Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1845/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 4 i 5, art. 148 par. 1 i 2, art. 149 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Borkowska Sędziowie Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz Sędzia del. WSA Jacek Fronczyk ( spr. ) Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej "[...]" Sp. z o.o. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 28 sierpnia 2008 r. sygn. akt II SA/Bk 370/08 w sprawie ze skargi "[...]" Sp. z o.o. w B. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2008 r. o sygn. akt II SA/Bk 370/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w Białymstoku na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Prezydent Miasta Białegostoku decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił "[...]" B. S.A. z siedzibą w Białymstoku pozwolenia na budowę zespołu zbiorników rektyfikacyjnych na płycie fundamentowej, z konstrukcją wsporczą stalową do instalacji wraz z jej obudową oraz wentylatorni, pompowni, estakad rurociągowych i innych urządzeń technicznych na części działki o nr ewid.15, położonej w Białymstoku przy ul. [...].

Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w Białymstoku udzielił pozwolenia na użytkowanie inwestycji po jej zrealizowaniu.

Wnioskiem z dnia 6 listopada 2007 r. "[...]" Spółka z o.o. z siedzibą w Białymstoku wystąpiła o wznowienie postępowania, zakończonego decyzją Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...], wskazując na podstawy z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.).

Prezydent Miasta Białegostoku decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] odmówił wznowienia postępowania, argumentując, że wnioskodawca nie zachował miesięcznego terminu do złożenia wniosku. Organ I instancji nie podzielił stanowiska Spółki o zachowaniu terminu do złożenia wniosku przede wszystkim z uwagi na to, że skarżąca Spółka była uczestnikiem procesu inwestycyjnego, dotyczącego budowy "Rektyfikacji spirytusu". Ponadto wiedziała o wydaniu w tej sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż na rozpoczętej budowie umieszczone były dwie tablice informacyjne (jedna vis a vis Spółki "[...]").

Odwołanie od tej decyzji wniosła Spółka "[...]", podnosząc, że wniosek o wznowienie postępowania złożyła w czasie, gdy inwestycja była jeszcze prowadzona i powstały uzasadnione obawy, że budowana linia rektyfikacyjna będzie w sposób bezpośredni oddziaływać na działkę wnioskodawcy (przekroczenie norm hałasu). Ponadto nie zgodziła się z zarzutem przekroczenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Dodatkowo w piśmie uzupełniającym wystąpiła o uzupełnienie materiału dowodowego (poprzez powołanie świadków, dokonanie oględzin miejsca budowy czy też wystąpienie do "[...]" B. oraz organów ochrony środowiska i straży pożarnej o udostępnienie wskazanych dokumentów) w sprawie wznowienia postępowania o pozwolenie na budowę.

Decyzją z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] Wojewoda Podlaski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, uzasadniając, iż wniosek skarżącej Spółki o wznowienie postępowania nie może być uwzględniony z uwagi na przekroczenie jednomiesięcznego terminu do złożenia takiego podania, licząc od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, tj. dowiedziała się o decyzji. Przekroczenie tego terminu dotyczyło podstawy wznowienia, określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, tj. tego, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Wojewoda zaznaczył, że nie dał wiary skarżącej Spółce, iż o przedmiotowej decyzji dowiedziała się z wezwania otrzymanego w dniu 30 listopada 2007 r. (tj. już po złożeniu wniosku o wznowienie postępowania), a wcześniej mogła jedynie przypuszczać, że decyzja istnieje w związku ze złożonym w dniu 15 października 2007 r. przez pracownika Spółki "[...]" notatki służbowej o oddziaływaniu (próbnie uruchomionej) linii rektyfikacyjnej na jej nieruchomość. W tej mierze organ oparł się na argumentacji przedstawionej przez "[...]" B. S.A., iż rozpoczęcie budowy rektyfikacji nastąpiło w dniu [...] marca 2007 r. i wówczas to umieszczono dwie tablice informacyjne – jedną na ogrodzeniu zakładu od strony ul. [...] (vis a vis firmy "[...]"). Powołując się na art. 13 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. w sprawie dziennika budowy oraz tablicy informacyjnej (M.P. z 1995 r. Nr 2, poz. 29), organ wskazał, że tablica informacyjna powinna zawierać m.in. numer pozwolenia na budowę oraz adres i numer telefonu właściwego organu nadzoru budowlanego. Z powyższych informacji oraz z faktu, że Spółka "[...]" posiada swoją siedzibę naprzeciwko prowadzonej przez "[...]" B. budowy, w ocenie organu II instancji, wynika to, że skarżąca dowiedziała się o decyzji o pozwoleniu na budowę dużo wcześniej niż w dniu 30 listopada 2007 r. Rozpoczęcie przez inwestora robót budowlanych i zamieszczenie na tablicy informacyjnej umieszczonej na ogrodzeniu od ul. [...] danych o wydaniu pozwolenia na budowę było – zdaniem organu II instancji – okolicznością ujawniającą, że roboty prowadzone są na podstawie wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę, z czego skarżąca musiała wyprowadzić wniosek, że zostało przeprowadzone postępowanie administracyjne, zakończone decyzją o pozwoleniu na budowę, w którym nie brała udziału. Ujawnienie tych okoliczności uzasadniało złożenie wniosku o wznowienie postępowania, gdyż okoliczności te wprost wskazywały, że w sprawie została wydana decyzja, której skarżącej nie doręczono.

Odnosząc się natomiast do przesłanki wznowienia, określonej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, organ podkreślił, iż wskazane przez [...] okoliczności (przekroczenie norm hałasu) nie istniały w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, czego wymaga powołany przepis, lecz stwierdzone zostały po uruchomieniu wybudowanej już linii rektyfikacyjnej, że ze względu na uciążliwość budowli "[...]" B. i jej znaczny hałas nie będzie możliwa realizacja Centrum Logistycznego oraz biurowca. Powyższe okoliczności, w ocenie organu, nie spełniają wymogu ich istnienia w dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę (stwierdzone zostały po uruchomieniu linii rektyfikacyjnej) i w związku z tym również nie mogą stanowić podstawy do wznowienia postępowania na mocy art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Wskazane przez "[...]" okoliczności nie istniały w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, czego wymaga powołany przepis.

Wojewoda Podlaski wskazał także, że stronami w postępowaniu nadzwyczajnym w przedmiocie wznowienia postępowania o pozwolenie na budowę są osoby mające przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją, o której wznowienie występują bądź też osoby, które wykażą naruszenie ich interesu prawnego, w rozumieniu art. 28 kpa. Stronami w postępowaniu o pozwolenie na budowę – w myśl art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) – są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W przedmiotowej sprawie, jak wynika z materiałów dowodowych, Spółka "[...]" nie była uznana za stronę w postępowaniu z wniosku Spółki "[...]" B., dotyczącym pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji, zakończonym decyzją ostateczną z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...], o którego wznowienie wystąpiła. Zgodnie bowiem z ustaleniami organu I instancji, obszar oddziaływania inwestycji nie obejmuje działek Spółki "[...]". Spółka "[...]" nie wykazała też interesu prawnego, w rozumieniu art. 28 kpa. Podnoszone argumenty o przekroczeniu (po zrealizowaniu inwestycji) hałasu mogą, w ocenie organu, świadczyć jedynie o interesie faktycznym, a nie prawnym, warunkującym uznanie wnioskodawcy za stronę postępowania. Ponadto w zakresie przekroczenia norm hałasu właściwym organem jest organ ochrony środowiska.

Końcowo Wojewoda zaakcentował, iż żądanie uzupełnienia materiału dowodowego oraz kwestie merytoryczne podnoszone przez skarżącą Spółkę mogą być brane pod uwagę wyłącznie po wznowieniu postępowania, co w rozpatrywanej sprawie nie ma miejsca z przyczyn formalnych, które organ musi analizować w pierwszej kolejności.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na powyższą decyzję Spółka "[...]" wniosła o jej uchylenie i o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, oraz naruszenie prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 4 i 5 kpa, a także art. 7, art. 75, art. 77, art. 78, art. 148 i art. 149 kpa.

Odnosząc się do naruszenia prawa materialnego, skarżąca wskazała, iż z przeprowadzonych badań jednoznacznie wynika, że inwestycja prowadzona przez "[...]" B. S.A., a w szczególności linia rektyfikacyjna niekorzystnie wpływa na działkę skarżącej w zakresie przekroczenia norm hałasu, a tym samym skarżąca powinna być uznana za stronę postępowania o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji. Analiza sporządzona zatem w postępowaniu o pozwolenie na budowę była błędna, co oznacza, jej zdaniem, iż oprócz podstawy określonej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa mogłaby wchodzić również w rachubę przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 kpa bądź z art. 145 § pkt 2 kpa. Drugą okolicznością istotną i wpływającą na interes prawny skarżącej było, w jej ocenie, funkcjonowanie w bardzo bliskim sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji stacji LPG, co zostało zupełnie pominięte przez organ. Na tej podstawie "[...]" wywiodła, że ma interes prawny, a nie faktyczny w tej sprawie.

Uzasadniając naruszenie przepisów proceduralnych, skarżąca Spółka podniosła, iż organ II instancji bezpodstawnie nie uwzględnił wniosków dowodowych złożonych na okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, czym naruszył art. 75 i art. 78 kpa. Niewątpliwie dowód w postaci przesłuchania świadka, jak i czytelności tablicy informacyjnej, umieszczonej nie na ogrodzeniu, lecz za ogrodzeniem inwestora, przyczyniłyby się do ustalenia, czy termin jednomiesięczny został zachowany lub też nie. Pozostałe wnioski dowodowe miały na celu wskazanie interesu prawnego w kontekście art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane. Nieprzeprowadzenie tych dowodów spowodowało, że organ II instancji pozbawił skarżącą możliwości dochodzenia prawdy obiektywnej (art. 7 kpa). Bezpodstawne zaś odmówienie przeprowadzenia dowodu stanowi naruszenie art. 78 § 2 wobec braku formalnego rozstrzygnięcia w tej kwestii oraz naruszenie art. 77 kpa, sprowadzającego się do tego, że organ administracji nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie.

Ponadto Spółka "[...]" wskazała, że podniesione przez nią okoliczności dotyczące funkcjonowania stacji LPG oraz błędnej analizy rozprzestrzeniania się hałasu są okolicznościami wymienionymi w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, tj. okolicznościami istotnymi dla rozstrzygnięcia w sprawie, które istniały w chwili wydawania decyzji, które nie były znane organowi podejmującemu decyzję o pozwoleniu na budowę. Okoliczności te uzasadniają interes prawy strony skarżącej. Dopiero ustalenie przekroczenia norm i wizualna analiza przedmiotowej inwestycji spowodowały, że skarżąca zainteresowała się inwestycją "[...]" B. S.A. oraz ustaleniem, czy została wydana jakakolwiek decyzja o pozwoleniu na budowę.

Skarżąca Spółka podkreśliła także, że ani organ I, jak i II instancji, nie udzieliły jednoznacznej odpowiedzi, czy skarżąca powinna brać udział w przedmiotowym postępowaniu. Z jednej strony bowiem uznały, że Spółka "[...]" nie jest i nie powinna być stroną postępowania o pozwolenie na budowę, a następnie zbadały termin do wniesienia przez stronę wniosku o wznowienie. Badanie jednomiesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie nastąpić powinno, zdaniem strony skarżącej, dopiero po określeniu, że "[...]" jest i powinna być stroną postępowania o pozwolenie na budowę.

Skarżąca nie zgodziła się również z przyjęciem, iż doszło do przekroczenia jednomiesięcznego terminu i podkreśliła, że pojęcie "dowiedzenia się" nie jest tożsame z tym, kiedy strona miała możliwość dowiedzenia się o decyzji. W aktach sprawy są jedynie domniemania "[...]" B. S.A. i dwie decyzje organów administracji bez jakichkolwiek dowodów świadczących o tym, kiedy skarżąca dowiedziała się o decyzji.

Ponadto strona skarżąca wskazała, iż decyzje o pozwoleniu na budowę, o środowiskowych uwarunkowaniach oraz o warunkach zabudowy tej inwestycji były w sentencji odmiennie sformułowane, co dodatkowo wskazuje, iż wprawdzie Spółka "[...]" wiedziała, że "[...]" B. S.A coś buduje, ale nie wiedziała o wydaniu tej konkretnej decyzji.

