Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 253/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2013-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 97
journal: Dz.U. 1997 nr 115 poz 741
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.
article: art. 153, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 134, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 107 par. 1 i 3, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędzia WSA Dorota Chobian, Protokolant Asystent sędziego Sergiusz Leydo, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 czerwca 2013r. sprawy ze skargi J. D. i J. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz J. D. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 7b ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 193 poz. 1287 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. K. i J. D., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...], wprowadzającą z urzędu zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków [...].

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że w październiku 2000r. J. D. przedkładając akt własności ziemi nr [...], a M. K. akt własności ziemi nr [...], wystąpiły do organu prowadzącego ewidencję gruntów o wydanie wypisów z rejestru gruntów oraz wyrysów z mapy ewidencyjnej, w celu założenia ksiąg wieczystych dla swoich nieruchomości. Według aktów własności ziemi, J. D. nabyła własność działek nr [...], a M. K. nabyła własność działek nr [...]. Ustalono zarazem, że M. W. zgodnie z aktem własności ziemi nr [...], nabył własność działek nr [...], oraz, że następcami prawnymi M. W. z tytułu spadkobrania są żona L. W. oraz dzieci E. B. W. i J. K. Analizując dane zawarte w operacie ewidencji byłej wsi [...], na podstawie których wydawano akty własności ziemi, oraz dane zawarte w przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dnia 25 stycznia 1988 r. pod numerem [...], w zaktualizowanym operacie ewidencji gruntów części wsi [...], która w 1979 r. została włączona w granice administracyjne miasta, organ I instancji ustalił, że przedstawia on inny stan co do granic i powierzchni działek, niż stan według którego wydano akty własności ziemi. Celem doprowadzenia do zgodności zapisów w ewidencji gruntów ze stanem prawnym, organ I instancji zlecił wykonanie mapy sytuacyjnej, która została zaewidencjonowana w Grodzkim Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu 24 listopada 2000 r. pod numerem[...] . Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie Prezydent Miasta decyzją z dnia 12 września 2001r. wprowadził zmiany w operacie ewidencji gruntów miasta, w obrębie 0001. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia 23 listopada 2001r.. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie na powyższą decyzję złożyły J. D. i L. R. Wyrokiem z dnia 2 marca 2004 r. Sygn. akt II SA/Kr 3850/01 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta Miasta z dnia 12 września 2001 r. Wyrok ten stał się prawomocny w dniu 17 czerwca 2004 r. i po przekazaniu go przez WSA w Krakowie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego został przesłany Prezydentowi Miasta wraz ze zwrotem akt w dniu 26 lipca 2004r. Po zakończeniu postępowania sądowo-administracyjnego, Prezydent Miasta nie podjął jednak postępowania wszczętego z urzędu w sprawie aktualizacji ewidencji gruntów w odniesieniu do gruntów należących do J. D., M. K. i spadkobierców M. W. Natomiast wnioskiem z dnia 27 stycznia 2005r. E. K. złożyła w Urzędzie Miasta zgłoszenie zmian danych ewidencji gruntów i budynków, do którego dołączyła akt notarialny z dnia 18 lutego 2003 r. Rep. A 813/2003, zawiadomienie Sądu Rejonowego w Kielcach Wydział Ksiąg Wieczystych z dnia 28 kwietnia 2003 r. Dz. Kw. 1144/03 oraz akt własności ziemi z dnia 5 października 1972 r. znak: PBG.ON-451/2582/72, zgodnie z którym M. K. stała się właścicielką nieruchomości położonej we wsi [...]. Umową darowizny zawartą aktem notarialnym z dnia 18 lutego 2003 r., dołączonym do wniosku E. K., M. R. darowała swojej córce E. K. nieruchomość składającą się z działek [...]. Jak wynika z treści w/w aktu notarialnego w dziale II KW prawo własności w/w działek było wpisane na rzecz M. K.-R. na podstawie wyżej opisanego aktu własności ziemi z dnia 5 października 1972r., a w oznaczeniu właściciela nastąpiła oczywista omyłka, którą sprostowano w tym akcie notarialnym stwierdzając, że w miejsce "M. K.-R." winno być "M. R.". Uwzględniając sprostowanie zawarte w akcie notarialnym z dnia 18 lutego 2003 r. organ uznał, że M. K., dla której wydano akt własności ziemi nr [...]obejmujący grunty oznaczone jako działki nr [...]i M. R., to ta sama osoba. Zgodnie z zawiadomieniem Sądu Rejonowego w Kielcach Wydział Ksiąg Wieczystych Dz. Kw. 1144/03 z dnia 28 kwietnia 2003 r., w dziale II KW 81767 w miejsce poprzedniego właściciela - M. K.