Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt SA/Sz 1677/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2004-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - P.p.s.a.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 1 grudnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska /spr./ Sędziowie: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Asesor WSA Arkadiusz Windak Protokolant Anna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi I. O. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie o pozwolenie na budowę I. u c h y l a zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] r. nr [...] lI, stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości II. z a s ą d z a od Wojewody na rzecz skarżącej I. O. [...] zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania .


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Starosta Powiatowy zatwierdził projekt budowlany i wydał S. B., reprezentującemu grupę inwestorów, pozwolenie na budowę obejmujące wykonanie linii energetycznej napowietrznej [...] kV, stacji transformatorowej, linii energetycznej kablowej [...] kV wraz z przyłączami, przebiegającej przez wskazane w decyzji działki w [...].

Tenże Starosta decyzją z dnia [...] r. działając na podstawie art. 132 § 1 kpa i art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 z późn. zm.) uchylił wyżej wskazaną decyzję po rozpatrzeniu odwołań dwóch właścicieli działek nie zgadzających się z przebiegiem linii napowietrznej [...] kV oraz wniosku S. B. o zmianę przebiegu tej linii i po uzyskaniu zgody pozostałych stron na zmianę decyzji.

Kolejną decyzją, wydaną w dniu [...] r., nr [...] Starosta Powiatu w oparciu o art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 w/w ustawy Prawo budowlane oraz art. 104 k.p.a. zatwierdził projekt budowlany i wydał S. B. pozwolenie na budowę obejmujące wykonanie:

1) linii napowietrznej [...] kV przebiegającej nad działkami Nr [...], nad granicą działek Nr [...] oraz nad granicą działek Nr [...] wraz z ustawieniem słupów energetycznych Nr [...] na działce Nr [...], Nr [...] na granicy działek Nr [...], Nr [...] na granicy działek [...], Nr [...] na działce Nr [...],

2) stacji transformatorowej na działce Nr [...],

3) linii kablowej [...] kV przebiegającej przez działki Nr [...] wraz z przyłączami do działek Nr [...] w [...].

Decyzja ta stała się ostateczna wobec nie zaskarżenia jej w administracyjnym toku instancji.

W dniu [...] r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynął wniosek T. K. o wznowienie postępowania w sprawie wydanego pozwolenia na budowę.

Sygn. akt SA/Sz 1677/02

Wnioskodawczyni wskazała, że w dniu [...] r. nabyła aktem notarialnym nr [...] działkę [...] położoną w [...] przy ul. [...] jako współwłasność z I. O. W dniu [...] r. dowiedziała się o planowanej budowie na jej działce linii napowietrznej [...] kV.

Ponadto, wyjaśniła, że w dniu wydania decyzji właścicielem działki był S. K., który oświadczył, że nie wyrażał zgody na planowaną na jego nieruchomości inwestycję.

Pismem z dnia [...] r. do wniosku T. K. dołączyła się jej siostra I. O.

T. K. wezwana do uzupełnienia podania, jako podstawę prawną wniosku o wznowienie postępowania wskazała na art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. Dołączyła też kserokopie dokumentów, a w tym kserokopię decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] r. przyznającą nieodpłatnie na własność S. K. grunt rolny oznaczony numerem [...] o powierzchni [...] ha położony w obrębie [...], z zasobu [...], jako zstępnemu nie żyjącej B. K. - bezpłatnej, dożywotniej użytkowniczki tej działki.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Starosta działając na podstawie art. 145 § 1, art. 147, art. 149 § 3 i art. 150 k.p.a. po rozpoznaniu wniosku T. K. i I. O. odmówił wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę linii napowietrznej [...] kV w miejscowości [...] zakończonej decyzją ostateczną Starosty z dnia [...] r. Uzasadniając decyzję organ wskazał, że w dniu wydania decyzji ostatecznej wnioskodawczynie nie były stronami postępowania, a w związku z tym nie przysługują im uprawnienia jakie przysługiwały S. K. przed datą przeniesienia na nie prawa własności. Nadto, wnioskodawczynie nie wskazały jakie nowe okoliczności lub nowe dowody istotne dla sprawy, istniejące w dniu wydania decyzji, zaistniały w sprawie.

We wspólnie wniesionym odwołaniu T. K. i I. O. zarzuciły decyzji organu I instancji, że jest niesłuszna przywołując w tym zakresie argumentację przytoczoną we wniosku i w piśmie stanowiącym jego uzupełnienie oraz na treść przedłożonych dokumentów. Wyraziły przekonanie, że "linia napowietrzna przy

Sygn. akt SA/Sz 1677/02

odrobinie dobrej woli Urzędu i Inwestora mogła być wykonana na granicy działek lub w części pod ziemią".

