Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 646/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 51 ust 1 pkt 1 w zw z art 51 ust 7
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie : WSA Agnieszka Nawara – Dubiel WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant : starszy referent sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję nr 111/2022 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 28 marca 2022 r., znak: WOB.7721.111.2020.PPEK w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 5 lutego 2020 r. nr PINB.7355-28-2019.KE Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Oświęcimiu nakazał W. J., jako inwestorowi, rozbiórkę 10 miejsc postojowych dla samochodów osobowych oraz utwardzenia powierzchni gruntu, zlokalizowanych w K. przy ul. [...], działka nr [...], jako wykonanych bez stosownego zgłoszenia zamiaru wykonania tychże robót.

Uzasadniając swoją decyzję organ I instancji wskazał, że w trakcie przeprowadzonych w dniu 5 czerwca 2019 r. czynności kontrolnych ustalono, że na nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] na działce nr [...], zgodnie z oświadczeniem inwestora tj. W. J., w kwietniu 2019 r. przystąpiono do robót budowlanych, polegających na utwardzeniu terenu i budowie miejsc postojowych – do 10 miejsc (zobrazowanie na załączniku graficznym do decyzji Burmistrza Gminy K. z dnia 26 kwietnia 2019 r. o symbolu GN.6124.39.2019.KA). Inwestycja została zakończona. Organ wskazał, że według oświadczenia W. J. teren nie jest przeznaczony do wykorzystywania jako parking, a wyłącznie jako miejsca postojowe do 10 miejsc postojowych. Organ I instancji dodał, że W. J. okazał do wglądu decyzję Burmistrza Gminy K. z dnia 26 kwietnia 2019 r. o symbolu GN.6124.39.2019.KA zezwalającej na wyłączenie z produkcji rolniczej gruntu rolnego o powierzchni 639,00 m2 z przeznaczeniem pod budowę miejsc postojowych i placu utwardzonego, obejmującego część działki nr [...] położonej w K. w tym: R IIIa.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Oświęcimiu ustalił, że działka inwestycyjna znajduje się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą nr IX/68/2015 Rady Miejskiej w Kętach z dnia 17 czerwca 2015 r. (Dz. Urz. Woj. Małop. z dnia 30 czerwca 2015 r. poz. 3881) ze zmianami wprowadzonymi uchwałami: nr XXIX/266/2017 Rady Miejskiej w Kętach z dnia 24 lutego 2017 r. (Dz. Urz. Woj. Małop. z dnia 3 marca 2017r., poz. 1624) i nr XXIX/265/2017 Rady Miejskiej w Ketach z dnia 24 lutego 2017 r. (Dz. Urz. Woj. Małop. z dnia 13 kwietnia 2017 r., poz. 2813). Działka nr [...] znajduje się w terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zabudowy usługowej oznaczonej symbolem 1.MWU, na obszarze wpisanym do rejestru zabytków w układzie urbanistycznym miasta w strefie ścisłej ochrony konserwatorskiej. W art. 9 ww. uchwały pn. "Zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków" ustanowiono ścisłą ochronę konserwatorską dla obiektów dziedzictwa kulturowego, wpisanych do rejestru wojewódzkiego konserwatora zabytków, między innymi dla układu urbanistycznego miasta - nr rej. zab. A-690/M (decyzja z dnia 7 marca 1994 r.).

Organ I instancji przytoczył treść art. 29 ust. 1 pkt 10 oraz ust. 4 ustawy Prawo budowlane i stwierdził, że przed przystąpieniem do realizacji inwestycji polegającej na budowie 10 miejsc postojowych wraz z wykonaniem utwardzenia terenu określonego w załączniku do decyzji z dnia 26 kwietnia 2019 r. jako droga dojazdowa, plac manewrowy i chodnik należało dokonać zgłoszenia zamiaru wykonania.

Organ I instancji przytoczył też treść art. 49b ustawy Prawo budowlane i wskazał, że postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2019 r. zobowiązał inwestora do dostarczenia do dnia 31 grudnia 2019 r. dokumentów stanowiących podstawę dla próby legalizacji 10 miejsc postojowych dla samochodów osobowych oraz utwardzenia powierzchni gruntu. Inwestor nie dostarczył w terminie dokumentów, zatem wystąpiły przesłanki określone w ust. 1 art. 49b ustawy Prawo budowlane i w związku z tym należało, zdaniem organu, orzec o nakazie rozbiórki przedmiotowego obiektu.

W odwołaniu od powyższej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Oświęcimiu W. J. wniósł o jej uchylenie oraz przywrócenie mu terminu i umożliwienie dostarczenia zgodnie z postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Oświęcimiu z dnia 28 sierpnia 2019 r. dokumentów określonych w postanowieniu, w celu dokonania legalizacji budowy 10 miejsc postojowych i utwardzonego terenu na działce nr [...] w K. przy ul. [...].

W uzasadnieniu odwołania jego autor podniósł, że w trakcie analizy Prawa budowlanego, szczególnie art. 29 ust. 1 pkt 10, doszedł do przekonania, że wykonanie 10 miejsc postojowych i utwardzenie terenu nie wymaga dokonania zgłoszenia zamiaru wykonania tychże robót. Odwołujący wyjaśnił, że po uzyskaniu decyzji Burmistrza Gminy K. z dnia 26 kwietnia 2019 r. o symbolu zezwalającej na wyłączenie z użytkowania rolniczego części działki nr [...] (R IIIa) gruntu o pow. 639,0 m z przeznaczeniem pod budowę 10 miejsc postojowych. W kwietniu 2019 r. odwołujący przystąpił do realizacji zamierzonego celu, gdyż był przekonany, że działa zgodnie z prawem. Natomiast po kontroli Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Oświęcimiu i uzyskaniu wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Kęty uchwalonego uchwałą Nr IX/68/2015 Rady Miejskiej w Kętach z dnia 17 czerwca 2015 r. oraz zmianą do planu - uchwałą nr XXIX/266/2017 z dnia 24 lutego 2017 r. dla działki [...] oraz z treści postanowienia PINB z dnia 28 sierpnia 2019 r. okazało się, że przedmiotowa inwestycja wymaga zgłoszenia zamiaru wykonania robót, ze względu na położenie działki inwestycyjnej w obszarze wpisanym do rejestru zabytków. Odwołujący dodał, że powyższa inwestycja zmienia obecny sposób wykorzystania nieruchomości i jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Kęty.

Odwołujący wyjaśnił również, że termin dostarczenia dokumentów określonych w postanowieniu PINB z dnia 28 sierpnia 2019 r. nie został przez niego dotrzymany w związku z trudnością ulokowania zlecenia u projektanta, celem opracowania stosownej dokumentacji. Na tą chwilę posiada on zapewnienie, że stosowne dokumenty zostaną dla niego opracowane zgodnie z powyższym postanowieniem, łącznie z opinią Urzędu Ochrony Zabytków w Krakowie.

Odwołujący wskazał, że powstałe 10 miejsc postojowych i utwardzenie terenu jest niezbędne do prowadzenia działalności przedszkolnej na terenie posesji. Jego zdaniem, ruch pojazdów na działce jest bardzo mały i nieuciążliwy dla sąsiednich nieruchomości, gdyż ruch odbywa się zwykle w okresie dziennym o bardzo niskim nasileniu.

Decyzją z dnia 28 marca 2022 r. nr 111/2022 znak: WOB.7721.111.2020.PPEK Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Oświęcimiu z dnia 5 lutego 2020 r. W ocenie organu odwoławczego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał prawidłowej kwalifikacji przedmiotu postępowania administracyjnego. Zgodnie z ustaleniami organu I instancji - poczynionymi m.in. w związku z oświadczeniem inwestora W. J. - w stanie faktycznym niniejszej sprawy miała miejsce budowa 10 miejsc postojowych dla samochodów osobowych oraz utwardzenie gruntu.

Organ II instancji stwierdził, że z przeprowadzonego postępowania i zebranego materiału dowodowego wynika, że przed przystąpieniem do realizacji przedmiotowego zamierzenia budowlanego należało dokonać zgłoszenia wykonania tychże robót do właściwego organu administracji architektoniczo -budowlanej. Powołując się na treść art. 29 ust. 1 pkt 10 i ust. 4 ustawy Prawo budowlane organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowe zamierzenie budowlane wymagało dokonania stosownego zgłoszenia, bowiem jak ustalił organ I instancji, działka nr [...] w K. w części południowo-zachodniej położona jest w strefie ścisłej ochrony konserwatorskiej, a w pozostałej części w pośredniej strefie ochrony konserwatorskiej - wpisanej do rejestru zabytków decyzją z dnia 26 listopada 1986 r. pod numerem A-867/M. Jednocześnie, zgodnie z wypisem oraz wyrysem dla działki nr [...], ww. działka znajduje się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowani przestrzennego uchwalonym uchwałą nr IX/68/2015 Rady Miejskiej w Kętach z dnia 17 czerwca 2015 r. ze zmianami wprowadzonymi uchwałami: nr XXIX/266/2017 Rady Miejskiej w Kętach z dnia 24 lutego 2017 r. i nr XXIX/265/2017 Rady Miejskiej w Kętach z dnia 24 lutego 2017 r. Zgodnie z MPZP działka nr [...] znajduje się na terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej zabudowy usługowej oznaczonej symbolem 1.MWU oraz znajduję się na obszarze wpisanym do rejestru zabytków w układzie urbanistycznym miasta w strefie ścisłej ochrony konserwatorskiej.

Organ II instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2019 r. znak: organ I instancji w wyniku poczynionych ustaleń na podstawie art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane postanowił wdrożyć procedurę legalizacyjną wzywając inwestora W. J. do przedłożenia w terminie do 31 grudnia 2019 r.: 1) dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4, tj.: określających rodzaj, zakres i sposób wykonania robót budowlanych oraz w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice i rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami oraz oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 2) projektu zagospodarowania działki lub terenu; 3) zaświadczenie Burmistrza Gminy K. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Stosowna dokumentacja wskazana w ww. postanowieniu nie została jednak przedłożona przez inwestora W. J. w terminie wskazanym w ww. postanowieniu PINB ani też do dnia wydania skarżonej decyzji.

Organ II instancji stwierdził, że inwestor nie przedkładając organowi wymaganych prawem dokumentów uniemożliwia dalsze prowadzenie procedury legalizacyjnej. Zdaniem organu II instancji, obowiązek przedłożenia stosownych dokumentów mógł zostać wykonany również na etapie postępowania odwoławczego. Niemniej jednak do dnia wydania niniejszej decyzji inwestor takiej dokumentacji przed MWINB nie przedłożył. Nie jest zaś możliwe, według organu, ponownie wdrożenie procedury legalizacyjne w sytuacji, gdy inwestor nie skorzystał z możliwości legalizacji obiektu.

Z powyższą decyzją Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie nie zgodził się W. J. i pismem z dnia 26 kwietnia 2022 r. wniósł na nią skargę, domagając się jej uchylenia, przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ II instancji, z jednoczesnym nakazaniem wydania decyzji zgodnie ze stanowiskiem skarżącego oraz przywrócenia terminu do dostarczenia dokumentów określonych w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Oświęcimiu znak: PINB.7355-28-2019.KE, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, z jednoczesnym nakazaniem wydania decyzji zgodnie ze stanowiskiem skarżącego oraz przywrócenia terminu do dostarczenia dokumentów określonych w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Oświęcimiu znak: PINB.7355-28-2019.KE.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik postępowania, a w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a zwłaszcza brak uwzględnienia art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie w wyniku czego w przedmiotowym stanie faktycznym sprawy, został pominięty interes społeczny i słuszny interes obywateli w istnieniu miejsc postojowych dla samochodów osobowych zlokalizowanych w K. przy ul. [...] na działce o nr [...].

W uzasadnieniu skargi skarżący opisał dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie i oświadczył, że nie zgadza się z zaskarżoną decyzją, gdyż została ona wydana z naruszeniem prawa procesowego. Autor skargi wyjaśnił, że miejsca postojowe przy ul. [...] w K. są przeznaczone przede wszystkim dla mieszkańców oraz rodziców dzieci, które uczęszczają do przedszkola znajdującego się pod tym samym adresem i są już użytkowane od 2019 r., co niewątpliwie przesądza o ich bezwzględnej konieczności istnienia przy w/w adresie. Ponadto zauważył, że obecnie jest na etapie kompletowania wymaganych dokumentów wymienionych w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Oświęcimiu z dnia 28 sierpnia 2019 r. i w najbliższym czasie uzyska wszystkie w/w dokumenty. W związku z czym, w świetle obowiązującego prawa, skarżący uważa, że bezpodstawną będzie decyzja nakazująca rozbiórkę w/w miejsc postojowych. Co więcej, będzie wiązała się ona jedynie ze znacznymi kosztami dla niego, gdyż będzie zobowiązany do rozbiórki, a następnie po dopełnieniu formalności prawem przepisanych, kolejnej budowy. Ponadto, miejscowe społeczeństwo również na tym ucierpi, gdyż nie będzie możliwości postoju, celem m.in. odwiezienia dzieci do przedszkola. W/w negatywne następstwa niewątpliwie wystąpią w wyniku wykonania decyzji z dnia 5 lutego 2020 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Oświęcimiu, znak: PINB.7355-28-2019.KE w przedmiocie nakazu rozbiórki w/w miejsc postojowych. Zdaniem skarżącego, nie bez znaczenia jest również fakt, że dopiero po decyzji Burmistrza Gminy K. z dnia 26 kwietnia 2019 r. w przedmiocie zezwolenia na wyłączenie z produkcji rolniczej gruntu rolnego, celem budowy w/w miejsc postojowych, zostało wszczęte postępowanie administracyjne, które finalnie skutkowało wydaniem decyzji z dnia 5 lutego 2020 r. o nakazie rozbiórki. W przedmiotowym stanie faktycznym sprawy, skarżący dopełnił bowiem wszelkich formalności, aby mógł przystąpić do budowy, a dopiero w następnej kolejności organ administracyjny dopatrzył się uchybień i obarczył nimi skarżącego, który nie był winny tym niedopatrzeniom.

Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania skarżący przytoczył treść art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego i stwierdził, że w wyniku wykonania decyzji z dnia 5 lutego 2020 r. w przedmiocie rozbiórki przedmiotowych miejsc postojowych przy ul. [...] w K., interes społeczny i słuszny interes obywateli zostanie najbardziej poszkodowany. Z w/w miejsc postojowych korzysta bowiem cała okoliczna społeczność. Służą one mieszkańcom, tudzież rodzicom odwożącym dzieci do przedszkola. Obiektywnie oceniając sytuację, skarżący uważa, że obywatele mają słuszny interes w tym, aby w/w miejsca postojowe były w użytku. Ponadto skarżący zastanawia się czy dopełnienie formalności wynikających z postanowienia z dnia 28 sierpnia 2019 r. (które to formalności są na końcowym etapie kompletowania) mają większą wagę aniżeli słuszny interes obywateli, który od 2019 r. jest realizowany poprzez korzystanie z w/w miejsc postojowych. W związku z powyższym skarżący uważa, że utrzymanie w mocy decyzji z dnia 5 lutego 2020 r. w przedmiocie rozbiórki w/w miejsc postojowych będzie skutkować wystąpieniem szeregu negatywnych skutków, które dotyczą nie tylko strony skarżącej, ale również społeczeństwa. Powyższe nie zostało w żadnej mierze przeanalizowane przez organy administracyjne.

W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że w związku z epidemią COVID-19, od dnia 14 marca 2020 r. do dnia 20 marca 2020 r. na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej obowiązywał stan zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 (zob. § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego - Dz.U.2020.433 oraz § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego - Dz. U. z 2020 r. poz. 491). Z kolei w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do dnia 16 maja 2022 r. obowiązywał stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 (§ 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii - Dz. U. z 2020 r. poz. 491 z późn. zm.). Stan epidemii został odwołany z dniem 16 maja 2022 r., w związku z wejściem w życie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 12 maja 2022 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U.2022.1027). Od dnia 16 maja 2022 r., do odwołania, na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej obowiązuje ponownie stan zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 (zob. § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 12 maja 2022 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego - Dz.U.2022.1028).

Zgodnie z przepisem art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2021.2095 t.j. z dnia 2021.11.22) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID -19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust. 3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak - to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej. Strony zadośćuczyniły temu wezwaniu, wobec czego Przewodniczący Wydziału zarządził, że rozpoznanie skargi nastąpi na rozprawie zdalnej.

Wskazać także należy, że zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).

Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA W-wa z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07).

Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, podniesione w niej zarzuty są niezasadne, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 28 marca 2022 r. nr 111/2022 znak: WOB.7721.111.2020.PPEK, którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Oświęcimiu z dnia 5 lutego 2020 r. nakazującą W. J., jako inwestorowi, rozbiórkę 10 miejsc postojowych dla samochodów osobowych oraz utwardzenia powierzchni gruntu, zlokalizowanych w K. przy ul. [...], działka nr [...].

W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie wskazuje się, że naruszenia ustawy Prawo budowlane powinny być oceniane według przepisów obowiązujących w dacie popełnienia samowoli, natomiast zastosowanie przepisów dotyczących usuwania skutków samowoli uzależnione jest od okoliczności konkretnej sprawy, z zachowaniem zasady, że organy wydają decyzje według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydawania decyzji. Istotne jest rozróżnienie samego zdarzenia prawnego, jakim jest samowola budowlana, od likwidacji jej skutków (por. wyroki NSA z 2 grudnia 2010 r., sygn. II OSK 1974/10 oraz uchwałę NSA z 16 grudnia 2013 r., sygn. II OPS 2/13).

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 49b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U.2018.1202 t.j.). Wskazać zatem należy, że zgodnie z art.28 ust.1 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W myśl zaś art.29 ust.1 pkt 10) prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie. Według art.29 ust.2 pkt 5) pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych. Z kolei stosownie do art.29 ust.4 ustawy roboty budowlane, o których mowa wyżej wykonywane na obszarze wpisanym do rejestru zabytków - wymagają dokonania zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 1 - przy czym do wniosku o pozwolenie na budowę oraz do zgłoszenia należy dołączyć pozwolenie właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków wydane na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Bezspornym jest, że inwestor takiego zgłoszenia nie dokonał oraz, że wykonał na przedmiotowej działce 10 miejsc postojowych i utwardził teren. Dlatego też ustalenia faktyczne dokonane przez organy nadzoru budowlanego nie mogą budzić żadnych wątpliwości.

Na podstawie przepisu art.49 b prawa budowlanego, będącego podstawą prawną decyzji, organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej.

W przepisie art.49 b ust. 2 przewidziano możliwość przeprowadzenia przez organ postępowania legalizacyjnego. Wstępnym warunkiem wszczęcia i prowadzenia takiego postępowania jest ustalenie, że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Pozytywna, wstępna weryfikacja tych warunków oznacza, że organ może wdrożyć dalsze postępowanie i zobowiązać inwestora do przedłożenia dokumentów wymienionych szczegółowo w przepisie. W dalszej kolejności inicjatywa należy już do inwestora, albowiem legalizacja obiektu jest przywilejem a nie obowiązkiem, stąd od wyłącznej woli inwestora zależy, czy zastosowuje się do wydanego w trybie art. 49b ust. 2 postanowienia i wykona nałożony obowiązek przedłożenia dokumentów, czy też nie skorzysta z tej możliwości, skutkiem czego zostanie orzeczony nakaz rozbiórki (art.49 b ust.3).

Prawidłowe jest zatem stanowisko organu, że w sytuacji niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w art. 49b ust. 2 prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego jest obowiązany wydać decyzję o rozbiórce samowolnie zrealizowanych obiektów budowlanych.

Wobec powyższego zarzuty skargi uznać należy za niezasadne.

Poza kognicją Sądu jest rozpatrywanie wniosków o przywrócenie terminu do złożenia dokumentów, których dostarczenie nakazał organ w toku postępowania legalizacyjnego.

Niezasadny jest również zarzut art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające prawidłowo.

Zawarta w skardze deklaracja, że inwestor jest na etapie kompletowania wymaganych dokumentów wymienionych w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Oświęcimiu z dnia 28 sierpnia 2019 r. i w najbliższym czasie uzyska wszystkie w/w dokumenty, jest spóźniona. Od dnia wydania tego postanowienia do dnia orzekania przez organ II instancji minęło ponad 3,5 roku, tak więc skarżący miał wystarczający okres czasu do przygotowania żądanej dokumentacji.

Zdaniem Sądu organy nie naruszyły również zasady wynikającej z art.7 Kpa, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis art. 7 k.p.a. ma zastosowanie przede wszystkim w odniesieniu do decyzji podejmowanych w ramach uznania administracyjnego, co do których istnieje możliwość wyboru sposobu załatwienia sprawy (luz decyzyjny), która to możliwość może i powinna zostać zdeterminowana wyważeniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Natomiast w sprawach, w których wprowadzona jest instytucja tzw. decyzji związanej, nie ma podstaw do stosowania zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, ze względu na jednoznaczne zdeterminowanie treści decyzji wolą ustawodawcy. Właśnie z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie - norma prawa przewiduje w określonym stanie faktycznym obowiązek wydania przez organ decyzji o określonej treści. W przepisie art.49 b ust.3 jednoznacznie przewidziano, że w przypadku niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 2, czyli dostarczenia organowi żądanych dokumentów umożliwiających przeprowadzenie procedury legalizacyjnej, stosuje się przepis ust. 1. (czyli nakaz rozbiórki).

Wobec powyższego, skargę jako niezasadną, należało na podstawie art.151 p.p.s.a., oddalić.