Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1509/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3 w zwiążku z art. 16 ust. 2, w związku z art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz, Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej - uchyla zaskarżoną decyzję -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...], Minister Sprawiedliwości (dalej także: "Minister" lub "organ") - działając na podstawie przepisów art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej: "k.p.a.") i art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm. - dalej także: "u.d.i.p.") - po rozpatrzeniu wniosku A. S. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") z dnia [...] marca 2018 r. dotyczącego udostępnienia informacji publicznej - odmówił skarżącemu udostępnienia wskazanej w powyższym wniosku przetworzonej informacji publicznej w postaci:

1. łącznej liczby osób zatrudnionych w Ministerstwie Sprawiedliwości na koniec 2017 r. z wyszczególnieniem:

a) osób zatrudnionych na stanowiskach Ministra Sprawiedliwości, Sekretarzy Stanu i Podsekretarzy Stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości z podaniem ich imion i nazwisk oraz ich wynagrodzenia należnego i wypłaconego za miesiąc marzec 2018 r., a dodatkowo z podaniem kwoty przyznanych i wypłaconych nagród, premii od przełożonych w 2017 i 2018 r. od Premiera, Ministra Sprawiedliwości;

b) osób zatrudnionych na stanowiskach dyrektorów i zastępców dyrektorów departamentów i biur Ministerstwa Sprawiedliwości z podaniem ich imion i nazwisk oraz wynagrodzenia należnego i wypłaconego za miesiąc marzec 2018 r.;

c) osób delegowanych do Ministerstwa Sprawiedliwości z wyszczególnieniem sędziów/sądów, prokuratorów/prokuratur, służby więziennej ewentualnie innych osób/jednostek;

d) osób zatrudnionych/świadczących pracę w i na rzecz Ministerstwa Sprawiedliwości na innej podstawie prawnej niż w/w czyli np. umów o dzieło, umów zlecenia, nienazwanych itp.;

e) pozostałych;

2. łącznej kwoty wynagrodzeń (z należnościami naliczonymi za 2016 r. i wypłaconymi w 2017 r.) w/w osób, świadczących pracę;

3. umów innych niż umowa o pracę zawartych przez Ministerstwo Sprawiedliwości w 2017 r. z podaniem danych podmiotów, rodzaju świadczenia, kwoty na jaką była zawarta oraz udostępnienie tych umów;

4. liczby mieszkań służbowych posiadanych przez Ministerstwo Sprawiedliwości oraz poniesionych w 2017 r. kosztach ich utrzymania/eksploatacji, a także sposób wykorzystania lokali/mieszkań, tj. kto te mieszkania zajmuje;

5. kosztów używania telefonów służbowych stacjonarnych i komórkowych przez osoby wskazane w pkt 1., dla każdej z tych osób w 2017 r.;

6. liczby telefonów komórkowych posiadanych przez Ministerstwo Sprawiedliwości w 2017 r. i listy ich posiadaczy;

7. liczby kart kredytowych i płatniczych posiadanych przez Ministerstwo Sprawiedliwości w 2017 r. oraz kwot wydatków łącznie i z wyszczególnieniem wydatków dokonanych przez ich posiadaczy z podaniem imienia i nazwiska oraz ich stopni służbowych.

Na podstawie akt niniejszej sprawy Sąd ustalił następujący stan faktyczny.

W piśmie z dnia [...] marca 2018 r. skarżący A. S. skierował do Ministra Sprawiedliwości wniosek o udostępnienie informacji publicznej w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

W przedmiotowym wniosku, zaadresowanym zarówno do Ministra Sprawiedliwości, jak i Prokuratora Generalnego, skarżący zwrócił się o sporządzenie i przekazanie informacji w następującym zakresie:

"1. łącznej liczby osób zatrudnionych w Prokuraturze Krajowej na koniec 2017 r. z wyszczególnieniem:

a) osób zatrudnionych na stanowiskach Prokuratora Generalnego, Zastępców Prokuratora Generalnego i Zastępców Prokuratora Krajowego z podaniem ich imion i nazwisk oraz ich wynagrodzenia należnego i wypłaconego za miesiąc marzec 2018 r., a dodatkowo z podaniem kwoty przyznanych i wypłaconych nagród, premii od przełożonych w 2017 i 2018 r. od Premiera, Ministra Sprawiedliwości/Prokuratora Generalnego/Krajowego/Zastępców;

b) osób zatrudnionych na stanowiskach dyrektorów i zastępców dyrektorów departamentów i biur Prokuratury Krajowej z podaniem ich imion i nazwisk oraz wynagrodzenia należnego i wypłaconego za miesiąc marzec 2018 r.;

c) osób delegowanych do Prokuratury Krajowej z innych jednostek panu podległych z wyszczególnieniem sędziów/ sądów, prokuratorów/prokuratur, służby więziennej ewentualnie innych osób/ jednostek;

d) osób zatrudnionych/świadczących pracę w i na rzecz Prokuratury Krajowej na innej podstawie prawnej niż w/w czyli np. umów o dzieło, umów zlecenia, nienazwanych itp.;

e) pozostałych;