Wojewoda decyzją z dnia [...] r., nr [...] działając w oparciu o art. 138 § 1 k.p.a., po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy ustalił, że analiza materiału dowodowego prowadzi do uzasadnionego stwierdzenia, iż nie zachodziły okoliczności wynikające z art. 145 § 1 k.p.a., a więc organ I instancji słusznie odmówił wznowienia postępowania w tej sprawie.

I. O. w złożonej na powyższą decyzję skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego podniosła, że S. K. stał się właścicielem przedmiotowej działki na mocy decyzji z dnia [...] r., a więc jego oświadczenie z dnia [...] r., na które powołał się organ odwoławczy, nie mogło mieć mocy wiążącej dla wydania decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie wyrokiem z dnia [...] r., sygn. akt [...] uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatowego z dnia [...] r., nr [...].

Sąd zauważył, że ustalenie wystąpienia podstaw wznowienia postępowania może nastąpić wyłącznie w toku postępowania wznowionego (art. 149 § 2 k.p.a.) zaś negatywny wynik ustaleń, co do przyczyn wznowienia postępowania nie może stanowić przesłanki odmowy wznowienia postępowania, bowiem ocena tych przyczyn przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania jest niedopuszczalna.

W rozpatrywanej sprawie organ I instancji nie wydał postanowienia o wznowieniu postępowania, natomiast w swej decyzji o odmowie wznowienia dokonał merytorycznej oceny wskazanych we wniosku podstaw wznowienia.

W ocenie Sądu, organy obu instancji nie rozważyły przy tym, że I. O., jako następca prawny S. K., którego uznały za stronę postępowania zakończonego decyzją ostateczną, była uprawniona do złożenia wniosku o wznowienie postępowania i wniosek taki oparła na przewidzianej prawem przesłance z art. 145 §1 pkt 4 i 5 k.p.a.

Sygn. akt SA/Sz 1677/02

Konkludując Sąd stwierdził, że ocena, czy wskazana we wniosku podstawa wznowienia w sprawie faktycznie wystąpiła możliwa jest dopiero po wydaniu postanowienia o jakim mowa w at. 149 § 1 k.p.a. i przeprowadzeniu, zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a., postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Z powyższych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem art. 149 § 3 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, skoro w jego następstwie nie doszło do wyjaśnienia, a nawet dostrzeżenia przez organy, że S. K. nie brał udziału w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę - nie doręczono mu żadnej z decyzji poprzedzających decyzję ostateczną, jak i decyzji ostatecznej w tym przedmiocie.

Starosta Powiatowy postanowieniem z dnia [...] r., znak: [...] wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną Starosty z dnia [...] r., nr [...] w sprawie pozwolenia na budowę udzielonego S. B. obejmującego wykonanie linii napowietrznej [...] kV przebiegającej przez działkę nr [...] wraz z ustawieniem słupa energetycznego Nr [...] na działce nr [...] położonej w [...].

Decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Starosta Powiatowy powołując się na art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. odmówił uchylenie własnej decyzji z dnia [...] r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że w dniu wydania i uprawomocnienia się decyzji o pozwoleniu na budowę T. K. i I. O. nie były współwłaścicielkami nieruchomości, a tym samym stronami postępowania, w związku z czym nie zachodzą przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Ponadto, w sprawie nie przedłożono wiarygodnego dokumentu stwierdzającego, iż S. K. do dnia wydania decyzji z dnia [...] r. zmienił treść swego pierwotnego oświadczenia woli o wyrażeniu zgody na przeprowadzenie linii na terenie jego nieruchomości. Podana przez T. K. informacja we wniosku z [...] r., wedle której S. K. oświadczył, że nie wyraził zgody na

Sygn. akt SA/Sz 1677/02

planowaną inwestycję na jego działce, nie może stanowić na powyższą okoliczność dowodu, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

I. O. wniosła od tej decyzji odwołanie uważając ją za krzywdzącą. Pokreśliła, że S. K. nie brał udziału w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę linii napowietrznej [...] kV - nie doręczono mu żadnej decyzji poprzedzającej decyzję ostateczną jak i decyzji ostatecznej w tym przedmiocie, na co wskazał sąd administracyjny w wyroku z [...] r. W świetle powyższych faktów za nie uprawnione uznała stwierdzenie przez organ, że S. K., a następnie nabywczynie jego działki, wiedziały o planowanej inwestycji.

