Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 789/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-07-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 26 listopada 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 1363/14 w przedmiocie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi Z. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z [...] lipca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie przekazania odwołania organowi I instancji celem rozpatrzenia według właściwości postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłyną wniosek skarżącego Z. S. o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

Postanowieniem z 31 października 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 1363/14 referendarz sądowy umorzył postępowanie w części obejmującej żądanie zwolnienia od kosztów sądowych, gdyż skarżący jest zwolniony z obowiązku uiszczenia kosztów na podstawie art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a., oraz oddalił wniosek o ustanowienie adwokata.

Od powyższego postanowienia skarżący wniósł sprzeciw.

Postanowieniem z 26 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie: 1. umorzył postępowanie w części obejmującej żądanie zwolnienia od kosztów sądowych, 2. oddalił wniosek o ustanowienie adwokata.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżący jest zwolniony z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych na podstawie art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a., który stanowi, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Skoro zatem skarżący korzysta w niniejszej sprawie z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych, jego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowy.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, jeżeli natomiast chodzi o wniosek skarżącego o ustanowienie adwokata to Sąd nie mógł go rozpoznać. Zgodnie bowiem z treścią art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że przedmiotem skargi jest postanowienie o przekazaniu odwołania Prezydentowi Miasta Tarnowa celem rozpatrzenia według właściwości na zasadzie art. 132 § 1 lub art. 133 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 65 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., zwanej dalej kpa), jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Przepis ten ma zastosowanie również do przekazania odwołania, zgodnie z treścią art. 140 kpa.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, przekazanie podania (odwołania) organowi właściwemu następuje w formie czynności materialno-technicznej, o podjęciu której organ ma obowiązek zawiadomić wnoszącego podanie (odwołanie). Przekazanie podania (odwołania), jako czynność materialno-techniczna, pozostaje poza wskazanym w art. 3 § 2 p.p.s.a. zakresem kognicji sądu administracyjnego. Skoro zatem czynność ta nie podlega zaskarżeniu, to nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego.

Zażalenie na postanowienie z 26 listopada 2014 r. wniósł Z. S..

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.

O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o taką sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. będzie zachodziła przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga niewątpliwie i "na pierwszy rzut oka" kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a.

Trafnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że w sprawie zachodzi przesłanka o jakiej mowa w art. 247 p.p.s.a.

Z. S. wystąpił ze skargą na pismo, którym przekazano podanie do organu właściwego.

Przekazanie to nastąpiło na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., który stanowi, że jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie.

Przekazanie podania organowi właściwemu nie wymaga wydania w tym przedmiocie decyzji administracyjnej, postanowienia czy też innego aktu z zakresu administracji publicznej. Następuje ono jedynie w formie czynności materialno-technicznej, o podjęciu której organ ma obowiązek zawiadomić wnoszącego podanie i która nie podlega zaskarżeniu.

Nie można mieć wątpliwości, że przekazanie podania według właściwości nie jest czynnością, na którą – w myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. – przysługiwałaby skarga do sądu administracyjnego. Skarga Z. S. była więc oczywiście bezzasadna.

Jak wynika z powyższego, orzeczenie zawarte punkcie I. postanowienia z 22 stycznia 2015 r. jest prawidłowe.

Prawidłowa jest również treść orzeczenia zawartego w punkcie II. zaskarżonego postanowienia. Zgodnie bowiem z art. 239 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a., w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej skarżący nie ma w ogóle obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Postępowanie w przedmiocie rozpoznania wniosku o zwolnienie z kosztów sądowych podlegało zatem umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia