Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 1037/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1312
law: Ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, , po rozpoznaniu w Wydziale III na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 marca 2021 r. sprawy ze skargi Z.G. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 12 czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2019 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z.G. (dalej: "rolnik", "Skarżący"), działając jako producent rolny, wystąpił w dniu 12 maja 2019r., do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "Kierownik") z wnioskiem o przyznanie jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie oraz płatności dodatkowej na rok 2019 do działek rolnych o łącznej powierzchni 3,77 ha.

Decyzją z dnia 3 marca 2020 r. Kierownik odmówił przyznania Skarżącemu płatności redystrybucyjnej na rok 2019 oraz przyznał:

- jednolitą płatność obszarową na rok 2019 w wysokości 115,55 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 997,52 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia;

- płatność za zazielenienie w wysokości 747,03 zł.

Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR (dalej: "Dyrektor"), decyzją z dnia 12 czerwca 2020 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że rolnik zadeklarował do płatności obszarowych m.in. działkę rolną B(B1) o łącznej powierzchni 2,76 ha, której fragment, stanowiący uprawę żyta ozimego o areale 1,41 ha położony był na działce ewidencyjnej o numerze [...], zlokalizowanej w województwie [...], powiecie [...], gminie S., obrębie K. W wyniku kontroli krzyżowej wyszło na jaw, że na działce nr [...] działki rolne zadeklarował również inny wnioskodawca – W.Z., który wskazał, że na spornym gruncie uprawia 1,41 ha owsa. Natomiast łączny zadeklarowany przez wszystkich rolników obszar gruntów rolnych przekroczył wartość maksymalnego kwalifikowanego obszaru działki nr [...], który wynosił 1,41 ha. W tej sytuacji, stosownie do art. 29 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 227 z 31.07.2014 r., str. 69, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 809/2014", wszczęto odpowiednią procedurę, by wyjaśnić, który z rolników jest faktycznym użytkownikiem spornej nieruchomości oraz, czy Skarżącemu przysługują płatności obszarowe do działki rolnej B(B1) położonej działce ewidencyjnej będącej przedmiotem sporu.

W wyniku poczynionych ustaleń stwierdzono, że rzeczywistym użytkownikiem spornej nieruchomości to J.Z., nie zaś strona niniejszego postępowania, ani też drugi z uczestników konfliktu kontroli krzyżowej – W.Z. W przeważającej mierze to J.Z. decydował jakie i kiedy zabiegi agrotechniczne wykonywane będą na działce nr [...], w tym postanowił zniszczyć uprawę wysianą uprzednio przez Skarżącego i zastąpić ją własnym zasiewem, zebranym ostatecznie i spożytkowanym przez siebie. J.Z. był także posiadaczem działki będącej przedmiotem sporu w dniu 31 maja 2019 r., co w świetle przepisu art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1312), zwanej dalej "ustawą o płatnościach", warunkuje przyznanie płatności. Natomiast Skarżący w tej dacie nie był w stanie w sposób rzeczywisty i skuteczny użytkować rolniczo działki nr [...].

Tym samym z wniosku złożonego przez Skarżącego należało wykluczyć część działki rolnej B(B1) położoną na spornej działce ewidencyjnej.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor zauważył, że w rozpoznawanej sprawie nie było podstaw do odstąpienia od wymierzania kary administracyjnej na zasadach określonych w art. 15 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. U. L 181/48 z 20.06.2014), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 640/2014", w którym przewidziano odstępstwa od stosowania kar administracyjnych m.in. wynikających z art. 19a ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014. Skarżący miał bowiem pełną świadomość, że wysiana przez niego uprawa została zniszczona przez osoby trzecie, co miało miejsce wiosną 2019 roku, a mimo tego w żaden sposób nie poinformował o tym fakcie ARiMR, aż do chwili wszczęcia postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji. Skarżący nie mógł zatem pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że złożony przez niego wniosek jest zgodny ze stanem faktycznym, tym bardziej, że posiadał on wiedzę na temat obciążenia nieruchomości roszczeniami osób trzecich.

Dyrektor wyjaśnił nadto, że przedmiotem ustaleń był stan faktyczny, jaki miał miejsce na spornym gruncie w 2019 roku, bez znaczenia dla wyniku sprawy pozostają zatem losy prawne tej nieruchomości w latach ubiegłych. Przy czym przepisy dotyczące płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego nie wymagają, aby wykazywać się prawem własności lub posiadania do gruntów deklarowanych we wniosku. Można użytkować dany grunty bez tytułu prawnego, nawet pozostając w złej wierze i wyłącznie z tego tytułu mieć prawo do uzyskania płatności.

Z.G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora z dnia 12 czerwca 2020 r.

Zaskarżonej decyzji zarzucił pominięcie praw własności oraz stanu faktycznego, naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci:

a) Art. 6, art. 7 oraz art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2020r. poz. 256 z późn. zm., zwanej dalej "k.p.a.") poprzez naruszenia i brak rozważenia stanu faktycznego i prawnego,

b) Art. 104 par. 1 i 2 k.p.a. przez wydanie w sprawie administracyjnej odmowy przyznania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego,

c) Podejrzenie wykorzystywania prawa do podtrzymywania przestępstwa przez Gminę dowód odpowiedź z dnia 05.08.2020r. nr [...] oraz pominięcie wniosku do Gminy z dnia 23.07.2020r.,

d) W celu wiarygodności powyższego Skarżący powołał akta Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dn. 09.10.2019 sygn. Akt II SA/Gd338/19,

e) Art. 138 par. 1 pkt 1 i par. 2 k.p.a. decyzji polegające na utrzymaniu w mocy przez Organ II instancji decyzji Organu I instancji pomimo naruszenia przepisów postępowania przepisów prawa materialnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe zarzuty na uwadze Skarżący wniósł:

1) Na podstawie art. 145 par. 1 pkt 2 p.p.s.a. o stwierdzenie nieważności zaskarżanej decyzji oraz na mocy art. 135 p.p.s.a. o stwierdzenie nieważności decyzji ją poprzedzającej tj. decyzji nr [...] z dn. 03.03.2020 w sprawie odmowy przyznania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego,

2) Uruchomienie przyznania pełnej płatności w ramach wsparcia bezpośredniego.

Na podstawie art. 106 par. 6 p.p.s.a. Skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci:

1) Decyzji Wojewody z dnia 27.12.1993 [...] na okoliczność poświadczenia nieprawdy Gminnej Komisji Inwentaryzacyjnej (pomijając zastrzeżenia J.K. z 15.12.1993 i 27.01.1994 co skutkowało wydaniem decyzji z pominięciem własności dochodzonej nieruchomości) wydaniem powyższej decyzji pozwalającej na wydanie księgi wieczystej [...] jako własności Gminnej

2) Ujawnionej umowy dzierżawnej z dnia 10.05.1971r. przez W.K. jako z majątku poniemieckiego co jest pominięciem własności L.K. zapisanej w KW [...] od 1950r. (powyższe daje podejrzenie zawłaszczenia). Wobec powyższego Skarżący prosi o rozważenie przywrócenia zapisania własności w księdze wieczystej jako własności L.K.

W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że własność gminy została ustanowiona w wyniku poświadczenia nieprawdy przez urzędników Komisji Inwentaryzacyjnej. Jednocześnie wniósł o przywrócenie stanu faktycznego zgodnego z prawem i zaniechanie naruszeń prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

W piśmie procesowym z dnia 22 lutego 2021 r. Skarżący wniósł o unieważnienie decyzji Wojewody z dnia 27 grudnia 1993 r. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu szczegółowo przedstawił losy prawne nieruchomości, która została zadeklarowana do płatności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), stanowiąc w art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) - dalej w skrócie p.p.s.a. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Stwierdzenie przez sąd, że zaskarżony akt wydano z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, musi skutkować jego uchyleniem - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c.

W tak określonym zakresie kognicji sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wyjaśnić, że przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora ARiMR z dnia 12 czerwca 2020 r. w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Przedmiotem oceny Sądu nie mogą być zatem poddane inne akty prawne wydane w związku z nieruchomością zadeklarowaną do dopłat przez różne organy na przestrzeni dziesięcioleci, jak tego oczekuje Skarżący.

Stosownie do art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach płatności obszarowe przyznawane są do powierzchni działki rojnej będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności. Przy czym pojęcie posiadania, jako warunek przyznania przedmiotowych płatności nie jest regulowane w tej ustawie. Użyte pojęcie posiadania należy więc interpretować zgodnie przepisami kodeksu cywilnego, z uwzględnieniem krajowych i wspólnotowych przepisów dotyczących płatności do gruntów rolnych. Sąd podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, również prezentowane przez WSA w Gdańsku (por. między innymi wyrok z 17 lipca 2007r., w sprawie I SA/Gd 283/07), że posiadanie gruntów w ujęciu cywilistycznym jest niedostateczne i nie stanowi wystarczającej przesłanki do ubiegania się o płatności obszarowe, zaś pojęcie posiadanie na gruncie ustawy o płatnościach bezpośrednich należy odczytywać w drodze wykładni celowościowej, z uwzględnieniem krajowych i wspólnotowych przepisów dotyczących płatności do gruntów rolnych. W tym stanie pojęcie posiadania gruntów rolnych, w rozumieniu ustawy o płatnościach bezpośrednich, należy rozumieć jako faktyczne użytkowanie gruntów rolnych.

Za takim jego rozumieniem przemawia to, że celem płatności (dopłat) jest dofinansowanie do produkcji rolnej, pomoc rolnikom, którzy faktycznie użytkują będące w ich posiadaniu grunty rolne, a nie tylko są formalnymi posiadaczami gruntów, co do których wnioskują o dopłaty.

Zatem, aby zostać beneficjentem pomocy w ramach przedmiotowej płatności nie wystarczy być posiadaczem (samoistnym) działek rolnych w rozumieniu kodeksu cywilnego, ale należy je również rolniczo użytkować. Ta właśnie okoliczność powoduje, że organ rozpoznający wniosek pomocowy jest zobowiązany przede wszystkim ocenić, czy wnioskodawca faktycznie posiada grunty rolne, których ma dotyczyć płatność oraz czy utrzymuje wszystkie grunty zgodnie z normami użytkując je rolniczo (por. wyrok NSA z 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II GSK 227/07, wyrok WSA w Gdańsku z 17 lipca 2007 r., w sprawie I SA/Gd 283/07, wyrok WSA warszawa z 19 stycznia 2009 r. w sprawie V SA/Wa 1562/08; wyrok WSA Warszawa z 9 stycznia 2009 r. w sprawie V SA/WA 1742/08).

Istotą przedmiotowych płatności jest więc to, że są one przyznawane osobie, która rzeczywiście użytkuje grunty, tzn. decyduje, jakie rośliny uprawiać, jakich dokonywać zabiegów agrotechnicznych, zbiera plony, utrzymuje te grunty zgodnie z normami dobrej kultury rolnej.

W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 stycznia 2008 r., w sprawie II GSK 227/07, podkreślono, że płatności są formą wsparcia finansowego w ramach wspólnej polityki rolnej, będącej jednym z celów Unii Europejskiej, określonych w art. 33 traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE); system dopłat bezpośrednich został ustanowiony dla wyrównania dochodowości gospodarstw rolnych, poprawy warunków życia, pracy i produkcji w rolnictwie. Krajowy ustawodawca określając szczegółowe warunki przyznawania płatności wskazuje na posiadanie, jako ustawowo określoną przesłankę warunkującą skuteczne rozpoznanie wniosku i odnosi to pojęcie do posiadania w rozumieniu przepisów ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.; dalej jako k.c.). Stosownie do treści art. 336 k.c., posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). W orzecznictwie sądowym prezentowany jest pogląd, że o posiadaniu i jego postaci decyduje wyłącznie sposób władania rzeczą. Władanie w sposób odpowiadający korzystaniu z rzeczy przez właściciela, czyli inaczej mówiąc władanie we własnym imieniu i dla siebie, jest posiadaniem samoistnym, a władanie w sposób odpowiadający korzystaniu z rzeczy w ramach innego prawa niż własność, czyli władanie podporządkowane posiadaniu samoistnemu innej osoby, jest posiadaniem zależnym (por. postanowienie SN z 9 maja 2003 r., sygn. akt V CK 13/03, postanowienie SN z 13 stycznia 2004 r., sygn. akt V CK 131/03). natomiast w doktrynie podkreśla się, iż posiadanie w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego, może stanowić element prawa podmiotowego, będąc przejawem prawa przysługującego właścicielowi (posiadanie zgodne z prawem) ale może także wskazywać na stan faktycznego władztwa nad rzeczą i to w sytuacji, gdy prawo wykonywane faktycznie przez posiadacza służy innemu podmiotowi (posiadanie bezprawne) (por. K. Pietrzykowski, kodeks cywilny. Komentarz, Warszawa 2005, str. 799).

To rozróżnienie rodzajów posiadania ma istotne znaczenie, z uwagi na to, że konstrukcja instytucji płatności wynika ze wspólnej polityki wspierania dochodów rolników i dotyczy, co wynika bezpośrednio z prawa wspólnotowego, pomocy finansowej udzielanej tylko tym podmiotom, które są faktycznie użytkownikami gruntów rolnych. Tak więc dla uzyskania płatności nie wystarczy być posiadaczem działek rolnych w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego, ale ponadto należy je rolniczo użytkować.

Przyjąć należy, że warunkiem uzyskania płatności jest posiadanie gruntów w znaczeniu ich rolniczego użytkowania, obejmującego nie tylko dokonanie zasiewów ale także m.in. wykonywanie zabiegów pielęgnacyjnych, utrzymywania gruntów w dobrej kulturze rolnej, w tym także nawożenia, zbierania plonów, czy decydowanie o innym przeznaczeniu.

Przy takim ujęciu użytkowania, jako przesłanki posiadania, zasadnie w zaskarżonej decyzji uznano, że w rozpatrywanej sprawie Skarżący - w odniesieniu do spornej działki - faktycznie nie użytkował jej w powyższym znaczeniu.

Jak bowiem ustalono w toku postępowania tytuł prawny do spornej działki, w postaci umowy dzierżawy z dnia 8 lutego 2019 r., zawartej z Wójtem Gminy na okres od 8 lutego 2019 r. do 7 lutego 2020 r., posiadał J.Z.. W § 1 ust. 2 tej umowy wskazano, że stan prawny nieruchomości uregulowano w księdze wieczystej nr KW [...], zgodnie z treścią której właścicielem m.in. działki ewidencyjnej nr [...] jest Gmina. Do dnia wydania zaskarżonej decyzji wpis dotyczący własności spornej nieruchomości nie został obalony, korzysta on więc z domniemania prawdziwości. Trafnie przy tym zauważył Dyrektor, że okres obowiązywania umowy dzierżawy obejmuje cały cykl rozwojowy uprawianego na gruncie przez J.Z. owsa, będącego rośliną jarą, wzrastającą w jednym okresie wegetacyjnym.

Jakkolwiek z akt sprawy wynika, że Skarżący podejmował czynności i wykonywał prace rolnicze, mając na celu użytkowanie rolnicze działki nr [...], to przeprowadzenie tych czynności nie uprawnia Skarżącego do uzyskania płatności obszarowych. Należy je bowiem uznać za przejaw krótkotrwałego rolniczego użytkowania działki ewidencyjnej nr [...]. Z zeznań Skarżącego wynika, że jesienią 2018 przygotował on grunt wykonując oprysk przeciwko chwastom, dokonał kultywacji terenu, nawoził go preparatem polifoska, po czym zasiał na działce żyto ozime. Zeznania te pozostają po części w sprzeczności z zeznaniami J.Z., który również twierdzi, że prowadził prace przygotowawcze na spornym gruncie jesienią 2018 roku, wskazując m.in., że przeprowadził kultywację ziemi oraz jej orkę.

Okolicznością bezsporną, potwierdzoną w zeznaniach zarówno Skarżącego, jak i J.Z. jest fakt, że wysiewu żyta ozimego na działce nr [...] dokonał Skarżący. Skarżący wykorzystał do tego własny sprzęt rolniczy oraz ziarno nabyte od W.G., który na zlecenie Skarżącego wysiał je przy użyciu posiadanych przez niego ciągnika oraz siewnika. Jak wynika z map pokrycia terenu pochodzących z satelity S. 2A operującego w ramach programu C. (dane dostępne pod adresem [...]), według stanu z dnia 2 marca 2019 r. cały teren działki nr [...] jest równomiernie porośnięty roślinnością, która z całą pewnością stanowi wysianą przez Skarżącego oziminę.

Uprawa żyta ozimego założona przez Skarżącego została jednak zniszczona, a w jej miejsce kolejny użytkownik gruntu wysiał we własnym zakresie owies. Jak wyjaśnił W.Z. żyto zostało zniszczone poprzez orkę ziemi, która miała miejsce w dniu 20 marca 2019 r. Okoliczność tę potwierdza zobrazowanie satelitarne z dnia 30 marca 2019 r., na którym teren pozbawiony jest roślinności.

Jak ustalono w postępowaniu odwoławczym wiosną 2019 roku na spornej działce siewu owsa dokonał J.Z., który kolejno nieprzerwanie użytkował tę działkę podczas całego sezonu wegetacyjnego 2019 roku, aż po okres pokosu i przygotowania gruntu pod kolejny sezon wegetacyjny po zbiorach. Z zeznań J.Z. wynika zwłaszcza, że to on w maju-czerwcu 2019 dokonał oprysku chwastobójczego, zaś w lipcu 2019 roku skosił zboże za pomocą własnego kombajnu. Okoliczności te potwierdzają zdjęcia satelitarne z dnia 3 czerwca 2019 r. oraz 20 lipca 2019 r. W pierwszej z tych dat widoczna jest uprawa na działce nr [...], natomiast na kolejnym zdjęciu teren pozbawiony jest już roślinności uprawnej.

Trafnie zatem przyjęły orzekające w sprawie organy, że faktycznym użytkownikiem spornej nieruchomości, uprawnionym do uzyskania płatności był J.Z..

W przeważającej mierze to J.Z. decydował bowiem jakie i kiedy zabiegi agrotechniczne wykonywane będą na działce nr [...], w tym postanowił zniszczyć uprawę wysianą uprzednio przez Skarżącego i zastąpić ją własnym zasiewem, zebranym ostatecznie i spożytkowanym przez siebie. J.Z. był także posiadaczem działki będącej przedmiotem sporu w dniu 31 maja 2019 r., co w świetle przepisu art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach, warunkuje przyznanie płatności. Natomiast Skarżący w tej dacie nie był w stanie w sposób rzeczywisty i skuteczny użytkować rolniczo działki nr [...].

Tym samym z wniosku złożonego przez Skarżącego, zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o płatnościach wykluczono część działki rolnej B(B1) położoną na spornej działce ewidencyjnej.

Przedstawione w skardze argumenty oraz dokumenty, związane z konfliktem co do prawa własności spornej działki nie mogły odnieść oczekiwanego przez Skarżącego skutku, albowiem kwestia posiadania tytułu prawnego do gruntu deklarowanego we wniosku o przyznanie płatności nie jest decydująca przy przyznaniu tych płatności. Organy ARiMR nie mają przy tym kompetencji do rozstrzygania sporów prawnych dotyczących prawa do gruntu. Jak już bowiem szeroko wyjaśniono wyżej warunkiem przyznania płatności nie jest posiadanie tytułu prawnego do zadeklarowanego obszaru, lecz jego faktyczne rolnicze użytkowanie przez wnioskodawcę.

Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.