-R. wpisano E. K. Z treści aktu notarialnego z dnia 18 lutego 2003 r. wynika, że księga wieczysta została założona według stanu ujawnionego w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta na podstawie decyzji Prezydenta Miasta z dnia 12 września 2001 r. utrzymanej w mocy ostateczną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 23 listopada 2001 r., a następnie według tego stanu został również zawarty w/w akt notarialny. Organ zauważył, że założenie księgi wieczystej i zawarcie aktu notarialnego nastąpiło przed dniem 2 marca 2004 r. tj. przed dniem wydania wyroku Sygn. akt II SA/Kr 3850/01 przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Zgodnie z przepisem art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym obowiązującym w dacie złożenia skargi na w/w decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub zawieszenia czynności, jednakże Sąd mógł na wniosek strony lub z urzędu wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania tego aktu lub zawieszeniu czynności. W obowiązującej od dnia 1 stycznia 2004 r. ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.) art. 61 § 1 również stanowi, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, a przepis art. 61 § 3 również umożliwia sądowi wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu w całości lub w części na wniosek skarżącego. W przedmiotowej sprawie ani Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie ani Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie wydały postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 23 listopada 2001 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 12 września 2001 r. Zatem, zdaniem organu, w świetle wyżej przytoczonych przepisów podlegały one wykonaniu. Z tego względu Prezydent Miasta wydał E. K. dokumenty niezbędne do założenia księgi wieczystej zgodnie ze stanem wynikającym z w/w decyzji. W związku z wnioskiem E. K. Prezydent Miasta pismem z dnia 25 lutego 2005 r. znak: GPAB.IV.74104-217/05, jako organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków, na podstawie przepisów art. 22 ust. 3 obowiązującej wówczas ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne zobowiązał Ewę Kaniszewską do przedłożenia mapy z wykazem zmian gruntowych, powołując się również na przepis art. 64 § 2 k.p.a. W odpowiedzi E. K. w dniu 9 września 2005 r. przedłożyła kopię mapy nr 2167/2000 - ponieważ mapa ta była podstawą do wydania decyzji z dnia 12 września 2001 r. Prezydent Miasta uznał, że mapa ta nie może służyć do wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków, gdyż decyzja została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 marca 2004 r. Sygn. akt II SA/Kr 3850/01, i pozostawił wniosek bez rozpoznania o czym powiadomił wnioskodawczynię pismem z dnia 7 października 2005 r. Jak wynika z powyższego Prezydent Miasta wprowadził do operatu ewidencji gruntów i budynków zmiany wynikające z decyzji Prezydenta Miasta z dnia 12 września 2001 r. utrzymanej w mocy ostateczną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 23 listopada 2001r., a kierując się wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 marca 2004 r. Sygn. akt II SA/Kr 3850/01 przywrócił w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta poprzedni stan. Organ podał w związku z tym, iż w ewidencji gruntów i budynków Miasta figurowały nieruchomości oznaczone numerami działek [...]. Pomimo, że E. K. żądając wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków przedstawiła dokumenty świadczące o tym, iż stan wykazany w tym operacie wymagał aktualizacji, Prezydent Miasta nadal nie podejmował żadnych działań w związku z uchyleniem decyzji z dnia 12 września 2001r. w celu zakończenia tej sprawy, wszczętej z urzędu. Tymczasem postanowieniem z dnia 9 maja 2007 r. Sygn. akt VII Ns 683/03 Sąd Rejonowy w Kielcach Wydział VII Cywilny stwierdził, że L. W. nabył w drodze zasiedzenia z dniem 1 stycznia 1985 r. nieruchomość stanowiącą działki nr 291/1 o powierzchni 0,0224 i nr 525/1 o powierzchni 0,0030 ha przedstawione na mapie przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 29 marca 2007 r. za numerem 470/2007. Jak wynika z tej mapy działki nr [...] 5 uległy podziałowi na działki [...]. Działki nr [...] o stanowiły niegdyś działkę nr [...]objętą aktem własności ziemi nr [...] wydanym dla M. K. tj. Marianny R.. Na mocy wyżej opisanego postanowienia Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 9 maja 2007 r. Sygn. akt VII Ns 683/03 L. W. nabył w drodze zasiedzenia część dawnej działki [...] oznaczoną obecnie jako działki nr [...]. Własnością E. K., następczyni prawnej M. R., pozostała część działki nr [...]oznaczona obecnie jako działki nr [...]. Następnie na mocy decyzji Wojewody z dnia 8 grudnia 2008r. znaki utrzymującej ją w mocy decyzji Ministra Infrastruktury z dnia 3 kwietnia 2009r. działki nr [...] o powierzchni 0,3060 ha i nr 288 o powierzchni 0,3083 ha, zgodnie z mapą przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w Grodzkim Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w uległy podziałowi odpowiednio na działki nr[...] , przy czym działki nr [...]stały się własnością Skarbu Państwa w trwałym zarządzie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2010 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego działając w trybie nadzoru wyznaczył Prezydentowi Miasta termin zakończenia postępowania w sprawie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków Miasta w odniesieniu do nieruchomości oznaczonych numerami działek [...], do dnia 31 sierpnia 2010r.

