Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 734/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 11 ust. 1 i 9, art. 71 ust. 1 pkt. 3, art. 77
journal: Dz.U. 2004 nr 173 poz 1807
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej
article: art. 83b ust. 2 pkt. 3c, art. 83b ust. 12
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt. 1 lit. a i c,. art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi P. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie zakazu prowadzenia stacji kontroli pojazdów; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Starosty Powiatowego w K. z dnia [...] 2010 r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie na rzecz skarżącego kwotę [...] zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ W.Batorowicz /-/ E.Brychcy


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2010 r. nr [...] Starosta [...] zakazał P. B., prowadzącemu działalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Burmistrza Ś. pod nr ewid. [...] jako [...], prowadzenia stacji kontroli pojazdów nr [...] (pkt 1) i skreślił P. B. z prowadzonego przez Starostę [...] rejestru działalności regulowanej - rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów. W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 83b ust. 2 lit. c ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) w związku z art. 71 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 i 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 ze zm).

W uzasadnieniu organ podał, iż ze zgromadzonych przez ten organ dokumentów wynika, iż z dniem [...] czerwca 2010 r. straciła ważność decyzja z dnia [...] 2005 r. nr [...] Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego poświadczająca, iż Stacja Kontroli Pojazdów P. B. posiada wyposażenie i warunki lokalowe zgodne z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań przez przedsiębiorców prowadzących okręgową stację kontroli pojazdów, które to decyzja była ważna 5 lat od daty jej wydania. P. B. nie przedstawił nowego poświadczenia spełnienia wyżej wymienionych warunków, o którym mowa w art. 83 ust. 3 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym, w związku z tym wszczęto w dniu [...] czerwca 2010 r. z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie skreślenia strony, jako przedsiębiorcy prowadzącego stację kontroli pojazdów i zawiadomiono o tym stronę. W wyniku kontroli przeprowadzonej na podstawie art. 83b ust. 1 powołanej ustawy, w ramach ustawowego nadzoru nad stacjami kontroli pojazdów, przez upoważnionych pracowników Wydziału Komunikacji i Dróg Starostwa Powiatowego, stwierdzono brak odpowiedniego aktualnego poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednimi do zakresu przeprowadzanych badań.

Organ wyjaśnił, iż z art. 83 ust. 3 pkt 5 powołanej ustawy wynika, iż stację kontroli pojazdów może prowadzić przedsiębiorca, który posiada wyżej wskazane poświadczenie. Ponadto podniósł, iż w toku kontroli stwierdzono, iż w przedmiotowej stacji kontroli pojazdów pomimo braku wymaganego poświadczenia wykonywane są badania techniczne pojazdów, co stanowi rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów.

Zarazem organ wyjaśnił, że w dniu [...] maja 2010 r. P. B. złożył wniosek do Transportowego Dozoru technicznego w Warszawie o wydanie poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów w [...], a w dniu [...] lipca 2010 r. do Starosty wpłynęło postanowienie z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] Dyrektora Transportowego Dozoru technicznego w Warszawie o zawieszeniu postępowania w sprawie wydania nowego poświadczenia, o którym wyżej mowa, do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ.

Zdaniem Starosty, wobec faktu, że strona nie posiada poświadczenia Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego w Warszawie o zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań i nie może prowadzić stacji kontroli pojazdów, a faktycznie wykonuje badania techniczne pojazdów, to jej zachowanie w tym zakresie stanowi rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów.

W odwołaniu od tej decyzji z dnia [...] 2010 r. P. B. zarzucił, iż Starosta nie wystąpił przed wydaniem decyzji o opinię Transportowego Dozoru technicznego w Warszawie, mimo że jego obowiązkiem było wyjaśnienie sprawy całości, a nie pochopne wydawanie decyzji.

W uzupełnieniu odwołania z dnia [...] sierpnia 2010 r., pełnomocnik strony przedstawił stan faktyczny sprawy i stwierdził, że trudno mówić o rażącym naruszeniu zasad prowadzenia przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej lub jego odpowiedzialności za powstały stan, w którym wykonuje on badania techniczne pojazdów bez ważnej decyzji poświadczającej spełnienie wymagań technicznych i lokalowych, skoro jeszcze przed terminem wygaśnięcia poprzedniego poświadczenia skierował do TDT w Warszawie wniosek o uzyskanie nowej decyzji na okres następnych 5 lat. Dodał również, iż nie zgodził się z odmową zajęcia się tym wnioskiem przez Dyrektora TDT, jaka wynika z postanowienia z dnia [...] czerwca 2010 r., od którego to rozstrzygnięcia strona odwołała się do Ministra Infrastruktury. Za naganne strona uznała pozbawienie jej przez organ prawa do prowadzenia działalności gospodarczej w sytuacji, w której organ ten wiedział, że toczy się postępowanie w przedmiocie wydania poświadczenia, a Dyrektor TDT w Warszawie zawiesił postępowanie do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przez Starostę. W ocenie strony jako przedsiębiorca dochowała ona wszystkich swoich obowiązków w celu uzyskania nowej decyzji poświadczającej zgodność warunków technicznych i lokalowych z wymaganiami, a z przyczyny całkowicie niezależnych od strony nie ma on w chwili obecnie ważnego dokumentu poświadczenia. Wobec tego po stronie przedsiębiorcy nie doszło do rażącego naruszenia zasad wykonywania działalności w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów, o którym mowa w art. 83b ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym ani nie zaszły inne okoliczności wymienione w art. 71 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lesznie, po rozpatrzeniu odwołania P. B., decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Kolegium podało między innymi, iż w dniu [...] czerwca 2010 r. straciła ważność, w związku z upływem 5 lat od daty jej wydania, decyzja Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] 2005 r. nr [...] poświadczająca, że Stacja Kontroli Pojazdów, prowadzona przez P. B. pod firmą [...] posiada wyposażenie i warunki lokalowe zgodne z wymogami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących okręgową stacje kontroli pojazdów. Posiadanie przez przedsiębiorcę, prowadzącego działalność gospodarczą w tym zakresie, przedmiotowego poświadczenia stanowi jedną z materialnych przesłanek wykonywania działalności regulowanej w tym zakresie, co wynika z art. 83 ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przeprowadzona na podstawie art. 83b ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym w ramach ustawowego nadzoru nad stacjami kontroli pojazdów kontrola z dnia [...] czerwca 2010 r. potwierdziła po stronie przedsiębiorcy brak posiadania aktualnego poświadczenia zgodności w wyposażenia i warunków lokalowych z wymogami odpowiednio do przeprowadzanych badań i wykazała, że tej stacji kontroli pojazdów pomimo braku przedmiotowego poświadczenia wykonywano badania techniczne pojazdów - w okresie do dnia [...] czerwca do [...] czerwca 2010 r. 120 badań technicznych.

