Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1893/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-02-23 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Przyznano prawo pomocy co do całości wniosku
Powołane przepisy: article: art. 245  par. 2,  art. 246  par. 1  pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za lipiec 2006 r. postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym.


UZASADNIENIE

Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie doradcy podatkowego uzasadniając, że z uwagi na niemożliwość uregulowania wynagrodzenia dla pełnomocnika z powodu braku środków, pełnomocnictwo zostało wypowiedziane. Tematyka sprawy jest mu natomiast obca, a nałożone zobowiązania podatkowe znacznie przekraczają jego możliwości finansowe, gdyż nie posiada majątku, który mógłby spieniężyć. Jest bezrobotny, ciąży na nim zobowiązanie alimentacyjne.

Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z dwojgiem dzieci w wieku szkolnym (ur. w 1997 i 1999 r.), nie posiada żadnych nieruchomości, zasobów pieniężnych (z wyjątkiem oszczędności w kwocie 500 zł) ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Dodał, że od dawna nie prowadzi wspólnego gospodarstwa z innymi osobami. Po wygaśnięciu umowy pracy zawartej na czas określony nie posiada żadnych dochodów. Tym samym nie ma możliwości zaciągnięcia kredytu na opłacenie kosztów sądowych. Nie może też uzyskać pożyczki od rodziny, z którą pozostaje we konflikcie. Ze względu na duże bezrobocie w K. K., w której zamieszkuje, nie jest w stanie znaleźć pracy. Dochód uzyskuje z pracy dorywczej w wysokości 300 zł.

Do wniosku załączone zostało zaświadczenie o statusie bezrobotnego bez prawa do zasiłku.

Do akt sprawy załączone zostały dokumenty i oświadczenie skarżącego przedłożone na wezwanie w sprawie o sygn. I SA/Wr 1889/09, to jest zeznanie podatkowe za 2008 r., decyzję o zakończeniu działalności gospodarczej, wyrok, którym zasądzone zostały alimenty oraz zaświadczenie z [...] o nieposiadaniu przez skarżącego w tym banku rachunków.

Z dokumentów tych wynika, że w 2008 r. skarżący uzyskał ze stosunku pracy dochód w wysokości 4.856,96 zł, działalność gospodarczą zakończył w 2000 r., a zasądzone alimenty wynoszą łącznie 230 zł.

Wnioskodawca wyjaśnił, że ponosi wydatki na żywność 300 zł i na środki higieny 10 zł. Obecnie zalega z płatnością alimentów. Oświadczył, że nie posiadał lokat bankowych – wszelkie dochody wydatkował na bieżąco. Aktualnie pracuje dorywczo pomagając okolicznym mieszkańcom.

Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego, czyli w zakresie całkowitym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Wnioskodawcy powyższą okoliczność wykazał.

Wskazać bowiem należy, że jest bezrobotny. Jego jedynym sposobem zarobkowania są prace dorywcze, z których dochód wynosi jedynie 300 zł. Kwota ta z pewnością nie zapewnia pokrycia nawet podstawowych potrzeb. Niewątpliwie na możliwości płatnicze ma również wpływ sytuacja rodzinna, która u wnioskodawcy jest trudna. Powyższe zostało wykazane w sposób wystarczający dla uznania wniosku skarżącego jako uzasadnionego.

W związku z tym, na podstawie art. art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 oraz 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.