Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1484/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-08-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Zwolniono od kosztów sądowych

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.N. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J.N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 lipca 2013 r. Nr: [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za II, III, IV kwartał 2006 r. p o s t a n a w i a zwolnić skarżącego od kosztów sądowych


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 marca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J.N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 lipca 2013 roku w przedmiocie podatku od towarów i usług za II, III, IV kwartał 2006 roku.

Wraz ze skargą kasacyjną od przedmiotowego orzeczenia, skarżący, działający przez pełnomocnika adw. E.F., złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Podniósł, iż w toku postępowania przed sądem I instancji udzielono mu zwolnienia od wpisu sądowego, a na ten moment pozostają aktualne wszelkie okoliczności będące podstawą uprzednio udzielonego zwolnienia.

We wniosku J.N. oświadczył, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z synem P. ur. 1991 r. Ich miesięczny dochód brutto wynosi 210 zł i stanowi go wynagrodzenie za pracę skarżącego na 1/8 etatu. Wnioskodawca nie posiada żadnego majątku, nie dysponuje oszczędnościami, ani cennymi ruchomościami o wartości powyżej 3000 euro.

Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżący podniósł, iż od września 2013 roku do kwietnia 2014 roku pozostawał na urlopie bezpłatnym, co było spowodowane problemami finansowymi pracodawcy. Skarżący podjął decyzję o urlopie bezpłatnym w okresie przejściowych problemów pracodawcy, gdyż nie chciał dopuścić do rozwiązania umowy o pracę. Z powodu redukcji etatu jest aktualnie zatrudniony na 1/8 jego części. Wnioskodawca nie jest obecnie w stanie wygospodarować żadnych wolnych środków finansowych. Od pewnego czasu poszukuje lepiej płatnej pracy. Opóźnia się z wpłatami rat zaciągniętej pożyczki, nie stać go na zakup niezbędnych leków, które pozwoliłyby na normalne życie. Skarżący jest alergikiem i odstawienie leków powoduje wzmożone objawy alergii. Koszty utrzymania strony przedstawiają się następująco: za gaz, prąd, wywóz śmieci płaci byłej żonie z tytułu wynajmowanego u niej pokoju kwotę 75 zł miesięcznie, 40 zł kosztuje go zakup lekarstw, 30 zł środki czystości i 756,64 zł rata pożyczki.

Odnosząc się do wezwania referendarza sądowego do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący oświadczył, że od 12 kwietnia 2009 roku nie prowadzi działalności gospodarczej. Na tę okoliczność przedłożył kopię decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 22 kwietnia 2009 roku o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej wpisu dotyczącego działalności J.N. pod nazwą M. Skarżący podał, że nie korzysta z pomocy społecznej. Jako potwierdzenie wysokości dochodów przesłał zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu za miesiąc czerwiec 2014 roku (210 zł brutto, 181,20 zł netto) oraz odpis zeznania podatkowego PIT-37za 2013 rok. Syn P. nie składał zeznania podatkowego za 2013 rok, ponieważ nie osiągnął żadnych dochodów. J.N. oświadczył, iż wynajmuje bezpłatnie pokój u byłej żony. Koszty, jakie z tego tytułu ponosi jest kwota 75 zł, która stanowi ok 20 % całkowitego utrzymania mieszkania. Na wyżywienie skarżący wydaje ok. 60 zł miesięcznie (chleb i masło). Ze względu na zatrudnienie w firmie cateringowej ma on pozwolenie na korzystanie z firmowych obiadów. Korzysta też z firmowego telefonu. Miesięczny koszt zakupu lekarstw to 40 zł. W lipcu skarżący zakupił niezbędne leki za kwotę 99,97 zł (przedłożono fakturę potwierdzającą ten fakt) i wystarczą one na dwa i pół miesiąca. Skarżący oświadczył, iż nie posiada pojazdów mechanicznych. Kosztów ustanowienia pełnomocnika nie ponosi, gdyż ze względu na wcześniejsze prowadzenie sprawy karnej, Pani mecenas zgodziła się nie pobierać wynagrodzenia. Do oświadczeń załączone zostały wyciągi z rachunku bankowego J.N. za okres od 14 marca do 13 lipca 2014 roku (saldo 81,62 zł) i z rachunku bankowego P.N. za okres od 1 maja do 14 lipca 2014 roku (saldo -3,50 zł) i za okres od 19 marca do 18 kwietnia 2014 roku (saldo 2,44 zł).

Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje:

Na wstępie należy zaznaczyć, że aktualnie rozpoznawany wniosek J.N. nie jest pierwszym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2013 roku Referendarz sądowy zwolnił skarżącego od wpisu sądowego należnego od złożonej skargi, w pozostałym zaś zakresie oddalił wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Orzeczenie to ma przymiot prawomocności, gdyż nie wniesiono od niego sprzeciwu.

Rozpoznanie kolejnego wniosku skarżącej winno zatem nastąpić z uwzględnieniem art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), dającym prawo uchylenia lub zmiany prawomocnego postanowienia wskutek zmiany okoliczności sprawy, z uwzględnieniem materialnych przepisów stanowiących podstawę przyznania prawa pomocy zawartych w art. 243 i następnych p.p.s.a. Należy przy tym zauważyć, iż odstąpienie od oceny wyrażonej we wcześniejszym postanowieniu może wchodzić w grę jedynie wtedy, gdy okoliczności stanowiące przesłankę danego rozstrzygnięcia uległy zmianie. Nie budzi wątpliwości, że w przypadku, gdy tym postanowieniem jest postanowienie odmawiające przyznania prawa pomocy w określonym zakresie, chodzi o zmianę w postaci pogorszenia się najogólniej rozumianej sytuacji materialnej wnioskodawcy.

Zdaniem orzekającego w niniejszej sprawie J.N. wykazał, że jego sytuacja finansowa uległa pogorszeniu w stosunku do tej, która była przedmiotem rozpoznania na podstawie uprzednio złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Aktualnie skarżący zatrudniony jest jedynie na 1/8 etatu, a wysokość jego wynagrodzenia wynosi zaledwie 210 zł brutto (uprzednio 1.600 zł). Skarżący nie dysponuje oszczędnościami, ani przedmiotami wartościowymi, które mogłyby zostać spieniężone. Przy wykazanych wydatkach na utrzymanie i leczenie, środki, którymi aktualnie dysponuje skarżący, nie są, w ocenie orzekającego, wystarczające, aby bez uszczerbku w koniecznym własnym utrzymaniu mógł on ponieść koszty sądowe w pełnej wysokości.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 mając na uwadze dyspozycję płynącą z art. 165 p.p.s.a.