Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3070/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 60 ust. 1 i 2, art. 53 ust. 1 pkt 7
journal: Dz.U. 2011 nr 264 poz 1573
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity
article: art. 141 par. 4, art. 145 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak /spr./ Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia NSA Maciej Dybowski Protokolant asystent sędziego Katarzyna Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 1122/13 w sprawie ze skargi T. G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 września 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1122/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...].

W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne:

W dniu 17 maja 2012 r. T. G. wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie jej mężowi - obywatelowi Federacji Rosyjskiej E. G. - zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. Wojewoda [...] odmówił cudzoziemcowi – E. G. - udzielenia zezwolenia na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła wnioskodawczyni T. G..

Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w części D wniosku świadomie podano nieprawdę w kwestii aktualnego i zamierzonego pobytu E. G. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w [...] przy ul. [...], co ma istotny wpływ na ustalenia w kwestii ponoszonych przez stronę kosztów zamieszkania i eksploatacji lokalu (art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 ze zm., zwanej dalej: "ustawa o cudzoziemcach" w zw. z art. 53b ust. 5 i 5a ustawy o cudzoziemcach), wskutek czego zaszła przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a oraz lit. b ustawy o cudzoziemcach (świadome usiłowanie wprowadzenia organu w błąd). W części E wniosku świadomie podano nieprawdę w kwestii aktualnego miejsca zamieszkania T. G. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w [...] przy ul. [...]. Organ wskazał także, że E. G. od dnia 5 lipca 2010 r. do dnia 25 czerwca 2012 r. przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jedynie 45 dni, co uzasadnia przyjęcie stanowiska, że jego centrum życiowe znajdowało się w Federacji Rosyjskiej i prowadzi do odmowy udzielenia zezwolenia na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o cudzoziemcach.

W ocenie organu nie udokumentowano nadto spełnienia przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, ponieważ we wniosku podano, że źródłem utrzymania dla E. G. jest dochód żony (wnioskodawczyni) w wysokości 597 zł netto miesięcznie oraz zgromadzone oszczędności w wysokości 32.842,22 USD. Za źródło stałego i regularnego dochodu nie można jednak uznać zgromadzonych oszczędności, zaś same dochody żony cudzoziemca nie pozwalają na pokrycie kosztów utrzymania się w Rzeczypospolitej Polskiej trzyosobowej rodziny (małżonków ze studiującym synem).

T. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję organu odwoławczego wskazując m. in., że organy nie odróżniły miejsca zamieszkania związanego z lokalem, do którego strona ma tytuł prawny od miejsca pobytu, które może być związane z lokalem, do którego strona nie musi mieć żadnego tytułu do przebywania w nim. Miejsce zamieszkania wnioskodawczyni i jej syna zostało wskazane we wniosku i nie ma na nie wpływu czasowe przebywanie w charakterze pobytu grzecznościowego w lokalu przy ul. [...] w [...].

W ocenie skarżącej o tym, że organ administracji zaniedbał zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego świadczy fakt niemożności potwierdzenia przez Straż Graniczną podanych we wniosku wjazdów i wyjazdów E. G. z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na posługiwanie się uproszczonym systemem, który nie zawsze odzwierciedla rzeczywisty stan rzeczy.

Niezasadnie także nie uwzględniono faktu zgromadzonych na koncie bankowym oszczędności, co wydaje się być wskazane do ustalenia, czy wnioskodawczyni ma środki na utrzymanie swoje, męża i syna oraz nie wzięto pod uwagę, że po zamieszkaniu E. G. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jego dość znaczne środki finansowe będą do dyspozycji w Polsce.

W piśmie z dnia 18 września 2013 r. strona skarżąca zwróciła uwagę na przeprowadzenie dowodu z przesłuchań świadków L. J. i H. O. z naruszeniem art. 89 § 2 w zw. z art. 79 i art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej: "K.p.a."

