Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 598/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w całości
Powołane przepisy: article: art. 19 ust. 3-5
journal: Dz.U. 2018 poz 1152
law: Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków - tekst jedn.
article: art. 147  par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędzia WSA Cezary Kosterna, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 grudnia 2020 r. w Radomiu sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w [...] na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...]grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia "regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków" stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości.


UZASADNIENIE

Uzasadnienia

W dniu [...] grudnia 2018 r. Rada Miejska w K. (dalej: "Rada", "organ"), działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. 2018 r., poz. 994 ze zm.; dalej: u.s.g.) oraz art. 19 ust.3 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U z 2018 r., poz. 1152 dalej: ustawa), podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie uchwalenia "Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków".

Prokurator Rejonowy w K. (dalej: "Prokurator", "skarżący") w dniu [...] sierpnia 2020 r. (data nadanie w UP) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. uchwałę, wnioskując o stwierdzenie jej nieważności. Autor skargi zaskarżonej uchwale zarzucił:

1) istotne naruszenie prawa materialnego oraz ustrojowego, a mianowicie art. 19 ust 3 i 5 pkt 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 roku o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz.U. 2018.1152) oraz art. 7 i 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz.U. 97.78.483 ze zm.), wyrażające się w niezrealizowaniu ustawowego upoważnienia obligującego m.in. do określenia w regulaminie dostarczania wody i odprowadzania ścieków minimalnego poziomu usług w zakresie ilości i jakości dostarczanej wody oraz odprowadzanych ścieków i niewskazanie wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisu kompetencyjnego, konkretnych parametrów odnoszących się do tych usług, lecz ograniczenie się do stanowiącego przekroczenie delegacji ustawowej przytoczenia w sposób zmodyfikowany unormowań art. 5 ustawy upoważniającej, przy jednoczesnym odesłaniu w zakresie jednego z parametrów, tj. jakości dostarczanej wody do treści przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 13 ustawy upoważniającej, czyli do Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 grudnia 2017 roku w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz.U. z 2017, poz. 2294 ze zm.);

2) istotne naruszenie przepisów prawa materialnego oraz ustrojowego, a mianowicie art. 19 ust 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 roku o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz.U. 2018.1152) w zw. z art. 7 i 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz.U. 97.78.483 z późn. zm.) polegające na przekroczeniu zakresu delegacji ustawowej poprzez:

a) ustanowienia w §11 ust. 1 skarżonej uchwały pozaustawowych przesłanek odmowy przyłączenia nowego odbiorcy do istniejącej sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej i uzależnienie przyłączenia od istnienia technicznych możliwości świadczenia usług w zakresie zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków oraz zachowania przez przedsiębiorstwo, po przyłączeniu nowego odbiorcy, minimalnego poziomu usług, pomimo, że przepisy ustawy nie uprawniają rady gminy do formułowania negatywnych przesłanek dostępu do usług wodno-kanalizacyjnych;

b) ustanowienie w § 10 ust. 2, 3, 5 uchwały koniecznych minimalnych elementów wniosku o wydanie warunków technicznych przyłączenia do sieci oraz koniecznych załączników do tego wniosku, w postaci dokumentu potwierdzającego tytuł prawy do nieruchomości oraz kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, jak też określenie minimalnej treści wydanych warunków technicznych;

c) wprowadzenie bez ustawowego upoważnienia w § 4 pkt 5 oraz § 12 uchwały, obowiązku uzgodnienia dokumentacji technicznej z przedsiębiorstwem wodno-kanalizacyjnym przez podmiot ubiegający się o przyłączenie do sieci i uzależnianie przystąpienia do wykonania przyłącza od realizacji tego obowiązku;

d) wprowadzenie w §13 ust. 6 regulaminu, bez podstawy prawnej, obowiązku wykonania przez przyłączany podmiot operatu geodezyjnego w dwóch egzemplarzach, w zakresie wskazanym w przepisach wykonawczych wydanych na podst. art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane i dostarczenie jednego z egzemplarzy przedsiębiorstwu, a drugiego do urzędu zajmującego się aktualizacją dokumentacji geodezyjnej;

e) sformułowanie w § 6 uchwały bez ustawowego upoważnienia i z powieleniem oraz modyfikacją uregulowań aktów wyższego rzędu, szeregu różnorodnych obowiązków dla odbiorców usług wodno-kanalizacyjnych, w sytuacji gdy zgodnie z treścią art. 6 ust. 2 i 3 ustawy upoważniającej winny zostać określone w umowie, przy jednoczesnej sprzeczności uregulowania zawartego w pkt 4, dotyczącego obowiązku prawidłowego utrzymywania i zabezpieczania przez odbiorcę wodomierza głównego, z art. 5 ust. 2 oraz 15 ust. 3 ustawy upoważniającej;

f) sformułowanie w § 5 uchwały uprawnień przedsiębiorstwa wodno-kanalizacyjnego, nie wynikających z przepisu kompetencyjnego, powielających ponadto i modyfikujących regulacje ustawowe, zawarte w art. 7 ustawy upoważniającej;

g) powielenie w §17 regulaminu, z częściową modyfikacją, unormowania zawartego w akcie wyższego rzędu, a mianowicie w §18 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki i Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lutego 2018 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz.U.2018.412), dotyczącego sposobu określenia pobranej wody w przypadku nieprawidłowego działania wodomierza;

h) powielenie w § 9 ust. 1 i 2 regulaminu, unormowań dotyczących rozliczeń z tytułu dostarczania wody i odprowadzania ścieków, zawartych w art. 26 ust 1 oraz 27 ust. 5 ustawy kompetencyjnej, z częściową ich modyfikacją.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, ewentualnie stwierdzenie w części nieważności uchwały Nr [...] tj. co do treści zapisów § 4 pkt 5, § 5, § 6, § 9 ust. 1 i 2, § 10 ust. 2, 3, 5, § 11 ust. 1, § 13 ust. 6, § 17 regulaminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje, między innymi, orzekanie w sprawach ze skarg na uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, będące aktami prawa miejscowego (art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz.2325, dalej: p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza możliwość stwierdzenia jej nieważności.

W myśl art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r., poz. 506 ze zm. dalej: u.s.g.), uchwały organu sprzeczne z prawem są nieważne. Podstawą stwierdzenia takiego faktu jest uznanie, że doszło do istotnego naruszenia prawa. Według bowiem art. 91 ust. 4 u.s.g., w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa. W ustawie nie zdefiniowano jednak obu naruszeń. Konieczne jest zatem sięgnięcie do stanowiska wypracowanego w tym zakresie w doktrynie i orzecznictwie. Do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności zalicza się między innymi naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego praz prawa materialnego, poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał.

Na podstawie art. 50 § 1, art. 52 § 1 i art. 53 § 3 p.p.s.a. prokurator może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, ale nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że do skargi prokuratora nie mają zastosowania ograniczenia wynikające z art. 101 ust. 1 u.s.g., który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Legitymacja prokuratora do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie jest ograniczona przesłankami materialnoprawnymi. Prokurator wnosi skargę w sprawie dotyczącej interesów innych osób i jedyną podstawą jego legitymacji skargowej jest ochrona obiektywnego porządku prawnego. Nie ma on więc obowiązku kierowania wezwania do usunięcia naruszenia prawa ani wskazania naruszenia interesu prawnego określonej jednostki bądź interesu społecznego.

Akty prawa miejscowego, w rozumieniu art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, są źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Powyższa zasada znajduje odzwierciedlenie w art. 40 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Ustanawianie aktów prawa miejscowego należy do kompetencji organów samorządu terytorialnego, które czynią to wyłącznie na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Materia uregulowana wydanym aktem normatywnym powinna wynikać z upoważnienia ustawowego i nie może przekraczać zakresu tego upoważnienia. Regulacje zawarte

w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie "uzupełnienie" przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów. Uwzględniając hierarchiczność źródeł prawa akty tego typu mają charakter zależny od źródeł prawa wyższego rzędu, czego konsekwencją jest stanowisko, że nie mogą normować materii uregulowanych aktami wyższego rzędu, a nadto nie mogą wykraczać poza zakres delegacji ustawowej.

Podstawę prawną zaskarżonej uchwały stanowią przepisy art. 19 ust. 3-5 ustawy. Zgodnie z treścią art. 19 ust. 1 ustawy (w brzmieniu aktualnym w dacie podjęcia uchwały), rada gminy, na podstawie projektów regulaminów dostarczania wody i odprowadzania ścieków opracowanych przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne, przygotowuje projekt regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków oraz przekazuje go do zaopiniowania organowi regulacyjnemu, zawiadamiając o tym przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne. Ustęp 3 i 4 ww. przepisu stanowi, że rada gminy uchwala regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków, który jest aktem prawa miejscowego.

Z kolei ustęp 5 tego artykułu określa elementy treści regulaminu, wskazując, że powinien on określać prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo – kanalizacyjnego oraz odbiorców usług, w tym:

1) minimalny poziom usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków;

2) warunki i tryb zawierania umów z odbiorcami usług;

3) sposób rozliczeń w oparciu o ceny i stawki opłat ustalone w taryfach;

4) warunki przyłączania do sieci;

5) warunki techniczne określające możliwości dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych;

6) sposób dokonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne odbioru wykonanego przyłącza;

7) sposób postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług i odpowiednich parametrów dostarczanej wody i wprowadzanych do sieci kanalizacyjnej ścieków;

8) standardy obsługi odbiorców usług, w tym sposoby załatwiania reklamacji oraz wymiany informacji dotyczących w szczególności zakłóceń w dostawie wody i odprowadzaniu ścieków;

9) warunki dostarczania wody na cele przeciwpożarowe.

Brzmienie art. 19 ust. 5 ustawy wskazuje, że regulacja ta ma charakter wyczerpujący. Sformułowanie "regulamin określa" oznacza, że treść tego regulaminu musi bezwzględnie odpowiadać zakresowi delegacji ustawowej. Jednocześnie wszelkie odstępstwa od katalogu sformułowanego w tym przepisie przesądzają o naruszeniu przepisu upoważniającego, jak i konstytucyjnej zasady praworządności w zakresie legalności aktu prawa miejscowego, co stanowi istotne naruszenie prawa, którego skutkiem jest stwierdzenie jego nieważności w całości, bądź w części.

Za wadliwą należy uznać nie tylko uchwałę podjętą z naruszeniem upoważnienia ustawowego, ale również uchwałę, która takiego upoważnienia w swej treści nie realizuje, nie wprowadzając do niej koniecznych regulacji (wyrok WSA w Gliwicach z 17 stycznia 2007 r., II SA/Gl 629/06, publ. Lex nr 340155). Podejmując uchwałę na podstawie art. 19 ustawy, rada gminy nie może pominąć żadnego z elementów regulaminu, wskazanych w art. 19 ust. 5 tej ustawy.

Sąd podziela zarzut Prokuratora, że nie zrealizowano ustawowego upoważnienia do określenia minimalnego poziomu usług przez przedsiębiorstwo w zakresie ilości i jakości dostarczanej wody oraz odprowadzania ścieków i nie wskazanie konkretnych parametrów odnoszących się do tych usług. Jak słusznie zauważył skarżący, powyższy obowiązek nie został zrealizowany, ponieważ określono jedynie parametry ciśnienia wody dostarczanej z sieci, pomijając parametry dotyczące minimalnej ilości i jakość tej wody, jak też parametry dotyczące ilości odprowadzanych ścieków. W zakresie jakości wody w § 4 ust. 2 regulaminu w odwołano się do wymagań określonych w treści przepisów wykonawczych, wydanych na podstawie art. 13 ustawy, czyli do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 grudnia 2017 roku w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz.U. z 2017, poz. 2294 z późn. zm.). Taki sposób regulacji sprawia, że uchwała nie wypełnia delegacji ustawowej w zakresie określenia minimalnego poziomu usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne. Rada gminy zobligowana jest bowiem do samodzielnego określenia minimalnych parametrów świadczonych usług, w tym ilości i jakości dostarczanej wody, jej ciśnienia oraz ciągłości usług.

