Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 59/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 101
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 16, art. 17
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, asesor WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2008 r. sprawy ze skargi H. S. na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki o numerze ewidencyjnym [...], położonej w B., stanowiącej własność H. S.; 2. w pozostałej części skargę oddala; 3. zasądza od Miasta i Gminy B. na rzecz H. S. kwotę 540,- (pięćset czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 59/08

UZASADNIENIE

Skarżąca H. S. powołując się na art. 50 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. / w związku z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym / Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. / zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchwałę Nr (...) Rady Miejskiej w B. z dnia (...) stycznia 2006r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. dla terenu ograniczonego ul. (...), ul. (...), południową granicą miasta, ul. (...), ul. (...), zachodnią granicą miasta i ul. (...), która weszła w życie w dniu 23 lutego 2006r.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że jest właścicielką nieruchomości nr ew. (...), która znalazła się pomiędzy liniami rozgraniczającymi drogi KDg a nieprzekraczalną linią zabudowy. Budowa nowej drogi wojewódzkiej zgodnie z projektem zawartym w planie spowoduje znaczne uciążliwości w postaci hałasu, spalin, co uniemożliwi korzystanie z nieruchomości w dotychczasowy sposób, jak również spadek jej wartości. Narusza to uprawnienia skarżącej jako właścicielki nieruchomości, wynikające z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym / Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. /.

Skarżąca zarzuciła zaskarżonej uchwale niezgodność z ustawą z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez następujące naruszenie prawa:

1. Naruszenie art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planu miejscowego. Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego zostało uchwalone przez Radę Miejską w B. uchwałą Nr (...) w dnia (...) czerwca 2003r. Obszar widoczny na graficznym załączniku do planu oznaczony jako R, według § 11 ust. 2 pkt 24 planu przeznaczony jest pod tereny rolnicze. Ten sam obszar widnieje na graficznym załączniku do Studium jako obszar o wiodącej funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej. Taka bezpodstawna, dowolna zmiana przeznaczenia terenu jest sprzeczna z wymogiem ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, aby ustalenia studium były wiążące dla planu.

IV SA/Wa 59/08

Ponadto skarżąca podniosła, że w punkcie 2.2. Studium, jako cel rozwoju gminy wskazano m. in. "zmniejszenie i wyeliminowanie występujących uciążliwości w szczególności związanych ze wzrastającym ruchem samochodowym". Projekt nowej drogi wojewódzkiej stoi w sprzeczności z wyznaczonym w Studium celem. Dla skarżącej budowa drogi wojewódzkiej pogorszy jej warunki życiowe i sprawi, że korzystanie z nieruchomości w dotychczasowy sposób stanie się utrudnione. W planie natomiast nie przewidziano zapisów dotyczących zmniejszenia uciążliwości oddziaływania drogi wojewódzkiej na obszary przyległe.

Niejasne jest również dla skarżącej, dlaczego Rada Miejska w B. z własnej inicjatywy uchwaliła plan w części ustalającej przebieg drogi wojewódzkiej, która jest inwestycją ponadlokalną, podczas gdy zgodnie z art. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym kształtowanie polityki przestrzennej w województwie, w tym uchwalanie planu zagospodarowania przestrzennego województwa, należy do zadań samorządu województwa. Zgodnie z art. 44 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego województwa wprowadza się do planu miejscowego po uprzednim uzgodnieniu terminu realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym i warunków wprowadzenia ich do planu miejscowego. Natomiast porozumienie pomiędzy Gminą B. a Zarządem Województwa Mazowieckiego dotyczące realizacji drogi wojewódzkiej zostało zawarte w dniu 17 stycznia 2006r., tj. po uchwaleniu planu.

2. Naruszenie art. 17 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z uwagi na to, że w trakcie uchwalania planu doszło do naruszenia przepisów szczególnych dotyczących sposobu sporządzania Prognozy oddziaływania na środowisko, które nastąpiło z naruszeniem art. 41 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska / Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm. /, a w szczególności ust. 2 pkt 8, który mówi o konieczności przedstawienia rozwiązań alternatywnych do rozwiązań zawartych w projektowanym dokumencie. Ponadto ostatnia wersja Prognozy oddziaływania na środowisko z sierpnia 2005r., wyłożona razem z planem do publicznego wglądu, różniła się od pierwszej wersji doręczonej organom uzgadniającym, w związku z tym organy te nie posiadały pełnej informacji koniecznej do właściwego zaopiniowania lub uzgodnienia projektu planu.

IV SA/Wa 59/08

3. Naruszenie art.17 ust.5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu

przestrzennym, z uwagi na możliwość roszczeń odszkodowawczych właścicieli na

podstawie art. 36 tej ustawy. Skarżąca wskazuje, że art. 17 ustawy o planowaniu i

zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje prawidłową kolejność działań przy

uchwalaniu miejscowego planu. Sporządzenie prognozy skutków finansowych

uchwalenia planu miejscowego, z uwzględnieniem art. 36 powinno nastąpić jeszcze

przed uzyskiwaniem wymaganych opinii oraz przed jakimikolwiek uzgodnieniami.