1. łącznej kwoty wynagrodzeń (z należnościami naliczonymi za 2016 r. i wypłaconymi w 2017 r.) w/w osób, świadczących pracę;

2. umów innych niż umowa o pracę zawartych przez Prokuraturę Krajową w 2017 r. z podaniem danych podmiotów, rodzaju świadczenia, kwoty na jaką była zawarta oraz udostępnienie tych umów;

3. liczby mieszkań służbowych posiadanych przez Prokuraturę Krajową oraz poniesionych w 2017 r. kosztach ich utrzymania/eksploatacji, a także sposób wykorzystania lokali/mieszkań, tj. kto te mieszkania zajmuje;

4. kosztów używania telefonów służbowych stacjonarnych i komórkowych przez osoby wskazane w pkt 1., dla każdej z tych osób w 2017 r.;

5. liczby telefonów komórkowych posiadanych przez Prokuraturę Krajową w 2017 r. i listy ich posiadaczy;

6. liczby kart kredytowych i płatniczych posiadanych przez Prokuraturę Krajową w 2017 r. oraz kwot wydatków łącznie i z wyszczególnieniem wydatków dokonanych przez ich posiadaczy z podaniem imienia i nazwiska oraz ich stopni służbowych;

7. kalendarza rozkładu zajęć, spotkań Prokuratora Generalnego i jego Zastępców za ostatnie pięć miesięcy".

We wniosku z dnia [...] marca 2018 r. skarżący zaznaczył jednocześnie, że "żądania te odnoszą się również do informacji publicznej dotyczącej Pana i Pana Zastępców w Ministerstwie Sprawiedliwości jak i samego Ministerstwa Sprawiedliwości". Skarżący wskazał również, że cyt. "Ponieważ podlegli Panu funkcjonariusze publiczni życzą sobie oprócz wskazania mojego interesu prywatnego także wskazania szczególnie istotnego interesu publicznego uprzejmie informuje, że tym interesem i to w szczególności (katalog otwarty) jest fakt "wyprowadzania" z budżetu Państwa Polskiego, budżetu/ów Ministerstwa Sprawiedliwości lub Prokuratury Krajowej około 50.000.000,00 zł rocznie, corocznie, a nie wykonywanie zadań ustawowych".

W piśmie z dnia [...] kwietnia 2018 r. Minister Sprawiedliwości, reprezentowany przez Zastępcę Dyrektora Biura Ministra w Ministerstwie Sprawiedliwości, powołując się na przepis art. 13 ust. 2 u.d.i.p., powiadomił stronę skarżącą o wyznaczeniu terminu rozpatrzenia wniosku do dnia [...] maja 2018 r., wraz z podaniem przyczyny opóźnienia.

Następnie, Minister Sprawiedliwości, reprezentowany przez Zastępcę Dyrektora Biura Ministra w Ministerstwie Sprawiedliwości, w piśmie z dnia [...] maja 2018 r. przedstawił odpowiedź na wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] marca 2018 r.

W uzasadnieniu pisma Minister Sprawiedliwości stwierdził, iż analiza żądań skarżącego wskazuje, iż wniosek z dnia [...] marca 2018 dotyczy przetworzonej informacji publicznej, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

W związku z powyższym, Minister wezwał skarżącego do wykazania - w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania - że uzyskanie wnioskowanej informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Innymi słowy, że proces przetworzenia wnioskowanych informacji jest usprawiedliwiony szczególnym interesem publicznym.

Organ udzielił jednocześnie odpowiedzi na pkt 8 wniosku skarżącego.

Pomimo prawidłowego doręczenia wskazanego wyżej pisma Ministra, skarżący nie zastosował się do powyższego wezwania organu i nie wskazał okoliczności świadczącej o istnieniu szczególnie istotnego interesu publicznego dla uzyskania żądanej przez niego informacji.

W związku z powyższym, Minister Sprawiedliwości - działając na podstawie przepisów art. 104 k.p.a. oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. - decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. odmówił skarżącemu udostępnienia przetworzonej informacji publicznej.

W uzasadnieniu decyzji Minister Sprawiedliwości wskazał, iż nie ulega wątpliwości, że wniosek skarżącego z dnia [...] marca 2018 r. posiada bardzo obszerny zakres przedmiotowy oraz dotyczy szeregu różnorodnych informacji z lat 2016-2018, dotyczących wielu aspektów funkcjonowania Ministerstwa Sprawiedliwości. Organ wskazał przykładowo, że sam tylko pkt 1 wniosku obejmuje informacje o przeszło 800 osobach, zaś pkt 3 wniosku dotyczy około 700 umów cywilnoprawnych, zawartych w 2017 r.

Minister Sprawiedliwości stwierdził, że urząd nie posiada gotowej kompilacji informacji objętych wnioskiem strony skarżącej z dnia [...] marca 2018 r.

