Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 520/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman sędzia WSA Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. M. i R. Z. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] listopada 2017r. znak [...], Główny Inspektor Środowiska (dalej organ) po rozpatrzeniu wniosku [...] i [...] (dalej skarżący), prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą [...] s.c. [...], ul. [...][...], [...] [...], o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2017r., znak: [...], postanowił odmówić przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2017r., znak: [...], wymierzającej karę pieniężną w wysokości 50 000,00 zł (słownie pięćdziesiąt tysięcy zł) solidarnie na przedsiębiorców: [...] i [...], prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą [...] s.c. [...], [...] z siedzibą pod adresem: [...][...], [...][...], będących odbiorcami odpadu w postaci uszkodzonego pojazdu marki [...] o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], przywiezionego nielegalnie z [...] do Polski bez uprzedniego pisemnego zgłoszenia i uzyskania zgody, wymaganych zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. WE L 190 z 12.07.2006 r. ze zm.).

Stan sprawy był następujący:

W dniu 23 października 2017r. [...] i [...], prowadzący działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą [...] s.c. [...][...] z siedzibą pod adresem: [...][...], [...][...], wnieśli do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2017r., znak: [...], wymierzającej karę pieniężną w wysokości 50 000,00 zł (słownie pięćdziesiąt tysięcy zł) solidarnie na przedsiębiorców: [...] i [...], prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą [...] s.c. [...][...] z siedzibą pod adresem: [...][...], [...], będących odbiorcami odpadu w postaci uszkodzonego pojazdu marki [...] o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], przywiezionego nielegalnie z [...] do Polski bez uprzedniego pisemnego zgłoszenia i uzyskania zgody, wymaganych zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. WE L 190 z 12.07.2006 r. ze zm.). Ww. decyzja została doręczona pełnomocnikowi Strony za zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu 5 kwietnia 2017r.

W uzasadnieniu powyższego wniosku Strony wyjaśniły, że na skutek reorganizacji kadrowej w firmie [...] s. c. oraz z uwagi na późniejszy sezon urlopowy, decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska nie została przekazana przez pracowników. [...] i [...] wskazali, że nie byli świadomi wydania decyzji o nałożeniu kary administracyjnej, a treść decyzji nie była im znana. Zatem, jak twierdzą Strony, w żaden sposób nie zawiniły uchybieniu terminowi. Jak wskazano we wniosku Strony nie posiadały nawet informacji o toczącym się postępowaniu w sprawie nałożenia kary. Wskazano, iż skoro fakt wydania decyzji nie był znany stronom postępowania, to brak było możliwości sporządzenia oraz wniesienia odwołania od decyzji. We wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania skarżący podali, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 13 października 2017r., tj. kiedy po otrzymaniu upomnienia przedegzekucyjnego, zgłosili się do [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska celem wyjaśnienia sprawy. Ponadto wskazano, iż w toku postępowania w sprawie zagospodarowania odpadu skarżący podejmowali aktywną współpracę z organem. Podkreślono, iż udostępniano wszelką niezbędną dokumentację, a pełnomocnik w zakresie spornym podejmował polemikę z organem. Wykazując powyższe wskazano, iż w przypadku, gdyby skarżący wiedzieli o wydaniu decyzji, zostałoby złożone odwołanie w terminie, gdyż skarżący nie zgadzają się z treścią decyzji.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] listopada 2017r. znak [...], Główny Inspektor Ochrony Środowiska odmówił przywrócenia terminu.

W uzasadnieniu orzeczenia powołał się na art. 58 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017r., poz. 1257), zgodnie z którym w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, zaś zgodnie z § 2 omawianego przepisu, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.

Zdaniem organu w niniejszej sprawie nie zostały spełnione niezbędne przesłanki, bowiem wniosek o przywrócenie terminu został złożony przez skarżących z uchybieniem wskazanego przez ustawodawcę 7-dniowego terminu od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu oraz skarżący nie uprawdopodobnili, że uchybienie terminu nastąpiło bez ich winy. Z treści złożonego wniosku o przywrócenie terminu wynika, że [...] i [...] nie byli świadomi wydania decyzji o nałożeniu kary administracyjnej, a treść decyzji nie była im znana. Organ wskazał, że

decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2017r., znak: [...] została doręczona profesjonalnemu pełnomocnikowi. Na profesjonalnym pełnomocniku ciążyły obowiązki wymagające takiej organizacji pracy kancelarii i współpracy ze skarżącymi postępowania, aby czynności procesowe mogły być dokonane z zachowaniem terminu, osobiście lub korzystając z pomocy osób trzecich, w przypadku gdy wolą skarżących było wniesienie odwołania od omawianej decyzji.

W ocenie organu nie można także uznać, iż skarżący o postępowaniu w sprawie nałożenia kary pieniężnej dowiedzieli się z chwilą otrzymania upomnienia przedegzekucyjnego. Przyjmując jednakże hipotetycznie, iż przyczyny uchybienia terminu do złożenia odwołania ustały w dniu 13 października 2017r., jak wskazują skarżący, dopiero w dniu 23 października 2017r. czyli 10 -tego dnia, skarżący osobiście złożyli wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji w siedzibie [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska.

Z takim stanowiskiem nie zgodzili się skarżący, wnosząc w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o uchylenie postanowienia Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2017 r. w sprawie o sygnaturze akt [...] oraz przekazanie sprawy organowi temu do ponownego rozpoznania.

Przedmiotowemu orzeczeniu zarzucili:

I. naruszenie art. 57 § 1 i 4 k.p.a., poprzez uznanie, że bieg terminu siedmiodniowego, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a. zaczął biec w piątek 13 października 2017 r., podczas gdy zgodnie z art. 57 § 1 k.p.a. jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło, a upływ dopiero ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu, przy czym dzień 14 i 15 października 2017 r. to sobota oraz niedziela, dlatego też zgodnie z art. 57 § 4 k.p.a. jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą, wobec czego termin na wniesienie wniosku o przywrócenie terminu upływał 23 października 2017 r., przy czym skarżący wskazuje, że wniósł on wniosek o przywrócenie terminu w dniu 20 października 2017 r., albowiem pamięta on, iż był to piątek, a nie poniedziałek,

II. nadto w razie kwestionowania przez organ zasadności tego zarzutu z uwagi na fakt, iż przepis art. 57 § 4 k.p.a. w brzmieniu obejmującym także soboty, obowiązuje od dnia 1 czerwca 2017 r., niniejszym podnoszę, iż postępowanie w sprawie o przywrócenie terminu jest w istocie nowym postępowaniem incydentalnym, wobec czego zastosowanie znajdą przepisy obowiązujące w dniu złożenia wniosku o przywrócenie terminu, a nie jak twierdzi organ (co wynika z ostatniej strony uzasadnienia), że zastosowanie znajdą przepisy ustawy przed zmianą, która weszła w życie w dniu 1 czerwca 2017 r.;

III. błąd w ustaleniach faktycznych, a mianowicie błędne ustalenie, że wniosek o przywrócenie terminu do organu wpłynął w dniu 23 października 2017 r., podczas gdy był on złożony wcześniej, tj. w dniu 20 października 2017 r., co z kolei oznacza, że wniosek wraz ze skargą został złożony w terminie, a wręcz z zapasem;

IV. naruszenie art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw poprzez przyjęcie, że w postępowaniu o przywrócenie terminu zastosowanie znajdą przepisy ustawy zmienianej, podczas gdy postępowanie w sprawie o przywrócenie terminu jest w istocie nowym postępowaniem incydentalnym i tym samym nie jest objęty przepisami intertemporalnymi w/w ustawy, a więc zastosowanie znajdą przepisy obowiązujące w momencie zainicjowania tegoż postępowania incydentalnego;

V. błąd w ustaleniach faktycznych, co jednocześnie wiąże się z błędną wykładnią pojęcia winy na gruncie art. 58 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że strony nie uprawdopodobniły, że uchybienie terminu nastąpiło bez ich winy i przyjęcie, że to profesjonalny pełnomocnik nie dostarczył skarżącemu informacji, podczas gdy orzeczenie (o czym skarżący dowiedział się później), zostało wysłane skanem na ogólny adres korespondencji elektronicznej i to w tym kontekście brak jest winy po stronie skarżącej, bowiem w wyniku reorganizacji kadrowej oraz późniejszego sezonu urlopowego nie zostały przekazane uniemożliwiły skarżącej zapoznanie się z decyzją a w następstwie z podjęciem decyzji o wniesieniu odwołania, przy czym w tym wypadku należy uznać, że brak jest winy po stronie skarżącej, albowiem w żaden sposób skarżący nie mógł dowiedzieć się o fakcie wydania decyzji przez "[...] Inspektora Ochrony Środowiska;

VI. naruszenie art. 124 § 2 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a., a to poprzez niezawarcie w uzasadnieniu postanowienia niezbędnych jego składników, tj. niewskazanie, dlaczego w ocenie organu nie można było uznać, że strony postępowania w sprawie nałożenia kary dowiedziały się z chwilą otrzymania upomnienia przedegzekucyjnego, podczas gdy żadne okoliczności nie świadczą o tym, jakoby miało być inaczej;

VII. naruszenie art. 7 k.p.a. oraz art. 12 k.p.a., a to poprzez zaniechania dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w postępowaniu oraz brak wnikliwości, tj. poprzez stwierdzenie, że to organizacja pracy kancelarii pełnomocnika, a nie tak jak zostało wskazane wyraźnie we wniosku - problemy organizacyjne w przedsiębiorstwie strony (przy czym strona nie ponosi winy za te problemy) miały znaczenie dla uchybienia terminu, podczas gdy takich podstaw treść wniosku nie dawała, natomiast organ leniwie zaniechał wyjaśnienia twierdzenia strony, przyjmując arbitralnie wersję wydarzeń, których w żaden sposób nie da się wysnuć na podstawie złożonego wniosku;

VIII. naruszenie art. 7 k.p.a. oraz art. 12 k.p.a., a to poprzez zaniechania dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w postępowaniu, odmowę uwzględnienia interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli, a także brak wnikliwości tj. poprzez uznanie, że w ocenie organu nie można także uznać, iż strony o postępowaniu w sprawie nałożenia kary dowiedziały się z chwilą otrzymania upomnienia przedegzekucyjnego, podczas gdy brak jest przesłanek, by takie twierdzenie wysnuć, co też znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu postanowienia, gdyż nie jest ono w żaden sposób uzasadnione;

IX. naruszenie art. 8 k.p.a., a to poprzez działanie organu w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, niekierowanie się zasadą bezstronności, tj. poprzez uznanie, że ocenie organu nie można także uznać, iż strony o postępowaniu w sprawie nałożenia kary dowiedziały się z chwilą otrzymania upomnienia przedegzekucyjnego, podczas gdy brak jest przesłanek, by takie twierdzenie wysnuć, co też znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu postanowienia, gdyż nie jest ono w żaden sposób uzasadnione, co wskazuje na brak bezstronności, gdyż z góry organ zakłada, że okoliczności podane przez stronę są nieprawdziwe, bez podania przyczyn, dla których twierdzenie takie zostało wysnute przez organ.

Jednocześnie na podstawie art. 61 § 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania egzekucji na czas rozpatrzenia skargi na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska oraz na podstawie art. 200 tejże ustawy, a także o przyznanie skarżącym od organu zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej ppsa, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie z dnia [...] listopada 2017r. znak [...], którym Główny Inspektor Środowiska po rozpatrzeniu wniosku [...] i [...] o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2017r., znak: [...], postanowił odmówić przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2017r., znak: [...], wymierzającej karę pieniężną w wysokości 50 000,00 zł (słownie pięćdziesiąt tysięcy zł) solidarnie na przedsiębiorców: [...] i [...], prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą [...] s.c. [...], [...] z siedzibą pod adresem: [...], [...][...], będących odbiorcami odpadu w postaci uszkodzonego pojazdu marki [...] o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], przywiezionego nielegalnie z [...] do Polski bez uprzedniego pisemnego zgłoszenia i uzyskania zgody, wymaganych zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. WE L 190 z 12.07.2006 r. ze zm.).

Zgodnie z art. 58 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017r., poz. 1257), w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, zaś zgodnie z § 2 omawianego przepisu, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.

Należy zaznaczyć, że przepisy art. 58 §1 i 2 kpa, wskazują, że termin należy przywrócić, jeżeli cztery przesłanki zostaną spełnione łącznie:

- strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu;

- wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu;

- jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin;

- strona uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy.

Sąd podziela stanowisko organu, że w kontrolowanej sprawie ww. przesłanki nie zostały łącznie spełnione. Organ właściwie ocenił, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony przez skarżących z uchybieniem 7-dniowego terminu od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu oraz nie zostało uprawdopodobnione, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżących. Z treści złożonego wniosku o przywrócenie terminu wynika, że skarżący nie byli świadomi wydania decyzji o nałożeniu kary administracyjnej, a treść decyzji nie była im znana bowiem w firmie [...] s. c. miała miejsce reorganizacja kadrowa a nadto był sezon urlopowy.

Pomijając kwestię, że przedstawiona przez skarżących argumentacja nie wpisuje się w wymagania, jakie należy stawiać przedsiębiorcy, należy z- jak słusznie zauważył organ – przyjąć, że udzielili oni pełnomocnictwa radcy prawnemu. Decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2017r., znak: [...] została doręczona profesjonalnemu pełnomocnikowi, zatem nie można podzielić twierdzenia skarżących, że ekskulpuje ich to na gruncie art. 58 §1 k.p.a. Strona postępowania ponosi konsekwencje uchybienia terminowi przez jej pełnomocnika. Wniosek o przywrócenie terminu powinien przywoływać okoliczności dotyczące pełnomocnika i uzasadniające brak jego winy w uchybieniu terminowi. W tej kwestii Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2001 r., sygn.. akt I SA 431/00, (LEX nr 54736). W świetle komentowanego przepisu nie ma znaczenia, czy do uchybienia terminowi doszło z winy pełnomocnika działającego osobiście, czy z winy pracowników pełnomocnika, np. pracowników kancelarii adwokackiej. Słusznie wskazał organ w zaskarżonym postanowieniu, iż na profesjonalnym pełnomocniku, którego wyznacza strona postępowania, ciążą szczególne obowiązki wymagające takiej organizacji pracy kancelarii i współpracy ze stronami postępowania, aby czynności procesowe mogły być dokonane z zachowaniem terminu, osobiście lub korzystając z pomocy osób trzecich, w przypadku gdy wolą stron było wniesienie odwołania od omawianej decyzji. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w kwestii oceny zasadności przywrócenia terminu należy stosować obiektywny miernik staranności. Z brakiem winy mamy do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu i tylko wówczas, gdy strona wykaże, że dołożyła najwyższej staranności, której obiektywnie można od niej wymagać w prowadzeniu sprawy. Podkreślenia wymaga, że w przypadku, gdy strona korzysta z pomocy prawnej profesjonalnego pełnomocnika, przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze także działania jej pełnomocnika, przy czym od takiego pełnomocnika, z racji wykonywanego zawodu i posiadanej wiedzy, wymaga się zachowania podwyższonej staranności. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona lub jej pełnomocnik nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu nie jest bowiem dopuszczalne, gdy strona czy też jej pełnomocnik dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, gdyż brak winy powinien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem.

W kontrolowanej sprawie pełnomocnik był świadomy wydania decyzji o nałożeniu kary administracyjnej, a treść decyzji była mu znana. Dlatego działanie pełnomocnika i jego współpraca z mocodawcami polegająca na jednostronnej korespondencji elektronicznej, bez uzyskania odpowiedzi zwrotnej od mocodawców, w tak ważnym dla nich zagadnieniu jest jego zaniechaniem. Sąd podziela stanowisko organu, ze bez znaczenia w sprawie jest iż w firmie [...] s. c. była reorganizacja kadrowa oraz sezon urlopowy, gdyż ustanowiony w sprawie pełnomocnik, zgodnie z załączonym pełnomocnictwem posiadał umocowanie do prowadzenia sprawy przed [...] Wojewódzkim Inspektorem Ochrony Środowiska w [...] w sprawie nałożenia kary pieniężnej na [...] i [...]. W związku z tym reorganizacja kadrowa jak i sezon urlopowy w firmie skarżących jest bez związku ze sprawą, gdyż do prowadzenia przedmiotowej sprawy odnośnie kary pieniężnej został umocowany radca prawny. W świetle powyższego to na wyznaczonym pełnomocniku ciążył obowiązek dokonywania wszelkich czynności procesowych. Istota zastępstwa strony sprowadza się do tego, że jest ona reprezentowana przez bezpośredniego pełnomocnika, który działa w jej imieniu i na jej rzecz. Dla organu administracji publicznej udział pełnomocnika podczas czynności procesowych jest istotny w kontekście zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w toku postępowania, jest on bowiem tożsamy z udziałem strony. Sąd podziela stanowisko organu, że to mocodawcę obciąża odpowiedzialność za wybór osoby, której udzielił pełnomocnictwa do zastępowania go w postępowaniu jurysdykcyjnym i to jego właśnie obciążają skutki podejmowanych przez pełnomocnika działań i zaniechań.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu organ słusznie wywiódł, że nie uprawdopodobniono, żeby uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy skarżących.

Trudno zgodzić się z zarzutem błędnego ustalenia daty wpływu wniosku o przywrócenie terminu, skoro widnieje na nim pieczęć biura podawczego organu, do którego został złożony tj. "Inspekcja Ochrony Środowiska Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w [...], wpływ dnia 2017-10-23 ZŁOŻONO OSOBIŚCIE". Wbrew twierdzeniom skargi, nic nie wskazuje na złożenie wniosku w dniu 20 października 2017 r. Nawet gdyby przyjąć, jak wskazali skarżący, iż przyczyny uchybienia terminu do złożenia wniosku i odwołania ustały w dniu 13 października 2017r., to termin ten zaczął biec od dnia 14 października 2017r. i upływał w dniu 20 października 2017r. przypadającym w piątek. Taki sposób obliczenia terminu wynika wprost z treści art. 57 § 1 kpa., który stanowi, ze jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. W związku z powyższym wskazany przez skarżących art. 57 § 4 kpa, w brzmieniu od 1 czerwca 2017r., zgodnie z którym jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą nie mają w sprawie zastosowania. W świetle powyższego Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw.

Nie można zgodzić się również z twierdzeniem, że organ dokonał naruszenia art. 124 § 2 kpa, gdyż organ w uzasadnieniu postanowienia wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W ocenie Sądu uzasadnienie postanowienia jest spójne z treścią rozstrzygnięcia zawartej w jego sentencji.

Organy administracji publicznej, w myśl art. 7 kpa, mają obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego załatwienia sprawy. Zgodnie z art. 8 kpa prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. W myśl art. 12. organy powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie.

Wskazane wyżej zasady postępowania administracyjnego nie oznaczają obowiązku podjęcia jakichkolwiek działań, lecz działań celowych, zmierzających do rozpatrzenia sprawy. Zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy, w pełni odzwierciedla stan faktyczny, który został ustalony z poszanowaniem ww. przepisów prawa. W aktach sprawy znajdują się dokumenty na podstawie, których organ wyciągnął właściwe wnioski. Sąd w kontrolowanej sprawie nie dopatrzył się uzasadnienia dla zarzutów podnoszonych w tej części skargi.

Reasumując, organ nie miał możliwości podjęcia innego rozstrzygnięcia, jak odmówić przywrócenia terminu do złożenia odwołania.

Mając powyższe na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), oddalił skargę jako bezzasadną.