Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 48/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Zobowiązano do podjęcia czynności
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 3, art. 6 i art. 13
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędziowie WSA Józef Maleszewski WSA Izabela Paluszyńska Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] R.W. – J.B. P. P. na bezczynność Rektora Akademii Wychowania Fizycznego im. E. P. w P w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Rektora Akademii Wychowania Fizycznego im. E. P. w P. do załatwienia wniosku skarżącego Stowarzyszenia [...] R. W. – J. B. P. P. o udzielenie informacji publicznej zawartego w piśmie z dnia 17 lutego 2015r. za wyjątkiem pytań zawartych w części II pisma z 17 lutego 2015r. tiret 1,2,3; 2. stwierdza, że bezczynność określona w pkt 1 wyroku nie miała charakteru rażącego; 3. zasądza od Rektora Akademii Wychowania Fizycznego im. E. P. w P. na rzecz Stowarzyszenia [...] R.W. – J.B. P. P. kwotę [...] zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Stowarzyszenie [...] R.W.- J.B. P. P. pismem z dnia 17 lutego 2015 r. mając na uwadze wyrok Sądu Rejonowego P. - [...] w P. z dnia [...] kwietnia 2014r. sygn. akt [...] oraz wyrok Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] września 2014r. sygn. akt [...] , zwrócił się do Akademii Wychowania Fizycznego im. E.P. w P. (dalej: AWF) z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej poprzez podanie:

1. czy AWF zamierza dobrowolnie wykonać w/w wyroki, a jeżeli nie, to o wskazanie czy dokonało analizy związanej z koniecznością poniesienia dodatkowych kosztów postępowania egzekucyjnego związanych z realizacją wyroków,

2. czy AWF zabezpieczyło środki finansowe na zabezpieczenie roszczeń odszkodowawczych Stowarzyszenia, oraz kosztów ewentualnych roszczeń odszkodowawczych,

3. czy dokonując naruszenia posiadania AWF dokonało oceny skutków prawnych i finansowych takiego działania,

4. wskazanie osób bezpośrednio odpowiedzialnych ze strony AWF za podjęcie decyzji związanych z naruszeniem posiadania w/w lokalu oraz ruchomości będących we władaniu Stowarzyszenia,

5. przekazanie kopii pełnej dokumentacji związanej z bezprawnym pozbawieniem przez AWF, Stowarzyszenia posiadania lokalu, w tym protokołów zajęcia lokalu i ruchomości oraz informacji odnośnie sposobu ich zabezpieczenia i miejsca ich przechowywania,

6. czy AWF dysponuje obecnie wolnymi lokalami, które mogłyby być przedmiotem najmu o podobnym standardzie i lokalizacji jak lokal będący przedmiotem naruszenia posiadania - według stanu technicznego na dzień tego naruszenia,

7. jakie nakłady (zakres i wartość) zostały poniesione na lokal użytkowy w budynku tzw. "stołówki studenckiej" znajdującym się w P. przy ul. Ś. R. [...] w okresie od dnia naruszenia posiadania przez AWF tj. od dnia 08.10.2012 r. do dnia dzisiejszego, oraz jaki podmiot poniósł te nakłady tj. AWF czy obecny posiadacz w/w lokalu,

8. czy po naruszeniu posiadania przez AWF została zawarta umowa najmu bądź inna umowa o podobnym charakterze, a dot. spornego lokalu, a jeżeli tak, to od kiedy, z jakim podmiotem i na jaki okres (Stowarzyszenie wnosi o przedłożenie kopii tej umowy).

Po uzyskaniu negatywnej odpowiedzi na w/w wniosek, Stowarzyszenie [...] R.W.- J.B. P. P. wniosło skargę na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej przez AWF, wnosząc jednocześnie o zobowiązanie AWF do załatwienia wniosku strony skarżącej z dnia 17 lutego 2015 r. w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku.

W uzasadnieniu skargi odnosząc się do argumentacji AWF uzasadniającej odmowę udzielania wnioskowanej informacji, wskazano, że odpowiedź AWF w żaden sposób nie spełnia wymogu formy odpowiedzi zawartej w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2014., poz.782 ze zm. – dalej u.d.i.p.). Skarżący wskazał, że przynajmniej w zakresie części informacji, o które wnosił skarżący, AWF nie kwestionuje, że informacje te mają charakter informacji publicznej. Odnosząc się do stanowiska AWF uzasadniającego odmowę udzielenia żądanej informacji publicznej z uwagi na toczący się obecnie proces pomiędzy AWF a skarżącym Stowarzyszeniem, powołując się na treść art. 5 ust. 3 u.d.i.p. wskazano, iż AWF nie może odmówić udzielenia informacji, powołując się li tylko na proces, który toczy się pomiędzy stronami.

Dalej odnosząc się do stanowiska AWF, że regulacją u.d.i.p. nie są objęte informacje o zamiarach organów władzy publicznej czy też dokonywane przez nie analizy poprzedzające podejmowanie takich czynności, stwierdzono, iż AWF w ogóle nie wskazała, które rzekomo informacje, których udzielenia domagał się skarżący dotyczyły zamiarów organów władzy. Wskazano przy tym również na treść art. 6 ust. 1 u.d.i.p., z którego zdaniem skarżącego wynika wprost, że skierowane do zobowiązanego zapytanie dotyczyć może żądania udzielenia informacji o przyszłych działaniach organu.

Rektor Akademii Wychowania Fizycznego im. E.P. w P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i wskazał, że podmiot, do którego Skarżący skierował wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jak również, za pośrednictwem którego skierowana została przedmiotowa skarga, nie jest podmiotem właściwym do nadania biegu tym pismom, a co za tym idzie nie ma legitymacji w przedmiotowym postępowaniu. Mając na uwadze powyższe na uwadze, to nie AWF, ale jej Rektor ma zdolność sądową i procesową w niniejszym postępowaniu, a zatem to za jego pośrednictwem winna być skierowana skarga i to on winien być wskazany jako jej przeciwnik, niezależnie od tego, kto skierował do Skarżącego odpowiedź na wniosek o udzielenie informacji publicznej.

Odnosząc się do merytorycznych argumentów skargi zaprzeczono jakoby informacje żądane przez Skarżącego we wniosku z dnia 17 lutego 2015 r. stanowiły informację publiczną i czemu rzekomo Organ nie zaprzeczył w swojej odpowiedzi z dnia 2 marca 2015 r. W piśmie tym wyraźnie wskazano bowiem, iż żadna z informacji żądanych przez Skarżącego nie stanowi informacji publicznej, gdyż żadna z nich nie spełnia dyspozycji definicji "informacji publicznej", zawartej w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W ocenie Organu toczące się pomiędzy AWF a Skarżącym postępowania sądowe i egzekucyjne nie są aktualnie "sprawą publiczną". Jest to sprawa dotycząca stosunków prawnych pomiędzy dwoma podmiotami, a ze względu na fakt, że jest ona w toku, informowanie o niej jakiegokolwiek podmiotu jest obwarowane licznymi ograniczeniami.

W ocenie Organu fakt, że Skarżący jest stroną wspomnianych postępowań, sprawia, że nie może on wykorzystywać uprawnień wynikających z u.d.i.p. w celu uzyskania informacji o ich biegu oraz działaniach, jakie podjął lub podjąć zamierza jego przeciwnik procesowy, a to tylko dlatego, że jest to podmiot co do zasady zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej.

Niezależnie od powyższego wniosek o udzielenie informacji czy Uczelnia ma zamiar dobrowolnie wykonać wyroki zapadłe we wspomnianych postępowaniach jest pytaniem o zamierzenia organów, nie zaś o zdarzenia, które miały miejsce. Natomiast wniosek o udzielenie informacji czy dokonując naruszenia posiadania Uczelnia dokonała oceny skutków prawnych i finansowych takiego działania, nie jest zapytaniem o fakty. Z tego też względu w ocenie Organu żadna z żądanych przez Skarżącego informacji nie stanowiła informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę wskazano również, iż tylko w sytuacji, w której organ posiada żądaną informację publiczną, ale nie chce jej udostępnić, winien on wydać decyzję, o której mowa w art. 16 u.d.i.p. Czym innym jest natomiast sytuacja, w której wnioskodawca żąda udzielenia informacji, która nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych w takiej sytuacji podmiot zobowiązany wystosowuje do wnioskodawcy odpowiedź w zwykłej formie pisemnej, w której wskazuje na przyczyny takiego stanowiska, co też uczyniono w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów. W takich przypadkach, kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu.

Przechodząc do merytorycznego rozpatrzenia sprawy należy wskazać, iż skarga na bezczynność przysługuje tylko w sprawach, w których wydawane są decyzje i określone postanowienia oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że bezczynność organu zachodzi, gdy nie dotrzymuje on terminu załatwienia sprawy, a także w przypadku odmowy wydania stosownego aktu czy podjęcia czynności, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga podjęcia takich działań (zob. np. NSA z dnia 17.12.2010r. sygn. akt I OSK 1811/10 LEX nr 745170). Zadaniem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na bezczynność organu jest więc ustalenie, czy sprawa, w której została wniesiona skarga, była sprawą określoną w art. 3 § 2 pkt 1- 4 P.p.s.a. Ponadto sąd zobowiązany jest rozważyć, czy dopuszczalność skargi uwarunkowana jest zachowaniem i wyczerpaniem przez skarżącego określonego trybu przeciwdziałania bezczynności. Następnie Sąd bada czy organowi administracji można przypisać bezczynność rozumianą jako niewydanie w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż przedmiotowa skarga była co do zasady dopuszczalna, albowiem zarzucana bezczynność dotyczyła nierozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ponieważ zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, a zatem Kodeks nie ma zastosowania do pozostałych czynności podejmowanych w trybie ustawy, które mają charakter czynności materialno-technicznych z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Wprawdzie art. 52 § 3 P.p.s.a. stanowi, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednak bezczynność nie wchodzi w zakres pojęcia "akty lub czynności", a skoro ustawa nie przewiduje żadnych dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym przez organy w ramach udzielania informacji publicznej (poza odwołaniem od decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej oraz decyzji o umorzeniu postępowania), należy uznać, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt I OSK 601/05, LEX nr 236545 – wyrok dostępny w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uznając, że niniejsza skarga jest dopuszczalna stwierdzić należy, iż jej przedmiotem jest bezczynność Rektora Akademii Wychowania Fizycznego im. E.P. w P. w zakresie udostępnienia stronie skarżącej informacji wskazanych we wniosku z dnia 17 lutego 2015 r. Na wstępie należy wskazać, iż AWF jest uczelnią publiczną, a jej organy wykonują władztwo administracyjne na zasadzie i w granicach określonych ustawą z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym. Nie ulega zatem wątpliwości, że organy tej uczelni wykonują zadania publiczne oraz dysponują majątkiem publicznym. Wobec tego Rektor tej uczelni na podstawie art. 4 ust. w pkt. 1 i 5 u.d.i.p. (przy założeniu, iż żądana informacja mieści się zakresie informacji publicznej określonej w u.d.i.p.- o czym poniżej) co do zasady jest obowiązany do udostępniania informacji publicznej. W tym miejscu należy wskazać, iż skierowanie wniosku o udzielenie informacji publicznej do Akademii Wychowania Fizycznego a nie do jej Rektora, nie spowodowało braku możliwości nadania wnioskowi o udzielenie informacji publicznej jak i samej skargi właściwego biegu. Ponadto Rektor jako organ zobowiązany nie kwestionuje faktu, iż pismo z dnia 2 marca 2015r. stanowiące odpowiedź na wezwanie do udzielenia informacji publicznej zostało sporządzone w jego imieniu. Tym samym wadliwe wskazanie w skardze Akademii Wychowania Fizycznego zamiast jej Rektora nie oznacza, iż skarga winna być tylko z tego powodu oddalona.

Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że koniecznym do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest ustalenie czy dane objęte wnioskiem są informacją publiczną

Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, można więc przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Podkreślić przy tym należy, że informacja publiczna musi dotyczyć sfery istniejących faktów i danych, nie zaś niezmaterializowanych w jakiejkolwiek postaci zamierzeń podejmowania określonych działań i może pochodzić od dowolnych podmiotów, jeżeli tylko dotyczy "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Powyższe wyklucza uznanie za informację publiczną zakres pytań zawartych w części II pisma z dnia 17 lutego 2015r. tiret 1,2,3. Pytania te dotyczą bowiem zamiaru (a nie faktu) wykonania wyroków zapadłych między skarżącym i organem i nie dotyczą sprawy publicznej, lecz są bezpośrednio związane z procesem cywilnym między skarżącym a Rektorem. Mając powyższe na uwadze należy również wskazać, iż Rektor w swojej odpowiedzi nie ustosunkował się do wniosku, który w swej treści zawierał szereg oddzielnych pytań. Skoro wniosek dotyczy szeregu kwestii organ powinien szczegółowo odnieść się do każdego z nich, tym bardziej iż co do części zagadnień nie można uznać argumentacji zawartej w odpowiedzi za wystarczającą, gdyż wbrew stanowisku organu nie dotyczą one zamiarów lecz faktów.