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

W motywach wyroku uwzględniającego skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że zgodnie z art. 60 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się na wniosek cudzoziemca, to znaczy osoby ubiegającej się o udzielenie tego zezwolenia. W niniejszej sprawie osobą ubiegającą się o zezwolenie jest E. G., lecz wniosek został złożony przez jego małżonkę T. G., która nie legitymowała się stosownym pełnomocnictwem do reprezentowania męża w postępowaniu administracyjnym w tej sprawie. Zdaniem Sądu pełnomocnictwo takie było konieczne, gdyż udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie jest sprawą mniejszej wagi, stąd nie ma podstaw do stosowania przez organy administracji publicznej art. 33 § 4 K.p.a. stanowiącego, że w tego typu sprawach (mniejszej wagi) organ administracji publicznej może nie żądać pełnomocnictwa, jeśli pełnomocnikiem jest członek najbliższej rodziny lub domownik strony, a nie ma wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania w imieniu strony. W ocenie Sądu powyższe okoliczności stanowią o naruszeniu przez orzekające w sprawie organy administracji publicznej art. 60 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, co skutkuje uchyleniem ich decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., gdyż naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.

W skardze kasacyjnej Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej: “P.p.s.a."), podniósł zarzuty:

I. naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 z późn. zm.) w zw. z art. 60 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez:

1. błędne zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., a w konsekwencji uchylenie zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...], które to błędne zastosowanie tego przepisu stanowiło skutek:

a) błędnej oceny Sądu I instancji, że organy administracji obu instancji naruszyły art. 60 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez załatwienie sprawy administracyjnej z wniosku osoby nieumocowanej do reprezentowania E. G., tj. jego żony, T. G., podczas gdy przepis ten nie miał w sprawie zastosowania;

a jednocześnie

b) błędnego pominięcia przez Sąd I instancji przepisu art. 60 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, mającego w tej sprawie zastosowanie, i zgodnie z którym zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 7 tej ustawy, udziela się na wniosek cudzoziemca zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w art. 54 tej ustawy, tj. cudzoziemca, do którego dołącza - jako członek rodziny - cudzoziemiec ubiegający się o to zezwolenie, albowiem w tej sprawie podstawę żądania udzielenia tego zezwolenia stanowiła okoliczność odpowiadająca podstawie z art. 53 ust. 1 pkt 7 tej ustawy, zaś osobą, do której miałby dołączyć E. G., jest właśnie jego żona T. G.;

2. brak jasnego wskazania w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji, czy rzekomo naruszony przez organy art. 60 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach stanowi przepis prawa materialnego, jak też czy został w tej sprawie naruszony inny przepis prawa, który można kwalifikować jako przepis prawa materialnego;

jak również - z ostrożności procesowej:

II. naruszenia prawa materialnego, tj. art. 60 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach - odczytywanego prawdopodobnie przez Sąd I instancji jako przepis prawa materialnego - poprzez jego błędne zastosowanie, tj. błędne przypisanie jego naruszenia organom administracji, polegające na błędnym przyjęciu, że w niniejszej sprawie z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony mógł wystąpić wyłącznie E. G., co zaś skutkowało błędną oceną, że w niniejszej sprawie wniosek inicjujący postępowanie został złożony przez osobę nieumocowaną do jego reprezentowania, tj. T. G., podczas gdy w sprawie miał zastosowanie inny przepis prawa, tj. art. 60 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, który został przez Sąd I instancji błędnie pominięty, a zgodnie z którym zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 7 tej ustawy, udziela się na wniosek cudzoziemca zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w art. 54 tej ustawy, tj. cudzoziemca, do którego dołącza - jako członek rodziny - cudzoziemiec ubiegający się o to zezwolenie.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że ogólna zasada zawarta w art. 60 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, doznaje istotnego wyjątku w sytuacji, gdy podstawa żądania udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony odpowiada okoliczności stypizowanej w art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który jako członek rodziny cudzoziemca, o którym mowa w art. 54, przybywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przebywa na tym terytorium w celu połączenia z rodziną. Do zainicjowania przedmiotowego postępowania właściwy był zatem tryb określony w art. 60 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, który został zachowany. Wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony dla obywatela Federacji Rosyjskiej – E. G., został bowiem złożony przez jego żonę T. G., do której E. G. miał dołączyć na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, realizując w ten sposób prawo do łączenia rodzin. Skarżąca miała w tym postępowaniu samoistną podstawę do występowania w imieniu męża, który w następstwie postępowania mógłby zostać beneficjentem zezwolenia (gdyby zostały spełnione wszystkie wymogi pozytywne i brak było przesłanek negatywnych). Dlatego też do jej umocowania do działania w imieniu męża - wbrew stanowisku Sądu I instancji - w żadnym wypadku nie było potrzebne pełnomocnictwo, o jakim mowa w art. 33 § 2 i 3 K.p.a.