Natomiast w przedmiotowej procedurze planistycznej ostateczna wersja prognozy

skutków finansowych została sporządzona dopiero po zakończeniu uzyskiwania

opinii, uzgadniania projektu planu z odpowiednimi organami a nawet po wyłożeniu

planu do publicznego wglądu i po publicznej dyskusji. Sporządzenie prognozy

skutków finansowych nastąpiło również z naruszeniem przepisu § 11 pkt 1

rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. (w sprawie

wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego.

4. Naruszenie art. 17. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu

przestrzennym w związku z art. 72 ustawy Prawo ochrony środowiska z uwagi na to,

że opracowania ekofizjograficzne zostały sporządzone po ponad pół roku od

rozpoczęcia sporządzania planu. Pomimo zaawansowanych prac nad

sporządzaniem planu nie przygotowano jeszcze opracowań ekofizjograficznych, co

stawia pod znakiem zapytania poprawność przeprowadzonych w ciągu tego pół roku

ustaleń. W ocenie skarżącej brak opracowań ekofizjograficznych jest powodem

poważnej wadliwości ustaleń, z zakresu objętego art. 72 Prawo ochrony środowiska,

dokonanych w czasie od rozpoczęcia opracowania planu do sporządzenia

opracowania ekofizjograficznego.

5. Naruszenie art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ organ sporządzający projekt planu przygotował plan w skali 1:2000 i nie uzasadnił w sposób wyczerpujący, dlaczego uznał to za dopuszczalne.

6. Naruszenie art. 14 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżąca wskazała, że przy ustalaniu sposobu przebiegu drogi wojewódzkiej KDg, organ automatycznie przeniósł przebieg drogi ustalony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta. Na etapie sporządzania planu nie rozważano zatem różnych sposobów

7. IV SA/Wa 59/08

przebiegu drogi, nie analizowano, który z nich będzie najkorzystniejszy. Doszło tym samym do obejścia prawa, polegającego na ustaleniu szczegółowej lokalizacji drogi na etapie studium. Przenosząc ustalenia dotyczące nowoprojektowanej drogi wojewódzkiej ze studium do planu organ nie wprowadził żadnych zasad rozbudowy systemu komunikacyjnego. Plan ogranicza się jedynie do określenia szerokości linii rozgraniczających drogi oraz do wskazania nieprzekraczalnych linii zabudowy na 10 m od linii rozgraniczających drogi. Rada Miejsca nie skorzystała z możliwości wprowadzenia nieprzekraczalnych linii zabudowy w większej odległości niż 10 m, która jest odległością minimalną. Nie wprowadzono do planu obowiązku zainstalowania ekranów akustycznych, nie ustalono obowiązku budowy dróg serwisowych jak również nie umieszczono takich dróg w planie. Nie ustalono granic obszarów ograniczonego użytkowania. Konieczność wprowadzenia tych wszystkich w/w ustaleń wynikała z prognozy oddziaływania na środowisko.

7. Naruszenie art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku ze sposobem rozpatrzenia uwag do planu przez Burmistrza jak i przez Radę Miejską oraz formą ich rozpatrzenia, tj. niezgodnie z załącznikiem nr 9 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. W ocenie skarżącej w przedmiotowej sprawie wiele jest uchybień w stosowaniu obowiązujących przepisów dotyczących zasad uchwalania planu. Gdyby nieprawidłowości te nie miały miejsca, a procedura planistyczna przebiegała prawidłowo, ostateczne ustalenia planu byłyby odmienne.

Wniesienie skargi przez skarżącą poprzedzone zostało skierowaniem do Rady Miejskiej w B. wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie to uchwałą Rady Miejskiej w B. Nr (...) z dnia (...) września 2006r. nie zostało uwzględnione.

Odpowiadając na skargę Rada Miejska w B. wniosła o odrzucenie skargi lub, w przypadku nieodrzucenia skargi, ojej oddalenie.

IV SA/Wa 59/08

Organ podniósł, iż skarga skarżącej wpłynęła do Rady Miejskiej w B. w wyniku wykonania zarządzenia Sądu z dnia 29 września 2006r., w dniu 16 października 2006r, czyli z naruszeniem terminu do wniesienia skargi, który upłynął w dniu 12 października 2006r.

Ponadto organ podniósł, że ustawa o samorządzie gminnym określa katalog podmiotów, które mają uprawnienie do wniesienia do Sądu Administracyjnego skargi o stwierdzenie nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy z powodu sprzeczności czy też niezgodności z prawem. Są to wyłącznie organy sprawujące nadzór nad działalnością organów gminy, czyli Wojewoda lub Regionalna Izba Obrachunkowa. Skarżącej takie uprawnienie nie przysługuje, gdyż pozostaje poza kręgiem podmiotów uprawnionych do składania tego typu skarg.

Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, że skarżąca jest właścicielką działki nr ewid. (...), której fragment wraz z częścią domu według planu znajduje się między linią rozgraniczającą projektowanej drogi wojewódzkiej a ustaloną nieprzekraczalną linią zabudowy. Nieruchomość ta została zajęta częściowo pod realizację drogi wojewódzkiej. W planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta B., który stracił ważność z mocy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003r. przebieg projektowanej drogi był taki sam jak w obecnym planie.

Działka nr (...), w ocenie organu, pomimo zajęcia jej fragmentu pod pas drogowy nie straciła swej funkcjonalności jako działka budowlana. Przeznaczenie fragmentu działki pod drogę nie stanowi o jej całkowitym wyeliminowaniu z dotychczasowego sposobu użytkowania, zapewniona jest również możliwość rozbudowy budynku, choć z pewnymi ograniczeniami ( § 11 ust. 1 pkt 1), a rzeczywista uciążliwość ( hałas, spaliny) na etapie planu nie jest możliwa do określenia gdyż zależy od natężenia ruchu oraz zastosowania zabezpieczeń, których rodzaj i sposób będzie określony na etapie stosownych decyzji administracyjnych i opracowań.

Organ nie wyklucza, że co do części działki należącej do skarżącej, zajętej pod pas drogowy, będą miały zastosowanie przepisy art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Odnosząc się do zarzutów niezgodności Uchwały Rady Miejskiej w B. z dnia (...) stycznia 2006r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. z ustawą o planowaniu i

IV SA/Wa 59/08

zagospodarowaniu przestrzennym zawartymi w poszczególnych punktach skargi organ wyjaśnił:

1. Teren rolny w planie został pozostawiony na wniosek właścicieli.

W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wprowadzono obowiązek zainstalowania urządzeń technicznych chroniących tereny przyległe przed uciążliwościami akustycznymi i zanieczyszczeniem powietrza. Natomiast rozwiązania szczegółowe będą ustalane na etapie realizacji i eksploatacji drogi oraz w miarę postępu technicznego odnośnie stosowania różnego rodzaju zabezpieczeń akustycznych i przed zanieczyszczeniem powietrza.

Organ przyznaje, że budowa drogi wojewódzkiej nie jest zadaniem własnym gminy, ale gmina ma prawo uczestniczyć i pomagać w miarę swoich możliwości w realizacji takiego przedsięwzięcia. Rada Miejska w B. widząc potrzebę rozwiązania problemu komunikacyjnego w mieście postanowiła wykonać plan zagospodarowania przestrzennego umożliwiający realizację tej drogi. Rozmowy z Marszałkiem Województwa były prowadzone wcześniej, a dopiero po zatwierdzeniu planu zostało podpisane porozumienie w sprawie sposobu realizacji i finansowania tego przedsięwzięcia. Nowy przebieg drogi wojewódzkiej w mieście B. będzie pełnił również funkcję obsługi komunikacyjnej miasta, nie tylko ruchu zewnętrznego.

Co do prognozy oddziaływania na środowisko organ podniósł, że została ona wykonana zgodnie z ustawą Prawo ochrony środowiska sprzed zmiany wprowadzonej do niej w dniu 28 lipca 2005r. Prognoza na wniosek Wojewody została poprawiona a następnie powtórnie wysłana do Wojewody, Urzędu Marszałkowskiego i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. W prognozie nie przewidziano rozwiązań alternatywnych dla przebiegu drogi, gdyż każdy inny przebieg nie był możliwy do realizacji z powodu niezgodności z ustaleniami studium.

Odnosząc się do prognozy skutków finansowych organ wskazał, że została ona wykonana w terminie określonym w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czyli przed uzgodnieniami projektu planu. Po okresie wyłożenia projektu plan, ze względu na złożone wnioski mieszkańców, prognozę uzupełniono biorąc pod uwagę te wnioski. Zmiana ta nie miała wpływu na uzgodnienia planu, w związku z tym projekt planu nie wymagał ponownych uzgodnień, a prognoza skutków finansowych stosownie do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wymaga uzgodnień, gdyż jest to dokument sporządzany na

IV SA/Wa 59/08

potrzeby gminy, obrazujący koszty, z jakimi musi liczyć się gmina po uchwaleniu planu.

4. Odnosząc się do naruszenia art. 17 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 72 ustawy Prawo ochrony

środowiska organ podniósł, że wstępna koncepcja przestrzennego

zagospodarowania obszaru objętego planem była opracowana na

podstawie informacji z dziedziny uwarunkowań zawartych w Studium i dotyczyła

tylko rozwiązań przestrzennych. Następnie zostało opracowane opracowanie

ekofizjograficzne i dalsze prace projektowe odbywały się na podstawie tego

opracowania. W związku z czym zapisy § 8, § 11 ust. 2 pkt 20,21,22, 28-32, § 15

planu odnośnie utrzymania równowagi przyrodniczej, gospodarki wodnej,

odprowadzania ścieków, gospodarki odpadami, systemów transportowych,

komunikacji publicznej i kształtowania terenów zieleni, uwzględniały

uwarunkowania środowiskowe wynikające z opracowania ekofizjograficznego.

Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w art. 16 ust. 1 dopuszcza stosowanie map w skali 1:2000 w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dot. to projektu miejscowego planu dla inwestycji liniowych oraz dla obszarów o znacznej powierzchni.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 14 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ wskazał, że plan wprowadza nieprzekraczalną linię zabudowy od linii rozgraniczającej drogi KDg w odległości 10 m, tj. dalej niż przewiduje ustawa o drogach publicznych, zgodnie z którą linia zabudowy może przebiegać w odległości min. 8 m od krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej. Jeżeli użytkownik chce zlokalizować budynki głębiej w obrębie działki niż według nieprzekraczalnej linii zabudowy, to plan na to zezwala.

Zgodnie z art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska obszar ograniczonego użytkowania ustanawia Wojewoda lub Rada Powiatu po przeprowadzeniu analizy porealizacyjnej. Granice tego obszaru i zasady gospodarowania w nim wprowadza się do miejscowego planu. Nie ma więc możliwości ustanowienia takiego obszaru miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, stąd nie ma podstaw prawnych do wprowadzenia takiego obszaru dla drogi wojewódzkiej w przedmiotowym planie.

IV SA/Wa 59/08

W planie umieszczono zapisy dotyczące ochrony środowiska i ochrony przed uciążliwościami spowodowanymi eksploatacją drogi (§ 8 planu), jak również zawarto wystarczające zasady do określenia układu komunikacyjnego parametrów dróg (§11 ust. 2 pkt 28, 29, 30, 31, 32 planu), gdyż sposób rozwiązania technicznego dróg wynika z przepisów szczególnych.

7. Co do zarzutu naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ podniósł, że rozpatrzenie uwag nastąpiło w prawidłowej formie, gdyż załącznik o sposobie rozpatrzenia uwag do planu jest elementem obowiązkowym. W dokumentach planistycznych znajduje się tom opracowany tabelarycznie, w którym Burmistrz rozpatruje wszystkie uwagi do planu, część z nich postanawia uwzględnić, a część przekazuje Radzie do rozstrzygnięcia.

Wyrokiem z dnia 1 lutego 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia (...) stycznia 2006 r.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż przedmiotem rozpoznania była skarga na powyższą uchwałę w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. dla terenu ograniczonego ulicą (...), ul. (...), południową granicą miasta, ul. (...), ul. (...), zachodnią granica miasta i ul. (...).

Na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego, a takim aktem jest uchwała Rady Miejskiej w B. z dnia (...) stycznia 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B., stronie służy skarga do sądu administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa - art. 52 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. /. Zgodnie z art. 53 § 2 w/ w ustawy skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Sąd stwierdził, iż skarżąca dochowała przewidzianego prawem terminu.

Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wynika z tego, że skarżąca może zaskarżyć uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia (...) stycznia 2006 r. tylko w takim zakresie, w jakim uchwała ta narusza interes prawny lub uprawnienie samej skarżącej. O ile nie budzi

IV SA/Wa 59/08

wątpliwości uprawnienie skarżącej do zaskarżenia przedmiotowej uchwały w części dotyczącej zaprojektowanej nowej drogi wojewódzkiej KDg w ciągu drogi wojewódzkiej nr (...), która przebiega przez część nieruchomości oznaczonej nr ew. (...) stanowiącej własność skarżącej, o tyle brak jest naruszenia takiego interesu po stronie skarżącej w przypadku kwestionowania zapisów planu w odniesieniu do § 11 ust. 2 pkt 24, który dotyczy terenów o przeznaczeniu rolniczym o symbolu R. Nieruchomość skarżącej nie znajduje się na tym terenie. Tak więc kwestionowany zapis nie narusza interesu prawnego skarżącej, a tylko w przypadku naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżąca mogłaby skutecznie podważać ten zapis planu jako niezgodny ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Oznacza to, że plany zagospodarowania przestrzennego, będące prawem miejscowym, w sposób pośredni bądź bezpośredni wpływają na sposób wykonywania prawa własności. Oceniając zakres tej ingerencji w prawo własności skarżącej Sąd stwierdził, że po odjęciu z nieruchomości części zajętej pod realizację drogi wojewódzkiej, pozostała część nieruchomości nie straci parametrów działki budowlanej i będzie spełniać parametry działki budowlanej dla zabudowy mieszkaniowej, o których mowa w § 13 pkt 2 planu. Tak więc nie uniemożliwi to skarżącej korzystania z nieruchomości w dotychczasowy sposób. W przypadku zajęcia części nieruchomości pod pas drogowy, skarżąca będzie mogła ubiegać się o odszkodowanie zgodnie z art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Odnosząc się do uciążliwości w postaci hałasu i spalin Sąd wskazał, że będą one minimalizowane, co przewiduje zapis § 8 pkt 7 planu, zgodnie z którym na etapie realizacji drogi głównej KDg, w liniach rozgraniczających drogi należy zrealizować urządzenia techniczne chroniące tereny przylegające do linii rozgraniczającej drogi przed uciążliwościami akustycznymi i zanieczyszczeniem powietrza. Natomiast, jakie będą to konkretnie urządzenia techniczne będzie ustalane na etapie realizacji inwestycji i jej eksploatacji.

Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej w województwie, w tym uchwalanie planu zagospodarowania przestrzennego województwa, należy do zadań

IV SA/Wa 59/08

samorządu województwa - art. 3 ust. 1 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Planowana droga wojewódzka KDg niewątpliwie, w ocenie Sądu, jest inwestycją celu publicznego o charakterze ponadlokalnym i musi się znaleźć w planie zagospodarowania przestrzennego województwa. Ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego województwa w zakresie inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym w trybie art. 44 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadza się do planu miejscowego. Niewątpliwie taki tryb miałby miejsce gdyby miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta B. już wcześniej był uchwalony i obowiązywał a inwestycja ta byłaby po raz pierwszy zaplanowana. Natomiast w przedmiotowej sprawie przebieg planowanej drogi wojewódzkiej w obecnym planie był taki sam jak w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta B., który stracił ważność z mocy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. Przebieg tej drogi jest zgodny również z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B. i Gminy B. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Błoniu z dnia (...) czerwca 2003 r. W tej sytuacji w toku procedury planistycznej organ zainteresowany był wyznaczeniem przebiegu drogi celem dokonania rezerwy terenowej dla tej inwestycji zwłaszcza, że jednocześnie toczyły się rozmowy z marszałkiem województwa, które zakończyły się podpisaniem w dniu 17 stycznia 2006 r. porozumienia pomiędzy Gminą B. a Zarządem Województwa Mazowieckiego dotyczącego realizacji drogi wojewódzkiej.