Przybliżając treść złożonego odwołania Kolegium wskazało na przytoczenie przez stronę skarżącą szeregu okoliczności, które kształtowały sytuację prawną przedsiębiorcy i miały wpływ na jego postępowanie, między innymi złożenie w dniu [...] maja 2010 r. wniosku do Transportowego Dozoru Technicznego o przeprowadzenie kontroli stacji oraz wydanie stosownej decyzji w tym zakresie, zakup przez przedsiębiorcę uniwersalnego urządzenia rolkowego do badania hamulców umożliwiającego badanie motocykli, co było przyczyną wznowienia przez Dyrektora TDT postępowania w sprawie poprzedniego poświadczenia z dnia [...] 2005 r., złożenie wniosku doręczonego Dyrektorowi TDT w Warszawie w dniu [...] maja 2010 r., który dotyczył już stacji z zamontowanym nowym urządzeniem i poinformowanie o tym fakcie Starosty pismem z dnia [...] czerwca 2010 r., a pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. o fakcie złożenia wniosku do TDT w Warszawie o ponowne wydanie poświadczenia.

Kolegium zwróciło także uwagę na twierdzenie strony, że działania organów doprowadziły przedsiębiorcę do sytuacji bez wyjścia, bowiem Dyrektor TDT odmawia zajęcia się wnioskiem przedsiębiorcy z dnia [...] maja 2010 r. uzależniając wydanie nowego poświadczenia od wyniku przedmiotowego postępowania prowadzonego przez Starostę [...] w sprawie pozbawienia przedsiębiorcy prawa do prowadzenia stacji kontroli pojazdów (treść uzasadnienia postanowienia Dyrektora TDT z dnia [...] czerwca 2010 r. o zawieszeniu postępowania), a Starosta uzasadnia pozbawienie przedsiębiorcy prawa do prowadzenia działalności gospodarczej właśnie brakiem uzyskania ważnego poświadczenia wydanego przez Dyrektora TDT w Warszawie.

W rozważaniach prawnych Kolegium przywołało treść art. 83 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym i art. 83 ust. 3 pkt 1-5 powołanej ustawy i stwierdziło, że posiadanie przez przedsiębiorcę prowadzącego działalność regulowaną w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów (ust. 3 pkt 5). Powołując się na art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095) organ stwierdził, iż przepis ten zawiera zamknięty katalog przesłanek, których zaistnienie obliguje organ prowadzący rejestr działalności regulowanej do wydania decyzji o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności objętej wpisem, a powtórzenie tych przesłanek zawiera art. 83b ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Zdaniem Kolegium okoliczności sprawy wskazują jednoznacznie, iż przedsiębiorca swoim działaniem rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów. Naruszenie to nastąpiło poprzez prowadzenie działalności regulowanej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów w sytuacji, gdy nie dysponował ważnym poświadczeniem zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań, zatem prowadził działalność wbrew obowiązującym przepisom prawa. Fakt przeprowadzenia badań technicznych (w liczbie 120) pojazdów w okresie do [...] do [...] czerwca 2010 r. pomimo braku przedmiotowego poświadczenia wskazuje na prowadzenie działalności regulowanej w zakresie stacji kontroli pojazdów. Zdaniem Kolegium prowadzenia tego rodzaju działalności regulowanej pomimo braku wymaganego poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych, w żadnym wypadku nie może usankcjonować fakt złożenia przez przedsiębiorcę wniosku do Dyrektora TDT o wydanie przedmiotowego poświadczenia czy tez kierowanie monitów do tegoż organu o przyśpieszenie jego wydania.

Kolegium zarazem stwierdziło, iż dostrzega całą złożoność sprawy, która toczyła się i toczy dwutorowo, bowiem z jednej strony dotyczy ważności decyzji Dyrektora TDT poświadczającej zgodność wyposażenia i warunków lokalowych z dnia [...] 2005 r., a z drugiej zaskarżonej decyzji Starosty [...], jak i brak należytego działania po stronie organu wydającego przedmiotowe poświadczenie - Dyrektora TDT w Warszawie, "którego działania postawiły przedsiębiorcę w patowej sytuacji", a także daleko idące konsekwencje wynikające z zaskarżonej decyzji. Mimo to zdecydowanie stwierdziło, że po wygaśnięciu decyzji poświadczającej zgodność wyposażenia i warunków lokalowych z dnia [...] 2005 r. brak było możliwości prawnych po stronie przedsiębiorcy do dalszego wykonywania badań technicznych pojazdów. Tego stanowiska nie może w żaden sposób zmienić twierdzenie przedsiębiorcy, iż był zmuszony wykonywać przedmiotowe badania techniczne pojazdów mimo braku spełnienia wszystkich warunków do prowadzenia stacji kontroli pojazdów, bowiem ciążyły na nim wcześniejsze zobowiązania, oraz że kierował się wyłącznie chęcią ratowania firmy.