Prezydent Miasta mając na względzie termin załatwienia sprawy wyznaczony w w/w postanowieniu, powinien niezwłocznie powiadomić strony o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu określając jego przedmiot. Prezydent Miasta obowiązku tego nie dopełnił, natomiast zawiadomieniem z dnia 30 sierpnia 2010r. powiadomił strony o zleceniu jednostce wykonawstwa geodezyjnego wykonania mapy z wykazem zmian danych ewidencyjnych do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do nieruchomości oznaczonych w numerami działek [...] oraz o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do 31 marca 2011r. W dniu 14 grudnia 2010 r. do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, Grodzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, pod numerem [...], została przyjęta mapa sytuacyjna do regulacji stanu prawnego nieruchomości w celu doprowadzenia do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków ze stanem prawnym wykazanym w dokumentach własności.

W dniu 30 marca 2011 r. Prezydent Miasta wydał z urzędu decyzję orzekając o wprowadzeniu zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta w sposób następujący:

I.1/ wpisać w jednostce rejestrowej nr [...], w której jako współwłaściciele nieruchomości figurują L. R., J. K. i E. W., w miejsce działek nr [...] - działki: nr [...]oraz ogólną powierzchnię [...], zgodnie ze stanem prawnym wynikającym z aktu własności ziemi nr [...];

2/ wpisać w jednostce rejestrowej nr [...], w której jako właściciel nieruchomości figuruje J. D., w miejsce działki nr [...]o powierzchni [...] - działki: nr [...] o oraz ogólną powierzchnię [...] ha, zgodnie ze stanem prawnym wynikającym z aktu własności ziemi nr [...];

3/ w jednostce rejestrowej nr [...] , w miejsce właściciela nieruchomości M. R. wpisać właściciela E. K. oraz do działek nr [...] dopisać działki nr [...] oraz wpisać ogólną powierzchnię [...] ha, zgodnie ze stanem prawnym wynikającym z księgi wieczystej [...];

4/ skreślić jednostkę rejestrową nr [...], w której jako współposiadacze samoistni nieruchomości oznaczonej numerem działki [...] figurują J. D. i M. R..

