Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1010/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183, art. 174, art. 176, art. 177, art. 204 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77, art. 80, art. 107
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 18 ust. 4a, ust. 4b, ust. 5
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia del. WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Protokolant Paulina Marchewka po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 listopada 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 851/14 w sprawie ze skargi B. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2013 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od B. B. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

| Wyrokiem z 18 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 851/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu sprawy ze skargi |

|B. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] września 2013 r. w przedmiocie kary pieniężnej oddalił skargę. |

| Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] kwietnia 2013 |

|r. na podstawie art. 92a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874, ze |

|zm., dalej: utd) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z [...] marca 2013 r. nałożył na B. B. prowadzącego działalność |

|gospodarczą pod nazwą B. B. [...] ( dalej: skarżący ) karę pieniężną 10 000 zł. |

|Z protokołu kontroli wynika, że [...] marca 2013 r. dwie osoby (kontrolujący) około godz. 23:30 będąc na Placu [...] w K. poprosiły o |

|kurs pod hotel [...] przy ul. [...]. Za przejazd skarżący pobrał opłatę w wysokości 19 zł. Opłata została naliczona na podstawie |

|wskazań GPS i cennika firmy A. Za przejazd został wystawiony dowód sprzedaży zgodnie, z którym usługa polegała na wynajęciu samochodu.|

|Natomiast pasażerowie zeznali, że nie wynajmowali pojazdu tylko zlecali przejazd na określonej trasie. Przesłuchiwany podczas kontroli|

|skarżący wyjaśnił, że nie posiada wymaganej licencji ale jest w trakcie jej uzyskiwania, zaś do czasu jej otrzymania podpisał umowę z |

|firmą B. na podstawie, której wykonywał przewozy na zlecenia telefoniczne od tej firmy. |

|Z treści zeznań świadka - pracownika Urzędu Miasta wynika wprost, że "w trakcie przejazdu nie było rozmowy z kierowcą o jakimkolwiek |

|wynajmie pojazdu". Po wykonaniu kursu skarżący początkowo wystawił jedynie paragon nr [...]. Na skutek jednak podjęcia kolejnej |

|interwencji przesłuchiwanego pracownika Urzędu Miasta, kierowca wystawił odręczny rachunek. |

|Pojazd marki Seat, zgodnie z wpisem w dowodzie rejestracyjnym posiada liczbę 5 miejsc. Z dokumentacji fotograficznej sporządzonej |

|podczas kontroli wynika, że na pojeździe były umieszczone następujące napisy: "Wypożyczalnia samochodów", [...] oraz "Car Rental". |

|Ostatecznie organ I instancji stwierdził, że B. B.; |

|- wykonywał transport drogowy bez wymaganej licencji, czyli nastąpiło naruszenie art. 5 ust.1 utd, zgodnie z którym podjęcie i |

|wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego (kara 8 000 zł według |

|załącznika nr 3 do utd lp. 1.1); |

|- wykonywał przewóz okazjonalny samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a z zastrzeżeniem |

|przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4 b (kara 8 000 zł według załącznika nr 3 do utd lp. 2.10) ; |

|- wykonywał przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 |

|osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym.(kara 8 000 zł według |

|załącznika nr 3 do utd lp. 2.9). |

|Organ I instancji orzekł łączną karę pieniężną w kwocie 10 000 zł zgodnie z art. 92 a ust. 2 utd. |

|Na skutek odwołania skarżącego Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną |

|decyzję organu I instancji. |

| W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielając stanowisko organu I instancji wskazał, że Prezydent Miasta udzielił przedsiębiorcy |

|licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób dopiero [...] marca 2013 r. Przejazd odbył się bez pośrednictwa firmy B. |

|pojazdu, a jedynie zlecali przewóz drogowy. W związku z tym organ II instancji stwierdził, że nałożenie kary pieniężnej |

