Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 764/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-11-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. – L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] r.

nr [...] ustalającą dla A. K. – L., jako spadkobiercy po zmarłej I. S. jednorazową opłatę w wysokości 11.063,55 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr 1 i 2 położonej w S..

W skardze na powyższą decyzję, skarżąca A. K. – L. zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego. W uzasadnieniu wskazano, że przesłanki wstrzymania wykonania, a więc niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie muszą się rzeczywiście ujawnić, wystarczy aby zachodziło niebezpieczeństwo ich wystąpienia, na podstawie analizy stanu faktycznego czy prawnego, a także na podstawie skutków, które może wywołać określony akt prawny. W przedmiotowej sprawie skarżąca jest zobowiązana do wniesienia opłaty przekraczającej jej możliwości finansowe, uzyskanie środków byłoby powiązane z koniecznością sprzedaży części trwałego majątku rodziny lub wszczęciem postępowania egzekucyjnego, które mogłoby doprowadzić do egzekucji z nieruchomości, a za tym wiązałoby się z bezpowrotną utratą nieruchomości.

Zarówno organ administracji publicznej, jak i uczestnik postępowania, mimo takiej możliwości, nie ustosunkowali się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd może wstrzymać na wniosek strony skarżącej wykonanie aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem

w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym.

Oceniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, że brak jest podstaw do jego uwzględnienia. Ewentualne uwzględnienie takiego wniosku strony musi być umotywowane szczególnymi względami, pozwalającymi na odstąpienie od zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Oznacza to, że na stronie występującej z takim wnioskiem spoczywa obowiązek wykazania okoliczności potwierdzających słuszność jej żądania (por. postanowienie NSA z dnia 30 lipca 2009 r. sygn. akt I OZ 754/09 – Lex nr 552410).

W przedmiotowej sprawie skarżąca nie uprawdopodobniła takich przesłanek. W ocenie Sądu, przytoczone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumenty nie uzasadniają wstrzymania wykonania tej decyzji, bowiem każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość powodującą określony skutek w sytuacji finansowej skarżącego. Jednakże, nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie ochrony tymczasowej.

Wyjaśnić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd przemawiający za udzieleniem ochrony tymczasowej, jeżeli skarżący wykaże, że w jego konkretnej sytuacji majątkowej wywiązanie się

z nałożonego obowiązku finansowego wiązać się będzie z wyrządzeniem znacznej szkody. Skarżący powinien złożyć stosowne dokumenty obrazujące jego sytuację finansową, pozwalające uprawdopodobnić podnoszone okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 9 kwietnia 2013 r. sygn. akt II OZ 253/13; z dnia 17 stycznia 2012 r. sygn. akt I OZ 13/12; z dnia 21 stycznia 2013 r. sygn. akt II FZ 1076/12; z dnia 22 grudnia 2011 r. sygn. akt II FZ 743/11).

Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny

i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest wobec wnioskodawcy zasadne. Skarżąca nie udokumentowała swojej sytuacji majątkowej, lecz podniosła jedynie, że nie posiada środków finansowych ani majątku, umożliwiającego uiszczenie tak wysokiej opłaty. Tym samym, nie dopełniła ciążących na niej obowiązków wykazania zasadności złożonego wniosku w zakresie uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Tymczasem, to do strony ubiegającej się o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności należy wykazanie, że jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a.

W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że jeżeli we wniosku

o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności strona nie wykaże okoliczności uzasadniających stwierdzenie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie można tego uznać za brak formalny wniosku, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a., lecz oznacza to brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 16 marca 2010 r. sygn. akt II OZ 199/10). Podkreślić w tym miejscu trzeba, że to w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami, co - zdaniem Sądu - w tym przypadku nie nastąpiło. Skarżąca nie wskazała bowiem, jaka jest jej sytuacja finansowa, skutkiem czego nie jest możliwa ocena, w jaki sposób uiszczenie nałożonej opłaty administracyjnej mogłoby wpłynąć na jej kondycję finansową.

W świetle wskazanych okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.