Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1059/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2011-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 października 2011 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Decyzją z dnia [...] Starosta I., po przeprowadzeniu wznowionego postępowania w sprawie zakończonej swoją decyzją ostateczną z dnia [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: elektrownia wiatrowa o mocy 2 MW wraz z linią kablowo-napowietrzną SN 15 kV, placem manewrowym, drogą dojazdową i zatoką postojową na działce nr [...] w miejscowości J. gm. P. wydanej dla inwestora W. Sp. z o.o. w I., przeniesionej na nowego inwestora W. Sp. z o.o. I. sp. kom. w I., odmówił uchylenia tej decyzji.

W uzasadnieniu decyzji przedstawiono bieg sprawy wskazując, że postępowanie wznowieniowe zostało wszczęte na wniosek strony a jego celem jest ustalenie, czy wnoszący podanie posiada przymiot strony. Po przytoczeniu treści art. 28 i art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) stwierdzono, że stroną w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę mogą być jedynie inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści oraz zarządca nieruchomości znajdujący się w obszarze oddziaływania obiektu, a nie właściciele sąsiedniej nieruchomości. Obszarem oddziaływania obiektu, zgodnie z art. 3 ust. 20 ustawy Prawo budowlane, jest teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Zagospodarowanie działki sąsiedniej nie utrudnia zagospodarowania działki stanowiącej własność wnoszącego, nie utrudnia dostępu do drogi publicznej, nie zabiera światła, ponadto Burmistrz P. nie wyznaczył obszaru ograniczonego użytkowania w wydanych przez siebie decyzjach. W myśl art. 145 § 2 K.p.a. pomimo istnienia podstaw wznowienia postępowania przewidzianych w art. 145 § 1 K.p.a. organ administracji architektoniczno – budowlanej nie może uchylić wydanej przez siebie decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego, tzn., wydana decyzja o pozwoleniu na budowę zgodna jest z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, zgodnie z art. 35 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Fakt doręczenia A. K. decyzji o pozwoleniu na budowę nie miałby wpływu na treść wydanej decyzji w zakresie przepisów prawa materialnego. Lokalizacja inwestycji na działce nr [...] w m. J. gmina P. określona w decyzjach Burmistrza P. daje inwestorowi prawo do zagospodarowania działki zgodnie z jego potrzebami inwestycyjnymi. Organ administracji wydający decyzję o pozwoleniu na budowę nie ma prawa zmieniać decyzji ustalających lokalizację inwestycji wydanych przez inny organ. Brak podstaw do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 K.p.a. skutkuje odmową uchylenia decyzji ostatecznej (art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a.).

2. Odwołanie od powyższej decyzji złożył A. K.

3. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W ocenie Wojewody [...] zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wojewoda ocenił, że wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. został złożony przez A. K. w terminie.

Odnosząc się do kwestii podnoszonej przez odwołującego, że wznowienie postępowania spowodowało, iż tym samym wnioskujący uznany został za stronę postępowania w sprawie przedmiotowego pozwolenia na budowę wyjaśniono, że w przypadku oparcia żądania wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., weryfikacja twierdzeń wnoszącego podanie winna nastąpić po wznowieniu postępowania, pod warunkiem, że wniosek został złożony w ustawowym terminie. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że jeśli zachodzą jakiekolwiek wątpliwości dotyczące istnienia podstawy, na której zostało oparte żądanie wznowienia postępowania i potrzeba zbadania sprawy w tym zakresie, niezbędne jest wydanie postanowienia o wznowieniu i przedmiotem wznowionego postępowania będzie wyjaśnienie, czy wskazana przez wnioskującego podstawa wznowienia występuje. W ocenie Wojewody organ I instancji zbadał, czy przesłanka wznowienia, na którą powołał się wnioskodawca wystąpiła oraz zbadał, czy podanie o wznowienie postępowania wniosła osoba posiadająca interes prawny we wznowieniu postępowania. W skarżonej decyzji stwierdził, że wnioskujący nie posiada przymiotu strony wznowionego postępowania, a brak udziału wnioskującego w postępowaniu nie miał wpływu na treść wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę elektrowni wiatrowej na działce [...] w Ja. A. K. nie wykazał posiadania interesu prawnego w spornym postępowaniu. Samo określenie we wniosku, że działka nr [...] (objęta decyzją o pozwoleniu na budowę) graniczy bezpośrednio z działką nr [...] stanowiącą własność skarżącego, nie jest określeniem interesu prawnego. Zarzut negatywnego wpływu elektrowni wiatrowych funkcjonujących na działce [...] spowodowanego, zdaniem skarżącego, zbyt bliskim usytuowaniem turbin na działce [...] spowodowanego zbyt bliskim usytuowaniem turbin względem siebie rozpatrywać można jedynie w aspekcie unormowań w przepisach prawa cywilnego stosunków między właścicielami sąsiednich nieruchomości z zastosowaniem doświadczeń tzw. prawa sąsiedzkiego.