Skarżąca podniosła również zarzut naruszenia przepisów art. 149 § 1 i 2 kpa, poprzez uznanie, że normy te przez wnioskowanie a contrario stoją na przeszkodzie w dopuszczaniu dowodów na okoliczność istnienia przesłanek wznowienia i zachowania terminu. Przyjęte przez organ ustalenia bez przeprowadzenia prawidłowego postępowania wyjaśniającego naruszyły w sposób istotny art. 7 oraz art. 77 kpa. Dodatkowo organ II instancji naruszył też przepis art. 149 § 3 kpa, poprzez to, że w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego oceniał przyczyny wznowienia bez wydania postanowienia o wznowieniu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Podlaski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, oceniając legalność zaskarżonej decyzji, wskazał, że z mocy art. 61 § 3 kpa wniosek Spółki "[...]" o wznowienie postępowania, zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Spółce "[...]" B. pozwolenia na budowę zespołu zbiorników rektyfikacyjnych na płycie fundamentowej z konstrukcją wsporczą stalową do instalacji wraz z jej obudową oraz wentylatorni, pompowni, estakad rurociągowych i innych urządzeń technicznych, wszczął postępowanie administracyjne w tym przedmiocie. Prowadząc postępowanie o wznowienie postępowania administracyjnego, organ ma ustawowy obowiązek w pierwszej kolejności zbadać dopuszczalność wznowienia postępowania, a więc istnienie przyczyn przedmiotowych i podmiotowych żądania oraz to, czy strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania w terminie określonym w art. 148 § 1 i § 2 kpa. W tej fazie organ może wypowiadać się jedynie co do zarzutów, a nie ich podstaw. Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 kpa, oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 kpa. Tylko w przypadku ujawnienia, iż podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 kpa bądź nie został zachowany termin do jego złożenia, przewidziany w art. 148 kpa, organ administracji może – na podstawie art. 149 § 3 kpa – wydać decyzję odmawiającą wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach organ administracji ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i przeprowadzić postępowanie zgodnie z zasadami określonymi w art. 150 i art. 151 kpa. W przypadku zaś wskazania przesłanki wznowienia, jako okoliczności wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, organ rozpatrujący podanie nie bada, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta będzie przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 kpa (wyrok NSA z dnia 14.06.1999 roku, IV SA 2397/98, LEX nr 47857). Takich też ustaleń dokonał organ I instancji w przedmiotowej sprawie w pierwszej kolejności. Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem strony skarżącej, iż fakt, że organ badał m.in. zachowanie terminu do wniesienia podania o wznowienia postępowania oznacza automatyczne uznanie jej za stronę postępowania o pozwolenie na budowę. Kwestia ta mogła być dopiero badana na późniejszym etapie.

Przechodząc do omawiania zarzutów skargi, Sąd wskazał, iż wniosek skarżącej Spółki o wznowienie przedmiotowego postępowania został złożony w dniu 7 listopada 2007 r. i jako podstawy tego wniosku wskazano art. 145 § 1 pkt 4 i 5 kpa. Ponadto Spółka wskazała, iż o przyczynie wznowienia postępowania dowiedziała się w dniu 15 października 2007 r. ze sporządzonej notatki służbowej, wskazującej na przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu.

Analizując dalszy tok postępowania administracyjnego i dokonane ustalenia organu I instancji, WSA w Białymstoku zwrócił uwagę, iż organy słusznie przyjęły, że należało odmówić wznowienia postępowania z racji niezachowania przez stronę terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania.

Sąd wyjaśnił przy tym, że wznowienie postępowania administracyjnego w oparciu o przesłankę niezapewnienia stronie udziału w postępowaniu może nastąpić wyłącznie na wniosek tej strony, która w postępowaniu nie uczestniczyła, złożony w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 kpa). Zbadanie zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego jest bezwzględnym obowiązkiem organu, albowiem wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek, pomimo uchybienia przez stronę terminu do jego złożenia, stanowiłoby rażące naruszenie prawa, jako godzące w zasadę ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Pojęcie "dowiedzenia się o decyzji" nie jest pojęciem tożsamym z "doręczeniem decyzji". Jednomiesięczny termin do żądania wznowienia postępowania administracyjnego biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się w jakikolwiek sposób o istnieniu decyzji. Informacja o wydanej decyzji wcale nie musi pochodzić od organu wydającego decyzję, lecz także z innych źródeł, byleby wskazywała na treść rozstrzygnięcia w danej sprawie. Taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny między innymi w wyrokach z dnia 10 marca 2006 r. o sygn. akt II OSK 622/05 (Wokanda 2006/7-8/72), z dnia 6 października 2000 r. o sygn. akt I SA 855/99 (LEX nr 54136) i z dnia 3 lutego 1998 r. o sygn. akt I SA 769/97 (LEX nr 45129).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd wskazał, że z punktu widzenia dochowania przez skarżącą terminu do żądania wznowienia postępowania z powołaniem się na podstawę z art. 145 § 1 pkt 4 kpa istotne jest udowodnienie przez stronę, że wiadomość o treści decyzji wydanej w postępowaniu, którego wznowienia się domaga, dotarła do niej miesiąc przed złożeniem wniosku. Na potrzeby ustalenia tej okoliczności organ I instancji wystosował do skarżącej Spółki wezwanie. W odpowiedzi skarżąca wskazała, iż o wydaniu przedmiotowej decyzji dowiedziała się z wezwania, otrzymanego w dniu 30 listopada 2007 r., tj. już po złożeniu wniosku o wznowienia postępowania, a wcześniej mogła jedynie przypuszczać, że decyzja istnieje w związku ze złożonym w dniu 15 października 2007 r. przez pracownika Spółki notatki służbowej o oddziaływaniu linii rektyfikacyjnej na jej nieruchomość. Mimo wezwania organu skarżąca Spółka w żaden sposób nie udokumentowała zachowania jednomiesięcznego terminu, określonego w art. 148 kpa. Z kolei inwestor, również na wezwanie organu, wskazał, iż rozpoczęcie budowy linii rektyfikacyjnej nastąpiło w dniu [...] marca 2007 r. i wówczas to umieszczono dwie tablice informacyjne – jedną na ogrodzeniu zakładu od strony ul. [...] (vis a vis firmy "[...]"). Ponadto pismem z dnia 14 grudnia 2007 r. Spółka "[...]" B. poinformowała organ I instancji, iż skarżąca Spółka już pismem z dnia 16 maja 2006 r. została zawiadomiona o możliwości uczestniczenia w procesie przygotowania terenu pod inwestycję związaną z budową obiektu "Rektyfikacja spirytusu" i uczestniczyła w demontażu zbiorników stalowych.

Zdaniem Sądu, organy obu instancji trafnie uznały, iż Spółka "[...]" wiedziała o przedmiotowej decyzji dużo wcześniej niż w dniu 30 listopada 2007 r., kiedy to otrzymała wezwanie z Departamentu Architektury. Dowody przedstawione przez stronę przeciwną świadczą o tym jednoznacznie, zaś skarżąca – mimo wezwania organów – de facto nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających wskazaną przez siebie datę dowiedzenia się o wydaniu decyzji, tym bardziej, iż to na niej spoczywał obowiązek udowodnienia, że wiadomość o treści decyzji wydanej w postępowaniu, którego wznowienia się domaga, dotarła do niej na miesiąc przed złożeniem wniosku – art. 145 § 1 pkt 4 kpa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 marca 2007 r. o sygn. akt VII SA/Wa 2057/06). Fakt współpracy obu firm przy demontażu zbiorników stalowych pod nową linię oraz umieszczenie tablic informacyjnych (jednej na ogrodzeniu zakładu od strony ul. [...] naprzeciwko firmy "[...]") niewątpliwie potwierdza stanowisko organów w tej mierze.

Sąd podkreślił, że z orzecznictwa wynika, iż rozpoczęcie przez inwestora robót budowlanych i zamieszczenie na tablicy informacyjnej ustawionej na budowie danych o wydaniu pozwolenia na budowę jest bez wątpienia okolicznością ujawniającą, że roboty prowadzone są na podstawie wydanej decyzji. Ujawnienie tych okoliczności uzasadnia złożenie wniosku o wznowienie postępowania, gdyż okoliczności te wprost wskazują, iż w sprawie wydana została decyzja, której nie doręczono stronie (teza pierwsza wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 1999 r. o sygn. akt IV SA 1600/97, LEX nr 47922). Jeżeli jednak w miejscu prowadzenia robót budowlanych nie została umieszczona tablica informacyjna, to dowiedzenie się o prowadzeniu robót budowlanych nie jest równoznaczne z dowiedzeniem się o istnieniu decyzji zezwalającej na prowadzenie tych robót (teza pierwsza wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 1999 r. o sygn. akt IV SA 957/97, LEX nr 47861). Nie można zatem przychylić się do stanowiska strony skarżącej, że wcześniej mogli jedynie przypuszczać, iż decyzja o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji istnieje, zwłaszcza że strona skarżąca zawodowo zajmuje się obrotem gospodarczym i korzysta z usług profesjonalnych pełnomocników procesowych. W tych okolicznościach oczywistym jest, iż skoro inwestycja jest realizowana (a o tym skarżąca Spółka wiedziała), to w obrocie prawnym musiała funkcjonować ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę.

W ocenie WSA w Białymstoku, w sprawie nie doszło do naruszenia przez organ II instancji art. 75 i art. 78 kpa w zakresie nieuwzględnienia wniosków dowodowych, złożonych na etapie postępowania odwoławczego, z uwagi na możliwość ograniczenia postępowania dowodowego. Z treści przepisu art. 136 kpa wynika, że przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego, w stosunku do postępowania przed organem I instancji, należy do uznania organu odwoławczego i brak w nim jest jakichkolwiek dyrektyw ograniczających to uznanie. Celem takiego postępowania może być bowiem tylko uzupełnienie dowodów i materiałów w sprawie. W wyroku z dnia 19 września 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że jeżeli organ odwoławczy nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego i nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, stosownie do treści przepisu art. 136 kpa, to wówczas ma obowiązek zastosowania instytucji reformacji i orzec co do istoty sprawy (sygn. akt I OSK 884/06, LEX nr 321129). Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, dlatego też organ, uznając, że argumenty strony przeciwnej znajdują oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, nie przeprowadzał dowodów wnioskowanych dopiero na etapie postępowania odwoławczego. W odpowiedzi na skargę organ podkreślił, że argument dotyczący nieczytelności tablicy informacyjnej oraz wywieszenie jej za ogrodzeniem również nie znajduje oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, a w szczególności złożonym do akt organu I instancji zdjęciu (str. 61).

