Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 133/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a, b
journal: Dz.U. 2017 poz 978
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Marek Stojanowski, Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska, Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.), Protokolant starszy asystent sędziego Dorota Kozub-Marciniak, po rozpoznaniu w dniu 20 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 12 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Bd 430/15 w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 430/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. nr [...]w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Decyzją z dnia [...]r. nr [...]Starosta A. na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2014 r. poz. 600 z późn. zm., dalej: u.k.p.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm., dalej zwana k.p.a.) cofnął S. K. uprawienia do kierowania pojazdami w zakresie posiadanych kategorii A, B, B1, C, BE, CE, T z uwagi na stwierdzenie, na podstawie orzeczenia lekarskiego z [...]r. nr [...], istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami do czasu ustania przyczyny cofnięcia oraz niezwłoczny zwrot do depozytu urzędu prawa jazdy nr dokumentu: [...], nr druku: [...], wydanego przez Starostę A. ego w dniu [...]r. Decyzji na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. nadano rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na ochronę zdrowia i życia innych uczestników ruchu drogowego.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w związku z otrzymaną informacją dotyczącą zastrzeżeń co do zdrowia, Starosta A. zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 2b u.k.p., decyzją z [...]r., skierował S. K. na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów w zakresie posiadanych uprawnień. W wyniku wniesionego odwołania od orzeczenia lekarskiego nr [...]z [...]r. wydanego przez lekarza Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W. , w dniu [...] r. wpłynęło z podmiotu odwoławczego - Instytutu Medycyny Pracy w Ł. negatywne orzeczenie lekarskie potwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia wszelkich pojazdów, bez wskazania daty kolejnego badania (bezterminowo).

Na skutek odwołania złożonego przez S. K. , w którym wnosił on o zmianę zaskarżonej decyzji i przywrócenie uprawnień do kierowania pojazdami, ewentualnie uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wraz z wnioskiem o przeprowadzenie ponownych badań lekarzy przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy na okoliczność nowych dowodów wskazanych w odwołaniu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...]r. znak: [...]na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że stwierdzenie stanu faktycznego opisanego w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. uprawnia i jednocześnie zobowiązuje organ do wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami. Organy administracji nie są uprawnione do weryfikacji orzeczenia lekarskiego w zakresie dokonanych w nim ustaleń i są takowym orzeczeniem związane. Jedynymi osobami powołanymi do weryfikacji są lekarze dysponujący odpowiednią specjalizacją i wykonujący badanie w upoważnionych do tego jednostkach (wyrok NSA z 7.02.2006 r., OSK 420/2005).

W ustawie o kierujących pojazdami zostały zawarte przepisy dotyczące przeprowadzania badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o wydanie prawa jazdy, z treści których wynika, że osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzający się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 81. Kontrola merytoryczna orzeczenia lekarskiego możliwa jest wyłącznie w ramach postępowania odwoławczego prowadzonego przez uprawnione jednostki orzecznicze wymienione w § 11 pkt. 2 ww. rozporządzenia. Odwołujący skorzystał z trybu odwoławczego i uprawnienia do ponownego badania, które zostało przeprowadzone przez Instytut Medycyny Pracy w Ł., wskutek którego wydano orzeczenie o istnieniu przeciwwskazań do kierowania.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy złożył S. K. , wnosząc o jej uchylenie w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Rozpoznając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie i wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 430/15 oddalił ją na podstawie art. 151 p.p.s.a. Za prawidłowe Sąd uznał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, że organ administracji jest związany treścią orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Orzeczenia lekarskie nie podlegają bowiem weryfikacji przez organy administracji publicznej (starostę) w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi.

Na powyższy wyrok S. K. , reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i formułując zarzut:

1. naruszenia prawa materialnego, w szczególności § 3 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 roku w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami - poprzez niewłaściwe zastosowanie powołanych przepisów prawa wskutek pominięcia okoliczności, że z orzeczenia lekarskiego nr K [...]z dnia [...]. nie wynika, czy lekarz wydający to orzeczenie posiadał kwalifikacje uprawniające go do wykonywania badań lekarskich w zakresie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi,

2. naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a., polegającego na niewłaściwym zastosowaniu powołanego przepisu prawa wskutek uznania, że organy rozpoznające sprawę związane były ostatecznym orzeczeniem stwierdzającym przeciwwskazania do kierowania przez skarżącego pojazdami, a zaskarżona decyzja zawiera konieczne uzasadnienie faktyczne oraz uzasadnienie prawne i w sposób przejrzysty wyjaśnia motywy podjętego rozstrzygnięcia, przez co nie narusza przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano na to, iż Kodeks postępowania administracyjnego nie wprowadza ograniczeń w odniesieniu do środków dowodowych, które organ orzekający może dopuścić w celu obalenia mocy dowodowej dokumentu urzędowego. Należałoby zatem przyjąć, że wydane orzeczenie lekarskie może zostać obalone przez przedstawienie diagnozy lekarskiej, potwierdzonej orzeczeniem lekarskim, przeciwko treści wcześniej wydanego orzeczenia lekarskiego. Zasadne zatem było w ocenie skarżącego odwołanie się od decyzji Starosty A. ego z dnia [...]roku i wskazanie nowego dowodu z dokumentu w postaci zaświadczenia lekarskiego Poradni Zdrowia Psychicznego w A. K. z dnia [...]roku, koniecznego do obalenia mocy dowodowej komentowanych przez stronę dokumentów urzędowych. Uprawnienie do odwołania się stanowi wszak gwarancję zapewnienia ochrony praw osoby badanej ( odwołującej się ).

Skarżący argumentował dalej, że w orzecznictwie sądowym wskazuje się również, iż orzeczeniu lekarskiemu nie można przypisać przymiotu opinii biegłego, ponieważ organ rozstrzygający sprawę administracyjną nie jest związany opinią biegłego i swobodnie ocenia taką opinię. "Może ją przyjąć, jeśli uznają za trafną, ale może ją całkowicie lub częściowo zdyskwalifikować i przyjąć odmienną, własną, opartą na nauce lub doświadczeniu". ( E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks Postępowania Administracyjnego komentarz, teksty, Warszawa 1970, s.178). Zatem zasadne zdaniem skarżącego jest rozumowanie, że znajdujące się w aktach sprawy przedłożone przez niego zaświadczenie lekarskie zawiera treści, które mogły by być uznane za mogące obalić moc dowodową komentowanych dokumentów urzędowych, albowiem organ rozstrzygający sprawę administracyjną nie jest związany opinią biegłego i może swobodnie ją oceniać w oparciu o własne ustalenia poczynione w sprawie, zgodnie z wiedzą i doświadczeniem.

W dalszej części uzasadnienia skargi kasacyjnej wskazano na to, iż warunki i tryb odwoływania się od orzeczeń lekarskich określone są w rozporządzeniu. Zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia, orzeczenie lekarskie stwierdzające brak lub istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami jest wydawane przez uprawnionego lekarza na podstawie badania lekarskiego. Od orzeczenia zapadłego w pierwszej instancji służy odwołanie. Organami odwoławczymi są wymienione w § 12 rozporządzenia - ośrodki medycyny pracy. Należy jednak przyjąć, że dopuszczalne jest, aby późniejsze orzeczenie lekarskie zweryfikowało wcześniejszą diagnozę, w oparciu o przedłożone przez stronę dokumenty, zaświadczenia lekarskie, których nie mogła z przyczyn wskazanych powyżej przedłożyć przed datą zaskarżonej decyzji Starosty A. ego tj. przed [...].

Zdaniem skarżącego, zarówno orzeczenie lekarskie nr [...]z dnia [...]r., jak i orzeczenie lekarskie nr [...]z dnia [...]roku nie zostały w żaden sposób wyjaśnione ani uzasadnione. W orzeczeniach lekarskich nie wskazano bowiem schorzenia, które stanowi przeciwwskazanie zdrowotne do kierowania pojazdami przez skarżącego, co narusza § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia, nie została dołączona też do nich dokumentacja lekarska, na podstawie której można byłoby ustalić, jakiego rodzaju schorzenie uniemożliwia skarżącemu prowadzenie pojazdów. Organ administracji w żaden sposób nie próbował wyjaśnić tych okoliczności wbrew twierdzeniom zaskarżonego wyroku, co narusza art. 80 k.p.a., który nakazuje dokonanie wszechstronnej oceny materiału dowodowego sprawy.

Nadto skarżący zarzuca naruszenie prawa materialnego, a w szczególności § 3 ust. 1 w zw. z § 14 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia poprzez niewłaściwe zastosowanie powołanych przepisów prawa wskutek pominięcia okoliczności, że z orzeczenia lekarskiego nr [...]z dnia [...]roku nie wynika, czy lekarz wydający to orzeczenie posiadał kwalifikacje uprawniające go do wykonywania badań lekarskich w zakresie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia badanie lekarskie może być wykonane przez lekarza spełniającego warunek, o których mowa w § 14 ust. 1 albo ust. 2, zwanego "uprawnionym lekarzem". Z orzeczenia lekarskiego Instytutu Medycyny Pracy w Ł. nie wynika ponad wszelką wątpliwość, czy lekarz wydający powyższe orzeczenie posiadał kwalifikacje określone w § 14 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia. Stosowny dokument potwierdzający posiadanie takich uprawnień nie został ponadto załączony do przedmiotowego orzeczenia. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do uznania, że lekarz wydający w/w orzeczenie był do tego uprawniony, a także czy ewentualnie posiadane uprawnienia były aktualne na dzień wydania w/w orzeczenia.

Ponadto wydane orzeczenie budzi uzasadnione zastrzeżenia skarżącego w kontekście poprawy jego stanu zdrowia, a w szczególności przedłożonego przez skarżącego do akt sprawy dokumentu-zaświadczenia Poradni Zdrowia Psychicznego w A. K. z dnia [...]roku, z którego expressis verbis wynika, że skarżący od [...] roku nie miał cech padaczkowych, był natomiast ofiarą pobicia, stwierdzono u badanego zespół psychoorganiczny pourazowy; z kolei z dokumentu - badania elektroencefalograficznego Pracowni EEG w T. z dnia [...]roku wynika ponad wszelką wątpliwość, że od [...] roku nie obserwowano ataków padaczki u skarżącego. Podobnie z uważnej analizy zebranych w sprawie z dowodów z dokumentów, tj. karty informacyjnej pobytu szpitalnego Szpitala Wojewódzkiego we W. z dnia [...] roku oraz zaświadczenia Poradni Zdrowia Psychicznego z dnia [...]roku dr specjalistę psychiatrii K. B., jak i badania sądowo-lekarskiego z dnia [...]roku wynika, że skarżący leczony był od [...] roku pooperacyjnie po operacji krwiaka podtwardówkowego w Poradni Zdrowia Psychicznego i Poradni Neurochirurgicznej - ze stwierdzeniem braku cech padaczkowych od [...] roku do chwili obecnej, że może prowadzić aktualnie pojazdy ( nie zarobkowo ), że nie spowodował żadnego wypadku w ruchu drogowym i był ofiarą pobicia w dniu [...]roku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem nie zawiera zarzutów usprawiedliwiających uchylenie zaskarżonego wyroku.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Przepisów tych jako prawnej podstawy zarzutów skargi kasacyjnej nie powołano jednak ani w petitum, ani też w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, co stanowi jej wadę.

Mając na uwadze, że przytoczono w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, Sąd II instancji przeszedł do ich rozpoznania, w pierwszej kolejności rozpoznając zarzut pozwalający na ocenę, czy w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy. Powołany przez autora skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a., nie został powiązany w skardze kasacyjnej z naruszeniem innych przepisów p.p.s.a. W treści uzasadnienia skargi kasacyjnej wskazano natomiast na naruszenia procedury administracyjnej, które prowadziły do wydania zaskarżonego wyroku z naruszeniem art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. Taki sposób formułowania argumentacji, prawidłowy na etapie skargi zwykłej, stanowiący podstawę do rozpatrywania ewentualnych naruszeń przez Sąd I instancji, nie jest jednak właściwy w skardze kasacyjnej. Sąd I instancji dokonując kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem jego zgodności z prawem ocenia wprawdzie, czy jest on zgodny z przepisami obowiązującego prawa, w tym z przepisami regulującymi postępowanie, w którym akt ten został wydany, ale przepisów tych w postępowaniu sądowoadministracyjnym, do kontroli legalności zaskarżonego aktu bezpośrednio nie stosuje. Kontroli tej Sąd dokonuje w ramach zakreślonych przepisami p.p.s.a. Wyraźnego podkreślenia wymaga w tym miejscu to, iż nie jest rzeczą sądu administracyjnego ustalanie stanu faktycznego sprawy oraz dokonywanie własnych ustaleń poprzedzonych oceną dowodów. Takie działanie prowadziłoby, bowiem do nieuprawnionego zastępowania organów administracji publicznej w ich działalności. W postępowaniu sądowoadministracyjnym nie dokonuje się ponownego ustalenia stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz jedynie ocenia, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym, a następnie czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego odpowiadającego poczynionym ustaleniom.

Zatem jeśli skarżący kasacyjnie zamierzał - jak w przedmiotowej sprawie - postawić w podstawie kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd przepisów postępowania, to powinien nie tylko, obok art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. wskazać konkretny przepis powołanej wyżej ustawy, który w jej ocenie został naruszony w zaskarżonym skargą kasacyjną orzeczeniu, ale przede wszystkim trafnie ten zarzut uzasadnić, wykazując jednocześnie, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Takiego warunku nie spełnia ani zarzut wskazany w petitum skargi kasacyjnej, ani jej uzasadnienie, które w istocie stanowi polemikę z ustaleniami organów administracji, a nie Sądu I instancji.

Na marginesie tylko można wskazać, że zarzuty naruszeń postępowania administracyjnego nie są trafne, a Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że w postępowaniu administracyjnym nie naruszono prawa. Podstawą wskazaną w decyzji cofającej uprawnienia był art. 103 ust. 1 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2014r., poz. 600 ze zm., dalej w skrócie u.k.p.), który organowi nakazuje wydanie takiego aktu w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Nie mogły zatem dla rozstrzygnięcia mieć znaczenia inne orzeczenia niż te, które wskazuje przepis. Tym samym, pozytywne dla skarżącego badania psychologiczne, na które powołuje się w skardze kasacyjnej, w tej sprawie nie mogą być przedmiotem ani oceny, ani też nie są dowodem na ocenę prawidłowości badań lekarskich. Badania psychologiczne i badania lekarskie to różne od siebie badania i wyniki tych badań nie są od siebie zależne. Skarżący nie został pozbawiony prawa do kierowania pojazdami ze względu na orzeczenie psychologiczne stwierdzające istnienie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, ale ze względu na orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.

W tej sprawie, co już było przedmiotem oceny Sądu I instancji, organ administracji orzekający w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi nie miał żadnych podstaw prawnych do oceny dokumentacji medycznej lub tym bardziej oraz wyników badań, w oparciu o które wydano orzeczenie lekarskie. Powyższe czynności nie tylko przekraczałyby kompetencje organu, lecz wręcz byłoby to niemożliwe, gdyż organ nie posiada specjalistycznej wiedzy medycznej.

Nadto art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. ma charakter wynikowy. Jego zastosowanie przez sąd I instancji jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, która uzasadniałaby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przejawu działania administracji publicznej. Oznacza to także, że prawidłowo został zastosowany przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a.

Z wymienionych wyżej powodów nie okazał się usprawiedliwiony zarzut naruszenia przepisów postępowania

Również zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. § 3 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia poprzez niewłaściwe zastosowanie powołanych przepisów prawa wskutek pominięcia okoliczności, że z orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...]roku nie wynika, czy lekarz wydający to orzeczenie posiadał kwalifikacje uprawniające go do wykonywania badań lekarskich w zakresie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi nie jest zasadny ani usprawiedliwiony. W skardze kasacyjnej nie powołano żadnego przepisu z którego miałoby wynikać, że lekarz uprawniony winien dołączać do orzeczenia dowody swoich uprawnień. Na orzeczeniu widnieje pieczątka, na której uwidoczniono numer zaświadczenia uprawnień. Z jej treści wynika także, że orzeczenie wydała "A. G.-C. Uprawniony lekarz do badań lekarskich osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami i kierowców". Z załącznika nr 8 do rozporządzenia określającego wzór pieczęci uprawnionego lekarza wynika jaką ma treść ta pieczęć, w której powołuje się nr zaświadczenia o nadaniu uprawnień. Przystawienie na orzeczeniu takiej pieczęci przez lekarza wykonującego badania w uprawnionym instytucie stanowi zatem wystarczający dowód posiadania uprawnień przez lekarza dokonującego oceny stanu zdrowia kierowcy.

Dodać także należy, że w zarzucie skargi kasacyjnej wskazano orzeczenie lekarskie nr [...], gdy tymczasem orzeczenie lekarskie wydane w stosunku do skarżącego w niniejszej sprawie miało nr [...].

W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia prawa materialnego również nie okazał się usprawiedliwiony.

Z tych wszystkich względów uznając, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.