Dalej Sąd stwierdził, iż w prognozie oddziaływania na środowisko nie mógł być przedstawiony inny wariant przebiegu projektowanej drogi wojewódzkiej bo byłby on sprzeczny ze studium. Skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy Prawo ochrony środowiska przy sporządzaniu prognozy oddziaływania na środowisko z uwagi na brak w prognozie rozwiązań alternatywnych do rozwiązań zawartych w projekcie planu. Sąd jednak nie mógł się do tego odnieść bowiem skarżąca nie sprecyzowała, jakich rozwiązań miałoby to dotyczyć. Art. 41 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska stanowi, że prognoza powinna zawierać informacje, o których mowa w pkt od 1 do 12. Określenie prognoza powinna zawierać, nie oznacza, że musi zawierać wszystkie informacje z pkt od 1 do 12. Należy również zauważyć, że prognoza oddziaływania na środowisko nie ma charakteru normatywnego.

IV SA/Wa 59/08

W toku procedury planistycznej organ uzyskał wszystkie opinie o projekcie planu i uzgodnienia projektu planu, o których mowa w art. 17 pkt 6 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Jednym z etapów procedury planistycznej, zgodnie z art. 17 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest sporządzenie prognozy skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, z uwzględnieniem art. 36 w/w ustawy. Szczegóły dotyczące prognozy skutków finansowych określa § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego / Dz. U. Nr 164, poz. 1587/.

Prognoza skutków finansowych uchwalenia planu nie jest załącznikiem do planu, lecz do projektu planu przedkładanego radzie gminy do uchwalenia. Prognoza ta nie ma charakteru wiążącego, normatywnego, pełni jedynie funkcję analizy ekonomicznej. Nie podlega ona opiniowaniu i uzgadnianiu przez właściwe organy zgodnie z art. 17 pkt 6 i 7 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym.

Opracowanie całościowego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odbyło się po sporządzeniu opracowania ekofizjograficznego na potrzeby projektu planu. Zapisy planu zwarte w § 8, § 11 ust. 2 pkt 20, 21, 22, 28-32, § 15 dotyczące utrzymania równowagi przyrodniczej, gospodarki wodnej, odprowadzania ścieków, gospodarki odpadami, systemów transportowych, komunikacji publicznej i kształtowania terenów zieleni, zostały opracowane przy uwzględnieniu uwarunkowań środowiskowych wynikających z opracowania ekofizjograficznego.

W wyniku analizy stanu faktycznego i prawnego Sąd doszedł nadto do przekonania, iż organ miał podstawę do sporządzenia planu w skali 1:2000.

Sąd zgodził się także ze stanowiskiem organu, że nie było podstaw prawnych do wprowadzenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru ograniczonego użytkowania dla drogi wojewódzkiej.

W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała naruszenia zasad, istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego, a także naruszenia właściwości organów w tym zakresie, co wyklucza zastosowanie sankcji, o których mowa w art. 28 ust. 1 w/w ustawy.

Na powyższy wyrok skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego

wniosła H. S. reprezentowana przez pełnomocnika.

IV SA/Wa 59/08

Wyrokiem z dnia 11 października 2007 r. sygn. akt II OSK 1156/07 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż Sąd I instancji naruszył art. 134 ustawy P.p.s.a. bowiem ograniczył się wyłącznie do zbadania legalności uchwały jedynie w zakresie podniesionych w skardze zarzutów. Nadto wskazano na naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. W ocenie NSA Sąd I instancji pominął kwestię zachowania przez Radę Miejska w B. procedury sporządzenia planu, pomimo treści art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Sąd odwoławczy nie zgodził się także z interpretacją art. 44 ust. 1 dokonana przez Sąd I instancji. Jego brzmienie, zdaniem NSA jest jednoznaczne i wyklucza możliwość automatycznego wprowadzenia do planu miejscowego inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym.

Dalej podniesiono, że w art. 17 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wprowadzony został obowiązek sporządzenia prognozy oddziaływania na środowisko, którą dołącza się do projektu planu. Nie ma ona wiążącej mocy jednak może istotnie wpłynąć na kształt planu. W niniejszej sprawie brak jest w aktach dokumentów, które potwierdziłyby, że poprawiona prognoza oddziaływania na środowisko została ponownie przedstawiona wraz z projektem planu organom uzgadniającym i opiniującym plan. Odstąpienie od tego wymogu należałoby, w opinii NSA, traktować jako naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego, co z kolei winno skutkować zastosowaniem sankcji z art. 28 powołanej ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej: P.p.s.a.) wskazuje, że Sąd rozstrzyga w granicach

IV SA/Wa 59/08

danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

W myśl z art. 190 ustawy P.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe, przy czym jak przyjmuje się w judykaturze z określenia "związany jest wykładnią prawa" należy wyprowadzić wniosek, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego co do stanu faktycznego sprawy, albowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa (porównaj J.P. Tarno - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis Warszawa 2004 str. 268).

