponieważ, w ocenie Organu, nie będzie miał zastosowania przepis art. 29a ust. 8, dostawa gruntu nigdy nie spełni warunku zwolnienia od podatku jak dla budynków i budowli z art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a ustawy o VAT.

Gmina podniosła jednocześnie, że należy uwzględnić w sens ekonomiczny tej dostawy, a nie jest nim zbycie gruntu zabudowanego. Aspekt ekonomiczny i prawny transakcji obejmuje wyłącznie dostawę gruntu o powierzchni 141 m ², a jej celem jest doprowadzenie do stanu, w którym właściciel nieruchomości sąsiedniej będzie właścicielem gruntu, na którym znajdują się fragmenty należących do niego budynków i obiektów budowlanych.

Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji.

Uchylając interpretację Ministra Finansów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że zagadnienie, które wyłoniło się w niniejszej sprawie, było już przedmiotem wyroków sądów administracyjnych i wskazał na wyroki: WSA we Wrocławiu o sygn. akt I SA/Wr 539/16 oraz I SA/Wr 155/16. Podzielił przy tym stanowisko przedstawione w tych wyrokach, w myśl którego dostawa nieruchomości zabudowanej fragmentem budynku znajdującego się na nieruchomości sąsiedniej, dokonywana w trybie art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług.

Zwrócił uwagę na to, że przynależność zabudowań, na które nakłady poczyniła parafia do działki mającej stanowić przedmiot sprzedaży ma charakter wyłącznie faktyczny, nieformalny, niemający znaczenia dla rozporządzania tym fragmentem nieruchomości. Właściciel gruntu (Gmina) nie może nim rozporządzać ani w sensie ekonomicznym, ani prawnym. Co więcej, przynależność do gruntu, w razie przekroczenia granic działki w czasie zabudowy, odnosić trzeba do budynku jako całości. Zasada, że budynek wzniesiony na gruncie stanowić będzie część składową gruntu, a co za tym idzie będzie on własnością właściciela gruntu, nie ma zastosowania w sytuacji, gdy budynek został wzniesiony z przekroczeniem granic gruntu. Wówczas budynek przypisany jest do gruntu, na którym znajduje się większa jego część (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 9 lutego 2007 r., sygn. akt III CZP 159/06, Lex nr 272465). Zatem usytuowanie części budynku na cudzej nieruchomości nie powoduje automatycznie, w myśl zasady superficies solo cedit, że część ta staje się częścią składową tej nieruchomości, chociaż jest z nią trwale związana, lecz pozostaje nadal częścią składową całego budynku. W rozpatrywanym przypadku można jedynie przypuszczać, że część zabudowań sakralnych na terenie należącym do skarżącej znalazła się wskutek wadliwego (z punktu widzenia zachowania wymogów przewidzianych dla działek budowlanych) procesu budowlanego.

Podkreślił następnie to, że dostawa, której dotyczy interpretacja nastąpi w szczególnych warunkach określonych w art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z tym przepisem Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli: przedmiotem zbycia jest nieruchomość lub jej części, jeśli mogą poprawić warunki zagospodarowania nieruchomości przyległej, stanowiącej własność lub oddanej w użytkowanie wieczyste osobie, która zamierza tę nieruchomość lub jej części nabyć, jeżeli nie mogą być zagospodarowane jako odrębne nieruchomości.

Oceniając dalej charakter planowanej transakcji, jej aspekt ekonomiczny, jak i cel uznał, że przedmiotem dostawy będzie wyłącznie grunt, który należy uznać za teren niezabudowany, w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. Znajdujące się na nim fragmenty budynków i budowli sakralnych przynależą bowiem w sensie ekonomicznym i prawnym do Parafii, będącej właścicielem sąsiedniej nieruchomości i jako takie, w kontekście omawianej dostawy, nie mogą decydować o zabudowanym charakterze sprzedawanej nieruchomości. Również z punktu widzenia stron transakcji niewątpliwie będzie to dostawa terenu niezabudowanego, gdyż w przeciwnym razie należałoby uznać, że fragmenty budynku i budowli są własnością skarżącej, a przynajmniej, że może nimi rozporządzać jak właściciel. Skarżąca dokona natomiast wyłącznie dostawy gruntu, w którego granicach znajdują się wprawdzie budynki i budowle sakralne, położone w granicach nieruchomości sąsiedniej, ale przynależące do nabywców. W sensie ekonomicznym i prawnym to nabywca jest właścicielem tychże obiektów, czemu nie sprzeciwia się fakt, że w świetle prawa cywilnego jego prawo może doznawać pewnych ograniczeń (np. konieczność ustanowienia odpowiedniej służebności w celu wykonywania prawa własności). Nie budzi jednak wątpliwości w ocenie Sądu, że w myśl ustawy o podatku od towarów i usług to nabywcy gruntu przysługuje względem części budynku prawo, którego przeniesienie stanowi odpłatną dostawę towarów na podstawie art. 7 ust. 1 u.p.t.u. Innymi słowy, to nabywca w chwili transakcji rozporządza jak właściciel budynkami i budowlami sakralnymi. Samo posadowienie ich części na działce zbywcy nie czyni ich zatem przedmiotem transakcji. Nie powoduje to również, wbrew stanowisku organu interpretacyjnego, samodzielnie odmiennej niż wskazała skarżąca kwalifikacji gruntu stanowiącego przedmiot dostawy.

Wobec powyższego, jak podsumował swój pogląd Sąd pierwszej instancji, istotą sprzedaży działki, na której znajdują się będące elementem większej całości budynki i budowle związane z zabudową sakralną usytuowaną na sąsiedniej nieruchomości, jest sprzedaż terenu niezabudowanego, do którego odnosi się art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, a nie gruntu zabudowanego obiektami budowlanymi. Przyjęcie innego rozumowania, doprowadzi do skutku niezgodnego z Dyrektywą 2006/112/WE Rady w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz z ustawą o podatku od towarów i usług, które rozróżniają jedynie sprzedaż gruntu niezabudowanego oraz zabudowanego, przy czym w tym ostatnim wypadku zasadą jest, że z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. Istotne jest i to, że celem transakcji będzie poprawa korzystania z należącej do parafii nieruchomości, na której znajdują się budynki i obiekty sakralne.

Z powyższych względów Sąd uchylił zaskarżoną doń interpretację indywidualną na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. w Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie jako "P.p.s.a.").

W skardze kasacyjnej od tego wyroku Organ (po zmianach Szef Krajowej Administracji Skarbowej) zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisu prawa materialnego – art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że dostawa gruntu, który nie spełnia definicji terenu budowlanego, w sytuacji gdy wzniesione na nim fragmenty budynków i budowli usytuowane na odrębnej nieruchomości nie są przedmiotem dostawy – stanowi dostawę gruntu niezabudowanego. Efektem wadliwej wykładni tego przepisu jest jego niewłaściwe zastosowanie przez uznanie, że dostawa takiego gruntu korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na mocy tego przepisu.

Uzasadniając ten zarzut organ zgodził się z dwoma wstępnymi założeniami przyjętymi przez Sąd, w myśl których przedmiotem dostawy będzie wyłącznie grunt oraz ty, że nie spełnia on definicji terenu budowlanego z art. 2 pkt 33 ustawy o VAT. Nie zgodził się jednak z najważniejszym wnioskiem Sądu, jakoby był to teren niezabudowany. Wskazał przy tym, że brak jest w ustawie o VAT definicji terenu niezabudowanego. Konieczna w takim razie wykładnia powinna uwzględniać fakt, że jej wynik powinien być zgodny z prawodawstwem unijnym, rozumieniem tego terminu przedstawionym w orzecznictwie TSUE, a to nakazuje szersze uwzględnienie kryterium ekonomicznego danej transakcji. Ekonomiczny sens tych transakcji ma być taki, że nastąpi dostawa działek zabudowanych, bo inaczej tracą one sens. Roszczenie o nabycie nieruchomości wynika tu z faktu, że znajduje się na niej część budynku położonego na sąsiedniej nieruchomości. Gdyby nieruchomość należąca do Gminy była niezabudowana, to Gmina nie występowałaby z ofertą jej sprzedaży. Dostawa będzie zatem polegała na dostawie gruntu zabudowanego częściami budynków wzniesionymi przez właścicieli sąsiednich nieruchomości, wobec tego nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina wniosła o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zajął w tej sprawie następujące stanowisko.