P. B. wniósł skargę na decyzję Kolegium z dnia [...] września 2010 r.

Zdaniem skarżącego Kolegium nie wzięło pod uwagę okoliczności sprawy, przede wszystkim tego, że spełnił wszystkie przesłanki ustawowe do uzyskania przedmiotowego poświadczenia Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego, bowiem złożył w tym celu wniosek na długo przed upływem terminu ważności poprzedniego poświadczenia, który to organ zwleka z wydaniem poświadczenia, a Starosta [...] nie próbuje rozwiązać sprawy i bezczynnie oczekuje na dokumenty TDT, których urząd ten z kolei nie wydaje. Skarżący podniósł, iż Kolegium nie wzięło pod uwagę zapisu art. 11 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, co wskazuje na brak należytego rozpatrzenia sprawy. Skarżący wyjaśnił, iż przeprowadził badania techniczne pojazdów w wyżej wskazanym okresie z uwagi na treść art. 11 ust. 9 powołanej ustawy. W jego ocenie w sprawie nie doszło do spełnienia przesłanek z art. 83b ust. 2 i 3 Prawa o ruchu drogowym, o których mowa w uzasadnieniu Kolegium. Dalej zauważył, iż kontrola przeprowadzona w dniu 25 maja 2010 r. przez Transportowy Dozór Techniczny nie wykazała żadnych uchybień czy błędów lub nawet drobnych niedociągnięć w wyposażeniu czy dokumentacji jego stacji kontroli pojazdów (protokół nr [...]). Ponadto na uzasadnienie stanowiska, iż to uchybienia Transportowego Dozoru Technicznego w Warszawie spowodowały, iż nie może uzyskać przedmiotowego poświadczenia. Zdaniem skarżącego to skuteczne działanie" tak Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego, jak i Starosty polegające na wzajemnym wyczekiwaniu podjęcia działań spowodowało, że pomimo złożenia w odpowiednim czasie wszystkich wymaganych dokumentów nie uzyskał przedmiotowego poświadczenia i zakazano mu prowadzenia działalności regulowanej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów. W jego ocenie Dyrektor zwleka z wydaniem poświadczenia bez uzasadnionej przyczyny (były do niego kierowane przez skarżącego prośby i ponaglenia), a Kolegium niejako przyznaje skarżącemu rację dostrzegając "brak należytego działania" po stronie Dyrektora TDT. Skarżący stwierdził, iż na gruncie ustawy swobodzie działalności gospodarczej działa całkowicie legalnie, bez żadnych zastrzeżeń, czego organy obydwu instancji nie wzięły pod uwagę. W jego ocenie już tylko na podstawie rezultatów kontroli z dnia [...] maja 2010 r., w której obok inspektora TDT uczestniczył przedstawiciel Starostwa Powiatowego w K., można było wydać stosowne dokumenty poświadczające spełnienie przez prowadzoną przez niego stację kontroli pojazdów wymogów technicznych i formalnych.

Skarżący wyraził także swoje zdezorientowanie sytuacją, w której spełnił wszystkie wymogi by legalnie prowadzić stację kontroli pojazdów, a urzędy go lekceważą i działają na jego szkodę.

Do skargi zostały dołączone dokumenty obrazujące działania podejmowane przez skarżącego przed Dyrektorem TDT w Warszawie i przed Starostą [...] w sprawie uzyskania przedmiotowego poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych jego stacji kontroli pojazdów.

W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Skargę odrębnym pismem wniósł także pełnomocnik skarżącego, który wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...]. W skardze zarzucono organowi naruszenie:

- przepisów prawa materialnego: art. 71 ust. 1 pkt 3 i art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w zw. z art. 83 ust. 3 i art. 83b ust. 2 pkt 33 lit. c ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez nieprawidłowe uznanie, ze przedsiębiorca naruszył warunki wymagane do wykonywania regulowanej działalności gospodarczej w sposób rażący; - art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym i art. 77 ust. 6 w zw. z art. 79 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wobec przeprowadzenia kontroli przedsiębiorcy z naruszeniem zasad określonych w powołanej ustawie, to jest niezawiadomienia go o zamiarze kontroli, co zdaniem skarżącego powoduje, ze ustalenia przeprowadzone w jej toku nie mogą stanowić dowodu w postępowaniu administracyjnym dotyczącym kontrolowanego przedsiębiorcy;

- przepisów mających bezpośredni wpływ na prawidłowość zapadłego rozstrzygnięcia: art. 77 § 1 i 2, art. 79 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa wobec błędnej oceny zebranego materiału dowodowego oraz niewzięcia pod uwagę materiału dowodowego przedstawionego przez stronę, w szczególności dowodów na okoliczności przedstawione w pismach procesowych pełnomocnika skarżącego, datowanych na 9 i 10 sierpnia 2010 r. oraz brak zawiadomienia przedsiębiorcy o terminie przeprowadzenia dowodu w postaci oględzin rejestru jego stacji kontroli pojazdów.

W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał na tożsamą normę prawną zawartą w art. 71 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej i art. 83b ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. W jego ocenie w sprawie nie zaszła przesłanka w postaci naruszenia w sposób rażący warunków wykonywania działalności regulowanej w postaci stacji kontroli pojazdów. Podniósł, iż w pismach procesowych z 9 i 10 sierpnia 2010 r. skierowanych do Kolegium została szczegółowo opisana sytuacja przedsiębiorcy, która doprowadziła do faktycznej niemożliwości uzyskania przez niego nowej decyzji poświadczającej zgodność wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów z przepisami prawa, a Kolegium w żaden sposób tych faktów nie zanegowało, ale jednocześnie nie wyciągnęło żadnych wniosków przedstawionych w tych pismach twierdzeń i dowodów. Skarżący stwierdził, iż złożył stosowny wniosek "o nowy odbiór" do Dyrektora TDT w dniu 14 maja 2010 r., na długo przed terminem wygaśnięcia poprzedniego poświadczenia (23 czerwca 2010 r.). Strona zwróciła uwagę na to, iż nadal Dyrektor TDT nie rozstrzygnął ostatecznie sprawy wydania poświadczenia warunków lokalowych i wyposażenia jego stacji kontroli pojazdów - Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. uchylił postanowienie Dyrektora TDT wydane w tej sprawie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Pełnomocnik ponownie zwrócił uwagę na "patową" sytuację, w której znalazł się skarżący jako przedsiębiorca., który dochował wszystkich swoich obowiązków przepisanych prawem w celu uzyskania nowej decyzji poświadczającej, a z przyczyn całkowicie od niego niezależnych nie uzyskał go do dnia [...] czerwca 2010 r. i nie posiada go obecnie.

Pełnomocnik zwrócił uwagę na treść art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, jako uzasadniający kontynuowanie badań technicznych pojazdów przez skarżącego po upływie 30 dni, w których oczekiwał na załatwienie sprawy w sposób pozytywny, wobec faktu że Dyrektor TDT nie załatwił sprawy w ustawowym terminie.

W ocenie skarżącej, nawet jeśli doszło do naruszenia prawa, to nie miało ono charakteru rażącego, bowiem to dopiero staranna, wnikliwa analiza prawna pozwala rozstrzygnąć do jakiego rodzaju naruszenia prawa doszło, której w sprawie zabrakło. Zachowanie skarżącego nie wskazywało na oczywiste, bezsporne, mające niewątpliwy charakter i dające się łatwo stwierdzić naruszenie prawa. Na uzasadnienie swojego stanowiska strona przywołała poglądy orzecznictwa co do znaczenia kontekstu i skutków naruszenia prawa dla oceny ma ono rażący charakter. W ocenie strony wobec braku zawinienia w uzyskaniu nowego poświadczenia wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów, wyposażenia jej w nowe urządzenie do badania motocykli w celu rzetelnego badania stanu technicznego takich pojazdów i dającego gwarancję ich bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Zdaniem strony nie można twierdzić, iż skarżący wykonując badania techniczne pojazdów bez poświadczenia Dyrektora TDT naraził kogokolwiek na niebezpieczeństwo. Podniósł, iż jedynym zarzutem Dyrektora TDT był brak odpowiedniego certyfikatu na urządzenie rolkowe; przedsiębiorca zakupił takie urządzenie, a mimo to nie mógł uzyskać przedmiotowego poświadczenia. Pełnomocnik zauważył, iż Starosta nie wskazał na to, że stacja kontroli pojazdów nie spełnia warunków technicznych, a jedynie odnosi się do braku uzyskania stosownego dokumentu w tym zakresie.

Za mające znaczenie w sprawie strona uznała także brak zawiadomienia przedsiębiorcy o kontroli, która odbyła się w dniu [...] czerwca 2010 r., a to właśnie w toku tej kontroli ujawniono, że pomiędzy [...] a [...] czerwca 2010 r. wykonano w tej stacji [...] badań technicznych. Faktu tego skarżący nie neguje, ale uważa że dowód ten nie powinien być stosowany w niniejszym postępowaniu wobec przekroczenia przez organ zasad określonych w art. 79 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Wobec tego, stosownie do treści art. 77 ust. 6 tej ustawy, dowody zebrane w toku niezgodnej z prawem kontroli, jeżeli miały istotny wpływ na jej wyniki (a zdaniem strony miały) nie mogą stanowić dowodu w żadnym postępowaniu administracyjnym. Ponadto wobec wszczęcia postępowania administracyjnego nie zawiadomiono przedsiębiorcy o terminie przeprowadzenia powyższego dowodu wbrew obowiązkowi z art. 79 § 1 kpa.

Do skargi pełnomocnika została dołączona kopia postanowienia Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2010 r. ([...]) uchylająca postanowienie Dyrektora TDT z dnia [...] czerwca 2010 r. ([...]) o zawieszeniu postępowania w sprawie wydania poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych dla stacji kontroli pojazdów mieszczącej się w miejscowości [...]. W piśmie procesowym skarżącego z dnia 2 listopada 2010 r. (duplika względem odpowiedzi organu na skargę) przedstawiono poglądy przemawiające za uznaniem, iż Starosta [...] nie wziął pod uwagę przyczyn braku przedmiotowego poświadczenia przez skarżącego i sposobu działania Dyrektora TDT [opóźnienia w załatwieniu sprawy], jak również iż organy obydwu instancji nie wzięły pod uwagę, że "te instytucje dysponowały kompletem dokumentów".

Na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2011 r. skarżący i jego pełnomocnik podtrzymali stanowisko zawarte w pismach procesowych, pełnomocnik złożył spis kosztów, o zasądzenie których wnosi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

W świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności prawem materialnym i przepisami procesowymi. Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję, Sąd stwierdził naruszenie procedury administracyjnej oraz prawa materialnego poprzez wadliwą jego interpretację, jak również pominięcie (niezastosowanie) istotnego przepisu prawa materialnego w sprawie.

Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne znaczenie ma prawidłowe określenie jej zakresu przedmiotowego, bowiem jak wynika z akt sprawy jej przedmiotem jest orzeczenie o zakazie prowadzenia przez skarżącego stacji kontroli pojazdów, przy jednoczesnym skreśleniu tego przedsiębiorcy z rejestru działalności regulowanej, jako prowadzącego stację kontroli pojazdów. Nie stanowi bezpośrednio przedmiotu kontroli działanie Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego w Warszawie w zakresie reakcji na wniosek skarżącego z maja 2010 r. w przedmiocie wydania poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów, niemniej jednak okoliczności dotyczące załatwienia tego wniosku rzutowały na ocenę, czy w sprawie zaszły przesłanki do orzeczenia o zakazie prowadzenia przez skarżącego stacji kontroli pojazdów, przy jednoczesnym skreśleniu tego przedsiębiorcy z rejestru działalności regulowanej.

Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia w sprawie, której przedmiot wyżej został oznaczony jest regulację zawarta w art. 83b ust. 2 pkt 3 lit. c ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którą w ramach wykonywanego nadzoru nad stacjami kontroli pojazdów starosta wydaje decyzję o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę stacji kontroli pojazdów, skreślając przedsiębiorcę z rejestru działalności regulowanej, jeżeli przedsiębiorca rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów.

Art. 83 ust. 2 powołanej ustawy wskazuje, iż działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.) i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów.

Warunki konieczne dla prowadzenia przez konkretny podmiot stacji kontroli pojazdów zostały określone w art. 83 ust. 3 pkt 1 - 6 przywołanej ustawy, zgodnie z którym przedsiębiorca powinien: 1) posiadać siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2) nie być przedsiębiorcą, w stosunku do którego otwarto likwidację lub ogłoszono upadłość; 3) nie być prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko dokumentom - dotyczy osoby fizycznej lub członków organów osoby prawnej; 4) posiadać wyposażenie kontrolno-pomiarowe oraz warunki lokalowe gwarantujące wykonywanie odpowiedniego zakresu badań technicznych pojazdów zgodnie ze szczegółowymi warunkami przeprowadzania tych badań; 5) posiadać poświadczenie zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów; 6) zatrudniać uprawnionych diagnostów.

Poświadczenie, o którym mowa w ust. 3 pkt 5, wydaje za opłatą, w drodze decyzji, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, po dokonaniu sprawdzenia stacji kontroli pojazdów. Poświadczenie zachowuje ważność do czasu zmiany stanu faktycznego, dla którego zostało wydane, nie dłużej niż przez 5 lat od daty jego wydania (art. 83 ust. 4).

Interpretacja przywołanych wyżej przepisów prawnych pozwala określić zakres wymagań niezbędnych dla zgodnego z prawem prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie stacji kontroli pojazdów, których zarazem naruszenie - ale tylko w stopniu rażącym - zgodnie z przywołaną wyżej regulacją zawartą w art. 83 b ust. 2 pkt 3c ustawy Prawo o ruchu drogowym, skutkuje wydaniem decyzji o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę stacji kontroli pojazdów i skreśleniem przedsiębiorcy z rejestru działalności regulowanej. Określona w ten sposób konstrukcja prawna, odnosząca się do przypadków pozbawienia przedsiębiorcy możliwości prowadzenia działalności gospodarczej w omawianym zakresie nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Analiza uzasadnień decyzji wydanych w niniejszej sprawie w powiązaniu z aktami sprawy nie wskazuje na takie naruszenie przez skarżącego wymagań tę działalność warunkujących, iżby należało przypisać przedsiębiorcy rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów. W ocenie Sądu można w zasadzie stwierdzić, że organ I instancji przeprowadził kontrolę przedsiębiorcy, o której mowa w art. 83b ust. 2 powołanej ustawy, pod z góry założoną tezę o podstawie do orzeczenia zakazu prowadzenia stacji kontroli pojazdów i skreślenia przedsiębiorcy z rejestru działalności regulowanej.

W przeciwieństwie do regulacji z art. 104 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, który wprost definiuje rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców (w zasadzie każde naruszenie w tym zakresie zostało przez ustawodawcę uznane za kwalifikowane, a nazwanie naruszeń rażącymi ma charakter generalny - por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 września 2010 r. sygn. akt III SA/łd 107/10, dostępne bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.gov.pl) w art. 83b powołanej ustawy definicji takiej nie zamieszczono. O ile zatem w odniesieniu do naruszeń z art. 104 tej ustawy organ nie może w konkretnym przypadku, wbrew zapisom ustawy, oceniać czy stwierdzone naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców należy uznać za mniej czy bardziej znaczące, to w odniesieniu do naruszeń warunków prowadzenia stacji kontroli pojazdów winien każdorazowo w okolicznościach danej sprawy rozstrzygnąć co do wagi stwierdzonych naruszeń. Jest to tym bardziej istotne, że z uwagi na skutek stwierdzenia rażącego naruszenia warunków wykonywania tego rodzaju działalności regulowanej należy przyjąć, iż organ prowadzący rejestr działalności regulowanej (rejestr przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów) powinien każdorazowo rozważyć, uwzględniając już zaistniałe skutki naruszenia oraz skutki mogące wystąpić w przyszłości, czy cele regulacji nakładających na przedsiębiorcę wymóg spełnienia warunków szczególnych (materialnych przesłanek wykonywania działalności regulowanej) nie będą mogły zostać osiągnięte także wtedy, gdy przedsiębiorcy umożliwi się usunięcie stwierdzonego naruszenia w wyznaczonym terminie. Taką postawę organu winny determinować zasady proporcjonalności i wolności gospodarczej (vide: M. Brożyna, M. Chudzik, K. Kohutek, J. Molis, S. Szuster komentarz do art. 71 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, Komentarz LEX 2005).

Tutejszy Sąd zgadza się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 11 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/Bd 922/06 (dostępne w bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), iż należy także odróżniać kwestię dopuszczalności prowadzenia działalności gospodarczej w tej dziedzinie od kwestii dysponowania odpowiednimi dokumentami poświadczającymi spełnienie przez przedsiębiorcę warunków prawem określonych.

Niekwestionowanymi przez strony faktami są następujące istotne okoliczności.

Utrata ważności z dniem [...] czerwca 2010 r., w związku z upływem 5 lat od daty jej wydania, decyzji Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] 2005 r. nr [...] poświadczającej, że prowadzona przez skarżącego Stacja Kontroli Pojazdów [...] posiada wyposażenie i warunki lokalowe zgodne z wymogami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących okręgową stacje kontroli pojazdów.

Przeprowadzenie w okresie od [...] czerwca do [...] czerwca 2010 r. [...] badań technicznych w stacji kontroli pojazdów prowadzonej przez skarżącego.

Uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 lipca 2010 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 828/10 decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2010 r. znak [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i odmowy wydania poświadczenia wyposażenia i warunków lokalowych dla stacji kontroli pojazdów we wznowionym postępowaniu i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] 2009r. (nr [...]), którą organ I instancji uchylił we wznowionym postępowaniu decyzję własną z dnia [...] 2005 r. (nr [...]) poświadczającą spełnianie wymagań posiadanego wyposażenia i warunków lokalowych okręgowej stacji kontroli pojazdów, prowadzonej przez P. B. [...] i odmówił wydania poświadczenia w powyższym zakresie.

Złożenie najpóźniej w dniu [...] maja 2010 r. (twierdzenia przedstawione w pismach pełnomocnika skarżącego w postępowaniu administracyjnym i w skardze oraz w postanowieniu Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] 2010 r. nr [...]; z pisma Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] lipca 2010 r. oraz z pism skarżącego skierowanych w postępowaniu administracyjnym do organów - z dnia [...] czerwca i [...] października 2010 r. - wynika, iż wniosek został złożony w dniu [...] kwietnia 2010 r.) przez skarżącego wniosku do Transportowego Dozoru Technicznego o przeprowadzenie kontroli stacji oraz wydanie stosownej decyzji w tym zakresie.

Zakup przez przedsiębiorcę w maju 2010 r. uniwersalnego urządzenia rolkowego do badania hamulców umożliwiającego badanie motocykli z certyfikatem zgodności i następnie jego wymiana (zamontowanie od dnia [...] czerwca 2010 r.) w stacji kontroli pojazdów.

Przeprowadzenie w dniu [...] maja 2010 r. (protokół nr [...] kontroli stacji prowadzonej przez skarżącego w pełnym zakresie, o którym mowa w art. 83b ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, w tym w zakresie zgodności stacji z wymaganiami, o których mowa w art. 83 ust. 3, również co do wyposażenia i warunków lokalowych stacji. Kontrolę tę przeprowadzili pracownik Transportowego Dozoru Technicznego Oddział Terenowy w P. wraz z pracownikiem Wydziału komunikacji i Dróg Starostwa Powiatowego w K.

Brak załatwienia przez Dyrektora TDT, pomimo monitów skarżącego, sprawy o wydanie poświadczenia zgodności - skarżący podniósł, iż kontrola z dnia [...] maja 2010 r. nie wykazała żadnych uchybień czy błędów lub nawet drobnych niedociągnięć w wyposażeniu czy dokumentacji jego stacji kontroli pojazdów (protokół nr [...]); twierdzeniu temu organ odwoławczy nie zaprzeczył - i zawieszenie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. ([...]) na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa postępowania w sprawie wydania poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych dla stacji kontroli pojazdów prowadzonej przez skarżącego z uwagi na prowadzenie wobec skarżącego postępowania w sprawie orzeczenia zakazu prowadzenia stacji kontroli pojazdów i skreślenia z rejestru działalności regulowanej.

Uchylenie powyższego postanowienia przez Ministra Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. ([...]) z argumentacją, iż w sprawie brak podstaw do uznania wyników postępowania prowadzonego przez Starostę [...] za zagadnienie wstępne wymagające uprzedniego rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa.

Wszczęcie przez Starostę [...] w dniu [...] czerwca 2010 r.([...]) z urzędu postępowania w sprawie skreślenia z rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów.

Przeprowadzenie w dniu [...] czerwca 2010 r. na podstawie art. 83b ust. 12 ustawy prawo o ruchu drogowym - bez zawiadomienia o zamiarze przeprowadzenia kontroli - kontroli stacji kontroli pojazdów prowadzonej przez skarżącego w zakresie sprawdzenia prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów.

Przy tak kształtującym się stanie faktycznym Starosta [...] nie przeprowadził w sposób wszechstronny postępowania dowodowego w celu ustalenia i rozważenia realiów sprawy, to jest całokształtu okoliczności istotnych dla jej prawidłowego rozstrzygnięcia. W szczególności w uzasadnieniu poprzestał jedynie na powołaniu się na zawieszenie postępowania przez Dyrektora TDT w sprawie o wydanie poświadczenia zgodności, a nie rozważył, jakie wnioski wynikają z takiej postawy i działań procesowych Dyrektora TDT. W ten sposób akcentując te okoliczności, które mogły potwierdzać tezę o rażącym naruszeniu przez skarżącego warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów, zarazem całkowicie pominął te, które przemawiały za wnioskiem przeciwnym. W konsekwencji załatwił sprawę w znaczeniu formalnym, ale ocenę co do rażącego naruszania prawa oderwał od realiów konkretnej rozstrzyganej sprawy, które w istotnej części pominął, czym naruszył zasad postępowania administracyjnego wyrażone w art. 7 i 8 kpa oraz przepisy art. 77 § 1 i art. 80 kpa.

Organ odwoławczy wprawdzie dostrzegł złożoność sytuacji, a tym samym zwrócił uwagę na okoliczności pominięte przez organ I instancji, jednakże wadliwie uznał je za nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Tym samym błędy organu I instancji utrwalił. Obydwa organy zaś całkowicie pominęły brzmienie art. 11 ust. 1 i ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, które miały istotne znaczenie dla oceny czy fakt nieposiadania przez skarżącego przedsiębiorcę aktualnego poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych i stwierdzony fakt wykonania 120 badań technicznych pojazdów pomimo braku przedmiotowego poświadczenia w tej konkretnej sprawie wskazują na rażące naruszenie warunków wykonywania działalności regulowanej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów.

W niniejszej sprawie do podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie stacji kontroli pojazdów nie sposób zastosować regulacji zawartej w art. 83b ust. 2 pkt 3 lit. c ustawy Prawo o ruchu drogowym, skutkującej wydaniem decyzji o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę stacji kontroli pojazdów i skreśleniem przedsiębiorcy z rejestru działalności regulowanej, w sposób abstrahujący od określonych realiów sprawy. Tymczasem organ I instancji realia te w zasadzie całkowicie pominął, zaś organ odwoławczy wprawdzie dostrzegł "całą złożoność sprawy, która toczyła się i toczy dwutorowo", uznał brak należytego działania po stronie organu wydającego przedmiotowe poświadczenie - Dyrektora TDT w Warszawie, "którego działania postawiły przedsiębiorcę w patowej sytuacji", jednakże nie uznał tych okoliczności za istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Kategoryczne stwierdzenie Kolegium, iż po wygaśnięciu decyzji poświadczającej zgodność wyposażenia i warunków lokalowych z dnia [...] 2005 r. brak było możliwości prawnych po stronie przedsiębiorcy do dalszego wykonywania badań technicznych pojazdów i takiego wniosku nie mogło w żaden sposób zmienić twierdzenie przedsiębiorcy, że był zmuszony (z przyczyn ekonomicznych) wykonywać przedmiotowe badania techniczne pojazdów mimo braku spełnienia wszystkich warunków do prowadzenia stacji kontroli pojazdów, nie prowadzi wprost do tezy, że skarżący rażąco naruszył warunki prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów.

Zdaniem Sądu ocena, czy Starosta [...] prawidłowo, bez zawiadomienia przedsiębiorcy, przeprowadził kontrolę w dniu [...] czerwca 2010 r. stacji kontroli pojazdów w zakresie prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów, o której mowa w art. 83b ust. 2 pkt b ustawy Prawo o ruchu drogowym, nie jest dla sprawy decydujące. Poprzestać należy na stwierdzeniu, że w wyniku przeprowadzenia tej kontroli ustalono wcześniej znany organowi fakt, jak wynika z uzasadnienia decyzji organu I instancji, iż skarżący nie przedstawił nowego poświadczenia spełnienia wyżej wymienionych warunków, o którym mowa w art. 83 ust. 3 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym, i to właśnie w związku z tym znanym wcześniej organowi faktem wszczęto w dniu [...] czerwca 2010 r. z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie skreślenia strony, jako przedsiębiorcy prowadzącego stację kontroli pojazdów. Ponadto nie tyle skontrolowano prawidłowość wykonanych badań technicznych, ile stwierdzono sam fakt ich wykonania bez posiadania przez stronę nowego poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów. Protokół kontroli wskazuje zatem, iż została ona przeprowadzona w zakresie mieszanym, to jest objęła również zakres, o którym mowa w art. 83b ust. 2 pkt 1 lit. a, w tym zgodność stacji z wymaganiami określonymi w art. 83 ust. 3. Formalnie brak zawiadomienia przedsiębiorcy o zamiarze przeprowadzenia kontroli jest dopuszczalny, bowiem do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (art. 83c ustawy prawo o ruchu drogowym). Art. 77 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej stanowi, iż w zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale stosuje się przepisy ustaw szczególnych (ust. 2) zaś dowody przeprowadzone w toku kontroli przez organ kontroli z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, jeżeli miały istotny wpływ na wyniki kontroli, nie mogą stanowić dowodu w żadnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym, karnym lub karno-skarbowym dotyczącym kontrolowanego przedsiębiorcy (ust. 6). Z kolei w art. 79 w ust. 2 przewiduje sytuacje, w których zawiadomienia o kontroli nie dokonuje się, w tym przesłankę z art. 79 ust. 2 pkt 2, na którą powołał się organ I instancji w pouczeniu do upoważnienia do przeprowadzenia kontroli z dnia [...] czerwca 2010 r., to jest gdy przeprowadzenie kontroli jest niezbędne dla przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa lub wykroczenia, przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego lub zabezpieczenia dowodów jego popełnienia. Faktem jest, iż skarżącemu przedstawiono zarzut popełnienia czynu z art. 97 kodeksu wykroczeń w zw. z art. 83 ust. 3 pkt 5 prawa o ruchu drogowym, do którego popełnienia skarżący nie przyznał się (protokół przesłuchania z dnia [...] lipca 2010 r. w sprawie [...] prowadzonej przez komendę Powiatową Policji w K.).

Niezależnie od tych okoliczności, fakt że skarżący nie posiadał nowego poświadczenia zgodności był znany organowi już przed wszczęciem kontroli, z kolei trudno uznać, w jaki sposób na wyniki kontroli co do faktu wykonania w okresie od [...] czerwca do [...] czerwca 2010 r. 120 badań technicznych w stacji kontroli pojazdów prowadzonej przez skarżącego wpłynęłoby uprzedzenie go o kontroli. Z pewnością w tym wypadku o sytuację, w której skarżący zawiadomiony o kontroli, mógłby tych badań w ogóle nie wykonywał bądź wykonać ich mniej. Trudno przecież założyć, iż wykonałby badania bez odnotowania tego faktu w prowadzonej dokumentacji. Przyjmując założenie, iż skarżący w swoim przeświadczeniu zgodnie z prawem wykonywał badania techniczne pojazdów po [...] czerwca 2010 r., uznać należy, iż okoliczność taka zostałaby stwierdzona niezależnie od faktu, czy strona była zawiadomiona o kontroli. Ponadto, jak przyznał sam skarżący w odwołaniu i skardze, nie kwestionuje on ustaleń w tym zakresie.

Istotne dla rozstrzygnięcia jest to, że w sytuacji, w której skarżący z odpowiednim wyprzedzeniem podjął starania o uzyskanie nowego poświadczenia zgodności przed upływem ważności poświadczenia z 2005 r., organ właściwy do wydania poświadczenia, to jest Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego bez przedstawienia stronie, pomimo monitów z jej strony, stanowiska w tym względzie (przyczyn, dla których nie załatwił sprawy w terminie, o którym mowa w art. 35 kpa) nie orzekł w żaden sposób w sprawie. Skoro jedynym działaniem Dyrektora TDT w tym względzie było bezzasadne (postanowienie to zostało uchylone w toku kontroli instancyjnej) zawieszenie postępowania wskutek pozyskania wiadomości o wszczęciu przez Starostę [...] w dniu [...] czerwca 2010 r. postępowania w przedmiocie orzeczenia zakazu prowadzenia przez przedsiębiorcę stacji kontroli pojazdów i skreślenia z rejestru działalności regulowanej, tym samym istotnie skarżący został postawiony w sytuacji tzw. błędnego koła. A to z tej przyczyny, że właśnie brak przedmiotowego poświadczenia spowodował, iż Starosta [...] wszczął postępowanie w przedmiocie orzeczenia zakazu prowadzenia działalności regulowanej.

Ponadto organy całkowicie pominęły znaczenie przepisów art. 11 ust. 1 i - w szczególności - ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oceniając fakt wykonania przez skarżącego badań technicznych pojazdów pomimo braku wymaganego poświadczenia zgodności. Otóż przedmiotowy przepis w ust. 1 stanowi, iż właściwy organ jest obowiązany do załatwiania spraw przedsiębiorców bez zbędnej zwłoki, co w istocie stanowi powtórzenie ogólnej zasady szybkości postępowania wyrażonej w Kodeksie postępowania administracyjnego, wprowadzając ograniczenia co do możliwości przedłużenia terminu rozpatrzenia wniosku i obowiązek (ust. 7 stanowi, iż termin rozpatrzenia wniosku może zostać przedłużony dodatkowo tylko jeden raz, a przedłużenie terminu rozpatrzenia wniosku nie może przekroczyć dwóch miesięcy; ust. 8 stanowi, iż właściwy organ ma obowiązek poinformować o przedłużeniu terminu przed upływem terminu rozpatrzenia wniosku określonego w potwierdzeniu przyjęcia wniosku). Z kolei ust. 9, obowiązujący od dnia 10 kwietnia 2010 r. (zmiana wprowadzona ustawą Dz.U. z 2010 r. Nr 476, poz. 278 - źródło LEX) stanowi, iż jeżeli organ nie rozpatrzy wniosku w terminie, uznaje się, że wydał rozstrzygnięcie zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy, chyba że przepisy ustaw odrębnych ze względu na nadrzędny interes publiczny stanowią inaczej. W takiej sytuacji trudno postawić skarżącemu zarzut rażącego naruszenia warunków prowadzenia działalności regulowanej wskutek wykonania badań technicznych w takiej sytuacji. Dodać należy, iż pomiędzy złożeniem wniosku do Dyrektora TDT (w dniu [...] maja 2010 r.) a rozpoczęciem wykonywania badań technicznych pojazdów bez ważnego poświadczenia zgodności minął miesięczny okres, o którym mowa w art. 35 § 3 kpa, zaś okoliczności sprawy nie wskazują na to, że właściwy organ powiadomił go o tym, że sprawa ma szczególnie skomplikowany charakter, co wydłużyłoby termin załatwienia sprawy do dwóch miesięcy. Istotnie, mając na uwadze wyniki kontroli wyposażenia technicznego i warunków lokalowych przeprowadzonej przez niego stacji kontroli pojazdów, co miało miejsce w dniu [...] maja 2010 r., mógł założyć, iż organ wydał rozstrzygnięcie zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy, nawet jeżeli faktycznie wydanie wnioskowanego poświadczenia nie miało miejsca.

Reasumując stwierdzić należy, iż w ustalonych okolicznościach sprawy nie było podstaw do uznania, że skarżący prowadząc stację kontroli pojazdów rażąco naruszył warunki prowadzenia działalności regulowanej w tym zakresie w rozumieniu art. 83b ust. ust. 2 pkt 3 lit. c ustawy Prawo o ruchu drogowym, jak i w rozumieniu art. 71 ust. pkt 3 ustawy o swobodzie prowadzenia działalności gospodarczej, co uzasadniałoby wydanie decyzji o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności objętej wpisem do rejestru działalności regulowanej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że organy administracji publicznej obu instancji, rozpoznając niniejszą sprawę, naruszyły przepisy prawa materialnego błędnie stosując w sprawie art. 83b ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy Prawo o ruchu drogowym i art. 71 ust. 1 pkt 3 ustawy o swobodzie prowadzenia działalności gospodarczej, a także pomijając treść art. 11 ust. 1 i ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Ponadto naruszenie wyżej przywołanych przepisy prawa procesowego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji w niniejszej sprawie konieczne okazało się wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji wydanych w obydwu instancjach.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w pkt I sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 powołanej ustawy, mając na uwadze wysokość poniesionych przez stronę kosztów sądowych oraz uwzględniając treść wniosku co do kosztów zastępstwa procesowego i spis wydatków (pkt II). Co do wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 tej ustawy (pkt III).

/-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ W. Batorowicz /-/E. Brychcy