Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 613/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2023-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 136 ust.3, art. 137 ust.1
journal: Dz.U. 1997 nr 115 poz 741
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.
article: art. 7, art. 77, art. 8 par 2
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Marcin Małek Protokolant Referent Agnieszka Komajda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2023 r. sprawy ze skargi G. L. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 29 lipca 2022 r., znak: GN-V.7534.2.49.2022.KH w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 29 lipca 2022 r. Wojewoda Lubelski, po rozpatrzeniu odwołania Prezydenta Miasta Lublin od decyzji Starosty Lubelskiego z dnia 18 marca 2022 r., znak IGM.6821.110.2020.MWM, orzekającej o zwrocie projektowanych działek nr [...] o powierzchni 0,1872 ha i nr [...] o powierzchni 0,0124 ha, położonych w Lublinie, przy ul. [...], stanowiących część wywłaszczonej nieruchomości, oznaczonych dawnymi nr [...] i [...], wchodzących aktualnie w obszar działki nr [...], za jednoczesnym zwrotem zwaloryzowanego odszkodowania – utrzymał w mocy tę decyzję.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że decyzją z dnia 24 czerwca 1978 r., znak: GT.VII.88221/22/78, Prezydent Miasta Lublin, orzekł o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], o powierzchni 0,2517 ha, stanowiącej własność M.i R. i F. J. małżonków W., z przeznaczeniem pod budowę P. . Decyzję tę wydano w oparciu o przepisy ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości.

Wnioskiem z dnia 3 lipca 2020 r. M. W., E. O., M. R., M. J., M. W. oraz G. S. (następcy prawni byłych właścicieli) wystąpili do Prezydenta Miasta o zwrot wywłaszczonej nieruchomości.

Postanowieniem z dnia 16 września 2020 r. Wojewoda Lubelski wyłączył Prezydenta Miasta od rozpoznawania tej sprawy i w jego miejsce wyznaczył Starostę Lubelskiego.

W dniu 17 grudnia 2021 r. przeprowadzone zostały oględziny terenu wywłaszczonej nieruchomości.

Podczas oględzin ustalono, że teren zawnioskowany do zwrotu od strony zachodniej stanowi teren zielony w postaci trawy, systematycznie koszonej. Na działce posadowione jest ogrodzenie oraz murowany budynek hydroforni, od którego biegnie wodociąg do pobliskich ogródków działkowych. Projektowana działka nr [...] stanowi teren niezabudowany, przez który przebiega linia wodociągu.

Organ I instancji ustalił, że teren ten objęty był Ogólnym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Lublin PERSPEKTYWA i w dacie nabycia nie był objęty planem szczegółowym.

Z zapisów planu wynika, że nieruchomość znajdowała się w obszarze przeznaczonym pod Camping i tereny sportowe (symbol D 73 – UT), zaś zgodnie z planem realizacyjnym z 1978 r. , na obszarze zawnioskowanym do zwrotu planowane było urządzenie strzelnicy sportowej, w części teren zielony w postaci zieleni wysokiej oraz krzewów oraz infrastrukturę niezbędną do obsługi parku w postaci alei – drogi pieszej – ścieżki..

Decyzją z dnia 17 marca 2022 r., Starosta orzekł o zwrocie na rzecz skarżących projektowanych działek nr [...] o pow. 0,1872 ha oraz nr [...] o pow. 0,0124 ha, położonych w Lublinie, przy ul. [...], stanowiącej część wywłaszczonej nieruchomości, oznaczonej uprzednio jako działka nr [...]. Orzekł także o odmowie zwrotu nieruchomości oznaczonej dawnym numerem [...], stanowiącej część dawnej działki nr [...], wykazanej w dokumentacji geodezyjno-prawnej jako działka nr [...]/3 o powierzchni 0,0488 ha. Jednocześnie organ zobowiązał wnioskodawców do zwrotu na rzecz Gminy Lublin zwaloryzowanego odszkodowania w kwocie 13631,09 zł (punkt VII decyzji).

Uzasadniając to rozstrzygnięcie Starosta wskazał, że według dokumentów planistycznych obowiązujących w dacie wywłaszczenia, przedmiotowy teren przeznaczony był pod tereny sportowe w ramach realizacji P. . Na zawnioskowanym do zwrotu terenie miała powstać w części strzelnica sportowa, w części teren przeznaczony był pod urządzenie wysokiej zieleni oraz ciąg pieszy. Z przeprowadzonych oględzin wynika, że zawnioskowany do zwrotu teren od strony zachodniej stanowi teren zielony w postaci trawy, w części stanowi grunt wolny od zabudowy, porośnięty chwastem, bez oznak pielęgnacji.

W ramach planowanej inwestycji pod nazwą P. M. miały powstać ogrody działkowe, strzelnica myśliwska, strzelnica sportowa oraz strzelnica łucznicza, pole namiotowe, motel, a także infrastruktura w postaci sieci uliczek dojazdowych, parkingów, przejść pieszych, urządzeń sportowych i zieleni towarzyszącej.

Z analizy zdjęć lotniczych wynika, że w w/w obszarze zrealizowane zostały ogrody działkowe, a pozostały obszar, w tym nieruchomość zawnioskowana do zwrotu, w większości pozostała niezagospodarowana, tj. z wyłączeniem hydroforni.

Hydrofornia zaopatruje w wodę ogródki działkowe, a zatem stanowi ich infrastrukturę i ta część została wykorzystana zgodnie z celem wywłaszczenia.

Orzekając o odszkodowaniu na rzecz Gminy od wnioskodawców Starosta zwaloryzował określone w decyzji wywłaszczeniowej odszkodowanie i ustalił jego wysokość proporcjonalnie do zwracanej części wywłaszczonej nieruchomości.

Odwołanie od tej decyzji złożył Prezydent Miasta Lublin.

Zarzucił on, że wbrew twierdzeniom Starosty orzeczona do zwrotu nieruchomość została zagospodarowana w sposób zgodny z postanowieniami Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Lublin, który w dacie wywłaszczenia tej nieruchomości przewidywał na niej budowę "P. M." i B. nad rzeką B., w tym m.in. obiekty sportowe. Tym samym przedmiotowa nieruchomość zagospodarowana została zgodnie z celem wywłaszczenia. Zdaniem Prezydenta, już na etapie planowania przeznaczenia przedmiotowego terenu dopuszczano możliwość modyfikacji i odstępstw od pierwotnie przyjętych założeń. Podniesiono również, że na przedmiotowym terenie urządzono ogrody działkowe, do których prawidłowego funkcjonowania niezbędne było m.in. urządzenie sieci uzbrojenia terenu, co jak dowodzą oględziny nieruchomości zostało zrealizowane. Przebiegająca tam sieć wodociągowa, w ocenie strony odwołującej się uniemożliwia zwrot przedmiotowej nieruchomości.

Z tych względów, w ocenie Prezydenta Miasta Lublin, decyzja Starosty została wydana z naruszeniem art. 136 ust. 3 w zw. z art. 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a także art. 7, art.11 art. 77 § 1 , art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

Wojewoda Lubelski wymienioną na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy podkreślił, że Starosta Lubelski prawidłowo ustalił cel przejęcia przedmiotowej nieruchomości pod budowę P. M. i B. . Zgodnie z zapisami planu na obszarze wnioskowanym do zwrotu planowana była budowa strzelnicy sportowej oraz w części teren zielony w postaci zieleni wysokiej i krzewów, a także infrastruktura niezbędna do obsługi parku w postaci alei – drogi pieszej – ścieżki.

Organ odwoławczy stwierdził również, że samo istnienie podziemnej infrastruktury technicznej na nieruchomości nie uniemożliwia jej zwrotu ani korzystania z niej przez byłego właściciela, a co najwyżej może ograniczać jej pełne zagospodarowanie w przyszłości

Skargę na powyższą decyzję Wojewody wniosła Gmina Lublin, wnosząc o jej uchylenie w całości.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła:

1) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm.) - dalej "k.p.a." poprzez nienależytą i powierzchowną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i poczynienie błędnych ustaleń faktycznych co do celu na jaki nastąpiło wywłaszczenie,

2) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 136 ust. 3 w związku z art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r., poz. 1899 r., z późn. zm.) - dalej jako "u.g.n." poprzez uznanie, że na nieruchomości objętej wnioskiem o zwrot nie został zrealizowany cel wywłaszczenia i jako zbędna powinna zostać zwrócona spadkobiercom byłego właściciela.

W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik strony skarżącej wniosła o:

1) uchylenie zaskarżanej decyzji Wojewody Lubelskiego oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Lubelskiego w całości,

2) zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania.

Podniosła, że organ I i II instancji przyjął, iż zawnioskowana do zwrotu nieruchomość została wywłaszczona na rzecz Skarbu Państwa pod budowę strzelnicy sportowej, chociaż jak wynika z dokumentów planistycznych obowiązujących w dacie wywłaszczenia , przejęty teren przeznaczony był pod tereny sportowe w ramach realizacji P. Niewłaściwa interpretacja celu wywłaszczenia w sposób oczywisty godzi w zasadę prawdy obiektywnej, ustanowioną w art. 7 k.p.a. i ma fundamentalne znaczenie dla kształtu wydanego rozstrzygnięcia. Powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2009 r., sygn. akt I OSK 1462/08 wskazującego na konieczność jednoznacznego, precyzyjnego ustalenia przez organ orzekający rzeczywistego celu wywłaszczenia.

W tej sprawie – w ocenie skarżącej - mylne odtworzenie celu wywłaszczenia nieruchomości w istocie doprowadziło do wypaczenia postępowania dowodowego, które jak wynika z treści decyzji Starosty Lubelskiego, nakierowane było wyłącznie na wykazanie, czy na zawnioskowanym do zwrotu gruncie została wybudowana wzmiankowana wyżej strzelnica sportowa. Pominięcie okoliczności przeznaczenia w Ogólnym Planie Zagospodarowania Przestrzennego "PERSPEKTYWA" gruntu objętego wnioskiem o zwrot pod camping oraz tereny sportowe i uznanie za nieistotne dla sprawy, stoi w sprzeczności z literalnym brzmieniem uzasadnienia decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości i o odszkodowaniu. Tak sformułowany cel wywłaszczenia nie wiąże się jedynie z powstaniem na przedmiotowym obszarze wskazanej przez organ I instancji strzelnicy łuczniczej, a z powstaniem terenów sportowych. Za błędne należy uznać interpretowanie go niejako w oderwaniu od ówcześnie obowiązujących zamierzeń planistycznych oraz decyzji wywłaszczeniowej. Z obowiązującego wówczas planu zagospodarowania przestrzennego jasno wynika, że obszar, w którym położona jest wywłaszczona nieruchomość zaplanowano pod tereny sportowe. Taki też charakter tj. obiektu sportowego miał mieć Park Majdan.

Rozstrzygając sprawę w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organ I i II instancji pominął sformułowane w części tekstowej Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego zasady realizacji planu. Jedną z przyjętych reguł było ustalenie, że linie rozgraniczające terenów o różnym użytkowaniu, oznaczone na planszy podstawowej planu kreskami przerywanymi mogą ulegać przesunięciu w toku prac nad realizacją planu, pod warunkiem zachowania ustalonych w tym planie zasad zagospodarowania. Oznacza to, że już na etapie planowania przeznaczenia przedmiotowego terenu dopuszczano możliwość modyfikacji i odstępstw od pierwotnie przyjętych założeń. Wobec tego za nieuzasadnione należy uznać z jednej strony powoływanie się przez organ I instancji na ustalenia planistyczne, przy jednoczesnym zignorowaniu standardów, które ustalił sam organ ds. planowania przestrzennego. Dodatkowo podniesiono, że jakość archiwalnych rysunków planu "PERSPEKTYWA", a w szczególności rozmycie konturów linii rozgraniczających, zmętnienie kolorów, czy wreszcie rozmazanie oznaczeń opisujących sposób użytkowania terenu nastręcza niebagatelnych trudności dla niedwuznacznej oceny rzeczywistego przeznaczenia konkretnego obszaru objętego ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia poczynione w oparciu o tak wątpliwą podstawę z całą pewnością nie powinny być źródłem kategorycznych stwierdzeń co do konieczności usytuowania danego zamierzenia planistycznego w ściśle określonym obszarze.

Powołując się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 1417/13 strona skarżąca podkreśliła, że wywłaszczenie nieruchomości stanowiącej dawne działkę nr 9/6 dokonane zostało blisko pół wieku temu, a więc w czasach, w których ogólne formułowanie celu wywłaszczenia było powszechną praktyką, dopuszczalną w świetle ówcześnie obowiązujących przepisów prawa.

W ocenie Gminy Lublin przedmiotowa nieruchomość została zagospodarowana zgodnie z jej przeznaczeniem w ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującym w dacie wywłaszczenia, bowiem znajdują się na niej elementy infrastruktury mającej ścisły związek ze zrealizowanym na tym obszarze celem wywłaszczenia. Jak wynika z wcześniej przytoczonego planu realizacyjnego zagospodarowania terenu, na zawnioskowanym do zwrotu obszarze zaplanowano urządzenie obiektu sportowego. Podczas oględzin ustalono, że na projektowanej do zwrotu działce nr [...] posadowione jest ogrodzenie, a także murowany budynek hydroforni, od którego m.in. przez projektowaną działkę nr [...] biegnie wodociąg do pobliskich ogrodów działkowych.

Tym samym skarżąca stwierdziła, że cel wywłaszczenia został w niniejszej sprawie zrealizowany. Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Lublin obowiązujący w dacie wywłaszczenia przewidywał na przedmiotowej nieruchomości m in. tereny sportowe, a plan realizacyjny zagospodarowania terenu strzelnicę sportową. Również wskazany w decyzji o wywłaszczeniu "P. M." miał się składać z obiektów sportowych. Zdaniem skarżącej aktualny sposób zagospodarowania wywłaszczonego gruntu jest zgodny z decyzją o wywłaszczeniu z dnia 24 czerwca 1978 r., jak i postanowieniami ww. planu zagospodarowania przestrzennego oraz planu zagospodarowania terenu. W przypadku zwrotu nieruchomości istotna jest nie tożsamość zagospodarowania, a tożsamość funkcji terenu, która w niniejszej sprawie została zachowana jako tereny sportowe.

Powołując się na orzecznictwo wskazano, że przez zmianę celu należy rozumieć jakościową zmianę lokalizacji inwestycji wymienionej w decyzji wywłaszczeniowej i konkretyzującej cel wywłaszczenia, a nie tylko modyfikację lokalizacji inwestycji mieszczącą się w celu uzasadniającym wywłaszczenie lub w celu bardzo zbliżonym, czyli modyfikacji niezmieniającej charakteru celu wywłaszczenia.

Jednocześnie skarżąca wskazała, że fakt realizacji celu wywłaszczenia po upływie terminów określonych w art. 137 ust. 1 u.g.n., nie może być przesłanką do zwrotu gruntu.

Zaprezentowane przez organ I i II instancji stanowisko przemawiające za zwrotem projektowanych działek nr [...] i nr [...] jako niewykorzystanych zgodnie z celem wywłaszczenia należy uznać w ocenie skarżącej za niekonsekwentne w odniesieniu do treści uzasadnienia decyzji. Jak wykazały oględziny, na projektowanych do zwrotu działkach znajduje się ogrodzenie, a także murowany budynek hydroforni, a przez przedmiotowy grunt przebiega także linia wodociągu. Organ I instancji odmawiając zwrotu działki nr [...]/3 słusznie dostrzegł fakt funkcjonalnego powiązania infrastruktury na niej posadowionej, tj. hydroforni służącej wchodzącym w skład P. M. ogródkom działkowym jako zaopatrzenie w wodę. Pełnomocnik strony skarżącej podniosła, że zgodnie z przepisem art. 8 § 2 k.p.a., organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym.

Według strony skarżącej powierzchowna ocena materiału dowodowego doprowadziła do błędnego ustalenia możliwości zwrotu nieruchomości, co wskazuje, że organy w sposób rażący uchybiły obowiązkom zawartym w art. 7, art. 77 k.p.a..

Według skarżącej należy zatem uznać, że przedmiotowa nieruchomość została wykorzystana i zagospodarowana zgodnie z celem wywłaszczenia, a tym samym nie zachodzą przesłanki do jej zwrotu na rzecz wnioskodawców, przewidziane w art. 136 ust. 3 i art. 137 u.g.n.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Lubelski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zaskarżoną decyzją Wojewoda Lubelski, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Starosty Lubelskiego z dnia 18 marca 2022 r., orzekającą o zwrocie projektowanych działek nr [...] o powierzchni 0,1872 ha oraz nr [...] o pow. 0,0124 ha, położonych w Lublinie, przy ul. [...], stanowiących część wywłaszczonej nieruchomości, oznaczonej uprzednio jako działka nr [...] i nr [...], wchodzących aktualnie w obszar działki nr [...].

Materialnoprawną podstawę tej decyzji stanowił art. 136 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r., poz. 1899), zwanej dalej "ustawą", zgodnie z którym poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli stosownie do przepisu art. 137, stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Przepis art. 137 ust. 1 ustawy stanowi zaś, że nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu (pkt 1) albo pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany (pkt 2).

Podstawowym obowiązkiem organu rozpoznającego sprawę o zwrot wywłaszczonej nieruchomości jest zatem ustalenie, na jaki cel wywłaszczono nieruchomość oraz czy cel ten został zrealizowany (na całości lub części nieruchomości).

W sprawie niniejszej organy ustaliły jednoznacznie cel wywłaszczenia i uzasadniły swoje rozstrzygnięcia.

Nieruchomość objęta wnioskiem o zwrot została wywłaszczona w trybie ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. nr 10, poz. 64), "zgodnie z lokalizacją budowy P. M. i B. nad rzeką B., ustaloną przez organ do spraw planowania przestrzennego i uwzględnioną w zatwierdzonych planach gospodarczych miasta Lublina" (vide decyzja o wywłaszczeniu nieruchomości i odszkodowaniu – k. 16 – 19 akt adm. I inst.).

Organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo przyjęły, że w obowiązującym w dacie wywłaszczenia Miejscowym Planie Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego "PERSPEKTYWA", przedmiotowy teren znajdował się w obszarze przeznaczonym pod camping i tereny sportowe – oznaczone symbolem "D 73 - UT", zaś zgodnie z planem realizacyjnym zagospodarowania terenu (precyzującym ogólne ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), na obszarze zawnioskowanym do zwrotu planowane było urządzenie strzelnicy sportowej. Natomiast jak ustalono w toku postępowania administracyjnego – część przedmiotowej nieruchomości stanowi przedmiot umowy dzierżawy zawartej pomiędzy Gminą Lublin a Miejskim Ośrodkiem Sportu i Rekreacji "B." w L. ( z wyłączeniem wygrodzonego terenu o pow. 1000 m2 zabudowanego hydrofornią obsługującą ogrody działkowe).

Wbrew stanowisku strony skarżącej, nie można zgodzić się z poglądem, że wprawdzie na działce będącej przedmiotem niniejszej sprawy nie wybudowano strzelnicy łuczniczej, to jednak zagospodarowanie terenu (sąsiedniego) pod ogrody działkowe i urządzenie do ich funkcjonowania sieci uzbrojenia terenu stanowią element realizacji celu wywłaszczenia. Na przedmiotowych działkach znajduje się bowiem ogrodzenie, częściowo porośnięte są one trawą, zaś część nie została zagospodarowana w żaden sposób. Nieruchomość jest zachwaszczona, rosną na niej samosiejki.

W sprawie dotyczącej sąsiednich nieruchomości (na których wybudowany jest tor rowerowy) ocenę prawną wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 387/13.

Wskazać należy, że następnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 września 2019 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 2190/18 w pełni podzielił stanowisko zaprezentowane przez Sąd I instancji, "że budowa urządzeń rekreacyjno-sportowych w postaci toru rowerowego nie może być uznana za realizację celu wywłaszczenia wskazanego w decyzji wywłaszczeniowej. Lapidarność określenia celu wywłaszczenia w decyzji wywłaszczeniowej sprowadzająca się do zdawkowego stwierdzenia "budowa P. M.", a tym samym niewątpliwa trudność w precyzyjnym ustaleniu tego celu, nie uzasadnia przyjęcia stanowiska, że realizacją celu wywłaszczenia jest budowa jakichkolwiek obiektów związanych z rekreacją. Skoro w sprawie nie ustalono istnienia żadnych miarodajnych dokumentów uszczegółowiających zamierzenie polegające na budowie P. M., to cel wywłaszczenia w rozumieniu art. 136 ust. 1 u.g.n., winien być interpretowany ściśle, zgodnie z jego językowym rozumieniem wyrażonym w decyzji wywłaszczeniowej. W konsekwencji brak jest podstaw do uznania, że wykonanie pojedynczego urządzenia, jakkolwiek kosztownego, jest realizacją P. M., a więc że cel wywłaszczenia został zrealizowany".

Podkreślenia wymaga fakt, że sprawa, w której orzekał poprzednio tutejszy Sąd, jak i Naczelny Sąd Administracyjny, dotyczyła projektowanej działki nr [...] (oznaczonej poprzednio numerami [...] i [...]), zaś wyrok w sprawie sygn. akt II SA/Lu 860/17 dotyczący decyzji orzekającej o zwrocie tej nieruchomości jest prawomocny.

W tej sytuacji – w ocenie Sądu - za naruszające zasadę zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.) uznać należałoby niewątpliwie m.in. takie działania organów administracji publicznej, które polegają na zmienności poglądów prawnych wyrażonych w decyzjach wydanych na tle takich samych stanów faktycznych, ze wskazaniem tej samej lub bardzo zbliżonej podstawy prawnej decyzji i bez bliższego uzasadnienia tej zmiany. Zgodnie z art. 8 § 2 k.p.a. organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Z przepisu tego wynika zatem, że organ nie może odstąpić od utrwalonej praktyki wyłącznie w celu załatwienia jednej sprawy, a równocześnie kontynuować tę praktykę w innych sprawach o takim samym stanie faktycznym i prawnym. Jeżeli natomiast istnieją uzasadnione przyczyny dla odmiennego załatwienia jednej sprawy, to istnienie owych uzasadnionych przyczyn wskazuje na odmienność stanu faktycznego lub prawnego takiej sprawy, co organ powinien wyjaśnić. Nie można wówczas mówić o związaniu ustaloną praktyką załatwiania spraw przez organ, skoro ta praktyka dotyczy spraw o podobnym, ale jednak nie tożsamym stanie faktycznym i prawnym (por. wyrok NSA z dnia 15 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1105/18, LEX nr 2525972). Nadto z ustanowionej na gruncie art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasady wynika nakaz jednakowego traktowania podmiotów znajdujących się w zbliżonej sytuacji oraz zakaz różnicowania w tym traktowaniu bez przyczyny znajdującej należyte uzasadnienie w przepisie rangi co najmniej ustawowej. Zasady sprawiedliwości wymagają przy tym, aby zróżnicowanie prawne podmiotów pozostawało w adekwatnej relacji do różnic w ich sytuacji faktycznej jako adresatów danych norm prawnych. Dyskryminacja rozumiana jest zaś jako zróżnicowane traktowanie podmiotów znajdujących się obiektywnie w takiej samej sytuacji, które to odmienne traktowanie nie ma swojej racjonalnej (obiektywnie usprawiedliwionej) podstawy (por. wyrok NSA z dnia 16 października 2020 r., sygn. akt II OSK 2301/19).

Sąd podzielił w całości argumentację zawartą w wyrokach dotyczących nieruchomości, na których zlokalizowany został tor rowerowy (sygn. akt: II SA/Lu 387/13, I OSK 2190/18, II SA/Lu 614/22), mimo że na przedmiotowej nieruchomości taki tor nie został wybudowany, co wynika z protokołu oględzin (k. 80 akt adm. I inst.) .

Prawidłowe jest także stanowisko organów orzekających w niniejszej sprawie, że istnienie na przedmiotowej nieruchomości infrastruktury technicznej w postaci sieci wodociągowej nie uniemożliwia zwrotu nieruchomości, a także korzystania z niej przez byłego właściciela. Może ona najwyżej ograniczać pełne zagospodarowanie tej nieruchomości w przyszłości, zaś dostęp do infrastruktury technicznej może być zapewniony przez ustanowienie np. służebności gruntowej.

Mając zatem na względzie powyższe okoliczności Sąd oddalił skargę jako bezzasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a.