Zaznaczyć należy, że skoro ustawodawca nałożył na radę gminy obowiązek określenia w regulaminie minimalnego poziomu usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo - kanalizacyjne w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków, to regulamin winien określać co najmniej minimalne ciśnienie wody, minimalną ilość dostarczanej wody i ilość odprowadzanych ścieków oraz wymagania dotyczące jakości dostarczanej wody (por. wyrok WSA w Szczecinie z 21 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 308/18, Lex nr 25312540). Natomiast wymienione uregulowania uchwały trudno zaliczyć do przepisów ustalających "minimalny poziom usług świadczonych przez przedsiębiorstwo". Wskazany zarzut zasługiwał zatem na uwzględnienie, w rzeczywistości w zaskarżonej uchwale brak jest dokładnego uregulowania wymagań dotyczących jakości dostarczanej wody. Niewystarczające jest odwołanie się w tym zakresie do przepisów odrębnych. Pominięcie obligatoryjnego elementu regulaminu skutkuje brakiem pełnej realizacji upoważnienia ustawowego, bowiem nie wyczerpuje zakresu przedmiotowego przekazanego przez ustawodawcę do uregulowania przez gminę. Orzecznictwo sądów administracyjnych w tym zakresie jest jednolite i ugruntowane (por. np. wyroki WSA: w Opolu z 19 grudnia 2006 r., sygn. akt II SA/Op 605/06, publ. cbosa, z 4 października 2007 r., sygn. akt II SA/Op 344/07, publ. Lex nr 419013, w Gliwicach z 6 grudnia 2006 r., sygn. akt II SA/Gl662/06, publ. cbosa, w Szczecinie z 30 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 257/18, publ. cbosa, w Warszawie z 27 marca 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 887/17, publ. cbosa), w Gorzowie Wielkopolskim z 15 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Go 104/18, publ. cbosa, wyrok WSA w Bydgoszczy z 22 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 1347/17 publ. cbosa).

W konsekwencji brak pełnego, dokładnego uregulowania kwestii obowiązkowej, wynikającej z art. 19 ust. 5 pkt 1 ustawy, stanowi o istotnym naruszeniu tego przepisu, skutkującym stwierdzeniem nieważności kontrolowanej uchwały.

Sąd zauważa także, iż z treści art. 6 ust. 2 ustawy przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane do zawarcia umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków z osobą, której nieruchomość została przyłączona do sieci i która wystąpiła z pisemnym wnioskiem o zawarcie umowy. Z kolei z ust. 3 art. 6 ustawy wynika, że umowa o dostarczanie wody lub odprowadzanie ścieków zawiera w szczególności postanowienia dotyczące:

1) ilości i jakości świadczonych usług wodociągowych lub kanalizacyjnych oraz warunków ich świadczenia,

2) sposobu i terminów wzajemnych rozliczeń,

3) praw i obowiązków stron umowy,

3a) warunków usuwania awarii przyłączy wodociągowych lub przyłączy kanalizacyjnych, będących w posiadaniu odbiorcy usług,

4) procedur i warunków kontroli urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych,

5) ustaleń zawartych w zezwoleniu, o których mowa w art. 18,

6) okresu obowiązywania umowy oraz odpowiedzialności stron za niedotrzymanie warunków umowy, w tym warunków wypowiedzenia.

Wyliczenie zawarte w art. 6 ust. 3 ustawy stanowi katalog otwarty, co oznacza, że wszelkie ustalenia stron odnoszące się do ich wzajemnych relacji, wynikających ze stosunku zobowiązaniowego, w szczególności w zakresie praw i obowiązków, czasu i warunków świadczenia usług, winny znaleźć odzwierciedlenie w umowie, a nie w regulaminie.

Trafnie więc wskazał skarżący, że w § 6 regulaminu Rada bez ustawowego upoważnienia i z powieleniem oraz modyfikacją uregulowań aktów wyższego rzędu, szeregu różnorodnych obowiązków dla odbiorców usług wodno-kanalizacyjnych, w sytuacji gdy zgodnie z treścią art. 6 ust. 2 i 3 ustawy upoważniającej winny zostać określone w umowie, przy jednoczesnej sprzeczności uregulowania zawartego w pkt 4, dotyczącego obowiązku prawidłowego utrzymywania i zabezpieczania przez odbiorcę wodomierza głównego, z art. 5 ust. 2 oraz 15 ust. 3 ustawy. Wymienione w § 6 obowiązki mogą być nałożone na odbiorcę usług wyłącznie w drodze umowy zawartej między nim a przedsiębiorstwem wodociągowo – kanalizacyjnym. Sformułowanie szeregu obowiązków w regulaminie prowadzi do obciążenia odbiorców w sposób niezgodny z przepisami prawa.