Sporna decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, w szczególności interesu skarżącego. O naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu tego artykułu można mówić jedynie wtedy, gdy naruszone zostały konkretne przepisy lub normy obowiązujące w budownictwie, co w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca. Są to przepisy Prawa budowlanego, przepisy wykonawcze ze szczególnym uwzględnieniem przepisów techniczno budowlanych, obowiązujące Polskie Normy oraz inne przepisy zawarte w aktach normatywnych, w tym wydane w celu ochrony sanitarnej i ochrony środowiska naturalnego, a mające zastosowanie w procesie budowlanym.

Wojewoda zauważył, że dotychczas nie określono przepisów normujących wzajemne położenie elektrowni wiatrowych czy farm wiatrowych względem siebie. Dlatego wskazanie wnioskującego, że odległość nowo wybudowanej turbiny od elektrowni wiatrowych będących własnością skarżącego powinna wynosić nie 200 m, a pięć średnic śmigła nowo budowanej turbiny czyli 450 m nie znajduje uzasadnienia, a przede wszystkim odzwierciedlenia w prawie, którego ustalenia byłyby wiążące dla organu administracji. Również z opracowania dr inż. G. B. sporządzonego na potrzeby skarżącego nie można uznać za dowód świadczący o tym, że odległości między turbinami nie zostały zachowane z uwagi na to, że w opracowaniu tym autor nie wskazuje na obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa. Ewentualny negatywny wpływ turbiny usytuowanej na działce [...] rzeczoznawca przedstawia wyłącznie jako utratę zysków skarżącego. Straty materialne należy kwalifikować jako naruszenie interesu faktycznego, a nie prawnego skarżącego.

W sprawie została zachowana minimalna odległość od siedzib ludzkich – 200 m. Odległość ta wynika z technicznych uwarunkowań oraz doświadczeń zebranych w innych krajach. Decyzja jest zgodna z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, która m.in. w ust. II pkt 4 ustala wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, wskazując m.in. że w obszarze ok. 200 m od masztów elektrowni wiatrowej teren ten powinien podlegać monitorowaniu, a przy wystąpieniu szczególnej uciążliwości należy ustanowić strefę ochronną w oparciu o przepisy odrębne. Inwestor spełnił wszystkie wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Nie ma podstaw do uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, bowiem w wyniku wznowienia postępowania może zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

4. A. K. złożył skargę na powyższą decyzję.

Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane przez brak jego zastosowania w niniejszej sprawie poprzez odmówienie skarżącemu statusu strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę zakończonego ostateczną decyzją S. I. z dnia [...], art. 28 K.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie w sprawie, art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane przez uznanie, iż działka skarżącego sąsiadująca z działką, na której zlokalizowany i wybudowany został obiekt budowlany na podstawie ostatecznej decyzji Starosty I. z dnia 31 stycznia 2007 r. oraz przepisów postępowania – art. 75 § 1 K.p.a. w związku z przepisem art. 10 § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z opinii rzeczoznawcy energetycznego SEP o specjalności elektrownie wiatrowe na okoliczność wzajemnego oddziaływania blisko posadowionych turbin wiatrowych, a w szczególności na okoliczność, że turbina posadowiona na działce [...] wpływa negatywnie na turbiny posadowione na działce [...] A. K. poprzez zmniejszenie ich produktywności i zagrożenie dla żywotności poszczególnych elementów tych turbin, i tym samym uniemożliwienia wykazania, że w tym wypadku ma miejsce oddziaływanie obiektu, którego dotyczy decyzja będąca przedmiotem postępowania wznowieniowego, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, na nieruchomość stanowiącą własność skarżącego. I przepisu art. 7 K.p.a. poprzez niewyjaśnienia dokładnego stanu faktycznego sprawy. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie jej organowi administracji II instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ II instancji przyjął m.in. za podstawę jej wydania ustalenie, że skarżącemu nie przysługiwał status strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Jako podstawę prawną takiego ustalenia zaskarżona decyzja powołuje brak po stronie skarżącego interesu prawnego w rozstrzygnięciu sprawy, tj. wydania ww. pozwolenia na budowę. Taka konstrukcja myślowa jednoznacznie wskazuje, że zaskarżona decyzja przyjęła przepis art. 28 K.p.a. za podstawę ustalenia, czy skarżącemu przysługiwał w tym postępowaniu status strony, czy też nie. Uwadze organu II instancji umknął fakt, że przepis art. 28 K.p.a. nie ma zastosowania w odniesieniu do stron postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Ma zastosowanie przepis szczególny – art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który za strony postępowania o wydanie pozwolenia na budowę uznaje inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przytoczono orzeczenia sądów administracyjnych na ten temat.

W ocenie skarżącego organ II instancji nie odniósł się do zarzutu zawartego w odwołaniu od decyzji organu I instancji kwestii oddziaływania, w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego na sąsiednią działkę skarżącego i znajdujące się na niej energetyczne turbiny wiatrowe, która to kwestia jest najbardziej istotna dla ustalenia, czy skarżącemu przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Zaskarżona decyzja błędnie interpretuje pojęcie oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, niepotrzebnie odnosząc je do interesu prawnego strony. Interes prawny strony w rozumieniu przepisu art. 28 ust. 2 polega na fakcie znajdowania się w obszarze oddziaływania obiektu, nie definiując jaki jest charakter i postać tego oddziaływania. Należy do niego niewątpliwie hałas, jego natężenie, ale także inne postaci oddziaływania. W tym oddziaływanie prowadzące do uszkodzenia elementów turbin znajdujących się na nieruchomości skarżącego. I zmniejszenie jego zysków z turbin wcześniej postawionych niż elektrownia wiatrowa na działce [...]. Zmniejszenie zysków skarżącego nie jest wynikiem konkurencji ekonomicznej, lecz wynikiem działania procesów fizycznych, zaistniałych wskutek postawienia turbiny na działce [...] i to w formie jak najmniej korzystnej dla turbin skarżącego postawionych wcześniej. W orzecznictwie wskazuje się na elastyczne podejście do zagadnienia oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego.

Niezrozumiałe jest nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Prowadzi to do naruszenia art. 75 § 1 K.p.a w związku z art. 10 § 1 K.p.a, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie. Naruszono art. 7 K.p.a. albowiem nie został wyjaśniony stan faktyczny sprawy. Wskazano także na nieważność decyzji wydanej dla W. Sp. z o.o.

5. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Sugestia skarżącego jakoby organ odwoławczy zastosował w sprawie art. 28 K.p.a., ustalając przymiot strony skarżącego w postępowaniu dot. pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej na działce nr [...] nie znajduje uzasadnienia w skarżonej decyzji. Przedmiotem postępowania, prowadzonego w nadzwyczajnym trybie wznowionego postępowania było ustalenie, czy istnieje przepis prawa materialnego, pozwalający zakwalifikować interes skarżącego jako "interes prawny". Skarżący bowiem nie wykazał jakie konkretnie przepisy zostały naruszone przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy wykazał, że decyzja Starosty I. z dnia [...] nie wywołała ujemnych skutków, które mogłyby mieć wpływ na zabudowę działki skarżącego.

6. Odpowiedź na skargę skierował także pełnomocnik W. I. M. GmbH sp. k. w S. działająca poprzednio pod firmą W. sp. z o.o. I. sp.k. z siedzibą w I. Wniósł on o oddalenie skargi z uwagi na jej bezzasadność.

Przytoczono treść przepisów art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i art. 3 pkt 20. Ta ostatnia definicja w sposób jednoznaczny wskazuje, że z obszarem oddziaływania obiektu mamy do czynienia jedynie wtedy, gdy na podstawie przepisów odrębnych wprowadzone zostały związane z obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. A contrario, w przypadku braku przepisów szczególnych wprowadzających ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, nie istnieje dla danego terenu obszar oddziaływania. Powołano się na komentarz Z. Cieślaka do prawa budowlanego, dla inwestycji prowadzonej przez Stronę nie istnieją przepisy prawne wprowadzające ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Starosta I. w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej na działce [...] ustalił, że obszar jej oddziaływania ogranicza się wyłącznie do działki nr [...]. Gdyby było tak jak podnosi Skarżący, iż dla elektrowni wiatrowej istnieje obszar ograniczonego oddziaływania, to w pierwszej kolejności obszar taki zostałby ustalony dla powstałych wcześniej elektrowni wiatrowych należących do Skarżącego. Skarżący w uzasadnieniu skargi celowo wypacza znaczenie art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego sugerując całkowicie niedopuszczalną wykładnię rozszerzającą. Ewentualne oddziaływania mają charakter tzw. "immisji pośrednich", a zatem mogą powodować powstanie roszczeń wyłącznie na płaszczyźnie cywilnoprawnej. Powołano się na wyrok NSA z 28 kwietnia 2009 r. sygn. II OSK 12/08. Ewentualna opinia biegłego nie może stanowić podstawy do ustalenia obszaru oddziaływania obiektu ponieważ dotyczyłaby faktów, a nie określenia przepisów prawa wprowadzających związane z obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.

7. Do skargi dołączono odpis decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza P. z dnia [...] Nr [...] w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej polegającej na budowie elektrowni wiatrowej.

8. W związku z toczącym się postępowaniem w sprawie stwierdzenia nieważności tut. Sąd postanowieniem z dnia 17 sierpnia zawiesił postępowanie.

9. Wspomnianą decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. stwierdziło na wniosek A. K, reprezentowanego przez pełnomocnika radcę prawnego T. B., nieważność decyzji Burmistrza P. z dnia [...] Nr [...] r. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej polegającej na budowie elektrowni wiatrowej (wiatraka) wraz z urządzeniami do przesyłania energii na działce 36/1 położonej w miejscowości J., gmina P. wraz z niezbędnymi urządzeniami technicznymi i budowlanymi służącymi do przesyłu energii. Przyczyną stwierdzenia nieważności była ocena, że wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ planowana inwestycja nie jest inwestycją celu publicznego, zatem nie mógł być zastosowany tryb przewidziany w podanych przepisach w związku z art. 6 ustawy z dnia 31 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 26, poz. 2603 ze zm.).

10. Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożyła W. Sp. z o.o. w I. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza P. z dnia [...] Nr [...] w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej polegającej na budowie elektrowni wiatrowej (wiatraka) wraz z urządzeniami do przesyłania energii na działce nr [...] położonej w miejscowości J., gmina P. wraz z niezbędnymi urządzeniami technicznymi i budowlanymi służącymi do przesyłu energii. W ocenie SKO w dacie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowym istniała rozbieżność poglądów co do tego, czy budowa elektrowni wiatrowych jest inwestycją celu publicznego. Rozbieżność orzecznictwa nie pozwala na przyjęcie, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

11. Po decyzji SKO z [...] tut. Sąd, postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2010 r. zawiesił postępowanie sądowe, a po decyzji SKO z [...], postanowieniem 7 października 2010 r. podjął postępowanie, a po uzyskaniu informacji, że na decyzję SKO z [...] została złożona skargą, postanowieniem z dnia 23 grudnia 2010 r. ponownie zawieszono postępowanie sądowe.

12. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.z dnia [...] nr SKO [...] została wniesiona skarga do Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Bydgoszczy.

13. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 18 stycznia 2011 r. sygn. II SA/Bd 1307/10 uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd uznał, że ani przepis art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ani przepis art. 6 pkt 4 tej ustawy, jak też żaden przepis innej ustawy, nie uprawnia do uznania budowy zespołu elektrowni wiatrowych za inwestycję celu publicznego, o której mowa w art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mimo, że doszło do rażącego naruszenia przepisów art. 50 ust. 1 i 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd podzielił ocenę SKO, że nie jest to rażące naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności. Działając z urzędu Sąd zauważył, że w sprawie doszło do naruszenia innych przepisów w stopniu uzasadniającym stwierdzenie nieważności. Brak było bowiem zgody na zmianę przeznaczenia terenu na cele nierolnicze (nieleśne). Ze względu na klasę użytków rolnych, teren działki [...] wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze. Stanowi to rażące naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności.

14. Od powyższego wyroku WSA w Bydgoszczy W. Sp. Z o.o. wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2011 r. sygn. II OSK 1086/11 oddalił skargę kasacyjną. Podzielono pogląd tutejszego sądu, że brak zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia terenu z rolnego na nierolny stanowi rażące obejście prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji z przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Tym samy wyrok tutejszego Sądu jest prawomocny.

15. Zgodnie z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Stosownie do art. 153 wskazanej ustawy, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że właściwy organ obowiązany jest stwierdzić nieważność decyzji z dnia [...] nr [...].o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Na dzień wydania wyroku nie ma decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji nr [...] z [...].: Sąd ustalił, że SKO otrzymało akta sprawy w dniu [...]. (notatka służbowa). Stwierdzenie nieważności będzie miało wpływ na legalność pozwolenia na budowę, albowiem decyzja lokalizacyjna jest warunkiem uzyskania pozwolenia na budowę (tam gdzie jest wymagana). Zajdą warunki, o jakich mowa w art. 145 § pkt 8 K.p.a. – w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

16. Postanowieniem z dnia 1 września 2011 r. podjęto zawieszone postępowanie sądowe. Ze względu na to, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę będzie wznowione z urzędu, zachodzi pytanie co do sposobu rozstrzygnięcia niniejszej skargi. Wznowienie postępowania może doprowadzić do wyeliminowania decyzji o pozwoleniu na budowę z obrotu prawnego i wówczas postępowanie sądowe w tej sprawie może okazać się bezprzedmiotowe. Z drugiej strony nie mogą toczyć się dwa postępowania wznowieniowe w tej samej sprawie – każde z innej przyczyny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

18. Skarga nie jest zasadna.

Co prawda decyzja organu I instancji nie w pełni jasno tłumaczy przyczyny odmowy wznowienia postępowania, to błąd ten naprawia decyzji organu II instancji. Wojewoda [...] trafnie stwierdził, że jeżeli jakaś osoba twierdzi, że została pominięta w postępowaniu, w tym przypadku w sprawie o pozwolenie na budowę, to weryfikacja jej twierdzeń winna nastąpić po wznowieniu postępowania, oczywiście pod warunkiem, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony w ustawowym terminie. Zasada ta nie będzie miała zastosowania jedynie w specyficznych warunkach, gdy z podania od razu wiadomo, że ta osoba nie może być stroną postępowania. Jeżeli zachodzą jakiekolwiek wątpliwości dotyczące istnienia podstawy, na której zostało oparte żądanie wznowienia postępowania i potrzeba zbadania sprawy w tym zakresie, niezbędne jest wznowienie postępowania i zbadanie, czy żądający posiada przymiot strony.

19. Definicję strony w ogólnym postępowaniu administracyjnym zawiera art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego; w myśl tego przepisu stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Ustawodawca jednak w szeregu aktach prawnych zmodyfikował pojęcie strony na użytek konkretnego postępowania administracyjnego. Uczynił tak m.in. w odniesieniu do postępowania w sprawach o pozwolenie na budowę, zgodnie bowiem z treścią art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) stronami w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przepis stanowi uregulowanie szczególne w stosunku do ogólnej normy art. 28 k.p.a. zawierającej definicję strony.

