Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 928/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 20 ust.. 1 pkt 1b, art. 28 ust. 1, art. 32 ust. 1 i 2, art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 71 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2021 poz 2373
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
article: art. 124 ust, 2
journal: Dz.U. 2018 poz 799
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
article: par. 1 pkt 1, par. 2, par. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 1071
law: Rozprządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na  środowisko
article: par. 2 ust. 1 pkt 7, par. 3 ust. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2019 poz 1839
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko

SENTENCJA

Dnia 15 lutego 2023 roku . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Sędziowie Sędzia WSA Michał Zbrojewski Asesor WSA Tomasz Furmanek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lutego 2023 roku sprawy ze skargi W. R. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 15 września 2022 r. nr 232/2022 znak: GPB-III.7721.172.2022 (KW) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. MR


UZASADNIENIE

II SA/Łd 928/22

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzja z dnia 15 września 2022 r. Wojewoda Łódzki po rozpatrzeniu odwołania W. R., od decyzji Starosty Łódzkiego Wschodniego z dnia 15 czerwca 2022 r. zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla firmy P. Sp. z o.o. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu powyższej decyzji wyjaśniono, że w dniu 15 kwietnia 2022 r. wpłynął wniosek firmy P. Sp. z o.o., do Starostwa Łódzkiego Wschodniego o pozwolenie na budowę przenośnego wolnostojącego masztu antenowego HEXABOTDA 43 m wraz z infrastrukturą zasilającą zlokalizowanego na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości G. gmina R.

Starosta Łódzki Wschodni wydał decyzję z dnia 15 czerwca 2022 r. zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji.

Od decyzji organu I instancji skarżący wniósł odwołanie.

Wojewoda Łódzki powołując się na art. 4, art. 32 ust. 4, art. 28 ust. 1, art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm. – dalej P.b.) wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja polegać będzie na budowie przenośnego wolno stojącego masztu antenowego hexaBOT DATURA o wysokości trzonu 40,6 m, natomiast całkowita wysokość masztu nad poziomem terenu wynosić będzie 43 m, ponadto projektuje się 9 szt. anten sektorowych, 12 szt. urządzeń RRU, 3 szt. anten radioliniowych, urządzenia sterujące, okablowanie oraz infrastrukturę zasilającą LDW0002A. Dodano, że do masztu antenowego telefonii komórkowej będzie dostarczana jedynie energia elektryczna, która zostanie zapewniona za pomocą planowanej infrastruktury zasilającej, która jest przedmiotem projektu elektrycznego stanowiącego oddzielne opracowanie. Przedmiotowy maszt zlokalizowany jest na działce nr ewid. [...] przy jej północnej granicy obręb [...] G., gmina R., infrastruktura zasilająca projektowana jest na działkach nr ewid.: [...], [...], [...], [...] oraz na części działki [...]. Maszt wyposażony jest w typowe ogrodzenie mocowane do żelbetowych bloków balastowych. Ogrodzenie masztu uniemożliwia dostęp do wnętrza osobom nieuprawnionym. U podstawy masztu na ruszcie wsporczym ustawione są urządzenia sterujące.

Na podstawie uzgodnienia z Szefostwem Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP z dnia 2 sierpnia 2021 r., wynika, że maszt antenowy nie wymaga oznakowania przeszkodowego.

Wody opadowe i roztopowe będą odprowadzane na teren własnej działki. Ponadto dla projektowanej inwestycji nie jest wymagane odprowadzanie i oczyszczanie ścieków. Maszt antenowy telefonii komórkowej jest bezobsługowy i nie wymaga stałego dojazdu. Z uwagi na powyższe, na terenie inwestycji nie jest przewidziana budowa wewnętrznej komunikacji, w tym miejsc parkingowych. Dostęp technologiczny do planowanej inwestycji zapewniony jest z drogi publicznej (droga krajowa nr 71) przez działkę nr ewid. [...], co zgodne jest ze stanem faktycznym i ustaleniami z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad.

Na terenie przedmiotowej inwestycji, obowiązuje Uchwała Rady Gminy Rzgów NrXI/95/2003 z dnia 22 lipca 2003 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Rzgów - zwanego dalej mpzp. Wojewoda Łódzki stwierdził, że planowana inwestycja nie narusza ustaleń mpzp.

Następnie wskazując na art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b., rozporządzenie § 13 ust. 3 Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065) wyjaśniono, że najbliżej usytuowany budynek z oknami pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi znajduje się w odległości ok. 36,5 m od masztu antenowego, a zatem wymóg przepisu § 13 ww. rozporządzenia został spełniony. W projekcie budowlanym znajduje się informacja, że zgodnie z § 209 ust. 2 ww. rozporządzenia maszt antenowy nie jest budynkiem i nie jest zaliczany do żadnej z kategorii zagrożenia ludzi. Ponadto jest bezobsługowym obiektem infrastruktury technicznej i nie ma tu miejsca na czasowy, ani stały pobyt ludzi. Jak wynika z projektu architektoniczno-budowlanego (pkt 1.8.5. dotyczący on warunków i higieny pracy), jedynymi osobami mogącymi znaleźć się w strefie ponadnormatywnego oddziaływania pola elektromagnetycznego mogą być osoby doraźnie zajmujące się obsługą masztu antenowego (średnio 3 wizyty/rok). Zasady dopuszczalnej ekspozycji pracowników na pola elektromagnetyczne z zakresu częstotliwości 0 Hz - 300 GHz określone zostały w rozporządzeniu z dnia 12 czerwca 2018 r. Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy.

