Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 753/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-08-31 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w części poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2, art. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Tomasz Naraziński po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku R. P. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie: zaliczenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2014 na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2004 roku oraz styczeń 2005 roku p o s t a n a w i a: przyznać skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

W dniu 26 czerwca 2017 r. R. P. wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w przedmiocie zaliczenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2014 na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2004 r. oraz styczeń 2005 r.

W odpowiedzi na doręczony skarżącemu odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I w sprawie obowiązku uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł, skarżący w terminie do uiszczenia wpisu, złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.

Uzasadniając wniosek podniósł, że w przeszłości prowadził przedsiębiorstwo transportowe, jednak wieloletnie działania urzędu zmusiły wnioskodawcę do zawieszenia działalności gospodarczej i jej likwidacji. Skarżący oświadczył, że wraz z rodziną utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę, które nie wystarcza na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Stwierdził, że stawka ministerialna dochodu z nieruchomości rolnej na poziomie ponad 200 zł miesięcznie z hektara przeliczeniowego jest przez nich nieosiągalna. Wysokie koszty uprawy pola i niska cena płodów rolnych sprawia, iż życie wnioskodawcy "przypomina ubogą egzystencję". Wnioskodawca podniósł również że w sprawie oznaczonej sygn. akt III SA/Wa 986/16, postanowieniem referendarza sądowego z dnia 26 kwietnia 2017 r. został zwolniony od kosztów sądowych i do chwili obecnej jego sytuacja nie ulegała zmianie.

W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący oświadczył, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną oraz czwórką małoletnich dzieci. Wskazał ponadto, że majątek rodziny stanowią nieruchomości w postaci domu o pow. 140 m² oraz nieruchomości rolnej o pow. 7,31 ha, obciążone hipoteką przymusową na rzecz Urzędu Skarbowego w S., a ponadto ruchomości w postaci ciągnika Ursus C-360 z 1986 r. także zajęty przez organ podatkowy.

Rodzina wnioskodawcy utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w wysokości 2.100 zł (brutto).

Wnioskodawca oświadczył, że ponosi następujące miesięczne opłaty: za energię elektryczną około 200 zł, wodę około 50-60 zł, wywóz nieczystości – 90 zł, ubezpieczenie KRUS -354 zł.

Do wniosku załączono wyciągi z rachunku bankowego za maj, czerwiec i lipiec 2017 r., fotokopię umowy o pracę z dnia 23 stycznia 2017 r., fotokopię decyzji z dnia [...] r. w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2017, w wysokości 182 zł, dowód zapłaty ubezpieczenia KRUS, w wysokości 354 zł, oświadczenie żony J. P., iż nie posiada żadnych oszczędności i nie ma rachunku bankowego, fotokopię faktury B w S. z dnia 25 lipca 2017 r. za dostawę wody oraz fotokopię faktury z dnia 21 kwietnia 2017 r. wystawionej przez A. S.A. za dostawę energii elektrycznej.

Referendarz sądowy zważył, co następuje:

Wniosek jest zasadny.

Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej "P.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 P.p.s.a.). W myśl art. 245 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.

W rozpoznawanej sprawie skarżący wystąpił o prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym.

Stosownie do treści art. 246 § 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny - art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.

Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od oceny referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej. Podkreślenia wymaga przy tym, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.

Odnosząc powyższe do okoliczności wskazanych we wniosku oraz załączonych dokumentach referendarz ocenił, że wnioskodawca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Z załączonych do wniosku wyciągów z rachunku bankowego wynika, że źródłem utrzymania jest nie tylko wynagrodzenie skarżącego (2.100 zł brutto) wykazane we wniosku, ale również zasiłek rodzinny na dziecko z gminnego ośrodka pomocy społecznej w wysokości 628 zł oraz okresowy zasiłek macierzyński w wysokości 1.000 zł, tym niemniej biorąc pod uwagę, że z tych skromnych dochodów utrzymuje się sześcioosobowa rodzina, należało uznać, że przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie jest uzasadnione. Tym bardziej, że przez tutejszym sądem zwisły trzy sprawy ze skargi wnioskodawcy, w których został on zobowiązany do uiszczenia wpisu od skargi.

Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.

AKE.