Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 85/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2006-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 23, art. 81 par.4, art. 120, art. 122, art. 125, art. 187 par.1, art. 191, art. 210 par.4
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Teza: Zgodnie z art. 99 ustawy z dnia 30.08.2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271), ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 01.01.2004r., wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.

Uprawnienie do złożenia korekty deklaracji VAT ulega zawieszeniu na czas trwania kontroli podatkowej (art. 81 § 4 pkt 1 ustawy z dnia 29.08.1997r. - Ordynacja podatkowa, Dz.U. nr 137, poz.926 ze zm.). Wcześniejsze uiszczenie kwoty zaległości podatkowej pozostaje bez wpływu na skutek w postaci zawieszenia prawa do złożenia korekty. Inaczej mówiąc uiszczenie kwoty zaległości podatkowej, nie jest równoznaczne ze złożeniem korekty deklaracji podatku od towarów i usług.

TEZY

Zgodnie z art. 99 ustawy z dnia 30.08.2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271), ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 01.01.2004r., wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.

Uprawnienie do złożenia korekty deklaracji VAT ulega zawieszeniu na czas trwania kontroli podatkowej (art. 81 § 4 pkt 1 ustawy z dnia 29.08.1997r. - Ordynacja podatkowa, Dz.U. nr 137, poz.926 ze zm.). Wcześniejsze uiszczenie kwoty zaległości podatkowej pozostaje bez wpływu na skutek w postaci zawieszenia prawa do złożenia korekty. Inaczej mówiąc uiszczenie kwoty zaległości podatkowej, nie jest równoznaczne ze złożeniem korekty deklaracji podatku od towarów i usług.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Józef Orzel, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Presnarowicz (spr.), asesor WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2006 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2000 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...].07.2003r., Nr [...] Urząd Skarbowy

w S., określił Panu W. B. kwotę zwrotu różnicy podatku VAT za miesiące: marzec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2000r. w wysokości innej, niż zadeklarowana przez podatnika.

W uzasadnieniu podano, że rozpatrując ponownie sprawę stwierdzono, że podatnik nie ujął w ewidencji sprzedaży VAT, faktury VAT Nr [...] z dnia 01.03.2000r. w wartości netto 21.000,00 zł, w skutek czego zaniżył podatek należny

o 1.470,00 zł.

Ponadto wskazano, iż w miesiącach lipiec i sierpień 2000r. dokonywał jednocześnie sprzedaży opodatkowanej podatkiem od towarów i usług oraz zwolnionej od tego podatku, czym naruszył przepisy art. 20 ust. 1, ust. 2 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług, zawyżając wartość podatku naliczonego za miesiąc lipiec 2000r.

o kwotę 47,00 zł oraz za miesiąc sierpień 2000r. o kwotę 48,00 zł.

Zdaniem Urzędu Skarbowego w S., podatnik nieprawidłowo pomniejszył w deklaracji podatkowej VAT-7 za miesiąc listopad 2000r. wartość podatku należnego o podatek naliczony, wynikający z trzech faktur VAT RR, naruszając tym samym art. 33 b ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług. Podatnik zawyżył wartość podatku naliczonego za listopad 2000r. o kwotę 422,16 zł.

W dniu 19.11.1998r. Pan W. B. podpisał natomiast umowę zlecenia z firmą "H." S.A. z mocą obowiązującą od dnia 16.10.1998r. Umowa miała obowiązywać nie dłużej jak do 30.11.1999r. i przewidywała możliwość wcześniejszego rozwiązania. Zgodnie z umową podatnik w ramach działalności gospodarczej, świadczył usługi zarządzania Spółką. W umowie zlecenia strony ustaliły, że w razie odwołania W. B. z zajmowanego stanowiska przed 30.11.1999r. bez ważnego powodu, odwołanie to skutkować będzie wypłaceniem mu kwoty równej otrzymanemu wynagrodzeniu za ostatnie sześć miesięcy poprzedzające datę rozwiązania umowy, w sześciu miesięcznych ratach. Wobec powyższego w deklaracji podatkowej VAT-7 za miesiąc marzec 2000r., podatnik zawyżył podatek VAT rozliczając fakturę nr [...] z dnia 21.03.2000r., wyodrębniając w niej podatek VAT w kwocie 21.363,94 zł. Organ wskazał przy tym, iż w myśl art. 6 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług obowiązek podatkowy w podatku VAT powstaje z chwilą wystawienia faktury (jeżeli sprzedaż towaru lub wykonania usługi powinny być potwierdzone fakturą), nie później jednak niż w siódmym dniu od dnia wykonania usługi.

W zbiorze dowodów księgowych okazanych przez podatnika stwierdzono ponadto fakturę VAT nr [...] z dnia 26.09.2000r. na kwotę netto 21.205,00 zł, podatek VAT 1.484,36 zł oraz kserokopię kopii faktury o tym samym numerze ([...]

z dnia 26.09.2000r.) na kwotę netto 29.125,00 zł, podatek VAT 2.038,75 zł. W/w faktury na kwotę netto 29.125,00 zł podatnik nie ujął w ewidencji zakupów VAT oraz

w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Zdaniem organu wystawione faktury dokumentują towar tego samego rodzaju, jednak o różnych cenach zakupu. Tym samym podatnik zaniżył obrót i koszty uzyskania przychodu. Organ stosownie do art. 23 § 4 ustawy – Ordynacja podatkowa, oszacował w tym zakresie podstawę opodatkowania i stosując stawkę 7 % podatku, wyliczył zaniżenie podatku należnego VAT.

W odwołaniu od decyzji Urzędu Skarbowego w S. Pan W. B. zarzucił obrazę art. 23, art. 120, art. 121, art. 122, art. 124 i art. 180 ustawy z dnia 29.08.1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela oraz obrazę art. 10 ust. 2, art. 15 ust. 1, art. 19 ust. 3 pkt 1, art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 08.01.1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym przez ich błędną interpretację. Zarzucił też obrazę przepisów art. 10 ust.1 pkt 2 i 3, art. 13 pkt 8, art. 14 ust.1 i 3, art. 22 ustawy z dnia 26.07.1991r. – o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 30 ustawy o NSA, poprzez nie zastosowanie się do oceny prawnej wyrażonej przez NSA O/Zamiejscowy w Białymstoku w wyroku z dnia 28.01.2003r.

W oparciu o podniesione zarzuty podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i ustalenie zobowiązania podatkowego zgodnie z zeznaniem podatnika.

Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...].10.2003r., Izba Skarbowa

w B. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.

Z tym rozstrzygnięciem nie zgodził się Pan W. B. i złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę. Wyrokiem z dnia 27.02.2004r., wydanym w sprawie sygn. akt I SA/Bk 1408/03, Sąd ten uchylił decyzję Izby Skarbowej w B., uznając, że skarga jest zasadna w części dotyczącej nie wyjaśnienia stanu faktycznego i przyjęcia, że podatnik zawyżył w deklaracji podatkowej VAT- 7 za miesiąc marzec 2000r. wartość podatku należnego wynikającego z faktury VAT Nr [...] z dnia 21.03.2000r. w kwocie 21.363,94 zł wystawioną z tytułu usług świadczonych zgodnie z kontraktem zawartym z firmą "H." S.A. W pozostałym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie podzielił zarzutów skargi. Powołując się na treść art. 99 ustawy z dnia 30.08.2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271), wskazał, że wiążące jest stanowisko NSA O/Zamiejscowy w Białymstoku, wyrażone w wyroku z dnia 28.01.2003 r., sygn. akt SA/Bk 610/02, który nie stwierdził, że w przedmiotowej sprawie skarżący wykonywał czynności menadżerskie w ramach wolnego zawodu oraz stanowisko tego Sądu w kwestii dotyczącej faktury VAT

z 26.09.2000r. Nr [...].

Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od powyższego orzeczenia WSA

w Białymstoku, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 07.11.2005r., wydanym w sprawie sygn. akt FSK 1221/04, orzekł o jej oddaleniu. Wyrok WSA w Białymstoku

z dnia 27.02.2004r stał się prawomocny.

W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej w B. wydał w dniu [...].12.2005r. decyzję Nr [...], w której uchylił w całości decyzję organu I instancji za marzec 2000r. i określił zobowiązanie podatkowe w kwocie 12.553 zł w miejsce zadeklarowanego zobowiązania podatkowego w kwocie 11.083 zł. Ponadto utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji za miesiące: lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2000r.

Organ podatkowy odwoławczy stwierdził, iż W. B. nie zawyżył w rozliczeniu za marzec 2000r., podatku należnego wynikającego z faktury nr [...], wystawionej z tytułu kwoty uzyskanej w związku z rozwiązaniem przez Spółkę "H." umowy zlecenia. Uznał tym samym odwołanie w części dotyczącej przyjęcia za prawidłowe rozliczenie powyższej faktury w deklaracji VAT-7 za marzec 2000r.

Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej w B. uznał, iż pozostałe stwierdzone nieprawidłowości - nie kwestionowane na etapie odwołania, jak i skargi - tj. zaniżenie

w marcu 2000r. podatku należnego w kwocie 1.470 zł, wynikającego z faktury VAT nr [...] r. z dnia 01.03.2000r., zadeklarowanie w lipcu i sierpniu 2000r. kwoty podatku naliczonego VAT, niezgodnie z obowiązującymi przepisami oraz odliczenie podatku naliczonego, wynikającego z faktur VAT RR, w niewłaściwym miesiącu tj.

w listopadzie zamiast w grudniu 2000r. - zostały przez Urząd Skarbowy

w S. zasadnie zweryfikowane.

W uzasadnieniu decyzji zwrócono również uwagę, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 27.02.2004r. sygn. akt I SA/Bk 1408/03 nie stwierdził z urzędu żadnych naruszeń prawa, w kwestii zasadności nie uznania złożenia korekty deklaracji za marzec 2000r. Podobnie również jak innych stwierdzonych nieprawidłowości, nie kwestionowanych przez W. B., a zasadnie zweryfikowanych decyzją Urzędu Skarbowego w S. Odnośnie zaś udowodnionego przez Urząd Skarbowy w S. nie ujęcia przez odwołującego w ewidencji zakupów VAT oraz w podatkowej księdze przychodów i rozchodów kserokopii kopii faktury VAT z 26.09.2000r., nr [...] na kwotę netto 29.125 zł, podatek VAT 2.038,75 zł dokumentującej zakup towarów od T. W., organ odwoławczy stwierdził, iż zasadnie ustalono Panu W. B., z uwagi na brak innych danych, wartość przychodu ze sprzedaży tychże towarów (kopia faktury nr [...]), w trybie art. 23 § 1 pkt 2 ustawy z 29.08.1997r. - Ordynacja podatkowa. Organ pierwszej instancji bowiem dowiódł w swoim rozstrzygnięciu poprzez analizę dokumentów takich jak: stany remanentowe na początek i koniec roku podatkowego, kopii faktury nr [...] z dnia 26.09.2000r. na kwotę netto 29.125 zł dołączonej do dowodu odprawy celnej SAD, a także materiałów otrzymanych z Urzędu Skarbowego z Ł., iż doszło do nabycia towarów udokumentowanych kopią faktury nr [...] z dnia 26.09.2000 r. w kwocie 29.125 zł.

Dokonując analizy pisma odwołującego się z dnia 27.12.2005r. i dołączonych do niego dokumentów, organ podatkowy odwoławczy stwierdził, iż organy podatkowe rozpatrując niniejszą sprawę oparły swoje rozstrzygnięcie o dowody zgromadzone w aktach tejże sprawy. Natomiast przedstawione dokumenty m.in. decyzja Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia 23.10.2001r., wyjaśnienia Pana W. odnośnie transakcji przeprowadzonych

z W. B., jak i pismo do Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia 22.10.2001r., dotyczą w głównej mierze Przedsiębiorstwa Wielobranżowego T. W.. Dokumenty te dotyczą odrębnego postępowania prowadzonego na rzecz innego podatnika.

Końcowo podkreślono, iż zagadnienie to było już przedmiotem rozpatrywania przez Sąd, który uznał, iż stanowisko organów podatkowych w tym zakresie jest prawidłowe

i zgodne z prawem. Organy podatkowe związane przedmiotowymi wyrokami (art. 170 ustawy z dnia 30.08.2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), nie mogą zatem podważać stanowiska prawomocnie orzeczonego.

Z powyższą decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w B. nie zgodził się W. B. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzji tej zarzucił "złamanie art. 23 § 4 art.120, art. 121 § 1, art. 122, art. 125 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 194 § 1, art. 201 § 1 pkt 2, art. 209 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, wbrew oczywistym ustaleniom postępowania podatkowego". Wskazując na powyższe, skarżący wnosił o "unieważnienie decyzji i skierowanie jej do ponownego rozpatrzenia w dwóch sprawach".

W uzasadnieniu W. B. podnosił, iż w zaskarżonej decyzji organ podatkowy nie ustosunkował się do złożonego w dniu 27.11.2005r. dowodu (przelew z dnia 15.09.2000r.). Ten dowód został dołączony do akt po raz pierwszy. Sprawa złożonej korekty deklaracji VAT za marzec 2000r. nie była natomiast poruszana z uwagi na to, że organ wykazywał, że istnieje za ten miesiąc nadpłata wynikająca z faktury nr [...], na którą się skarżący nie zgadzał. Zdaniem skarżącego dokonana wpłata kwoty zasadniczej w dniu 15.09.2000r. oraz korekty deklaracji VAT za miesiąc marzec, odbyła się przed rozpoczęciem kontroli podatkowej i art. 81 § 4 pkt 1 Ordynacji podatkowej nie został naruszony.

Odnośnie kwestii faktury nr [...] z dnia 26.09.2000r., skarżący wskazywał, iż stwierdził brak w aktach administracyjnych podstawowych, złożonych przez niego dowodów (potwierdzenia przyjęcia wykonania 40 tysięcy sztuk słoi z pomidorami

w cenie 1.75 zł szt., kontraktu w języku rosyjskim zawartego z łotewską firmą C., pisma Pana T. W. z dnia 20.09.2000r., faksokopii kopii faktury z dnia 26.09.2000r. na kwotę netto 29.125 zł, pisma skarżącego do Izby Skarbowej w B. z dnia 20.02.2002r., zastrzeżeń do protokółu kontroli, wyrażonych przez Pana T. W. w dniu 31.07.2001r.). Stwierdził, że bez dowodów ustalono, iż dokonał zakupu, a następnie sprzedaży towaru opisanego w faksokopii kopii faktury nr [...] z dnia 26.09.2000r. Zarzucił również, iż przedkładane przez niego dowody (decyzja Urzędu Skarbowego w Ł., pismo Pana T. W. do Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia 22.10.2001r.), nie są brane pod uwagę.

Ponadto skarżący nie zgodził się ze sposobem dokonania oszacowania wartości przychodów ze sprzedaży towarów. Urząd Skarbowy w S. stwierdził, że tego oszacowania dokonał w oparciu o średnie ceny sprzedaży stosowane przez podatnika, przy sprzedaży towarów zaliczanych do tej samej grupy asortymentowej. Podatnik tego nie potwierdza. Średnia marża ze sprzedaży towarów z tej samej grupy asortymentowej wynosi ok. 7%. Według Urzędu Skarbowego w S. pomidory w zalewie octowej, mają marżę ok. 7.5%, a pomidory w przecierze pomidorowym 13.1%, chociaż należą do tej samej grupy asortymentowej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wnosił o jej oddalenie.

Odnosząc się do zarzutów skargi, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż z akt sprawy wynika, iż skarżący w dniu 18.09.2000r. tj. w trakcie kontroli podatkowej, złożył korektę deklaracji VAT-7 za marzec 2000r. Zatem z chwilą wszczęcia postępowania podatkowego zakończył się proces samoobliczenia podatku i podatnik - poza sytuacją,

o której mowa w art. 81 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej - nie mógł już skorygować uprzednio złożonej deklaracji. Nie ma znaczenia przy tym, iż zdaniem podatnika zapłacił on przed rozpoczęciem kontroli podatkowej kwotę zaległości podatkowej, wynikającą z korekty deklaracji. Organ powołał się na treść art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 08.01.1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.).

Odnośnie drugiego zarzutu przedstawionego w skardze organ odwoławczy podkreślił, iż zagadnienie "podwójnej sprzedaży" udokumentowanej fakturami VAT nr [...] z dnia

26.09.2000r., a tym samym zwiększenia wartości sprzedaży towarów, co w rezultacie

zwiększyło podatek należny obciążający sprzedaż, było już przedmiotem rozpatrywania

przez Sąd, który uznał stanowisko organów podatkowych w tym zakresie za prawidłowe

i zgodne z prawem. Wskazano wyrok NSA z dnia 28.01.2003r., sygn. akt SA/Bk 610/02 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 27.02.2004r., sygn. akt I SA/Bk 1408/03.

Dodatkowo podniesiono, iż zarzut skarżącego odnośnie "podstawowych dowodów", które złożył w Urzędzie Skarbowym w S. i w Izbie Skarbowej, jest nietrafny. Wszystkie załączone dokumenty do przedmiotowej skargi były i są znane organowi podatkowemu. Organ ustosunkował się do nich ostatecznie w decyzji z dnia [...].12.2005r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako nieuzasadniona, nie zasługuje na uwzględnienie.

W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.07.2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności

z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zatem zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Decyzja administracyjna jest zatem prawidłowa, jeżeli jest zgodna z normami prawa materialnego i została wydana zgodnie z normami prawa procesowego.

Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził, podnoszonych w skardze naruszeń przepisów prawa. Organ podatkowy właściwie dokonał subsumcji normy prawa materialnego pod prawidłowo ustalony stan faktyczny, jak również nie naruszył przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Należy zauważyć, że skarga w swoim uzasadnieniu sprowadza się do kwestionowania, przede wszystkim dwóch aspektów przedmiotowej sprawy. Mianowicie spór toczy się, po pierwsze w przedmiocie faktury nr [...] z dnia 26.09.2000r.

i związanych z tym poczynaniach organów podatkowych w zakresie gromadzenia materiału dowodowego. Po drugie, skarżący podnosił również pewne kwestie związane z fakturą VAT [...] z dnia 01.03.2000r. Ponadto skarżący nie zgodził się ze sposobem dokonania oszacowania wartości przychodów ze sprzedaży towarów.

Na wstępie niniejszych rozważań, należy podkreślić, iż kwestia faktury nr [...] była już przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, O/Zamiejscowy w Białymstoku. Otóż Sąd ten w wyroku z dnia 28.01.2003r., sygn. akt SA/Bk 610/02, nie podzielił zarzutów skargi Pana W. B. w zakresie naliczenia podatku należnego od sprzedaży towarów objętych dwiema fakturami z tej samej daty – 26.09.2000r. o nr [...]. Powyższe stanowisko Sądu wiąże skład rozpoznający niniejszą sprawę. Zgodnie bowiem z art. 99 ustawy z dnia 30.08.2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271), ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 01.01.2004r., wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. W przedmiotowej sprawie więc, Sąd nie mógł ponownie zajmować się kwestią faktury nr [...].