Organ odwoławczy wskazał także, że przedłożony projekt budowlany zawiera kwalifikację instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej P. pod względem oddziaływania na środowisko. Z kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej wynika, że projektowane przedsięwzięcie polega na instalacji trzech anten radioliniowych o średnicach fi 0,6, sześciu anten sektorowych Huawei ADU4518R7vO6 oraz trzech anten sektorowych Huawei ADU4518R6vO6, o azymutach wynoszących 0°, 120° oraz 240°, przewidziano pochylenie osi głównych wiązek promieniowana anten tilt 9° (minimalne) i 11° (maksymalne), dla których wskaźnik EIRP, czyli równoważnej mocy promieniowanej izotropowo, będzie wynosił kolejno: 9564,96 W, 9621,04 W oraz 9702,64 W, tj. będzie większa niż 5000 W ale mniejsza niż 10 000 W.

Powołując się art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2021 r. poz. 2373 ze zm.) wskazano, że w aktach niniejszej sprawy brak jest rozstrzygnięcia właściwego organu stwierdzającego potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla przedmiotowej inwestycji.

Wyjaśniono dalej że w przypadku inwestycji jaką jest projektowany maszt antenowy, jedynym źródłem zagrożenia dla środowiska jest emisja pola elektromagnetycznego. Instalacje emitujące pola elektromagnetyczne, zakwalifikowane do grupy przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, bądź mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zostały określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839), odpowiednio w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8, które to obowiązywało w momencie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę.

Powołując się na § 1 pkt 1 lit. b § 2 § 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r., zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2022 r. poz. 1071) wskazano, że nie ma konieczności przedłożenia ww. dokumentów w zakresie ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Planowana inwestycja jest także zgodna z art. 121 Prawa ochrony środowiska stanowiącego o ochronie środowiska przed polami elektromagnetycznymi. Przedstawiony projekt budowlany spełnia wymagania ochrony środowiska w zakresie § 314 warunków technicznych zgodnie, z którym budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Zgodnie z projektem budowlanym zaprojektowane anteny sektorowe będą pracować w paśmie 800, 900, 1800, 2100 i 2600 MHz. Zakresy częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry fizyczne charakteryzujące oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko oraz dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych, charakteryzowane przez dopuszczalne wartości parametrów fizycznych dla miejsc dostępnych dla ludności, określone są w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r. poz. 2448).

Oceniono, że dla przedstawionej przez Inwestora konfiguracji anten obszary pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych, będą występować w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi. Istnieje możliwość elektrycznej zmiany tiltu (kąta) promieniowania anteny, jednakże w przeprowadzonej kwalifikacji uwzględniono minimalny, a także maksymalny możliwy do uzyskania elektrycznie tilt. Sposób montażu uchwytów antenowych z odpowiednim momentem dokręcenia zapobiega jej obróceniu się pod wpływem wiatru. Drabina włazowa jest zabezpieczona poprzez system antywłazowy przed dostępem nieupoważnionych osób. W związku z zastosowaniem ww. rozwiązań technicznych nie ma możliwości zmiany kierunków anten przez siły natury, czy przez nieuprawnione działanie człowieka. W tej sytuacji argumenty w tej kwestii nie znajdują potwierdzenia w aktach przedmiotowej sprawy.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów przedstawionych przez skarżącego w odwołaniu, stwierdzono, iż przedmiotowa inwestycja ze względu na swoje parametry nie będzie zagrożeniem dla środowiska, ani osób zamieszkujących sąsiednie obszary.

Jak wynika z graficznej prezentacji poziomu pól elektromagnetycznych, wytwarzanych przez anteny masztu telefonii komórkowej zawartej w kwalifikacji, przekroczenie poziomu pól elektromagnetycznych, będzie miało miejsce w przestrzeni nad działkami nr ewid.: [...], [...], [...], [...] w obrębie [...] gmina R., na wysokościach od 40,25 m do 40,60 m n.p.t. Z uwagi na powyższe, skarżący, jako właściciel działki nr ewid. [...], został uznany za stronę postępowania w przedmiotowej sprawie dotyczącej wydania pozwolenia na budowę wolnostojącego masztu antenowego telefonii komórkowej. Pomimo oddziaływania pola elektromagnetycznego na działkę skarżącego, posiada on możliwość jej zabudowy, ponieważ przekroczenie poziomu pól elektromagnetycznych, będzie miało miejsce na wysokości od 37,7 m do 39,4 m w odległości ok. 6,5 m od granicy działki inwestycyjnej nr ewid. [...].