Ustawodawca, wprowadzając do tekstu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane zwrot "obszar oddziaływania obiektu", odsyła do definicji legalnej tego pojęcia zawartej w art. 3 pkt 20. Przepis ten stanowi, że ilekroć w ustawie mowa jest o obszarze oddziaływania obiektu, należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Z regulacji tej wynika, że w sprawie o pozwolenie na budowę na potrzeby konkretnej inwestycji organ administracji architektoniczno-budowlanej winien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie wyznaczyć teren w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego. Wyznaczenie takiego obszaru w oparciu o powyższe przesłanki winno nastąpić, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Oznacza to, że w zależności od indywidualnych cech obiektu budowlanego, jego przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych, w otoczeniu tego obiektu wyznaczona zostanie strefa, nazwana przez ustawodawcę obszarem oddziaływania obiektu. W powyższej sprawie takiej strefy nie wyznaczono. Nie oznacza to jednak, że skarżący może nie uzyskać statusu strony w znaczeniu procesowym. Oddziaływanie obiektu na sąsiednie nieruchomości należy rozumieć szeroko i nie może zamykać się co do kwestii zachowania warunków technicznych w zakresie sytuowania obiektów na działce. To również kwestie wynikające z ustawy o ochronie środowiska, przyrody, ochrony zabytków itp. Źródłem interesu prawnego może być także konstytucyjnie chronione prawo własności. Każdy ma prawo do zabudowy własnej nieruchomości, a ograniczenie tego prawa może nastąpić w drodze ustawy a także przez przepisy planu zagospodarowania przestrzennego (prawo miejscowe).

Czymś innym natomiast są uprawnienia strony w sensie materialnym i w tym zakresie zaskarżona decyzja trafnie stwierdza, że skarżący nie wykazał naruszenia swojego prawnie chronionego interesu prawnego. W każdej sprawie należy indywidualnie rozważać istnienie interesu prawnego. To na podmiocie żądającym wznowienia postępowania ciąży ciężar wykazania, że ma on legitymację materialno – prawną w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Skarżący wśród sposobów oddziaływania budowanego obiektu wymienia hałas, jego natężenie, oddziaływanie prowadzące do uszkodzenia elementów turbin wcześniej postawionych niż elektrownia wiatrowa na działce [...], zmniejszenie zysków skarżącego wskutek oddziaływania turbiny na działce [...]. Stwierdzenie o istnieniu hałasu, aby było skuteczne, musiałoby wykazać, że hałas ten przekracza dopuszczalne normy. Skoro turbiny usytuowane są od siebie w odległości 200 m to uszkodzenie mechaniczne wiatraków w normalnej eksploatacji nie wydaje się realne. Utracone zyski stanowią natomiast interes faktyczny, a nie prawny. Nie sposób także zauważyć, że identyczne oddziaływanie turbin skarżącego następuje przez turbiny usytuowane na jego działce. Wojewoda [...] nie dopuścił się obrazy art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, ponieważ prawidłowo zinterpretował ten przepis. Wojewoda [...] trafnie podniósł, że problematyka lokalizacji i budowy elektrowni wiatrowych nie jest skodyfikowana w polskim prawie. Zaleca się lokalizację elektrowni wiatrowych na terenach rolniczych i nieużytkach o ograniczonej przydatności do innych celów. Elektrownia wiatrowa została zlokalizowana w oddaleniu od siedzib ludzkich, na terenach rolniczych.

W ocenie Sądu nie było także powodu, aby w postępowaniu wznowieniowym powoływać biegłego. Podstawą wznowienia postępowania był punkt 4 art. 145 § 1 K.p.a – postępowanie wznawia się, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Ta okoliczność była podstawą wznowienia i badania. Okoliczności, na które miał wypowiadać się biegły dotyczyły okoliczności faktycznych, głównie związanymi w utraconymi zyskami. Tym samym nie doszło do obrazy art. 57 § 1 K.p.a.

Uzasadnia to, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalenie skargi.