Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 432/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska (spr.) WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2020 r., znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją nr [...] z 19 lutego 2018 r., znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorom A. G. i P. G. pozwolenia na budowę inwestycji pn. budynek mieszkalny jednorodzinny z garażem wbudowanym, wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wodociągową, kanalizacji sanitarnej, gazową, centralnego ogrzewania i ciepłej wody oraz układem komunikacji wewnętrznej, na działce nr [...] położonej w miejscowości J., gmina M.. Decyzja ta stała się ostateczna.

P. S. wniósł, na podstawie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ww. ostateczną decyzją. Starosta [...] postanowieniem z 4 czerwca 2018 r., znak: [...], odmówił wznowienia postępowania, wskazując, że wnioskodawca nie jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji. Rozstrzygnięcie to zaskarżone zostało zażaleniem do Wojewody, który postanowieniem z 19 października 2018 r., znak: [...], utrzymał zaskarżone postanowienie Starosty [...] w mocy.

Postanowieniem z 3 stycznia 2019 r., znak: [...], Starosta [...], działając z urzędu, wznowił postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. ze względu na nową okoliczność faktyczną, istniejącą w dniu wydania decyzji pozwolenia na budowę, która nie była znana organowi i przez niego rozpoznana.

Następnie Starosta [...] decyzją z 28 stycznia 2019 r., znak: [...] odmówił uchylenia decyzji własnej nr [...] z 19 lutego 2018 r., którą zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na ww. budowę.

W uzasadnieniu wyjaśniono, że wydają pozwolenie na budowę organ był w świadomości, że projektowany budynek posiada połączenie komunikacyjne z publiczną drogą gminną (dz. nr [...]) przez wewnętrzną drogę gminną (dz. nr [...]). Według Informacji z rejestru gruntów z 8 lutego 2018 r. działka nr [...] bła w samoistnym posiadaniu Urzędu Miasta i Gminy M.. Przedłożono również pismo z 29.01.2018 r., znak: [...], o braku zastrzeżeń Urzędu Miasta i Gminy M., co do projektowanej obsługi komunikacyjnej działki m.in. nr [...] poprzez działkę nr [...].

Organ wskazał jednak na ustalenia poczynione na podstawie pisma [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. z 19 października 2018 r, z których wynikało, że działka nr [...] w J. stanowi współwłasność osób fizycznych.

Starosta wskazał, że w toku postępowania wznowieniowego inwestorzy wyjaśnili kwestię dostępu ww. inwestycji do drogi publicznej, przedkładając na tę okoliczność stosowne dokumenty. Z ich analizy wynika, że przedmiotowa inwestycja posiada połączenie komunikacyjne z gminną drogą publiczną (działka nr [...]) poprzez istniejący i utwardzony żwirowo szlak drożny, na zasadzie służebności gruntowej po działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...] i dalej po nowo powstałej działce drogowej nr [...] w J. , której inwestor jest właścicielem.

Wskazano, że z zebranych w sprawie dokumentów wynika jednoznacznie, że nieruchomość, składająca się z działki nr [...] w miejscowości J., w gminie M., na której został zaprojektowany budynek mieszkalny jednorodzinny, w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę posiadała już prawnie uregulowaną dostępność komunikacyjną do gminnej drogi publicznej (dz. [...]). Zakładaną w zatwierdzonym projekcie budowlanym przedmiotowej inwestycji dostępność komunikacyjną, z wykorzystaniem drogi wewnętrznej nr ew. [...], należy traktować zatem jako alternatywę dojazdu do działki nr [...] w J. .

Decyzja Starosty [...] skierowana została do stron, tj. A. G. i P. G., a nadto "do wiadomości" P. S., który wniósł od ww. decyzji odwołanie. W odwołaniu zarzucił naruszenie art. 10 i 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 Pb, poprzez uniemożliwienie czynnego udziału w postępowaniu przed organem l instancji właścicielowi działki m.in. nr [...] obciążonej służebnością na rzecz każdoczesnych właścicieli działki nr [...] (z której wydzielono kilka działek, w tym działkę nr [...] połączoną z działką nr [...]) oraz naruszenie art. 7 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

Wojewoda decyzją z 29 stycznia 2020 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., umorzył postępowanie odwoławcze. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że decyzja z 28 stycznia 2019 r., znak: [...], którą Starosta [...] odmówił uchylenia decyzji własnej nr [...] z 19 lutego 2018 r., została w wadliwy sposób przekazana do wiadomości P. S.. W rozdzielniku stron postępowania, które otrzymały decyzję, zamieszczono listę jednostek, którym przekazano decyzję jedynie "do wiadomości". W tych okolicznościach P. S. - uznając, że pouczenie o przysługującym prawie do wniesienia odwołania odnosi się do niego - złożył odwołanie. Oceniając postępowanie Starosty, Wojewoda stwierdził, że przesłanie decyzji z 28 stycznia 2019 r., znak: [...] do wiadomości P. S. - było błędne. Jeżeli organ l instancji chciał poinformować o rozstrzygnięciu osobę nie uznaną za stronę w niniejszym postępowaniu wznowieniowym - należało zredagować odrębne pismo przewodnie i załączyć do niego kopię przedmiotowej zanonimizowanej decyzji.

Wojewoda podał przy tym, że z części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu wynika, że działka nr [...], której właścicielem jest inwestor, nie graniczy bezpośrednio z działką nr [...], lecz pośrednio poprzez działkę nr [...], której inwestor jest współwłaścicielem. Działka nr [...] nie stanowi terenu przedmiotowej inwestycji i jest objęta odrębną ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z 08.02.2018 r., znak: [...], o pozwoleniu na budowę: drogi wewnętrznej wraz z dołami chłonnymi i włączeniem komunikacyjnym do drogi gminnej, na działkach nr: [...]. Z projektu budowlanego zatwierdzonego objętą wznowieniem postępowania decyzją wynika, że dojazd do projektowanej inwestycji ma następować między innymi po działce [...], tj. bez wykorzystania ustanowionej służebności przejazdu przebiegającej po działce [...] będącej własnością P. S..

Na koniec, zauważono, że badając możliwość połączenia działki inwestycji nr [...] z publiczną drogą gminną (dz. nr [...]), w postępowaniu przed wydaniem inwestorowi pozwolenia na budowę, organ l instancji wziął po uwagę aktualny wówczas (uzyskany 8.02.3018 r.) wypis ewidencji gruntów, który potwierdzał, że działka nr [...], na podstawie LWSH (SR M.) pozostawała w samoistnym posiadaniu Urzędu Miasta i Gminy M. oraz pismo z 29.01.2018 r., znak: [...], o braku zastrzeżeń Urzędu Miasta i Gminy M., co do projektowanej obsługi komunikacyjnej działki m.in. nr [...] poprzez działkę nr [...]. Wobec wykazania możliwości połączenia z drogą publiczną od innej strony niż nieruchomość nr [...], nie ulega wątpliwości, że odwołującemu się (właścicielowi działki nr [...]) w sposób oczywisty nie przysługiwał przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu.

Reasumując, Wojewoda stwierdził, że wobec braku przymiotu strony w postępowaniu o pozwoleniu na budowę - należało umorzyć postępowanie odwoławcze z wniosku pana P. S. od decyzji kończącej postępowanie wznowieniowe, prowadzone z urzędu na podstawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

P. S. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucił:

1. naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 6, 7, 7a, 8 i 77 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, ze organ I instancji nie uznał skarżącego za stronę postępowania, mimo iż treść decyzji, ani jej uzasadnienie na to nie wskazuje i mimo, że decyzja została formalnie doręczona skarżącemu przez Starostę [...] przy równoczesnej zmianie przebiegu drogi dojazdowej do terenu inwestycji (co uszło uwadze Wojewody), a co ma fundamentalne znaczenia dla oznaczenia kręgu stron;

2. zaniechanie wszechstronnego zbadania materiału dowodowego i przez to pominięcie we wnioskowaniu okoliczności, ze wskazanie jako dojazdu do drogi publicznej działki Skarżącego ogranicza jego uprawnienia i wpływa na jego chronione prawem interesy;

3. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 pkt 6) i 3 k.p.a., polegające na nie rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie 11 instancji obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji przyjęcie błędnego rozstrzygnięcia, przy równoczesnym niewystarczającym wyjaśnieniu przyczyn odmowy uznania skarżącego za stronę oraz całkowite pominięcie przedstawienia uzasadnienia prawnego tego poglądu, co miało istotny wpływ na wynik postępowania (sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.);

4. naruszenie prawa procesowego co miało wpływ na wynik sprawy - art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że istnieją podstawy do umorzenia postępowania odwoławczego, podczas gdy z decyzji organu I instancji to nie wynika i jest sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz orzecznictwem Sądów administracyjnych, które wskazują, że ustalając krąg stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę, należy brać pod uwagę wszelkie oddziaływania planowanej inwestycji na interesy właścicieli sąsiednich gruntów;

5. naruszenie prawa materialnego:

a) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b. i art. 28 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że skarżący nie miał interesu prawnego w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla spornej inwestycji, podczas gdy wykazał on, że nieruchomości, których jest właścicielem, znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji i w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie , że Skarżący nie jest stroną w postępowaniu o pozwolenie na budowę, pomimo, że planowany dostęp inwestycji do drogi publicznej ma przebiegać po działce należącej do skarżącego,

b) art. 3 pkt 20 P.b. poprzez wadliwe określenie przez Wojewodę kręgu stron postępowania pozwolenia na budowę, statusu strony skarżącej, podczas gdy jest ona właścicielem nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu; w sprawie nieprzyznającego,

c) art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. w zw. z art. 140 i 144 K.c. poprzez braku poszanowania przez Wojewodę występujących w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji uzasadnionych interesów osób trzecich i na skutek tego narażenie Skarżącego na pogorszenie stanu technicznego należących do niej nieruchomości, zlokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie działek wnioskodawcy,

6. Naruszenie prawa procesowego, a to art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania obywateli do działania organów publicznych - polegające na tym, że najpierw organ l instancji dał skarżącemu sygnał, iż uznaje go za stronę i przez to doręczył mu decyzję z 29.01.2019 i pouczył o prawie złożenia odwołania, a następnie organ II -instancji skwitował sprawę stwierdzeniem, że organ l instancji się pomylił doręczając decyzję skarżącemu.

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...]; względnie uchylenie decyzji organu II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ze wskazaniem, iż ponownie rozpoznając sprawę organ uzna skarżącego za stronę postępowania i wyda stosowne rozstrzygnięcie; zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sąd rozpoznał sprawę i wydał wyrok na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID -19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 ze zm.). Zgodnie z przywołanym przepisem, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na podstawie powołanego przepisu Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

W tak zakreślonych ramach kontroli sądowoadministracyjnej skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiot kontroli Sądu stanowiła decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze w sprawie, w której Starosta [...] odmówił, po wznowieniu postępowania, uchylenia decyzji własnej o pozwoleniu na budowę nr [...] r., skierowanej do A. G. i P. G..

Wznowienie postępowania jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie Dz. U. 2020 r. poz. 256, dalej: k.p.a.). Istotą wznowienia postępowania jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy postępowanie prowadzące do jej wydania dotknięte było co najmniej jedną z kwalifikowanych wad spośród wyliczonych wyczerpująco w art. 145, 145a, art. 145a3, art. 145b k.p.a. (zob. B. Adamiak, komentarz do art. 145, w: B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Legalis 2021, teza 1).

Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe;

2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;

3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27;

4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję;

6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu;

7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2);

8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

W wyniku wznowienia postępowania, zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a. może zostać wydana decyzja, którą organ: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (§ 2). Dostrzec należy również, że postępowanie wznowione może się zakończyć decyzją o umorzeniu postępowania wydaną na podstawie art. 105 § 1 lub 2 k.p.a.

Kluczowym problemem w kontrolowanej sprawie było ustalenie, czy P. S. w tej sprawie przysługiwał przymiot strony postępowania. Wojewoda uznał, że skarżący nie ma legitymacji procesowej i, w konsekwencji, odwoławczej w przedmiotowym postępowaniu, wobec czego wniesione przez niego odwołanie nie mogło uruchomić administracyjnego toku instancji. Sąd tę ocenę podziela.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że legitymacja odwoławcza określonego podmiotu zależy od tego, czy przysługuje mu przymiot strony ze względu na treść art. 28 ust. 2 ustawy z dnia ustawy z dnia 7 lipca 1994 – Prawo budowlane (obecnie t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm., dalej: p.b.) – w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, czy też ze względu na interes prawny, o którym stanowi art. 28 k.p.a. Legitymacja procesowa opiera się więc o kryteria obiektywne i nie jest uwarunkowana ani udziałem tego podmiotu w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, ani uznaniem za stronę przez organ pierwszej instancji, ani doręczeniem decyzji.

Wbrew twierdzeniom Wojewody nie przesądziło o braku legitymacji P. S. do złożenia odwołania w sprawie powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ostateczne postanowienie o odmowie wznowienia postępowania na wniosek skarżącego z uwagi na brak jego legitymacji w postępowaniu głównym (postanowienie Wojewody z dnia 19 października 2018 r.). W ocenie Sądu zasadne było ponowne zweryfikowanie legitymacji procesowej skarżącego z uwzględnieniem okoliczności faktycznych, które organ rozważał we wznowionym postępowaniu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda, choć początkowo zdaje się wskazywać na "powagę rzeczy osadzonej" w tej mierze, to jednak dokonał rozważenia kwestii legitymacji procesowej P. S., dochodząc do wniosku, że sam fakt ustanowienia służebności przechodu i przejazdu na gruncie sąsiednim oraz ewentualne uciążliwości związane ze sposobem wykonywania tego prawa przez właściciela nieruchomości władnącej pozostają bez wpływu na ustalenie obszaru oddziaływania inwestycji, a zatem, że skarżący także po zmianie rozwiązania w zakresie skomunikowania inwestycji nie ma statusu strony w postępowaniu. Sąd ten wniosek podziela.

Przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę wynika, jak to już wskazano, z art. 28 ust. 2 p.b., który stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu określony został w art. 3 pkt 20 p.b., który w dacie wydania zaskarżonej decyzji stanowił, że jest to "teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu".

W piśmiennictwie wskazuje się, że w art. 28 ust. 2 p.b. ustawodawca ograniczył, w porównaniu z regulacją art. 28 k.p.a., zakres podmiotowy postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę przez, z jednej strony, wskazanie kategorii podmiotów uprawnionych do bycia stroną tego postępowania, z drugiej zaś – przez zdefiniowanie pojęcia obszaru oddziaływania obiektu, które w założeniu miało ułatwić ustalenie interesu prawnego właściciela, użytkownika wieczystego oraz zarządcy sąsiednich nieruchomości (zob. A. Ostrowska, Komentarz do art. 28 ustawy – Prawo budowlane, LEX/el. teza 18). Artykuł 28 ust. 2 p.b. nie wyeliminował jednak całkowicie stosowania w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę regulacji kodeksu postępowania administracyjnego. Bez wątpienia bowiem aktualne pozostaje zagadnienie interesu prawnego, gdyż podmioty, które znalazły się w kręgu stron postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę, zostały wyodrębnione na podstawie kryterium ochrony ich interesu prawnego. Interes prawny uprawniający do udziału w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony (art. 28 k.p.a.) musi znajdować oparcie w normie prawa materialnego dającej się zastosować w konkretnej sytuacji wobec konkretnego podmiotu prawa; musi być przy tym aktualny i realny.

W świetle powyższych ustaleń Sąd w składzie rozpatrującym przedmiotową sprawę stoi na stanowisku, zgodnie z którym istnienie na określonej działce służebności przejazdu i przechodu, wykorzystywanej do skomunikowania inwestycji z drogą publiczną, samo przez się nie stanowi podstawy do włączenia tej działki do obszaru oddziaływania obiektu ani do przyznania jej właścicielowi statusu strony w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę. Sąd podziela zatem stanowisko i argumentację zaprezentowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym przez Wojewodę wyroku z dnia 10 lutego 2011 r., sygn. II OSK 268/10. W niniejszej sprawie nie sposób też zidentyfikować żadnych innych przejawów oddziaływania obiektu na działkę skarżącego. Nie bez znaczenia jest też to, że na obciążonej służebnością działce skarżącego nr [...] istnieje już jezdnia stabilizowana żwirem.

W związku z powyższym zarzuty skargi, które dotyczą w istocie legitymacji procesowej skarżącego, Sąd uznał za niezasadne, a zaskarżoną decyzję, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, za zgodną z prawem. Sąd nie dopatrzył się w szczególności naruszenia przepisów powołanych w skardze, w tym art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20, art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. art. 28 k.p.a., art. 140 i art. 144 k.c. Ustalenia organu co do braku legitymacji procesowej skarżącego w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, także po jego wznowieniu, są prawidłowe. Wyjaśniono więc wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności.

W tych okolicznościach sprawy, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.