Wyjaśniono również, że projektowana inwestycja nie będzie emitować do otoczenia zanieczyszczeń gazowych oraz pyłu. Jak wynika z projektu budowlanego maszt antenowy może wytwarzać odpady, które będą bezpośrednio odbierane i zagospodarowywane przez uprawnioną firmę zgodnie z obowiązującymi przepisami. Jedynym źródłem hałasu emitowanego przez maszt antenowy jest szafa aparaturowa. Maksymalny poziom hałasu jaki może być emitowany przez urządzenie wynosi 40 dB. Biorąc pod uwagę odległość od zabudowy mieszkaniowej stwierdzono się, że nie przekracza wartości dopuszczalnych określonych w rozporządzeniu z dnia 14 czerwca 2007 r. Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r. poz. 112). Dźwięk związany z ruchem powietrza w okolicy masztu jest pomijalnie mały.

Zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie uzgadniania projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego, projektu technicznego oraz projektu urządzenia przeciwpożarowego pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej z dnia 17 września 2021 r. (Dz.U. z 2021 r. poz 1722) maszt antenowy nie jest obiektem, dla którego jest wymagane uzgodnienie projektu budowlanego pod względem warunków ochrony przeciwpożarowej. Ponadto zgodnie z § 3 rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych z dnia 24 lipca 2009 r. (Dz.U. Nr 124, poz. 1030), maszt antenowy jako obiekt bezobsługowy nie zalicza się do rodzaju obiektów wymagających zapewnienia przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru oraz zgodnie z § 12 ww. rozporządzenia do masztu antenowego nie ma potrzeby realizacji drogi pożarowej.

W podsumowaniu stwierdzono, że zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do oceny planowanej inwestycji.

Na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 15 września 2022 roku skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. Art. 4 ust 1 w związku z art. 2, 7, 87 ust 1 Konstytucji RP w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1071) w związku z art. 60 w powiązaniu z art. 63 ust 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez pominięcie wymogów ustawowych.

2. Art. 8 § 1, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1, 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) - zwanej dalej k.p.a.) ,poprzez rażące naruszenie prawa, ponieważ organ nie uzasadnił w jakiekolwiek sposób iż mamy do czynienia z wolno stojącym przenośnym masztem antenowym.

3. Art. 8 § 1, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1, 107 § 3 k.p.a. poprzez nie ustalenie czy pomiędzy antenami dojdzie do kumulacji, czy może wystąpić na sąsiednich działkach zjawisko odbić od naturalnych przeszkód w tym budynków,

4. Art. 8 § 1, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1, 107 § 3 kpa poprzez nie wyjaśnienie czy ewentualnie przewrócenie się masztu nie spowoduje bezpośredniego zagrożenia dla zdrowia, życia oraz mienia.

5. Art. 8 § 1, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1, 107 § 3 kpa poprzez nie sprecyzowanie decyzji w zakresie mocy, ilości anten, ich maksymalnego pochylenia wraz z uzasadnieniem tej kwestii w sposób możliwy do kontroli.

6. § 20 ust. 1 pkt 9 lit d rozporządzenia rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez lakoniczne stwierdzenie bez wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, że obiekt nie będzie stanowił zagrożenia dla ludzi, zwierząt, roślin, dóbr materialnych, czyli dla środowiska zgodnie z przepisami odrębnymi, których nawet nie wskazano.

7. § 14 pkt 5 lit d rozporządzenia rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez odstąpienie od zbadania zgodności projektu w omawianym zakresie.

8. § 14 pkt 8 rozporządzenia rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez przyjęcie, iż obszar oddziaływania obiektu określa się na podstawie jednego przepisu, chociaż istnieje kolizja z przepisami dotyczącym higieny z tym, że organ zupełnie to pomija. Ponadto nie wyjaśniono czy pole elektrokinetyczne będzie znajdować się na działce skarżącego i tym samym czy może dojść do zjawiska odbić. Ponadto nie wyjaśniono czy obliczenia dokonano z uwzględnieniem istniejącego już tła.

9. Art. 35 ust 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane w związku z § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie poprzez przyjęcie, iż organ bez ustalenia stref ochronnych występujących ponad 100 metrów przed antenami jest w stanie uznać, iż pracownicy 3 raz w roku będą przebywać w nich (w powietrzu] poza granicami terenu, co, do którego inwestor posiada tytuł prawny a gdzie mogą znaleźć się osoby postronne.

Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów postepowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że w niniejszej sprawie Sąd – w związku brakiem oświadczenia pełnomocnika skarżącego i uczestników postępowania o możliwościach technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej- orzekał na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniu COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842, ze zm.).

Przystępując do rozpoznania sprawy w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Dokonując tak rozumianej kontroli sądowej zaskarżonej decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia 15 września 2022 r utrzymującą w mocy decyzję Starosty Łódzkiego Wschodniego z dnia 15 czerwca 2022 r. zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przenośnego wolnostojącego masztu antenowego wraz z infrastrukturą zasilającą dla firmy P. Sp. z o.o. ‒ Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji względnie stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa.

W szczególności, w ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi organy administracji wyczerpująco zebrały i wszechstronnie rozpatrzyły cały materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i na tej podstawie dokonały prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Ustalenia te Sąd w pełni podziela i czyni integralną częścią swoich ustaleń oraz podstawą faktyczną dalszych rozważań.