Przechodząc do kolejnej przesłanki wznowienia postępowania, Sąd wskazał, że organy obu instancji trafnie uznały również, że druga z przyczyn wznowienia postępowania, a mianowicie zaistnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję – art. 145 § 1 pkt 5 kpa – nie zachodzi w sprawie niniejszej. Strona skarżąca nie przedstawiła bowiem takich okoliczności faktycznych ani nowych dowodów.

WSA w Białymstoku podkreślił, że art. 145 § 1 pkt 5 kpa wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto te okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Nowe okoliczności, o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, przedstawiają określony stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był on znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn, mający wpływ na status prawny strony, tj. zakres jej praw i obowiązków, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2000 r. o sygn. akt I SA/Lu 9/00, LEX nr 51768). Strona skarżąca, jako nowe okoliczności, wskazała przekroczenie norm hałasu po próbnym uruchomieniu linii rektyfikacyjnej (w związku z tym, że skarżąca Spółka znajduje się w obszarze oddziaływania tej linii) oraz funkcjonowanie w sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji stacji LPG. Jako natomiast nowy dowód przedłożyła "Sprawozdanie nr 5/2007 z pomiarów hałasu w środowisku w porze dziennej" i "Sprawozdanie nr 5/2007 z pomiarów hałasu w środowisku w porze nocnej". Sąd zaakcentował, że fakt istnienia w sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji stacji LPG był znany organom administracji w trakcie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, tylko nie miał znaczenia z uwagi na położenie tej stacji poza pasem 30 m szerokości od wybudowanej inwestycji (protokół z rozprawy k. 43). Natomiast przekroczenie norm hałasu nie istniało w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, czego wymaga ww. przepis, gdyż zostało stwierdzone po uruchomieniu wybudowanej już linii rektyfikacyjnej. Nadto wynikało ze sprawozdania sporządzonego w grudniu 2007 r. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że ekspertyza czy też nawet opinie biegłych lub aneksy do tych opinii, sporządzone po decyzji ostatecznej, nigdy nie mogą być nową okolicznością, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 kpa (tak wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2006 r. o sygn. akt II OSK 1009/05, LEX nr 265671 oraz z dnia 9 stycznia 2001 r. o sygn. akt I SA 1788/99, LEX nr 75514).

Sąd dodatkowo wyjaśnił, że podstawy wznowienia, określone w art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 kpa, na które strona skarżąca powołuje się w skardze, podnosząc, że sporządzona analiza jest błędna, a więc dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe lub decyzja została wydana w wyniku przestępstwa, nie znajdują oparcia w zgromadzonym materiale ani pismach procesowych przedstawionych przez skarżącą Spółkę. Przesłanki te nie zostały bowiem przez skarżącą udowodnione. Z cytowanych regulacji wynika, iż wznowienie postępowania na tych podstawach ograniczone jest tym, że w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie administracyjnej miało miejsce wystąpienie fałszywego dowodu lub popełnienie przestępstwa, zaś sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa winno być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu (warunek ten wyprowadza się z art. 145 § 2 kpa). W przedmiotowej sprawie skarżąca nie przedstawiła żadnego prawomocnego orzeczenia sądu potwierdzającego sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa.

Zdaniem WSA w Białymstoku, strona skarżąca nie wykazała żadnych przesłanek wyszczególnionych w art. 145 § 1 kpa, które uzasadniałyby wznowienie postępowania. Tym samym brak było podstaw do ustalania, czy skarżąca Spółka miała interes prawny, oraz czy powinna być stroną postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę, albowiem względy formalno – procesowe nie pozwalają na to. W tych okolicznościach organy, a także Sąd nie nogą analizować ani oceniać merytorycznych zarzutów podniesionych przez skarżącą Spółkę.

W ocenie Sądu, przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono również przepisów prawa procesowego. Stosownie do treści art. 7 i art. 77 kpa, organy administracji publicznej podjęły wszystkie niezbędne czynności mające na celu zebranie całego materiału dowodowego i dokonały jego rzetelnej oceny. Uzasadnienie natomiast podjętego rozstrzygnięcia skonstruowane zostało w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (art. 11 kpa), a także objaśnia tok myślenia prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawnego w sprawie. Ponadto zawiera oba podstawowe jego elementy, a mianowicie uzasadnienie prawne, które wskazuje przepisy mające zastosowaniowe w danej sprawie oraz uzasadnienie faktyczne zawierające wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Dlatego też, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę kasacyjną złożyła Spółka "[...]", opierając ją na zarzucie naruszenia prawa materialnego, poprzez niezastosowanie art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane w związku z art. 28 kpa i art. 147 kpa, wobec uznania, że nie zachodzą podstawy do ustalenia, czy skarżąca ma interes prawny, oraz czy powinna być stroną w sprawie wznowienia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę.

Ponadto skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 145 § 1 pkt 1, 4 i 5 kpa, poprzez uznanie, że nie zaistniały okoliczności dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; naruszenie art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez wykroczenie poza granice sprawy, uznając, iż odmowa wznowienia postępowania wymagała przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, celem ustalenia, czy zachodzą nowe okoliczności faktyczne oraz dowody, a także ustalenia, że nie zachodzi w sprawie fałszywy dowód lub decyzja została wydana w wyniku przestępstwa, a tym samym przeprowadzenie postępowania, do którego organ nie był uprawniony (postępowanie po wznowieniu) oraz poprzez nierozpatrzenie zarzutu dotyczącego błędnego nieuznania skarżącej za stronę postępowania administracyjnego; uchybienie treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez naruszenie art. 7, art. 75 i art. 77 i art. 147 kpa wobec nierozpatrzenia, czy wniosek o wznowienie złożyła strona postępowania; uchybienie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez błędną wykładnię art. 149 § 2 i 3, polegającą na uznaniu, że we wstępnej fazie badania wniosku o wznowienie, a przed wydaniem formalnego postanowienia o wznowieniu postępowania, jest możliwe badanie, czy podane przez skarżącą podstawy prawne wznowienia zasługują na uwzględnienie; uchybienie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na naruszeniu art. 148 § 2 kpa w związku z art. 77 kpa, poprzez uznanie, że skarżąca dowiedziała się o decyzji z tablicy informacyjnej, gdy tymczasem w sprawie nie istnieje żaden dowód świadczący o zapoznaniu się z treścią tablicy informacyjnej przez Zarząd skarżącej Spółki w jakimkolwiek terminie; naruszenie art. 141 § 4 w związku z art. 133 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez podjęcie rozstrzygnięcia z pominięciem całokształtu okoliczności sprawy, a w szczególności bez przeprowadzenia dowodów wnioskowanych w sprawie, mających istotne znaczenie dla wykazania terminu dowiedzenia się o wydaniu decyzji; uchybienie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez niewłaściwe zastosowanie art. 9, art. 10, art. 28 kpa w związku z art. 149 kpa, wobec uznania, że przed odmową wznowienia (wszczęcia) postępowania innym, niż wnioskodawca, podmiotom należało umożliwić czynny udział w postępowaniu; naruszenie art. 148 § 1 kpa, poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że skarżąca nie zachowała terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania.

Przedstawiając powyższe zarzuty, Spółka "[...]" wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka "[...]" B. wniosła o jej oddalenie, wskazując, że wyrok WSA w Białymstoku jest prawidłowy, a także wniosła o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, co sprawia, że nie zasługuje na uwzględnienie.

Spółka "[...]" w swym wniosku o wznowienie postępowania, zakończonego decyzją Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...], wskazała na dwie podstawy z art. 145 § 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), a mianowicie: przesłankę wynikającą z punktu 4 i przesłankę określoną w punkcie 5 tego przepisu. Fakt ten ma istotne znaczenie w kontekście postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, gdyż obie wskazane podstawy wznowieniowe podlegają tym samym zasadom dopuszczalności, z pewnymi wszakże odrębnościami, o czym w dalszej części rozważań.

Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 kpa, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

- strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (pkt 4),

- wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję (pkt 5).

W świetle art. 148 § 1 kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się pogląd, że decyzję o odmowie wznowienia postępowania, o jakiej mowa w art. 149 § 3 kpa, wydaje się, jeżeli: podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną; podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione po upływie terminu, o którym mowa ww. art. 148 § 1 i 2 kpa; w podaniu o wznowienie nie powołano żadnej z przyczyn wznowienia, określonych w art. 145 § 1 kpa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 1999 r. o sygn. akt II SA 1604/99, Lex nr 47257).

