Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 509/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6075 Działalność zawodowa w dziedzinie gospodarowania nieruchomościami
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 182  ust. 1 i 2,  art. 187  ust. 2,  art. 196
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art. 6,  art. 7,  art. 8,  art. 77  par. 1 i  art. 80,  art. 103  par. 7
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145  par. 1  pkt 1  lit. a i c,  art. 152,  art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Daniela Kozłowska Sędzia WSA Maria Tarnowska Protokolant Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2009 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa nieruchomościami 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz R. S. kwotę 361,30 (trzysta sześćdziesiąt jeden 30/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] odmawiającą nadania R. S. licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami.

W toku postępowania ustalono następujący stan faktyczny.

R. S. zwrócił się z wnioskiem o nadanie licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami.

W dniu 6 sierpnia 2008 r. Państwowa Komisja Kwalifikacyjna przeprowadziła postępowanie kwalifikacyjne, w trakcie którego rozpatrzyła ww. wniosek. Ustaliła ona, że kandydat przedstawił dyplom ukończenia studiów podyplomowych na Uniwersytecie [...] w latach 2001-2002 - w zakresie wyceny i gospodarki nieruchomościami. Studia te zostały zarejestrowane w Urzędzie Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast pod nr [...] i realizowały minimum programowe dla studiów podyplomowych z zakresu wyceny nieruchomości. Komisja stwierdziła, że na podstawie ww. dokumentów oraz zaświadczenia z uczelni z dnia [...] listopada 2007 r., nie wynika, iż kandydat spełnił minimalne wymogi programowe dla studiów podyplomowych w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami, ogłoszone w załączniku do komunikatu Ministra Infrastruktury z dnia 23 grudnia 2004 r. (Dz. Urz. MI nr 23 poz. 251).

Zdaniem Komisji powyższe stanowi niespełnienie wymogu, o którym mowa w art. 182 ust.1 pkt 4 w związku z art. 196 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). W związku z tym postępowanie kwalifikacyjne w sprawie nadania licencji zawodowej pośrednika w obrocie nieruchomościami zostało uznane za zakończone wynikiem negatywnym - na podstawie przepisu § 43 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 15 lutego 2008 r.

Następnie Minister Infrastruktury decyzją z [...] grudnia 2008 r. nr [...] odmówił nadania R. S. licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami - zgodnie z ustaleniami dokonanymi przez Państwową Komisję Kwalifikacyjną.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył R. S., zarzucając, iż Minister uznał - wbrew treści złożonych dokumentów - że wnioskodawca nie ukończył studiów podyplomowych w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. Podniósł też obrazę zasady nie działania prawa wstecz poprzez uznanie, iż ukończone przez niego w 2002 r. studia podyplomowe musiały spełniać wymogi programowe określone przez Ministra Infrastruktury w 2004 r. oraz obrazę zasady zaufania obywateli do państwa prawa, a także obrazę zasady ochrony interesów w toku, poprzez kwestionowanie programu ukończonych przez wnioskodawcę studiów podyplomowych, który to program został zatwierdzony przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, jako odpowiedni dla tego typu studiów (decyzja nr [...]). W konsekwencji zarzucał naruszenie art. 182 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - poprzez odmowę nadania licencji zawodowej pośrednika w obrocie nieruchomościami osobie spełniającej wymagania ustawowe.

Minister Infrastruktury przekazał sprawę Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej, która w dniu 21 stycznia 2009 r. ponownie przeprowadziła postępowanie kwalifikacyjne i oceniła zebrany w sprawie materiał dowodowy.

Komisja ustaliła, że załączony program zajęć na Podyplomowych Studiach Wyceny i Gospodarki Nieruchomościami - wydany przez Uniwersytet [...] - nie uwzględnia minimum programowego dla studiów podyplomowych w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami ogłoszonych w załączniku do komunikatu Ministra Infrastruktury z dnia 23 grudnia 2004 r. (Dz. Urz. MI nr 23 poz. 251) - z uwagi na brak realizacji poszczególnych zagadnień w ich programie. Dodała, iż brak było w programie studiów podyplomowych opisu realizacji liczby godzin. Powyższe stanowi zatem niespełnienie wymogu określonego w art. 182 ust. 1 pkt 4 oraz art. 196 ust. 1 ww. ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Ponadto Komisja wskazała, że przed określeniem minimum programowego dla studiów podyplomowych w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami ogłoszonego w załączniku do komunikatu Ministra Infrastruktury z dnia 23 grudnia 2004 r. (Dz. Urz. MI nr 23 poz. 251), wcześniejsze przepisy regulowały minimum dla kursów, a nie studiów podyplomowych.

Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...].

W uzasadnieniu orzeczenia organ stwierdził, że wynik przeprowadzonego przez Komisję Kwalifikacyjną postępowania jest wiążący dla Ministra i stanowi podstawę do wydania świadectwa nadania licencji zawodowej, bądź wydania decyzji o odmowie nadania takiej licencji (wyrok WSA, sygn. akt I SA 2050/03). Zaś z protokołu postępowania kwalifikacyjnego, sporządzonego w dniu 6 sierpnia 2008 r. i w dniu 21 stycznia 2009 r. wynika, że postępowanie z wniosku R. S. zakończyło się wynikiem negatywnym.

Na powyższą decyzję Ministra Infrastruktury R. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - wnosząc o jej uchylenie.

Skarżący zarzucił decyzji:

- dowolne uznanie, wbrew treści złożonych dokumentów, iż wnioskodawca nie ukończył studiów podyplomowych w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami,

- obrazę konstytucyjnej zasady nie działania prawa wstecz poprzez uznanie, iż ukończone przez wnioskodawcę studia podyplomowe w 2002 r. musiały spełniać wymogi programowe określone przez Ministra Infrastruktury w 2004 r.,

- obrazę zasady zaufania obywateli do państwa prawa,

- obrazę zasady ochrony interesów w toku oraz bezpodstawne kwestionowanie praw nabytych - poprzez kwestionowanie programu ukończonych przez wnioskodawcę studiów podyplomowych, który to program został zatwierdzony przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, jako odpowiedni dla tego typu studiów podyplomowych (decyzja nr [...]).

W konsekwencji skarżący zarzucił obrazę art. 182 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, poprzez niewłaściwe zastosowanie prawa i odmowę nadania licencji zawodowej pośrednika w obrocie nieruchomościami osobie spełniającej wymagania ustawowe, określone w tymże przepisie prawa.

W uzasadnieniu skargi R. S. stwierdził, że orzekając o odmowie nadania licencji, Państwowa Komisja Kwalifikacyjna i Minister Infrastruktury pominęli, iż ukończone przez wnioskodawcę studia podyplomowe "Wycena i Gospodarka Nieruchomościami" obejmowały swym zakresem nie tylko studia podyplomowe w zakresie wyceny nieruchomości, lecz jednocześnie studia podyplomowe w zakresie pozostałych zawodów regulowanych ustawą o gospodarce i nieruchomościami - co potwierdza zaświadczenie wydane przez Wydział Prawa i Administracji Uniwersytetu [...]. Podniósł też, że program ukończonych przez niego studiów różni się od wymogów minimum programowego wprowadzonego w 2004 r., jednakże ich realizacja winna być egzekwowana jedynie w odniesieniu do studiów rozpoczynających się po wydaniu tychże minimów. Taką interpretację przepisów zawarto m.in. w informacji z dnia 25 października 2007 r. zamieszczonej na stronie internetowej Ministerstwa Infrastruktury w dniu 28 stycznia 2008 r. oraz w piśmie Ministerstwa Infrastruktury z dnia 12 grudnia 2007 r. - będącego odpowiedzią na jego pismo z dnia 12 listopada 2007 r. W tym ostatnim zwrócił się on do Ministerstwa z zapytaniem, czy ukończone przedmiotowe studia podyplomowe uprawniają go do rozpoczęcia praktyki oraz uzyskania licencji pośrednika w obrocie nieruchomościami.

Dodał, że zastosowana przez Ministra oraz Państwową Komisję Kwalifikacyjną interpretacja przepisów art. 182 ustawy o gospodarce nieruchomościami pozostaje w sprzeczności z wyrażoną w art. 2 Konstytucji zasadą państwa prawa a także wynikającymi z niej zasadami - zaufania obywateli do organów państwa oraz ochrony interesów w toku. Działał on w zaufaniu do postanowień centralnego organu państwa w przedmiocie zarejestrowania studiów podyplomowych w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami i ukończył takie studia. Nie do przyjęcia jest zatem teza, jakoby prawo działało wstecz i wymogi przewidziane w 2004 r. musiałyby być spełnione już w roku 2002 r. Minister pominął, iż art. 196 ustawy o gospodarce nieruchomościami w jego brzmieniu sprzed 22 września 2004 r. przewidywał obowiązek uzgodnienia programu studiów podyplomowych z właściwym organem - co też zostało dokonane. Urząd Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast zarejestrował prowadzone studia podyplomowe "Wycena i Gospodarka Nieruchomościami" pod numerem [...]. Ich program przewidywał jednocześnie studia podyplomowe z zakresu wyceny nieruchomości, pośrednictwa w obrocie nieruchomościami i zarządzania nieruchomościami. Zatem zastosowana przez Ministra interpretacja przepisów w istocie rozszerzyła zakres wymagań określonych w art. 182 ust 1 pkt 1-5 ustawy o gospodarce nieruchomościami – a takiego uprawnienia Minister nie posiada.

Skarżący zważył także, iż został dopuszczony do odbycia praktyki zawodowej, a rozpocząć ją może jedynie osoba, która ukończyła studia podyplomowe w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. Mimo to organizator praktyk [...] Stowarzyszenie [...] i wydająca dziennik praktyk [...] Federacja [...] nie miały zastrzeżeń, co do faktu spełnienia przez wnioskodawcę wymagań ustawowych.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie.

Minister stwierdził, że powyższe zarzuty stanowią powtórzenie zastrzeżeń podniesionych przez skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - których on nie podzielił i uznał za bezpodstawne.

Dodał, że program studiów w zakresie wyceny i gospodarki Nieruchomościami w 2002 roku został zarejestrowany pod nr [...]. Jednakże dokonano wyłącznie uzgodnienia programu studiów podyplomowych w zakresie wyceny nieruchomości. Ponadto, w okresie odbywania przez kandydata studiów podyplomowych, tj. w roku akademickim 2001/2002 r., nie obowiązywały minima programowe. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast nie wydał żadnego minimum programowego dla studiów podyplomowych w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. Jedyne minimum programowe dla studiów podyplomowych, w czasie funkcjonowania tego organu, zostało przygotowane dla zakresu szacowania nieruchomości. Pozostałe dwa zawody miały określone minimalne wymogi programowe dla kursów specjalistycznych.

Przedstawiony program przedmiotowych studiów nie odpowiada tym ww. minimalnym wymogom programowym - obowiązującym w okresie odbywania przez skarżącego studiów podyplomowych, tj. w latach 2001/2002.

Minister uznał też, że Państwowa Komisja Kwalifikacyjna w postępowaniu kwalifikacyjnym jest wyłącznym podmiotem uprawnionym do czynności stwierdzenia spełniania wymogów uprawniających kandydata do otrzymania licencji pośrednika w obrocie nieruchomościami, zaś żaden inny podmiot ich nie posiada – także podmioty wydające dziennik praktyk i organizujące praktyki.

W piśmie procesowym z dnia 20 maja 2009 r. skarżący podtrzymał twierdzenia i żądania skargi w całości oraz wniósł o nieuwzględnienie odpowiedzi Ministra Infrastruktury na skargę w części, w jakiej Minister podniósł nowe okoliczności, które nie były przedmiotem orzekania w decyzjach wydanych w niniejszym postępowaniu.

W uzasadnieniu pisma skarżący stwierdził, że Minister jako podstawę odmowy nadania przedmiotowego uprawnienia wskazywał jedynie okoliczność, iż ukończone przez niego w 2002 roku studia podyplomowe nie spełniały wymogów minimum programowego dla studiów podyplomowych w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami wydanego w 2004 r. Jednakże w odpowiedzi na skargę Minister stwierdził - jakoby ukończone przez skarżącego studia podyplomowe w ogóle nie były uzgodnione z Urzędem Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast. Okoliczność ta nie była podnoszona w postępowaniu administracyjnym. Skarżący nie miał zatem możliwości odniesienia się do niej. Działanie Ministra naruszyło zatem art. 11 kpa (zasadę przekonywania) i art. 8 kpa (zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa). Okoliczności te winny zostać pominięte, jako nie będące przedmiotem rozpoznania Sądu.

Skarżący stwierdził też, że argument Ministra, iż ukończone przez niego studia nie obejmowały swoim zakresem w ogóle zagadnień dotyczących pośrednictwa w obrocie nieruchomościami i zarządzania nimi i nie były nawet zarejestrowane w tym okresie - jest chybiony.

W piśmie do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia 17 kwietnia 2002 r. Kierownik Studium prof. dr hab. S. K. zwróciła się o wyrażenie zgody na zaliczanie przez Państwową Komisję Kwalifikacyjną Studiów Podyplomowych Wyceny i Gospodarki Nieruchomościami prowadzonych w Uniwersytecie [...] w K jako kształcących zarówno w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami jak i zarządzana nieruchomościami. Na piśmie tym Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w dniu 18 kwietnia 2002 r. umieścił odręczną adnotację o treści: "Zgoda".

Następnie Urząd Mieszkalnictwa wskazał, iż w celu uznania podyplomowych studiów jako uprawniających do ubiegania się o nadanie licencji pośrednika i zarządcy, należy program tych studiów rozszerzyć o 70 godzin zarządzania nieruchomościami i 47 godzin pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. Odpowiedzią na to pismo było stosowne uzupełnienie programu studiów - co wynika z pisma Kierownika Studiów z dnia 29 sierpnia 2002 r. - a także przeprowadzenie kursu uzupełniającego dla absolwentów Podyplomowego Studium Wyceny i Gospodarki Nieruchomościami. W związku z powyższym, Urząd Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast pismem z dnia 27 września 2002 r. zawiadomił Kierownika Podyplomowych Studiów, iż należy jego program traktować jako uzgodniony w tym zakresie w świetle art. 196 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Ponadto, że uprawnia on do przyjmowania przez Państwową Komisję Kwalifikacyjną ds. Uprawnień i Licencji Zawodowych programu tych studiów - jako spełniających wymogi określone przepisami tej ustawy.

Skarżący dodał, że część absolwentów sprzed 2004 r. uzyskała już licencje pośredników w obrocie nieruchomościami i zarządców nieruchomości - nie zarzucano im, iż wspomniane studia nie kształcą w tym zakresie. W tym stanie rzeczy, w takim samym stanie faktycznym powinny zapadać decyzje administracyjne tej samej treści (por. wyrok NSA z dnia 26.10.1984 r. II SA 1161/84, ONSA 1984, z. 2. poz. 97)

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak i poprzedzająca ją decyzja naruszają przepisy prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2009 r. utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2008 r. odmawiającą nadania R. S. licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami.

Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) zwanej dalej "ustawą", w postępowaniu o nadanie licencji zawodowej Minister Infrastruktury opiera swoje rozstrzygnięcie na ustaleniach Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej zawartych w protokole sporządzonym przez sekretarza zespołu kwalifikacyjnego - którymi jest związany. Nie zwalnia to jednak organu administracji publicznej właściwego w sprawie nadania tej licencji, z obowiązku oceny prawidłowości przeprowadzonych przez Komisję postępowania kwalifikacyjnego i weryfikacji ustaleń zawartych w protokole, w kontekście obowiązujących przepisów prawa. Dopiero pozytywny wynik kontroli działalności Komisji, tj. uznanie, że postępowanie kwalifikacyjne prowadziła ona w zgodzie z właściwymi przepisami, a jej stanowisko znajduje oparcie w zgromadzonych dowodach i odpowiada prawu, obliguje Ministra do wydania w sprawie decyzji zgodnej ze stanowiskiem Komisji.

Takiej oceny w niniejszej sprawie zabrakło, przez co wydane decyzje naruszają przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Przesłanki nadania osobie fizycznej licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami zostały określone w art. 182 ust. 1. ww. ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Licencję zawodową nadaje się osobie fizycznej, która:

1) posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2) nie była karana za przestępstwa przeciwko mieniu, dokumentom, za przestępstwa gospodarcze, za fałszowanie pieniędzy, papierów wartościowych, znaków urzędowych, za składanie fałszywych zeznań oraz za przestępstwa skarbowe;

3) posiada wyższe wykształcenie;

4)ukończyła studia podyplomowe w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami;

5) odbyła praktykę zawodową w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami.

Odnosząc się do kwestii realizacji minimum programowego ukończonych przez R. S. studiów podyplomowych podnieść należy, że studia te skarżący ukończył w 2002 r. Zaś organ w zaskarżonej decyzji stwierdził, że nie spełniają one wymogów określonych w załączniku do komunikatu Ministra Infrastruktury z dnia 23 grudnia 2004 r. (Dz. Urz. MI nr 23, poz. 251).

Sąd uznał zatem, że rację ma skarżący podnosząc, iż minimum programowe ogłoszone w 2004 r. nie może się odnosić do programu nauczania realizowanego w toku studiów ukończonych 2 lata przed opublikowaniem tych wymogów programowych. Przeciwne stanowisko prowadziłoby do niemożliwej do zaakceptowania z punktu widzenia demokratycznego państwa prawa sytuacji działania prawa wstecz. Oznacza to, że nie można zarzucić stronie, iż studia rozpoczęte przed wydaniem komunikatu Ministra Infrastruktury z grudnia 2004 r. nie spełniły wymogów tam zawartych. Bowiem powinny one spełniać wymogi opublikowane najpóźniej w trakcie ich trwania.

Sąd zauważył, że w odpowiedzi na skargę organ stwierdził, iż ukończone przez skarżącego studia zostały zarejestrowane w Urzędzie Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast pod nr [...] i realizowały jedynie minimum programowe dla studiów podyplomowych z zakresu wyceny nieruchomości. Natomiast ich program nie został uzgodniony w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami z właściwym organem - zgodnie z art. 196 ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym w 2002 r. Jednakże ze złożonych przez skarżącego do akt sprawy kopii dokumentów, nadesłanych przy piśmie procesowym z dnia 20 maja 2009 r. wynika, że pismem z dnia 17 kwietnia 2002 r. Kierownik Podyplomowego Studium Wyceny i Gospodarki Nieruchomościami prof. dr hab. S. K. zwróciła się do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast o wrażenie zgody na zaliczanie przez Państwową Komisję Kwalifikacyjną przedmiotowych studiów - jako spełniających wymogi zawarte w art. 182 ust. 2 i 187 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Na piśmie tym znajduje się napisany ręcznie tekst "zgoda" oraz prawdopodobnie podpis ówczesnego Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast. Natomiast w piśmie z dnia 26 czerwca 2002 r. Prezes Urzędu poinformował, że zgoda, której udzielił, dotyczy wyłącznie postępowań kwalifikacyjnych związanych ze zdobywaniem uprawnień zawodowych rzeczoznawcy majątkowego. Dodał, iż jej rozszerzenie na uznawanie programu studium - jako spełniającego wymogi obowiązujące przy ubieganiu się o nadanie licencji zawodowych pośredników w obrocie nieruchomościami i zarządców nieruchomości - jest możliwe po uzupełnieniu programu studiów we wskazany przez Urząd sposób. Na zakończenie Prezes stwierdził, że w przypadku skorygowania programu Studium nie będzie przeszkód w uznawaniu jego następnych edycji jako spełniających wymogi obowiązujące przy ubieganiu się o nadanie licencji zawodowych w pozostałych zawodach uregulowanych w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Następnie pismem z dnia 29 lipca 2002 r. Kierownik ww. studium zawiadomił, że przeprowadził kurs uzupełniający, zgodny z wskazaniami i wniósł o nadanie stosownych numerów temu studium w zakresie kursów spełniających wymogi obowiązujące przy ubieganiu się o nadanie licencji zawodowych w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami oraz zarządzania nieruchomościami. Pismem z dnia 27 września 2002 r. Urząd Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast poinformował, że uwzględnienie minimum programowego należy traktować jako uzgodnienie programu, o którym mowa w art. 196 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Dodał, że świadectwa z odpowiednią klauzulą oraz nr [...] dla studium będą przyjmowane przez Państwową Komisję Kwalifikacyjną jako spełniające wymogi do uzyskania przedmiotowych licencji.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że organ nie zebrał i nie rozpatrzył materiału dowodowego w sposób określony w art. 77 § 1 kpa tj. w sposób wyczerpujący i w myśl art. 80 kpa. Minister bowiem nie uwzględnił w tym postępowaniu przedstawionych przez skarżącego - przy piśmie z dnia 20 maja 2009 r. - dokumentów. Podważają one w istotny sposób twierdzenia organu zawarte zarówno w decyzji jak i w odpowiedzi na skargę. Dlatego powinny zostać uwzględnione jako dowód, a ich znaczenie dowodowe zbadane.

Należy w tym miejscu podkreślić, że Sąd - dokonując oceny zaskarżonych decyzji - nie mógł wziąć pod uwagę argumentów, które zostały podniesione w odpowiedzi na skargę, gdyż nie mogą one zostać uwzględnione na tym etapie postępowania - w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Należy też zauważyć, że kwestionowanie przez organ administracji publicznej ukończenia przez skarżącego studiów podyplomowych, pomimo wydania przez właściwy organ świadectwa ukończenia studiów podyplomowych, godzi w uregulowaną w art. 8 kpa zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Skarżący w sposób uzasadniony, w świetle przedstawionych przez niego dokumentów, mógł przyjąć, że w związku z uzupełnieniem studiów o dodatkowe godziny zajęć może otrzymać wnioskowaną licencję zawodową. Ponadto, za uzasadnione można traktować jego przekonanie, że program przedmiotowych studiów został uzgodniony z właściwym organem centralnym - w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami.

Oznacza to, że zaskarżona decyzja Ministra infrastruktury z dnia [...] lutego 2009 r. oraz decyzja ją poprzedzająca z dnia [...] grudnia 2008 r. zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 196 w zw. z art. 182 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a poprzedzające wydanie tych rozstrzygnięć postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało z naruszeniem art. 6, 7 i 8 i 77 § 1 i 80 kpa - co miało wpływ na wynik sprawy i uzasadnia ich uchylenie.

Reasumując, organ prowadząc ponownie postępowanie wyjaśni, czy program studiów podyplomowych ukończonych przez R. S. został uzgodniony z Prezesem Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast - w zakresie spełnienia wymogów dla kursów kwalifikowanych dotyczących pośrednictwa w obrocie nieruchomościami (art. 182 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami) - zgodnie z obowiązującym podczas ich trwania brzmieniem art. 196 ustawy o gospodarce nieruchomościami - mając na względzie przedstawione przez skarżącego w niniejszym postępowaniu sądowym dowody, tj. korespondencję pomiędzy Uniwersytetem [...] a Urzędem Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast. Organ zbada też, czy program przedmiotowych studiów został uzupełniony zgodnie ze wskazaniami urzędu centralnego - stosownie do obowiązujących wówczas w tym zakresie wymogów dla kursów kwalifikowanych dotyczących pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. Następnie organ oceni całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i zbada spełnienie przesłanek do uzyskania przez R. S. licencji w obrocie nieruchomościami - co znajdzie wyraz w uzasadnieniu sporządzonego orzeczenia, zgodnie z art. 107 § 3 kpa.

Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), orzekł jak w sentencji.

O kosztach Sąd orzekł zgodnie z art. 200 ww. ustawy zasądzając na rzecz skarżącego następujące kwoty:

1) 200 zł – zwrot wpisu sądowego,

2) 4, 30 zł – zwrot kosztów znaczków pocztowych nadania skargi do Sądu,

3) 50 zł – zwrot kosztów biletów kolejowych na trasie K. – W.,

4) 107 zł – zwrot kosztów biletów kolejowych na trasie W. – K.

Sąd nie zasądził zwrotu kosztów znaczków pocztowych nadania do Sądu odpowiedzi na skargę, uznając nie były to koszty postępowania niezbędne do celowego dochodzenia praw.

Sąd zasądził zwrot kosztów przyjazdu do Sądu (biletów kolejowych na trasie K. – W.) w wysokości 50 zł uznając, że skarżący miał możliwość przyjechania do W. - rozprawa została wyznaczona na godzinę 13.10 - pociągiem pośpiesznym wyjeżdżającym z K. o godz. [...] i przyjeżdżającym o godz. 11.00 (nie musiał jechać pociągiem InterCity przyjeżdżającym o godz. [...]).