Jednocześnie, dla przykładu, Minister Sprawiedliwości zauważył, że aby udzielić odpowiedzi na pkt 5 wniosku strony skarżącej, należałoby podjąć następujące czynności:

1. wyselekcjonować archiwalne - miesięczne wykazy połączeń, które dotyczą zakresu czasowego, wskazanego we wniosku, spośród bardzo obszernej dokumentacji, związanej z korzystaniem z usług telekomunikacyjnych przez Ministerstwo Sprawiedliwości,

2. ustalić, które osoby - w czasie wskazanym we wniosku - zajmowały poszczególne stanowiska kierownicze w Ministerstwie Sprawiedliwości,

3. ustalić, które numery telefonów, widniejące w poszczególnych wykazach połączeń, były przypisane do osób, wskazanych w pkt 2 (niektóre osoby zmieniały numery, rezygnowały, bądź korzystały z kilku numerów telefonów),

4. wyodrębnić z każdej miesięcznej faktury zbiorczej i dołączonego do niej wykazu połączeń, numerów przypisanych do osób, wskazanych w pkt 2,

5. zsumować każdą wyodrębnioną pozycję z faktury za dany miesiąc, co pozwoliłoby na uzyskanie całkowitego kosztu żądanych połączeń.

Organ wyjaśnił, że Ministerstwo Sprawiedliwości otrzymuje od dostawcy usług telekomunikacyjnych, co miesiąc wraz z fakturą, wykazy wykonanych usług telekomunikacyjnych, które zawierają informacje o płatnych połączeniach zrealizowanych przez poszczególnych abonentów. Minister zauważył, że zarówno na fakturach, jak i w wykazach abonenci (pracownicy Ministerstwa Sprawiedliwości) nie są wskazani z imienia i nazwiska, lecz wyłącznie poprzez podanie numeru telefonu stacjonarnego lub komórkowego.

W tej sytuacji, zdaniem organu, przygotowanie wszystkich informacji, o których mowa we wniosku z dnia [...] marca 2018 r., zgodnie z kryteriami określonymi przez wnioskodawcę (m. in. udostępnienie blisko 700 umów cywilnoprawnych) wymagałoby podjęcia bardzo czasochłonnych czynności. Minister wskazał, że wedle szacunków, proces opracowania odpowiedzi trwałby około 1 miesiąca i w przybliżeniu wymagałby zaangażowania 10 pracowników z kilku komórek organizacyjnych Ministerstwa, oddelegowanych tylko do zadania realizacji wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2018 r. W konsekwencji, według organu, nie ulega wątpliwości, że realizacja wspomnianego wniosku w sposób negatywny rzutowałaby na bieżące funkcjonowanie poszczególnych komórek organizacyjnych Urzędu.

Mając na uwadze treść żądania strony skarżącej, Minister uznał, że wniosek z dnia [...] marca 2018 r. dotyczy przetworzonej informacji publicznej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W tej sytuacji, organ zauważył, że zgodnie z tym przepisem, prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Minister Sprawiedliwości stwierdził, że informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na która składa się pewna suma informacji tzw. informacji publicznej prostej, dostępnej bez wskazywania przesłanki interesu publicznego. Według organu, ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej, nawet o wspomnianym wyżej prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Zdaniem organu, takie zabiegi czynią zatem informacje proste, informacją przetworzoną, której udzielenie jest skorelowane z potrzebą istnienia przesłanki interesu publicznego. Ponadto, organ zauważył, że jeżeli utworzenie zbioru informacji prostych wymaga takiego nakładu środków i zaangażowania pracowników, które negatywnie wpływa na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, a w szczególności, gdy wymaga to analizowania całego zasobu posiadanych dokumentów w celu wybrania tylko tych, których oczekuje wnioskodawca, to jest to informacja przetworzona (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 977/11).

Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2111/13, Minister Sprawiedliwości stwierdził, że prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Według organu, uprawnienie to nie służy zatem wszystkim podmiotom potencjalnie zainteresowanym w uzyskaniu informacji publicznej po to, by ją móc następnie udostępnić ogółowi, gdyż cel ten jest co najwyżej ukierunkowany na podstawowe "niekwalifikowane" realizowanie interesu publicznego.

W związku z powyższym, Minister Sprawiedliwości zauważył, że wystosował do skarżącego wezwanie z dnia [...] maja 2018 r., aby skarżący wykazał w ustalonym terminie, że opracowanie informacji zgodnych z jego żądaniem jest uzasadnione szczególnym interesem publicznym. Jednakże, jak wskazał organ, skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie.

Minister Sprawiedliwości stwierdził, że za wykazanie szczególnego interesu publicznego nie może zostać uznane stanowisko skarżącego zamieszczone w jego wniosku z dnia [...] marca 2018 r., w którym strona podniosła, iż "(...) tym interesem i to w szczególności (katalog otwarty) jest fakt "wyprowadzania" z budżetu Państwa Polskiego, budżetu/ów Ministerstwa Sprawiedliwości lub Prokuratury Krajowej około 50.000.000,00 zł rocznie, corocznie, a nie wykonywanie zadań ustawowych". Organ uznał bowiem, że wskazane zdanie stanowi jedynie opinię wnioskodawcy, sformułowaną w sposób ogólnikowy i lakoniczny. Zdaniem Ministra, nie jest jasne, w jaki sposób należy je odnosić do poszczególnych punktów wniosku oraz jaki wpływ na sytuację zaobserwowaną przez wnioskodawcę miałoby uzyskanie przez niego wszystkich żądanych informacji.

Tym samym, Minister Sprawiedliwości uznał, że nie miał podstaw, aby stwierdzić, że skarżący wykazał w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania domaga się, w szczególności nie wykazał możliwości uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej.

Biorąc powyższe pod uwagę, organ stwierdził, że w niniejszej sprawie zaistniała zatem sytuacja, w której z jednej strony przedmiotem żądania została objęta przetworzona informacja publiczna, z drugiej zaś nie została spełniona konieczna przesłanka, uzasadniająca domaganie się udostępnienia tej informacji, wskazana w art. 3 ust. 1 pkt 1 in fine u.d.i.p., co w konsekwencji powoduje, że organ jest zmuszony do odmowy udostępnienia informacji wskazanej we wniosku strony skarżącej z dnia [...] marca 2018 r.

W piśmie z dnia 9 sierpnia 2018 r. A. S., działając za pośrednictwem organu, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2018 r.

W petitum skargi strona skarżąca wniosła o:

1. rozpoznanie skargi na rozprawie z osobistym stawiennictwem skarżącego, nieporadnego, w szczególności prawnie,

2. uwzględnienie skargi i zobowiązanie organu do udzielenia/udostępnienia danych informacji,

3. przyznanie od organu rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości pięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim - art. 149 § 2 p.p.s.a.

4. stwierdzenie, że przewlekle prowadzenie postępowania przez organ ma charakter celowy i ma charakter rażącego naruszania prawa,

5. zawiadomienie, w trybie art. 155 p.p.s.a., właściwych organów o istotnych naruszeniach prawa przez organ/y i okolicznościach mających wpływ na ich powstanie,

6. przyznanie skarżącemu prawa ubogich, prawa pomocy, tj. zwolnienie skarżącego od kosztów postępowania i (ewentualne) ustanowienie pełnomocnika w postępowaniu kasacyjnym.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca stwierdziła, że od skarżącego, jako osoby wykonującej prawo do informacji publicznej, nie wolno żądać wykazania "szczególnego interesu publicznego". Skarżący uznał, że wybranie żądanych informacji prostych, gotowych z masy informacji lub z bałaganu informacyjnego, celem udzielenia informacji publicznej na wniosek, w każdym przypadku wiąże się z wykonaniem pewnych czynności technicznych, czy też manualnych, w szczególności, gdy w danej instytucji panuje bałagan. Zatem, jak uznał skarżący, wbrew twierdzeniom organu, żądane przez skarżącego informacje publiczne są informacjami prostymi, gotowymi, a nie - jak twierdzi organ - przetworzonymi, czyli wymagającymi wytworzenia w wyniku poddania informacji prostych skomplikowanym obliczeniem ekonometrycznym, statystycznym, analizom, i ich prezentacji.

Skarżący zarzucił, że zaprezentowana przez Ministra wykładnia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej sprzeczna jest z jej ratio legis, przez co narusza podmiotowe konstytucyjne prawo do uzyskiwania informacji, o którym mowa w art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Ponadto, skarżący uznał, że mające miejsce "wyprowadzanie" z budżetu Państwa Polskiego, budżetów Ministerstwa Sprawiedliwości lub Prokuratury Krajowej około 50.000.000,00 złotych rocznie, wyczerpuje aż nadto przesłankę szczególnej istotności dla interesu publicznego.

W konsekwencji, skarżący zarzucił, że działanie Ministra w przedmiotowej sprawie stanowi przykład celowego, rażącego naruszenia prawa i przewlekania postępowania, celem uchylenia się organu od wykonania ciążącego na nim obowiązku udostępnienia informacji publicznej.

Mając na względzie obowiązujące przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skarżący stwierdził, iż przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra ma charakter celowy, stanowiąc przejaw rażącego naruszania prawa, w szczególności, jeśli uwzględni się fakt, iż organ jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej na wniosek nie później niż w terminie 14 dni lub do wydania decyzji administracyjnej o odmowie udzielenia informacji. Tymczasem, jak zauważył skarżący, Minister rozstrzygnął wniosek skarżącego z dnia [...] marca 2018 r. dopiero w dniu [...] lipca 2018 r., wydając wadliwą decyzję, pozbawioną zarówno podstaw prawnych, jak i faktycznych.

W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę Minister zauważył na wstępie, że przedstawił szczegółowe uzasadnienie swojego stanowiska w zakresie zarzutów bezczynności i przewlekłości postępowania w piśmie dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] oraz w piśmie z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...].

Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1362/17, Minister Sprawiedliwości wskazał, że informacją przetworzoną jest m. in. taka informacja, której przygotowanie jest zdeterminowane szerokim zakresem (przedmiotowym, podmiotowym, czasowym) wniosku, wymagającym zgromadzenia i przekształcenia (np. zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) znacznej ilości dokumentów. Zdaniem organu, informacja przetworzona, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, to nie tylko taka, która powstaje w wyniku poddania posiadanych informacji analizie albo syntezie i tworzenia w taki właśnie sposób nowej jakościowo informacji. Organ uznał, że w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia i przekształcenia wielu dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego w zakresie wydania decyzji przez bez podstawy prawnej, Minister Sprawiedliwości wskazał na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 3134/14, zgodnie z treścią którego decyzje odmowne w sprawach z zakresu informacji publicznej wydaje się po pierwsze w przypadkach, które dotyczą informacji publicznej, ale odmawiają jej udostępnienia z uwagi na brak szczególnie istotnego interesu publicznego, uzasadniającego udostępnienie wnioskowanej informacji o charakterze przetworzonym, wymaganego zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt u.d.i.p., po drugie, gdy żądane informacje publiczne nie mogą być udostępnione ze względu na dobra prawnie chronione - art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 lub ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Minister Sprawiedliwości zauważył, że skarżący - mimo prawidłowego wezwania - nie wyjaśniał powodów, dla których uzyskanie przez niego informacji, wymienionych we wniosku z dnia [...] marca 2018 r., jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Według organu, skarżący nie wyjaśnił tym samym, w jaki sposób zamierza wykorzystać żądane informacje dla dobra ogółu społeczeństwa. Minister wskazał, że podczas samodzielnej analizy, czy w sprawie zachodzi szczególny interes publiczny, organ oparł się na informacjach zgromadzonych w aktach sprawy. Organ zauważył, iż z informacji tych wynika, że skarżący działał we własnym imieniu, we własnych sprawach, w których kieruje liczne pisma do Ministerstwa Sprawiedliwości i Prokuratury Krajowej, w treści których domaga się m.in. osobistego spotkania z Ministrem Sprawiedliwości i Prokuratorem Generalnym.

Ponadto, organ zauważył, że we wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2018 r. znajduje się oświadczenie (powtórzone również w analizowanej skardze), w którym strona skarżąca zapewniła, że "(...) tym interesem i to w szczególności (katalog otwarty) jest fakt "wyprowadzania" z budżetu Państwa Polskiego, budżetu/ów Ministerstwa Sprawiedliwości lub Prokuratury Krajowej około 50.000.000,00 zł rocznie, corocznie, a nie wykonywanie zadań ustawowych".

Powołując się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 2359/16, Minister Sprawiedliwości stwierdził, że brak wskazania przez wnioskodawcę, w czym upatruje on szczególnej istotności dla interesu publicznego żądanej informacji publicznej, istotnie ogranicza możliwość poczynienia przez podmiot zobowiązany stosownych ustaleń i w konsekwencji uwzględnienia wniosku.

Mając powyższe na względzie, Minister Sprawiedliwości uznał, że w niniejszej sprawi nie ziściły się przesłanki uzasadniające udostępnienie skarżącemu przetworzonej informacji publicznej, co w konsekwencji oznacza, że organ był zmuszony do zrealizowania dyspozycji art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. 16 ust. 1 u.d.i.p.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga A. S. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...], odmawiająca skarżącemu udostępnienia informacji przetworzonej, o której mowa we wniosku strony skarżącego z dnia [...] marca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej – narusza obowiązujące przepisy prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Minister Sprawiedliwości, wydając sporną decyzję administracyjną, dopuścił się - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 16 ust. 2 w związku z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, z uwagi na niedostateczne wyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji, dlaczego uznał, że wnioskowana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną przetworzoną, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Sąd uznał, że w konsekwencji wskazanego powyżej istotnego uchybienia, Minister Sprawiedliwości - odmawiając stronie skarżącej udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej - nie dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie zaistnienia przesłanek zastosowania przepisów art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, naruszając przy tym konstytucyjne prawo obywatela do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, przewidziane w przepisie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP.

Tym samym, Sąd stwierdził, że Minister Sprawiedliwości, odmawiając stronie skarżącej dostępu do wnioskowanej informacji publicznej - dopuścił się naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. w związku z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 7 Konstytucji RP.

Przechodząc do oceny legalności spornego rozstrzygnięcia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2018 r., należy na wstępie zauważyć, że okolicznością niesporną w niniejszej sprawie jest to, iż Minister Sprawiedliwości, jako adresat wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2018 r. inicjującego postępowanie, będąc organem administracji publicznej, jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W toku postępowania nie budziło również sporu to, że informacje dotyczące:

1. łącznej liczby osób zatrudnionych w Ministerstwie Sprawiedliwości na koniec 2017 r. z wyszczególnieniem:

a) osób zatrudnionych na stanowiskach Ministra Sprawiedliwości, Sekretarzy Stanu i Podsekretarzy Stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości z podaniem ich imion i nazwisk oraz ich wynagrodzenia należnego i wypłaconego za miesiąc marzec 2018 r., a dodatkowo z podaniem kwoty przyznanych i wypłaconych nagród, premii od przełożonych w 2017 i 2018 r. od Premiera, Ministra Sprawiedliwości,

b) osób zatrudnionych na stanowiskach dyrektorów i zastępców dyrektorów departamentów i biur Ministerstwa Sprawiedliwości z podaniem ich imion i nazwisk oraz wynagrodzenia należnego i wypłaconego za miesiąc marzec 2018 r.,

c) osób delegowanych do Ministerstwa Sprawiedliwości z wyszczególnieniem sędziów/ sądów, prokuratorów/prokuratur, służby więziennej ewentualnie innych osób/ jednostek,

d) osób zatrudnionych/świadczących pracę w i na rzecz Ministerstwa Sprawiedliwości na innej podstawie prawnej niż w/w czyli np. umów o dzieło, umów zlecenia, nienazwanych itp.,

e) pozostałych,

2. łącznej kwoty wynagrodzeń (z należnościami naliczonymi za 2016 r. i wypłaconymi w 2017 r.) w/w osób, świadczących pracę,

3. umów innych, niż umowa o pracę zawartych przez Ministerstwo Sprawiedliwości w 2017 r. z podaniem danych podmiotów, rodzaju świadczenia, kwoty na jaką była zawarta oraz udostępnienie tych umów;

4. liczby mieszkań służbowych posiadanych przez Ministerstwo Sprawiedliwości oraz poniesionych w 2017 r. kosztach ich utrzymania/eksploatacji, a także sposób wykorzystania lokali/mieszkań, tj. kto te mieszkania zajmuje;

5. kosztów używania telefonów służbowych stacjonarnych i komórkowych przez osoby wskazane w pkt 1., dla każdej z tych osób w 2017 r.,

6. liczby telefonów komórkowych posiadanych przez Ministerstwo Sprawiedliwości w 2017 r. i listy ich posiadaczy, a także

7. liczby kart kredytowych i płatniczych posiadanych przez Ministerstwo Sprawiedliwości w 2017 r. oraz kwot wydatków łącznie i z wyszczególnieniem wydatków dokonanych przez ich posiadaczy z podaniem imienia i nazwiska oraz ich stopni służbowych

- posiadają przymiot informacji publicznej, co przyznał również sam organ, wydając zaskarżoną decyzję w niniejszej sprawie.

W tej sytuacji, uznać należy, że istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ prawidłowo uznał, że informacja objęta zakresem wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2018 r., a dotycząca wyżej wskazanego zakresu, ma charakter informacji publicznej przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i w związku z tym, czy organ prawidłowo wezwał skarżącego o wskazanie, na czym polega szczególny interes publiczny przemawiąjący za udzieleniem stronie skarżącej wnioskowanej informacji.

W związku z powyższym, koniecznym było dokonanie odkodowania przede wszystkim pojęcia "informacji publicznej przetworzonej", w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

W ocenie Sądu, wskazać należy, iż informacja przetworzona wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej określonego działania intelektualnego w odniesieniu do odpowiedniego zbioru znajdujących się w jego posiadaniu informacji i nadania skutkom tego działania cech informacji publicznej. W efekcie "przetworzenia" dochodzi do powstania nowego jakościowo dokumentu. Jednocześnie, przyjmuje się, że informacja publiczna przetworzona to taka, która - co do zasady - wymaga dokonania stosownych analiz, obliczeń zestawień statystycznych, ekspertyz połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskiwanie określonych środków osobowych i finansowych (zob. m.in. prof. dr hab. Marek Chmaj /w:/ M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018 i cytowany tam wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 maja 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 481/05; podobnie: m.in. wyrok NSA z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt I OSK 293/15). W judykaturze przyjmuje się, że przetworzenie informacji jest zebraniem lub zsumowaniem, często na podstawie różnych kryteriów, pojedynczych wiadomości, znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Te pojedyncze wiadomości mogą być ze sobą w różny sposób powiązane i mogą występować w różnej formie. Przetworzenie jest równoznaczne z koniecznością odpowiedniego zestawienia informacji, samodzielnego ich zredagowania, związanego z koniecznością przeprowadzenia przez zobowiązany podmiot czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez jednostkę samodzielnej interpretacji i oceny. Proces przetwarzania, którego istotnym elementem jest włożenie wysiłku intelektualnego w przygotowanie informacji, musi prowadzić do jakościowo nowej informacji. Mamy tu zatem do czynienia z opracowaniem informacji jednostkowych i wykreowaniem nowego typu informacji, które można określić mianem informacji źródłowych (zob. np. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 19 grudnia 2005 r., sygn. akt IV SAB/Wr 47/05).

Zdaniem Sądu, należy mieć na względzie również to, że informacja publiczna przetworzona to często taka informacja, na którą składa się pewna suma tzw. informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej, nawet o prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Tego typu zabiegi czynią zatem takie informacje proste informacją przetworzoną, której udzielenie skorelowane jest z potrzebą wykazania przesłanki interesu publicznego (tak również: m.in. wyrok NSA z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05). Wskazać należy jednocześnie, że w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie dysponuje na dzień złożenia wniosku gotową informacją, a jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności polegających na sięgnięciu np. do dokumentacji źródłowej, wtedy wytworzenie dokumentu żądanej treści wskazywać będzie na proces jej przetworzenia. Wówczas żądana informacja będzie miała charakter informacji przetworzonej, to jest takiej, która - co do zasady - wymaga dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych (zob. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 112/07, czy też wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1048/07).

Należy zauważyć, że pojęcie "informacji publicznej przetworzonej" jest pojęciem nieostrym i nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane. Niemniej, analiza dotychczasowego orzecznictwa sądowego daje podstawę do odkodowania swego rodzaju opisowej definicji tego pojęcia, stanowiącej wynik wykładni art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Informacja publiczna przetworzona to zatem taka informacja publiczna, która:

- w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste (por. wyrok NSA z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1746/14);

- jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego wymagającej użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez niego danych i wyodrębniana w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych; jest to zatem informacja przygotowywana "specjalnie" dla wnioskodawcy, wedle wskazanych przez niego kryteriów (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13, LEX nr 1368968; podobnie /w:/ wyrok NSA z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05, LEX nr 281369) na podstawie pierwotnego zasobu danych (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2149/12; wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13; wyrok NSA z dnia 3 października 2014 r., sygn. akt I OSK 747/14);

- jest wynikiem działań wykraczających poza zakres działań mieszczących się w ramach podstawowych kompetencji organu; przy rozstrzyganiu tego typu spraw należy mieć na uwadze, że ograniczenie wprowadzone przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie udzielania informacji publicznej przetworzonej ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupiać się będą nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych kompetencji, lecz na czynnościach związanych z udzielaniem informacji publicznej (por. wyroki NSA z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt I OSK 953/13, sygn. akt I OSK 866/13 oraz sygn. akt I OSK 865/13); "proces powstawania informacji (przetworzonej) skupia podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na jej wytworzeniu dla wnioskodawcy, odrywając go od przypisanych mu kompetencji i zadań, toteż ustawodawca zdecydował, że proces wytworzenia nowej informacji w oparciu o posiadane dokumenty obwarowany będzie koniecznością wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego" (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2010 r., sygn. akt I OSK 1737/12);

- może być jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 2658/14, czy też wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 33/15);

- nie musi być wyłącznie wytworzoną rodzajowo nową informacją - informacja przetworzona obejmuje dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników - może być traktowana, jako informacja przetworzona (zob. np. wyrok NSA z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 863/14; wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2015 r., I OSK 1645/14; czy też wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 977/11);

- której przygotowanie jest zdeterminowane szerokim zakresem (przedmiotowym, podmiotowym, czasowym) wniosku, wymagającym zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) znacznej ilości dokumentów - "informacja przetworzona, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, to nie tylko taka, która powstaje w wyniku poddania posiadanych informacji analizie albo syntezie i wytworzenia w taki właśnie sposób nowej jakościowo informacji (...); w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) wielu dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (zob. np. wyroki NSA: z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt I OSK 140/14; wyrok NSA z dnia 21 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1477/12, LEX nr 1264566; wyrok z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 792/11, LEX nr 1094536; wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 426/11, LEX nr 1135982; wyrok NSA z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05, LEX nr 281369).

Biorąc pod uwagę wyżej przedstawione rozumienie pojęcia informacji publicznej przetworzonej oraz odnosząc je do realiów niniejszej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż w uzasadnieniu wydanej decyzji Minister Sprawiedliwości niedostatecznie wyjaśnił, dlaczego przyjął, iż wnioskowana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną przetworzoną, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Warto zauważyć, że w orzecznictwie trafnie wskazano, że na tle art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie można zaniechać indywidualnej klasyfikacji informacji publicznej w każdej konkretnej sprawie (vide: wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OSK 19/15).

W ocenie Sądu, organ jedynie przykładowo wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jakie musiałby podjąć czynności, aby udzielić odpowiedzi na pkt 5 wniosku skarżącego (dotyczący kosztów używania telefonów służbowych stacjonarnych i komórkowych), w żaden sposób nie wykazując nawet w tym zakresie, dlaczego w przypadku ścisłego kierownictwa Ministerstwa (Ministra, Sekretarza Stanu, Podsekretarzy Stanu oraz dyrektorów i zastępców dyrektorów departamentów) nie jest w stanie udzielić tych informacji, pomimo, że nie sposób przyjąć, aby numery telefonów wskazanych powyżej osób, stanowiących ścisłe kierownictwo Ministerstwa nie były znane, jako przydzielone do konkretnych, indywidualnie oznaczonych osób.

Z całą pewnością uznać należy natomiast, iż Minister odmawiając udzielenia informacji publicznej w zakresie łącznej liczby osób, o których mowa w punkcie 1 wniosku skarżącego, w ogóle nie podjął próby jakiegokolwiek wyjaśnienia, dlaczego informacja w tym zakresie stanowi informację przetworzoną. Tymczasem, w ocenie Sądu, stanowisko organu co do charakteru spornej informacji może budzić uzasadnioną wątpliwość co najmniej w zakresie osób wskazanych w pkt 1 lit. a i b) wniosku skarżącego.

Również w zakresie pozostałych punktów wniosku skarżącego uznać należy, że Minister nie wyjaśnił, z jakich powodów przyjął, że informacje objęte tymi pytaniami stanowią informację przetworzoną.

Mając na względzie powyższe, uznać należy, iż Minister Sprawiedliwości, wydając sporną decyzję, dopuścił się - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., albowiem bądź w ogóle nie wyjaśnił (w zakresie większości pytań), bądź też w sposób wyjątkowo lakoniczny wyjaśnił w uzasadnieniu tej decyzji, dlaczego uznał, że żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i która wymaga wykazania przez stronę zainteresowaną (na żądanie podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji) szczególnego interesu publicznego uzasadniającego udostępnienie tak przetworzonej informacji.

W konsekwencji stwierdzonego wyżej uchybienia, Sąd uznał, iż organ administracji publicznej - odmawiając stronie skarżącej udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej - nie dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie zaistnienia przesłanek zastosowania przepisów art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, przez co naruszył w sposób ewidentny zarówno zasadę praworządności wyrażoną w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP, jak i zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa, o której mowa w art. 8 k.p.a.

Sąd uznał, że uzasadniając zaskarżoną decyzję w sposób bardzo ogólnikowy, bez bliższej analizy występowania wszystkich przesłanek koniecznych do przyjęcia tezy, iż spełnione zostały cechy informacji przetworzonej, organ dopuścił się również ewidentnego naruszenia normy prawnej uregulowanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Nie ulega wątpliwości, że obowiązek prawidłowego i wyczerpującego uzasadniania decyzji, czy też innego aktu z zakresu administracji publicznej, związany jest niewątpliwie z koniecznością stosowania przez organ zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa.

W ocenie Sądu, uzasadniając sporną decyzję, organ w sposób wyjątkowo lakoniczny odniósł się do przesłanek dających ewentualną podstawę do zastosowania art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., gdy tymczasem bezsporne jest to, iż na organie administracji publicznej odmawiającym udostepnienia informacji publicznej - zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. - ciąży ewidentny obowiązek wyraźnego wskazania w uzasadnieniu decyzji, że powołane przez organ obostrzenie ustawowe w dostępie do informacji publicznej, stanowi zasadną podstawę do wydania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

Mając na względzie powyższe, należy - zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - uznać, że wydając sporną decyzję, organ dopuścił się jednocześnie naruszenia obowiązującej w prawie administracyjnym, zharmonizowanej z Konstytucją RP, ogólnej zasady, w myśl której wszelkie ograniczenia obywateli w zachowaniach zgodnych z ich wolą mogą wynikać wyłącznie z przepisów prawa. Ta podstawowa zasada działania administracji państwowej w praworządnym państwie oznacza, iż organ wydający decyzję lub inny akt z zakresu administracji publicznej nie może nałożyć na obywatela obowiązku, ani odmówić mu przyznania uprawnienia, jeżeli nie wykaże, że upoważniają go do tego konkretne normy materialnego prawa administracyjnego (tak również A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 135 i powołany tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 1983 r., sygn. akt SA/Wr 510/83).

W ocenie Sądu, należy pamiętać o tym, iż przy egzekwowaniu obowiązków określonych w prawie administracyjnym materialnym, za którymi stoi m.in. pozbawienie strony jej uprawnień, bezwzględnie muszą być zachowane i przestrzegane przez organy zasady wyrażone w Konstytucji RP.

W niniejszej sprawie, Minister Sprawiedliwości, wydając sporną decyzję w przedmiocie odmowy udostępnienia stronie skarżącej wnioskowanej informacji publicznej, dopuścił się jednak istotnej obrazy wskazanych powyżej norm prawnych i tym samym przewidzianej w art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. zasady praworządności.

W tym stanie rzeczy, zaskarżona decyzja nie mogła ostać się w obrocie prawnym.

Mając na względzie to, iż w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez Ministra Sprawiedliwości, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - stosownie do art. 141 § 4 zdanie drugie p.p.s.a. - uznał, że ponownie rozpoznając zatem sprawę, Minister zobowiązany będzie zastosować się do przedstawionych wytycznych ujętych w niniejszym wyroku, usuwając wytknięte braki. Nie ulega wątpliwości, że skoro zebrane w sprawie materiały powinny umożliwiać ewentualną kontrolę sądowoadministracyjną działania organu, to Minister winien ustalić, czy w świetle zrekonstruowanych norm wynikających z przepisów prawa spełnione zostały w sprawie przesłanki odmowy udostępnienia informacji wnioskowanej przez stronę skarżącą.

Zdaniem Sądu, podkreślić należy wyraźnie, iż w uzasadnieniu decyzji wydanej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Minister Sprawiedliwości musi tak wyjaśnić podjęte rozstrzygnięcie, aby jego wywód miał charakter skonkretyzowany i świadczył o wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, jak też o indywidualnej, wnikliwej ocenie wniosku i stanu prawnego, w tym o rozważeniu występujących w sprawie zasad i wartości prawnych, a także o skrupulatnym przeprowadzeniu procesu subsumcji.

W konsekwencji, mając na względzie zarówno uwarunkowania formalne, wyrażone m.in. w k.p.a., jak i materialne przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, Minister Sprawiedliwości zobowiązany jest w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości ustalić, czy rzeczywiście zachodzą podstawy do zastosowania ograniczenia, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., z uwagi na materialne przesłanki dające podstawę do zakwalifikowania spornej informacji, jako informacji przetworzonej.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.