W sytuacji gdy o wznowienie postępowania wnosi podmiot niebędący stroną, nie ma potrzeby ustalania, czy jego podanie zostało złożone w terminie. Jednakże w orzecznictwie przyjmuje się, że w przypadku, gdy wniosek o wznowienie postępowania opiera się na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, wówczas w pierwszej kolejności bada się zachowanie terminu do jego wniesienia. Zatem gdy chodzi o podstawę z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, w odróżnieniu od przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, na wstępnym etapie nie ocenia się, czy wniosek pochodzi od strony, gdyż to może nastąpić dopiero w fazie po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, organ administracji sprawdza natomiast, czy wnoszący podanie zachował termin.

Z punktu widzenia dochowania przez skarżącą terminu do żądania wznowienia postępowania z powołaniem się na podstawę z art. 145 § 1 pkt 4 kpa istotne jest udowodnienie, że wiadomość o podjętym pozwoleniu na budowę dotarła do niej na miesiąc przed złożeniem wniosku. Skarżąca tego jednak nie uczyniła. Nie udowodniła bowiem, że o pozwoleniu na budowę dowiedziała się na miesiąc przed złożeniem podania, przy czym chodzi tu o udowodnienie faktu powzięcia wiadomości o decyzji, a nie o instytucji wznowienia postępowania.

Sąd I instancji w pełni zasadnie wywiódł, że skarżąca Spółka już w dniu [...] marca 2007 r. musiała wiedzieć o pozwoleniu na budowę, zważywszy że w tym dniu inwestor rozpoczął budowę linii rektyfikacyjnej, umieszczając dwie tablice informacyjne, w tym jedną na ogrodzeniu zakładu od strony ul. [...], naprzeciwko firmy "[...]". Tablica informacyjna, jak sama nazwa wskazuje, ma informować zainteresowanych m.in. o legalności prowadzonej inwestycji, a więc także o wydanym pozwoleniu na budowę. Biorąc pod uwagę, że skarżąca już pismem z dnia 16 maja 2006 r. została zawiadomiona przez Spółkę "[...]" B. o możliwości uczestniczenia w procesie przygotowania terenu pod inwestycję związaną z budową obiektu pod nazwą "Rektyfikacja spirytusu" i uczestniczyła w demontażu zbiorników stalowych, nie sposób uznać, że o decyzji nie wiedziała w chwili rozpoczęcia inwestycji. Orzekające w sprawie organy trafnie więc uznały, że doszło do przekroczenia terminu, określonego w art. 148 § 2 kpa, co w zakresie tej podstawy musiało prowadzić do odmowy wznowienia postępowania z racji niezachowania terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania.

Jak trafnie orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 marca 2006 r. o sygn. akt II OSK 622/05, artykuł 148 § 2 kpa nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa faktu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła, z którego pochodzi informacja (ONSAiWSA 2006/5/133, Wokanda 2006/7-8/72).

Odnosząc się do podstawy z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, z racji połączenia jej przez skarżącą z przesłanką z art. 145 § 1 pkt 4 kpa (ocena interesu prawnego może nastąpić po wydaniu postanowienia o wznowieniu), łączne ich badanie pod kątem dopuszczalności wznowienia na tym etapie wymagało także ustalenia, czy termin został zachowany (art. 148 § 1 kpa). W tym celu koniecznym zatem było odwołanie się do okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia, gdyż w tym zakresie miesięczny termin liczony jest od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

Należy przy tym podkreślić, że odmowa wznowienia postępowania może nastąpić jedynie z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych. Może do niej dojść także wtedy, gdy w sposób oczywisty, jak stwierdził Sąd I Instancji, z twierdzeń zawartych w podaniu o wznowienie wypływa wniosek o braku związku między powołaną podstawą wznowienia a treścią decyzji o pozwoleniu na budowę. Taka ocena nie ma charakteru merytorycznego, wszak niekorzystne oddziaływanie stacji LPG na nieruchomość skarżącej czy przekroczenie norm hałasu linii rektyfikacyjnej nie mają nic wspólnego z pozwoleniem na budowę tej linii. Chodzi bowiem o kwestie z zakresu ochrony środowiska, ewentualnie o immisje, co nie stanowi przecież przedmiotu sprawy o udzielenie pozwolenia na budowę. Nie można wobec tego przyjąć, że wniosek w tym zakresie oparty jest na istniejącej podstawie wznowienia postępowania w tym przedmiocie.

W takim stanie sprawy Sąd I instancji prawidłowo uznał, że zasadną była odmowa wznowienia postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszeń prawa, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie naruszenia skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku.

Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, działając w oparciu o art. 184 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.