Zgodzić należy się z prokuratorem, że postanowienia § 10 ust. 2, 3, 5 regulaminu, wskazujące dokumenty jakie winny zostać załączone do wniosku,

a mianowicie dokument potwierdzający tytuł prawny do nieruchomości oraz kopia mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, jak też określenie minimalnej treści wydanych warunków technicznych nie znajdują umocowania w przepisach ustawy. Wskazać należy, że wobec osoby wnioskującej o przyłączenie do sieci ustawodawca nie sformułował jakichkolwiek obowiązków dotyczących treści wniosku oraz załączanych do niego dokumentów, wykluczając tym samym możliwość gromadzenia przez przedsiębiorstwo nadmiaru informacji i dokumentów. Stąd też, rada gminy nie była uprawniana do określenia tych kwestii w akcie prawa miejscowego ( m.in. wyrok WSA w Olsztynie z dn. 09.04.2019r. sygn. II SA/Ol 150/19, LEK 2647470, wyrok WSA w Warszawie z dn. 11.10.2018r. sygn. VIII Sa/Wa 565/18).

Ponadto ustawa nie przyznała organowi stanowiącemu gminy kompetencji do upoważniania przedsiębiorstw wodno-kanalizacyjnych do uzgadniania dokumentacji technicznej. Z art. 15 ust 2 ustawy wynika, że budowę przyłącza realizuje osoba ubiegająca się o przyłączenie. Zgodnie z art. 19 ust. 5 pkt 6 ustawy regulamin powinien natomiast określać sposób dokonywania odbioru już wykonanego przyłącza, a nie warunki techniczne samego przyłączenia.

Nie istnieje również przepis ustawy uprawniający lokalnego prawodawcę do zobligowania przyłączanego podmiotu w akcie prawa miejscowego, do wykonania operatu geodezyjnego i dostarczenia jednego egzemplarza przedsiębiorstwu, co zostało sformułowane w regulaminie §13 ust 6. Zapis ten w sposób nieuprawniony wkracza w materię uregulowaną ustawą z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane i z tego powodu należy uznać, że stanowi istotne naruszenie prawa.

W uchwale Rada nieprawidłowo zastosowała częściowe powtórzenie w § 17 treści § 18 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki i Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lutego 2018 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz. U. z 2018 r., poz. 472) dotyczącego sposobu określenia pobranej wody w przypadku nieprawidłowego działania wodomierza. Zasadą prawną jest bowiem, że uchwała rady gminy nie może regulować jeszcze raz tego, co zostało już wcześniej przez ustawodawcę unormowane i stanowi przepis prawa powszechnie obowiązujący. Działanie wbrew tej zasadzie narusza porządek prawny w stopniu istotnym. Należy liczyć się wówczas z tym, że powtórzony przepis ustawy będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono, co może w istocie prowadzić do całkowitej bądź częściowej zmiany intencji prawodawcy (por. wyrok NSA z 16 marca 2001 r., sygn. akt IV SA 385/99, publ. Lex nr 53377, wyroki WSA: w Poznaniu z 12 września 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 592/18, w Białymstoku z 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 879/17, w Rzeszowie z 13 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1364/17, publ. cbosa).

Mając powyższe wywody na uwadze, z uwagi na obszerny zakres dostrzeżonych nieprawidłowości, w tym pominięcie uchwałodawcze w zakresie prawidłowego uregulowania w kontrolowanym Regulaminie kwestii wymienionej w art. 19 ust. 5 pkt 1 ustawy Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości. Zdaniem Sądu bez zakwestionowanych zapisów uchwała byłaby aktem ułomnym, nie stanowiłaby logicznej całości i nie mogłaby być w praktyce stosowana.