Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 308/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145  par. 1 pkt 4, art. 151  par. 1  pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Siwek, Sędziowie sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2019 r. sprawy ze skargi I. B., P. B. i T. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi I. B., P. B. i T. B. (dalej: skarżący) jest decyzja Wojewody [...] (dalej: Wojewoda) nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2018 r., Nr [...] wydaną na podstawie art 151 § 1 pkt 1 w związku z art 145 § 1 pkt 4 k.p.a. odmawiającą uchylenia decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] września 2015 r., zmieniającej decyzję nr [...] Starosty [...] z dnia [...] września 2014 r., zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu dla inwestycji I i II etapu budowy dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych "[...]i [...]" wraz z infrastrukturą techniczną i zjazdami z drogi publicznej oraz zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia dla [...] spółka jawna, na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym "[...]" – etap II wraz ze zjazdem z drogi publicznej i infrastrukturą na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]w [...] przy ul. [...], gm. [...], poprzez zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę wg zamiennego projektu budowlanego w zakresie: poziomu posadowienia budynku oraz zwiększenia wysokości w świetle kondygnacji podziemnej (garażu podziemnego).

Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Starosta [...] (dalej: Starosta) decyzją nr [...] z [...] września 2014 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] spółka jawna (dalej: inwestor) pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym "[...]" – etap II wraz ze zjazdami z drogi publicznej i infrastrukturą techniczną.

Następnie Starosta decyzją nr [...] z [...] września 2015 r. zmienił ww. decyzję, zatwierdzając zamienny projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę wg zamiennego projektu budowlanego w zakresie poziomu posadowienia budynku oraz zwiększenia wysokości w świetle kondygnacji podziemnej (garażu podziemnego).

W dniu [...] marca 2018 r. do Starostwa wpłynął wniosek E. P., P. S., I. B., P. B., M. W., T. B., M. P., A. B.(dalej: wnioskodawcy) o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2015 r na podstawie art 145 § 1 pkt 4 k. p. a.

Starosta postanowieniem z [...] maja 2018 r., znak [...] wznowił przedmiotowe postępowanie, po czym decyzją nr [...] z [...] września 2018 r., wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego odmówił uchylenia własnej decyzji z [...] września 2015 r., albowiem ustalił, że należące do wnioskodawców działki sąsiednie o nr. ew. [...],[...], [...], [...] i [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, tym samym w myśl art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie Dz. U. z 2019 r., poz. 1186, dalej: Prawo budowlane) właścicielom tych działek nie przypada przymiot strony w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę.

Starosta podkreślił przy tym, że przedmiotowa inwestycja nie powoduje ograniczeń w użytkowaniu i zagospodarowaniu działek sąsiednich, w związku z tym obszar oddziaływania projektowanej inwestycji mieści się w całości na działkach, do których inwestor ma tytuł prawny i ogranicza się wyłącznie do tych działek. Zatem decyzja nr [...] z [...] września 2015 r., zmieniająca decyzję pierwotną w zakresie poziomu posadowienia budynku oraz zwiększenia wysokości w świetle kondygnacji podziemnej (garażu podziemnego), nie spowodowała zmiany gabarytów zewnętrznych budynku, tym bardziej więc sama decyzja nr [...] nie ma wpływu na zmianę obszaru oddziaływania inwestycji. Zatem obszar oddziaływania wnioskowanej zmiany zamyka się na działce inwestora.

W wyniku wniesienia odwołania przez wnioskodawców Wojewoda [...] wydał wskazaną na wstępie decyzję nr [...] z [...] listopada 2018 r., którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że stosownie do art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy rozumieć, zgodnie z brzmieniem art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Zgodnie zaś z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalić według norm prawa materialnego, natomiast mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie, którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Ustalenie kręgu stron postępowania powinno więc nastąpić na podstawie art. 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust 2 Prawa budowlanego. Następnie organ w oparciu o orzecznictwo sądowoadministracyjne wyjaśnił różnicę między interesem prawnym i faktycznym.

Wojewoda podniósł, że wnioskodawcy wskazali jako podstawę wznowienia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zatem kluczową kwestią w rozpatrzeniu sprawy było ustalenie, czy przysługiwał im status strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty z [...] września 2015 r. Zdaniem organu nie ulega wątpliwości, że należące do wnioskodawców działki sąsiadują bezpośrednio z terenem objętym przedmiotowym pozwoleniem na budowę, niemniej jednak nie przesądza to o posiadaniu interesu prawnego w postępowaniu o pozwoleniu na budowę według projektu zamiennego.

Należało zatem ustalić, czy przedmiotowa inwestycja bezpośrednio oddziaływuje na działki należące do wnioskodawców w sposób powodujący ograniczenie w korzystaniu z ich nieruchomości na podstawie odrębnych przepisów. Przy czym należało mieć na uwadze, że obszar oddziaływania inwestycji ustala się na nowo w nawiązaniu do wprowadzonych zmian. W sprawie zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego krąg stron ulega ograniczeniu. Powodem jest fakt, że postępowanie ograniczone jest do zakresu wnioskowanej zmiany.

Projektant na stronie 2 zamiennego projektu budowlanego wskazał, że zmiany dotyczą jedynie poziomu posadowienia płyty garażu podziemnego z poziomu 102,55 m n.p.m. na poziom 102,83 m n.p.m. oraz zwiększenia podstawowej wysokości garażu podziemnego w świetle z 284,5 cm na 302,5 cm.

W ocenie Wojewody wnioskodawcy nie wykazali, w jaki sposób przedmiotowa inwestycja kształtuje ich indywidualny, konkretny interes prawny w rozumieniu art 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, nie wskazali bowiem, jaki sposób zagospodarowania ich działki, dopuszczalny dotychczas, stał się ograniczony lub niedopuszczalny w związku ze sporną inwestycją.

Organ podkreślił, że budynek inwestycyjny oznaczony jako [...] zlokalizowany jest w odległości wynoszącej około 80 m od działek wnioskodawców. Zgodnie z ustaleniami poczynionymi przez organ w postępowaniu odwoławczym należy stwierdzić, iż nieruchomości należące do wnioskodawców nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym zwłaszcza w oparciu o przepisy § 12 (odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną), § 13 (przesłanianie obiektów z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 19 (zapewnienie miejsc postojowych i ich odległość od okien i granicy działki), § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi) oraz § 60 (nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm., dalej: rozporządzenie). Projektowana inwestycja nie ogranicza również możliwości usytuowania obiektów na działkach sąsiednich, jak również nie pozbawia powyższych nieruchomości dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów w sposób stały. Ponadto w projekcie budowlanym wskazano, że zakres oddziaływania obiektu nie wychodzi poza działki inwestycyjne, na których się znajduje, co potwierdzają oświadczenia projektanta i sprawdzającego o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z przepisami prawa.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Wojewoda wskazał, że Starosta wezwał inwestora do przedłożenia analizy przesłaniania i zacieniania obiektu budowlanego – zgodnie z § 13 rozporządzenia.

W ocenie Wojewody podnoszony przez wnioskodawców argument objęcia ich dziatki obszarem oddziaływania projektowanej inwestycji z uwagi na art. 140, 144 i 222 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1360, dalej: k.c.) nie znajduje potwierdzenia, bowiem z przepisów tych nie wynikają dla wnioskodawców żadne uprawnienia ani obowiązki. Za przyznaniem przymiotu strony nie przemawia przepis art. 140 k.c. stanowiący, iż w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. W rozpoznawanej sprawie nie występuje natomiast takie prawne ograniczenie w sposobie zagospodarowania nieruchomości wnioskodawców.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ stwierdził, że negatywne oddziaływanie na nieruchomość sąsiednią może przybrać formę immisji bezpośrednich i pośrednich. W odniesieniu do tych drugich mogą mieć one postać zarówno immisji materialnych jak również niematerialnych, których istotą jest negatywne oddziaływanie na sferę psychiczną właściciela nieruchomości sąsiedniej, poczucie jego bezpieczeństwa, czy estetyki. W przypadku negatywnego oddziaływania na nieruchomość przez właściciela nieruchomości sąsiedniej w inny sposób niż poprzez bezpośrednie naruszenie prawa własności, właścicielowi przysługuje prawnorzeczowa ochrona na podstawie art. 144 w zw. z art. 222 § 2 k.c., która ma zastosowanie także w razie immisji niematerialnych negatywnie wpływających na osoby przebywające na nieruchomości sąsiedniej (por. uchwały Sądu Najwyższego z 4 marca 1975 r, sygn. akt: III CZP 89/74, OSNCP 1976, nr 1, poz. 7 oraz z 21 marca 1984 r., sygn. akt: III CZP 4/84, OSPiKA 1985, nr 6, poz. 104). Kwestie te stanowią zagadnienia cywilnoprawne i nie podlegają ocenie organu administracji architektoniczno-budowlanej z uwagi na inny niż związany z prawem budowlanym charakter przedmiotu sporu. Wszelkie roszczenia cywilnoprawne mogą być dochodzone przed sądem powszechnym. Odpowiedzialność za zgodność projektu budowlanego z przepisami ponosi przede wszystkim projektant. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 4 Prawa budowlanego do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy lub miejscowego planu miejscowego i wymaganiami przepisów oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektant jako podmiot gospodarczy może podlegać dochodzeniu roszczeń cywilnoprawnych związanych ze szkodami będącymi efektem wadliwego projektowania. Tak szeroko zakrojona odpowiedzialność projektanta ma stanowić gwarancję zarówno dla inwestora, jak i organu, że projekt jest opracowany zgodnie z przepisami, co zwalnia organy administracji architektoniczno-budowlanej ze szczegółowego badania projektu poza przypadkami opisanymi w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego.

Wobec powyższego Wojewoda uznał, że decyzję Starosty, jako prawidłową, należało utrzymać w mocy.

Skargę na wyżej opisane rozstrzygnięcie wnieśli I. B., P. B. i T. B., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając naruszenie:

- art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa Budowlanego poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy skarżący są właścicielami nieruchomości znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji, a zatem znajdują się w obszarze oddziaływania tejże inwestycji, zaś postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę dotyczyło interesu prawnego i faktycznego skarżących,

- art. 3 pkt. 20 ustawy Prawo Budowlane poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż pomimo bezpośredniego sąsiedztwa nieruchomości będących własnością skarżących z nieruchomością, na której prowadzona jest inwestycja, to nieruchomości skarżących nie znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu,

- art. 5 ust. 1 pkt. i 9 Prawa budowlanego poprzez brak zbadania przez organy okoliczności wskazanych przez skarżących w odwołaniu, dotyczących braku zapewnienia bezpieczeństwa w zakresie konstrukcji oraz instalacji pożarowej, braku spełnienia warunków higienicznych i ochrony środowiska w zakresie wód gruntowych a także braku zapewnienia poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich, przez brak pogorszenia warunków do życia okolicznych mieszkańców przez wzrost uciążliwości dla otoczenia,

- art. 5 ust. 1 pkt. i 9 Prawa Budowlanego w zw. z art. 140 k.c. w zw. z art. 144 k.c. oraz w zw. z art. 222 § 2 k.c. poprzez brak poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów skarżących

- § 206 rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie ekspertyzy technicznej stanu budynku istniejącego, stwierdzającej jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającej oddziaływanie wywołane wzniesieniem nowego budynku,

- § 13 w zw. z § 57 oraz § 60 rozporządzenia poprzez przyjęcie, iż budynek spełnia owe wymagania, pomimo że w załączonej analizie brak wykazania spełnienia warunków wskazanych w § 57 rozporządzenia, tj. wykazania stosunku powierzchni okien, liczonej w świetle ościeżnic, do powierzchni podłogi,

- § 14 rozporządzenia poprzez brak zbadania, pomimo podniesionego zarzutu, spełnienia warunków prawidłowego dojazdu i oświetlenia,

- art. 8 k.p.a. poprzez pominięcie faktu doręczania organowi wszelkich wyjaśnień i dodatkowych analiz i dokumentów przez inwestora z przekroczeniem wskazanych przez organ terminów,