Odnośnie zarzutów dotyczących rozstrzygnięcia przez organ podatkowy zagadnienia faktury VAT [...] z dnia 01.03.2000r., Sąd nie dostrzega ich zasadności. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ podatkowy odwoławczy ustosunkował się w uzasadnieniu skarżonej decyzji do złożonego w dniu 27.12.2005r. dowodu, jakim jest przelew z dnia 15.09.2000r. (por. str.4 i 5 uzasadnienia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B.). Dyrektor Izby Skarbowej w B. zauważył wyraźnie, iż po przeanalizowaniu dokumentów złożonych w dniu 27.12.2005r. przez skarżącego, stwierdzono, iż organy podatkowe rozpatrując sprawę oparły swoje rozstrzygnięcie o dowody zgromadzone w aktach sprawy. Należy przy tym zwrócić uwagę, iż skarżący wywodził, że dokonana w/w przelewem wpłata kwoty zaległości podatkowej, wynikającej z faktury VAT [...], odbyła się przed wszczęciem kontroli podatkowej i tym samym nie został naruszony art. 81 § 4 ustawy – Ordynacja podatkowa. Skarżący nie zauważył jednakże, iż korekta deklaracji VAT-7 została złożona w dniu 18.09.2000r., tak więc w trakcie trwania kontroli podatkowej u skarżącego (por. protokół z kontroli podatkowej dokonanej w dniach 18.09. – 22.09.2000r. oraz 25.09. – 26.09.2000r., obejmującej okres 2000r. - akta administracyjne tom I, k.49/1 i nast.). W związku z tym uprawnienie do złożenia korekty deklaracji VAT uległo zawieszeniu na czas trwania kontroli podatkowej (art. 81 § 4 pkt 1 ustawy z dnia 29.08.1997r. – Ordynacja podatkowa, Dz.U. nr 137, poz.926 ze zm.). Wcześniejsze uiszczenie kwoty zaległości podatkowej pozostaje bez wpływu na skutek w postaci zawieszenia prawa do złożenia korekty. Inaczej mówiąc uiszczenie kwoty zaległości podatkowej, nie jest równoznaczne ze złożeniem korekty deklaracji podatku od towarów i usług.

Wbrew twierdzeniom skarżącego w aktach sprawy znajdują się również dokumenty przez niego wymienione (potwierdzenie przyjęcia wykonania 40 tysięcy sztuk słoi z pomidorami w cenie 1.75 zł szt., kontrakt w języku rosyjskim zawarty

z łotewską firmą C., pisma Pana T. W. z dnia 20.09.2000r., faksokopia kopii faktury z dnia 26.09.2000r. na kwotę netto 29.125 zł, pismo skarżącego do Izby Skarbowej w B. z dnia 20.02.2002r., zastrzeżenia do protokółu kontroli, wyrażonych przez Pana T. W. w dniu 31.07.2001r.).

Sąd nie stwierdził, aby organy podatkowe naruszyły art. 23 § 4 ustawy – Ordynacja podatkowa. Zgodnie z tym uregulowaniem w szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy nie można zastosować metod szacunkowych, o których mowa w § 3 tegoż przepisu, organ podatkowy może w inny sposób oszacować podstawę opodatkowania. Organy podatkowe jednoznacznie wskazały "inny" sposób oszacowania podstawy opodatkowania, według którego wartość nie zaewidencjonowanego przychodu podzielono proporcjonalnie do okresu, w którym podatnik miał możliwość dokonania sprzedaży towaru, tj. proporcjonalnie do wykazanych przez skarżącego w księdze podatkowej wartości przychodów w okresie od lipca do grudnia 2000r. i przekonująco uzasadniły swoje stanowisko w tej kwestii. W ten sposób zdaniem Sądu, wobec braku możliwości zastosowania jednej z metod szacunkowych, wymienionych w art. 23 § 3 ustawy – Ordynacja podatkowa, podstawa opodatkowania została dokonana w sposób obiektywnie zbliżający do rzeczywistego stanu rzeczy. Tym samym został spełniona funkcja uregulowania zawartego w art. 23 ustawy – Ordynacja podatkowa, związana

z koniecznością szacunkowego ustalenia podstawy opodatkowania, będącego następstwem nierzetelnego prowadzenia przez podatnika księgi podatkowej, które sprawia, że dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalają na określenie podstawy opodatkowania.

Wymaga podkreślenia okoliczność, iż zgodnie z art. 122 ustawy z dnia 29.08.1997r.- Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2005r., Nr 8, poz.60 ze zm.), organy podatkowe mają obowiązek podjąć wszelkie niezbędne działania w toku postępowania podatkowego, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w tym postępowaniu. Rozwinięciem tej zasady jest reguła wyrażona w art. 187 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa. Organ podatkowy mianowicie, jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Obowiązkiem organów podatkowych, jest zatem udowodnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności.

W ocenie Sądu organy podatkowe przeprowadziły postępowanie dowodowe

w zgodzie z w/w uregulowaniami. Dowody zgromadzone w sprawie zostały ocenione

w sposób zgodny z regułami swobodnej oceny dowodów (art. 191 ustawy – Ordynacja podatkowa). W uzasadnieniu skargi została sformułowana teza o braku swobodnej oceny dowodów przez organy podatkowe. Nie zostało natomiast konkretnie wskazane, na czym miałaby polegać dowolność, brak obiektywizmu w ocenie dowodów przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. Same twierdzenia strony skarżącej w kwestii oceny materiału dowodowego i przedstawienie własnej oceny tego materiału, nie może przesądzać o dowolności w dokonywaniu przez organy podatkowe ocen dowodów zgromadzonych w sprawie. Ponadto zdaniem Sądu organy podatkowe należycie uzasadniły swoje stanowisko w sprawie, czym spełniły wymagania stawiane w art. 210 § 4 ustawy – Ordynacja podatkowa. W zwięzły sposób wskazały, dlaczego odmówiły wiarygodności dowodom i twierdzeniom skarżącego. Wymienione zostały przyczyny, dla których nie dopuszczono przedłożonych przez skarżącego dowodów w postaci decyzji Urzędu Skarbowego w Ł. oraz pisma Pana T. W. do Urzędu Skarbowego w Ł.. Wyjaśniono również podstawę prawną decyzji.

W związku z powyższym, Sąd nie dostrzegł naruszenia przez organy podatkowe, wskazanych przez skarżącego przepisów postępowania – art. 122, 187 § 1, 191, 210 § 4 ustawy – Ordynacja podatkowa.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia przez organy podatkowe art. 125 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa. Przepis ten statuuje zasadę szybkości i prostoty postępowania. Sąd nie dostrzega, aby w przedmiotowej sprawie organy podatkowe rozpoznały sprawę niedostatecznie wnikliwie i szybko. Załatwienie sprawy skarżącego nastąpiło z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 139 ustawy – Ordynacja podatkowa.

Decyzja organu odwoławczego została wydana w zgodzie z przepisami prawa, które zostały przez organ zastosowane do stanu faktycznego, ustalonego w zgodzie

z zasadami postępowania podatkowego. Nie naruszono więc art. 120 ustawy – Ordynacja podatkowa.

Odnośnie naruszenia przez organ podatkowy art. 194, art. 201 § 1 pkt 2 i art. 209, Sąd pragnie podkreślić, iż skarżący formułując zarzuty naruszenia tychże przepisów, nie wskazał przy tym, na czym konkretnie miałoby polegać naruszenie w/w uregulowań dotyczących postępowania podatkowego. Sąd przy tym nie dostrzega naruszenia tychże przepisów.

Reasumując, zdaniem Sądu nie doszło w sprawie do naruszenia wskazanych

w skardze przepisów ustawy – Ordynacja podatkowa.

Końcowo należy również podkreślić, że nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek skarżącego, sformułowany w piśmie z dnia 29.05.2006r. (złożonym na rozprawie w dniu 30.05.2006r.) w przedmiocie przeprowadzenia dowodu uzupełniającego w postaci dokumentów znajdujących się w Przedsiębiorstwie Wielobranżowym T. W., [...]. Możliwość przeprowadzenia przed Sądem uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów, determinowana jest niezbędnością tegoż postępowania dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości występujących w sprawie. Dodatkowo warunkiem przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego przed Sądem jest okoliczność, że nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (art. 106 § 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.). Wobec prawidłowo przeprowadzonego przez organy podatkowe postępowania, zgromadzenia materiału dowodowego, którego ocena warunkuje dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego w sprawie – zbędne było przeprowadzenie przedmiotowego dowodu uzupełniającego.

Wobec powyższego skarga podlegała oddaleniu.

Dlatego też orzeczono jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).