Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2056/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2006 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w kwocie 8 000 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez licencji; 2. w pozostałej części skargę oddala; 3. stwierdza, że decyzja w części uchylonej nie podlega wykonaniu; 4. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego J. Z. kwotę 2105 (dwa tysiące sto pięć) złotych tytułem zwrotu części kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 2056/05

U Z A S A D N I E N I E

W dniu [...] sierpnia 2004 r. inspektorzy Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego przeprowadzili kontrolę przejazdu wykonywanego pojazdem znajdującym się w dyspozycji J. Z. Pojazdem kierował A. M., który podpisał protokół kontroli nie zgłaszając uwag.

W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, iż J. Z. prowadzi gospodarstwo rolne, a także jest wpisany do ewidencji działalności gospodarczej prowadząc firmę pod nazwą "C." dla sprzedaży hurtowej owoców i warzyw oraz uczestniczy w spółce prawa cywilnego "J." s.c. sprzedającej detalicznie paliwa, artykuły nieżywnościowe w sklepach wyspecjalizowanych oraz trudniącą się sprzedażą detaliczną pozostałą w sklepach niewyspecjalizowanych i poza siecią sklepów.

W czasie kontroli stwierdzono przewóz warzyw sprzedanych przez J. Z. nabywcy – Jednostce Wojskowej [...] w [...]. Na warzywa wystawione zostały faktury [...] nr [...] i nr [...].

Kierujący pojazdem podał w oświadczeniu z dnia [...] kwietnia 2005 r., iż w dniu kontroli kierował pojazdem J. Z., a jedyną gratyfikacją za tą prace były płody rolne jakie otrzymał za pomoc w pracach polowych przy wykopkach. Z kolei J. Z. pismem z dnia [...] lutego 2005 r. poinformował organ administracji, iż jako rolnik nie podlega przepisom ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, zatem nie miał obowiązku posiadania zaświadczenia o przewozach na potrzeby własne, a w dniu kontroli kierowca przewoził płody rolne z gospodarstwa w ramach działalności rolniczej J. Z. Na dowód powyższego przedłożył zaświadczenie Wójta Gminy [...] stwierdzające, iż posiada gospodarstwo rolne o pow. 18,28 ha. Dodatkowo na zaświadczeniu tym J. Z. złożył oświadczenie, iż w dniu kontroli prowadził działalność rolniczą pod nazwą Gospodarstwo Ogrodnicze, będąc płatnikiem KRUS i nie wykonywał działalności określonej w zaświadczeniu o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej. Kierujący pojazdem pomagał J. Z. sezonowo w pracach polowych, a w dniu kontroli prowadził pojazd nieodpłatnie. J. Z. przesłuchany w charakterze strony w dniu [...] kwietnia 2005 r. podał, iż zapoznał się z oświadczeniem kierowcy z dnia [...] kwietnia 2005 r. i nie wnosi do nich uwag jako zgodnych ze stanem faktycznym. Zeznający potwierdził, iż wystawił faktury VAT RR na płody rolne przewożone w dacie kontroli. Faktury zostały wystawione pod nazwą gospodarstwa rolnego, które wówczas prowadził zeznający jako rolnik.

Decyzją z dnia [...] maja 2005 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w nałożył na przedsiębiorcę Gospodarstwo Ogrodnicze J. Z. kary pieniężne: w kwocie 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, w kwocie 3000 zł za nieuiszczenie opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz karę pieniężną w kwocie 400 zł za to, że kierujący pojazdem nie okazał wykresówek za dzień poprzedzający kontrolę i za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierował pojazdem.

Od decyzji tej J. Z. złożył odwołanie wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Skarżący podnosił, iż prowadzi jako rolnik działalność rolnicza oraz jako przedsiębiorca pozarolniczą działalność gospodarczą. Tą drugą wykonuje jednoosobowo pod nazwą "C." i w ramach spółki cywilnej pod nazwą "J." s.c. Jako "J." s.c. przewozi paliwo na podstawie zaświadczenia o przewozach na potrzeby własne (kopię tego zaświadczenia załączył). W ramach przedsiębiorczej działalności jednoosobowej "C." dostarcza owoce i warzywa importowane, zakupione w hurtowniach, jednakże przewozi je pojazdami do 3,5t z uwagi na ich niewielkie ilości i wystawia na tą sprzedaż "zwykłe" faktury VAT.

