Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 787/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-07-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu odsetek w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2011 postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 20 lipca 2016 r. złożonym na formularzu PPF, skarżąca B. M. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości, w tym wpisu od skargi w kwocie 500 zł.

Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Na podstawie oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżącej, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), które referendarz sądowy uznał za wystarczające do oceny możliwości finansowych skarżącej, ustalono, co następuje:

skarżąca jest właścicielką domu o powierzchni 240 m2, posiada zadłużenie z tytułu kredytu zaciągniętego w kwocie 20.000 zł, prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, otrzymuje emeryturę krajową w wysokości 107 zł oraz zagraniczną (z N.) w wysokości 398 euro, łączny miesięczny dochód z tego tytułu wynosi około 1.800 zł netto, wypłacane świadczenia w całości przeznacza na opłaty za ogrzewanie, energię elektryczną, wodę oraz telefon (1.200 zł), spłatę kredytu (312 zł) oraz wyżywienie.

Mając na uwadze, że skarżąca nie posiada żadnych oszczędności, poza nieruchomością, którą zamieszkuje nie posiada innego majątku, osiągane dochody w całości przeznacza na swoje bieżące, podstawowe potrzeby, referendarz uznał, że nie ma ona realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie ani w całości ani też w części.

W tym stanie sprawy referendarz stwierdził, że skarżąca wykazała zasadność wniesionego żądania i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.