Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 165/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: NSA Grażyna Jarmasz Sędziowie: SO (del) Ewa Rojek Asesor WSA Anna Znamiec (spr) Protokolant: Iwona Sadowska - Białka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2004r sprawy ze skargi S. K. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 17 grudnia 2001r Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług za lipiec 1994r. skargę oddala


UZASADNIENIE

W dniu [...].2001 r. S. K. złożył wniosek o zwrot podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 1994 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami od dnia [...].1994 r. Decyzją z dnia [...].2001 r. nr [...] Urząd Skarbowy K. umorzył postępowanie w sprawie w trybie przepisu art. 208 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.). Bezprzedmiotowość postępowania w ocenie organu podatkowego zaistniała z uwagi na wcześniejsze rozstrzygnięcie wniosku S. K. o zwrot podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 1994 r., decyzją z dnia [...].1994 r. nr [...], na mocy której odmówiono S. K. zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za lipiec 1994 r. Decyzja ta stała się decyzją ostateczną w związku z wydaniem przez Izbę Skarbową postanowienia z dnia [...].1995 r. nr [...], którym stwierdzono niedopuszczalność wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji z powodu upływu ustawowego terminu do jego wniesienia. W dniu [...].2001 r. S. K. złożył ponownie wniosek w sprawie rozstrzygniętej ww. ostateczną decyzją Urzędu Skarbowego K. z dnia [...].1994 r.

Od decyzji Urzędu Skarbowego K. z dnia [...].2001 r. w sprawie umorzenia postępowania S. K. złożył odwołanie do Izby Skarbowej, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. III SA 209/00. W odwołaniu skarżący podnosi, że po zakończeniu prowadzenia działalności gospodarczej z dniem [...].1994 r. zwrócił się do Urzędu Skarbowego K. o zwrot różnicy podatku od towarów i usług za lipiec 1994 r. W dniu [...].1994 r. otrzymał decyzję o odmowie zwrotu podatku od towarów i usług za lipiec 1994 r. Skarżący powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego i wnosi o ponowne rozpatrzenie sprawy i uchylenie decyzji Urzędu Skarbowego.

Decyzją z dnia 17.12.2001 r. Nr [...] Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję organu l instancji. Izba Skarbowa stwierdziła, że postępowanie wszczęte w sprawie zakończonej uprzednio decyzją ostateczną wobec braku przesłanek do wznowienia postępowania staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Izba Skarbowa podniosła, że [...].1994 r. podatnik zgłosił, że z dniem [...].1994 r. zaprzestaje działalności gospodarczej i Urząd Skarbowy K. z dniem [...].1994 r. wykreślił podatnika z rejestru podatników VAT, a zatem brak było podstaw do zwrotu różnicy podatku należnego do podatnika wykreślonego z rejestru. Powołany przez podatnika wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczy indywidualnej sprawy i został podjęty na tle konkretnego stanu faktycznego i nie jest wiążący w niniejszej sprawie.

Na decyzję Izby Skarbowej S. K. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący przyznaje, że działalność gospodarczą prowadził do [...].1994 r. i zgłosił do Urzędu Skarbowego K., że zakończył działalność gospodarczą w dniu [...].1994 r. Okoliczność te skarżący przyznał również na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w dniu 24.06.2004 r. Ponadto skarżący podnosi, że nie złożył odwołania od decyzji Urzędu Skarbowego K. wydanej w dniu [...].1994 r., gdyż przebywał na zwolnieniu lekarskim po leczeniu w szpitalu, na dowód czego przedkłada zaświadczenia. Podkreśla, że decyzja Urzędu Skarbowego K. z dnia z [...].1994 r. nie miała podstaw prawnych. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi.

Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone decyzje nie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego bądź procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie organy podatkowe l i II instancji wydały zgodne z prawem decyzje w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie z wniosku skarżącego o zwrot różnicy podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 1994 r. w kwocie [...] zł. W przedmiotowej sprawie została już wydana przez Urząd Skarbowy K. w dniu [...].1994 r. decyzja nr [...], na mocy której Urząd Skarbowy odmówił S. K. zwrotu podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 1994 r. w kwocie [...] zł. Powołana decyzja stała się decyzją ostateczną. W dniu [...].2001 r. skarżący złożył ponowny wniosek o zwrot różnicy podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 1994 r. w kwocie [...] zł. Skoro S. K. złożył po raz drugi wniosek w sprawie, która została już rozstrzygnięta ostateczna decyzją to organy podatkowe stosownie do treści art. 208 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa stwierdzając tożsamość spraw, a mianowicie przedmiotu wniosku skarżącego z dnia [...].2001 r. oraz ostatecznej decyzji Urzędu Skarbowego K. z dnia [...].1994 r. zasadnie umorzyły postępowanie. Ponowne rozstrzygnięcie sprawy w sprawie w której została już wydana ostateczna decyzja skutkowałoby bowiem stwierdzeniem nieważności takiej decyzji na mocy przepisu art. 247 par. 1 pkt 4 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa. Przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji podatkowej jest jej wydanie w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Chodzi tu o sytuację, w której rozstrzygnięto dwa razy tę samą sprawę.

W postępowaniu podatkowym obowiązuje zasada ogólna trwałości decyzji podatkowych ustanowiona w art. 128 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa. Treścią zasady ogólnej trwałości ostatecznych decyzji podatkowych jest to, że mogą one być wzruszane tylko przez właściwy organ podatkowy i w przypadkach wprost unormowanych w przepisach postępowania podatkowego. Organ podatkowy, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia podatnikowi, a ponowne rozpatrzenie tej samej sprawy przez ten sam organ mogłoby nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych przez przepisy prawa. Na mocy przepisu art. 128 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa uchylenie, zmiana, stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznych oraz wznowienie postępowania w sprawie decyzji ostatecznej jest możliwe tylko w przypadkach przewidzianych w ustawie Ordynacja podatkowa oraz w ustawach podatkowych.

Zakres kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego określa przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc, że Sąd sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Przeprowadzając kontrolę zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem, Sąd sprawdza, czy wydanie decyzji nastąpiło zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, procesowego, a naruszenie prawa mające lub mogące mieć wpływ na wynik sprawy skutkuje uchyleniem zaskarżonych decyzji zgodnie z przepisem art. 145 par. 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

W związku z powyższym, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego lub procesowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uznając ją za zgodną z prawem, skargę oddalił na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).