Skarga kasacyjna oparta jest na słusznym zarzucie naruszenia prawa materialnego – art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT przez jego błędną wykładnię, która do-prowadziła do jego wadliwego zastosowania.

Zgodnie z tym przepisem zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Definicja terenów budowlanych zawarta jest w art. 2 pkt 33 tej ustawy. Są nimi grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku ta-kiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania tere-nu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wynika stąd, że zwolnieniu od podatku podlegają tereny niezabudowane nie będące terenami budowlanymi, bo te drugie, nawet jeśli pozostają niezabudowane w sensie faktycznym, to i tak nie podlegają zwolnieniu od podatku. Pytanie zatem zasadnicze dla wyniku tej sprawy jest następujące - czy dostawa gruntu, którą zamierza dokonać Gmina dotyczy gruntu zabudowanego czy niezabudowanego. Odpowiadając na to pytanie nie sposób pominąć wykładni językowej jako tej, która powinna być punktem wyjścia w rozumieniu przepisów i użytych w nich terminów. Z tego punktu widzenia jest oczywistym, że grunt, na którym stoją budynki jest zabudowany i bez znaczenia jest, czy stoją na nim w całości czy w części. Inaczej rzecz ujmując, twierdzenie, że działka gruntu, na której stoją we fragmentach: kościół parafialny z dzwonnicą, plebania i garaż mija się z bezpośrednim i potocznym rozumieniem tego zwrotu, właściwym z uwagi na użyte w nim słowa.

Zgodzić się należy z tym, że na wykładni językowej nie zawsze można zakończyć analizę przepisu, ale trzeba wskazać poważne argumenty dla odstąpienia od jej efektów. Sąd I instancji wskazał na okoliczności, które ująć można w dwie grupy, po pierwsze - przedmiotem dostawy będzie tylko grunt, po drugie - dostawa nastąpi w szczególnych warunkach z art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Zdaniem NSA żadna z nich nie pozwala na uznanie, że przedmiotem dostawy będzie grunt niezabudowany. Zgadzając się z tym, że przedmiotem dostawy będzie tylko grunt, a nie grunt ze stojącymi na nim częściami budynków, i tak stwierdzić przyjdzie, że jest to grunt zabudowany. NSA podziela w tym zakresie pogląd wyrażony przez WSA Łodzi w wyroku z 20 września 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 588/16, z tezą Przepis art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. nie uzależnia zwolnienia od tego podatku od wielkości, czy ilości zabudowań na gruncie. Przez teren zabudowany należy więc uznać każdy teren, na którym znajdują się budynki lub ich części. Również oko-liczność, że przedmiotem dostawy jest tylko teren, a nie znajdujące się na nim części budynków pozostaje bez wpływu na ocenę, czy przedmiotowa dostawa podlega zwolnieniu od podatku VAT. Ustawodawca nie uzależnił bowiem zwolnienia od po-datku VAT od tego, czy przedmiotem dostawy są równocześnie budynki.