Przechodząc do analizy dalszych punktów objętych zakresem wniosku o udzielenie informacji publicznej z dnia 17 lutego 2015r. warto na wstępie przytoczyć wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 listopada 2013 r. o sygn. akt P 25/12 (publ.: OTK-A-2013/8/122), w którym stwierdzono, iż w doktrynie i orzecznictwie pojęcie informacji publicznej i pojęcie sprawy publicznej jest rozumiane szeroko. Polega ono na ustaleniu nie tylko na podstawie art. 1 ust. 1 u.d.i.p., ale także, a nawet przede wszystkim, na podstawie art. 61 Konstytucji. Skoro prawo do informacji publicznej ma charakter konstytucyjny, to ustawy je dookreślające powinny być interpretowane w taki sposób, aby gwarantować obywatelom i innym jednostkom szerokie uprawnienia w tym zakresie, a wszelkie wyjątki powinny być rozumiane wąsko. Wymienione przepisy są podstawą przyjęcia, że informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Informacją jest zatem treść dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź go dotyczących. Uznając więc, iż zakres pytań w części II pisma z 17 lutego 2015 tiret 4-8 dotyczy informacji objętych zakresem informacji publicznej z art. 6 ust. 1 u.d.i.p., zasadnym jest przyjęcie, iż organ nie podejmując działań mających na celu udzielenie wnioskowanej informacji pozostał w bezczynności.

W tym miejscu należy jednak wskazać, iż ustawodawca art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p przewidział 2 rodzaje informacji publicznej prostą i przetworzoną. W u.d.i.p. nie ma legalnej definicji "informacji przetworzonej". Zakres tego pojęcia określa orzecznictwo sądowoadministracyjne oraz doktryna, w których przyjmuje się, że "informacją prostą" jest informacja, którą podmiot zobowiązany może udostępnić w takiej formie, w jakiej ją posiada (z zachowaniem ewentualnych ograniczeń wynikających z art. 5 u.d.i.p.) – a więc informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem – z tym wszakże, dodawanym niekiedy, zastrzeżeniem, że jej wyodrębnienie ze zbiorów informacji (rejestrów, zbiorów dokumentów, akt postępowań itp.) nie jest związane z koniecznością poniesienia kosztów osobowych lub finansowych trudnych do pogodzenia z bieżącymi działaniami podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji (zob. np.: wyrok NSA z 09.08.2011 r., I OSK 792/11, CBOSA; por. też: wyrok NSA z 12.12.2012 r., I OSK 2149/12, CBOSA; tak też I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa..., uw. 1 do art. 3, s. 49). Informacja prosta nie zmienia się w informację przetworzoną poprzez sam proces tzw. anonimizacji – polegający na usunięciu (unieczytelnieniu, np. zamazaniu, wykreśleniu, zakryciu itp.) z udostępnianego dokumentu określonych jego elementów, które pozwalałyby na identyfikację występujących w dokumencie osób fizycznych – bo czynność ta, jak się przyjmuje, polega jedynie na przekształceniu informacji, a nie jej przetworzeniu. Podobnie nie stanowi o przetworzeniu informacji sięganie do materiałów archiwalnych (zob. wyrok NSA z 09.08.2011 r., I OSK 792/11, CBOSA).

Z kolei "informacja przetworzona" jest – w myśl powszechnie akceptowanego poglądu – jakościowo nową informacją, która w chwili złożenia wniosku nie istnieje w żądanej i ukształtowanej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego (por. wyrok NSA z 12.12.2012 r., I OSK 2149/12, CBOSA). Wytworzenie takiej informacji wymaga przeprowadzenia przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane materiały źródłowe (informacje proste). Może tu chodzić o konieczność wykonania pewnych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, wyciągów itp., połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych. Musi więc istnieć informacja źródłowa, podstawowa (prosta), której wykorzystanie w postaci zestawienia, obliczenia itd. spowoduje powstanie informacji jakościowo nowej, "przetworzonej" właśnie (por. wyrok WSA z 17.04.2013 r., II SAB/Kr 21/13, CBOSA) – w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych – a więc informacji, która zostanie przygotowana specjalnie dla wnioskodawcy wedle określonych przez niego "parametrów", i której wytworzenie wymagać będzie, co do zasady, intelektualnego zaangażowania podmiotu zobowiązanego (por. wyrok WSA z 11.06.2013 r., II SA/Bk 230/13, CBOSA). Takie określenie zasadniczych przypadków, w których ma się do czynienia z informacją przetworzoną, nie pozwala wykluczyć uznania, iż niekiedy nawet suma informacji prostych może tworzyć informację przetworzoną. W pewnych przypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia, przekształcenia (zanonimizowania) i sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych jemu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo iż składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (tak wyrok NSA z 09.08.2011 r., I OSK 792/11, CBOSA; podobnie wyrok NSA z 17.10.2006 r., I OSK 1347/05, CBOSA).

Analizując wniosek skarżącego tiret 4 – 8 uznać należy, że żądana informacja w zakresie wynikającym z w/w punktów wniosku o udzielenie informacji publicznej jest informacją przetworzoną. Celem udzielenia pełnej odpowiedzi na złożony wniosek należy bowiem przejrzeć zakres kompetencyjny pracowników, ustalić i wskazać osoby bezpośrednio odpowiedzialne za działania związane z naruszeniem posiadania lokalu oraz nieruchomości będących we władaniu skarżącego stowarzyszenia, zebrać i skopiować pełną dokumentację związaną z pozbawieniem stowarzyszenia posiadania lokalu (w tym protokoły zajęcia lokalu i ruchomości oraz informacji o sposobie i miejsca ich zabezpieczenia i przechowywania), dokonać analizy posiadanych wolnych lokali pod kątem cech porównywalnych do lokalu będącego przedmiotem naruszenia posiadania pod kątem ich ewentualnego najmu. Organ powinien również przeanalizować ponoszone nakłady na lokal wskazany we wniosku. W związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych celem załatwienia wniosku organ powinien przygotować specjalnie dla wnioskodawcy wedle określonych przez niego "parametrów" odpowiedź, której wytworzenie wymagać będzie, co do zasady, intelektualnego zaangażowania podmiotu zobowiązanego, która co do zasady jest informacji nową jakościowo.

Oceniając niniejszą sprawą wskazać należy więc, iż organ jako podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w zakresie wskazanym we wniosku skarżącego tiret 4 – 8, nie podjął żadnych czynności mających na celu ustalenie czy uzyskanie przez wnioskodawcę informacji w w/w zakresie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, przedwcześnie przyjmując, iż w/w informacje nie stanowi informacji publicznej, pomimo, iż jak wykazano wyżej mieści się ona w zakresie pojęcia zawartego w art. 6 ust. 1 u.d.i.p.

Mając wszystko to na uwadze należało stwierdzić, iż Rektor AWF, załatwiając jedynie częściowo wniosek Skarżącego z 17 lutego 2015r. w zakresie pytań zawartych w części II pisma z dnia 17 lutego 2015r. tiret 1, 2, 3, dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu tego wniosku w pozostałej części. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 15 ust. 2 u.d.i.p. (ten ostatni przepis dotyczy możliwości poboru opłaty na pokrycie kosztów udostępnienia żądanej informacji). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). W niniejszej sprawie wszystkie te terminy upłynęły bezskutecznie przed dniem wniesienia skargi oraz wydania wyroku.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. w zw. z art. 286 § 2 p.p.s.a. oraz art. 13 ust. 1 u.d.i.p., zobowiązał Rektora AWF do załatwienia przedmiotowego wniosku Skarżącego z dnia 17 lutego 2015r. z wyjątkiem pytań zawartych w części II pisma z dnia 17 lutego 2015r. tiret 1, 2, 3.

Na podstawie art. 149 § 1 zd. drugie p.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynność Organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 wyroku), wziąwszy w szczególności pod uwagę, że Organ nie pozostawił wniosku Skarżącego bez odpowiedzi, lecz w części go załatwił, a niezałatwienie pozostałej części tego wniosku we właściwym trybie i formie nie wynikało z lekceważenia przepisów prawa, lecz raczej z błędnej ich interpretacji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.