II. pozostawić bez zmian wpis w jednostce rejestrowej nr [...], w której jako właściciel nieruchomości oznaczonej numerami działek [...]figuruje L. W. zgodnie ze stanem prawnym wynikającym z księgi wieczystej [...].

Organ odwoławczy w wyniku wniesionego odwołania przez L. R., J. K. i J. D. w dniu 17 czerwca 2011r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W wyniku złożenia skargi na przedmiotową decyzję przez J. D. i J. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 19 października 2011 r. sygn. akt II SA/Ke 463/11 uchylił zaskarżoną decyzje Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 17 czerwca 2011 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 30 marca 2011 r. wskazując na wady opracowania będącego podstawą do podjęcia decyzji przez organy a przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dniu 14 grudnia 2010 r. za numerem [...]oraz na wadliwą treść decyzji organu pierwszej instancji, która odnosiła się w jednym miejscu do ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych w innym miejscu do "protokołu przyjęcia granic".

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Prezydent Miasta wydał w dniu [...] 25 czerwca 2012 r. z urzędu decyzję identyczną, co do treści i rozstrzygnięcia jak decyzja z dnia 30 marca 2011 r. znak : GNG.VI.74103-8/10.

Odwołanie od decyzji z dnia 25 czerwca 2012 r. ponownie złożyły J. D. i J. K.

Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego stwierdził, że organ pierwszej instancji nie uzupełnił postępowania w zakresie wynikającym z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 19 października 2011 r. w sprawie sygn. akt II SA/Ke 463/11 i decyzją z dnia 9 sierpnia 2012 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

W wyniku kolejnego rozpoznania sprawy Prezydent Miasta z urzędu wydał w dniu [...] decyzję o identycznej treści i rozstrzygnięciu jak decyzja z dnia 30 marca 2011 r. i decyzja z dnia 25 czerwca 2012 r., które zostały uchylane.

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] organ powołał się na przepisy § 47 ust. 1 i 3, oraz § 46 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), zgodnie z którymi aktualizacji operatu ewidencyjnego dokonuje się niezwłocznie po uzyskaniu przez starostę dokumentów określających zmiany danych ewidencyjnych. Organ wskazał, że podstawą zmian mogą być prawomocne orzeczenia sądowe, akty notarialne, ostateczne decyzje administracyjne, akty normatywne, opracowania geodezyjne i kartograficzne przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zawierające wykaz zmian danych ewidencyjnych. Powołując się na obowiązujące przepisy Prezydent Miasta stwierdził, że w czasie modernizacji ewidencji gruntów i budynków po włączeniu w granice administracyjne miasta Kielce części wsi Niewachlów II nie został uwzględniony stan prawny przedmiotowych nieruchomości lecz stan faktyczny użytkowania na gruncie, a rolą ewidencji gruntów i budynków jest rejestracja stanów prawnych. Zdaniem organu operat o numerze ewidencyjnym 2661/2012, będący podstawą decyzji z 27 grudnia 2012 r. wyjaśnia wszystkie nieścisłości i doprowadza zapisy w ewidencji gruntów i budynków do zgodności ze stanem prawnym wynikającym z ksiąg wieczystych i aktów własności ziemi.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyły J. D. i J. K. zarzucając organowi nie zastosowanie się do wyroków sądowych, oraz nie dostosowanie numeracji działek i stanu gruntów do stanu wynikającego z aktów własności ziemi.

Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy stwierdzając, że organ pierwszej instancji rozstrzygnął sprawę w oparciu o nową dokumentację przyjętą do zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 23 listopada 2012 r. pod numerem ewidencyjnym [...]. Organ odwoławczy wskazał, że jak wynika ze sprawozdania technicznego oraz włączonych do niego dokumentów, wykonawca oparł się przede wszystkim na materiale źródłowym znajdującym się w państwowym zasobie dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej, w tym dokumentacji sporządzonej przy założeniu ewidencji gruntów wsi [...] z 1968 r. oraz przy aktualizacji ewidencji gruntów przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego z dnia 25 stycznia 1988 r. pod numerem [...], a także kolejnych dokumentacji przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego obejmujących grunty będące przedmiotem postępowania. Opierając się na materiale źródłowym i wykorzystując pomiary z 2010 r. podczas opracowywania dokumentacji o numerze ewidencyjnym [...], została przeprowadzona analiza stanu prawnego nieruchomości. Mapa o numerze ewidencyjnym [...], zawiera wykaz zmian danych ewidencyjnych dotyczących działek nr [...], a także wykazy synchronizacyjne przedstawiające, którym działkom wymienionym w aktach własności ziemi i księgach wieczystych odpowiadają działki ewidencyjne utworzone w wyniku analizy stanu prawnego przedmiotowych gruntów w celu dostosowania stanu wykazanego w ewidencji gruntów i budynków do stanu prawnego. Organ wskazał, że granice działek zostały wykazane na podstawie dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej przy zakładaniu na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, ewidencji gruntów i budynków w 1968 r. w oparciu o którą wydawano akty własności ziemi, oraz aktualizacji dokonanej w związku ze zmianą granic administracyjnych miasta w 1979 r. o numerze ewidencyjnym [...], dokumentacji geodezyjnej o numerze [...] sporządzonej na potrzeby postępowania sądowego toczącego się przed Sądem Rejonowym, dokumentacji geodezyjnej o numerze [...] sporządzonej na potrzeby postępowania administracyjnego związanego z wydaniem przez Wojewodę decyzji z dnia 8 grudnia 2008 r. Organ ponadto wskazał, że w opracowaniu o numerze [...] zostały uwzględnione prawa osób, będących stronami postępowania, wynikające z wpisów dokonanych w księgach wieczystych, prawomocnych orzeczeniach sądowych, aktów notarialnych, decyzji administracyjnych, a tym samym dokumentacja jest zgodna z przepisami § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454).

W odniesieniu do odwołania skarżących, organ wskazał, że zarzuty dotyczą przede wszystkim kwestii przebiegu granic, które nie odpowiadają stanowi faktycznemu na gruncie i w związku z tym roszczenia te mogą być przedmiotem jedynie postępowania prowadzonego przed sądami powszechnymi, które są właściwe do rozstrzygania spraw związanych z własnością.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniosły J. D. i J. K. zarzucając organom: naruszenie prawa w szczególności art. 97 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz przepisów § 35, 36, 37, 38 rozporządzenia z 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziału nieruchomości; naruszenie przepisów § 44 pkt. 2, § 45 ust. 2, § 46 ust. 2 pkt. 1 i 2 oraz § 47 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454); naruszenia przepisów postępowania mające wpływ na wynik postępowania, oraz wydanie decyzji bez wyjaśnienia w oparciu o jakie dokumenty znajdujące się w aktach sprawy ustalono dane do ewidencji gruntów obrazujące stan własnościowy nieruchomości, źródło zmian gruntowych przyjętych do ewidencji z odniesieniem do pierwotnych oznaczeń numerów działek objętych aktami własności ziemi. W uzasadnieniu skargi skarżące zarzuciły, że wbrew stwierdzeniom zawartym w zaskarżonej decyzji, podnoszą zarzut dotyczący błędnie ustalonego stanu prawnego, a nie stanu posiadania bowiem tytuły własności nieruchomości, których są właścicielkami uprawniają je do domagania się zmian w ewidencji gruntów w oparciu o dokumenty własności. W konsekwencji powyższego, skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z póź. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego.

Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Przeprowadzona w tak określonych granicach kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazała, że decyzje organów obu instancji są dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Zagadnieniem o zasadniczym znaczeniu dla rozpoznania niniejszej sprawy jest kwestia związania Sądu wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 19 października 2011 r. sygn. akt II SA/Ke 463/11. Zgodnie bowiem z art. 153 ustawy P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Tym samym, orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania, w którym zostało wydane tak ono jak i zaskarżone rozstrzygnięcie, obejmując zarazem przyszłe – ewentualne – postępowanie administracyjne w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 22.03.1999r., sygn. akt: IV SA 527/97, LEX nr 47275). Jest to szczególnie istotne przy orzeczeniach kasatoryjnych, gdzie fundamentalne znaczenie ma uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego. Są tam bowiem zawarte wskazania co do dalszego postępowania organów administracyjnych, jak również stosowna ocena prawna dotychczasowych działań.

Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że zarówno organ odwoławczy orzekający w przedmiotowej sprawie, jak i Sąd rozpoznający sprawę niniejszą związani są ww. oceną wyroku z dnia 19 października 2011 r. sygn. akt. II SA/Ke 463/11.

Należy podkreślić, że zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylając pierwsze decyzje w przedmiotowej sprawie jak również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylając kolejne decyzje podkreślały, że z akt sprawy nie wynika, by organy prowadzące ewidencję zebrały materiał pełny, dający możliwość weryfikacji i oceny wiarygodności materiał dowodowy. Mimo długiego okresu czasu, jaki organy miały na zgromadzenie niezbędnych materiałów źródłowych w aktach administracyjnych brak jest działań zmierzających do ich zgromadzenia lub ustalenia. Opracowany operat techniczny o numerze ewidencyjnym [...] będący podstawą wydanej wcześniej decyzji został przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zakwestionowany co do rzetelności i wiarygodności treści w uchylającym wyroku. Jak wynika natomiast z analizy operatu technicznego o numerze ewidencyjnym [...] sprawozdanie techniczne w obu operatach jest identyczne, jak również większość materiału, a w aktach nadal brak jest materiałów źródłowych, na które powołuje się organ w zaskarżonej decyzji.

Należy stwierdzić, że organ cały czas wydaje decyzję o takim samym rozstrzygnięciu w oparciu o cały czas ten sam zgromadzony, niepełny materiał dowodowy, modyfikując tylko uzasadnienie decyzji, co musi budzić wątpliwości co do rzetelności przeprowadzonego postępowania i wydanych decyzji.

Należy wskazać, że skarżące posiadając i przedkładając akty własności ziemi wystąpiły do organu prowadzącego ewidencję gruntów o wydanie wypisów z rejestru gruntów oraz wyrysów z mapy ewidencyjnej, w celu założenia ksiąg wieczystych dla swoich nieruchomości. W związku z rozbieżnością zapisów w ewidencji z uwagi na występujące zmiany, organ przeprowadził postępowanie w celu uaktualnienia wpisów. Postępowanie to winno w sposób nie budzący wątpliwości, jasny i czytelny przedstawiać przebieg zmian zachodzących w ewidencji czy to związanych ze zmianą granic administracyjnych miasta, czy to z postępowaniem sądowym prowadzonym w związku z wnioskiem o zasiedzenie, czy też postępowaniem administracyjnym związanym z budową obwodnicy miasta. Wszelkie zmiany jak i podziały jakie były dokonywane winny zostać w sposób nie budzący wątpliwości wykazane i opisane w oparciu o materiały będące podstawą ich dokonania.

W konsekwencji podniesionych okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż organy orzekające poczyniły ustalenia, które nie znajdują potwierdzenia

w materiale dowodowym w aktach sprawy.