Towar przewożony w dniu kontroli stanowiły produkty skarżącego z jego działalności jako rolnika. Wystawione faktury VAT RR za te produkty dowodzą, w ocenie skarżącego, że nie zostały wystawione przez przedsiębiorcę lecz przez rolnika ryczałtowego. Na poparcie swoich argumentów skarżący powołał się na art. 115 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 116 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług wywodząc, iż kontrolowany przewóz dotyczył własnych produktów rolnych rolnika, a więc nie podlegał przepisom ustawy o transporcie drogowym.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 5, art. 8, art. 11, art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), lp. 1.1.1, lp. 1.11.11. ust. 1 lit. b) i lp. 1.4.1. załącznika do w/w ustawy, art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE Nr L 370 z 31 grudnia 1985 r. ze zm.), § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ze zm.), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Przytaczając treść powołanych przepisów organ administracji stwierdził, iż kierujący pojazdem nie był pracownikiem skarżącego, a tym samym wykonywany przewóz nie spełniając warunków przewozu na potrzeby własne, mógł odbywać się jedynie na podstawie licencji, której skarżący nie posiadał. Zatem, w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji właściwie zastosował przepisy ustawy o transporcie drogowym nakładając na tej podstawie karę pieniężną. Także za właściwe uznał organ nałożenie kary pieniężnej za brak karty opłaty za przejazd po drogach krajowych, bowiem skarżący karty tej nie posiadał.

Kierujący pojazdem nie okazał do kontroli także wykresówki z dnia [...] sierpnia 2004 r. i z ostatniego dnia poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd. Nie okazano także zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu, w związku z tym organ odwoławczy uznał za uzasadnione nałożenie kary pieniężnej za to uchybienie.

Organ odwoławczy w swoich wywodach stwierdził, iż prowadzenie przez skarżącego działalności rolniczej nie wyklucza zakwalifikowania go jako przedsiębiorcy, jeżeli działalność ta jest wykonywana zarobkowo, a więc nie wyłącznie dla zaspokojenia potrzeb własnych. Dlatego przewóz takich produktów może odbywać się wyłącznie na podstawie zaświadczenia o przewozach na potrzeby własne po uiszczeniu opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz z posiadaniem właściwych wykresówek. Ponieważ przewóz wykonywał kierowca nie będący pracownikiem skarżącego, na wykonywanie tego przewozy wymagana była licencja. Zdaniem organu administracji skarżący przyznając w odwołaniu, iż dokonuje dostawy warzyw dla wojska, potwierdził że działalność tę wykonuje zarobkowo, w sposób ciągły i zorganizowany, a tym samym nie służy ona zaspakajaniu jego własnych potrzeb. W związku z tym jest on przedsiębiorcą podlegającym ustawie o transporcie drogowym.

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. Z. złożył skargę o treści identycznej z odwołaniem wyjaśniając w piśmie z dnia [...] listopada 2005 r., iż jego skarga dotyczy obu decyzji wydanych w postępowaniu administracyjnym. Skarżący wnosił o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd postanowieniem z dnia 25 listopada 2005 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o odrzucenie (oddalenie) skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy).

W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna.

Podstawową kwestią, mającą istotne znaczenie w rozpoznawanej sprawie, jest rozstrzygnięcie statusu skarżącego J. Z. w postępowaniu administracyjnym, w którym nałożona została na niego kara pieniężna. Organ administracji przyjął, iż skarżący jest przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), co skutkowało nałożenie na niego kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej dla przedsiębiorców licencji.

Organ administracji dowodząc swojej tezy powołał się na uchylone przepisy ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.). Art. 1-6 tej ustawy zostały uchylone z dniem 21 sierpnia 2004 r. przez art. 66 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2004 r. Nr 173, poz. 1808). Zgodnie z obowiązującym w dacie wydania decyzji art. 7 ust. 1 i ust. 2 w/w ustawy Prawo działalności gospodarczej, przedsiębiorca mógł podjąć działalność gospodarczą po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców, natomiast przedsiębiorca będący osobą fizyczną mógł podjąć działalność gospodarczą po uzyskaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Jest poza sporem, iż skarżący wykonując dostawę swoich produktów rolnych nie czynił tego jako przedsiębiorca wpisany do ewidencji działalności gospodarczej lecz jako rolnik. Pojęcie rolnika definiuje w art. 6 pkt 1ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (j. t. Dz. U. z 1998 r. Nr 7, poz. 25 ze zm.) określając, iż przez rolnika rozumie się pełnoletnią osobę fizyczną, zamieszkującą i prowadzącą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, osobiście i na własny rachunek, działalność rolniczą w pozostającym w jej posiadaniu gospodarstwie rolnym, w tym również w ramach grupy producentów rolnych, a także osobę, która przeznaczyła grunty prowadzonego przez siebie gospodarstwa rolnego do zalesienia. Przez działalność rolniczą, art. 6 pkt 3 w/w ustawy rozumie działalność w zakresie produkcji roślinnej lub zwierzęcej, w tym ogrodniczej, sadowniczej, pszczelarskiej i rybnej.

Zwracając szczególną uwagę na ujawnione w toku kontroli dwie faktury VAT RR organ administracji stanął na stanowisku, iż skarżący, jako rolnik, spełnił przesłanki do określenia go przedsiębiorcą, albowiem wystawił faktury VAT. Należy zatem wskazać, iż art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) wprowadzono pojęcie rolnika ryczałtowego tj. rolnika dokonującego dostawy produktów rolnych pochodzących z własnej działalności rolniczej lub świadczącego usługi rolnicze, korzystającego ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług, z wyjątkiem rolnika obowiązanego na podstawie odrębnych przepisów do prowadzenia ksiąg rachunkowych. Organ administracji nie stwierdził by skarżący był rolnikiem obowiązanym do prowadzenia ksiąg rachunkowych. Stosownie do powołanego art. 43 ust. 1 pkt 3 w/w ustawy o podatku od towarów i usług, zwolniono od podatku dostawę produktów rolnych pochodzących z własnej działalności rolniczej, dokonywaną przez rolnika ryczałtowego oraz świadczenie usług rolniczych przez rolnika ryczałtowego. W tych okolicznościach fakt wystawienia przez J. Z. faktur VAT RR nie statuuje go jeszcze jako przedsiębiorcę. Aby zatem można określić go jako przedsiębiorcę należałoby wykazać, iż towar przewożony w dacie kontroli pochodził z prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.) za działalność gospodarczą uznaje się zarobkową działalność wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodową, wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły. Z pojęcia działalności gospodarczej wyłączono działalność wytwórczą w rolnictwie w zakresie upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego, a także wynajmowanie przez rolników pokoi, sprzedaży posiłków domowych i świadczenia w gospodarstwach rolnych innych usług związanych z pobytem turystów (art. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej). Z kolei art. 4 ust. 1 w/w ustawy za przedsiębiorcę uznaje osobę fizyczną, osobę prawną i jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonującą we własnym imieniu działalność gospodarczą. Za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej (art. 4 ust. 2 w/w ustawy). Nie budzi zatem wątpliwości, iż J. Z. ma status przedsiębiorcy, jednakże w zakresie wykonywanej działalności gospodarczej zgłoszonej pod nazwami "C." i "J." s.c. Jednakże kontrolowany przewóz płodów rolnych skarżący wykonywał nie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej ("C." lub "J." s.c.) lecz jako rolnik. Dowodzą tego wystawione faktury VAT RR, jako faktury pochodzące od rolnika ryczałtowego zwolnionego od podatku od towarów i usług, a nie od przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą. Jeżeli zatem art. 4 w/w ustawy o swobodzie działalności gospodarczej określa przedsiębiorcę, jako podmiot prowadzący działalność gospodarcza, a przepis art. 3 w/w ustawy wyłącza z działalności gospodarczej określoną tam działalność rolniczą to powyższe stanowi naturalną podstawę do wniosku, że prowadzący we własnym (wspólnym) imieniu gospodarstwo rolne nie posiada statusu przedsiębiorcy.

Status przedsiębiorcy osoba fizyczna uzyskuje bowiem poprzez spełnienie warunków z art. 4 ust. 1 i art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a więc po spełnieniu ustawowych przesłanek. Jednakże niezbędne jest spełnienie wymogu formalnego, czyli uzyskanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. To zatem wpis kreuje ten podmiot - bez niego byt przedsiębiorcy pozostaje w zasadzie bez znaczenia prawnego. Zgodnie bowiem z art. 14 ust. 1 i ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, przedsiębiorca może podjąć działalność gospodarczą po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym albo do Ewidencji Działalności Gospodarczej. Natomiast spółka kapitałowa w organizacji może podjąć działalność gospodarczą przed uzyskaniem wpisu do rejestru przedsiębiorców. Wpisowi do ewidencji podlegają przedsiębiorcy będący osobami fizycznymi. Jedynie taka osoba fizyczna, która deklaruje spełnienie materialnoprawnych wymogów stawianych przedsiębiorcy (art. 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej), może zostać wpisana do ewidencji działalności gospodarczej. Tak więc uzyskanie formalnoprawnego statusu przedsiębiorcy przez osobę fizyczną jest logicznym następstwem spełnienia (zadeklarowania) wymogów materialnoprawnych określających status przedsiębiorcy - Jasiakiewicz M. artykuł PPPH 2005/5/55 - t.5 "Jeszcze o pojęciu przedsiębiorcy – polemika". W konsekwencji osoba fizyczna staje się przedsiębiorcą z chwilą wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Skarżący posiadał wpis do ewidencji działalności gospodarczej pod nazwą "C." dla sprzedaży hurtowej owoców i warzyw oraz jako spółka cywilna "J." dla sprzedaży detalicznej paliw, artykułów nieżywnościowych w sklepach wyspecjalizowanych, sprzedaży detalicznej pozostałej w sklepach niewyspecjalizowanych i poza siecią sklepów. Nie prowadził natomiast działalności gospodarczej jako rolnik, czyli nie można było zaliczyć go jako przedsiębiorcy w zakresie kontrolowanego przewozu i w konsekwencji nałożyć na niego karę pieniężną za brak licencji na wykonywanie transportu drogowego, albowiem usługę transportu drogowego może wykonywać, stosownie do art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), przedsiębiorca. Natomiast do podmiotów niebędących przedsiębiorcami zastosowanie ma przepis art. 3 ust. 2 pkt 3 w/w ustawy, zgodnie z którym stosuje się do nich odpowiednio przepisy dotyczące niezarobkowego przewozu na potrzeby własne.

