Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1068/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 126 pkt 1 i art. 125 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1121
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jedn.
article: art. 15 ust. 1 pkt 7 i ust. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1614
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj, Sędziowie asesor WSA Paweł Dańczak, sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.), Protokolant ref. staż. Natalia Berkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "organ odwoławczy", "Prezes PGWWP") decyzją z dnia [...] marca 2019 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096; dalej: "k.p.a.") w związku z art. 126 pkt 1 i art. 125 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r. poz. 1121; dalej: "Prawo wodne z 2001r."), po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. z siedzibą w [...] od decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] września 2018 r. znak: [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia.

Pismem z dnia 11 października 2017 r., znak: TCH-66/X/2017/GM [...]S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "strona", "skarżący", "Spółka") zwróciły się z wnioskiem do Starosty [...] o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód polegające na poborze wód powierzchniowych z potoku [...], [...] i [...] do naśnieżania stoku narciarskiego w rejonie [...] i [...]. Do wniosku dołączono operat wodnoprawny wraz z jego zapisem w formie elektronicznej i opis prowadzenia zamierzonej działalności w języku nietechnicznym.

Z dniem 1 stycznia 2018 r. Starosta [...] utracił kompetencje do prowadzenia przedmiotowej sprawy i akta sprawy przekazano do organu właściwego w sprawie tj. [...] w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, zgodnie z dyspozycją art. 545 ust. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 1566 ze zm.; dalej: Prawo wodne z 2017 r.).

Decyzją z dnia [...] września 2018 r., organ I instancji , działając na podstawie art. 125 pkt 3, art. 126 pkt 1 i art. 140 ust. 1 Prawa wodnego z 2001 r. w związku z art. 545 ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, orzekł o odmowie wydania pozwolenia wodnoprawnego na pobór wody z potoku [...] oraz potoków [...] i [...] do naśnieżania stoku narciarskiego w rejonie [...] i [...], w obrębie ew. [...], gmina [...], na terenie [...] Parku Narodowego. Wydane rozstrzygnięcie organ I instancji uzasadnił stwierdzając, że udzielenie tego pozwolenia wodnoprawnego byłoby sprzeczne i naruszałoby przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1614; dalej: "u.o.p."). Jednocześnie zwrócił uwagę na obowiązujące zarządzenie Ministra Środowiska z dnia 7 grudnia 2017 r. w sprawie zadań ochronnych dla [...] Parku Narodowego (Dz. Urz. Min. Środ. z dnia 7 grudnia 2017 r. poz. 101), które identyfikuje i ocenia zagrożenia wewnętrzne m.in. poprzez nadmierny pobór wód z potoków, jezior i źródeł oraz zabudowę hydrotechniczną potoków.

Odwołanie od przedmiotowej decyzji złożyła Spółka, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa tj.:

1) art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez niewłaściwe stosowanie polegające na braku zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, co skutkuje błędem w ustaleniach faktycznych mających istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, tj. uznaniem, że ewentualne zmiany w stosunkach wodnych spowodowane poborem wód 2 potoków na potrzeby dośnieżania stoku narciarskiego stanowią "zagrożenie wewnętrzne poprzez nadmierny pobór", podczas, gdy brak jest jakichkolwiek badań, ekspertyz oraz opinii, a także analiz dokonanych przez organ I instancji świadczących o ww. okolicznościach;

2) art. 6 i art. 8, w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewłaściwe uzasadnienie decyzji, a w szczególności brak wskazania faktów, które organ uznał z udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

3) art. 126 pkt 1 i art. 125 pkt 3 Prawa wodnego z 2001 r., w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 7 u.o.p. i zarządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 grudnia 2017 r. w sprawie zadań ochronnych dla [...] Parku Narodowego - poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe stosowanie w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny oraz z pominięciem § 32 pkt 3 ppkt 1 i 3 Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] (obowiązującego od 1999 r.) i przyjęcie, że zachodzą przesłanki do odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego dla przedmiotowego przedsięwzięcia, ponieważ projektowany sposób korzystania z wody nie spełnia wymagań ochrony środowiska oraz wynikających z przepisów odrębnych, podczas, gdy organ nie dokonał żadnej analizy hydrologicznej, która uzasadniałaby możliwość wystąpienia zagrożenia nadmiernego poboru wody z potoku.

Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z dnia 15 marca 2019r. przytoczył przebieg postępowania w sprawie. Podzielił stanowisko organu I instancji, iż w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka do odmowy udzielenia wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego, o której mowa w art. 126 pkt 1 Prawa wodnego z 2001 r., bowiem projektowany sposób korzystania z wody nie spełnia warunków, o których mowa w art. 125 pkt 3 ww. ustawy, mianowicie narusza wymagania wynikające z przepisów odrębnych. Wyjaśnił, iż w pismach z dnia 21 grudnia 2017 r. i z dnia 19 sierpnia 2018 r. Dyrektor [...] Parku Narodowego, który na podstawie przepisów art. 11 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego z 2001 r. wykonuje prawa właścicielskie w stosunku do wód znajdujących się w granicach parku, poinformował, że planowany pobór wód z potoków oraz projektowane ujęcia znajdują się na terenie [...] Parku Narodowego w obszarze ochrony ścisłej, oraz, że zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 7 u.o.p., w parkach narodowych oraz rezerwatach przyrody zabrania się zmiany stosunków wodnych, regulacji rzek i potoków, jeśli zmiany te nie służą ochronie przyrody.

Prezes PGWWP zwrócił uwagę na regulację art. 125 pkt 3 Prawa wodnego z 2001 r. zgodnie z którą pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów. Wskazał, iż objęte wnioskiem zamierzenie ma być realizowane na terenie [...] Parku Narodowego, w związku z czym znajdują tu zastosowanie przepisy art. 15 ust. 1 i art. 15 ust. 3 u.o.p. Wywiódł, iż pobór wód z potoków: [...] i [...] na wnioskowanym obszarze wymagał uzyskania zezwolenia na odstępstwa od zakazów wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 7 u.o.p., gdyż na terenie [...] Parku Narodowego obowiązuje zakaz zmiany stosunków wodnych, regulacji rzek i potoków, jeżeli zmiany te nie służą ochronie przyrody.

Organ odwoławczy zauważył, iż z akt sprawy nie wynika aby Spółka dysponowała decyzją Ministra Środowiska zwalniającą z ww. zakazów obowiązujących na terenie [...] Parku Narodowego, lub aby wystąpiła z wnioskiem o uzyskanie zgody na odstępstwa od tych zakazów. Brak posiadania zgody na odstępstwa od zakazów obowiązujących na terenie [...] uniemożliwia zatem Spółce uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego, które ma być realizowane na terenie [...], z uwagi na naruszenie przepisów prawa tam obowiązujących.

W świetle powyższego organ odwoławczy stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie wystąpiła przesłanka wskazana w art. 126 pkt 1 Prawa wodnego z 2001 r. do odmowy udzielenia wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego, bowiem projektowany sposób korzystania z wody nie spełnia wymagań wynikających z odrębnych przepisów, tj. z art. 15 u.o.p.

Pismem z dnia 16 kwietnia 2019 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję Prezesa [...] z dnia [...] marca 2019 r. Autor skargi zarzucił naruszenie przepisów prawa tj.:

1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art 77 §1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, który:

- w żaden sposób nie wykazał, iż wnioskowany przez [...]. pobór wody doprowadzi do zmiany stosunków wodnych, a odmówił wydania pozwolenia wodnoprawnego z tego powodu;

- w uzasadnieniu decyzji nie zdefiniował nawet pojęcia "zmiany stosunków wodnych" i nie wykazał, że planowany pobór wody mieści się w jego zakresie;

- nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących na to, że spełnione zostały przesłanki do odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego w postaci zakazanej na terenie parku narodowego zmiany stosunków wodnych,

podczas gdy organ odwoławczy powinien był uchylić decyzję organu I instancji i przeprowadzić dodatkowe postępowanie wyjaśniające w niezbędnym zakresie, ewentualnie uchylić decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania wraz z wytycznymi co do obowiązku zbadania i ustalenia czy wnioskowany pobór doprowadzi do zmiany stosunków wodnych, co skutkowało arbitralnym, nieznajdującym potwierdzenia w zgromadzonym materialne dowodowym ani odzwierciedlenia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uznaniem, że wnioskowany pobór doprowadzi do zmiany stosunków wodnych, a w konsekwencji bezzasadną odmową wydania pozwolenia wodnoprawnego;

2) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. art. 79 a § 1, art. 8 § 1 i art. 9 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji jako prawidłowej i niedostrzeżenie przez organ odwoławczy wadliwości postępowania w postaci: niewskazania wnioskodawcy przed wydaniem decyzji odmownej, że dla uzyskania pozwolenia wodnoprawnego zdaniem organu I instancji niezbędne było uzyskanie decyzji Ministra właściwego do spraw środowiska zezwalającej na odstępstwa od zakazów wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 7 u.o.p., stosownie do treści art. 15 ust. 1 u.o.p. oraz niepoinformowania wnioskodawcy, że nieuzyskanie decyzji Ministra może skutkować odmową wydania pozwolenia wodnoprawnego, co uniemożliwiło skarżącemu obronę jego praw i podjęcie kroków zaradczych w postaci zawnioskowania o wydanie przez Ministra decyzji zezwalającej na odstępstwa od zakazów wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 7 u.o.p. i w konsekwencji doprowadziło do wydania przez organ decyzji odmownej;

3) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. art. 97 § 1 pkt 4, art. 100 § 1 w zw. z art. 8 § 1 i art. 9 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji jako prawidłowej i niedostrzeżenie przez organ odwoławczy wadliwości postępowania w postaci wydania decyzji odmownej w sytuacji, w której zasadne było uprzednie zawieszenie postępowania i wezwanie strony do wystąpienia o wydanie decyzji Ministra w wyznaczonym terminie, co uniemożliwiło skarżącemu obronę jego praw i doprowadziło do przedwczesnego załatwienia sprawy decyzją odmowną, niekorzystną dla skarżącego;

4) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. art. 126 pkt 1, art. 125 pkt 3 Prawa wodnego z 2001 r. w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 7 i ust. 3 u.o.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji oraz potwierdzenie zawartego w niej błędnego stanowiska, że wnioskodawca rzekomo naruszył wymagania wynikające z przepisów odrębnych tj. art. 15 ust. 1 pkt 7 i ust. 3 u.o.p. i nie uzyskał ani nawet nie zawnioskował o wydanie decyzji Ministra, co stanowiło podstawę do odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego, podczas gdy organy obu instancji nie wykazały z jakiego powodu ich zdaniem w sprawie zastosowanie znajdują art. 15 ust. 1 pkt 7 i ust. 3 u.o.p., tj. nie dokonały wykładni pojęcia "zmiany stosunków wodnych a następnie nie zbadały czy wnioskowany pobór do takiej zmiany rzeczywiście doprowadzi, co skutkowało przedwczesnym i arbitralnym uznaniem, że w sprawie konieczna jest decyzja Ministra, a w konsekwencji bezzasadną odmową wydania pozwolenia wodnoprawnego.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał m.in., iż planowany przez pobór wody jest tak minimalny, że nie doprowadzi do zmiany stosunków wodnych. Zapotrzebowanie wody [...] w sezonie narciarskim wynosi bowiem tylko 10 000 m3 tj. 10-krotnie mniej niż "tradycyjna" stacja narciarska. Pobierana woda nie będzie bowiem służyć do zaśnieżania całego stoku, ale wyłącznie do dośnieżenia kilku niewielkich ale newralgicznych jego fragmentów, na których zdiagnozowano regularnie braki w pokrywie śnieżnej na początku sezonu narciarskiego (rejon tzw. [...] [...] oraz "[..]"). Planowany pobór wody nie ograniczy przepływu nienaruszalnego, co gwarantuje brak zmiany stosunków wodnych i brak ingerencji w naturalny spływ wody na przedmiotowym terenie związany z jego ukształtowaniem, warunkami przyrodniczymi i hydrologicznymi.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Nie zgodził się ze skarżącym, że Prezes Wód Polskich nie zastosował się do przepisów prawa procesowego, a tym bardziej, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia tych przepisów oraz przepisów prawa materialnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57 a, który jednak na gruncie niniejszej sprawy nie znajduje zastosowania.

Na wstępnie należy zauważyć, iż z dniem 1 stycznia 2018 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. poz. 1566 ze zm.), zgodnie z którą starostowie utracili kompetencje do wydawania pozwoleń wodnoprawnych, natomiast zgodnie z art. 525 ust. 1 tej ustawy zniesiono dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki wodnej, będących organami odwoławczymi od decyzji wydawanych przez starostów. W myśl art. 14 ust. 6 pkt 2 ww. ustawy kompetencje do wydawania pozwoleń wodnoprawnych w tym zakresie przejął właściwy dyrektor zarządu zlewni Wód Polskich. Stosownie natomiast do przepisów art. 545 ust. 4 tej ustawy do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy z zakresu pozwoleń wodnoprawnych stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego jest Prezes Wód Polskich.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] marca 2018 r. znak: [...], którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] z dnia [...] września 2018 r., znak: [...] odmawiającą udzielenia [...] z siedzibą w [...] pozwolenia wodnoprawnego na pobór wody z potoku [...] oraz potoków [...] i [...] do naśnieżania stoku narciarskiego w rejonie [...] i [...], w obrębie ew. [...], gmina [...], na terenie [...] Parku Narodowego.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew jej zarzutom brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązujących przepisów dających podstawę do jej wzruszenia na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a.

Przesłanki odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego wynikają m.in. z treści art. 126 pkt 1 Prawa wodnego, który w tym względzie odsyła do treści art. 125 pkt 1, 2 i 3 tego aktu prawnego. Z analizy akt sprawy wynika, że kwestionowana decyzja Prezesa [...] z dnia [...] marca 2019 r. została wydana m.in. na podstawie przepisu art. 126 pkt 1 w związku z art. 125 pkt 3 obowiązującej wtedy ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r. poz. 1121).

Zgodnie z art. 126 pkt 1 Prawa wodnego z 2001 r. wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 125 pkt 1 i 2 ustawy, lub nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 125 pkt 3. Stosownie natomiast do art. 125 pkt 3 Prawa wodnego z 2001 r., pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów

Należy podkreślić, iż prawidłowa wykładnia art. 125 pkt 3 Prawa wodnego z 2001 r. wskazuje na to, że pojęcia: "wymagań ochrony zdrowia ludzi zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków" nie można interpretować wyłącznie w aspekcie przepisów ustawy – Prawo wodne, lecz należy mieć także na uwadze przepisy innych ustaw, jak również przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie delegacji ustawowej oraz przepisy prawa miejscowego, obowiązujące na danym terenie. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w użyciu przez ustawodawcę sformułowania "wynikających z odrębnych przepisów".

W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że z przepisów Prawa wodnego dotyczących wydawania pozwoleń wodnoprawnych wynika obowiązek wydania pozwolenia wodnoprawnego, o ile w sprawie nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 126 Prawa wodnego. Przepis art. 126 został tak ukształtowany przez ustawodawcę, że odmowa udzielenia pozwolenia wodnoprawnego w przypadku spełnienia przez stronę, która ubiega się o wydanie takiego pozwolenia warunków przewidzianych w art. 131 Prawa wodnego, dopuszczalne jest wyłącznie wówczas gdy zaistnieją okoliczności przewidziane w art. 126 ww. ustawy. W przypadku zajścia którejkolwiek z przesłanek tam wskazanych organ zobowiązany jest do odmowy wydania takiego pozwolenia (B. Rakoczy, Z. Bukowski, K. Szuma, Prawo wodne. Komentarz. LEX, Warszawa 2013, s. 593, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 7 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 740/12, wyrok NSA z dnia 13 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 721/11, wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2006 r., sygn. akt II OSK 749/05 dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). A zatem organy udzielające pozwolenia wodnoprawnego są w myśl art. 126 pkt 1 w zw. z. art. 125 pkt 3 Prawo wodne zobligowane do kontroli, czy planowane korzystanie z wody nie narusza m.in. wymagań ochrony środowiska.

Sąd zauważa, iż objęte wnioskiem zamierzenie inwestycyjne ma być realizowane na terenie [...] Parku Narodowego. Prawa właścicielskie w stosunku do wód znajdujących się w granicach parku wykonuje dyrektor parku narodowego, na podstawie art. 11 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego z 2001 r. Skarżąca spółka na wskazanym powyżej terenie planuje pobór wód z potoku [...] poprzez projektowane ujęcie, z potoku [...], poprzez istniejące ujęcie i z potoku [...] poprzez projektowane ujęcie, w celu ich wykorzystania do naśnieżana trasy zjazdowej "[...]".

W kontrolowanej sprawie istotnym jest fakt, iż na wskazane powyżej zamierzenie inwestycyjne, Dyrektor [...] Parku Narodowego nie wyraził zgody. Poinformował on bowiem organ I instancji, że planowany pobór wody oraz projektowane ujęcia znajdują się na w obszarze ochrony ścisłej na terenie [...] Parku Narodowego. Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 1 pkt 7 u.o.p. w parkach narodowych oraz rezerwatach przyrody zabrania się zmiany stosunków wodnych, regulacji rzek i potoków, jeżeli zmiany te nie służą ochronie przyrody. Dlatego też brak jest możliwości wydania pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie ujęć oraz pobór wody do celów naśnieżania trasy narciarskiej "[...]" (por. pisma z dnia 21 grudnia 2017 r. oraz z dnia 19 sierpnia 2018 r.).

Zdaniem Sądu, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, należy podzielić stanowisko organów obu instancji, że do wydania na rzecz skarżącego wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego doszłoby z naruszeniem art. 125 pkt 3 Prawa wodnego 2001 r., co oznacza, że odmowa wydania przedmiotowego pozwolenia została orzeczona zgodnie z prawem. Wbrew zapatrywaniu skarżącego organy orzekające w niniejszej sprawie nie były zobligowane do informowania go o konieczności uzyskania decyzji Ministra właściwego do spraw środowiska zezwalającej na odstępstwa od zakazów wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 7 u.o.p. Taka inicjatywa była po stronie skarżącej. Należy zauważyć, iż jeżeli przepis prawa materialnego nie normuje wyraźnie inicjatywy wszczęcia postępowania w danej kategorii spraw administracyjnych (tak jest w przypadku przepisu art. 15 ust. 3 u.o.p.), należy przyjąć, że jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest określenie ciążących na jednostce obowiązków, ograniczenia lub cofnięcia uprawnień - wszczęcie postępowania następuje z urzędu. Jeżeli zaś chodzi o ustalenie sytuacji prawnej jednostki w zakresie jej uprawnień, zgodnie z zasadą, że jednostka rozporządza swoim prawem, wszczęcie postępowania następuje na jej wniosek (wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 marca 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1231/05). Ten ostatni przypadek miał zastosowanie w niniejszej sprawie. Skarżąca nie uzyskała zgody na odstępstwa od zakazów obowiązujących na terenie [...] Parku Narodowego. A zatem okoliczność ta uniemożliwia jej uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego, z uwagi na naruszenie przepisów prawa tam obowiązujących.

Wobec powyższego zasadnie przyjął organ odwoławczy, że wystąpiła przesłanka wskazana w art. 126 pkt 1 Prawo wodne z 2001 r. do odmowy udzielenia wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego, bowiem projektowany sposób korzystania z wody nie spełnia wymagań wynikających z odrębnych przepisów, tj. z art. 15 u.o.p.

Zaskarżona decyzja organu odwoławczego, wbrew twierdzeniom skargi, nie została dotknięta wskazanymi w skardze naruszeniami, jak i innymi, branymi przez Sąd pod uwagę z urzędu, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. Sąd stwierdza, że organ nadzoru wypełnił swoje ustawowe obowiązki i uzasadnił stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji z 15 marca 2019 r. w sposób wymagany przez art. 107 § 3 k.p.a.

W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.