Odnośnie zgodności planowanej inwestycji z Prawem budowlanym to materialnoprawną podstawę obu ww. decyzji stanowiły przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, z późn. zm.).

W myśl art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b,, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W aktach sprawy znajduje się oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane podpisane przez pełnomocnika Inwestora. Dane nieruchomości zawarte w złożonym oświadczeniu dotyczą danych nieruchomości, na której ma powstać inwestycja.

Art. 28 ust. 1 P.b. stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Istnieje zatem ustawowy obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę każdego zamierzenia budowlanego, niewymienionego ww. przepisach prawa.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 P.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:

a) (uchylona)

b) (uchylona),

c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,

d) (uchylona);

3a) dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:

a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,

b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;

4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:

a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,

b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane — w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.

5) (uchylony).

W świetle cytowanych przepisów, okoliczności faktycznych kontrolowanej sprawy oraz zarzutów skargi, pierwszorzędne znaczenie ma ocena projektowanej inwestycji pod kątem zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w skrócie "mpzp.") oraz wymaganiami ochrony środowiska.

Jest poza sporem, że na terenie przedmiotowej inwestycji, obowiązuje Uchwała Rady Gminy Rzgów NrXI/95/2003 z dnia 22 lipca 2003 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Rzgów - zwanego dalej mpzp. Działka nr ewid. [...], na której projektuje się maszt antenowy telefonii komórkowej, zgodne z ustaleniami mpzp znajduje się w dwóch jednostkach planistycznych oznaczonych symbolami CR oraz CMR. Projektowany maszt antenowy znajduje się w części działki, która oznaczona jest na załączniku graficznym do mpzp symbolem CR. Zgodnie z § 35 ust. 11 pkt 1 mpzp ustala się zachowanie i ochronę upraw polowych i ogrodniczych z możliwością dolesień gruntów rolnych klas V i VI. Ponadto § 31 ust. 4 mpzp dopuszcza lokalizowanie urządzeń telekomunikacyjnych na terenach zabudowy mieszkaniowej i usługowej oraz na terenach leśnych i użytkowanych rolniczo. Z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania, obsługa komunikacyjna działek nr [...], [...], [...] ma odbywać się przez działkę nr [...].

W ocenie Sądu zasadnie organ II instancji uznał, że zachodzi wymagana w świetle art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a P.b. zgodność przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego (a szerzej: wnioskowanej inwestycji) z ustaleniami obowiązującego mpzp. Wynika to już jasno z przepisów Ponadto § 31 ust. 4 mpzp expressis verbis dopuszcza lokalizowanie urządzeń telekomunikacyjnych na terenach zabudowy mieszkaniowej i usługowej oraz na terenach leśnych i użytkowanych rolniczo

Prowadzi do wniosku o zasadności stanowiska organu II instancji, że ‒ planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym planem miejscowym i że w związku z tym nie zachodzi potrzeba zmiany jej lokalizacji.

Odnośnie zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b p.b.) wskazać trzeba, że badanie zgodności przedłożonego projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska dotyczy "w szczególności" wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1029; w skrócie "u.u.i.ś."). Analizowany art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b p.b. koresponduje z przepisem art. 32 ust. 1 pkt 1 p.b., w świetle którego pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami u.u.i.ś.

Zgodnie z przywołanym w art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b p.b. przepisem art. 71 ust. 1 u.u.i.ś., decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach (w skrócie "decyzja u.ś.") określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie takiej decyzji jest wymagane dla planowanych: (1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; (2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 u.u.i.ś.).

Niewątpliwie, w aktach niniejszej sprawy brak jest rozstrzygnięcia organu stwierdzającego potrzebę przeprowadzenia oceny odziaływania przedsięwzięcia na środowisko ale, zdaniem Sądu, w kontrolowanej sprawie organ II instancji prawidłowo ustalił ‒ oraz, wbrew zarzutom skargi, w sposób wnikliwy i czytelny wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ‒ że realizacja projektowanej inwestycji nie wymagała przedłożenia ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Z przedstawionego projektu budowlanego można odczytać, że równoważna moc promieniowana izotropowo (EIRP) anten sektorowych będzie wynosiła 9564,96 W, 9621,04 W oraz 9702,64 W. Dla projektowanej instalacji dziewięciu anten sektorowych (azymuty 0°, 120° i 240°) wypadkowa równoważna moc promieniowania izotropowego zawiera się w przedziale 5000 W - 10 000 W. W związku z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko przy tak określonym EIRP musi być zachowana odległość miejsc dostępnych dla ludności w tym przypadku - nie większa niż 200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny. W związku z powyższym, na załączonych rysunkach w projekcie budowlanym przedstawiono rzuty poziome oraz pionowe osi głównej wiązki promieniowania w odległości 200 m od środka każdej anteny, dla azymutu 0° przy tilcie 0 ° i 11° dla azymutu 120° przy tilcie 0 ° i 10° oraz dla azymutu 240° przy tilcie 0° i 9°. Zarówno dla minimalnych pochyleń wiązek 0° oraz maksymalnych pochyleń wiązek 11°, nie występują miejsca dostępne dla ludności.

Rację ma organ odwoławczy podnosząc że zasadnicze, w niniejszej sprawie, znaczenie ma zmiana wprowadzona Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r., zmieniającym od dnia 4 czerwca 2022 r. (decyzja organu I instancji z dnia 15 czerwca 2022 r. była już wydana w reżimie prawnym po nowelizacji) rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2022 r. poz. 1071).

Jak stanowi § 1 pkt 1 lit. b ww. rozporządzenia, w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839) wprowadza się następujące zmiany:

• w § 2 w ust. 1 uchyla się pkt 7,

• w § 3 w ust. 1 uchyla się pkt 8.

W myśl § 2 ww. rozporządzenia, do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zmienianego w § 1, w przypadku których przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub zgłoszeń, o których mowa w art. 72 ust. la tej ustawy, stosuje się przepisy rozporządzenia zmienianego w § 1 w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem.

Natomiast § 3 zmieniającego rozporządzenia stanowi , postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczących przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zmienianego w § 1, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, umarza się.

Zgodnie z obowiązującym obecnie – od 4 czerwca 2022 r. - rozporządzeniem, instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, o określonych wartościach równoważnej mocy promieniowanej izotropowe wyznaczonej dla pojedynczej anteny, nie zaliczają się do katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec powyższego przedsięwzięcia te nie wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Z uzasadnienia projektu (źródło https://mc.bip.gov.pl/) omawianej nowelizacji wynika, że projekt zmierza do korekty obecnego katalogu przedsięwzięć oraz harmonizacji przepisów z załącznikami I i II dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. Urz. UE L 26 z 28.01.2012, str. 1, z późn. zm.) – zwanej dalej "dyrektywą 2011/92/UE". Merytoryczną podstawę przedmiotowego projektu stanowią przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839) – w stosunku do którego wprowadzono zmiany niezbędne do dalszego doprecyzowania w polskim prawie treści załącznika I i II do Dyrektywy 2011/92/UE.

Zaproponowane w projekcie rozporządzenia zmiany z zakresu dostosowania przepisów do postanowień Dyrektywy 2011/92/UE sporządzono w oparciu o analizę prawodawstwa UE oraz doświadczenie organów wydających decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach. Dotychczas funkcjonujące regulacje dotyczące instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych emitujących pole elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, – w przypadkach wskazanych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia ooś – były nadregulacją względem wymogów ustanowionych dyrektywą 2011/92/UE. Mając na względzie cel tej dyrektywy, który zakłada przede wszystkim objęcie nadzorem prawnym ściśle skonkretyzowanych (pod względem stopnia negatywnego wpływu na środowisko) przedsięwzięć z różnych sektorów gospodarki, brak jest uzasadnienia do prowadzenia ww. oceny względem działań, których wpływ nie jest znaczący lub nie występuje wcale. Powyższe znajduje potwierdzenie w praktyce organów ochrony środowiska, bowiem prowadzone dotychczas postępowania administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dowodzą, że w przypadku przedsięwzięć telekomunikacyjnych znacząco negatywny wpływ na środowisko nie występuje. Intencją projektodawcy jest redukcja obciążeń i usunięcie nadregulacji, które nie znajdują uzasadnienia w kontekście celów stawianych w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, a które w związku z wymogiem uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach utrudniają proces inwestycyjny, wydłużając przez to czas uzyskiwania niezbędnych pozwoleń.

Zgodnie z informacjami zebranymi od uczestników procesu inwestycyjnego projektowane dotychczas instalacje (ostatnie 5 lat), jak się finalnie okazywało, nie wymagały uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach rozumianej jako decyzja, która potwierdzałaby zaliczenie danej instalacji do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Tym samym w żadnym z przypadków nie wystąpiło znaczące (w tym także potencjalnie znaczące) negatywne oddziaływanie na środowisko.

Również z punktu widzenia organów ochrony środowiska nadmiernie obciążonych postępowaniami dla inwestycji należących do różnorodnych branż gospodarki narodowej konieczna jest redukcja nieuzasadnionych obciążeń w celu skupienia się nad kontrolą i nadzorem procesu inwestycyjnego przedsięwzięć, które faktycznie mogą znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko.

Proponowana zmiana legislacyjna pozostaje bez wpływu na zasadę “zanieczyszczający płaci", zgodnie z którą ten, kto powoduje zanieczyszczenie środowiska, każdorazowo ponosi koszty zapobiegania temu zanieczyszczeniu, a także na zasadę zapobiegania i zasadę przezorności. To podstawowe zasady, które wynikają z ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2021 r. poz. 1973, 2127 i 2269). Zakłada się, że liberalizacja przepisów rozporządzenia ooś nie obejmie dużych inwestycji przemysłowych, których realizacja, niezależnie od ich typu i pozostałych parametrów, będzie nadal podlegać obowiązkowi uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W uzasadnieniu projektu wskazano także, że instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz nie były również ujęte w dyrektywie Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, którą to Dyrektywa 2011/92/UE ujednoliciła.

Wbrew zarzutom skargi, tutejszy Sąd nie widzi podstaw do pominięcia znowelizowanego rozporządzenia w procesie kontroli legalności zaskarżonej decyzji.

W ocenie Sądu w obecnym stanie prawnym inwestycja objęta kontrolowanym postępowaniem administracyjnym przestała być przedsięwzięciem, co do którego wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w rozumieniu art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Zdaniem Sądu zatem zarzuty, iż przedmiotowa zmiana przepisów narusza wskazane w skardze przepisy Konstytucji RP nie znajdują usprawiedliwionych podstaw. Jak wskazał ustawodawca w projekcie mnogość regulacji w przedmiotowym zakresie wydłużało toczące się postępowania. Brak wyeliminowanych przez ustawodawcę przepisów rozporządzenia, nie spowodował, iż została zmniejszona kontrola państwa w zakresie inwestycji mogących zagrażać środowisku.

Planowana inwestycja jest także zgodna z art. 121 Prawa ochrony środowiska stanowiącego o ochronie środowiska przed polami elektromagnetycznymi. Przedstawiony projekt budowlany spełnia wymagania ochrony środowiska w zakresie § 314 warunków technicznych zgodnie, z którym budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych

Trzeba również podkreślić, że organ jest związany treścią wniosku Inwestora, w tym zawartymi w nim danymi co do mocy oraz tzw. tiltów, z jakimi będą pracować anteny projektowanej stacji bazowej. Choć bowiem art. 28 ust. 1a p.b. wyraźnie o tym nie stanowi, to już z art. 32 ust. 4 p.b. jasno wynika, że organ architektoniczno-budowlany może udzielić pozwolenia na budowę wyłącznie w trybie "na wniosek" (inwestora), a nigdy "z urzędu". W konsekwencji pozwolenia na budowę udziela się (bądź odmawia jego udzielenia) każdorazowo dla konkretnego przedsięwzięcia, określonego przez inwestora we wniosku inicjującym postępowanie w tej sprawie (z uwzględnieniem jego ewentualnych zmian zgłoszonych przez inwestora w toku postępowania). Organ architektoniczno-budowlany jest związany treścią tego wniosku (w tym określonymi w nim parametrami projektowanej inwestycji) – zgodnie z bardziej ogólną zasadą: związania organu w postępowaniu wnioskowym żądaniem strony inicjującej to postępowanie (tu: treścią żądania inwestora wnioskującego o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę). W myśl tej zasady – wywodzonej z art. 61 § 1 i 2 k.p.a. – organ administracji prowadzący postępowanie oparte wyłącznie na zasadzie skargowości, tj. wymagające dla jego wszczęcia wniosku strony ‒ a takim jest, jak to już wyżej wskazano, postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę ‒ jest związany żądaniem strony inicjującej postępowanie, gdyż tylko i wyłącznie ona określa przedmiot swojego żądania i nim rozporządza. Innymi słowy, owo żądanie (wniosek) strony, wyznacza granice sprawy administracyjnej podlegającej załatwieniu w danym postępowaniu administracyjnym (por. np. wyroki NSA: z 30.01.2013 r., II OSK 1812/11, CBOSA; z 07.05.2010 r., I OSK 214/2010, CBOSA; z 24.07.2001 r., IV SA 1091/99, LEX nr 78924). Dlatego organ architektoniczno-budowlany może prowadzić postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę, w tym weryfikować zgodność z prawem projektowanej inwestycji, zasadniczo wyłącznie w odniesieniu do parametrów inwestycji określonych przez inwestora we wniosku oraz załączonym doń projekcie budowlanym (z ewentualnymi późniejszymi zmianami, wprowadzonymi lub uzgodnionymi przez wnioskodawcę).

Mając na uwadze zarzuty skargi należy podkreślić konieczność odróżnienia etapu projektowania i realizacji inwestycji – któremu służy kontrolowane postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę ‒ od etapu jej użytkowania i że konsekwencji ewentualna zmiana parametrów anteny wykraczająca poza wskazane obecnie parametry będzie mogła być kontrolowana i kwestionowana w odrębnym postępowaniu pod kątem przestrzegania przez inwestora norm prawnych w tym zakresie".

Zatem organ w niniejszej sprawie prawidłowo poczynił ustalenia w oparciu o moc i kąt nachylenia anten podany w dokumentacji projektowej przez inwestora.

Należy również wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 7 listopada 2022 r. (sygn.. akt III OPS 1/22 – wydanej jeszcze na gruncie nieobowiązujących - w dacie wydania niniejszej sprawie decyzji organu I instancji – przepisów rozporządzenia) orzekł, że przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten. W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że instalacja wymaga decyzji środowiskowej jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko, jeżeli w jej składzie jest zaprojektowana co najmniej jedna antena odpowiadająca wymaganiom zawartym w przepisie. Sąd zwraca uwagę, że wielkość równoważnej mocy promieniowanej izotropowo "pojedynczej anteny" została powiązana z odległością wyznaczaną od środka elektrycznego anteny, w osi głównej wiązki jej promieniowania. Oba te parametry, tj. moc i odległość służą ustalaniu, czy w zasięgu instalacji nie występują miejsca dostępne dla ludności w rozumieniu art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799). Przez takie miejsce rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Dopiero ustalenie, że w danej odległości od środka pojedynczej anteny o podanej mocy, znajduje się miejsce dostępne dla ludności powoduje, że przedsięwzięcie staje się przedsięwzięciem mogącym potencjalnie oddziaływać na środowisko, a tym samym, że wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ustalenie z kolei, że takie miejsce w otoczeniu instalacji składającej się z pojedynczych anten o równoważnych mocach promieniowanych izotropowo mieszczących się w przedziałach wskazanych w tym przepisie nie występuje, skutkuje zwolnieniem z tego obowiązku. NSA w przywołanej uchwale wyraża ponadto pogląd, że nie ma podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, tj. innym układzie i nachyleniu do gruntu anten niż wskazuje inwestor w karcie przedsięwzięcia lub dokumentacji projektowej. Podane przez inwestora parametry są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że ciężar ochrony życia i zdrowia spoczywa na innych niż rozporządzenie z 2010 r. regulacjach prawnych. W ustawie Prawo ochrony środowiska w Dziale VI zatytułowanym "Ochrona przed polami elektromagnetycznymi" zawarte są regulacje (art. 121-126), których zadaniem jest ochrona przed polami elektromagnetycznymi. Nakładają one na prowadzącego instalacje i jej użytkownika obowiązek wykonywania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji lub urządzenia oraz każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zmiany spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja lub urządzenie i zgłaszania ich właściwemu organowi (art. 122a). Nakazują też wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska uwzględniać w ramach państwowego monitoringu środowiska zadania związane z okresowymi badaniami kontrolnymi poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. (art. 123). Skonfrontowanie zatem treści § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r. z innymi przepisami, w szczególności mającymi na celu ochronę przed polami elektromagnetycznymi wskazuje, że na etapie rozstrzygania o charakterze przedsięwzięcia nie ma podstaw do badania rzeczywistego oddziaływania instalacji na środowisko, a tym samym, że § 3 ust. 1 pkt 8 zawiera kompleksową i wyczerpującą metodę ustalania charakteru przedsięwzięcia, która to metoda ogranicza się do zbadania, czy w osiach głównych wiązek pojedynczych anten, w odległościach zależnych od ich równoważnej mocy promieniowanej izotropowo, znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. Parametr z § 3 ust. 1 pkt 8 ani się nie sumuje, ani nie kumuluje, gdyż nie ma ku temu podstaw. Potwierdza to wnioski wynikające z wykładni językowej, a dodatkowo podważa argument tezy przeciwnej, odwołujący się do wykładni funkcjonalnej, że za koniecznością sumowania i stosowania z § 3 ust. 2 pkt 23 do instalacji określonych w przemawiać miałby wzgląd na ochronę zdrowia i życia człowieka. Zapewnienie tej ochrony jest bowiem gwarantowane innymi przepisami."

Obecnie, w orzecznictwie NSA, podkreśla się sądy I instancji nie są uprawnione do "poprawiania" normodawcy z tego powodu, że są przekonane, że przyjęte w rozporządzeniu przepisy nie uwzględniają właściwie zjawisk fizycznych, których dotyczą, np. zjawiska superpozycji fal elektromagnetycznych, ich kumulacji lub nakładania się (wyrok NSA z dnia 11.10. 2022 r. (sygn. akt II OSK 3471/19)).

W realiach niniejszej sprawy, wbrew zarzutom skarżącego, organ odwoławczy prawidłowo również zastosował regulacje zawarte w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r., poz. 2448). Przepisy te winny bowiem być stosowane, gdy nie jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, w toku postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. W myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 u.p.b. na tym etapie procesu inwestycyjnego organ dokonuje sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. W realiach niniejszej sprawy, wykonując powyższy obowiązek, organ winien określić, czy instalacja nie będzie emitowała pola elektromagnetycznego na poziomie przekraczającym obowiązujące normy, przy uwzględnieniu wszystkich zjawisk fizycznych związanych z kumulacją pól elektromagnetycznych. Stosownie do reguł zawartych w załączniku do rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r., gdy częstotliwość pola magnetycznego, mieści się w przedziale od 2 GHz do 300 GHz (jak to ma miejsce w niniejszej sprawie) - graniczna wartość gęstości mocy promieniowania elektromagnetycznego wynosi 10 W/m2.

Wyniki obliczeń zasięgów pól elektromagnetycznych o wartości gęstości pola powyżej wartości dopuszczalnych oraz osie główne promieniowana zostały przedstawione w załącznikach projektu budowlanego w formie graficznej - w płaszczyźnie poziomej (str. 38) oraz w płaszczyźnie pionowej (str. 39, 40 i 41). Przekroje pionowe obrazują krytyczną wysokość oraz zasięg osi promieniowania o gęstości mocy powyżej wartości dopuszczalnych i zostały naniesione z uwzględnieniem rzeźby terenu oraz podane zostały minimalne wysokości tych osi nad poziomem terenu z przedstawieniem ich pochylenia. Projekt budowlany uwzględnia zjawisko sumowania pól elektromagnetycznych emitowanych przez wszystkie planowane anteny stacji bazowej. Zasięgi występowania pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych w otoczeniu zespołu anten są wynikiem kumulacji poziomów pól elektromagnetycznych emitowanych przez wszystkie anteny stacji bazowej. Sumaryczne zasięgi występowania obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych w płaszczyźnie poziomej dla anten sektorowych wynoszą 12,76 m. Odległość tych obszarów od poziomu terenu w płaszczyźnie pionowej wynosi od 37,7 m do 39,4 m w zależności od azymutu.

Z graficznej prezentacji poziomu pól elektromagnetycznych, wytwarzanych przez anteny masztu telefonii komórkowej zawartej w kwalifikacji, przekroczenie poziomu pól elektromagnetycznych, będzie miało miejsce w przestrzeni nad działkami nrewid.: [...], [...], [...], [...]w obrębie [...] gmina R., na wysokościach od 40,25 m do 40,60 m n.p.t. Z uwagi na powyższe, skarżący, jako właściciel działki nr ewid. [...], został uznany za stronę postępowania w przedmiotowej sprawie dotyczącej wydania pozwolenia na budowę wolnostojącego masztu antenowego telefonii komórkowej. Pomimo oddziaływania pola elektromagnetycznego na działkę skarżącego, skarżący posiada on możliwość jej zabudowy, ponieważ przekroczenie poziomu pól elektromagnetycznych, będzie miało miejsce na wysokości od 37,7 m do 39,4 m w odległości ok. 6,5 m od granicy działki inwestycyjnej nr ewid. [...].

Rację ma organ podnosząc, że powyższe dowodzi, iż dla przedstawionej przez Inwestora konfiguracji anten obszary pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych, będą występować w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi.

Analiza treści zaskarżonej decyzji wskazuje, że organ odwoławczy oparł swoje ustalenia na wszechstronnej i rzetelnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, nie ograniczając się wyłącznie do oceny zasadności odwołania czy też poprawności decyzji pierwszoinstancyjnej. Odniósł się do kwestii wypełnienia każdego z warunków wymienionych w art. 35 ust. 1 u.p.b. oraz art. 32 ust. 4. u.p.b. mających zastosowanie w niniejszej sprawie, w zakresie adekwatnym do charakteru przedmiotowej inwestycji.

Wbrew zarzutom podnoszonym w skardze, w ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie narusza art. 107 § 3 k.p.a. Organ określił podstawę prawną przywołując brzmienie zastosowanych przepisów oraz dokonał analizy materiału dowodowego, w tym projektu budowlanego złożonego przez inwestora.

Należy podkreślić, że decyzja jaką stanowi pozwolenie na budowę nie ma charakteru decyzji uznaniowej. Jeśli zostały spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 p.b. - jak wynika z art. 35 ust. 4 tejże ustawy - organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to typowy przykład normy prawnej o charakterze związanym, kiedy organ nie ma żadnego "luzu decyzyjnego" i jeśli spełnione są przesłanki przewidziane wyżej powołanymi przepisami, to nie może wydać decyzji odmownej. Zatem ustalenie przez organ odwoławczy, że wymogi te zostały wypełnione musiało (po rozważeniu wszystkich okoliczności niniejszej sprawy) skutkować utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji.

Za nieuzasadniony Sąd uznał podnoszony w skardze zarzut niewyjaśnienia przez organ, czy ewentualne przewrócenie się masztu nie spowoduje bezpośredniego zagrożenia dla zdrowia, życia oraz mienia. Skutki ewentualnego zawalenia się budowli lub budynku nie podlegają bowiem ustaleniu i ocenie w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Nie stanowią one okoliczności istotnej dla rozstrzygnięcia.

Sąd nie uznał za trafny również zarzutu nieuwzględnienia rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 czerwca 2016 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy pracach związanych z narażeniem na pole elektromagnetyczne. Akt ten został wydany na podstawie art. 23715 § 1 kodeksu pracy i określa ogólnie obowiązujące przepisy bezpieczeństwa i higieny pracy dotyczące prac wykonywanych w różnych gałęziach pracy. Przepisy powyższego rozporządzenia nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, której przedmiotem jest zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę.

W ocenie Sądu nie budzą istotnych zastrzeżeń również wnioski sformułowane przez organ II instancji odnośnie do pozostałych wymogów, które warunkowały udzielenie wnioskowanego pozwolenia na budowę, w tym co do złożenia przez Inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomości na cele budowlane, sporządzenia projektu i dokonania jego sprawdzenia przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, a także co do kompletności przedłożonego przez Inwestora projektu budowlanego, a więc w szczególności posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b p.b., oraz ww. zaświadczenia i oświadczeń. W ocenie Sądu, zarzuty naruszania § 20 ust. 1 pkt 9 lit d, § 14 pkt 5 lit d, § 14 pkt 8 rozporządzenia rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego nie są zasadne.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, należy stwierdzić, że także one okazały się niezasadne ‒ w istotnej mierze już z powodów wyłożonych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w odniesieniu do zarzutów odwołania (które w skardze zostały szeroko powtórzone).

Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił

/a.tp.