Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2517/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi E. L. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (znak: [...]), uchylił własne postanowienie z dnia [...] października 2013 r. (znak: [...]) oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., (znak: [...]) wymierzające inwestorowi – E. L., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą L. R. E. L., karę z tytułu nielegalnego użytkowania budynku hotelowego przy ul. [...] w [...], w wysokości 50 000 zł. i wymierzył E. L., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą L. R. E. L., karę z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania budynku hotelowego przy ul. [...] w [...], w wysokości: 187 500 zł.

Pismem z dnia 7 sierpnia 2015 r. E. L., prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą L. R. E. L. z siedzibą w [...], złożyła zażalenie na postanowienie organu wojewódzkiego z dnia [...] lipca 2015 r.

Po rozpoznaniu ww. zażalenia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak: [...] działając w oparciu o art. 134 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013. poz. 267 ze. zm.) – dalej zw. K.p.a., stwierdził że ww. zażalenie zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 141 § 2 K.p.a.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że organ odwoławczy zanim przystąpi do właściwego postępowania wyjaśniającego w sprawie bada czy dochowano terminu do wniesienia zażalenia. Zgodnie z dyspozycją art. 141 § 2 K.p.a., zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie.

Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru postanowienia [...] WINB z dnia [...] lipca 2015 r., wysłanego do E. L. wynika, że zostało ono odebrane dnia 29 lipca 2015 r. Wobec powyższego termin do wniesienia zażalenia upływał dnia 5 sierpnia 2015 r. Natomiast zażalenie na postanowienie organu wojewódzkiego z dnia [...] lipca 2015 r. zostało wysłane przez E. L., za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 7 sierpnia 2015 r. (data stempla pocztowego), a więc z 2-dniowym uchybieniem ustawowego terminu do jego wniesienia.

Z tego względu organ uznał, że zażalenie złożone po upływie terminu nie może stanowić podstawy do kontynuacji postępowania odwoławczego i należy pozostawić je bez rozpoznania.

Skargę do sądu administracyjnego na ww. rozstrzygnięcie wniosła E. L.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że o ile uznać, że doszło do uchybienia terminu - to spowodowane było to przyczyną od skarżącej niezależną albowiem przed doręczeniem pisma do niej kierowanego i złożeniem środka odwoławczego strona doznała bolesnego skręcenia stawu kolanowego prawego z krwiakiem śródstawowym, która to kontuzja uniemożliwiała jej życiowe funkcjonowanie, w tym chodzenie, siadanie, pracę przy komputerze, jazdę samochodem powodując całkowity brak mobilności uniemożliwiając tym złożenie środków odwoławczych w sprawie w terminie co powoduje, że postanowienie podlegające skardze nie powinno się ostać, a termin do wniesienia zażalenia winien być przywrócony.

Z uwagi na powyższe wniosła o:

1. przywrócenie uchybionego terminu,

2. uznanie, że zażalenie, które w sprawie zostało złożone, winno zostać rozpoznane przez Organ II instancji,

3. uchylenie skarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi II instancji do merytorycznego rozpoznania.

Dodała, że dopiero z postanowienia wydanego przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] powzięła wiadomość o tym, że termin do złożenia zażalenia na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] został przez nią uchybiony w ten sposób, że zażalenie, które wniosła i którego sprawa dotyczy, wpłynęło dwa dni po upływie 7-dniowego terminu do składania tych środków.

Skarżąca nie neguje, że taka okoliczność mogła nastąpić z uwagi na to, że w czasie kiedy wpłynęło pismo z organu I instancji i przez okres, aż do daty złożenia zażalenia pozostawała w leczeniu spowodowanym wyjątkowo bolesnym urazem skręcenia stawu kolanowego prawego z krwiakiem śródstawowym. Była wówczas pod działaniem wyjątkowo silnych leków przeciwbólowych. Nie przemieszczała się nigdzie, pozostając przez wiele dni w pozycji leżącej z unieruchomioną prawą nogą.

Pismo, które wpłynęło, odebrała uzależniając wniesienie środków odwoławczych od rozstrzygnięć w nim zawartych od poprawy stanu zdrowia na tyle, by mogła wykonać pracę myślową przed komputerem. Sporządziła stosowne pismo w sposób minimalistyczny oddający jej stosunek do sprawy zaznaczając tym wyłącznie swoją dezaprobatę do takiego sposobu orzekania jak w decyzji organu I instancji. Pismo złożyła bezrefleksyjnie co do dat i terminów nie zdając sobie sprawy z tego, że do uchybienia terminu w rzeczywistości doszło. Skarżąca nie korzystała w tym zakresie z pełnomocników ani osób, które świadczyć mogłyby jej pomoc przy jego sporządzaniu.

Skarżąca, po otrzymaniu postanowienia uznała, że jeśli w rzeczywistości doszło do uchybienia terminu to bez jej zawinienia, w sposób od niej całkowicie niezależny. Nie zdawała sobie - z uwagi na wyjątkowo zły stan jej zdrowia - sprawy z tego, że doszło do naruszenia terminu albowiem w innym przypadku po uzyskaniu wiedzy na ten temat składała by niezwłocznie po uchybieniu terminu albo przy okazji wnoszenia zażalenia równoległy wniosek oparty o brzmienie art. 58 § 1 k.p.a. prosząc o to, by uchybiony termin został przywrócony.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

W pierwszej kolejności wymaga podkreślenia, że Sąd rozstrzygając niniejszą sprawę jest uprawniony jedynie do skontrolowania działania organu odwoławczego w zakresie obejmującym zastosowanie przepisów postępowania umożliwiających stwierdzenie niedopuszczalności złożonego odwołania. Orzekając zatem tylko w takim przedmiocie Sąd nie posiada kompetencji do oceny podjętego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji z punktu widzenia jego trafności oraz zasadności.

Rozstrzygając w powyższym zakresie Sąd uznał, że organ drugiej instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny i zastosował właściwe przepisy prawa.

Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z jego treścią organ odwoławczy bada z urzędu zachowanie terminu do wniesienia zażalenia. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność zażalenia czego następstwem jest ostateczność orzeczenia, i co w konsekwencji wyłącza dopuszczalność jego skontrolowania w zwyczajnym postępowaniu odwoławczym.

Z akt sprawy wynika, iż postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 29 lipca 2015 r. i od tej daty winien być liczony siedmiodniowy termin do złożenia zażalenia. Przedmiotowe zażalenie złożono w dniu 7 sierpnia 2015 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym), a zatem z uchybieniem ustawowego terminu, który minął z upływem dnia 5 sierpnia 2015 r.

Zgodnie bowiem z art. 141 § 1 i 2 K.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Zażalenia wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie. Natomiast stosownie do treści art. 144 K.p.a. w sprawach nie uregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań.

Wskazać należy, iż termin 7 dni do wniesienia odwołania to termin zawity, co oznacza, iż jego przekroczenie, niezależnie od przyczyn, które to spowodowały, powoduje konieczność stwierdzenia, iż zostało wniesione z uchybieniem terminu. Organy administracji nie posiadają uprawnień do przedłużania terminów ustawowych. Strona może bronić się przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu wnosząc prośbę o jego przywrócenie. W niniejszej sprawie jednakże strona skarżąca na etapie postępowania administracyjnego wniosku takiego nie złożyła.

Termin określony w art. 141 § 2 K.p.a. wiąże wszystkie osoby i organy występujące w postępowaniu administracyjnym. Jego niedotrzymanie powoduje ujemne skutki procesowe w postaci utraty prawa do wniesienia zażalenia. Skoro zażalenie wniesione zostało z oczywistym uchybieniem siedmiodniowego terminu, a termin ten nie został przywrócony – organ odwoławczy obowiązany był w drodze postanowienia wydanego na podstawie art. 134 K.p.a. – stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Należy jednocześnie stanowczo podkreslić, że rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie zostałby przywrócony stanowi rażące naruszenie prawa, oznaczałoby bowiem weryfikację decyzji ostatecznej korzystającej z ochrony trwałości.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że stanowią one w istocie wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia, którego Sąd na obecnym etapie nie może rozpoznawać, gdyż – warto to podkreślić raz jeszcze – celem niniejszego postępowania sądowego jest zbadanie prawidłowości postanowienia organu odwoławczego w zakresie obejmującym zastosowanie przepisów postępowania umożliwiających stwierdzenie niedopuszczalności złożonego odwołania. Orzekając zatem tylko w takim przedmiocie Sąd nie posiada kompetencji do oceny podjętego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji z punktu widzenia jego trafności oraz zasadności. Tym bardziej nie posiada kompetencji do badania zasadności złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Wniosek taki składa się do organu administracji – zgodnie z art. 59 K.p.a. – o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie (§1). O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia (§ 2).

Wniosek taki powinien zostać zatem złożony na etapie postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy argumenty podniesione w skardze nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Mając zatem na uwadze, że wniesiona skarga okazała się nieuzasadniona, zaś zakwestionowane postanowienie odpowiada prawu, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. zobowiązany był do oddalenia skargi.