|było prawidłowe. Z załączonej do akt sprawy umowy z dnia [...] stycznia 2012 r. zawartej pomiędzy B., a B. B. wynika, że jej |

|przedmiotem jest określenie współpracy w ramach, której firma B. posiadająca obsługę logistyczną oraz techniczną udostępni informację |

|stronie, a ona posiadając wiedzę i kompetencję oraz narzędzia dla oferowania usług będzie korzystać z centrali. |

|Odnosząc się do argumentów skarżącego dotyczących wykonywania w dniu kontroli działalności w zakresie wypożyczania pojazdów organ |

|uznał je za bezzasadne. Zdaniem GITD skarżący wykonywał przewóz osób, co potwierdzają zeznania świadków - pasażerów, którzy zamówili |

|usługę przewozu, za którą uiścili wymaganą opłatę, na potwierdzenie czego otrzymali od kierującego dowód sprzedaży oraz rachunek nr 1 |

|do paragonu nr [...]. |

|Kontrolowany pojazd nie spełniał kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów |

|okazjonalnych osób bowiem był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób wraz z kierowcą. |

|Pojazd posiadał cechy, które upodobniały go do taksówki osobowej, jednakże nie był wpisany do żadnej licencji Taxi, zaś w dowodzie |

|rejestracyjnym kontrolowanego nie było też wpisu Taxi. |

|Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę B. B. uznał, że ustalony przez organ stan faktyczny znajduje |

|potwierdzenie w materiale dowodowym zawartym w aktach administracyjnych, zaś skarżący opiera swoje zarzuty w oderwaniu od tego stanu |

|faktycznego, którego sam nie kwestionuje. |

|Odnosząc się do podstawowego zarzutu skarżącego dotyczącego błędnej kwalifikacji charakteru czynności wykonywanej przez skarżącego |

|Sąd I instancji uznał, że definicja "usług okazjonalnych" zawarta w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z|

|dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych zawarta w |

|art. 2 pkt 4 rozporządzenia w brzmieniu "usługi okazjonalne" oznacza usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym |

|szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy |

|zleceniodawcy lub samego przewoźnika – nie wprowadza żadnego elementu podważającego interpretacje zastosowanego prawa dokonaną przez |

|organy. |

|Poza tym sam skarżący kwestionując ustalenia organu nie wskazał też jaki inny charakter prawny miała odpłatna usługa którą wykonał. W |

|sprawie było niesporne, że usługa była odpłatna, a na drzwiach pojazdu z lewej i prawej strony znajdował się m.in. napis [...], która |

|jest firmą na rynku krakowskim świadczącą usługi związane z przewozem osób, taxi, wynajmem samochodów wraz z kierowcą. Poza tym |

|skarżący wystawił rachunek wskazujący, że prowadzi działalność gospodarczą jako przewóz osób, a jak sam stwierdził usługę wykonywał w |

|związku z umową zawartą 4 stycznia 2012 r. z firmą B., której przedmiotem było wykonywanie usług wypożyczania samochodu. W ramach |

|współpracy firma B. posiadająca obsługę logistyczną oraz techniczną udostępniała skarżącemu informacje oraz narzędzia dla oferowania |

|usług z obowiązkiem korzystania z jej centrali. |

|Sąd I instancji zauważył, że zawarta w art. 4 pkt 11 utd enumeracja negatywna wskazuje, że przewozem okazjonalnym jest przewóz osób, |

|który nie stanowi przewozu regularnego, regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Zarazem zgodnie z art. 5 ust. 1 utd |

|wykonywanie transportu drogowego, który obejmuje także przewóz okazjonalny, wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Przedmiotowa |

|licencja nie jest jedynie wymagana w przypadku niezarobkowego przewozu drogowego – przewozu na potrzeby własne zdefiniowanego w art. 4|

|pkt 4 utd. Z ustaleń poczynionych podczas kontroli zatrzymanego wynika, że przejazd nie odbywał się na potrzeby własne, co jest |