W związku z powyższym organ administracji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy powinien wziąć pod uwagę i właściwie zastosować do J. Z. przepisy ustawy o transporcie drogowym, mając na względzie także przepisy powołane wyżej.

Stosownie do art. 42 ust. 1 w/w ustawy o transporcie drogowym, przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne są obowiązani do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, której maksymalna wysokość nie może być wyższa niż równowartość 800 euro rocznie, z wyłączeniem:

1) przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką;

2) przejazdów po autostradach płatnych;

3) transportu kombinowanego;

4) komunikacji miejskiej;

5) zakładów pracy chronionej lub zakładów aktywności zawodowej.

Organ administracji ustalił, iż do kontrolowanego przewozu powyższe wyłączenia nie miały zastosowania, bowiem J. Z. nie należał do żadnej z kategorii przewoźników wymienionych w pkt 1-5 art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Zatem w myśl powołanego przepisu art. 42 ust. 1 skarżący powinien posiadać dowód uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, jednakże kierujący pojazdem takiego dokumentu do kontroli nie okazał. Zgodnie więc z art. 92 ust.1 oraz lp. 1.4.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym została na J. Z. nałożona stosowna kara pieniężna.

J. Z. posłużył się, do kierowania pojazdem, który wykonywał kontrolowany przewóz, A. M. Nie był to jego pracownik, a przewóz wykonał za płody rolne otrzymane od skarżącego w ramach wzajemnych rozliczeń za pomoc przy pracach polowych. Nie zmienia to jednak faktu, że do wykonywanego przewozu miał zastosowanie art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stanowiący, iż podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, między innymi, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku, czyli tzw. wykresówki. Obowiązek ten nakłada na kierującego także art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE Nr L370 ze zm.) stanowiąc, iż na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych kierowca zobowiązany jest okazać wykresówki za bieżący tydzień i w każdym przypadku za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierował pojazdem. W przypadku gdy kierujący pojazdem nie mógł okazać się odpowiednimi wykresówkami, to stosownie do art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 ze zm.) na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli powinien przedstawić zaświadczenie, które powinno zawierać w szczególności następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia nr 3821/85/EWG, miejsce i datę wystawienia, podpis pracodawcy, przy czym na skarżącym ciążył obowiązek wyposażenia kierowcy w ten dokument (art. 87 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym). Organy administracji ustaliły, iż kierujący pojazdem nie posiadał (nie okazał do kontroli) wymaganych wykresówek ani dokumentu o treści określonej art. 31 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców, zgodnie zatem z art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6 oraz lp. 1.11.11. ust. 1 lit. b) załącznika do ustawy o transporcie drogowym zasadnie została nałożona na skarżącego określona kara pieniężna.

W świetle powyższych wyjaśnień nie można przyjąć za zasadną tezę skarżącego, iż do kontrolowanego przejazdu nie miały zastosowania przepisy ustawy o transporcie drogowym. Owszem organ administracji, na skutek błędnego ustalenia, że skarżący jest przedsiębiorcą, nałożył na niego nieuzasadnioną karę pieniężną, jednakże pozostałe ustalenia organu należało podzielić. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając naruszenie prawa materialnego w powyższym zakresie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję w części nakładającej na Jarosława Ziółkowskiego karę pieniężną w kwocie 8000 zł za brak licencji na wykonywanie transportu drogowego natomiast w pozostałej części, na podstawie art. 151 w/w ustawy, skargę oddalił, zasądzając koszty postępowania na rzecz skarżącego w oparciu o art. 200 w związku z art. 205§ 2 i art. 206 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.