Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 380/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono indywidualną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi K.S. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 13 listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 4 września 2015 r. p. K. S. złożyła wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania zasądzonych odsetek.

We wniosku tym został przedstawiony następujący stan faktyczny.

W 2011 r. w wypadku komunikacyjnym zginął syn Wnioskodawczyni. Syn był ubezpieczony od następstw nieszczęśliwych wypadków oraz od następstw wypadku komunikacyjnego w "A" S.A.. Uposażonymi do wypłaty odszkodowania byli rodzice zmarłego. Towarzystwo Ubezpieczeń wypłaciło kwotę 175.000 zł, natomiast z pozwem o wypłatę spornej kwoty 350.000 zł uposażeni zwrócili się do sądu. Wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 5 lutego 2014 r. zasądzono na rzecz Wnioskodawczyni i jej małżonka kwotę 350.000 zł, tytułem ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwego wypadku i wypadku komunikacyjnego oraz należnych odsetek.

Wyrokiem z dnia 18 lutego 2015 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację "A" S.A.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy odsetki ustawowe zasądzone wyrokiem sądowym za zwłokę w wypłacie odszkodowania od "A" S.A. podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawczyni, odsetki ustawowe otrzymane za zwłokę w wypłacie odszkodowania są wolne od podatku dochodowego od osób fizycznych. Na poparcie powyższego Wnioskodawczyni wskazuje, że w wyroku z 17 stycznia 2014 r. sygn. akt II FSK 289/12 NSA stwierdził, że odsetki należy przypisać do takiego samego źródła przychodów co należność główną - a co za tym idzie podlegają opodatkowaniu w ten sam sposób. Odsetki stanowią integralny element przychodu, ich byt prawny zależy od należności, z którą są związane. Nie można wyprowadzać wniosku, że odsetki należy przyporządkować do innego źródła niż należność główną.

Odsetki stanowią konsekwencję zdarzenia prawnego, jakim jest wypłacenie odszkodowania. Mają charakter niesamoistny, nie mogą istnieć w oderwaniu od kwoty głównej, a ich istnienie podlega tej samej ocenie, co istnienie roszczenia głównego. Stanowisko takie potwierdzone jest wyrokiem NSA z 29 stycznia 2014 r. (II FSK 333/12), zgodnie z którym odsetki są nierozerwalnie związane z głównym świadczeniem, od którego nie mogą zostać oderwane, powinny być przypisane do tego samego źródła, co należność główna.

Według Wnioskodawczyni, w uzasadnieniu ww. wyroku NSA aprobuje konkluzje wyrażone w innych wyrokach: z 17 stycznia 2014 r. (II FSK 290/12), z 20 grudnia 2013 r. (II FSK 115/12), zgodnie z którymi odsetki należy przypisać do tego samego źródła przychodu, a zatem podlegają opodatkowaniu w ten sam sposób. Odsetki mają charakter akcesoryjny, byt prawny zależy od należności, z którą są związane. W sytuacji zwolnienia z podatku należności głównej, takiemu zwolnieniu podlegają także odsetki od tej należności.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kwoty otrzymane z tytułu ubezpieczeń majątkowych i osobowych są wolne od podatku dochodowego. Reasumując, w ocenie Wnioskodawczyni mając na uwadze powyższe akty prawne i orzeczenia NSA, odszkodowanie, na które składa się należność główna, jak i odsetki, będzie podlegało zwolnieniu od podatku dochodowego od osób fizycznych.

W interpretacji indywidualnej z dnia 13 listopada 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w imieniu Ministra Finansów w świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznał za nieprawidłowe.

Organ przywołując treść art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r., o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm.), (zwanej dalej u.p.d.o.f.) stwierdził, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkie dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione z podatku, bądź od których zaniechano poboru podatku, w drodze rozporządzenia wydanego przez Ministra Finansów.

Rodzaje źródeł przychodów zostały określone w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdzie między innymi w pkt 9 wymieniono "inne źródła" - zdefiniowane w art. 20 ust. 1 ww. ustawy.

Organ dalej zauważa, że zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 4 ustawy, wolne od podatku dochodowego są kwoty otrzymane z tytułu ubezpieczeń majątkowych i osobowych, z wyjątkiem:

a) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą lub prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane zgodnie z art. 27 ust. 1 lub art. 30c,

b) dochodu, o którym mowa w art. 24 ust. 15 i 15a.

Organ dalej podkreśla, że odsetki za zwłokę uregulowane w art. 481 § 1 i 2 kodeksu cywilnego, będące skutkiem niewykonania zobowiązań, są świadczeniem ubocznym, pozostającym w ścisłym związku z należnością główną, jednak źródło ich powstania różni się zasadniczo od źródła powstania długu głównego. Wierzyciel może ich żądać dopiero, jeżeli dłużnik opóźni się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego.

Potwierdza to orzecznictwo sądów powszechnych, zgodnie z którym "Roszczenie odsetkowe nie jest częścią składową roszczenia głównego, gdyż opiera się na odrębnym stanie faktycznym oraz odrębnej podstawie materialnoprawnej. Roszczenie o odsetki za opóźnienie (art. 481 Kodeksu cywilnego) jest więc roszczeniem innym, niż roszczenie deliktowe" (por. uchwała SN z dnia 31 stycznia 1994 r., III CZP 184/93, publ. OSNC 1994/7-8/155). "Odsetki za opóźnienie są skonstruowane przez ustawodawcę niezależnie od faktu poniesienia szkody przez wierzyciela, są w pewnym sensie elementem waloryzacji, ale spełniają również rolę kompensacji tego, że wierzyciel nie mógł z pieniędzy skorzystać wcześniej" (por. Izabella Dyka, glosa do przywołanej powyżej uchwały SN z dnia 31 stycznia 1994 r., PS 1997/9/72)".

Z tych też względów wyłączenie z opodatkowania należności głównej nie oznacza, że wolne od podatku są także odsetki od niej naliczone.

Zwolnienie od podatku dochodowego otrzymanych odsetek, w opinii organu przysługuje tylko wówczas, gdy przepis ustawy wyraźnie o tym stanowi (konkretnie odnosi się do odsetek).

I tak, wolne od podatku są odsetki wymienione w art. 21 ust. 1 pkt 52, pkt 95, pkt 119 i pkt 130 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W świetle powyższego w opinii organu należy przyjąć, że ustawodawca nie pomija odsetek w zwolnieniach, jeżeli uznaje zasadność ich zwolnienia w odniesieniu do dóbr, które w jego ocenie zasługują na szczegółową ochronę.

Reasumując i biorąc pod uwagę wskazany we wniosku stan faktyczny organ stwierdza, że otrzymanych przez Wnioskodawczynię odsetek nie można utożsamiać z kwotami otrzymanymi z tytułu ubezpieczeń majątkowych i osobowych, stąd też nie mogą być one objęte dyspozycją art. 21 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem wypłacone Wnioskodawczyni odsetki naliczone od odszkodowania z ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwego wypadku i wypadku komunikacyjnego, jako nie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych stanowią przychód z innych źródeł określonych w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym na zasadach ogólnych (według skali podatkowej).

Nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem, pismem z dnia 24 listopada 2015 r. złożono wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Po dokonaniu analizy zarzutów przytoczonych w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa Dyrektor Izby Skarbowej, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdził brak podstaw do zmiany ww. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, co przedstawiono w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, zawartej w piśmie z dnia 31 grudnia 2015 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą interpretację indywidualną z dnia 13 listopada 2015 r.

Skarżąca zarzucając naruszenie:

1. prawa materialnego - art. 21 ust. 1 pkt 3b, pkt 3c i 4 oraz art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przez dopuszczenie się błędu i niewłaściwą ocenę, co do ich zastosowania i uznanie jakoby odsetki od zadośćuczynienia (odszkodowania) zasądzonego przez sąd podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych,

2. przepisów postępowania - art. 120, 121 i 122 Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych i zasady materialnej prawdy obiektywnej, wniosła o jej uchylenie.

Skarżąca zarzuca, że w zaskarżonej interpretacji organ ograniczył swoje wywody do treści art. 21 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zamiast poszerzenia ich o jednoznaczną treść art. 21 ust. 1 pkt 3b, pkt 3c ustawy i stwierdził, że otrzymane przez uposażonych odsetki ustawowe za zwłokę w wypłacie odszkodowania podlegają podatkowi dochodowemu.

Zdaniem skarżącej, takie stanowisko jest błędne, ponieważ odsetki ustawowe otrzymane za zwłokę w wypłacie zadośćuczynienia i odszkodowania przez ubezpieczyciela z tytułu śmierci syna są wolne od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b, pkt 3c i 4 oraz art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy.

Dlatego też skarżąca zarzuca, że dokonana interpretacja narusza prawo (art. 120 Ordynacji podatkowej) oraz art. 21 ust. 1 pkt 3b, pkt 3c, pkt 4 i art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Skarżąca uważa, że w świetle ww. przepisów, wolne są od podatku kwoty otrzymane z tytułu ubezpieczeń majątkowych i osobowych, co implikuje zastosowanie ich także w odniesieniu do odsetek. Logiczne jest, że zastosowany przez ustawodawcę termin "kwoty" obejmuje zarówno odszkodowania, zadośćuczynienia, odsetki jak i inne świadczenia pieniężne. Gdyby zwolnienie miało dotyczyć wyłącznie odszkodowań, bez innych kwot, termin ten nie byłby zastosowany.

Wykładnia gramatyczna (literalna) i celowościowa art. 21 ust. 1 pkt 3b, 3c, 4 i art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy zdecydowanie obala stanowisko organu także dlatego, że odsetki stanowią "kwotę" objętą tymi przepisami. Zresztą nie można wywodzić, że stanowią one rzecz w rozumieniu prawa cywilnego, na które także powołuje się organ, aczkolwiek nieadekwatnie do analizowanego problemu. Ewidentne jest, że obowiązek zapłaty odsetek (kwoty) nie powstałby, gdyby dłużnik (ubezpieczyciel) wypłacił zasądzoną należność (kwotę) w terminie.

Z kolei zaniechanie dłużnika w wypłacie zasądzonych kwot nie uzasadnia przypisania tych kwot, tj. należności głównej i należności ubocznej (odsetek) do różnych źródeł przychodu. Implikuje to ich jednakową kwalifikację prawną w zakresie zwolnienia od podatku dochodowego. W konsekwencji, zdaniem skarżącej, skutkuje to naruszeniem art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy. Stanowisko to potwierdzają wyroki przywołane w interpretacji jak i wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2014 r., II FSK 289/12.

Końcowo, w ocenie skarżącej, stanowisko organu należy uznać za naruszające prawo w stopniu uzasadniającym uchylenie interpretacji albowiem organ dopuścił się błędu i niewłaściwie ocenił obowiązujące przepisy prawa materialnego oraz naruszył przepisy postępowania, naruszony został zarówno interes skarżącej oraz jej osobisty i rodziny.

W odpowiedzi na zarzuty zawarte w skardze Dyrektor Izby Skarbowej, podtrzymując stanowisko przedstawione w interpretacji indywidualnej z dnia 13 listopada 2015 r. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem trafny jest zarzut naruszenia art. 21 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f., przez błędną jego wykładnię.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że w 2011 r. w wypadku komunikacyjnym zginął syn Wnioskodawczyni. Syn był ubezpieczony od następstw nieszczęśliwych wypadków oraz od następstw wypadku komunikacyjnego w "A" S.A.. Uposażonymi do wypłaty odszkodowania byli rodzice zmarłego. Towarzystwo Ubezpieczeń wypłaciło kwotę 175.000 zł, natomiast z pozwem o wypłatę spornej kwoty 350.000 zł, uposażeni zwrócili się do sądu. Wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 5 lutego 2014 r. zasądzono na rzecz Wnioskodawczyni i jej małżonka kwotę 350.000 zł, tytułem ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwego wypadku i wypadku komunikacyjnego oraz należnych odsetek. Wyrokiem z dnia 18 lutego 2015 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację "A" S.A..

Na wstępie zauważyć należy, że istotą sporu jest kwestia, do jakiego źródła przychodu zakwalifikować należało odsetki od zasądzonego odszkodowania i wynikająca z tej kolejna kwestia zwolnienia z opodatkowania odsetek ustawowych za zwłokę, które skarżąca otrzymała mocą tego samego wyroku, co odszkodowanie uznane przez organ za zwolnione z podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f.. Zdaniem skarżącej odsetki dzielą los odszkodowania, łącznie z którym zostały wypłacone i podlegają zwolnieniu z opodatkowania na podstawie wspomnianego art. 21 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f.. Zdaniem organu, odsetki te mają charakter uboczny względem świadczenia głównego i podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, jako przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f..

W ocenie sądu na aprobatę zasługuje stanowisko strony skarżącej. Podatniczka trafnie powołuje się na pogląd wyrażony w wyroku NSA z 17 stycznia 2014 r. w sprawie sygn.. II FSK 289/12, zgodnie z którym odsetki należy przypisać do tego samego źródła przychodów, co należność główną - a co za tym idzie, podlegają one opodatkowaniu w ten sam sposób. Odsetki mają charakter akcesoryjny, a ich byt prawny zależy od należności, z którą są związane. W niniejszej sprawie konieczność uiszczenia odsetek wynikała z przepisów kodeksu cywilnego, a odsetki przysługiwały za okres trwania postępowania sądowego. Związek odsetek z odszkodowaniem, a nawet z samym faktem prowadzenia postępowania sądowego, które doprowadziło do zasądzenia odszkodowania, jest zatem oczywisty. Trudno w tej sytuacji podzielić pogląd organu interpretującego o tym, że na gruncie prawa podatkowego, istnieje konieczność odrębnego potraktowania obu świadczeń.

W konsekwencji za błędne należy uznać - kluczowe dla oceny zaskarżonej interpretacji - stanowisko organu zgodnie, z którym wypłacone wraz z odszkodowaniem odsetki ustawowe za zwłokę, jako wywodzące się z odrębnej podstawy materialnoprawnej, należy rozpatrywać oddzielnie od kwoty odszkodowania, a co za tym idzie - podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f.. W ocenie sądu odsetki takie należy potraktować tak jak odszkodowanie, które jest dla nich świadczeniem głównym. W rozpatrywanej sprawie należało zatem zastosować do nich zwolnienie przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f..

Natomiast bezzasadny jest zarzut skarżącej, naruszenia przepisów art. 21 ust. 1 pkt 3b, pkt 3c ustawy, jak również braku uwzględnienia ich w zaskarżonej interpretacji.

W myśl art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Stosownie do art. 14b § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej, wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 i § 2 ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r.).

Z treści zacytowanych przepisów wynika bezsprzecznie, że ramy wydanej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego wyznaczają następujące czynniki: przedstawiony we wniosku stan faktyczny lub opis zdarzenia przyszłego, przepis materialnego prawa podatkowego, którego interpretacji wnioskujący wymaga oraz własne stanowisko w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). W konsekwencji zainteresowany wydaniem interpretacji indywidualnej jest zobligowany w sposób kompletny oraz nie budzący wątpliwości zaprezentować w składanym wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe, wskazać przepis materialnego prawa podatkowego którego interpretacji oczekuje oraz zawrzeć własne stanowisko w sprawie jego oceny prawnej. Organ wydający interpretację jest z kolei zobligowany dokonać oceny stanowiska przedstawionego we wniosku poprzez stwierdzenie jego prawidłowości lub też nieprawidłowości wraz z uzasadnieniem tej oceny.

Należy w tym miejscu podkreślić, że specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji polega na tym, że organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez podatnika oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ nie jest uprawniony do ingerencji w stan faktyczny zawarty we wniosku o jej wydanie, nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę.

W złożonym wniosku o wydanie interpretacji skarżąca wskazując jako przepisy mające być przedmiotem wykładni art. 21 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zadała pytanie: "Czy odsetki ustawowe zasądzone wyrokiem sądowym za zwłokę w wypłacie odszkodowania od "A" S.A. podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych"? Zajmując własne stanowisko stwierdziła m.in., że zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kwoty otrzymane z tytułu ubezpieczeń majątkowych i osobowych są wolne od podatku dochodowego. Reasumując, w ocenie skarżącej mając na uwadze akty prawne i orzeczenia NSA, odszkodowanie, na które składa się należność główna, jak i odsetki, będzie podlegało zwolnieniu od podatku dochodowego od osób fizycznych.

Kwestią do rozstrzygnięcia było zatem, czy odsetki, wypłacone skarżącej na mocy wyroku wraz z kwotą z tytułu ubezpieczenia, objęte są zwolnieniem od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z powyższym za bezpodstawny należy uznać zarzut niezgodności z prawem zaskarżonej interpretacji w zakresie błędnej wykładni art. 21 ust. 1 pkt 3b i 3c ustawy, ponieważ przepis ten nie był przedmiotem interpretacji. W tej też sytuacji organ nie mógł popełnić błędu wykładni ww. przepisów, ponieważ nie dokonywał interpretacji w tym zakresie i nie był też do tego zobowiązany.

Nie zasługują na uwzględnienie także zarzuty skarżącej, dotyczące naruszenia ogólnych zasad postępowania podatkowego zawartych w art. 120 oraz art. 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych i zasady materialnej prawdy obiektywnej. Postawione zarzuty opierają się głównie na twierdzeniu błędnej interpretacji art. 21 ust. 1 pkt 4 ustawy. Należy podkreślić, iż odmienność zaprezentowanego przez organ stanowiska w przedmiotowej sprawie, nie może stanowić o naruszeniu zasad wyrażonych w ww. przepisach.

Ponadto stosownie do treści art. 14h Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r., w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV.

Postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym, odrębnym, do którego nie mają bezpośrednio zastosowania inne (poza wskazanym w ustawie) przepisy Ordynacji podatkowej, w szczególności nie jest postępowaniem dowodowym, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego.

Organ wydający interpretację indywidualną nie może więc zbadać w sensie merytorycznym "sprawy podatkowej", wynikającej z przytoczonego we wniosku stanu faktycznego lecz jedynie pozytywnie lub negatywnie ocenić z przytoczeniem przepisów prawa podatkowego, czy stanowisko pytającego zawarte we wniosku odnoszące się do regulacji przepisów prawa podatkowego jest słuszne i znajduje oparcie w okolicznościach przedstawionego stanu faktycznego.

W postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej, nie znajdują więc zastosowania przepisy art. 122 Ordynacji podatkowej, co wynika z zacytowanego art. 14h tej ustawy, przez co naruszenie tego przepisu w takim postępowaniu nie jest możliwe. Stąd też argumenty skarżącej w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie.

Z uwagi na wskazaną na wstępie błędną interpretację przepisów prawa materialnego.

Sąd uchylił zaskarżoną interpretację na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.). O kosztach postępowania rozstrzygnięto w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a..

DSz