|oczywiste i niesporne. W tych okolicznościach Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że skoro wykonywany przewóz przez |

|skarżącego nie był przewozem na potrzeby własne w rozumieniu ustawy, to w związku z treścią art. 4 pkt 3 lit. a utd, był transportem |

|drogowym, a jako taki wymagał posiadania licencji (art. 5 ust. 1 utd). Z akt sprawy wynika, że skarżącemu nie udzielono licencji na |

|wykonywanie krajowego transportu drogowego osób ani licencji na transport drogowy taksówką w dacie wykonywanej usługi. Brak licencji |

|uzasadniał nałożenie na podmiot kary pieniężnej w wysokości 8 000 złotych, która to kwota wynika z lp.1.1 załącznika nr 3 do ustawy o |

|transporcie drogowym. |

|Oceniając naruszenie art. 18 ust. 5 pkt 2 utd. Sąd I instancji stwierdził, że pojazd posiadał cechy, które upodobniały go do taksówki |

|osobowej, jednakże tym przewozem nie był z uwagi na brak licencji. Wykonując sporny kurs pod hotel [...] skarżący nie korzystał z |

|pośrednictwa firmy B. ani nie zawierał umowy na przewóz w siedzibie firmy. Zachowanie skarżącego było typowe dla działalności |

|taksówkarskiej, a do tego skarżący nie miał uprawnień. Z dokumentacji fotograficznej sporządzonej podczas kontroli wynika, że na |

|pojeździe były umieszczone następujące napisy: "Wypożyczalnia samochodów", [...]. Tym samym skarżący naruszył przepis art. 18 ust. 5 |

|pkt 2 utd. W myśl lp. 2.9 załącznika nr 3 do utd karą pieniężną w wysokości 8 000 złotych sankcjonuje się wykonywanie przewozów |

|okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z |

|kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5. |

|Zdaniem WSA słuszne jest ocena organu, że skarżący nadto wykonywał przewóz okazjonalny samochodem niespełniającym kryterium |

|konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4 b. Zgodnie z art. 18 ust. 4a |

|utd przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.|

|Z zapisów umieszczonych w dowodzie rejestracyjnym kontrolowanego pojazdu wynika, iż jest on przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z |

|kierowcą. Pojazd ten nie spełniał powyższych wymogów oraz nie był też pojazdem zabytkowym. Za wykonywanie przewozu okazjonalnego |

|samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. |

|18 ust. 4b nakładana jest kara pieniężna w wysokości 8 000 złotych (lp. 2.10 załącznika nr 3 do utd). |

|Reasumując, w ocenie Sądu I instancji słusznie stwierdziły organy, że skarżący wykonywał przewóz okazjonalny nie tylko bez licencji, |

|ale także z naruszeniem przepisów odnośnie warunków, jakie powinno spełniać jego auto do wykonywania takiego przewozu. |

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł B. B. zarzucając;

I. naruszenie prawa materialnego [podstawa skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 1) ppsa., a to:

1) art. 4 pkt 11) ustawy o transporcie drogowym zawierającego definicję przewozu okazjonalnego osób, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż usługa wykonana przez skarżącego, będąca przedmiotem kontroli Inspekcji Transportu Drogowego stanowiła okazjonalny przewóz osób w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym, w szczególności pomimo brzmienia definicji "usług okazjonalnych" zawartej w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dn. 21 października 2009r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych (...) (Dz. UE L z 2009r. Nr 300, str. 88, z późn. zm.);

