Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1054/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 95 pkt 1 i  art. 96 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Jacek Fronczyk (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2010 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pieniężnego, należnego przez okres roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] Minister Obrony Narodowej wypowiedział [...] Z. K. stosunek zawodowej służby wojskowej.

Po rozpoznaniu wniosku zainteresowanego o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję.

Następnie, Minister Obrony Narodowej decyzją dla celów ewidencyjnych z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] (pkt [...]) zwolnił zainteresowanego z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] maja 2005 r. i przeniósł do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego, dokonanego przez organ wojskowy.

Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w W., na podstawie art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), obowiązującej w momencie zwolnienia zainteresowanego, dokonał wypłaty należnego świadczenia pieniężnego w wysokości [...] zł brutto za okres od dnia [...] czerwca 2005 r. do dnia [...] maja 2006 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 listopada 2005 r. o sygn. akt II SA/Wa 1275/05 uchylił decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...]. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem [...] stycznia 2006 r.

Wykonując wyrok Sądu, Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] (pkt [...]) stwierdził wygaśnięcie decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] (pkt [...]) dotyczącej zwolnienia zainteresowanego z zawodowej służby wojskowej i przenoszącej go do rezerwy. Ponadto, Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] (pkt [...]) zwolnił zainteresowanego z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniósł go z dniem [...] stycznia 2006 r. do dnia [...] września 2006 r. do rezerwy kadrowej.

Następnie, Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] zwolnił zainteresowanego z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] stycznia 2010 r. wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, dokonanego przez żołnierza zawodowego.

W związku z wnioskiem Z. K. z dnia [...] lutego 2010 r., Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w W. decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], mając za podstawę art. 95 pkt 1 i art. 96 oraz z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), odmówił zainteresowanemu prawa do świadczenia pieniężnego, należnego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej.

W motywach rozstrzygnięcia organ podał, że zwolniony żołnierz pełnił służbę w dwóch okresach:

- od dnia [...] lipca 1968 r. do dnia [...] maja 2005 r., a następnie,

- od dnia [...] stycznia 2006 r. do dnia [...] stycznia 2010 r.

Za czas pełnionej służby od dnia [...] lipca 1968 r. do dnia [...] maja 2005 r. wypłacono zainteresowanemu jednorazowo na jego wniosek w dniu [...] czerwca 2005 r. świadczenie pieniężne przysługujące przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby, tj. kwotę [...] zł (brutto).

WBE w W. wskazał, że zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierzowi zwolnionemu, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej piętnastu lat przysługuje przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. Jak wynika z odpisu przebiegu służby wojskowej, Z. K. w drugim okresie pełnił zawodową służbę wojskową od dnia [...] stycznia 2006 r. do dnia [...] stycznia 2010 r., tj. przez okres krótszy niż 15 lat. Zatem wobec braku podstaw do świadczenia pieniężnego przysługującego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, z dniem [...] lutego 2010 r. została na rzecz zainteresowanego podjęta wypłata emerytury wojskowej.

W dniu [...] marca 2010 r. Z. K. złożył do Ministra Obrony Narodowej odwołanie od decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W., podnosząc, że narusza ona jego słuszny interes, gdyż pozbawia go świadczenia pieniężnego, należnego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej.

Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...], działając na podstawie art. 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Z. K. zarzucił naruszenie art. 95 pkt 1 w związku z art. 96 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz art. 7, art. 9 i art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, twierdząc, że w jego sytuacji winno być mu przyznane świadczenie uzupełniające, proporcjonalnie do kwoty wypłaconego już wcześniej świadczenia i okresu pełnienia zawodowej służby wojskowej po tym, jak został do niej przywrócony. Skarżący wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, przytaczając w uzasadnieniu swego stanowiska procesowego argumentację, jakiej użył w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z brzmieniem art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.), żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, niezależnie od odprawy, o której mowa w art. 94, przysługuje przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby, wypłacane co miesiąc, świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby.

W myśl art. 96 ust. 1 i 2 powyższe świadczenie pieniężne przysługuje żołnierzowi, z zastrzeżeniem art. 96 ust. 2-4 cytowanej ustawy, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej 15 lat. Świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy pragmatycznej, przysługuje również żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, pełnionej jako służba stała, który pełnił zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż piętnaście lat, jeżeli został zwolniony wskutek:

1) upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, dokonanego przez właściwy organ;

2) orzeczenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, w razie gdy utrata tej zdolności została spowodowana wypadkiem pozostającym związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej albo chorobą powstałą w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej;

3) niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej;

4) niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję.

Świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, nie przysługuje żołnierzowi w przypadkach, o których mowa w art. 94 ust. 5 i 6, tj. w przypadku gdy żołnierza zawodowego zwolniono na podstawie art. 111 pkt 1, 6, 15 i 16 albo wskutek wypowiedzenia przez żołnierza stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, jeżeli pełnił on zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż 10 lat.

Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że skarżący pełnił zawodową służbę wojskową w dwóch następujących okresach:

1) od dnia [...] lipca 1968 r. do dnia [...] maja 2005 r.; tj. 36 lat, 10 miesięcy i [...] dni;

2) od dnia [...] stycznia 2006 r. do dnia [...] stycznia 2010 r.; tj. 4 lata i [...] dni.

Wobec zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] maja 2005 r., Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w W. dokonał wypłaty świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (jednorazowo z góry), albowiem zainteresowany spełnił wówczas warunek posiadania przynajmniej 15-letniego nieprzerwanego okresu służby wojskowej.

Jak trafnie argumentuje organ, kluczowe znaczenie dla sprawy ma prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 czerwca 2008 r. o sygn. akt II SA/Wa 419/08, który dotyczy odmowy przyznania skarżącemu prawa do uposażenia. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, że Minister Obrony Narodowej decyzją ewidencyjną z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] (pkt [...]) zwolnił skutecznie skarżącego z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] maja 2005 r. Zatem zaprzestał on pełnienia zawodowej służby wojskowej z dniem [...] maja 2005 r. i nie pełnił jej do dnia [...] stycznia 2006 r., tj. do dnia uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2005 r. o sygn. akt II SA/Wa 1275/05, którym uchylono decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...], mocą której wypowiedziano skarżącemu stosunek zawodowej służby wojskowej.

Nie można zgodzić się ze skarżącym, że w jego sytuacji winno być mu wypłacone odpowiednie świadczenie pieniężne uzupełniające – proporcjonalnie do kwoty wypłaconego już wcześniej świadczenia i okresu pełnienia zawodowej służby wojskowej po tym, jak został do niej przywrócony. Skarżący działa bowiem w mylnym przekonaniu co do skutków, jakie wywołał uchylający decyzję wypowiedzeniową wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 listopada 2005 r. o sygn. akt II SA/Wa 1275/05.

Trzeba zaznaczyć, że inne są skutki uchylenia decyzji wypowiedzeniowej, inne zaś następstwa stwierdzenia nieważności takiej decyzji. W pierwszym przypadku (uchylenie decyzji wypowiedzeniowej), z chwilą uprawomocnienia się wyroku Sądu następuje przywrócenie żołnierza zawodowego do służby, przy czym okres pozostawania poza nią nie jest okresem pełnienia zawodowej służby wojskowej, co oznacza, że nie ma ciągłości stosunku służbowego. Natomiast następstwem stwierdzenia nieważności decyzji wypowiedzeniowej jest restytucja stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, czyli powrót żołnierza zawodowego do służby na tych samych warunkach, jakie mu przysługiwały w dniu wypowiedzenia, tak, jakby do wypowiedzenia nigdy nie doszło. W tym przypadku istnieje zatem ciągłość stosunku służbowego, a zwolnienie ze służby w takich okolicznościach uznaje się za niebyłe.

Wobec powyższego, nie znajduje uzasadnienia twierdzenie skarżącego, że nabył on prawo do świadczenia pieniężnego co najmniej w kwocie odpowiadającej różnicy kwoty świadczenia ustalonej w odniesieniu do podstawy jego naliczenia aktualnej na dzień ostatecznego zwolnienia ze służby, tj. dnia [...] stycznia 2010 r., oraz kwoty świadczenia wypłaconego skarżącemu w dniu [...] czerwca 2005 r., tj. kwoty [...] zł, albowiem jedynie wyrok stwierdzający nieważność decyzji wypowiedzeniowej znosi skutki prawne z mocą wsteczną, co prowadziłoby do wniosków, jakie formułuje skarżący. Jednak sytuacja taka nie miała miejsca w niniejszej sprawie.

Skoro więc na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2005 r. o sygn. akt II SA/Wa 1275/05 skarżący ponownie rozpoczął pełnienie zawodowej służby wojskowej z dniem [...] stycznia 2006 r. (od dnia uprawomocnienia się wyroku) i pełnił ją do dnia [...] stycznia 2010 r., tj. przez 4 lata i [...] dni, to w takim przypadku przedmiotowe świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, nie przysługuje, bowiem w drugim okresie pełnienia służby nie została spełniona podstawowa przesłanka 15-letniego okresu nieprzerwanej służby wojskowej.

Przedstawionej oceny Sądu nie zmienia powoływana przez skarżącego decyzja Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], mocą której przyznano mu prawo do należności pieniężnej, uzupełniającej otrzymaną wcześniej odprawę, co nie oznacza zarazem, że Sąd w niniejszym postępowaniu dokonuje kontroli jej legalności.

W takim stanie rzeczy, wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.