Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 772/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 71 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Sędzia WSA Bożena Miliczek - Ciszewska (spr.) Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi I.B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

I. B. (dalej "strona" lub "skarżący") został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w T. (dalej też "PUP") w dniu 15 października 2010 r. W dniu rejestracji odnośnie ostatniego zatrudnienia przedłożył zaświadczenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. Inspektorat w T. z dnia 26 listopada 2009 r. stwierdzające, że został zgłoszony do ubezpieczeń społecznych z tytułu zatrudnienia u J. M. w T. (dalej "pracodawca") w okresie od 10 listopada 2008 r. do 30 czerwca 2009 r. (pełny etat).

Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta T. (dalej "organ pierwszej instancji") uznał stronę za osobę bezrobotną od dnia 15 października 2010 r. oraz odmówił jej przyznania prawa do zasiłku, wskazując w uzasadnieniu, iż suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.; dalej "ustawa"), przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni.

W dniu 31 maja 2012 r. strona przedłożyła w PUP wyrok zaoczny Sądu Rejonowego w T. IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sygn. akt [...] zaopatrzony w klauzulę wykonalności, wydany w sprawie przeciwko pracodawcy o zapłatę wynagrodzenia za pracę i wydanie świadectwa pracy, w którym Sąd nakazał J. M. wydanie stronie świadectwa pracy za okres od 10 listopada 2008 r. do 31 października 2009 r. Ponadto pismami z dnia 5 i 30 lipca .2012 r. strona wskazała, że ten wyrok ma wpływ na jej uprawnienia do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż przepracowany okres wraz z niewykorzystanym urlopem wypoczynkowym w ilości 26 dni stanowi 365 przepracowanych dni. Organ tego poglądu nie podzielił, o czym poinformował pismami z dnia 12 lipca 2012 r. i 3 sierpnia 2012 r.

W dniu 12 września 2012 r. strona złożyła w PUP pismo (z dnia 11 września 2012 r.) zatytułowane jako "Sprzeciw", wskazując, że wnosi sprzeciw od decyzji z dnia [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu oraz o uchylenie tej decyzji w całości. W uzasadnieniu podała, że nie mogła się odwołać od wskazanej decyzji w przepisanym terminie, gdyż w tym czasie nie posiadała wiedzy na temat swojego okresu zatrudnienia u pracodawcy, a w dniu 31 maja 2012 r. odebrała wyrok z dnia 28 lutego 2012 r., z którym niezwłocznie zgłosiła się do PUP.

Postanowieniami z dnia 12 października 2012 r. Wojewoda [...] (dalej "organ odwoławczy") odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] i stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Wyrokami z dnia 20 maja 2014 r. sygn. akt IV SA/Gl 1127/12 i IV SA/Gl 1128/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił te postanowienia, nakazując organowi przy ponownym rozpatrzeniu sprawy zwrócenie się do skarżącego o dokładne sprecyzowanie treści żądania zawartego w piśmie z dnia 11 września 2012 r. oraz w zależności od poczynionych ustaleń podjęcie czynności stosownie do obowiązujących w tym zakresie przepisów.

Pismem z dnia [...] stanowiącym odpowiedź na wezwanie strona sprecyzowała, iż sądziła, że przedłożony wyrok z chwilą jego uprawomocnienia pozwala jej ubiegać się o wznowienie sprawy dotyczącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Organ odwoławczy przekazał podanie strony zgodnie z właściwością.

Organ pierwszej instancji przeprowadził badanie formalne i ustalił, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie. Postanowieniem z dnia [...] organ pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 147, art. 149 § 1 oraz art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "k.p.a.", na wniosek strony wznowił postępowanie w sprawie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...].

Decyzją z dnia [...] organ pierwszej instancji odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia[...] . Ta decyzja została uchylona decyzją organu odwoławczego z dnia [...].

Orzekając ponownie organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b i art. 71 ust. 1 ustawy odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] W uzasadnieniu wskazał, iż w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w PUP (14 kwietnia 2009 r. - 14 października 2010 r.) strona posiada 201 dni okresu uprawniającego do zasiłku (po uwzględnieniu wyroku SR w T.). Ponadto organ podkreślił, że w treści art. 71 ust. 1 i 2 ustawy ustawodawca nie wskazuje, aby zaliczeniu do okresu uprawniającego do zasiłku mógł podlegać okres niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego, a ponadto w niniejszej sprawie nawet ewentualne zaliczenie do okresu uprawniającego do zasiłku 26 dni urlopu nie dawałoby stronie wymaganych 365 dni.