Wojewoda decyzją z dnia [...] r., znak: [...] w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. uchylił decyzję organu I instancji jednocześnie stwierdzając wydanie z naruszeniem prawa decyzji Starosty z dnia [...] r., nr [...] udzielającej S. B. pozwolenia na budowę. Takie rozstrzygnięcie organ uzasadnił faktem, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść jedynie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Według ustaleń Wojewody od daty podpisania przez S. K. oświadczenia w dniu [...] r. do dnia wydania decyzji, tj. do [...] r. S. K. nie wycofał swojej zgody na planowaną inwestycję oraz nie zgłosił zastrzeżeń przy rozpoczęciu zaprojektowanej i uzgodnionej przez wszystkich inwestorów budowy. Ponadto, organ uznał, że rozwiązanie projektowe nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Zatem fakt, że S. K. nie brał udziału w postępowaniu, nie wpłynął w istocie na treść decyzji w związku z czym zaistniały przesłanki wynikające z art. 146 § 2 k.p.a.

Powyższą decyzję ostateczną zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego I. O. podnosząc zarzut naruszenia art. 138 k.p.a., a tym samym naruszenie uprawnień organu II instancji. Zdaniem skarżącej sentencja decyzji organu II instancji jest pozbawiona logicznego sensu i nie znajduje uzasadnienia prawnego wynikającego z treści art. 138 k.p.a. I. O. podniosła również, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu odwoławczego, wedle którego nie branie

Sygn. akt SA/Sz 1677/02

przez S. K. udziału w postępowaniu nie miało wpływu na treść decyzji. Podtrzymała zarazem wszystkie argumenty kierowane w pismach do organu I jak i II instancji oraz w skardze skierowanej uprzednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zajęte w sprawie.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Z mocy art. 85 i art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) w miejsce Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie utworzony został z dniem 1 stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który właściwy jest do rozpoznawania skarg wniesionych przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie w sprawach, w których postępowanie nie zostało zakończone.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., znak: [...] Wojewoda, działając jako organ odwoławczy, skorzystał z uprawnień merytoryczno-reformacyjnych i na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego uchylił decyzję Starosty z dnia [...] r., znak: [...] a równocześnie, w oparciu o art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a., stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji Starosty z dnia [...] r., nr [...] udzielającej S. B. pozwolenia na budowę obejmującego wykonanie linii napowietrznej [...] kV, stacji transformatorowej i linii kablowej [...] kV w [...].

Przywołany przez organ odwoławczy w podstawie prawnej decyzji art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. daje organowi II instancji kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, które może być niezgodne z rozstrzygnięciem organu I instancji.

Druga - merytoryczna część rozstrzygnięcia została oparta na art. 151 § 2 k.p.a. Stosownie do tegoż przepisu, w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 k.p.a., organ

Sygn. akt SA/Sz 1677/02

administracji publicznej ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.

Zdaniem Sądu, o ile z punktu widzenia procesowego podjęcie przez Wojewodę zaskarżonej decyzji oparte zostało na przepisach kodeksu postępowania administracyjnego i nie jest wewnętrznie sprzeczne jak sugeruje to I. O. w treści skargi, o tyle merytoryczna treść rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie może zostać uznana za prawnie uzasadnioną.

W tym miejscu należy przypomnieć, że zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, którego brzmienie jest identyczne z treścią poprzednio obowiązującego art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm./ - ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna, o jakiej mowa w powołanym przepisie, dotyczyć może zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego.

W badanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie w wyroku z dnia [...] r., sygn. akt [...] stwierdził m.in., że "zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem art. 149 § 3 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, skoro w jego następstwie nie doszło do wyjaśnienia, a nawet dostrzeżenia przez organy, że S. K. nie brał udziału w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę - nie doręczono mu żadnej z decyzji poprzedzających decyzję ostateczną, jak i decyzji ostatecznej w tym przedmiocie."

Ponownie rozpatrując sprawę organy uwzględniły w części wskazania Sądu -postanowieniem z dnia [...] r., znak: [...] wznawiając postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną Starosty z dnia [...] r. w sprawie pozwolenia na budowę obejmującego wykonanie linii napowietrznej przebiegającej przez działkę nr [...] wraz z ustawieniem słupa energetycznego nr [...] na działce nr [...] położonej w [...]. Organy nie wyciągnęły

Sygn. akt SA/Sz 1677/02

jednak właściwych wniosków z dokonanych przez Sąd ustaleń co do skutków uznania istnienia następstwa prawnego I. O. po S. K. i stwierdzenia, iż nie brał on udziału w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę.

Stosownie do art. 149 § 2 k.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Przyjmuje się, że pierwotnym i podstawowym celem wznowionego postępowania jest ustalenie przez właściwy organ administracji publicznej istnienia względnie nieistnienia przyczyn wznowienia postępowania, wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. W sytuacji, gdy w wyniku postępowania wyjaśniającego zostanie stwierdzone, że istnieją podstawy wznowienia postępowania, wówczas organ administracji publicznej jest ponadto zobowiązany do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, a zatem przeprowadza postępowanie wznowione w zakresie wskazanym w art. 149 § 2 k.p.a. (por. uchwała SN z 26 maja 1995 r. III AZP 21/95, OSNP 1996/6/79).

Wojewoda, po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia (art. 149 § 2 k.p.a.) w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że brak udziału strony w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę wypełniał kodeksową przesłankę wznowienia postępowania określoną przez art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jednakże fakt, że S. K. nie brał udziału w postępowaniu nie wpłynął w istocie na treść decyzji, zatem uwzględniając art. 146 § 2 k.p.a. nie uchylił decyzji, bowiem w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Jednocześnie organ przyznał, że udzielone S. B. pozwolenie na budowę zostało wydane z naruszeniem prawa, tj. art. 10 § 1 i art. 61 § 4 k.p.a.

W ocenie Sądu, za nie trafne należy uznać przyjęte przez Wojewodę stanowisko, wedle którego, decyzja będąca przedmiotem postępowania wznowieniowego posiadała jedynie wadliwości formalne.

Zbadanie przyczyn wznowienia postępowania oraz jego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy oznacza konieczność przeprowadzenia w całości postępowania, ograniczonego jedynie tożsamością sprawy, w zakresie przepisów materialnych mających zastosowanie w sprawie.

Sygn. akt SA/Sz 1677/02

Przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę mogą mieć wyłącznie te osoby, których interesu prawnego wynikającego z uregulowań Prawa budowlanego (art. 5 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane - Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) dotyczy realizacja inwestycji na wskazanym terenie. Bezsprzecznie S. K. będąc właścicielem działki o nr [...] w [...] (na dzień wydania S. B. decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r.), nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organy architektoniczno-budowlane, pomimo że planowana inwestycja miała być zrealizowana m.in. na terenie jego działki.

Nie można podzielić stanowiska Wojewody, że samo złożenie oświadczenia o wyrażeniu zgody na przeprowadzenie linii napowietrznej [...] kV przez teren własnej działki, bez umożliwienia stronie chociażby wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 10 § 1 k.p.a.), a następnie bez zapoznania strony z treścią tej decyzji wobec jej niedoręczenia, nie mogło mieć wpływu na ostateczny wynik sprawy. S. K. nie będąc informowany o przebiegu i efektach prowadzonego przez organy administracji budowlanej postępowania, nie miał nawet teoretycznej możliwości ochrony swoich praw.

Również uniemożliwienie stronie wniesienia odwołania w terminie pozwalającym na jego rozpatrzenie przed uzyskaniem kwalifikacji ostateczności decyzji należy ocenić jako uniemożliwienie stronie brania udziału w postępowaniu bez własnej winy.

Każda osoba trzecia będąca stroną w postępowaniu administracyjnym powinna być powiadomiona przez organ o wszczęciu postępowania (art. 64 § 1 k.p.a.) i uczestniczyć w tym postępowaniu zgodnie z przepisami k.p.a.

Przez ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich w procesie budowlanym należy rozumieć przede wszystkim możliwość zabudowy własnej działki.

W niniejszej sprawie obejmującej m.in. wykonanie linii energetycznej wraz z umieszczeniem słupów energetycznych na nieruchomości S. K. nie można wykluczyć, że po zapoznaniu się z ostatecznym projektem inwestycji lub otrzymaniu decyzji, S. K. nie wycofałby lub zmodyfikował swojej zgody wyrażonej w złożonym rok wcześniej oświadczeniu z dnia [...] r.

Sygn. akt SA/Sz 1677/02

Jeżeli strona bez własnej winy nie uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym dotyczącym jej nieruchomości, co oznaczało, że z naruszeniem art. 7 k.p.a. nie rozważono jej słusznego interesu, we wznowionym postępowaniu organ nie może zastosować art. 146 § 2 k.p.a.

Wydając zaskarżone decyzje, pomimo uznania I. O., jako strony postępowania, organy nie ustosunkowały się do wniosków i twierdzeń skarżącej stawianych w trakcie postępowania wznowieniowego. Tym samym nie poddając w istocie pod rozwagę jej słusznego interesu, stwierdziły, że w wyniku wznowionego postępowania mogłaby zapaść jedynie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy obu instancji naruszyły postanowienia art. 151 § 2 w zw. art. 146 § 2 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy co skutkować musiało uchyleniem wydanych decyzji na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzeczenie w pkt II wyroku oparte zostało o przepis art. 152 Ppsa. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 w/w ustawy.