Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 254/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2007-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 1, art.8 ust.1 i 2
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
journal: Dz.U.UE.L 1977 nr 145 poz 1 art.6
law: Szósta Dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. Nr 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do  podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku
Teza: Z uregulowań art. 5 ust.1 oraz art. 8 ust.1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług wynika, że usługą jest każde, co do zasady

odpłatne świadczenie, które nie jest dostawą towarów i które przejawia się tym, że świadczeniobiorca (konsument) odnosi z niego, choćby nawet

potencjalną korzyść. Dla potrzeb podatku VAT musi zatem wystąpić "konsumpcja świadczenia", albowiem podatek ten obciąża właśnie konsumpcję.

TEZY

Z uregulowań art. 5 ust.1 oraz art. 8 ust.1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług wynika, że usługą jest każde, co do zasady

odpłatne świadczenie, które nie jest dostawą towarów i które przejawia się tym, że świadczeniobiorca (konsument) odnosi z niego, choćby nawet

potencjalną korzyść. Dla potrzeb podatku VAT musi zatem wystąpić "konsumpcja świadczenia", albowiem podatek ten obciąża właśnie konsumpcję.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Presnarowicz (spr.), sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Marta Mazerska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi P. S.A. w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc kwiecień 2006 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. Nr [...], Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. dokonał P. Spółce Akcyjnej w B. rozliczenia w podatku od towarów i usług za kwiecień 2006 r. w sposób odmienny aniżeli zadeklarowano. W uzasadnieniu tej decyzji organ stwierdził, iż Spółka zaniżyła podatek należny o kwotę [...] zł wskutek zastosowania niewłaściwej stawki podatku VAT w stosunku do towaru handlowego o nazwie "A.", którego sprzedaż udokumentowana została fakturami VAT oraz nie ujęła w poz. 30 deklaracji VAT-7 oraz informacji podsumowującej VAT-UE za II kwartał 2006 r. faktury VAT Nr [...] z [...] kwietnia 2006r., która dokumentuje dostawę wewnątrzwspólnotową na kwotę [...] zł. Organ I instancji stwierdził ponadto, iż Spółka zaniżyła podatek należny o kwotę [...] zł z tytułu świadczeń polegających na udostępnieniu do używania telefonów komórkowych oraz poniesieniu kosztów podróży służbowych, tj. świadczeń stanowiących element zapłaty za usługi wykonane przez podmioty niebędące pracownikami Spółki, z którymi Spółka zawarła umowy o zarządzanie, umowy o usługi handlowe i marketingowe oraz umowy o świadczenie usług doradztwa w zakresie sprzedaży towarów z oferty handlowej.

W odwołaniu od powyższej decyzji wniosła o uchylenie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. w części dotyczącej określenia wysokości należnego podatku od towarów i usług z tytułu rzekomego zaniżeniu przez podatnika podatku należnego za miesiąc kwiecień 2006 r. z tytułu świadczeń polegających

na udostępnieniu zleceniobiorcom do używania telefonów komórkowych

oraz poniesieniu kosztów podróży służbowych zleceniobiorców.

Skarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie: art.8 ust.1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), art.6 (4) Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku

od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG).

Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. Nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy wskazał, iż ze stanu faktycznego sprawy wynika, iż Spółka w okresie objętym postępowaniem podatkowym posiadała zawarte z osobami prowadzącymi własną działalność gospodarczą, niebędącymi pracownikami Spółki oraz Spółką z o.o. Z [...]: umowy o zarządzanie przedsiębiorstwem,

o doradztwo w zakresie zarządzania, o usługi doradztwa w sprzedaży towarów

z oferty handlowej Spółki, o usługi handlowe oraz o usługi handlowe i marketingowe. Zgodnie z postanowieniami tych umów Spółka udostępniła zleceniobiorcom własne składniki majątku w postaci samochodów osobowych oraz telefonów komórkowych (określając limit rozmów), a także w kilku przypadkach poniosła koszty podróży zleceniobiorców. Za używanie samochodów przez osoby, z którymi zostały zawarte w/w umowy, Spółka wystawiła faktury, natomiast wydatkami z tytułu używania telefonów komórkowych oraz wydatkami związanymi z podróżami służbowymi

nie obciążyła tych osób.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie jest ustalenie, czy udostępnienie zleceniobiorcom przez Spółkę własnego mienia oraz przekazanie zakupionych usług obcych podlega opodatkowaniu podatkiem VAT jako odpłatne świadczenie usług przez Spółkę.

Według Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż zawarte przez Spółkę umowy z podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą, nie zawierają w sobie elementów, które będą powodować podległość służbową zleceniobiorcy. Skutki podatkowe w podatku od towarów i usług

od czynności udostępnienia zleceniobiorcom przez Spółkę własnego mienia

oraz przekazania zakupionych usług obcych, należy zatem rozpatrywać wyłącznie

w kontekście umowy handlowej, zawartej pomiędzy dwoma niezależnymi podmiotami obrotu gospodarczego. Wypłacane tym osobom wynagrodzenie pieniężne

nie zostało pomniejszone o wartość wykorzystywanych przez nich do realizacji umów składników majątku oraz świadczonych na ich rzecz przy pomocy osób trzecich usług. Konstrukcja zawartych umów, a także ich zakres wskazuje natomiast

na istnienie bezpośredniego związku pomiędzy czynnością udostępnienia zleceniobiorcom składników majątku oraz świadczeniem na ich rzecz przy pomocy osób trzecich usług, a wypłaconym z tytułu realizacji umów wynagrodzeniem pieniężnym. Zleceniobiorcy nie otrzymaliby bowiem od Spółki tych świadczeń,

gdyby nie zawarli ze Spółką umów i nie zobowiązali się do świadczenia w zamian usług na rzecz Spółki za określonym w umowie wynagrodzeniem.

W ocenie organu odwoławczego, nie ma zatem wątpliwości, iż strony umów zarządzania, doradztwa, handlowych czy też marketingowych łączy stosunek prawny, z którego wynika obowiązek wzajemnych świadczeń, przynoszących korzyści wyrażone w pieniądzu bądź podlegających ocenie pieniężnej (Spółka -

w postaci wzrostu przychodów ze sprzedaży wyrobów, zleceniobiorcom zaś -

w postaci zadawalającego ich wynagrodzenia w pieniądzu i równowartości świadczeń uzyskanych od Spółki). Wzajemność tych świadczeń od momentu zawarcia umów jest więc oczywista, a zatem mają one charakter odpłatny, niezależnie od dokonanych częściowo potrąceń. Umowny zaś sposób rozliczania się stron transakcji w sytuacji, gdy świadczą wzajemne usługi, nie zwalnia ich

ze skutków podatkowych.

W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej nie stwierdził naruszenia przez organ I instancji art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku

od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) i podzielił zajęte w sprawie stanowisko, że udostępnienie składników majątku oraz usług obcych jest,

w rozumieniu tego przepisu, świadczeniem usług związanym z określonym zachowaniem się osób i podlega opodatkowaniu. Wykładnia powyższego przepisu dokonana przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. nie jest zatem sprzeczna z wykładnią zawartą w cytowanych w odwołaniu przez Spółkę orzeczeniach Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości Nr C-16/93 i C-102/86. Pierwsze z nich dotyczy działalności polegającej na graniu muzyki w miejscu publicznym, za które nie przewiduje się żadnego wynagrodzenia, choć muzyk uzyskuje datki w kwotach, których nie da się obliczyć, drugi zaś dotyczy świadczenia usług m.in. reklamy przez organ prawa publicznego na rzecz plantatorów w celu zapewnienia rozwoju sektora przetwórstwa owoców a nie konkretnego konsumenta.

Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się także z zawartym w odwołaniu zarzutem dotyczącym naruszenia art.6(4) VI Dyrektywy i wskazał, że przepis ten przewiduje, iż w przypadku, w którym podatnik działając we własnym imieniu,

lecz na rachunek innej osoby, bierze udział w świadczeniu usług, uznaje się,

że podatnik nabył i wyświadczył usługę. Powyższa zasada znajduje zastosowanie

w przedmiotowej sprawie. Spółka zakupiła bowiem usługi w imieniu własnym

(na własny rachunek), jednakże na rzecz zleceniobiorców usług zarządzania

i innych. Zleceniobiorcy tych usług, w celu zwiększenia sprzedaży wyrobów Spółki podejmują działania w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, które są niezbędne do realizacji przyjętych od Spółki zleceń. Natomiast ponoszenie przez Spółkę kosztów tych działań oznacza wyłącznie, że Spółka z jednej strony dokonała zakupu tych usług, a z drugiej strony je "wyświadczyła". Koszty nabytych usług Spółka zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów i skorzystała z odliczenia podatku naliczonego na takich samych zasadach, na jakich odliczyłaby podatek

od usługi nabytej na własną rzecz.

Organ podniósł, że wydatki związane z nabyciem i eksploatacją telefonów komórkowych Spółka również zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów i dokonała od tych wydatków obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,

na zasadach określonych w art.86-88 ustawy o VAT. W świetle powyższego,

w/w czynności jako świadczenie usług na rzecz zleceniobiorców, podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT (jako świadczenia o charakterze odpłatnym).

W niniejszej sprawie mamy do czynienia z dwiema formami wynagradzania

przez Spółkę zatrudnionych zleceniobiorców, tj. pierwsza poprzez wypłacanie wynagrodzenia w gotówce oraz druga poprzez udostępnienie im składników majątku oraz świadczenie na ich rzecz usług przy pomocy osób trzecich. Świadczenie tych drugich czynności miało konkretny wymiar finansowy. Organ zauważył,

iż w przypadku, gdyby Spółka odmówiła udostępniania zleceniobiorcom swoich składników majątku (mogłaby je wynająć komuś innemu i uzyskiwać z tego tytułu korzyści finansowe), bądź też obowiązek ponoszenia kosztów usług hotelowych, parkingowych, biletów lotniczych, zezwoleń na przejazd autostradą i biletów wstępu na targi branżowe ciążył na zleceniobiorcach, to w celu uzyskania oczekiwanych korzyści finansowych, wynikających z realizacji umów, zleceniobiorcy zmuszeni byliby do wynegocjowania ze Spółką wyższego wynagrodzenia pieniężnego.

W skardze skierowanej do tut. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, działający w imieniu P. S.A. pełnomocnik wnosił o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej Spółki kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw,

a w szczególności kosztów wynagrodzenia radcy prawnego i kosztów sądowych, według norm przepisanych.

Decyzji organu odwoławczego zarzucono:

1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 8 ust.1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów

i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.),

b) art. 6(4) Dyrektywy Rady z dnia 17 maja1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodatniej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG),

c) pkt 13 i pkt 30 Preambuły do Dyrektywy Rady z dnia 28 listopada

2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (2006/112/WE) oraz postanowień Preambuły VI Dyrektywy - zasada neutralności podatku od towarów i usług,

2. naruszenie przepisów o postępowaniu podatkowym, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej.

W ocenie strony skarżącej skutki podatkowe umów zawartych przez Spółkę

z usługobiorcami powinny być rozpatrywanie w kontekście całości tych umów. Wszystkie umowy zawierają odesłanie, iż w sprawach nieuregulowanych zastosowanie mają przepisy kodeksu cywilnego - większość umów wprost wskazuje na szczególne zastosowanie Tytułu XXI "Zlecenie" w Księdze III "Zobowiązania" kodeksu cywilnego. Organy nie mogą dowolnie manipulować dowodami i pomijać treści art. 737 i art. 749 kodeksu cywilnego, literalnie wskazujących, iż zleceniodawca ma wpływ na sposób wykonywania zlecenia przez zleceniobiorców i może powierzać im "rzeczy" do prawidłowego wykonywania przedmiotu zlecenia, jak też nie mogą dowolnie lekceważyć fundamentalnej zasady swobody umów z art. 3531 kodeksu cywilnego. Celem, dla którego Spółka zawarła te umowy, jest osiąganie przychodów ze sprzedaży towarów. W celu jak najlepszego wykorzystania potencjału

tych specjalistów do własnego celu - zwiększania przychodów ze sprzedaży - Spółka udostępnia należące do niej telefony lub pokrywa koszty podróży służbowych. Organy podatkowe nie podają, jaką korzyść dla usługodawcy ma pokrycie

przez Spółkę kosztu podróży służbowej, której jedynym celem i treścią było zwiększanie przychodów Spółki. Używając telefonu komórkowego wyłącznie w celu wykonywania przedmiotu umowy - tj. np. negocjując warunki handlowe, uczestnicząc

w zamawianiu towaru, przyjmując reklamacje towarów - usługodawca nie odnosi żadnej osobistej korzyści.

Strona skarżąca podniosła, że organy podatkowe nie udowodniły, iż Spółka lub usługodawcy składali sobie oświadczenia o potrąceniach, wobec czego nie mogą podawać, jakoby miały miejsce "potrącenia umowne". W umowach zawartych

przez Spółkę z usługodawcami, Spółka była dłużnikiem z tytułu wyraźnie określonego wynagrodzenia pieniężnego, a usługodawca był z tego samego tytułu wierzycielem Spółki. Usługodawcy nie uzyskali także od Spółki żadnej korzyści majątkowej. Usługodawcy nie stali się wzbogaceni dzięki temu, że używali wyłącznie do celów świadczenia usług na rzecz Spółki jej telefonów komórkowych

lub gdy Spółka ponosiła koszty tzw. podróży służbowych. Autor skargi wywodzi też, że Spółka nie nabyła żadnych usług na rzecz usługodawców. Spółka nabywała usługi telefonii komórkowej wyłącznie na własną rzecz i na własne potrzeby. Jednym celem i treścią używania tych telefonów było uzyskiwanie przychodów przez Spółkę. Spółka ponosiła koszty tzw. podróży służbowych wyłącznie we własnym celu,

tj. do sprzedaży produkowanych towarów.

Strona podkreśliła, że zgodnie z wykształconą linią orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości za świadczenie usług za wynagrodzeniem postrzegane mogą być tylko takie sytuacje, w których: istnieje bezpośredni związek pomiędzy świadczeniem usług a otrzymywanym z tytułu tej czynności wynagrodzeniem, istnieje łączący strony stosunek prawny, z którego wynika obowiązek świadczenia usług oraz wysokość wynagrodzenia za dokonane czynności, wynagrodzenie musi być wyrażalne w pieniądzu. W sprawie rozstrzygniętej skarżoną decyzją nie występuje zaś żadna z tych przesłanek, wobec czego nie odpowiada prawdzie twierdzenie organu, jakoby Spółka świadczyła

na rzecz usługodawców jakieś odrębne usługi.

W skardze wskazano, iż Spółka zawarła z usługodawcami kompleksowe umowy, których przedmiotem jest współdziałanie stron mające na celu systematyczne zwiększenie obrotów Spółki, wzrost przychodów ze sprzedaży wyrobów oraz dotarcie do jak największej ilości odbiorców na terenie całego kraju. Te cele wyznaczają charakter umowy dla potrzeb podatku VAT należnego, ponieważ podatkowi temu podlega świadczenie usług przez usługodawcę na rzecz Spółki. Samo udostępnienie środków technicznych nie jest przedmiotem opodatkowania podatkiem VAT. Nie jest bowiem czynnością wymienioną w katalogu czynności opodatkowanych VAT, o których mowa w art. 5 ust. 1 VATU. Udostępnienie środków technicznych usługodawcom nie ma samodzielnego, tzn. oderwanego od umowy, bytu prawnego. Spółka udostępnia usługodawcy pewne środki techniczne - niezbędne do realizacji przedmiotu umowy - w ramach głównego celu tejże umowy, który jest jednocześnie tytułem opodatkowania w VAT. Udostępnienie tych środków ma charakter pomocniczy i nie jest odrębnym świadczeniem. W związku z tym

nie może być wydzielane jako samodzielny tytuł do opodatkowania podatkiem VAT. Udostępnienie środków technicznych - w rozpatrywanym stanie faktycznym

i prawnym - nie stanowi również nieodpłatnego świadczenia usług.

W przedmiotowej sprawie środki techniczne udostępnione usługodawcom

są wykorzystywane wyłącznie w jednym celu - podejmowaniu działań mających na celu zwiększenie przychodów Spółki. Zatem udostępnienie to ma związek

z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Udostępnienie usługodawcom, w ramach umowy o świadczenie przez nich usług, środków technicznych nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

Skarżąca Spółka wskazywała także, iż zgodnie z art. 6(4) VI Dyrektywy

w przypadku, w którym podatnik działając we własnym imieniu, lecz na rachunek innej osoby, bierze udział w świadczeniu usług, uznaje się, że podatnik ten nabył

i świadczył te usługi. Organ błędnie uznał, że Spółka nabyła i wyświadczyła na rzecz usługodawcy usługi wymienione wyżej. To, że Spółka poniosła faktyczny koszt wyjazdów usługodawców i związanych z nimi usług hotelarskich i innych, nie może automatycznie i bezrefleksyjnie prowadzić do wniosku, że Spółka świadczy na rzecz usługodawców te usługi, ale powinno zostać rozpatrzone w kontekście całokształtu stosunków łączących Spółkę i usługodawców.

Ponadto autor skargi wywodził, że uznanie przez organy, iż Spółka zaniżyła podatek należny, jest sprzeczne z zasadą neutralności podatku od towarów i usług. Organ podatkowy uznał, że beneficjentem korzystania ze środka technicznego - telefonu komórkowego, jest usługodawca Spółki, podczas gdy podmiotem,

który ostatecznie korzysta z usługi telefonicznej jest wyłącznie Spółka,

gdyż czynności dokonywane przy pomocy udostępnionych środków technicznych są wykonywane na jej rzecz i w celu zwiększenia jej przychodów z działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sporną kwestią w niniejszej sprawie jest zagadnienie, czy udostępnienie zleceniobiorcom przez Spółkę własnego mienia (samochody osobowe, telefony komórkowe) oraz przekazanie zakupionych przez Spółkę usług (koszty podróży zleceniobiorców) podlega opodatkowaniu podatkiem VAT jako odpłatne świadczenie usług przez Spółkę.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku

od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz.535 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem

od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Stosownie zaś do treści art. 8 ust. 1 powoływanej ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu

na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności

lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Jednocześnie należy zwrócić uwagę, iż ustawodawca zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, traktuje jako odpłatne świadczenie usług także - nieodpłatne świadczenie usług niebędące dostawą towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług, jeżeli nie są one związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, a podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych

z tymi usługami, w całości lub w części.

Z powyższych uregulowań wynika, że usługą jest każde, co do zasady odpłatne świadczenie, które nie jest dostawą towarów i które przejawia się tym,

że świadczeniobiorca (konsument) odnosi z niego, choćby nawet potencjalną korzyść. Dla potrzeb podatku VAT musi zatem wystąpić "konsumpcja świadczenia", albowiem podatek ten obciąża właśnie konsumpcję.

W tym miejscu wskazać należy, iż Spółka P. zawarła szereg cywilnoprawnych umów o zarządzanie przedsiębiorstwem, o doradztwo w zakresie zarządzania, czy też o usługi handlowe i marketingowe. Umowy zostały zawarte

z osobami prowadzącymi własną działalność gospodarczą. Na podstawie tych umów Spółka udostępniła usługodawcom (zleceniobiorcom) składniki majątku w postaci samochodów osobowych, telefonów komórkowych. Jednocześnie określone zostały limity rozmów i skutki w przypadku przekroczenia przez usługodawcę przyznanego limitu. Wówczas Spółka zastrzegła sobie prawo refakturowania na usługodawcę kwoty nadwyżki. Zgodnie z przedmiotowymi umowami Spółka ponosiła również koszty podróży służbowych zleceniobiorców. Wyżej wymienione umowy przewidywały również miesięczne wynagrodzenie z tytułu ich realizacji.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przez orany podatkowe wynika natomiast, że Spółka obciążyła zleceniobiorców użytkujących samochody osobowe, stanowiące składnik majątku P., odpłatnością za najem tych pojazdów. Z drugiej zaś strony Spółka w całości poniosła koszty podróży służbowych zleceniobiorców. Usługodawcy nie zostali również obciążenie kosztami rozmów telefonicznych, pomimo przekroczenia w kilku przypadkach przyznanego limitu

na rozmowy.

Powyższe okoliczności uzasadniają twierdzenie organu, iż wynagrodzenie podmiotów świadczących usługi na podstawie przedmiotowych umów przyjęło dwie postaci. Po pierwsze w formie wynagrodzenia miesięcznego w wysokości określonej w umowie. Po drugie natomiast w formie udostępnienia majątku znajdującego się

w zasobach Spółki (przede wszystkim telefony komórkowe), jak też świadczenie

na ich rzecz przez Spółkę usług przy udziale osób trzecich. Świadczenia owe miały

z punktu widzenia zleceniobiorcy konkretny (wymierny) wymiar finansowy. Należy bowiem zauważyć, że Spółka nie żądała za nie zapłaty (np. koszty rozmów telefonicznych, koszty podróży służbowych) pomimo, że tak jak w przypadku rozmów telefonicznych umowy przewidywały prawo refakturowania na usługodawcę kwoty nadwyżki, powstałej po przekroczeniu ustalonego limitu na rozmowy.

W tym miejscu przytoczyć trzeba przepis art. 6(4) Szóstej Dyrektywy Rady

z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich

w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG, Dz. U. UE L z dnia 13 czerwca 1977 r.). Zgodnie z tym unormowaniem, w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rachunek kogo innego bierze udział

w świadczeniu usług, przyjmuje się, że sam przyjął i świadczył daną usługę.

Spółka P. kupując usługi telekomunikacyjne, hotelowe, gastronomiczne

we własnym imieniu, jednakże na rzecz zleceniobiorców, w istocie rzeczy dokonała ich "odsprzedaży". W związku z tym uznać należy, że świadczyła na rzecz zleceniobiorców usługę w rozumieniu art. 8 ust.1 ustawy o podatku od towarów

i usług. Zważyć bowiem trzeba, iż koszty nabytych usług telekomunikacyjnych

oraz koszty związane z podróżami służbowymi zleceniobiorców Spółka zaliczyła

do kosztów uzyskania przychodu zaś podatek naliczony wynikający z faktur dokumentujących wymienione świadczenia został przez Spółkę odliczony.

W tym stanie rzeczy za nieuzasadniony należało uznać zarzut naruszenia

art. 8 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług, jak też art. 6(4) Szóstej Dyrektywy Rady. Odnośnie zarzutów skargi, dotyczących naruszenia przepisów postępowania, Sąd stwierdza, że organy podatkowe przeprowadziły postępowanie dowodowe

w zgodzie z przepisami art. 122 i art. 187 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa. Dowody zgromadzone w tej sprawie zostały ocenione w sposób zgodny z regułami swobodnej oceny dowodów - art. 191 tejże ustawy. Organy należycie również uzasadniły swoje stanowisko w sprawie, czym spełniły wymagania stawiane

w art. 210 § 4 ustawy – Ordynacja podatkowa. Nie uchybiono również zasadzie legalizmu i praworządności sformułowanej w art. 120 ustawy – Ordynacja podatkowa. Decyzja zapadła w oparciu o obowiązujące przepisy cytowanej wyżej ustawy o podatku od towarów i usług. Sąd nie dostrzega również działania organów wbrew zasadzie zaufania (art. 121 § 1 tejże ustawy).

W tym stanie rzeczy, Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji orzeczenia.