2) art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym w związku z pkt 2.9 załącznika nr 3 do ww ustawy poprzez jego błędną wykładnię oraz art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym w związku z pkt 2.10 załącznika do ww ustawy również poprzez jego błędną wykładnię skutkującą przyjęciem przez WSA w Krakowie, że skarżący dopuścił się naruszenia wynikających z ww przepisów wymagań dotyczących warunków wykonywania przewozu okazjonalnego, mimo iż usługa wykonana przez skarżącego nie posiadała cech "okazjonalnego" przewozu w rozumieniu art. 4 pkt 11) ustawy o transporcie drogowym, przy uwzględnieniu wykładni definicji "przewozu okazjonalnego" odwołującej się do definicji "usług okazjonalnych" zawartej w rozporządzeniu nr 1073/2009 powołanym w pkt 1);

3) art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym w zw. z pkt 2.9 załącznika nr 3 do ww ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, które to naruszenie polegało na przyjęciu, że skarżący naruszył zakaz zamieszczania na samochodzie oznaczeń niedozwolonych w warunkach wykonywania okazjonalnego przewozu osób, mimo iż zamieszczone na samochodzie napisy "wypożyczalnia samochodów" oraz "rent car" nie stanowią oznaczeń zabronionych ww przepisem ustawy;

4) art. 5 ust. 1 oraz art. 5b ustawy o transporcie drogowym w zw. z pkt 1.1 załącznika nr 3 do ww ustawy przez ich niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy usługa wykonana przez skarżącego stanowiła usługę wynajmu samochodu z kierowcą i nie podlegała wymogowi posiadania licencji (zezwolenia) na wykonywanie transportu drogowego, a zatem powołane przepisy nie powinny znaleźć w niniejszej sprawie zastosowania;

5) art. 5 ust 1 oraz art. 5b ustawy o transporcie drogowym w zw. z pkt 1.1 załącznika nr 3 do ww ustawy przez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem za prawidłowe łącznego zastosowania powołanych przepisów w niniejszej sprawie przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, mimo iż każdy z tych przepisów dotyczy innego rodzaju decyzji dopuszczeniowej do wykonywania transportu drogowego, tj. art. 5 ust. 1 dotyczy wymogu uzyskania zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego, natomiast art. 5b ustawy dotyczy wymogu uzyskania licencji na niektóre rodzaje krajowego przewozu drogowego, a zaskarżona decyzja nie zawiera sprecyzowania, czy rzekome naruszenie przypisane skarżącemu polegać miało na braku wymaganego zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego, czy też na braku licencji;

6) art. 92a ust. 1, 2, 6 ustawy o transporcie drogowym w zw. z pkt 1.1, pkt 2.9 oraz pkt 2.10 załącznika nr 3 do ww ustawy poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem za prawidłowe orzeczenia wobec skarżącego w skarżonej decyzji przewidzianych w ww przepisach kar pieniężnych za poszczególne naruszenia wymagań ustawy oraz orzeczenia jako sumy kar, kary pieniężnej w kwocie 10 000 zł w sytuacji, gdy nie miały miejsca naruszenia ustawy, które mogą stanowić podstawę nałożenia kar pieniężnych przewidzianych w pkt. 1.1, 2.9 oraz 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym;

II. przepisów postępowania [podstawa skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2) ppsa], a to:

1) naruszeniu art. 1, art. 3 §1 oraz § 2 pkt 1, art. 145 §1 pkt 1 ustawy ppsa w zw. z art. 7, 77 §1, 107 kpa, poprzez brak zastosowania środków przewidzianych ww przepisami ustawy ppsa, których właściwe zastosowanie powinno skutkować uchyleniem zaskarżonych decyzji GITD z uwagi na nienależyte i niewyczerpujące rozpatrzeniu materiału dowodowego, pominięcie znaczenia dowodowego wyjaśnień strony skarżącej, brak oceny wartości dowodowej wyjaśnień skarżącego w powiązaniu z pozostałymi zebranymi w sprawie dowodami, które rozpatrzone łącznie i we wzajemnym powiązaniu wskazywały na wykonywanie przez skarżącego usługi wynajmu samochodu z kierowcą a nie usługi przewozu, jak bezzasadnie ocenił organ orzekający w zaskarżonej decyzji, i jak bezzasadnie podtrzymał WSA w uzasadnieniu skarżonego wyroku,

W oparciu o wskazane podstawy kasator wniósł o uchylenie w zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie z ostrożności procesowej na podstawie art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie wniesionej skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według obowiązujących norm, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego.