Sprzedaż w trybie bezprzetargowym nie ma żadnego znaczenia dla podatku od towarów i usług. W niniejszej sprawie Sąd I instancji nakazuje uwzględnić to, że sprzedaż nastąpi w celu poprawy warunków zagospodarowania nieruchomości przyległej, czyli na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Nie ma jednak żadnych podstaw do wiązania tego przepisu z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT i twierdzenia, że dostawa nieruchomości dokonana na tej podstawie korzysta ze zwolnienia od VAT. Zwolnienie od VAT przysługuje nie z uwagi na tryb sprzedaży, a z uwagi na rodzaj gruntu - zabudowany czy nie. Nie ma też żadnych podstaw do twierdzenia, że wykładnia celowościowa art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT upoważnia do przyjęcia, że celem zawartego w nim zwolnienia jest zwolnienie od podatku właśnie tego typu transakcji. To, w jakim celu dokonywana jest dostawa towaru jest obojętne dla opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Przedmiotem opodatkowania tym podatkiem są transakcje dokonywane w ramach działalności gospodarczej bez względu na jej cel lub rezultat. Transakcje te należy oceniać w sposób obiektywny, na podstawie ich znamion zewnętrznych, co w przypadku dostawy oznacza przeniesienie prawa do dysponowania towarem jak właściciel (patrz wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 12 stycznia 2006 r. w sprawach połączonych C-354/03, C-355/03 i C-484/03, tak zwana sprawa [...] w części "W przedmiocie pytania pierwszego").

Doszukując się wykładni celowościowej tego zwolnienia, przy dążeniu do za-chowania zgodności przepisów ustawy krajowej o VAT z postanowieniami dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, należy uwzględnić to, że omawiany tu przepis ustawy krajowej jest wynikiem implementacji art. 135 ust. 1 lit. k) dyrektywy 2006/112/WE. Wykładni tego przepisu dokonał Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z 17 stycznia 2013 r., sygn. C-543/11, w którym stwierdził, że Państwa członkowskie, definiując tereny, które należy uznać za "tereny budowlane", są zobowiązane do poszanowania celu art. 135 ust. 1 lit. k) dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, który zmierza do zwolnienia od podatku od wartości dodanej jedynie do-stawy niezabudowanych terenów, które nie są przeznaczone pod zabudowę. Podkreślić zatem trzeba, że zwolnieniu od VAT podlegają dostawy terenów niezabudowanych, które nie są przeznaczone pod zabudowę. Działka mająca być przedmiotem dostawy planowanej przez Gminę już jest zabudowana i z tego faktu wynika całe to przedsięwzięcie. Właśnie dlatego, że została zabudowana przez właściciela sąsiedniej nieruchomości pojawiło się roszczenie o jej wykup w trybie bezprzetargowym dla poprawienia warunków zagospodarowania działki, na których stoją budynki, co organ słusznie podniósł w odpowiedzi na skargę kasacyjną. Jest to grunt zabudowany.

Odnosząc się do dotychczasowych orzeczeń sądów administracyjnych, które przywołał Sąd pierwszej instancji nie sposób nie dostrzec, że stany faktyczne w tych sprawach różniły się od tego, który występuje w niniejszej. W pierwszej z nich, o sygn. akt I SA/Wr 539/16 (wyrok w tej sprawie został utrzymany w mocy wyrokiem NSA o sygn. akt I FSK 1879/16), budynek posadowiony na działce sąsiedniej wkraczał na 40 cm na działkę będąca własnością Gminy. W drugiej, o sygn. akt I SA/Wr 155/16 (wyrok utrzymany w mocy wyrokiem NSA o sygn. akt I FSK 155/16), na działkę Gminy wkraczała cześć, jak to określono, nieistotnej dla charakteru budynku werandy. W niniejszej sprawie, jak wynika z opisu nieruchomości, działka została w całości zajęta pod kościół z dzwonnicą, plebanię i garaż. Różnica w stanie faktycznym jest ewidentna i nie przemawia za bezpośrednim przetransponowaniem uwag poczynionych w tamtych sprawach na grunt sprawy niniejszej.

Mając to wszystko na uwadze NSA, na podstawie art. 188 P.p.s.a., uwzględnił skargę kasacyjną i uchylił zaskarżony wyrok oraz oddalił skargę Gminy na interpretację Ministra Finansów.

Orzeczenie o kosztach postępowania zostało wydane z mocy art. 203 pkt 2 P.p.s.a. przy zastosowaniu § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z ust. 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804) i obejmuje koszty zastępstwa procesowego i wpis od skargi kasacyjnej.