Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 373/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-09-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Wolna – Kubicka po rozpoznaniu w dniu 7 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. B. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] nr: [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej prezesa zarządu za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do listopada 2004 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji /-/ Katarzyna Wolna - Kubicka


UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga J.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego P. –J. z dnia 3 listopada 2009 r. orzekającą o odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako prezesa zarządu za zaległości podatkowe "X" sp. z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do listopada 2004 r.

W petitum powyższej skargi strona wniosła o wstrzymanie wykonania wskazanej decyzji. Jednocześnie w uzasadnieniu skargi strona nie zawarła żadnych twierdzeń oraz nie wskazała żadnych dowodów, które mogłyby uprawdopodobnić zaistnienie ustawowych przesłanek udzielenia jej ochrony tymczasowej w toczącym się postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl zasady ukonstytuowanej przez art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej w skrócie: P.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość.

Z uwagi na treść powyższych norm prawnych, należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W następstwie przyjętej przez ustawodawcę w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasady dyspozytywności, decyzja strony skarżącej o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie jej ochrony tymczasowej przed

sądem administracyjnym pociąga za sobą obowiązek uzasadnienia przez nią

2

wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia tej ochrony (vide: postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 339/07).

Zaniechanie przez stronę wykazania zaistnienia po jej stronie okoliczności z art. 61 § 3 P.p.s.a. uniemożliwia uwzględnienie przedmiotowego wniosku przez Sąd, który w tym zakresie nie działa z urzędu, gdyż takie działanie na obecnym etapie postępowania oznaczałoby w pewnym stopniu konieczność rozpoznania meritum sprawy i dokonanie swoistego przedsądu. Tymczasem badanie legalności przedmiotowej decyzji może nastąpić dopiero we właściwym stadium postępowania sądowoadministracyjnego, kończącego się wydaniem przez Sąd wyroku po zamknięciu rozprawy (art. 133 § 1 in principio). Tym samym w postępowaniu ubocznym o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie poszukuje okoliczności uzasadniających złożony przez stronę w tym zakresie wniosek (por. postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09).

W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanych norm oraz art. 61 § 5 P.p.s.a., należało orzec, jak w sentencji postanowienia.

/-/ Katarzyna Wolna - Kubicka

3