Rozpatrując ponownie sprawę na podstawie wyżej wymienionego kryterium, biorąc pod uwagę wykładnię prawa zaprezentowaną w powołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2007 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując kontroli zaskarżonej uchwały pod względem zgodności z prawem zarówno materialnym, jak i procesowym stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Gmina jako podstawowa jednostka samorządu terytorialnego posiada osobowość prawną; przysługuje jej prawo własności i inne prawa majątkowe, co wynika wprost z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, póz. 483). Niesporne jest także to, iż gmina posiada tzw. władztwo planistyczne co oznacza, że może samodzielnie decydować o sposobie zagospodarowania terenu, wprowadzając do planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego zapisy dla poszczególnych terenów. Wszelkie jednak czynności gminy, także o charakterze publicznoprawnym, muszą odznaczać się legalnością, czyli inaczej mówiąc jest ona obowiązana działać zgodnie z prawem. Właśnie zgodność z prawem podjętych uchwał lub zarządzeń bada Sąd w toku niniejszego postępowania.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że podstawą prawną żądania skarżącej jest art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 września 2004r. w sprawę o sygn. OSK 476/04 (ONSAiWSA 2005/1/2) w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie kodeksu postępowania administracyjnego, którego stroną może być każdy czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie stroną w

IV SA/Wa 59/08

postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma bowiem charakteru actio popularis zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały ani też stan zagrożenia interesu prawnego lub uprawnienia (wyrok NSA z dnia 1 marca 2005r. OSK 1437/2004 Wokanda 2005 nr 7-8 nr 7-8). A zatem skarżący musi wykazać się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem ale także zaistniałym w dacie wniesienia skargi, nie w przyszłości naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia, który musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną. Dopiero po stwierdzeniu, że interes prawny wnoszącej skargę został naruszony Sąd winien ocenić czy naruszenie tego interesu nastąpiło w zgodzie z obowiązującym prawem w tym prawnie wymaganą procedurą planistyczną

Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy wskazać należy, że była ona już przedmiotem oceny najpierw przez WSA a następnie Naczelny Sąd Administracyjny. Wprawdzie uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego nie odnosi się wprost do tego czy interes prawny skarżącej w niniejszej sprawie został naruszony jednakże biorąc pod uwagę wskazania co do dalszego toku postępowania należy przyjąć, że kwestia ta została ostatecznie rozstrzygnięta. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 lutego 2007 (IVSA/Wa 2064/06) H. S. przysługuje uprawnienie do zaskarżenia przedmiotowej uchwały jedynie w części dotyczącej zaprojektowanej nowej drogi wojewódzkiej KDg w ciągu drogi wojewódzkiej nr (...), która przebiega przez cześć nieruchomości oznaczonej nr ewidencyjnym (...) stanowiącej jej własność. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela ten pogląd. Niewątpliwie sam fakt przeznaczenia części gruntów, której właścicielem jest skarżąca na cele publiczne narusza jej interes prawny. Obowiązkiem zatem Sądu jest rozważenie czy to naruszenie mieści się w ramach tzw. władztwa planistycznego gminy oraz czy nie jest związane z naruszeniem procedury planistycznej w sposób istotny bądź zasad uchwalania planu (art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).

Natomiast skarżącej nie przysługuje uprawnienie do skutecznego kwestionowania uchwały w pozostałej części nawet jeśli podnoszone przez nią zarzuty naruszenia procedury planistycznej odnoszą się do całego planu a nie tylko

IV SAM/a 59/08

do działki stanowiącej własność skarżącej. W tym ostatnim przypadku ewentualne niezgodności z prawem winny być rozstrzygane w innym postępowaniu. W pierwszej kolejności rozstrzygnięcie to jest kontrolowane przez Wojewodę, który w przypadku stwierdzenia takich naruszeń winien wydać stosowne zarządzenie nadzorcze lub też przysługuje mu prawo złożenia skargi do Sądu. W konsekwencji powyższego Sąd uznał, że skoro skarżącej nie przysługuje ani prawo własności ani żadne prawo rzeczowe do innych nieruchomości objętych planem, co jest niekwestionowane w niniejszej sprawie - nie może ona skutecznie podnosić zarzutów odnoszących się do innych nieruchomości. A zatem Sąd nie rozważał kwestii zgodności pozostałej części uchwały z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy B. (uchwała z dnia (...) czerwca 2003r. dalej: studium) ani też nie oceniał innych zarzutów nie odnoszących się bezpośrednio do działki o nrewid. (...).

Odnosząc się natomiast do kwestii naruszenia interesu prawnego skarżącej poprzez zaprojektowanie przebiegu drogi wojewódzkiej KDg częściowo przez nieruchomości stanowiące własność H. S. oraz naruszenia art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w części dotyczącej omaw. nieruchomości wskazać należy, że zarzuty te są częściowo uzasadnione.

Na wstępie należy jednak wskazać, że zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestronnego kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości co oznacza, że plany zagospodarowania przestrzennego będące prawem miejscowym w sposób pośredni bądź bezpośredni wpływają na sposób wykonywania prawa własności. Oceniając zakres tej ingerencji w niniejszej sprawie wskazać należy, że mieści się ona w granicach tzw. władztwa planistycznego gminy.

Po odjęciu bowiem prawa własności części nieruchomości na realizację drogi pozostała część nie straci parametrów działki budowlanej co czyni niezasadnym zarzut, że uchwała uniemożliwi korzystanie z nieruchomości w dotychczasowy sposób. Nie może także ujść uwadze, że jak wynika z mapy stanowiącej załącznik do uchwały - przebieg drogi na wysokości działki skarżącej "łamie się" przez co zmniejszy się zarówno obszar zajęty bezpośrednio przez pas drogowy jak i oddziaływanie tejże drogi.

IV SA/Wa 59/08

Nie można zatem czynić organowi zarzutu naruszenia obowiązującego prawa pomimo, iż działania jego dotykają prawa własności skarżącej poprzez projektowanie przedmiotowej ulicy na części jej działki - dzieje się to jednak w ramach przysługującego gminie uprawnienia.

Na marginesie jedynie należy wspomnieć, że zgodnie z konstytucyjną zasadą wywłaszczenie nieruchomości może nastąpić jedynie na cele publiczne (którymi jest m.in. budowa drogi publicznej) oraz za słusznym odszkodowaniem.

Rozpoczęcie inwestycji będzie się wiązało z obowiązkiem wywłaszczenia nieruchomości i wypłacenia odpowiedniego odszkodowania. Natomiast przepisy art. 36 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym na drogę postępowania przed sądami powszechnymi kierują roszczenia o odszkodowanie w przypadku utraty wartości nieruchomości na skutek uchwalenia planu.

Odnosząc się natomiast do uciążliwości drogi w postaci hałasu i spalin - zapisy planu wskazują, że na etapie realizacji drogi należy zrealizować urządzenia techniczne chroniące tereny przylegające do linii rozgraniczającej drogi przed uciążliwościami akustycznymi i zanieczyszczeniem powietrza. Realizacja takiej drogi będzie musiała być poprzedzona przeprowadzeniem postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Na tym etapie -jak też w fazie pozwolenia na budowę będzie ustalane jakie urządzenia techniczne będą niezbędne do realizacji tej inwestycji. Odległość nieprzekraczalnej linii zabudowy od linii rozgraniczającej drogę KDg ustalono na 10m co jest zgodne z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Zgodnie z tym przepisem obiekty budowlane powinny być bowiem usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej o 8 m w przypadku drogi wojewódzkiej w terenie zabudowy. Tak więc w planie odległość tę ustalono na większą aniżeli wskazują na to w/w przepisy.

Reasumując - w ocenie Sądu - samo przeznaczenie części nieruchomości na cel publiczny jakim jest budowa drogi wojewódzkiej nie wykracza poza uprawnienia planistyczne gminy nadane ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Badając legalność uchwały z punktu widzenia zgodności z procedurą sporządzania planu miejscowego, podnieść należy, że częściowo zarzuty skargi są uzasadnione a - wobec oceny prawnej charakteru tych naruszeń zawartych w uzasadnieniu wyroku NSA - jako istotnych - stwierdzone uchybienia skutkowały koniecznością stwierdzenia nieważności tej uchwały.

IV SA/Wa 59/08

I tak - miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w/w terenu został sporządzony i uchwalony na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W dniu (...) listopada 2003r. Rada Miejska w B. podjęła uchwałę nr (...) w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (pkt.1 art17). Ogłoszenie i obwieszczenie o przystąpieniu do sporządzenia planu ukazało się w prasie dnia 2 lutego 2004r. (pkt.1 art17). Wnioski do planu można było składać do dnia 1 marca 2004r. Następnie wysłano zawiadomienia o przystąpieniu do sporządzenia planu do organów i instytucji właściwych do uzgadniania i opiniowania planu (pkt2). Po rozpatrzeniu w/w wniosków sporządzony został projekt planu oraz prognoza oddziaływania na środowisko (dokument z grudnia 2004r.). Projekt ten wraz z w/w prognozą został następnie wysłany do zaopiniowania i uzgodnienia z podmiotami wyszczególnionymi w pkt. 7 art. 17 - przy piśmie z dnia 7 lutego 2005r. Podmioty te uzgodniły i zaopiniowały projekt wprowadzając ewentualne uwagi.

Wojewoda Mazowiecki pismem z dnia 5 lipca 2005r. poinformował natomiast, że Prognoza oddziaływania na środowisko nie spełnia wymagań stawianych tego rodzaju dokumentom a także nie wypełnia zaleceń Wojewódzkiej Komisji d.s. Ocen Oddziaływania na Środowisko sformułowanych na posiedzeniu w dniu 22 lutego 2005r. Jednocześnie Wojewoda przedstawił szczegółowe uwagi do tejże Prognozy. W związku z treścią pisma jw. organ zlecił uzupełnienie Prognozy oddziaływania na środowisko. Prognoza ta została uzupełniona i wraz z projektem planu wyłożona do publicznego wglądu dnia 31 sierpnia 2005r. (ogłoszenie w prasie).