W obszernym uzasadnieniu skargi powyższe zarzuty zostały szczegółowo omówione.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a pod uwagę bierze z urzędu jedynie nieważność postępowania - z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 ppsa, wystąpienia których w niniejszej sprawie nie dopatrzono się. Naczelny Sąd Administracyjny orzekał zatem w granicach związania granicami skargi kasacyjnej.

Związanie skargą kasacyjną oznacza natomiast, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto. Przedmiotem oceny Sądu mogą być więc jedynie te zarzuty kasacyjne, które strona sformułowała i uzasadniła zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 ppsa terminem do wniesienia skargi kasacyjnej.

W myśl art. 174 ppsa skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 ppsa. Należy wyjaśnić, że w sprawie, w której skargę kasacyjną oparto na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 ppsa tj. na naruszeniu prawa materialnego oraz na naruszeniu przepisów postępowania, co do zasady, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego.

Z treści zarzutu zawartego w pkt II ppkt 1 petitum skargi kasacyjnej wynika, że zdaniem B. B. w dniu 9 marca 2013 r. wykonywał on usługę wynajmu samochodu wraz z kierowcą, nie zaś usługę przewozu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten nie jest zasadny bowiem w istocie rzeczy w tym zakresie stanowisko zaprezentowane przez autora skargi kasacyjnej stanowi polemikę z wnioskami organu, zaakceptowanymi przez Sąd I instancji, dotyczącymi oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Odmienna ocena zgromadzonych w sprawie dowodów nie może decydować o skuteczności stawianych zarzutów naruszenia przepisów postępowania.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji słusznie zaakceptował stanowisko organu, że sporny przewóz nie był przewozem wykonywanym w związku z umową zawartą 4 stycznia 2012 r. z firmą B., której przedmiotem było wykonywanie usług wypożyczania samochodu. W ramach współpracy firma B. posiadająca obsługę logistyczną oraz techniczną udostępniała skarżącemu informacje oraz narzędzia dla oferowania usług z obowiązkiem korzystania z jej centrali. W materiale dowodowym zebranym w sprawie brak jest dowodów, że do zawarcia umowy przewozu doszło za pośrednictwem firmy B. Tym samym już choćby z tego względu nie można podzielić stanowiska autora skargi kasacyjnej, że była to usługa wynajmu samochodu wraz kierowcą.

Takie ustalenia faktyczne dokonane przez organ doprowadziły Sąd I instancji do prawidłowego wniosku, że skarżący w istocie rzeczy wykonywał przewóz osób bez licencji, co potwierdzają zeznania świadków - pasażerów, którzy zamówili usługę przewozu, za którą uiścili wymaganą opłatę, na potwierdzenie czego otrzymali od kierującego dowód sprzedaży oraz rachunek nr [...] do paragonu nr [...]. Tych dowodów skutecznie nie podważyły zarzuty skargi kasacyjnej odnośnie interpretacji zakresu umowy jako "usługi wynajmu samochodu z kierowcą".

W świetle powyższego za niezasadny uznano zarzut naruszenia przepisów postępowania – art. 1, art. 3 §1 oraz § 2 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 1 ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 kpa.

W konsekwencji zatem zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa materialnego również nie mają usprawiedliwionych podstaw.

Podstawowe różnice w wykonywaniu transportu drogowego taksówką i przewozu okazjonalnego sprowadzają się do obowiązku posiadania odmiennych licencji, wielkości pojazdów w zakresie liczby pasażerów, którzy mogą być przewożeni (taksówka do 9 osób łącznie z kierowcą, przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą), ustalania jednej opłaty za przejazd na podstawie taksometru w taksówce, który to sposób rozliczania jest zabroniony w przewozie okazjonalnym oraz zakazu posiadania w pojeździe wykonującym przewóz okazjonalny w ogóle taksometru, jak i oznakowywania pojazdu w sposób charakterystyczny dla taksówki ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 grudnia 2014 r. sygn. akt II GSK 1836/13). Zważywszy, że w myśl lp. 1.1 załącznika nr 3 do utd kara wymierzana jest za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji i wynosi 8 000 zł, zaś w decyzji wskazano, że wymierzono ją za brak licencji, dlatego też zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 5 ust. 1 oraz art. 5b utd przez ich niewłaściwe zastosowanie, nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Tym samym za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 4 pkt 11 utd. Słuszne jest także stanowisko Sądu I instancji, że definicja "usług okazjonalnych" zawarta w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych zawarta w art. 2 pkt 4 rozporządzenia nie wprowadza żadnego elementu podważającego interpretacje zastosowanego prawa dokonaną przez organy.

Odnosząc się do sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia art. 18 ust. 4a oraz 18 ust. 5 utd to zarzuty te korespondują z zarzutem naruszenia art. 92a ust.1 utd zatem zasadne jest ich łączne rozpoznanie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego również te zarzuty nie uzasadniają wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku.

Przede wszystkim nie jest sporne, że kontrolowany przewóz był dokonywany samochodem osobowym konstrukcyjnie przystosowanym do przewozu 5 osób wraz z kierowcą, a więc samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd. Nie jest też sporne, że skarżący realizował przewóz na podstawie umowy ustnej z pasażerami, których zawiózł do hotelu [...], a opłata za przejazd została uiszczona na jego rzecz. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za prawidłowe stanowisko organu, że wobec skarżącego nie może mieć zastosowania zwolnienie z art. 18 ust. 4b utd.

Natomiast w ramach zarzutu naruszenia art.18 ust. 5 utd co prawda nie wskazano jednostki redakcyjnej ale z treści tego zarzutu wynika, że skarżący zakwestionował stanowisko jakoby umieszczone na pojeździe napisy " Wypożyczalnia samochodów", [...] "Car Rental" były oznaczeniami zabronionymi. W myśl art. 18 ust. 5 pkt 2 utd zabrania się umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi. Niewątpliwie rację ma Sąd I instancji, że takie napisy umieszczone na samochodzie skarżącego uzasadniały nałożenie kary według l.p. 2.9 załącznika nr 3 do utd bowiem dotyczyły znanej krakowskiej firmy przewozowej.

Wbrew argumentom skargi kasacyjnej mechanizm nakładania kar pieniężnych przewidziany w ustawie o transporcie drogowym zakłada kumulację tych kar. Omawiana regulacja zobowiązuje organ stosujący przepis art. 92a utd do wymierzenia kar jednostkowych za poszczególne naruszenia z tym jednak zastrzeżeniem, żeby suma tych kar nie przekroczyła określonej w ustawie kwoty. Po drugie, nie można podzielić argumentów autora skargi kasacyjnej, że w świetle przepisów utd jest możliwe ograniczenie kary jedynie do kary za brak licencji skoro w trakcie kontroli okazuje się, że działanie przedsiębiorcy, oprócz braku licencji, dodatkowo narusza jeszcze inne przepisy ustawy o transporcie drogowym. W podobny sposób wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 grudnia 2014 r. sygn. akt II GSK 1850/13, który skład orzekający podziela, że w takim przypadku ma miejsce przewóz okazjonalny osób bez wymaganej licencji, z naruszeniem warunku z art. 18 ust. 4a utd i wbrew zakazom określonym w ust. 5 pkt 2 tego artykułu.

Z tych wszystkich względów, skarga kasacyjna – z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw – podlegała oddaleniu.

W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa.