Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1580/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 37  ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2017 r. sprawy ze skargi E. O. i W. O. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących E. O. i W. O. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], znak: [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23), dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania E. i W. O. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...]marca 2016 r. nr [...], znak: [...], nakazującej E. i W. O. wykonanie rozbiórki samowolnie zrealizowanego budynku letniskowego, o wymiarach 10,95 m x 6,10 m zlokalizowanego na terenie działki nr [...]w m. [...]gm. [...]- uchylił w całości decyzję organu I instancji i na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm.) nakazał E. i W. O. wykonanie rozbiórki samowolnie zrealizowanego budynku letniskowego, o wymiarach 10,95 m x 6,10 m zlokalizowanego na terenie działki nr [...]w m. [...]gm. [...].

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...]maja 2016 r. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego podał, że w dniu [...] grudnia 2014 r. inspektorzy organu powiatowego przeprowadzili czynności kontrolne w trakcie których ustalono, że na terenie działki nr [...] w m. [...]gm. [...]znajduje się m.in budynek letniskowy o wymiarach 10,95 m x 6,10 m konstrukcji drewnianej, parterowy z dachem dwuspadowym krytym blachą trapezową. Budynek wyposażono w instalację elektryczną, wodociągową i kanalizacyjną. Jak ustalił organ powiatowy obiekt został zrealizowany samowolnie w 1982 r. Jego stan techniczny określono jako zadowalający.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], znak: [...], na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., nakazał E. i W. O., wykonanie rozbiórki samowolnie zrealizowanego budynku letniskowego, o wymiarach 10,95 m x 6,10 m zlokalizowanego na terenie działki nr [...] w m. [...]gm. [...].

Odwołanie od ww. decyzji, w ustawowym terminie, złożyli E. i W. O..

[...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego decyzją z dnia [...]maja 2016 r. nr [...], znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., po rozpatrzeniu ww. odwołania, uchylił w całości decyzję organu I instancji i na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm.), nakazał E. i W. O. wykonanie rozbiórki samowolnie zrealizowanego budynku letniskowego, o wymiarach 10,95 m x 6,10 m zlokalizowanego na terenie działki nr [...] w m. [...]gm. [...].

W ocenie organu II instancji postępowanie dowodowe przeprowadzone w niniejszej sprawie przez organ I instancji było prawidłowe. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego uznał, że nie budzi wątpliwości w świetle materiału dowodowego oraz charakteru spornego obiektu konieczność zastosowania w niniejszej sprawie przepisów ustawy - Prawo budowlane z 1974 r. Jak wynika bowiem z art. 103 ustawy - Prawo budowlane z 1994 r. do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2, z którego wynika, iż przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Powyższe prowadzić musi do wniosku, iż w przypadku przedmiotowej samowoli budowlanej popełnionej jak bezsprzecznie ustalono przed 1994 r. zastosowanie winien mieć przepis art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r.

Stosownie do treści powołanego wyżej przepisu, stanowiącego podstawę prawną decyzji organu I instancji, obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część:

1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub

2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Jak wynika z powyższego przepisu jedną z przesłanek umożliwiających legalizację samowoli budowlanej jest zgodność jej lokalizacji z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazał, iż zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 13 października 2009 r. sygn. akt II OSK1521/08 celem przepisu art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane jest eliminowanie samowoli budowlanej pozostającej w kolizji z przepisami o planowaniu przestrzennym. Zwrot "obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przewidziany pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę" sformułowany został w czasie teraźniejszym. Wykładnia językowa omawianego przepisu wskazuje zatem jednoznacznie, że do oceny stanu faktycznego co do przeznaczenia gruntu stosować należy stan prawny z daty orzekania o skutkach samowoli budowlanej a nie z daty jej realizacji. Zatem, zasadne jest dokonanie analizy obecnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego mając na uwadze uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z dnia 16 grudnia 2013 r. sygn. akt II OPS 2/13, z której wynika, że przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki, należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy.

W niniejszej sprawie jak ustalił organ I instancji na podstawie pisma Wójta Gminy [...]z dnia [...]grudnia 2014 r., znak: [...], dla terenu, na którym znajduje się sporny obiekt brak jest aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz założeń do tego planu. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów działka nr [...]jest działką leśną. Z kolei, jak wynika z informacji udzielonej PINB w [...]przez Wójta Gminy [...]przy piśmie z dnia [...] lipca 2015 r., ww. działka w dacie budowy spornego budynku stanowiła także grunt leśny.

Organ II instancji podkreśli również, iż w toku odrębnego postępowania prowadzonego pod znakiem sprawy: [...][...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego przeprowadził postępowanie dowodowe zmierzające przede wszystkim do ustalenia przeznaczenia terenu, na którym powstał m.in ww. budynek. W toku tego postępowania przy piśmie Wójta Gminy [...]z dnia [...]września 2015 r., znak: [...], przesłano do organu II instancji kopię uchwały Rady Gminy w [...]z dnia [...] listopada 1994 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]wraz z załącznikami graficznymi dotyczącymi m.in. działki nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...]. W treści powyższego pisma wskazano ponadto, że w dniu [...]marca 2015 r. Rada Gminy [...]podjęła uchwałę Nr [...]w sprawie o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego m.in. powyższą nieruchomość. Analiza treści przekazanego do organu II instancji planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzonego ww. uchwałą Gminy [...]z dnia [...]listopada 1994 r. pozwoliła ustalić, iż działka, na której znajduje się sporny budynek, położona była na terenach leśnych z zabudową letniskową. Z części opisowej ww. planu wynika, iż był to teren bez możliwości dalszej zabudowy z zakazem przeprowadzania remontów utrwalających istniejącą zabudowę w celu stopniowego przywrócenia terenom funkcji leśnej. Z powyższego, w ocenie organu II instancji, wynika, iż ww. plan miejscowy nie dopuszczał do budowy w sposób legalny nowych obiektów o charakterze odpowiadającym przedmiotowemu budynkowi, ponadto nie dopuszczał, aby obiekty wykonywane legalnie poddawane były jakimkolwiek remontom czy rewitalizacji. Tym bardziej zatem w świetle powołanych zapisów brak jest możliwości sanowania budowy obiektów powstałych na ww. terenie w sposób samowolny.

Organ odwoławczy wskazał także, iż, jak wynika z informacji udzielonej organowi przez Wójta Gminy [...], w innych postępowaniach dotyczących tego terenu, Gmina [...] nie posiada planów miejscowych, które obowiązywałyby dla ww. terenu w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku, a zatem w dacie budowy przedmiotowego obiektu. Jednocześnie należy podkreślił, iż co wynika również z pism Gminy, tereny te stanowiły obszary leśne i stanowią je do chwili obecnej.

W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego, w świetle powyższego zaszła okoliczność, o jakiej mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, przesądzająca o braku możliwości legalizacji samowoli budowlanej polegającej na realizacji budynku letniskowego o wymiarach 10,95 m x 6,10 m zlokalizowanego na terenie działki nr [...]w m. [...]gm. [...], w związku z przeznaczeniem terenu, na którym został on zrealizowany wykluczającym jego zabudowę. Powyższa niezgodność stanowi samoistną przesłankę wskazującą na konieczność nakazania rozbiórki przedmiotowej samowoli budowlanej. Organ II instancji podał, że przeprowadził, jak wyżej podał, również postępowanie zmierzające do ustalenia przeznaczenia przedmiotowego terenu od daty budowy ww. obiektu, które pozwoliło ustalić, że także uprzednio na ww. nieruchomości brak było możliwości realizacji nowych obiektów o tym charakterze, a co za tym idzie brak jest podstaw do legalizacji budynków powstałych w sposób samowolny.

W tym miejscu organ odwoławczy wskazał, iż w niniejszej sprawie organ powiatowy oparł swoje rozstrzygnięcie na niepełnej podstawie prawnej, tj. art. 37 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r., gdy tymczasem prawidłowa podstawa prawna winna obejmować także pkt 1 ww. przepisu. Stąd konieczne stało się uchylenie objętej odwołaniem decyzji w całości i wydanie orzeczenia na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy.

Odnosząc się do wywodów i zarzutów zawartych w odwołaniu wskazał, iż pozostają one bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia. W ocenie organu II instancji uchwała właściwego organu dot. przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozostaje bez wpływu na ocenę możliwości legalizacji przedmiotowej samowoli budowlanej. Taką możliwość daje bowiem jedynie opracowany, uchwalony i obowiązujący w dacie orzekania przez organ nadzoru budowlanego plan miejscowy, nie zaś plany bądź założenia, jego uchwalenia, które nie stanowią prawa miejscowego. Jest to bowiem zdarzenie przyszłe i niepewne, które nie stanowi podstawy do legalizacji przedmiotowego obiektu.

Skargę na decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...]maja 2016 r. nr [...]do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli: E. O. i W. O. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili:

1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że budynek nie podlega legalizacji ze względu na usytuowanie na działce nieprzeznaczonej pod zabudowę, co zostało ujawnione w ewidencji gruntów, podczas gdy jedynie w oparciu o przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym możliwe jest ustalenie możliwości zabudowy nieruchomości;

2) naruszenie prawa materialnego, tj. ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...]z dnia [...] listopada 1994 r. przez jego błędną wykładnię, sprowadzającą się do uznania, że plan na tym terenie dopuszczał istnienie obiektów wybudowanych w sposób legalny, podczas gdy takie obiekty nie istniały w ogóle, a ustalenia odnoszą się do każdego rodzaju zabudowy niezależnie od tego w jaki sposób powstała;

3) naruszenie procedury administracyjnej w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 81 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. przez naruszenie zasady umożliwienia stronie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, tj. zebranie materiału dowodowego powołanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, o czym strona skarżąca nie została prawidłowo powiadomiona i nie miała możliwości odniesienia się do zebranych dowodów;

4) naruszenie procedury administracyjnej w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 80 k.p.a. przez oparcie się przez organ na dokumentach zgromadzonych w innych sprawach administracyjnych, nie związanych przedmiotowo i podmiotowo ze sprawą rozpatrywaną w niniejszym postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm., dalej: p.p.s.a.), uchyla ją lub stwierdza jej nieważność.

Badając legalność zaskarżonej decyzji - stosownie do dyspozycji powołanych przepisów - Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W rozpatrywanej sprawie [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego decyzją z dnia [...]maja 2016 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił w całości decyzję organu I instancji i na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm.) nakazał E. i W. O. wykonanie rozbiórki samowolnie zrealizowanego budynku letniskowego, o wymiarach 10,95 m x 6,10 m zlokalizowanego na terenie działki nr [...]w m. [...]gm. [...].

Stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu powiatowego należy ocenić za co najmniej przedwczesne. Postępowanie przeprowadzono bowiem z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego, o których mowa w art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., w szczególności w zakresie postępowania dowodowego, co skutkowało niedostatecznym wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy.

W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że przedmiotowy budynek letniskowy został wybudowany w 1982 r., jak i to, że skarżący nie posiadają dokumentacji budowy tego obiektu, która potwierdzałaby jego legalność. W tej sytuacji organy nadzoru budowlanego trafnie przyjęły, że budynek został wybudowany w warunkach samowoli budowlanej, którą należy likwidować w trybie przepisów ustawy - Prawo budowlane z 1974 r. Zgodnie bowiem z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe.

Celem wprowadzenia omawianego przepisu było umożliwienie inwestorom, którzy dopuścili się samowoli budowlanej pod rządami ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, skorzystania z mniej restrykcyjnych przepisów poprzedniej ustawy w zakresie legalizacji tej samowoli budowlanej.

Przepis art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. stanowi, że obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy właściwy organ administracji stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Podstawowym warunkiem legalizacji samowoli budowlanej jest więc zgodność obiektu budowlanego z przepisami o planowaniu przestrzennym. Wątpliwości dotyczące stosowania przepisów o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. zostały wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 16 grudnia 2013 r. sygn. akt II OPS 2/13. Z uzasadnienia powołanej uchwały wynika, że wprawdzie przy stosowaniu art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. podstawą orzekania powinny być przepisy o planowaniu przestrzennym obowiązujące w dniu orzekania przez organ administracji, lecz nie do pogodzenia z zasadami konstytucyjnymi - zwłaszcza z zasadą zaufania obywatela do państwa i prawa wynikającą z zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP), zasadą ochrony własności (art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2 Konstytucji RP) i zasadą proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) - byłoby orzeczenie nakazu rozbiórki z powodu niezgodności obiektu budowlanego z przepisami o planowaniu przestrzennym obowiązującymi w czasie orzekania przez organy z pominięciem oceny przeznaczenia terenu w okresie wcześniejszym. O ile samo zjawisko samowoli budowlanej należy uznać za wysoce naganne, o tyle jednak w razie bierności organów administracji, które nie podejmowały żadnych działań zmierzających do legalizacji tej samowoli, podczas gdy stan prawny w zakresie przepisów o planowaniu przestrzennym był przez lata korzystniejszy dla inwestora, interes prawny takiego inwestora zasługuje na konstytucyjną ochronę. W konsekwencji w uchwale przyjęto, że przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane są przepisy obowiązujące w dniu orzekania przez organy administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od początku jego budowy.

W niniejszej sprawie wbrew twierdzeniom organu odwoławczego i powołaniu powyższej uchwały, nie przeprowadzono rzetelnego postępowania w celu ustalenia przeznaczenia przedmiotowego terenu od daty budowy budynku letniskowego.

[...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ograniczył się do analizy uchwały Rady Gminy w [...]z dnia [...] listopada 1994 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], a więc planu, który obowiązywał już po wybudowaniu kwestionowanego budynku letniskowego. Z rozważań organu odwoławczego wynika, że analiza zapisów tego planu pozwoliła ustalić, iż działka, na której wzniesiono sporny budynek letniskowy położona była na terenach leśnych z zabudową letniskową. Z części opisowej ww. planu wynika, iż był to teren bez możliwości dalszej zabudowy z zakazem przeprowadzania remontów utrwalających istniejącą zabudowę w celu stopniowego przywrócenia terenom funkcji leśnej.

W ocenie organu wojewódzkiego powołany plan miejscowy nie dopuszczał zatem na tym terenie budowy nowych obiektów, a wobec już wybudowanych legalnie zakazywał ich remontów bądź rewitalizacji.

Niemniej, skoro plan określał przeznaczenie ww. działki jako tereny leśne z zabudową letniskową bez możliwości dalszej zabudowy, z zakazem przeprowadzania remontów utrwalających istniejącą zabudowę w celu stopniowego przywrócenia terenom funkcji leśnej, to oznacza to, iż plan dopuszczał istniejącą zabudowę letniskową, a za taką należy uznać budynek skarżących wybudowany w 1982 r.

Ponownie rozpatrując sprawę obowiązkiem organu I instancji, w świetle przytoczonej uchwały NSA, będzie dokonanie ustaleń dotyczących sprawdzenia przeznaczenia nieruchomości skarżących od daty budowy spornego budynku letniskowego, z uwzględnieniem przeznaczenia terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą nr [...]w [...]z dnia [...]grudnia 1988 r., do którego odwołuje się miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]uchwalony w dniu [...]listopada 1994 r.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), orzekł jak w pkt. I sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 250 ww. ustawy.