Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 133/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 8, art. 149
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 35, art. 37, art. 217
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.) Protokolant st. asystent sędziego Aleksandra Rygielska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 6 listopada 2014 r. sprawy ze skargi R. L. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 30 grudnia 2013 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarżący R. L. wniósł do tutejszego Sądu w dniu 27 maja 2014 r. pismo zawierające między innymi skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 30 grudnia 2013 r. "o wydanie zaświadczenia i ewentualne wypłacenie świadczenia) zryczałtowanego równoważnika pieniężnego w razie niewykorzystania przysługującego przejazdu policjantów i członków ich rodzin za rok 2012 i 2013".

Podał, że powyższy wniosek złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. Następnie wystąpił do Komendanta Głównego Policji z zażaleniem w trybie art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego. Pisma w tym trybie składał 20 lutego 2014 r., 16 marca 2014 r., 17 kwietnia 2014 r., 6 maja 2014 r. Stwierdził też, że wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa pismami z dnia 3 marca 2014 r. i 17 kwietnia 2014 r. Podał również, że wniosek z dnia 30 grudnia 2014 r. został przesłany w dniu 8 stycznia 2014 r. do Głównego Księgowego - Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia KWP we W.. Skarżący przedstawił również szereg przepisów, które w jego ocenie uzasadniły merytoryczne rozpoznanie jego wniosków.

Dołączył również do skargi między innymi opisane w niej wnioski a także wezwania kierowane w trybie art. 35 i 37 kodeksu postępowania administracyjnego, do Komendanta Głównego Policji za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji we W.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, że wbrew temu co twierdzi skarżący, nie wystąpiła bezczynność w załatwieniu jego podania z dnia 30 grudnia 2013 r. w sprawie wydania zaświadczenia i ewentualnej wypłaty równoważnika pieniężnego za przejazd. Organ udzielił odpowiedzi skarżącemu pismem z dnia 5 lutego 2014 r. [...], a następnie pismem z dnia 12 marca 2014 sprostował oczywistą omyłkę w oznaczaniu daty wniosku skarżącego.

Na potwierdzenie powyższych okoliczności przedstawił jako dowód pisma organu z dnia 5 lutego 2014 r. i 12 marca 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Podstawę materialnoprawną złożonego wniosku stanowi art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a.

Pierwszy z powołanych przepisów daje sądowi administracyjnemu legitymację do rozpoznania skargi na bezczynność organów w załatwieniu spraw określonych w pkt 1-4, drugi, uprawnienia w przypadku stwierdzeniu bezczynności.

Istotą zatem sprawy jest, czy organ pozostaje w bezczynności, czy bezczynność taka miała miejsce w dacie zgłoszenia wniosku. Celem bowiem postępowania sądowoadministracyjnego opartego na art. 149 p.p.s.a. jest zmuszenie organu do podjęcia nakazanych prawem działań.

Analiza akt pod wskazanym wyżej kontem daje podstawę do uznania, że nie ma podstaw do stwierdzenia, że organ był bezczynny w dacie złożenia skargi to jest 27 maja 2014 r. Bezczynność ma miejsce w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie, a takich działań nie podjął (wyrok NSA z dnia 14 czerwca 1983 r. SA/Wr 6/83 z dnia 20 lipca 1999 r.; I SAB/60/99/OSP 2000, Nr 6, poz. 87).

Termin do podjęcia określonej czynności określa art. 35 i 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) dalej k.p.a. W myśl art. 35 k.p.a. organy są obowiązane załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1 i § 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest zobowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy" (art. 36 § 1 k.p.a.).

Skarżący zarzucił bezczynność w sprawie rozpoznania wniosków dotyczących wydania zaświadczeń. Ustawodawca w tym zakresie przewidział krótsze terminy do załatwienia takiego żądania. Art. 217 § 3 k.p.a. stanowi bowiem, że zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni.

Na niezałatwienie sprawy w terminach określonych w powołanych przepisach stronie służy zażalenie do organu wyższej instancji – art. 37 k.p.a.

Wnoszenie zażalenia jest warunkiem niezbędnym do złożenia skargi na bezczynność. Badając zasadność skargi i spełnienie przesłanek wynikających z powołanych przepisów należy przede wszystkim stwierdzić, że skarżący złożył opisane wnioski a także złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji zażalenia określone w art. 37 k.p.a. Zatem spełnił warunek formalny do złożenia skargi.

Natomiast badając merytoryczną zasadność wniosku należy uznać, że nie może być on uwzględniony albowiem w sprawie w dniu wnoszenia skargi nie występowania bezczynność. Powyższe Sąd stwierdza w oparciu o treść złożonego wniosku i podjęte w tej sprawie czynności przez organ.

Mianowicie – we wniosku z dnia 30 grudnia 2013 r. kierowanym do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. skarżący wniósł "o wydanie zaświadczenia (i ewentualne wypłacenie świadczenia) zryczałtowanego równoważnika pieniężnego w razie niewykorzystania przysługującego przejazdu policjantów i członków ich rodzin – za rok 2012 i 2013".

Z dołączonych przez organ dokumentów wynika, że Komendant Wojewódzki Policji odpowiedział na powyższe pismo w dniu 5 lutego 2014 r. nr pisma [...]. W piśmie tym odwołując się do wniosku z dnia 30 grudnia 2013 r. (mylnie wpisano datę wniosku z – 25 października 2012 r. sprostowano tę omyłkę pismem organu z 12 marca 2014 r.) stwierdzono, że przepisy ustawy o Policji rozporządzenie MSWiA z dnia 27 maja 2002 r. Dz.U. Nr 74, poz. 683 wskazują, że równoważnik, o którym mowa w piśmie skarżącego z dnia 30 grudnia 2013 r. przysługuje tylko policjantom. Po zwolnieniu ze służby, po przejściu na emeryturę takich uprawnień były policjant nie nabywa.

Odpowiedź jest jednoznaczna i stanowi rozpoznanie wniosku z dnia 30 grudnia 2012 r. O tym, że powyższe pismo skarżący otrzymał świadczy również pismo organu z dnia 12 marca 2014 r., w którym Komendant Wojewódzki Policji we W. polemizuje z uwagami skarżącego przesłanymi po doręczeniu pisma z dnia 5 lutego 2014 r. Zatem w sprawie nie występuje bezczynność organu. Na dzień złożenia skargi organ nie był bezczynny.

Dodać też należy, że niekorzystne rozpoznanie danego wniosku nie może być utożsamiane z jego nie załatwieniem, bezczynnością.

Mając powyższe na uwadze skargę jako nieuzasadnioną w oparciu o art. 151 p.p.s.a. należało oddalić.

H.B. 1.12.2014 r.