- art. 10 § 1 w zw. z art. 77 § 4 i art. 81 k.p.a. poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na poczynionych w oparciu o oświadczenie inwestora ustaleniach faktycznych znanych organowi z urzędu, których organ nie zakomunikował stronie, co skutkowało brakiem wypowiedzenia się przez stronę na temat treści tych okoliczności, które w tej sytuacji w ogóle nie mogą być uznane za udowodnione, ergo nie mogą stanowić podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji,

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 84 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego; brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło organ do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych; zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do odmowy uchylenia przedmiotowych decyzji Starosty,

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób,

- § 7 w zw. z § 37 Uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lutego 1998 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru wsi [...] część III w gminie [...] (dalej: uchwała) poprzez wydanie pozwolenia na budowę dla zabudowy wielorodzinnej, pomimo że zgodnie z tym planem podstawową funkcją terenu objętego planem jest budownictwo mieszkaniowe z towarzyszącą infrastrukturą techniczną, zaś zabudowa ta powinna być niska, wolnostojąca w zabudowie jednorodzinnej, w tym bliźniaczej, szeregowej, atrialnej i małych domów mieszkalnych,

- § 20 w zw. z § 21 uchwały poprzez nienakazanie inwestorowi wybudowania lub modernizacji drogi dojazdowej z nawierzchnią przepuszczalną, nadto nieustosunkowanie się przez organy do twierdzeń inwestora o odprowadzaniu wód opadowych na terenie inwestycji, pomimo że wspomniany powyżej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje strefowe oczyszczalnie, w których wody deszczowe powinny być oczyszczone do poziomu wymaganego przez obowiązujące przepisy,

- § 43 uchwały poprzez nieuwzględnienie, iż szerokość wlotów do zespołów zabudowy powinna wynosić nie mniej niż 9 m,

- § 57 uchwały poprzez brak sprawdzenia, czy zmiana wysokości projektowanego zespołu budynków nie wpływa na wysokość obiektu, a w szczególności czy został spełniony wymóg, aby wysokość obiektu liczona od poziomu terenu do kalenicy wynosiła nie więcej niż 14 metrów,

Skarżący podkreślili, że zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 626/08 nie można wykluczyć, że przepisami powodującymi ograniczenia czy też utrudnienia w zagospodarowaniu danego terenu będą również przepisy dotyczące własności i innych praw rzeczowych, określone w k.c. i innych ustawach. Podnieśli, że realizacja inwestycji może uniemożliwić im realizację tych praw.

Podnosząc powyższe, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2018r, Nr [...] wydaną na podstawie art 151 § 1 pkt 1 w związku z art 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Wyjaśnić należy, iż postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018r, Nr [...] Wojewoda [...] sprostował z urzędu oczywistą omyłkę dotyczącą daty i numeru oznaczenia decyzji Starosty [...] utrzymanej w mocy decyzją Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r.

W ocenie Sądu Starosta [...] zasadnie wznowił postępowanie w sprawie zakończonej własną decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] września 2015r zmieniającą decyzję nr [...] Starosty [...] z dnia [...] września 2014r zatwierdzającą zamienny projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę wg zamiennego projektu budowlanego w zakresie: poziomu posadowienia budynku oraz zwiększenia wysokości w świetle kondygnacji podziemnej ( garażu podziemnego ).

Skarżący udowodnili bowiem zachowanie terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 kpa wskazując jako podstawę wznowienia przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k. p. a.

Przede wszystkim należy stwierdzić, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie w którym ona zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadliwością procesową wyliczoną wyczerpująco w przepisie art. 145 § 1 k .p. a.

Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe zakończone decyzją ostateczną było dotknięte jedną z wadliwości wyliczonych w art. 145 § 1 kpa lub czy występuje przesłanka z art. 145 a § 1 kpa oraz w razie pozytywnego wyniku tych czynności - przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej.

W takim postępowaniu rozstrzyganie ponowne o istocie sprawy może nastąpić dopiero wówczas, gdy w jego toku stwierdzone zostanie istnienie podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej, określonych w art. 145 § 1 kpa.

Zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją odmówiono uchylenia decyzji dotychczasowej wobec nie stwierdzenia podstawy do jej uchylenia wskazywanej przez skarżących.

W tym stanie rzeczy kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji dokonywana przez sąd polega na zbadaniu prawidłowości ustalenia, o braku podstawy wskazanej przez skarżących, która określona jest w art. 145 § 1 pkt 4 kpa.

W ocenie Sądu organy administracji architektoniczno-budowlanej po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia trafnie ustaliły, że postępowanie w którym zapadła decyzja ostateczna nie jest dotknięte wadliwością wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa wskazywaną przez skarżących.

Organy prawidłowo wskazały, iż kwestię bycia stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę reguluje przepis art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane.

Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

W myśl art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przepis ten nie definiuje pojęcia obszaru oddziaływania obiektu wprost, lecz poprzez odesłanie do licznych regulacji, przewidujących m.in. szczegółowe wymagania dla odległości w zabudowie i zagospodarowaniu terenu.

Szczegółowe określenie, który z podmiotów, poza inwestorem, posiada legitymację do występowania jako strona w danym postępowaniu, możliwe jest na podstawie ustaleń faktycznych danej sprawy.

Niniejsza sprawa dotyczy decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] września 2015r zmieniającej decyzję nr [...] Starosty [...] z dnia [...] września 2014r zatwierdzającą zamienny projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę wg zamiennego projektu budowlanego w zakresie: poziomu posadowienia budynku oraz zwiększenia wysokości w świetle kondygnacji podziemnej ( garażu podziemnego ).

Zgodzić należy się z organami, że zmiana decyzji pierwotnej polegająca wyłącznie na zmianie poziomu posadowienia płyty garażu podziemnego z poziomu 106,50 m n.p.m. na poziom 106,88 m n.p.m. oraz zwiększenia podstawowej wysokości garażu podziemnego w świetle z 284,5 cm na 302,5 cm. ( strona 31 zamiennego projektu budowlanego) nie spowodowała zmiany gabarytów zewnętrznych budynku i pozostaje bez wpływu na zmianę obszaru oddziaływania inwestycji, określoną w decyzji pierwotnej. Budynek inwestycyjny oznaczony jako [...]zlokalizowany jest od działek wnioskodawców w odległości wynoszącej od 7,15 m do 7,29 m (str. 25 projektu budowlanego).

Z przedłożonej przez inwestora analizy przesłaniania i zacieniania obiektu budowlanego wynika, że projektowana inwestycja (wg projektu zamiennego) spełnia wymagania w zakresie: § 13 ust. 1 – "z analizy przesłaniania wynika, iż budynek, żadna jego część ani inny obiekt nie będzie przesłaniać tego samego budynku; budynek nie będzie przesłaniał również innych obiektów" oraz § 60 – "pomieszczenia mieszkalne w budynku mają zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy ([...]marca, [...]września) w godzinach 7:00 – 17:00".

Zatem obszar oddziaływania wnioskowanej zmiany zamyka się w granicach działki inwestora. W przypadku negatywnego oddziaływania na nieruchomość przez właściciela nieruchomości sąsiedniej w inny sposób niż poprzez bezpośrednie naruszenie prawa własności, właścicielowi przysługuje ochrona na podstawie art. 144 w zw. z art. 222 § 2 k.c., która ma zastosowanie także w razie immisji niematerialnych negatywnie wpływających na osoby przebywające na nieruchomości sąsiedniej.

Oceniając przeprowadzone postępowanie, Sąd stwierdza, że organy obu instancji przeprowadziły je z poszanowaniem przepisów proceduralnych. Organy wypełniły swoje ustawowe obowiązki i uzasadniły stanowisko wyrażone w decyzjach, w sposób wymagany przez art. 107 § 3 k.p.a.

Zarzuty skargi wskazujące na naruszenie przepisów procesowych oraz materialnych są niezasadne gdyż przedmiotowa sprawa została rozstrzygnięta po wnikliwej i rzeczowej analizie akt sprawy, a przesłanki podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia zostały wyczerpująco przedstawione w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Z przedstawionych wyżej przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.)

-----------------------

1