Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 14/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 8 i 46
journal: Dz.U. 2004 nr 171 poz 1800
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne
article: art. 2 pkt 5, art. 15 ust. 3 pkt 4a i 4b
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 124
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity
article: art. 6 pkt 1, art. 4 pkt 18
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.
article: par 4 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1587
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania  przestrzennego
article: art. 46 ust. 1 i 2, art. 2 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2010 nr 106 poz 675
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tamara Dziełakowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Mariola Jaroszewska, Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Wojewody z dnia 14 listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, 3) zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej Z.K. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Z. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewody z dnia 14 listopada 2012 r., mocą której udzielono Spółce A pozwolenia na budowę stacji telefonii komórkowej wraz z wieżą kratową o wysokości 27 m i z wewnętrzną linią zasilającą na działce nr [...] w miejscowości B., gmina Ż..

Zaskarżona decyzja wydana została w następujących istotnych dla sprawy okolicznościach faktycznych i prawnych:

Z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla w/w inwestycji wystąpiła do Starosty K. Spółka A. Do wniosku inwestor dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz cztery egzemplarze projektu budowlanego masztu i anten, a także kwalifikację przedsięwzięcia i analizę środowiskową.

Starosta K. dwukrotnie podejmował w tej sprawie decyzje zatwierdzające projekt budowlany i udzielające pozwolenia na budowę. Decyzja w tym przedmiocie z dnia 12 marca 2012 r. została rozstrzygnięciem Wojewody z dnia 17 maja 2012 r. uchylona, a sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Powodem uchylenia było nienależyte wyjaśnienie przez ten organ okoliczności sprawy odnoszących się głównie do pojęcia miejsc dostępnych dla ludności w kontekście emisji pól elektromagnetycznych przez poszczególne anteny objęte projektem budowy stacji. W toku ponownego rozpatrywania sprawy pełnomocnik inwestora przedłożył analizę środowiskową i kwalifikację przedsięwzięcia wyjaśniając, że dokumenty te opracowano "w oparciu o zmodyfikowaną konfigurację stacji bazowej telefonii komórkowej" oraz że "aktualna analiza i kwalifikacja uwzględnia zapisy MPZP" (pismo znajdujące się na karcie 41 akt administracyjnych). W rezultacie, Starosta K., decyzją z dnia 16 sierpnia 2012 r., ponownie zatwierdził przedmiotowy projekt budowlany i udzielił Spółce A pozwolenia na budowę.

Uzasadniając decyzję z dnia 16 sierpnia 2012 r. Starosta K. wyjaśnił, że na terenie stacji bazowej telefonii komórkowej A projektuje się urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo – odbiorcze umieszczone w urządzeniach typu outdoor oraz anteny sektorowe i paraboliczne zainstalowane na wieży, której wysokość wynosić będzie około 27 m n.p.t. W najbliższym otoczeniu stacji znajdują się: na kierunku zachodnim, północno – zachodnim oraz północnym w odległości ponad 220 m od podstawy wieży budynki gospodarcze, mieszkalne o wysokości nieprzekraczającej 14 m n.p.t.; na kierunku północno – wschodnim w odległości ponad 140 m od podstawy wieży budynki gospodarcze i mieszkalne o wysokości nieprzekraczającej 10 m n.p.t.; na kierunku południowo – zachodnim w odległości ponad 100 m od podstawy wieży budynki gospodarcze i mieszkalne o wysokości nieprzekraczającej 10 m n.p.t. Na pozostałych kierunkach zabudowa nie występuje, a w sąsiedztwie planowanej inwestycji (w promieniu do 150 m) nie są znane inne anteny i urządzenia emitujące pola elekromagnetyczne istotne z punktu wiedzenia oddziaływania na ludzi i środowisko. Z kolei na przedmiotowej wieży planuje się zainstalowanie następujących anten: H= 26 m- anteny sektorowe BSA001 – 3 elementy na azymuty 110°, 230° i 350°; H= 26 m - anteny sektorowe BSA003 - 3 elementy na azymuty 110°, 230° i 350°; H= 27 m – antena paraboliczna RLA23-12 azymut 14°.

Starosta wskazał, że działka nr [...] w B. objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w Ż. z dnia 29 października 2010 r. nr [...] (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2011 r., nr [...], poz. [...]) i znajduje się na obszarze oznaczonym w tym planie symbolem B26.MN,U, gdzie tereny MN,U to tereny przeznaczone na funkcję zabudowy jednorodzinnej i usługi z dopuszczalną formą zabudowy i zagospodarowania terenu "sieci i obiekty infrastruktury". Do obiektów tych zalicza się z kolei stacja bazowa telefonii komórkowej, albowiem według definicji z internetowej encyklopedii Wikipedia infrastruktura techniczna to urządzenia, sieci przesyłowe i związane z nimi obiekty świadczące niezbędne i podstawowe usługi dla określonej jednostki przestrzenno – gospodarczej (osiedla, dzielnicy, miasta, zakładu przemysłowego itp.) w zakresie energetyki dostarczania ciepła, wody, usuwania ścieków i odpadów, transportu, teletechniki itp. Starosta zaznaczył jednocześnie, że zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2010 r., nr 106, poz. 675) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

Starosta wyjaśnił, że działki znajdujące się w obszarze oddziaływania projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej (tj. działki o nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]) objęte są również tym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i położone są w obszarze oznaczonym w tym planie symbolem: B26.MN,U – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i usługi, B5.MN – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz B23.U,P – zabudowa usługowa, rzemiosła, składy i magazyny. Na obszarach tych dopuszczalne maksymalne wysokości zabudowy zostały określone następująco: dla terenu B26.MN,U – 10 m, B5.MN – 9 m, B23.U,P – 15 m. Przeznaczenie tych terenów określone planem i ich funkcjonowanie w zgodności z tymże planem wiąże się z kolei, zdaniem Starosty, nierozerwalnie z przebywaniem ludzi właśnie w tych obszarach.

W ocenie Starosty projektowane przedsięwzięcie będzie spełniać wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. z 2003 r., nr 192, poz. 1883) a punkt 4 analizy środowiskowej, który początkowo zawierał informację, iż rozpatrywane przedsięwzięcie nie będzie spełniać wymagań określonych w tym rozporządzeniu – zawierał omyłkę pisarską. W przypadku przedmiotowej stacji, pracującej w zakresie częstotliwości od 300 MHz do 300 GHz, dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych charakteryzowane są przez wartość skuteczną natężenia pola elektrycznego równą 7 V/m lub wartość gęstości mocy pola elektromagnetycznego równą 0,1 W/m². Spełnienie wymagania dotyczącego nieprzekraczania poziomu 0,1 W/m² w miejscach dostępnych dla ludności jest wystarczającym warunkiem spełnienia przepisów, gdyż tej wartości gęstości mocy odpowiada w polu dalekim wartość natężenia pola elektrycznego zawsze mniejsza od 7 V/m. Starosta uznał jednocześnie, że w przypadku rozpatrywanej sprawy przez "miejsce dostępne dla ludności" należy rozumieć maksymalną dopuszczalną wysokość zabudowy określoną w planie miejscowym. Ponadto, w przypadku rozpatrywanej stacji, głównym i jedynym źródłem energii elektromagnetycznej wypromieniowanej do otoczenia i mogącej stwarzać potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludności są anteny nadawcze stacji. Same urządzenia i tory antenowe są ekranowane i praktycznie nie wypromieniowują do otoczenia energii elektromagnetycznej istotnej ze względu na oddziaływanie biologiczne. Z przeprowadzonych zaś pod tym względem obliczeń wynika, że obszary pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych będą występować wyłącznie w przestrzeni niedostępnej dla ludności. W przypadku anten sektorowych obszary pól o poziomach wyższych od dopuszczalnych wystąpią bowiem: 1) na azymucie 110° - dla minimalnych pochyleń wiązek w maksymalnym zasięgu do 90,4 m i na wysokości powyżej 16,2 m n.p.t. (tj. 1,2 m nad maksymalnym poziomem zabudowy wynikającym z planu miejscowego); dla maksymalnych pochyleń wiązek w maksymalnym zasięgu do 90,3 m i na wysokości powyżej 17,2 m n.p.t. (tj. ponad 2,0 m nad maksymalnym poziomem zabudowy wynikającym z planu miejscowego); 2) na azymucie 230° - dla minimalnych pochyleń wiązek w maksymalnym zasięgu do 90,4 m i na wysokości powyżej 16,2 m n.p.t. (tj. ponad 7,0 m nad maksymalnym poziomem zabudowy wynikającym z planu miejscowego); dla maksymalnych pochyleń wiązek w maksymalnym zasięgu do 90,3 m i na wysokości powyżej 17,2 m n.p.t. (tj. ponad 8 m nad maksymalnym poziomem zabudowy wynikającym z planu miejscowego); 3) na azymucie 350° - dla minimalnych pochyleń wiązek w maksymalnym zasięgu do 90,4 m i na wysokości powyżej 16,2 m n.p.t. (tj. 6,2 m nad maksymalnym poziomem zabudowy wynikającym z planu miejscowego); dla maksymalnych pochyleń wiązek w maksymalnym zasięgu do 90,2 m i na wysokości powyżej 16,6 m n.p.t. (tj. 6,6 m nad maksymalnym poziomem zabudowy wynikającym z planu miejscowego). Z kolei, w przypadku anten parabolicznych obszary pól o poziomach wyższych od dopuszczalnych będą się koncentrować na kierunku promieniowania tej anteny, w wąskiej wiązce w maksymalnym zasięgu do 60,3 m i na wysokości powyżej 26,6 m n.p.t. i 16,6 m nad maksymalnym poziomem zabudowy wynikającym z planu zagospodarowania przestrzennego.

Starosta stwierdził również, że miejsca dostępne dla ludności występują poza osiami głównych wiązek promieniowania anten sektorowych w zakresie odległości wyznaczonych na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i dlatego też rozpatrywane przedsięwzięcie nie zalicza się ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, które określone zostały w § 2 ust. 1 pkt 7 i w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dlatego też przedsięwzięcie to nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Starosta wskazał jednocześnie, że lokalizacja stacji bazowej oraz przewidywany zasięg jej oddziaływania nie jest objęty obszarem Natura 2000 a inwestor złożył wniosek, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz cztery egzemplarze projektu budowlanego, który został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia projektowe, zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej.

Z uwagi na powyższe Starosta doszedł do przekonania, że złożony przez Spółkę A wniosek spełnia wszystkie wymagania określone w art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane i dlatego też wydał decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji.

Od decyzji Starosty K. z dnia 16 sierpnia 2012 r. odwołanie wniosła Z. K., domagając się jej uchylenia. W ocenie odwołującej się decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem: art. 28 ust. 1 w zw. z art. 33 ust 1 ustawy Prawo budowlane – poprzez wydanie pozwolenia na budowę przy braku przesłanek do jego wydania; art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska – poprzez błędną interpretację pojęcia miejsc dostępnych dla ludności; art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz uchwały Rady Miasta w Ż. z dnia 29 października nr [...] – ponieważ planowana inwestycja jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; art. 71 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – poprzez błędne ustalenie, że planowana inwestycja jest potencjalnie nieznacząca dla środowiska przez co nie jest wymagane uzyskanie decyzji o oddziaływaniu inwestycji na środowisko.

Uzasadniając przedstawione zarzuty odwołująca się wskazała, że planowana inwestycja budowy wieży o wysokości 27 m jest niezgodna z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przez Radę Miejską w Ż., zgodnie z którym tereny, na których stanąć ma inwestycja zostały przeznaczone pod funkcję zabudowy jednorodzinnej i usługowej a wysokość tych budynków nie może przekraczać 10 m. Organ przyjął ponadto błędną interpretację pojęcia miejsc dostępnych dla ludności, albowiem uznał, że jest to maksymalna dopuszczalna wysokość zabudowy określona w planie miejscowym. Takie rozumienie tego pojęcia jest niezgodne z przepisami kodeksu cywilnego, które wskazują, jakie są granice nieruchomości. Miejsca dostępne dla ludności to nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów. Organ zaś wziął pod uwagę tylko zabudowę istniejącą a nie uwzględnił tego, że działki należące do skarżącej, czyli miejsca gdzie potencjalnie możliwe jest wybudowanie lokali mieszkalnych, będą stanowić granicę budowanego obiektu. Dlatego też, zdaniem odwołującej się, planowane przedsięwzięcie, należy zaliczyć do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których niezbędne jest uzyskanie decyzji o oddziaływaniu inwestycji na środowisko.

Odwołująca się wskazała ponadto, że planowana inwestycja nie pozostanie bez wpływu na zdrowie mieszkańców będących pod ciągłym napromieniowaniem przez pulsujące pola elektromagnetyczne wysokiej częstotliwości tzw. mikrofale, generowane 24 godziny na dobę przez tę stację. Właściciele działek będą pod stałą ekspozycją pulsujących pól elektromagnetycznych wysokich częstotliwości wypromieniowanych z nadajników stacji bazowej telefonii komórkowej A, co ma wpływ na powstawanie różnych chorób. Lokalizacja planowanej inwestycji spowoduje jednocześnie spadek ceny działek budowlanych o kilkadziesiąt procent, spadek efektów ekonomicznych, upadłość firm produkcyjnych (głównie budowlanych) i gastronomicznych funkcjonujących w gminie a także dodatkową migrację z gminy.

Dodatkowo odwołująca się podniosła, że działka, na której ma powstać przedmiotowa inwestycja nie ma dostępu do drogi publicznej a utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, wbrew stanowisku uczestników postępowania, jest niedopuszczalne.

Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania Wojewoda, decyzją z dnia 14 listopada 2012 r., uchylił w całości decyzję Starosty K. z dnia 16 sierpnia 2012 r. i jednocześnie zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce A pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej A, wieża kratowa 27 m wraz z wewnętrzną linią zasilającą (WZL), na działce nr [...] w B.

Wojewoda uznał bowiem, że dokonana przez Starostę K. merytoryczna ocena projektu jest poprawna, jednakże sam projekt budowlany jest niekompletny, albowiem nie zawiera projektu instalacji teletechnicznej. Dlatego też, Wojewoda przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające w celu umożliwienia inwestorowi uzupełnienia braku formalnego wniosku tj. projektu budowlanego instalacji elektrycznej a inwestor, przy piśmie z dnia 11 października 2012 r., dostarczył 4 egzemplarze wymaganego projektu.

Odnosząc się zaś do zarzutu odwołującej się dotyczącego braku dostępu działki nr [...] do drogi publicznej, Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w Ż. z dnia 30 listopada 2004 r. nr [...] w sprawie ustalenia numerów ewidencyjnych dla dróg gminnych na terenie Miasta i Gminy Ż., ulica O. położona w B. posiada status publicznej drogi gminnej o nr [...].

Odnosząc się z kolei do zarzutu dotyczącego konieczności poprzedzenia inwestycji decyzją środowiskową Wojewoda wskazał, że z przedstawionej analizy środowiskowej wynika, że planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć potencjalnie oddziaływujących na środowisko naturalne i nie wymaga dodatkowo ustalenia warunków jej realizacji w decyzji środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji. Z analizy tej i kwalifikacji przedsięwzięcia wynika również, że dla zaprojektowanej stacji bazowej dochowane są wymogi odnośnie wskazania, że miejsca dostępne dla ludności występują poza osiami głównych wiązek promieniowania anten sektorowych, w zakresie odległości wyznaczonych na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. Z dokumentów tych wynika, że wiązki promieniowania będą również przebiegać ponad dopuszczalnymi wysokościami zabudowy określonymi w planie miejscowym.

Z uwagi na powyższe, Wojewoda uznał, że brak jest podstaw do wydania decyzji odmawiającej pozwolenia na budowę.

Na decyzję Wojewody z dnia 14 listopada 2012 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Z. K., domagając się jej uchylenia w zakresie, w którym orzeczono o zatwierdzeniu przedmiotowego projektu budowlanego. W ocenie skarżącej zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem: art. 28 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane – poprzez wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji przy braku przesłanek do jej wydania; art. 6 ust 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego, który jest sprzeczny z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego, a przede wszystkim narusza ład przestrzenny; art. 71 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – poprzez błędne ustalenie, że planowana inwestycja jest potencjalnie nieznacząca dla środowiska przez co nie jest wymagane uzyskanie decyzji o oddziaływaniu na środowisko; art. 5 ust.1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska – poprzez jego nieuwzględnienie i wydanie pozwolenia na budowę mimo, że inwestycja godzi w interesy osób trzecich tj. właścicieli działek sąsiednich w związku z błędną interpretacją pojęcia miejsc dostępnych dla ludności; § 14 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – poprzez udzielenie pozwolenia na budowę pomimo, że działka, na której posadowiona ma być inwestycja nie posiada dostępu do drogi publicznej; art. 7 kpa – poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia kwestii, czy działka na której ma powstać inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej.

Uzasadniając zgłoszone zarzuty skarżąca wskazał tożsame argumenty co w odwołaniu. Dodatkowo podniosła, że zgodnie z opracowaniem środowiskowym przygotowanym na potrzeby niniejszego postępowania, w przypadku anten sektorowych telefonii komórkowej A obszary pól o poziomach wyższych od dopuszczalnych wystąpią w sektorze 1 (sektor 110°) – dla minimalnych pochyleń wiązek w maksymalnym zasięgu do 90,4 m i na wysokość powyżej 16,5 m n.p.t. – ponad 1,2 m nad maksymalnym poziomem zabudowy wynikającym z planu miejscowego, natomiast dla maksymalnych pochyleń wiązek w maksymalnym zasięgu 90,3 i na wysokość powyżej 16,9 m n.p.t. – ponad 2 m nad maksymalnym poziomem zabudowy wynikającym z planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego. Obszary te będą zaś występowały w miejscach dostępnych dla ludności a inne rozumienie tego pojęcia spowodowałoby, że właściciele sąsiednich nieruchomości nie będą mogli korzystać z nich w granicach społeczno – gospodarczego przeznaczenia swojego prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ wyjaśnił, że z analizy środowiskowej załączonej do projektu budowlanego wynika, że wskazane przez skarżącą obszary pól o podwyższonym natężeniu, które jej zdaniem znajdują się w miejscach dostępnych dla ludności, znajdują się w odległości do 15 m od osi głównej wieży a zatem mieszczą się w granicach działki nr [...]. Natomiast obszar wiązki głównej o podwyższonym natężeniu pola elektromagnetycznego znajduje się co najmniej 4,5 m nad poziomem maksymalnej wysokości zabudowy wynikającej z ustaleń planu. Ponadto, zgodnie z zatwierdzonym projektem zagospodarowania terenu, pomiędzy projektowanym ogrodzeniem stacji bazowej a granicą działki nr [...] i [...], pozostaje pas terenu o szerokości 6 m, po którym obecnie przebiega droga zwyczajowa. Wobec powyższego teren pomiędzy wymienioną granicą działki a ogrodzeniem terenu stacji bazowej, nie będzie spełniał wymogów działki budowlanej przeznaczonej pod zabudowę mieszkaniowo – usługową a będzie stanowił pas drogowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, uznał, że kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja Wojewody z dnia 14 listopada 2012 r. nie jest zgodna z prawem, a skarga Z. K. zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę decyzji Wojewody z dnia 14 listopada 2012 r. stanowił art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (DZ.U. z 2010 r., nr 234, poz. 1623 z późn. zm.), zgodnie z którym: Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane) a tym samym organ nie może udzielić pozwolenia na budowę inwestorowi, który nie spełni wszystkich prawem przewidzianych wymagań.

W ocenie Sądu projekt budowlany stacji telefonii komórkowej A wraz z wieżą kratową o wysokości 27 m i z wewnętrzną linią zasilającą na działce nr [...] w B. nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także nie spełnia warunków określonych w przepisach szczególnych i dlatego też nie było możliwe wydanie dla tej inwestycji decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.

Działka nr [...] położona w miejscowości B., gmina Ż. znajduje się na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą Rady Miejskiej w Ż. z dnia 29 października 2010 r. nr [...] w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru części wsi B., ograniczonego od północy granicą wsi, od wschodu granicą wsi i drogą na B., od południa granicą wsi i od strony zachodniej w południowej części B. granicą wsi, w północnej części linią wysokiego napięcia, gmina Ż., uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w Ż. z dnia 20 lipca 2006 r. nr [...]. Teren działki znajduje się na obszarze oznaczonym w tym planie symbolem B.26.MN,U. Z ustaleń ogólnych planu dla grupy MN,U wynika, że jest to teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług, dla której dopuszczalną formą zabudowy i zagospodarowania terenu są m.in. "sieci i obiekty infrastruktury".

Niewątpliwie, stacja telefonii komórkowej wraz z wieżą kratową stanowi "sieci i obiekty infrastruktury". Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 8 ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r., nr 171, poz. 1800) infrastruktura telekomunikacyjna to urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz w szczególności linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji. Urządzeniem telekomunikacyjnym zaś, zgodnie z art. 2 pkt 46 tej ustawy, jest urządzenie elektryczne lub elektroniczne przeznaczone do zapewniania telekomunikacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 5 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Gd 628/07 (LexPolonica nr 2063376) słusznie wyjaśnił, że stacja bazowa telefonii komórkowej składająca się z masztu, anten, przyłączy i osprzętu z pewnością jest urządzeniem niezbędnym dla funkcjonowania sieci, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych. Skoro jest to zamierzenie inwestycyjne w publicznej sieci telekomunikacyjnej wykorzystywanej do świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych tj. dostępnych dla ogółu użytkowników, to posiada status urządzenia infrastruktury telekomunikacyjnej łączności publicznej.

Pamiętać jednakże należy, że stacja telefonii komórkowej wraz z wieżą kratową stanowi przede wszystkim inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (DZ.U. z 2012 r., poz. 647), zgodnie z którym inwestycją celu publicznego są działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr 102, poz. 651, z późn. zm.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyjaśniono, że budowa stacji telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego a warunkami uznania inwestycji za inwestycję celu publicznego jest działanie o zasięgu co najmniej lokalnym w zakresie celów określonych w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1276/08, LexPolonica nr 2077376; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 38/07, LexPolonica nr 2118660). Stosownie więc do treści art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami celami publicznymi w rozumieniu tej ustawy jest wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Przez pojecie łączności publicznej z kolei, zgodnie z art. 4 pkt 18 tej ustawy, rozumieć należy infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego.

Skoro zaś stacja telefonii komórkowej wraz z wieżą kratową jest inwestycją celu publicznego to miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinien określać granice terenów, na których te inwestycje mogą zostać rozmieszczone. Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 3 pkt 4a i 4b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym (pkt 4a) oraz granice terenów inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, umieszczonych w planie zagospodarowania przestrzennego województwa lub w ostatecznych decyzjach o lokalizacji drogi krajowej, wojewódzkiej lub powiatowej, linii kolejowej o znaczeniu państwowym, lotniska użytku publicznego, inwestycji w zakresie terminalu lub przedsięwzięcia Euro 2012 (pkt 4b).

O tym, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinien określać granice terenów, na których dopuszczalne jest umieszczenie inwestycji celu publicznego świadczą również przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1587), które określają wymagany zakres projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części tekstowej i graficznej, a szczególności wymogi dotyczące: 1) materiałów planistycznych, skali opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów, sposobu dokumentowania prac planistycznych (§ 1 tego rozporządzenia). Zgodnie więc z § 4 pkt 1 tego rozporządzenia ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów powinny zawierać określenie przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania, a także symbol literowy i numer wyróżniający go spośród innych terenów. Z kolei załącznik nr 1 do tego rozporządzenia określający podstawowe barwne oznaczenia graficzne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów, które należy stosować na projekcie rysunku planu miejscowego wymienia: 1. tereny zabudowy mieszkaniowej, 2. tereny zabudowy usługowej, 3. tereny użytkowane rolniczo, 4. tereny zabudowy techniczno – produkcyjnej, 5. tereny zieleni i wód, 6. tereny komunikacji a także 7. tereny infrastruktury technicznej, wśród których wymienia: elektroenergetyka (E), gazownictwo (G), wodociągi (W), kanalizacja (K), telekomunikacja (T), gospodarowanie odpadami (O), ciepłownictwo (C). Z rozporządzenia wynika więc, że teren przeznaczony pod infrastrukturę techniczną – telekomunikację powinien być oznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego kolorem ciemnoszarym i literą T.

A zatem lokalizacja stacji telefonii komórkowej wraz z wieżą kratową możliwa jest jedynie na terenach konkretnie wyodrębnionych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, które oznaczone są kolorem ciemnoszarym i literą T. Jednakże, brak prawidłowego oznaczenia w planie terenów przeznaczonych pod lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu telekomunikacji nie świadczy jednoznacznie o całkowitym zakazie ich lokalizacji. W sytuacjach takich zastosowanie znaleźć może bowiem ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (DZ.U. z 2010 r., nr 106, poz. 675), która w rozdziale 5 ustanowiła szczególne zasady lokalizowania inwestycji telekomunikacyjnych. Zgodnie więc z art. 46 tej ustawy: miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust. 1). Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu (ust. 2). Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1 pkt 4 tej ustawy infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu to kanalizacja kablowa, linia kablowa podziemna, instalacja radiokomunikacyjna wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000.

I choć, jak wskazano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, art. 46 ust. 1 ustawy stanowi dyrektywę dla sporządzających plany miejscowe, to art. 46 ust. 2 jest dedykowany organom administracji publicznej jako reguła interpretacyjna, która powinna być stosowana przy ocenie prawnej dopuszczalności realizacji inwestycji przez pryzmat zapisów planu miejscowego i tylko w przypadkach, gdy plan miejscowy "milczy" na temat lokalizacji stacji telefonii komórkowych (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 648/11, Lex nr 1133651).

Mając powyższe rozważania na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą Rady Miejskiej w Ż. z dnia 29 października 2010 r. nr [...] w ogóle nie przewiduje możliwości lokalizowania na terenie nim objętym stacji telefonii komórkowej wraz z wieżą kratową. W planie tym brak jest bowiem prawidłowego oznaczenia terenów przeznaczonym pod infrastrukturę telekomunikacyjną. Ustalenie zaś w całej strefie MN,U, jak również w pozostałych wyznaczonych strefach: MN (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej), MN,MW,U (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, wielorodzinnej i usługowej), U (tereny zabudowy usługowej) – dopuszczalnej formy zabudowy w postaci "sieci i obiektów infrastruktury" nie spełnia wymogów określonych w art. 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jak i w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu planu zagospodarowania przestrzennego. Niedostosowanie się do tych wymogów uprawniałoby zaś do lokalizowania stacji telefonii komórkowych w każdym miejscu objętym planem a to sprzeczne by było również z ogólnymi zasadami kształtowania polityki przestrzennej określonymi w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Brak oznaczenia w planie terenów przeznaczonych pod infrastrukturę telekomunikacyjną wynika również, zdaniem Sądu, z zapisu § 5 pkt 3 ppkt 11 tego planu, który ustanawia tereny komunikacji, ciągów pieszo - jezdnych oraz infrastruktury technicznej, wymieniając wśród nich: KDZ – tereny dróg zbiorczych, KDL – tereny dróg lokalnych, KDD – tereny dróg dojazdowych, PT – tereny pasów technicznych oraz G – tereny infrastruktury technicznej gazowej. Niewymienienie wśród tych terenów - terenów infrastruktury telekomunikacyjnej świadczy o tym, że plan nie przewiduje lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu telekomunikacji na terenach nim objętych.

Lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na działce nr [...] położonej w B. nie jest możliwa również na podstawie powołanego przepisu art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Teren tej działki przeznaczony jest oprócz usług na cele zabudowy jednorodzinnej, co umożliwia jedynie lokalizację infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Planowana inwestycja nie ma takiego charakteru z tego względu, że projekt budowlany przewiduje budowę stacji telefonii komórkowej wraz z wieżą kratową o wysokości 27 m.

A zatem, ponieważ budowa stacji telefonii komórkowej wraz z wieżą kratową na działce nr [...] w B. nie została przewidziana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w Ż. z dnia 29 października 2010 r. nr [...] i nie dopuszcza tego również szczególne unormowanie przewidziane w ustawie o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych – przedstawiony w niniejszej sprawie projekt budowlany nie spełnia warunku określonego w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane.

Sąd uznał ponadto, że wybudowanie planowanej stacji telefonii komórkowej wraz z wieżą kratową na działce nr [...] w B. byłoby niezgodne z wymogami określonymi w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (DZ.U. nr 192, poz. 1883 ), które określa dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku, zróżnicowane dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i miejsc dostępnych dla ludności.

Z załącznika do tego rozporządzenia wynika, że w miejscach dostępnych dla ludności dla pól elektromagnetycznych o częstotliwości od 300 MHz do 300 GHz, wartością dopuszczalnej gęstości mocy jest 0,1 W/m². Przekroczenie zatem tej wartości w miejscach dostępnych dla ludności jest niedopuszczalne.

Zauważyć jednakże należy, że inwestor stacji bazowej telefonii komórkowej może zrealizować inwestycję, której promieniowanie elektromagnetyczne oddziałuje na sąsiednią nieruchomość jedynie wówczas, gdy pole elektromagnetyczne oddziałujące na nieruchomość sąsiednią znajduje się w miejscu niedostępnym dla ludzi (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 37/11, dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Inwestor przez realizację zamierzeń inwestycyjnych na własnej nieruchomości nie może ograniczyć bądź pozbawić właścicieli nieruchomości sąsiednich możliwości korzystania z przysługującego im prawa własności. Dotyczy to zarówno dotychczasowego korzystania, jak i przyszłego korzystania z gruntu, w granicach przysługującego prawa własności i obowiązującego systemu prawa. Zgodnie bowiem z art. 140 k.c., w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno - gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. Z art. 143 k.c. wynika, iż w granicach określonych przez społeczno - gospodarcze przeznaczenie gruntu własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią. W wyroku z dnia 15 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1581/08, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż skoro zgodnie z art. 143 k.c. własność gruntu rozciąga się również na przestrzeń nad powierzchnią gruntu, to wyłącznie właściciel nieruchomości gruntowej jest uprawniony do korzystania z przestrzeni powietrznej nad jego gruntem. Wobec wyłączności uprawnień właściciela należy wykluczyć ingerencję sąsiadów oraz innych osób trzecich, jak chodzi o korzystanie z przestrzeni powietrznej nad cudzym gruntem (dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zastosowanie w art. 134 k.c. klauzuli "społeczno – gospodarczego przeznaczenia gruntu" jako przestrzennego wyznacznika granic dozwolonego oddziaływania właściciela nieruchomości gruntowej oznacza, iż uprawniony może korzystać z przestrzeni nad i pod powierzchnią gruntu w takich granicach, w jakich jest to niezbędne dla realizacji funkcji przysługującego mu prawa (zob. Mikosz R., [w:] Dybowski T. (red.) System Prawa Prywatnego. Prawo rzeczowe. T. 3, Warszawa 2003, 279 – 280). Ponadto zgodnie z art. 144 k.c. właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które zakłócałyby korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno -gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych.

Wyjaśnić zatem należy, że zgodnie z art. 124 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (DZ.U. z 2008 r., nr 25 poz. 150 ) przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Miejscem niedostępnym dla ludzi jest zatem miejsce, w którym właściciel nie ma możliwości korzystania ze swojej nieruchomości w jakikolwiek sposób (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 37/11, dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Miejsce dostępne dla ludności nie jest jednak jednoznaczne, jak to uznały orzekające w niniejszej sprawie organy, z wysokością budynku. Pojęcia miejsca dostępnego dla ludności nie można ograniczać do gabarytów znajdującego się na nieruchomości budynku, miejscem dostępnym dla ludności w przypadku zabudowy mieszkaniowej jest bowiem nie tylko teren budynku mieszkalnego, lecz również dostępna dla ludzi przestrzeń otaczająca ten budynek (jak ogród czy przestrzeń bezpośrednio nad dachem budynku).

Z ustaleń poczynionych w niniejszej sprawie wynika zaś, że antena sektorowa znajdująca się na azymucie 110° będzie wytwarzać obszar pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych dla minimalnych pochyleń wiązek w maksymalnym zasięgu do 90,4 m i na wysokości powyżej 16,2 m. n.p.t tj. 1,2 m nad maksymalnym poziomem zabudowy wynikającym z planu miejscowego. Tym samym pobyt na dachu wybudowanego tam budynku - człowieka, którego wzrost przekroczy 1,2 m, będzie się wiązał z przebywaniem w miejscu, w którym promieniowanie przekracza dozwolony poziom dla miejsc dostanych dla ludności.

Uznać również należy, że obszar pól o poziomach wyższych od dopuszczalnych wystąpi dla anteny sektorowej na azymucie 110° dla maksymalnych pochyleń wiązek w maksymalnym zasięgu do 90,3 m i na wysokości powyżej 17,2 m n.p.t., albowiem wynosi on tylko ponad 2 m nad maksymalnym poziomem zabudowy wynikającym z planu miejscowego.

Dla twierdzeń tych nie ma jednak znaczenia fakt powołany przez Wojewodę w odpowiedzi na skargę a wskazujący, że obszary o podwyższonym natężeniu znajdują się w odległości do 15 m od osi głównej wieży, a zatem mieszczą się w granicach działki nr [...] i stanowią pas drogowy. Z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w Ż. z dnia 29 października 2010 r. wynika bowiem, że działka nr [...] położona jest na terenie oznaczonym symbolem B26.MN,U – tj. tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługi. A zatem właśnie taka zabudowa może być na tej działce realizowana i to, że obecnie występuje tam droga nie ma znaczenia, albowiem w każdej chwili przeznaczenie tej części działki może zostać zrealizowane zgodnie z zapisami planu. W wyroku z dnia 6 stycznia 2005 r., sygn. akt III CK 129/04 Sąd Najwyższy wyjaśnił, że społeczno – gospodarczego przeznaczenia nieruchomości nie wyznacza sposób, w jaki z gruntu dotychczas korzystano, lecz sposób, w jaki właściciel faktycznie i potencjalnie może zgodnie ze swoją wolą z gruntu korzystać (Prok. i Pr. 2005 , nr 7- 8, str. 52).

A zatem projekt budowlany stacji telefonii komórkowej wraz z wieżą kratową na działce nr [...] w B. nie jest zgodny z przepisami szczególnymi i nie spełnia warunku określonego w art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.

Z tych też względów zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę stacji telefonii komórkowej A wraz z wieżą kratową o wysokości 27 m i wewnętrzną linią zasilającą na działce nr [...] w B. – nie było możliwe.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów przedstawionych w skardze, Sąd wyjaśnia, że działka nr [...] w B. posiada dostęp do drogi publicznej. Jak wynika bowiem z dołączonych do sprawy akt administracyjnych znajdujące się obok tej działki – działki o nr [...], [...] i [...] stanowią ulicę O. (zob. informacja z mapy ewidencyjnej – karta 15 akt administracyjnych, uchwała Rady Miejskiej w Ż. z dnia 30 kwietnia 2011 r., nr [...] w sprawie nadania nazw ulic we wsi B. – karta 16 akt administracyjnych). Ulica O. zaś jest drogą gminną (zob. uchwała Rady Miejskiej w Ż. z dnia 30 listopada 2004 r. nr [...] w sprawie ustalenia numerów ewidencyjnych dla dróg gminnych na terenie Miasta i Gminy Ż. – karta 17 akt administracyjnych). Również w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą Rady Miejskiej w Ż. z dnia 29 października 2010 r. działki te oznaczone są symbolem KDD – tereny dróg dojazdowych (rysunek planu dostępny na stronie internetowej http://bip.zukowo.pl).

Sąd zgadza się ponadto ze stanowiskiem organów orzekających w sprawie, zgodnie z którym planowane przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, albowiem nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, które określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Z przedstawionych w sprawie obliczeń wynika bowiem, że osie głównych wiązek promieniowania anten sektorowych znajdują poza miejscami dostępnymi dla ludności a najniższa różnica wynosi 4,5 m, więc nawet błędne rozumienie przez organy pojęcia miejsca dostępne dla ludności nie zmienia tej oceny.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2012 r., poz. 270), uchylił decyzję Wojewody z dnia 14 listopada 2012 r. Sąd uznał jednocześnie, mając na uwadze treść art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, że uchylenie decyzji Starosty K. z dnia 16 sierpnia 2012 r. nie jest niezbędne do końcowego załatwienia niniejszej sporawy, gdyż ewentualne rozstrzygnięcie w tym zakresie może podjąć organ odwoławczy.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania Sąd podjął w oparciu o art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.