Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1232/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 2, art. 1 ust. 2
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (sprawozdawca), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Ewa Grochowska-Jung, , Protokolant referent stażysta Agnieszka Cudna, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Rektora [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Rektor Szkoły [...] – Uniwersytetu [...] decyzją z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 104, art. 107 ust. 1 i 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 5 ust. 2 i art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej utrzymał w mocy decyzję administracyjną, odmówił L.S. udostępnienia informacji publicznej w zakresie liczby punktów przyznanych każdemu kandydatowi za poszczególne osiągnięcia, w postępowaniu rekrutacyjnym na stacjonarne studia doktoranckie w dyscyplinie prawo w roku akademickim 2014/2015.

W dniu [...] lutego 2015 r. L. S. wniósł o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wyników wszystkich kandydatów biorących udział w postępowaniu rekrutacyjnym na stacjonarne studia doktoranckie w dyscyplinie prawo w roku akademickim 2014/2015 poprzez udostępnienie listy rankingowej ze wskazaniem szczegółowej punktacji, tj. liczby punktów przyznanych każdemu kandydatowi za poszczególne osiągnięcia z podaniem imion i nazwisk.

Komisja Rekrutacyjna Interdyscyplinarnych Studiów Doktoranckich Szkoły [...] w treści pisma z dnia [...] marca 2015 r. poinformowała L. S., że żądana informacja nie jest informacją publiczną. Wyjaśniono, że studia doktoranckie prowadzone przez Szkołę [...] mogą być traktowane jako wykonywanie przez uczelnię niepubliczną zadań władzy publicznej, natomiast nie były finansowane z majątku Skarbu Państwa, a Szkoła [...] w ramach ich prowadzenia nie dysponuje mieniem komunalnym. Pismem z dnia [...] listopada 2015 r. L. S. przekazano tzw. listę rankingową po zanonimizowaniu danych osobowych wszystkich kandydatów.

L. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Komisji Rekrutacyjnej Interdyscyplinarnych Studiów Doktoranckich Szkoły [...] w zakresie wyników postępowania rekrutacyjnego na studia doktoranckie w dyscyplinie prawo w roku akademickim 2014/2015, dotyczących wyników postępowania rekrutacyjnego wszystkich kandydatów biorących udział w rzeczonym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2015 r., sygn. akt II SAB/Wa 869/15, zobowiązał Komisję Rekrutacyjną Interdyscyplinarnych Studiów Doktoranckich [...] Uniwersytetu [...] do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lutego 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Komisja Interdyscyplinarnych Studiów Doktoranckich [...] Uniwersytetu [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] odmówiła L. S. udostępnienia informacji publicznej w zakresie liczby punktów przyznanych każdemu kandydatowi za poszczególne osiągnięcia, w postępowaniu rekrutacyjnym na stacjonarne studia doktoranckie w dyscyplinie prawo w roku akademickim 2014/2015. Wniosek z L. S. z dnia [...] lutego 2015 został pozytywnie załatwiony wyłącznie w części żądania udostępnienia tzw. listy rankingowej. L. S. odwołał się od decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...]. Zarzucił jej naruszenie art. 196 ust. 5 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym poprzez jego błędną wykładnię. Wskazał również naruszenie art. 1 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez odmowę udostępnienia informacji publicznej w zakresie liczby punktów przyznanych każdemu kandydatowi za poszczególne osiągnięcia, w postępowaniu rekrutacyjnym na studia doktoranckie w dyscyplinie prawo w roku akademickim 2014/2015.

Zdaniem strony skoro ustawodawca zdecydował się na możliwość upublicznienia informacji w postaci wyników postępowania rekrutacyjnego na studia, to brak jest przeciwskazań do upublicznienia szczegółowych wyników zawierających także punkty cząstkowe, które składają się na wynik końcowy. Działanie Komisji Rekrutacyjnej Interdyscyplinarnych Studiów Doktoranckich [...] Uniwersytetu [...] jest niekonsekwentne, bowiem z jednej strony Komisja ta udostępnia wyniki postępowania rekrutacyjnego, ujawniając imiona i nazwiska oraz wskazując liczbę punktów jaką uzyskali poszczególni kandydaci, a z drugiej strony powołuje się na ochronę dóbr osobistych kandydatów – osób fizycznych, odmawiając udostępnienia szczegółowych ocen za poszczególne kategorie.

Rektor [...] w treści uzasadnienia decyzji z dnia [...] maja 2016 r. stwierdził, że zgodnie z art. 196 ust. 5 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym jawny jest jedynie wynik postępowania rekrutacyjnego. Wskazana ustawa nie precyzuje pojęcia "wynik", zatem za wynik uznać należy ostateczną liczbę lub ostateczne wyrażenie otrzymane po wykonaniu działań matematycznych. Tym samym wynik postępowania rekrutacyjnego to ostateczna liczba osiągniętych przez kandydatów punktów w procesie rekrutacji. Udostępnienie informacji publicznej w zakresie żądania przekazania tzw. listy rankingowej, zawierającej imiona i nazwiska kandydatów wraz z podaniem ostatecznie liczby osiągniętych przez nich punktów, znajduje oparcie w przepisie aktu prawnego rangi ustawowej, przesądzającym o jawności wyników postępowania rekrutacyjnego na studia doktoranckie.

W odniesieniu do liczby punktów przyznanych każdemu kandydatowi za poszczególne osiągnięcia w postępowaniu rekrutacyjnym na studia doktoranckie, nie sposób znaleźć podstawy prawnej uznającej za jawne informacje w tym zakresie.

Odnosząc się do zarzutu strony, że organowi I instancji zależy na uniemożliwieniu zapoznania się z informacją publiczną, jaką są wyniki postępowania rekrutacyjnego oraz że ogranicza to transparentność postępowania, Rektor [...] podkreślił, iż zadaniem Komisji Rekrutacyjnej jest ochrona interesu wszystkich osób, które aplikują na studia doktoranckie.

Realizacja prawa do informacji publicznej w zakresie liczby punktów przyznanych każdemu kandydatowi za poszczególne osiągnięcia, w postępowaniu rekrutacyjnym na stacjonarne studia doktoranckie w dyscyplinie prawo w roku akademickim 2014/2015, mogłaby naruszać dobra osobiste tych osób fizycznych w postaci chociażby dobrego imienia i wizerunku publicznego. Naruszenie tych dóbr osobistych mogłoby nastąpić poprzez udzielenie informacji o wynikach za poszczególne osiągnięcia w procesie rekrutacji, które to wyniki, nie będąc wynikami zadowalającymi te osoby fizyczne, mogłyby przedstawiać te osoby fizyczne w niekorzystnym świetle.

Zdaniem organu przez pojęcie prywatność osoby fizycznej uznać należy pewną korzystną sytuację prawną podlegającą ochronie chociażby przez to, iż informacje mieszczące się w zakresie pojęcia prywatności nie mogą być co do zasady udostępniane, nawet w ramach realizacji publicznego prawa podmiotowego innego podmiotu do uzyskania informacji publicznej. Omawiana korzystna sytuacja prawna konkretnego człowieka jest swoistym interesem prywatnym osoby fizycznej, będącym interesem indywidualnym, który należy rozumieć jako interes nawiązujący do pojęcia prywatności lub dobra prywatnego jako dobra własnego, dotyczącego spraw osobistych osoby fizycznej. Interes prywatny mieści się w zakresie prawa do prywatności, a tym samym ma charakter dobra osobistego.

Wobec charakteru interesu prywatnego rozumianego jako interes związany ze sferą osobistą osoby fizycznej, co do zasady, istnieje potrzeba powstrzymywania się organów państwowych od ingerencji w sfery ściśle związane z podstawowymi prawami człowieka i obywatela. W zakres pojęcia prywatność osoby fizycznej wchodzą dane osobowe. Celem ustawy o ochronie danych osobowych jest ochrona prywatności w rozumieniu art. 47 Konstytucji RP.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej, tj. osoby, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności przez powołanie się na numer identyfikacyjny albo jeden lub kilka specyficznych czynników określających jej cechy fizyczne, fizjologiczne, umysłowe, ekonomiczne, kulturowe lub społeczne. Oczywistym jest, iż takie dane jak imię i nazwisko osoby fizycznej są danymi osobowymi i dotyczą sfery prywatności tej osoby.

Zdaniem organu oczywistym także pozostaje, że w interesie osób fizycznych leży udostępnianie danych, jeśli taka jest ich wola, chyba że ustawodawca, realizując inne jeszcze wartości, przesądza o udostępnianiu tych danych niezależnie od woli tych osób. Ustawodawca nie określił w ustawie o dostępie do informacji publicznej pojęcia prywatności osoby fizycznej, a zatem jego rozumienia należy poszukiwać w treści innych aktów prawnych.

Dla oceny przesłanki prywatności osoby fizycznej jako elementu ograniczającego prawo do informacji publicznej, istnieje potrzeba odwołania się do uregulowań ustawy o ochronie danych osobowych. Udostępnianie danych osobowych mieści się w pojęciu przetwarzania danych – art. 7 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych. Zgodnie z art. 1 tej ustawy każdy ma prawo do ochrony dotyczących go danych osobowych, a przetwarzanie danych osobowych może mieć miejsce ze względu na dobro publiczne, dobro osoby, której dane dotyczą lub dobro osób trzecich w zakresie i trybie określonym ustawą.

Prawo do prywatności jest wartością chronioną konstytucyjnie, zatem w odniesieniu do osoby fizycznej udostępnienie danych osobowych powinno się ograniczyć tylko do tego, co z mocy ustawy będzie uznane za jawne.

Z treści przepisów art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 61 ust. 3 Konstytucji RP wynika, że ustawodawca kreując prawo obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej, jako dobro nadrzędne nad prawem dostępu do informacji usytuował ochronę prywatności osób fizycznych. Zdaniem organu prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie udostępnienia danych osobowych, chyba że chodzi o informację o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadek, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Nadto niewykluczona jest możliwość przypisania wypowiedzi realizującej prawo do informacji publicznej cech kwalifikujących ją jako naruszającą dobra osobiste osoby fizycznej, której dotyczy.

L. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rektora [...] Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...].

Skarżący zarzucił przedmiotowej decyzji naruszenie:

‒ art. 196 ust. 5 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że jawny jest jedynie wynik postępowania rekrutacyjnego, rozumiany jako ostateczna liczba punktów osiągniętych przez kandydatów w procesie rekrutacji,

‒ art. 1 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o do dostępie do informacji publicznej poprzez odmowę udostępnienia informacji publicznej w zakresie liczby punktów przyznanych każdemu kandydatowi za poszczególne osiągnięcia, w postępowaniu rekrutacyjnym na stacjonarne studia doktoranckie w dyscyplinie prawo w roku akademickim 2014/2015.

Wskazując na powyższe naruszenia, skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji a także zasądzenie od Rektora [...] Uniwersytetu [...] w [...] kosztów postępowania.

Skarżący stwierdził, że przedstawiona przez organy argumentacja jest całkowicie chybiona oraz nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Wobec powyższego skarżący podtrzymał swoje stanowisko przedstawione we wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz w odwołaniu od decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując twierdzenia zawarte w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Oznacza to, iż sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi przepisami prawa.

Rozpatrywana pod tym kątem skarga L. S. nie zasługuje na uwzględnienie.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2).

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.), służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy.

W rozpoznawanej sprawie niewątpliwym jest, że Komisja Rekrutacyjna Interdyscyplinarnych Studiów Doktoranckich [...] Uniwersytetu [...] jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Kwestia ta została przesądzona w wyroku WSA w Warszawie z dnia 15 grudnia 2015 r., sygn. akt II SAB/Wa 869/15.

Istotą sporu jest natomiast to, czy dane osobowe podlegają udostępnieniu w ramach informacji publicznej, czy też korzystają z ochrony wskazanej w art. 5 ust. 2 cytowanej ustawy.

Zgodnie z art. 5 ust 2 cytowanej ustawy o dostępie do informacji publicznej prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Z cytowanego powyżej przepisu wynika, że prywatność osoby fizycznej stanowić może – co do zasady – podstawę odmowy udzielenia informacji publicznej. Ograniczenie prawa do prywatności nie dotyczy jednak informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji. Nie ulega wątpliwości, że osoby biorące udział w postępowaniu rekrutacyjnym na stacjonarne studia doktoranckie nie są osobami pełniącymi funkcje publiczne, zatem należy rozważać w niniejszej sprawie kwestie związane z ochroną ich prywatności.

Słusznie wskazuje organ, że ustawodawca nie zdefiniował w ustawie o dostępie do informacji publicznej czym jest owa prywatność, zatem dla ustalenia prawidłowej definicji tego pojęcia należy posłużyć się innymi aktami prawnymi. Zgodnie z art. 47 Konstytucji RP każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Kwestie te doprecyzowuje i reguluje ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 922), z której wynika, iż dane osobowe mieszczą się w pojęciu "prywatności".

Zgodnie bowiem z treścią art. 6 ww. ustawy o ochronie danych osobowych, w rozumieniu ustawy za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej (ust. 1). Osobą możliwą do zidentyfikowania jest osoba, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności przez powołanie się na numer identyfikacyjny albo jeden lub kilka specyficznych czynników określających jej cechy fizyczne, fizjologiczne, umysłowe, ekonomiczne, kulturowe lub społeczne (ust. 2).

Oznacza to w świetle cyt. wyżej przepisu art. 6 ustawy, że dane osobowe obejmują wszelkie informacje dotyczące osoby fizycznej, o ile możliwe jest zidentyfikowanie tej osoby. Tym samym, za osobę możliwą do zidentyfikowania uważa się osobę, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęte zostało, iż informacją dotyczącą osoby jest zarówno informacja odnosząca się do niej wprost, jak i taka, która odnosi się bezpośrednio do przedmiotów czy urządzeń, ale poprzez możliwość powiązania tych przedmiotów czy urządzeń z określoną osobą pośrednio stanowi informację także o niej samej (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 1079/10, LEX nr 990136).

W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że żądane dane osobowe osób biorących udział w postępowaniu rekrutacyjnym (imię, nazwisko, ilość uzyskanych punktów cząstkowych) obejmują informacje o osobie fizycznej umożliwiające zidentyfikowanie takiej osoby, zatem mieszczą się w pojęciu "prywatności".

Dodatkowo należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ust 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, pod warunkiem że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym mowa w art. 9b ust. 1, zwanym dalej "centralnym repozytorium". Oznacza to, że o ile funkcjonują odmienne regulacje udostępniania danych, to właśnie one będą miały pierwszeństwo przed ustawą o dostępie do informacji publicznej. Niewątpliwie taką szczególną regulacją jest ustawa o ochronie danych osobowych, która w sytuacji, gdy w treści informacji publicznej zawarte są dane osobowe, jest lex specialis w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stąd też żądane dane osobowe objęte są ochroną ustawy o ochronie danych osobowych, a ich przetwarzanie, w tym udostępnienie, może być dokonane jedynie, gdy spełnione są przesłanki z art. 23 tej ustawy.

Zwrócić też należy uwagę na to, iż organy, zdaniem Sądu, dokonały trafnej wykładni przepisu art. 196 ust. 5 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 572 ze zm.). W myśl tego przepisu wyniki postępowania rekrutacyjnego na studia doktoranckie są jawne. W ocenie Sądu sformułowanie "wyniki postępowania rekrutacyjnego" oznacza końcowe (ostateczne) wyniki tego postępowania mające postać tzw. listy rankingowej. Sformułowanie to nie obejmuje natomiast ocen czy wyników cząstkowych – składających się na wynik ostateczny danego kandydata. Wskazany przepis trafnie zatem został przez organ zinterpretowany jako niedający podstawy do udostępnienia żądanej informacji.

Biorąc zatem pod uwagę powyższe wywody, Sąd stwierdził, że zaskarżone decyzje zgodne są z prawem i dlatego skargę należało oddalić w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.).