Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 130/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 3, art. 7 ust. 1, art. 10, art. 12 ust. 2, art. 13 ust. 1 - 2, art. 23
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 149 par. 1 pkt 1 w zw. z art. 21 u.d.i.p. oraz art 286 par. 2 w zw. z  i art.13 ust.1 u.d.i.p., art. 149 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Teza: Jeśli posiedzenie rady gminy zostało utrwalone w jednej z form wymienionych w przepisie w art. 7 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p., albo zmaterializowane w innej formie, to w razie złożenia wniosku brak jest podstaw, aby nie udostępniać podmiotowi informacyjnie zainteresowanemu materiałów dokumentujących te posiedzenia, w tym w postaci dokonanych nagrań.

TEZY

Jeśli posiedzenie rady gminy zostało utrwalone w jednej z form wymienionych w przepisie w art. 7 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p., albo zmaterializowane w innej formie, to w razie złożenia wniosku brak jest podstaw, aby nie udostępniać podmiotowi informacyjnie zainteresowanemu materiałów dokumentujących te posiedzenia, w tym w postaci dokonanych nagrań.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka – Ostrowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w Wydziale IV w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21września 2017 r. sprawy ze skargi G. A. na bezczynność Wójta Gminy Ż. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Wójta Gminy Ż. do rozpoznania punktu 3 wniosku skarżącego z dnia 27 lutego 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej; II. stwierdza, że bezczynność, o której mowa w punkcie I wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Wójta Gminy Ż. na rzecz skarżącego kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

G. A. (zwany dalej: wnioskodawcą, skarżącym) zwrócił się do Wójta Gminy Ż. z wnioskiem z dnia 27 lutego 2017r. ( przekazanym drogą elektroniczną) o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie skanów następujących dokumentów:

1/ list obecności z sesji Rady Gminy Ż. z kadencji 2014-2018,

2/ wszystkich protokołów wszystkich komisji wraz z listami obecności kadencji 2014-2018,

3/ wszystkich nagrań w formacie mp3 lub innym z sesji i komisji kadencji 2014-2018.

Wnioskodawca zwrócił się o przekazanie powyższych informacji za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej .

W odpowiedzi na powyższy wniosek Wójt Gminy Ż. przekazał w dniu 13 marca 2017r. wnioskodawcy drogą elektroniczną skany list obecności z sesji Rady Gminy Ż. z kadencji 2014-2018 i list obecności z posiedzeń komisji Rady Gminy z kadencji 2014-2018 . Jednocześnie poinformował wnioskodawcę ,że protokoły z posiedzeń komisji Rady Gminy Ż. zostały opublikowane na stronie BIP Gminy Ż. na stronie www.bip.zukowice.pl. W odniesieniu do nagrań z sesji i komisji Rady Gminy Ż. wyjaśnił ,że służą one jedynie celom wewnętrznym , w tym do sporządzenia protokołów z tych posiedzeń i mają za zadanie odzwierciedlenie faktycznego przebiegu posiedzeń komisji i sesji Rady Gminy. Przebieg sesji jak i komisji rady odzwierciedlają protokoły dostępne na stronie wskazanej wyżej.

Pismem z dnia 14.03.2017 r. adresowanym do Urzędu Gminy w Ż. wnioskodawca zażądał wydania decyzji odmownej w zakresie w jakim nie udostępniono mu informacji .

Kolejnym pismem z dnia 15 marca 2017r. Urząd Gminy Ż. poinformował wnioskodawcę , że żądana przez niego informacja w części odnoszącej się do nagrań z sesji i komisji nie stanowi informacji publicznej , w związku z tym odmowa udostępnienia została przekazana w formie pisma informującego . Jednocześnie organ wyjaśnił, że podstawowym źródłem informacji o posiedzeniach organów kolegialnych są protokoły, a zapis audiowizualny lub teleinformatyczny jest jedynie zastępczą formą udostępniania informacji. Realizacja celu, jakim jest dostęp do informacji publicznej, następuje zatem przez dostęp do protokołów. Są to dokumenty, które sporządza określona osoba, potwierdzając zapisaną treść swoim podpisem. Dzięki temu protokół staje się dokumentem, który może być udostępniany i realizuje cel wskazany w ustawie, chroniąc jednocześnie inne prawa i wolności. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie nakłada na żadne podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej nagrywania przebiegu posiedzeń, wobec czego nie nakłada też obowiązku udostępniania informacji na nośniku teleinformatycznym. Tak więc adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej przebiegu posiedzenia organu kolegialnego wypełnia obowiązek udzielenia takiej informacji poprzez udostępnienie protokołu z posiedzenia i nie jest zobowiązany do udostępniania ponadto tej samej informacji na nośniku audiowizualnym lub teleinformatycznym.

W dniu 10 lipca 2017r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Wójta Gminy Ż. w udzieleniu informacji publicznej na jego wniosek z dnia 27 lutego 2017r. w zakresie nie otrzymania nagrań z sesji i komisji kadencji 2014-2018 , z tym uzasadnieniem , że nie otrzymał tych nagrań . Skarżący domagał się zobowiązania organu do udzielenia informacji, wyciągnięcia konsekwencji wobec wójta zgodnie z art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania.

Wójt Gminy Ż. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie , podnosząc ,że w części odnoszącej się do nagrań z sesji i komisji skarżący został poinformowany o tym , że żądana przez niego informacja nie posiada charakteru informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, w związku z tym jego wniosek nie może zostać w tym zakresie uwzględniony. W uzasadnieniu tego stanowiska wskazano, że nagrania z sesji i komisji Rady Gminy Ż. służą jedynie celom wewnętrznym w tym do sporządzenia protokołów z tych posiedzeń i mają za zadanie odzwierciedlenie faktycznego przebiegu posiedzeń komisji i sesji Rady Gminy. Przebieg sesji jak i komisji rady odzwierciedlają protokoły dostępne na stronie [...]. Organ podtrzymał stanowisko , że nagrania dźwięku z obrad sesji Rady Gminy Ż. nie są informacją publiczną. Statut Gminy Ż. nie przewiduje bowiem wykonywania nagrań dźwięku jako oficjalnego sposobu utrwalenia przebiegu sesji. W szczególności § 29 Statutu Gminy Ż. stanowiącego załącznik do uchwały Nr XVI/125/2016 Rady Gminy Ż. z dnia 24 marca 2016 r. (Dz. Urz. Woj. Dolnośląskiego z 2016 r. poz. 1708) oraz obowiązujący w dniu udzielania odpowiedzi na wniosek o informacje publiczną Statut Gminy Ż. stanowiący załącznik do uchwały Nr XIII/104/2015 Rady Gminy Ż. z dnia 30 grudnia 2015r. stanowi, że z przebiegu sesji sporządza się protokół. Według organ wspomniany protokół jest oficjalnym sposobem utrwalenia przebiegu obrad Rady Gminy Ż. Zapis dźwięku jest jedynie sposobem pomocniczego utrwalenia wypowiedzi radnych służącym do wiernego sporządzenia protokołu. Ponadto organ wskazał, że ustawa o dostępie do informacji publicznej w art. 19 nakazuje organom władzy pochodzącym z wyborów powszechnych udostępnianie protokołów lub stenogramów swoich obrad. Rada Gminy Ż. wypełnia to zobowiązanie, gdyż zatwierdzone protokoły są udostępnianie w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy Ż. Ustawa o dostępie do informacji publicznej tylko zastępczo pozwala na publikowanie materiałów audiowizualnych i teleinformatycznych w miejsce protokołów z przebiegu obrad. W ten sposób ustawodawca preferuje protokół jako sposób udostępnienia przebiegu obrad. Rada Gminy stwarza również możliwość bezpośredniego uczestniczenia obywateli w sesjach w charakterze publiczności. Z kolei uznając ,że w przedmiotowym przypadku żądane dokumenty nie stanowią informacji publicznej zasadnie nie wydano decyzji administracyjnej , zaś skarżący został zawiadomiony o tym , że informacje w tej części nie są objęte zakresem przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wobec tego organ rozpoznał wniosek skarżącego zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej tj. zachował ustawowy 14-dniowy termin przekazania odpowiedzi, zastosował formę odpowiedzi wynikającą z przepisów tej ustawy, ponadto przekazał odpowiedź w sposób zgodny z żądaniem wnioskodawcy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.2017 , poz. 1369) – (zwanej dalej p.p.s.a)., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa , o czym stanowi art. 149 §1 p.p.s.a. W tym zakresie stwierdzić należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (por. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wydawnictwo Prawnicze "Lexis Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu , mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Innymi słowy bezczynność organu administracyjnego można najogólniej określić jako taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa nie została załatwiona, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, a organ nie podejmuje w tym zakresie żadnych działań.

Przechodząc od tych ogólnych uwag do realiów badanej sprawy stwierdzić należy ,że przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej udzielanej na zasadach i w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U z 2016 r., poz. 1764 ze zm.), zwanej dalej: u.d.i.p.. Powyższa ustawa w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, przewiduje, wymienione w art. 7 ust. 1u.d.i.p. , różne sposoby udostępniania. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek, o czym stanowi art. 10 tej ustawy.

W kontrolowanej sprawie pozostaje poza sporem ,że stosowny wniosek skarżący złożył , zaś adresat wniosku Wójt Gminy Ż. na przedmiotowy wniosek zareagował i pismem z dnia 13 marca 2017 r. udzielił wnioskodawcy odpowiedzi. Jak wynika z treści skargi inicjującej postępowanie sądowo-administracyjne spór w niniejszej sprawie dotyczy wyłącznie zarzucanej organowi bezczynności w zakresie dotyczącym pkt 3 przedmiotowego wniosku z dnia 27 lutego 2017r. Analiza treści powyższego pisma organu z dnia z dnia 13 marca 2017 r. ( uzupełnionego kolejnym pismem organu z dnia 15 marca 2017r.) , stanowiącego odpowiedź na wniosek , w kontekście złożonej przez wnioskodawcę skargi na bezczynność organu wymaga stwierdzenia, że złożenie wniosku przez osobę wykonującą prawo do informacji nie nakłada na podmiot zobowiązany obowiązku automatycznego udostępnienia informacji, gdyż w pierwszej kolejności powinien on stwierdzić, czy jest on w posiadaniu wnioskowanej informacji , a następnie czy przepisy komentowanej ustawy znajdują zastosowanie w danej sytuacji. W przypadku pozytywnej odpowiedzi w dalszej kolejności podmiot zobowiązany powinien ocenić, czy nie zachodzą przesłanki ograniczające dostępność informacji, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.

Mając na uwadze ograniczenie wynikające z badania merytorycznego sprawy , jaką stanowi bezczynność organu, należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, czy informacja, o której udostępnienie wystąpił skarżący stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji. Jest to niezbędne, aby stwierdzić, że podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej pozostaje w bezczynności . Zgodnie z art. 1 u.d.i.p. , każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów.

Oceniając pod takim kątem żądanie objęte punktem 3 przedmiotowego wniosku stwierdzić należy ,że informacje , których on dotyczy niewątpliwie mają walor informacji publicznej i są objęte zakresem przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji. Dotyczą bowiem przedmiotu , którym mowa w art. 6 ust.1 pkt 3 lit. a u.d.i.p. , a więc informacji o zasadach funkcjonowania podmiotów , o których mowa w art.4 ust.1 u.d.i.p. , w tym o trybie działania władz publicznych . Z kolei oceniając pod względem podmiotowym przedmiotowy wniosek wskazać należy ,że podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym organy władzy publicznej. Nie ulega wątpliwości ,że organami władzy publicznej w rozumieniu art.4 ust.1 pkt 1 u.d.i.p. są też organy samorządu terytorialnego, a więc organy gminy , powiatu województwa. W związku z tym wójta gminy należy zaliczyć do podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej .

Ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje dwie formy reakcji organu na wniosek strony. Z jednej strony właściwą proceduralnie formą załatwienia sprawy jest udzielenie żądanych informacji, którą należy traktować jako czynność materialno-techniczną, z drugiej zaś, w przypadku odmowy ich udostępnienia jest to decyzja administracyjna w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.). Odmowa udzielenia informacji publicznej następuje, gdy w grę wchodzi regulacja art. 5 u.d.i.p, zgodne z którym prawo do informacji podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie tajemnic ustawowo chronionych lub w sytuacji , gdy wnioskodawca żądając udzielenia tzw. informacji publicznej przetworzonej nie wykazał szczególnie uzasadnionego interesu publicznego.

Wskazać w tym miejscu również należy ,że katalog uprawnień przysługujących jednostce informacyjnie zainteresowanej obejmuje między innymi prawo dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, o czym stanowi przepis art.3 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. Z przepisem tym bezpośrednio koreluje przepis art. 7 u.d.i.p. , określający sposoby dostępu do informacji , który w ust.1 pkt 3 tegoż przepisu stanowi o udostępnianiu informacji publicznej między innymi w drodze wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. w art.3 ust.1 pkt 3 u.d.i.p., i udostępniania materiałów , w tym audiowizualnych i teleinformatycznych , dokumentujących te posiedzenia. Zgodnie z art. 14 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej powinno nastąpić w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do jej udostępnienia, uniemożliwiają udostępnienie informacji w ten sposób i w formie określonej we wniosku. Przez pojęcie " sposób udostępnienia informacji wskazany we wniosku" należy w istocie rozumieć formę , w jakiej wnioskodawca domaga się utrwalenia informacji. Formy te zostały alternatywnie przewidziane w art.12 ust.2 u.d.i.p. .

Oznacza to ,że udostępniając informację podmiot jest zobligowany do posłużenia się jedną z form przewidzianych w tym przepisie . Przy czym podmiot udostępniający informację publiczną jest obowiązany zapewnić możliwość kopiowania informacji publicznej albo jej wydruk lub przesłanie informacji publicznej albo przeniesienie jej na odpowiedni, powszechnie stosowany nośnik informacji , co wprost wynika z art. 12 ust. 2 u.d.i.p. Udostępnianie informacji publicznej polega więc nie tylko na umożliwieniu zapoznania się z nią, ale również na możliwości uzyskania jej w utrwalonej formie. Wnioskodawca może domagać się udostępnienia informacji wyłącznie w sposób określony w tym przepisie, natomiast podmiot zobowiązany do udzielenia informacji musi zapewnić możliwość jej utrwalenia za pomocą wskazanych środków. Przy czym przygotowanie środków technicznych do udostępniania informacji publicznej w sposób, o którym mowa w art. 12 ust. 2 u.d.i.p., obciąża podmioty zobowiązane do jej udzielania. Względy natury techniczno-ekonomicznej nie mogą usprawiedliwiać naruszenia lub zaniechania obowiązków nałożonych art. 12 ust. 2 u.d.i.p. na dysponenta informacji publicznej.

Przywołać w tym miejscu należy stanowisko zaprezentowane wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 maja 2014r. sygn. akt IISAB/Łd 39/14 , wedle którego posiedzenie utrwalone za pomocą sprzętu audio i zapisane na jakimkolwiek nośniku, dotyczy sfery faktów, stanowi informację publiczną. Jeśli więc posiedzenie organu władzy publicznej zostało zmaterializowane w jakiejkolwiek formie , to w razie złożenia wniosku brak jest podstaw , aby materiałów dokumentujących to posiedzenie , w tym w postaci dokonanych nagrań , nie udostępnić niezwłocznie. Powyższe stanowisko zostało potwierdzone w kolejnym wyroku tego samego sądu z dnia 13 sierpnia 2014r. sygn. akt II SAB/Łd 69/14 , w którym stwierdzono ,że nagranie posiedzenia rady gminy jest materiałem odzwierciedlającym przebieg sesji i dokonanych czynności rady , a zatem świadczy o działalności kolegialnego organu . Należy więc przyjąć ,że materiały i dokumenty tworzone podczas posiedzenia kolegialnego organu władzy publicznej stanowią informacje o sprawach publicznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni aprobuje powyższy pogląd. Wobec tego nieuprawniony jest pogląd prezentowany przez organ w badanej sprawie, że realizacja celu , jakim jest dostęp do informacji publicznej , następuje tylko poprzez dostęp do protokołów i sam fakt posiadania takiego protokołu wyklucza uprawnienie do zapoznania się z innymi materiałami rejestrującymi przebieg posiedzenia. Zdaniem Sądu , jeżeli przebieg sesji rady gminy jest rejestrowany w formie nagrania , to stanowi to niewątpliwie informację publiczną i każdy ma prawo dostępu do takiej informacji . Skoro bowiem istnieje bezpośredni dostęp do posiedzeń Rady Gminy w postaci wstępu na nie , to brak podstaw , aby nie udostępniać materiałów ( w tym również nagrań) dokumentujących te posiedzenia. Tym bardziej ,że ustawodawca nie określił zamkniętego katalogu nośników , na jakich informacji i dane stanowiące publiczną może zostać utrwalony i następnie udostępniony . Niewątpliwie źródło informacji może posiadać nie tylko tradycyjną formę pisemną, ale jednocześnie ustawa wymienia inne nowoczesne środki, za pomocą których informacja może być gromadzona, dokumentowana i przekazywana, do jakich należą choćby wymienione w art. 3 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. nośniki audiowizualne i teleinformatyczne.

Ponadto w orzecznictwie słusznie wskazuje się, że konstytucyjne prawo do informacji jest zasadą, a wyjątki od niego mogą być interpretowane wyłącznie ściśle (por. wyrok NSA z 7 marca 2003 r., sygn. akt II SA 3572/02, opubl. Lex nr 144641). Z tych względów, jeśli organ obowiązany do udzielenia informacji publicznej znajduje się w posiadaniu informacji, niezależnie od formy, w jakiej została ona utrwalona, winien ją udostępnić na warunkach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej .

W analizowanym przypadku istota sporu sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie ,czy nagrania z posiedzeń rady gminy, w oparciu o które sporządzono następnie protokoły opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej, może zostać udostępnione osobie, która złożyła taki wniosek. Na gruncie przytoczonych powyżej uregulowań prawnych, na tak postawione pytanie należy odpowiedzieć twierdząco , bowiem nagranie posiedzenia sesji rady jest materiałem odzwierciedlającym przebieg sesji i dokonanych czynności rady, a zatem świadczy o działalności kolegialnego organu. Nie ulega też wątpliwości ,że nagranie posiedzenia sesji rady, utrwalone za pomocą sprzętu audiowizualnego i zapisane na nośniku w postaci płyty CD bądź DVD, dotyczy sfery faktów, stanowi zatem informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Jak wynika z brzemienia art. 3 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. ustawodawca traktuje dostęp do posiedzeń kolegialnych organów władzy pochodzących z powszechnych wyborów w szczególny sposób, gwarantując w art. 7 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. bezpośredni dostęp w postaci wstępu na nie. W przepisie tym, o czym była już mowa wyżej , przewiduje również wprost obowiązek udostępniania materiałów dokumentujących te posiedzenia. Jeśli zatem posiedzenie rady gminy zostało utrwalone w jednej z form wymienionych w przepisie w art. 7 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p., albo zmaterializowane w innej formie, to w razie złożenia wniosku brak jest podstaw, aby nie udostępniać podmiotowi informacyjnie zainteresowanemu materiałów dokumentujących te posiedzenia, w tym w postaci dokonanych nagrań.

Bez znaczenia dla powyższej konkluzji pozostaje fakt powoływania przez organ na treść postanowień Statutu Gminy Ż . Przede wszystkim należy mieć na uwadze to , że kwestie dostępu do informacji i jawność posiedzeń organów gminy zostały rozstrzygnięte w ustawie o samorządzie gminnym, a definicję informacji publicznej określono w ustawie o dostępie do informacji publicznej i statut gminy nie może stanowić o zakresie przedmiotowym pojęcia informacji publicznej, lecz zgodnie z art. 11b ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym określa jedynie zasady dostępu do dokumentów wynikających z wykonywania zadań publicznych, w tym protokołów posiedzeń organów gminy i komisji rady gminy. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 września 2002 r. (sygn. akt K 38/01, opubl. OTK-A 2002 Nr 5, poz. 59), przepis ten stanowi umocowanie wyłącznie do określenia w statucie aspektów organizacyjno-technicznych udzielania informacji publicznej, wskazujących ogólne reguły czy techniczne możliwości zapoznania się z treścią dokumentów, w szczególności odnośnie miejsca i czasu ich uzyskania oraz sposobów zapoznawania się z ich treścią, kopiowania i odwzorowywania, przy czym zasady te winny być określone w sposób zapewniający obywatelskie prawo do informacji publicznej. Zapisy statutu nie mogą prowadzić do wyłączenia unormowań ustawowych, a w szczególności Konstytucji. Z tego względu zapis określający, że z każdej sesji Rady sporządza się odrębny protokół, który stanowi urzędowe potwierdzenie przebiegu obrad, a na następnej sesji radni mogą zgłaszać uwagi i poprawki, po czym wymaga on zatwierdzenia na kolejnej sesji, nie może być interpretowany w sposób wyłączający przepisy art. 61 Konstytucji RP i art. 7 ust. 1 pkt 3 oraz art. 19 u.d.i.p. ani obejmować materialnych aspektów obywatelskiego prawa do informacji publicznej.

W ślad za stanowiskiem wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 3 grudnia 2009r. sygn. akt II SA/Op 333/09 powtórzyć należy ,że przyjęcie za organem, iż dokumentem urzędowym potwierdzającym przebieg sesji jest protokół posiedzenia, zaś nagranie z sesji Rady służy jedynie jako środek techniczny mający ułatwić sporządzenie protokołu, prowadziłoby do sytuacji, w której do czasu zatwierdzenia protokołu obywatele pozbawieni zostaliby prawa do uzyskania informacji o działalności organu władzy publicznej. Nie ulega też kwestii, że nagranie wiernie odzwierciedla przebieg obrad i z całą pewnością czyni to w sposób bardziej wiarygodny i bardziej precyzyjny niż sporządzony na jego podstawie protokół. Obowiązek udostępnienia nagrań jest podyktowany nie tylko koniecznością szerokiego pojmowania prawa dostępu do informacji publicznej, ale tym bardziej uzasadniony jest faktem zagwarantowania przez ustawodawcę dostępu do posiedzeń organów kolegialnych w postaci wstępu na te posiedzenia.

Z tego też względu pismo organu z dnia 13 marca 2017r. 2016r. adresowane do strony w części dotyczącej pkt 3 przedmiotowego wniosku , zawierające informację o tym , jakim celom wewnętrznym służą nagrania z sesji i komisji rady gminy nie było - w ocenie Sądu - pełnym odniesieniem się do żądanych przez stronę informacji, gdyż nie wyczerpuje ono w całości zakresu żądań wniosku . Przedmiotowy wniosek w miarę precyzyjnie wskazywał w pkt 3 zakres żądanych informacji, dotyczył bowiem przesłania określonych w nim nagrań ,zaś przyjęty przez organ tryb procedowania w tym zakresie ocenić należy jako wadliwy . Pozostaje bowiem poza sporem między stronami fakt ,że organ nie przesłał wnioskodawcy żądanych przez niego nagrań. W związku z tym ocena w takim kontekście działań organu podjętych w celu załatwienia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej uzasadnia - na moment rozpoznania skargi - zarzutu jego bezczynności w odniesieniu do pkt 3 przedmiotowego wniosku. .

Podkreślić w tym miejscu należy ,że nie może o braku bezczynności w załatwieniu sprawy przesądzać jakakolwiek odpowiedź zredagowana przez organ, nie obejmująca swym zakresem całości żądania. Z przedmiotowego wniosku jednoznacznie wynika, że skarżący domagał się m.in. udostępnienia nagrań w zakresie objętym punktem trzecim przedmiotowego wniosku . Skoro zatem w omawianym zakresie organ nie uczynił zadość żądaniu skarżącego, wyartykułowanym we wniosku z dnia 27 lutego 2017 r. , to świadczy to o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co niewątpliwie narusza regulację zawartej w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej . W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, wedle którego rozpoznanie części wniosku nie zwalnia organu od zarzutu bezczynności ( por. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2011r. sygn. akt I OSK 125/11).

Wypada w tym miejscu przypomnieć ,że termin do załatwienia sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wynosi 14 od dnia doręczenia adresatowi wniosku ( art.13 ust.1 u.d.i.p.) , przy czym dzień , w którym wniosek wpłynął lub został osobiście złożony nie jest wliczany do 14-dniowego terminu , przewidzianego dla udzielania informacji. Natomiast gdy podmiot dysponujący nie jest w stanie dotrzymać terminu przewidzianego w art.13 ust.1 u.d.i.p., powinien zastosować procedurę , o której mowa w art.13 ust.2 tej ustawy. A zatem powinien zawiadomić wnioskodawcę w terminie 14 dni od daty otrzymania wniosku o fakcie uchybienia terminowi do udzielenia informacji publicznej, z jednoczesnym podaniem przyczyn opóźnienia i wskazaniem terminu , w którym udostępni informację , nie dłuższym jednak niż dwa miesiące od złożenia wniosku. Wskazać bowiem należy, ze skargę na bezczynność organu sąd administracyjny rozpoznaje według stanu faktycznego i prawnego na datę rozpoznania skargi. Przy czym dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność wskazująca na powody, dla których określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana "zawinioną lub też niezawinioną opieszałością podmiotu", czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana (por. M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.) Prawo przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 584).

Reasumując powyższe stwierdzić należy, że organ jednak dopuścił się bezczynności w załatwieniu przedmiotowego wniosku w tym zakresie , o jakim mowa powyżej i stan ten nie ustał do dnia wyrokowania w niniejszej sprawie . Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. – w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia

2015 r. – sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, w myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Mając powyższe na uwadze Sąd – na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 21 u.d.i.p. oraz art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 286 § 2 p.p.s.a. – zobowiązuje organ do załatwienia punktu 3 wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z 27 lutego 2017 r. w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami (pkt I sentencji wyroku).Jednocześnie, stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że organ dopuścił się zarzucanej bezczynności w zakresie , o jakim mowa wyżej (pkt II sentencji wyroku). Z kolei oceniając charakter zaistniałej bezczynności, jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd stwierdził, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Przemawia za tym fakt, że organ nie pozostawił wniosku skarżącego bez odpowiedzi, lecz się do niego stosunkował w terminie zakreślonym ustawą o dostępie do informacji publicznej , a niezgodny z prawem sposób rozpoznania wniosku wynikał nie tyle z lekceważenia przepisów prawa, ile raczej z błędnej ich interpretacji.

Mając również na uwadze powyższe okoliczności sprawy , Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o ukaranie organu na podstawie art. 23 u.d.i.p., który ma charakter karny , penalizujący naruszenie obowiązku udostępnienia informacji publicznej, co przesądza o tym ,że wymierzenie np. grzywny na jego podstawie jest możliwe tylko w wyniku wyczerpania znamion określonego w nim czynu zabronionego w ramach postępowania karnego. To z kolei oznacza ,że wniosek w tym zakresie nie podlega właściwości rzeczowej sądu administracyjnego . Do orzekania o odpowiedzialności karnej właściwie są sądy powszechne.

O kosztach postępowania (pkt III sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez skarżącego koszt wpisu (100 zł) od skargi . Konsekwencją niniejszego rozstrzygnięcia Sądu jest konieczność ponownego rozpatrzenia przez organ wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wskazanym pkt 1 wyroku , z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. W szczególności uznając, że informacje, o które zwrócił się skarżący, mają walor informacji publicznych należy udzielić ich, bądź odmówić ich udzielenia w formie decyzji administracyjnej.