Zdaniem Sądu organ nie wypełnił wszystkich wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 19 października 2011 r. w sprawie sygn. akt II SA/Ke 463/11. Sąd uchylając poprzednie decyzje wskazał na obowiązujące przepisy w materii "przyjęcia granic" czy też "protokołu ustalenia przebiegu granic", wskazując ustawę o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r. i art. 97 tej ustawy oraz rozporządzenie Rady Ministrów z 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości, czy też przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. W poprzednim rozstrzygnięciu organ powoływał się w kwestii przebiegu granic na "protokół przyjęcia granic w dniu 19 listopada 2010 r. w obecności stron, które do ich przebiegu, przedstawionego na szkicu, nie zgłosiły zastrzeżeń, co zostało potwierdzone podpisami". Okoliczność tą zakwestionował Sąd uchylając decyzje. Aktualnie organ wydał taka samą decyzję o takim samym rozstrzygnięciu z tym, że w odniesieniu do granic wskazał, że granice (takie same) zostały przedstawione na podstawie dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za numerami [...]. W tym miejscu należy podkreślić, że skarżące zarówno w skardze w sprawie II SA/Ke 463/11, jak i aktualnie kwestionowały przebieg granic i dokonane podziały działek jak również ich przypisanie. W świetle tych rozbieżności i wątpliwości niemożliwa jest ocena prawidłowości podjętych przez organ rozstrzygnięć. Nie można zgodzić się z organem, że wszystkie zastrzeżenia odnośnie wielkości działek i przebiegu granic skarżące winne dochodzić na drodze postępowania prowadzonego przed sądami powszechnymi. To na organie prowadzącym ewidencję gruntów i budynków spoczywa obowiązek prowadzenia jej w sposób rzetelny i wiarygodny, zrozumiały dla obywatela.

Zdaniem Sądu zaskarżone rozstrzygnięcia wydane zostały z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Godzi się podnieść, iż jako dowolne należy traktować te ustalenia faktyczne, które znajdują wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków koniecznych do jednoznacznego wyjaśnienia okoliczności sprawy, jako warunku niezbędnego do wydania rozstrzygnięcia o przekonującej treści - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 lipca 2001 r., I SA 1768/99, LEX nr 54171, wyrok WSA w Gliwicach z 15 grudnia 2010r. sygn. akt. II SA/GL 810/10, LEX nr 752961).

W sprawie niniejszej, brak w aktach administracyjnych nadal kompletnej dokumentacji geodezyjno - kartograficznej stanowiącej podstawę orzekania, co uzasadnia stanowisko, iż organy obu instancji naruszyły art. 7, art. 77, art. 80 oraz 107§ 1 i 3 k.p.a.

W związku z powyższym, wykazane naruszenia przepisów postępowania uniemożliwiły Sądowi dokonanie merytorycznej kontroli wydanych decyzji administracyjnych.

W konsekwencji wydane decyzje uznać należy za naruszające przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co tym samym obliguje Sąd do ich uchylenia. Z kolei, jak już podniesiono powyżej, wykazane naruszenia przepisów postępowania uniemożliwiły merytoryczną kontrolę zaskarżonej decyzji.

W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organy orzekające, mając na względzie poczynione wyżej uwagi, uzupełnią materiał dowodowy we wskazanym powyżej zakresie, przeprowadzą postępowanie administracyjne zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów procedury administracyjnej i wydadzą stosowne, należycie uzasadnione rozstrzygnięcie - eliminując dotychczasowe naruszenia prawa. Organ przedstawi przebieg zmian zarówno co do numeracji, podziałów jak i przebiegu granic w odniesieniu do przedmiotowych nieruchomości począwszy od numeracji i powierzchni z aktów własności ziemi do chwili obecnej powołując przy tym podstawy tych zmian.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w pkt. I wyroku w oparciu o przepisy art. 145 § 1 pkt.1 lit.c w związku z art.135 i 134 ustawy p.p.s.a.

Orzeczenie zawarte w pkt. II wyroku uzasadnia art. 152 ustawy p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.