W odwołaniu skarżący wniósł uchylenie tej decyzji i wypłacenie zasiłku. Wskazał, że pracował w "A" (tj. u pracodawcy) od 10 listopada 2008 r. do 31 października 2009 r. (356 dni), a do powyższego należy doliczyć przysługujący urlop wypoczynkowy w wymiarze 26 dni, z którego nie korzystał w całym okresie zatrudnienia - co stanowi 382 dni pracy.

Decyzją z dnia [...] nr [...] organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu opisał przebieg postępowania, treść decyzji organu pierwszej instancji i zarzuty odwołania. Następnie przybliżył instytucję wznowienia postępowania i przytoczył treść art. 149 § 2, art. 150 § 1 i art. 151 § 1 k.p.a.

Wskazał, że organ pierwszej instancji orzekł o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] z uwagi na brak podstaw do jej uchylenia określonych w art. 145 § 1 k.p.a. Podkreślił że skarżący wskazywał na odebrany w dniu 31 maja 2012 r. wyrok z dnia [...] sygn. akt[...] , w którym Sąd nakazał pracodawcy wydanie stronie świadectwa pracy za okres od 10 listopada 2008 r. do 31 października 2009 r. - który jego zdaniem miał wpływ na jego uprawnienia do zasiłku dla bezrobotnych. Odnosząc się do regulacji zawartej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. stwierdził, że ten wyrok nie mógł stanowić podstawy do uchylenia decyzji z dnia [...] gdyż zapadł po dacie wydania tej decyzji, a ponadto pozostaje bez wpływu na uprawnienia strony do zasiłku dla bezrobotnych związane z rejestracją dokonana w PUP w dniu 15 października 2010 r.

Odwołując się do brzmienia art. 71 ust. 1 i 2 ustawy (z podkreśleniem, że nie doszło do zmiany tego przepisu w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia) wskazał, że z materiałów sprawy wynika, iż w okresie 18 miesięcy poprzedzających datę rejestracji w PUP (14.04.2009 r. - 14.10.2010 r.) strona była zatrudniona jedynie przez okres 201 dni, a zatem okres krótszy od wymaganych 365 dni. Zaliczeniu do ww. 365 dni nie mógł bowiem podlegać cały okres zatrudnienia u pracodawcy (356 dni), a jedynie część tego okresu, mieszczącą się w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających datę rejestracji w PUP. Dodatkowo podkreślił, że przepisy ustawy nie przewidywały i nie przewidują możliwości zaliczenia do tych 365 dni okresu niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wskazał, że jego zdaniem to data otrzymania wyroku jest datą, od której należy liczyć termin, od którego przysługuje mu zasiłek dla bezrobotnych, ponieważ dopiero wyrok usankcjonował przepracowanie odpowiedniego okresu. Skarżący podkreślił, że ze swojej strony dołożył wszelkich starań, aby prawidłowo zakwalifikować rok przepracowany u pracodawcy i w następstwie uzyskać prawo do zasiłku dla bezrobotnych; a wina za opóźnienie leży po stronie PUP w T. – co szczegółowo uzasadnił.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, w pełnym zakresie podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "ustawą p.p.s.a."). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 ustawy p.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji – w granicach i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami – Sąd stwierdził, że decyzja ta nie narusza prawa.

Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] ze względu na brak podstaw do jej uchylenia określonych w art. 145 § 1 k.p.a. Spór dotyczy odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego, który zarejestrował się w PUP w dniu [...] przedkładając przy rejestracji zaświadczenie ZUS stwierdzające, że został przez pracodawcę zgłoszony do ubezpieczeń społecznych z tytułu zatrudnienia w okresie od 10 listopada 2008 r. do 30 czerwca 2009 r. Natomiast w dniu 31 maja 2012 r. przedłożył w PUP wyrok zaoczny sądu powszechnego, w którym nakazano pracodawcy wydanie stronie świadectwa pracy za okres od 10 listopada 2008 r. do 31 października 2009 r. Zdaniem skarżącego dane wynikające z wyroku oraz okres niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego winny zostać uwzględnione w postępowaniu w przedmiocie przyznania zasiłku dla bezrobotnych ze skutkiem przyznania tego zasiłku, gdyż wynoszą łącznie 382 dni Organ odwoławczy nie kwestionował obowiązku wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – stwierdzając również zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie; jednak nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] wywodząc brak podstaw do jej uchylenia określonych w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Wskazał, że strona powołała się na pojawienie się nowego dowodu w postaci wyroku sądu powszechnego, który jednakże zapadł po dacie wydania decyzji ostatecznej; nadto pozostaje bez wpływu na uprawnienia strony do żądanego zasiłku, ponieważ również przy uwzględnieniu treści wyroku, w okresie 18 miesięcy poprzedzających datę rejestracji w PUP strona była zatrudniona 201 dni – zamiast wymaganych 365 dni.

Jak wyżej wzmiankowano postępowanie toczyło się w trybie nadzwyczajnym. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

Przyczyna wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. zachodzi, jeżeli dojdzie do ujawnienia okoliczności faktycznej lub dowodu, co do których są łącznie spełnione następujące przesłanki: 1) dowód lub okoliczność faktyczna istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, 2) dowód lub okoliczność faktyczna nie były znane organowi w dacie wydania decyzji ostatecznej, 3) był to dowód lub okoliczność faktyczna istotna dla rozstrzygnięcia sprawy.

Stosownie do art. 149 § 1, 2 i 4 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze zaskarżalnego postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Po przeprowadzeniu tego postępowania właściwy organ – w oparciu o art. 151 § 1 k.p.a. - wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Stosownie do art. 151 § 2 k.p.a. w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.

Z art. 146 k.p.a. wynika, że uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat (§ 1). Nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (§ 2).

Jak wynika z przytoczonych przepisów proceduralnych w pierwszej fazie wznowionego postępowania należy ustalić, czy w sprawie zaistniała pozytywna przesłanka wznowieniowa. Jeżeli przesłanka nie zostanie wykazana organ jest obowiązany odmówić uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Jeżeli natomiast stwierdzi istnienie pozytywnej przesłanki wznowieniowej albo uchyla decyzję ostateczną i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.), albo ogranicza się do stwierdzenia wydania decyzji ostatecznej z naruszeniem prawa i wskazuje okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 151 § 2 k.p.a.). Ostatnie ze wskazanych rozstrzygnięć zostało zastrzeżone dla sytuacji, gdy w sprawie występuje negatywna przesłanka wznowieniowa.

W niniejszej sprawie odmowa uchylenia decyzji ostatecznej motywowana była ustaleniem, że w sprawie nie wystąpiła pozytywna przesłanka wznowieniowa. Z konkluzją organu odwoławczego należy się zgodzić, nie podzielając w pełnym zakresie argumentacji tego organu, ze względu na popełniony błąd kwalifikacji podniesionej przez skarżącego przesłanki wznowieniowej. Organy oceniły bowiem, że skarżący powołał się na nowy dokument, a nie na nową okoliczność faktyczną. Wskazane uchybienie nie miało to jednak żadnego wpływu na wynik, gdyż zaskarżona decyzja nie mogła być inna.

Sąd stwierdza, że wskazaną przez skarżącego przesłankę wznowieniową należało zakwalifikować – w świetle art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - jako nową okoliczność faktyczną, a nie jako nowy dokument. Zważyć bowiem trzeba, iż skarżący – który nie jest profesjonalistą - co prawda powołał się na wyrok sądu powszechnego (dokument), ale wyraźnie wskazywał, że dopiero za pomocą tego dokumentu może udowodnić okres zatrudnienia u pracodawcy, gdyż nie otrzymał świadectwa pracy. Powoływał się zatem na nową okoliczność faktyczną, którą dopiero w momencie otrzymania tego wyroku może skutecznie wykazywać. Niezasadne więc było twierdzenie organu, że nie została spełniona jedna z przesłanek pozwalających na ustalenie istnienia przyczyny wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż dowód nie istniał w dacie wydania decyzji ostatecznej. Przy prawidłowej kwalifikacji – jako nowej okoliczności faktycznej, a nie nowego dowodu – należało dojść do stwierdzenia, że ta przesłanka jest spełniona, gdyż okoliczność zatrudnienia w okresie wynikającym z wyroku istniała w dacie wydania decyzji ostatecznej, a wyrok jedynie tę okoliczność potwierdza.

Jak wyżej wskazano to uchybienie nie miało jednak żadnego wpływu na wynik, gdyż ustalenie istnienia przyczyny wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. następuje jedynie w przypadku kumulatywnego spełnienia wyżej opisanych przesłanek. Nie wystarczy, aby okoliczność faktyczna istniała w dacie wydania decyzji ostatecznej oraz by nie była znana organowi w dacie wydania decyzji ostatecznej; te bowiem przesłanki w sprawie wystąpiły. Konieczne jest jeszcze wystąpienie przesłanki "istotności" tej okoliczności faktycznej dla rozstrzygnięcia. Inaczej rzecz ujmując chodzi o takie znaczenie ujawnionej okoliczności dla rozstrzygnięcia, że gdyby organ wydający decyzję ostateczną znał tę okoliczność, to winien był wydać inną decyzję niż znajdująca się w obrocie decyzja ostateczna.

W analizowanej sprawie okoliczność, iż skarżący pozostawał w zatrudnieniu u pracodawcy w okresie od 10 listopada 2008 r. do 31 października 2009 r. (co zostało stwierdzone w wyroku sądu powszechnego) nie jest okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia.

W tym miejscu trzeba odwołać się do treści przepisu prawa materialnego, w oparciu o który została wydana decyzja ostateczna z dnia [...] Zgodnie z art. 71 ust. 1 i ust. 2 lit. a ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104b i art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni.

Kluczowy dla sprawy jest wymóg zatrudnienia przez co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania. Ponieważ skarżący zarejestrował się w dniu [...]to okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania stanowi okres od 14 kwietnia 2009 r. do 14 października 2010 r. W tym okresie skarżący był zatrudniony od 14 kwietnia 2009 r. do 31 października 2009 r., co daje 201 dni. Prawidłowo organy stwierdziły, że nie został spełniony wymóg 365 dni zatrudnienia w wymaganym okresie. Słusznie przyjęły, że dla oceny spełnienia wymogów niezbędnych do przyznania zasiłku dla bezrobotnych nie ma znaczenia cały okres zatrudnienia u pracodawcy – stwierdzony wyrokiem sądu powszechnego, lecz jedynie część tego okresu przypadająca w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania. Zgodzić się też trzeba z organami, że do tzw. stażu zasiłkowego nie może podlegać wliczeniu niewykorzystany urlop. Brak przepisu dającego do tego podstawę, a nadto trzeba wskazać, że urlop może być wykorzystany jedynie w okresie zatrudnienia; natomiast po tym okresie może służyć prawo do ekwiwalentu, a więc do świadczenia pieniężnego, które nie ma wpływu na długość okresu zatrudnienia.

Przyjęta przez organy interpretacja przedmiotowego wymogu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych doznaje akceptacji w wyrokach sądów administracyjnych. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1553/10 (LEX nr 951977): "Art. 71 ust. 1 ustawy z 2004 r. o promocji zatrudnienia określa sytuacje, w których bezrobotnemu przysługuje prawo do zasiłku. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Musi być on interpretowany i stosowany w sposób ścisły, nie dając administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie przedmiotowego świadczenia". Okoliczność, iż relewantny prawnie jest okres bezpośrednio poprzedzający dzień rejestracji w urzędzie pracy była akcentowana przykładowo w wyroku NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 152/12 (LEX nr 1217361), jak też w wyroku WSA w Olsztynie z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 1011/11 (LEX nr 1107939).

W pełni ten pogląd podzielając wskazać przyjdzie, iż nowa - nieznana organowi w dacie wydania decyzji ostatecznej z dnia[...] – okoliczność, stwierdzonego wyrokiem okresu zatrudnienia, nie jest okolicznością istotną w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Również w sytuacji gdyby ta okoliczność była znana organowi w dacie wydania decyzji ostatecznej, rozstrzygnięcie nie mogłoby być inne. Nie został bowiem spełniony wymóg 365 dni zatrudnienia w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w PUP.

Tym samym nie zostały spełnione łącznie wszystkie przesłanki składające się na przyczynę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. To zaś obligowało organ do odmowy uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 15 października 2010 r. – na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Taka właśnie decyzja została w sprawie wydana; decyzja ta odpowiada prawu.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę.