Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1098/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 11 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania tytułu rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej obejmującej kierowanie robotami budowlanymi bez ograniczeń postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej – A. R., kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem uiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Skarżąca – A. R., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, czyniąc to za pośrednictwem Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej "Komisja"), skargę na decyzje tego organu wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia owej skargi.

Postanowieniem z 26 sierpnia 2019 r. Sąd odrzucił wniosek Skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia skargi jako niedopuszczalny wskazując, że dotyczy on terminu, któremu, na dzień składania żądania, tj. 19 kwietnia 2019 r., nie uchybiła. Ze sprawy wynika wszak, że badane, zastępcze doręczenie decyzji Komisji w trybie art. 44 k.p.a. nie nastąpiło, w konsekwencji czego, na dzień 19 kwietnia 2019 r., nie rozpoczął biegu termin do wniesienia skargi na ową decyzję. Postanowienie to, wobec jego niezaskarżenia, jest prawomocne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej "p.p.s.a." skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga złożona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu.

W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, niewątpliwym jest, że skarżona decyzja nie została Skarżącej skutecznie doręczona, zatem wniesienie od niej skargi nastąpiło z uchybienie terminu, który nie rozpoczął biegu w dniu nadania skargi.

W świetle materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych nie ma podstaw do niespornego, jednoznacznego ustalenia, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 44 k.p.a. Komisja niezasadnie przyjęła, że przesyłka zawierająca jej decyzję została skutecznie Skarżącej doręczona w trybie zastępczym. Z koperty, w której przesłano ową decyzję, w żaden sposób nie wynika czy i kiedy powtórne awizo miało miejsce. Takie dane, tj. że nastąpiło ono 11 marca 2019 r., wynikają jedynie z wyjaśnień Poczty Polskiej SA udzielonych na zapytanie Skarżącej (k. 42 akt sądowych) oraz z załączonego do badanego wniosku wydruku ze strony Poczty Polskiej SA "śledzenie przesyłek-Tracking" (k. 14 akt sądowych).

Sąd zauważa, że przywołany wydruk ze strony Poczty Polskiej SA "śledzenie przesyłek-Tracking" nie posiada żadnej mocy dowodowej. Ma on jedynie charakter poglądowy, informacyjny. Nie stanowi w żadnym razie jednoznacznego potwierdzenia, że powtórna awizacja przesyłki była dokonana. W oparciu o ów wydruk nie można czynić ustaleń co do awizacji, kierowanej do Skarżącej, przesyłki zawierającej decyzję Komisji.

W kwestii wyjaśnień Poczty Polskiej SA zauważenia wymaga, że zgodnie z nimi nie ma możliwości bezspornego ustalenia stanu faktycznego awizowania badanej przesyłki i określenia wszystkich zdarzeń z tym związanych, gdyż - jak podano, nie prowadzi się żadnej ewidencji doręczanych zawiadomień, co utrudnia późniejszą ocenę prawidłowości postępowania listonoszy.

Sąd, mając na uwadze powyższe ustalenia, stwierdza, że badana korespondencja, zawierająca decyzję Komisji z [...] lutego 2019 r., w sposób nieprawidłowy została uznana za doręczoną. W sprawie nie ma pewności co do prawidłowości postępowania doręczyciela, co przekłada się na brak zaistnienia fikcji doręczenia, gdyż nienależycie udokumentowano przebieg czynności związanych z tym doręczeniem. Bez wątpienia z koperty zawierającej decyzję Komisji, nadanej na adres Skarżącej 26 lutego 2019 r., nie wynika czy i kiedy powtórnie zawiadomiono adresata o możliwości podjęcia przesyłki i gdzie, w którym Urzędzie.

W konsekwencji powyższych faktów Sąd skargę odrzucił, czyniąc to w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a.

W zakresie kosztów zwróconych Sąd działał na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.