Wskazano także, że brak rzetelnego uzasadnienia zastosowania przez Sąd podstawy wynikającej z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. jest, w ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, na tyle poważnym naruszeniem art. 141 § 4 P.p.s.a., iż uniemożliwia efektywną kontrolę instancyjną orzeczenia w zakresie zastosowania tej właśnie podstawy.

W odpowiedzi na skargę T. G. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej, jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej bowiem według art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej P.p.s.a.), rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów, sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej.

Autor skargi kasacyjnej formułuje zarzuty wskazujące zarówno na naruszenie prawa materialnego, jak też na naruszenie przepisów postępowania. Przedmiot obu rodzajów zarzutów, jak i kierunek ich argumentacji pozostaje jednak w ścisłym związku, koncentrując się zasadniczo wokół kwestii wadliwej wykładni i w konsekwencji nieprawidłowego zastosowania przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 ze zm.) - zwanej dalej: "ustawą o cudzoziemcach". Mając zatem na względzie powyższy związek treściowy, sformułowane w niniejszej skardze kasacyjnej zarzuty poddane winny zostać kontroli kasacyjnej łącznie, w kontekście naruszenia prawa materialnego. Dopiero wynik tego aspektu kontroli kasacyjnej może zostać nałożony na ocenę zarzutu naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd pierwszej instancji uznał, że wniosek o zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej męża cudzoziemki (skarżącej), czyli wniosek inicjujący postępowanie w sprawie, wadliwie został złożony przez jego żonę, która nie legitymowała się stosownym pełnomocnictwem, a udzielenie takiego zezwolenia nie jest sprawą mniejszej wagi, stąd nie miał w sprawie zastosowania art. 33 § K.p.a. pozwalający na odstąpienie od żądania od niej pełnomocnictwa. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji uznał, że w sprawie organy administracji obu instancji naruszyły art. 60 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.

Należy zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie organem, że w realiach sprawy, kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, Sąd pierwszej instacji dokonał wadliwej wykładni art. 60 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach i w konsekwencji błędnie niezastosował normę art. 60 ust. 2 tej ustawy. W art. 60 ust. 1 ustawodawca sformułował ogólną zasadę, że postępowanie w sprawie o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jest postępowaniem wnioskowym, zaś wniosek, który takie postępowanie inicjuje, ma pochodzić od osoby, której to zezwolenie ma dotyczyć. Jednakże ta ogólna zasada, z woli ustawodawcy, doznaje istotnego wyjątku w sytuacji, gdy podstawa żądania udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, odpowiada okoliczności określonej w art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach. W myśl z art. 60 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 7 tej ustawy, udziela się na wniosek cudzoziemca zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w art. 54, z tym że do udzielenia zezwolenia małoletniemu dziecku, o którym mowa w art. 53 ust. 2 pkt 3 i 4, jest wymagana zgoda osób, które sprawują nad nim władzę rodzicielską. Niewątpliwie w art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach przewidziano szczególną podstawę udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, mającą zasadniczo na celu umożliwienie cudzoziemcom realizację prawa do łączenia rodzin. Zgodnie z tym przepisem zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który jako członek rodziny cudzoziemca, o którym mowa w art. 54, przybywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przebywa na tym terytorium w celu połączenia z rodziną - jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Zaznaczyć trzeba, że regulacja art. 60 ust. 2 - podobnie jak art. 53 ust. 1 i 2, art. 54, ustawy o cudzoziemcach - to skutek implementacji do krajowego porządku prawnego, postanowień dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (Dz. U. UE. 03.251.12). W tej dyrektywie prawodawca unijny założył określony rezultat w postaci ustalenia istotnych warunków dla wykonania prawa do łączenia rodziny na podstawie wspólnych kryteriów (motyw 6 preambuły). Nie związał jednak państw członkowskich jednolitym - wspólnym dla nich trybem postępowania, który ma zagwarantować, że prawo do łączenia rodzin będzie zrealizowane. Zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy 2003/86/WE państwa członkowskie mają swobodę uregulowania w swoich krajowych porządkach prawnych kwestii tego, czy wniosek o wjazd i pobyt (w przypadku Polski o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony) ma być złożony przez członka rodziny rozdzielonej, a zatem przez obywatela państwa trzeciego, który zamieszkuje w państwie członkowskim zgodnie z jego prawem (art. 2 lit. c oraz art. 3 ust. 1 dyrektywy), czy też przez członków jego rodziny, którzy mieliby uzyskać zezwolenie na wjazd i pobyt, (o jakich mowa w art. 4 dyrektywy). Treść normatywna art. 60 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach wskazuje, że polski ustawodawca wybrał tryb inicjowania postępowania poprzez wniosek cudzoziemca, do którego ma dołączyć osoba (członek rodziny), który w konsekwencji ma być beneficjentem tego zezwolenia.

W nawiązaniu do powyższych rozważań, skoro treść przepisu art. 60 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach stanowi samoistną podstawę występowania z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony przez zamieszkałego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemca, do którego zamierza dołączyć cudzoziemiec - członek rodziny, to od T. G. nie można było wymagać wykazania umocowania poprzez stosowne pełnomocnictwo udzielone jej przez męża, który miałby być beneficjentem zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, o jakim mowa w art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela także zarzut kasacji naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W wyroku z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt I GSK 1215/09, (LEX nr 744719) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że istotnym elementem uzasadnienia wyroku jest ta jego część, w której sąd przeprowadza wywód prawny, w którym omawia jego podstawę prawną, to jest, wskazuje zastosowane przepisy oraz wyjaśnia sposób ich wykładni. "Mimo, że treść uzasadnienia powinna być zwięzła, a zajmowanie stanowiska w spornych kwestiach winno ograniczyć się jedynie do zakresu niezbędnego do rozstrzygnięcia spraw, to jednak sąd powinien tak wytłumaczyć motywy rozstrzygnięcia, by w wyższej instancji mogła zostać oceniona jego prawidłowość". Brak rzetelnego uzasadnienia zastosowania przez Sąd pierwszej instancji podstawy wynikającej z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., tj. wyjaśnienia, jaki zdaniem Sądu charakter ma naruszony przez organy orzekające w sprawie przepis art. 60 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach a także, na czym polega naruszenie tego przepisu w kontekście postanowień art. 53 ust. 1 pkt 7 oraz art. 54 ustawy o cudzoziemcach, stanowi o naruszeniu przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. Uniemożliwia, bowiem efektywną kontrolę instancyjną orzeczenia w zakresie zastosowania tej właśnie podstawy, ponieważ nie jest w tym momencie możliwe odtworzenie procesu rozumowania Sądu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2006 r., sygn. akt II GSK 332/05, LEX nr 193380).

Stąd też uznając zasadność przedmiotowej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.

Ponownie rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji weźmie pod uwagę wykładnię prawa ustaloną przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu niniejszego wyroku i dokona weryfikacji zaskarżonej decyzji na gruncie adekwatnego wzorca normatywnego tj. art. 60 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach.

Na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości, uznając, że zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w tym przepisie. W istocie rzeczy bowiem w rozpatrywanej sprawie wyłączną przyczyną sprawiającą, że doszło do postępowania kasacyjnego, było wadliwe orzeczenie Sądu pierwszej instancji, które spowodowało wniesienie skargi kasacyjnej.