Wobec wskazówek co do dalszego toku postępowania zawartych w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Sąd poczynił ustalenia co do tego czy prognoza ta (poprawiona zgodnie z uwagami Wojewody) została ponownie przedstawiona wraz z projektem planu organom uzgadniającym i opiniującym plany wymienionym w pkt. 7 art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W aktach administracyjnych brak jest dokumentów, które potwierdzałyby, że została ona ponownie przedstawiona do uzgodnienia i zaopiniowania właściwym organom i instytucjom. Wprawdzie w piśmie z dnia 26 lutego 2008r. pełnomocnik organu wskazał, że nowa prognoza została ponownie wysłana do uzgodnienia jednakże nie przedstawił na te okoliczność stosownych dowodów. Dołączona do pisma kserokopia pisma do Powiatowego Inspektora Sanitarnego nosi datę 18 lutego 2005r., a ponieważ Prognoza Oddziaływania na

IV SA/Wa 59/08

Środowisko została uzupełniona w sierpniu 2005r. (tj. później), przedstawiona kserokopia nie może stanowić dowodu powtórnego zaopiniowania i uzgodnienia. Dodatkowo wskazać należy, że - jak wynika z oświadczenia złożonego przez pełnomocnika organu na rozprawie dnia 27 lutego 2008r. "w ostatecznej wersji prognoza nie była przedstawiana organom do uzgadniania i zaopiniowania, była jedynie wraz z uchwałą jako jej załącznik przedstawiona Wojewodzie po uchwaleniu uchwały i Wojewoda jej nie kwestionował". W tej sytuacji należało uznać, że w omawianym zakresie uchwała została wydana z naruszeniem trybu uchwalania planu miejscowego. W uzasadnieniu wyroku z dnia 11 października 2007r. NSA przedstawił ocenę prawną co do charakteru takiego naruszenia wskazując, że "prognoza ta winna być łącznie z projektem ponownie przedstawiona organom do uzgodnienia i zaopiniowania. Odstąpienie od tego wymogu należałoby potraktować jako istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego co winno skutkować zastosowaniem sankcji przewidzianej w art. 28 cyt. ustawy". Wobec tego, że Sąd rozpoznający niniejszą sprawę związany jest w/w oceną prawną – należało stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki o nr ew. (...).

Odnosząc się natomiast do kwestii naruszenia art. 44ust. 1 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazać należy, że przepis ten odnosi się do konieczności wprowadzenia przez organ do planu miejscowego ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego województwa w zakresie inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym. W niniejszej sprawie przepis ten nie ma jednakże zastosowania albowiem z treści uchwały nr (...) Sejmiku Województwa Mazowieckiego z dnia (...) czerwca 2004r. nie wynika ażeby przedmiotowa droga była przewidziana do realizacji na podstawie planu zagospodarowania Województwa Mazowieckiego. Co za tym idzie, wprowadzenie jej do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. nie mogło nastąpić na podstawie art. 44 powołanej ustawy a tylko na zasadach ogólnych dotyczących inwestycji celu publicznego.

W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że okoliczność, że porozumienie zawarte pomiędzy Gminą B. a Marszałkiem Województwa Mazowieckiego w przedmiocie realizacji omawianej inwestycji nastąpiło po dacie podjęcia uchwały pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia.

I wreszcie Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko zawarte w uzasadnieniu wyroku WSA z dnia 1 lutego 2007r. co do

IV SA/Wa 59/08

pozostałych zarzutów skargi. Stanowisko to nie było także kwestionowane przez samą skarżącą skoro nie skonkretyzowała w skardze kasacyjnej zarzutów w tym zakresie. Tym niemniej wskazać należy co do zarzutu niezgodności planu ze studium, że w omawianym zakresie - uchwała nie narusza ustaleń studium (okoliczność niekwestionowana).

Dalej - zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu przestrzennym plan sporządza się w skali 1:10000 z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych albo w przypadku ich braku map katastralnych gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. W szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się stosowanie map w skali 1:500 lub 1:2000. Zgodnie z §6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w przypadku sporządzania projektu rysunku planu miejscowego dla inwestycji liniowych oraz dla obszarów o znacznej powierzchni dopuszcza się stosowanie map w skali 1:2000. W niniejszej sprawie zaistniał zatem szczególny przypadek uzasadniający sporządzenie map w skali 1:2000.

Co do zarzutu, iż prognoza oddziaływania na środowisko nie przewidywała rozwiązań alternatywnych co do przebiegu drogi wojewódzkiej należy go uznać za uzasadniony jednakże pozostający bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Skoro bowiem organ jest związany ustaleniami Studium w tym również w zakresie przebiegu drogi wojewódzkiej wprowadzenie alternatywnych rozwiązań - innego przebiegu drogi nie mogłoby być uwzględnione albowiem byłoby sprzeczne z tymi ustaleniami.

Reasumując - Sąd stwierdził, że uchwała w sprawie uchwalenia planu w części dotyczącej działki nr (...) w sposób istotny narusza procedurę planistyczną a zatem winna ona w tym zakresie zostać powtórzona.

Z tych względów - na podstawie art. 147§1 oraz częściowo art. 151 ustawy P.p.s.a Sad orzekł jak w sentencji.

Rozstrzygnięcie o kosztach zostało oparte o treść art. 200 tej ustawy.