Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 551/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2010-10-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1, art. 87 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w dniu 12 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektów budowlanych w zakresie wniosku I. D. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

Wnioskiem zawartym w skardze, sprecyzowanym następnie pismem z dnia 1 października 2010 r. I. D. wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję ostateczną Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektów budowlanych.

W uzasadnieniu tego wniosku wskazała, iż nie wniosła skargi w terminie z uwagi na pobyt za granicą i brak informacji o wydaniu decyzji. Podniosła, iż upoważniona przez nią osoba do odbioru korespondencji nie otrzymała z nieznanych przyczyn żadnego awiza.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.

W przypadku takim należy wnieść do sądu pismo, w którym czynność miała być dokonana, z wnioskiem o przywrócenie terminu, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 ustawy).

Warunkiem przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie braku winy w jego uchybieniu. Winę pojmuje się w sposób obiektywny - wymagając od strony staranności. Od strony postępowania można bowiem oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. W tym też kontekście należy oceniać przesłankę braku winy w uchybieniu terminu przez skarżącą. Należyta staranność w prowadzeniu swych spraw wymaga, by w warunkach z jakiegokolwiek powodu niekorzystnych zachować szczególną dbałość i ostrożność, zwłaszcza w dokonywaniu istotnych czynności urzędowych. O braku zaś winy można mówić, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Uprawdopodobnienie nie wymaga zachowania przepisów o postępowaniu dowodowym, z reguły nie może ono jednak ograniczać się do samych twierdzeń strony. Twierdzenia te stanowią jedynie uzasadnienie wniosku, tj. przytoczenie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Wymóg uprawdopodobnienia tych okoliczności oznacza obowiązek ich wykazania, w sposób uzasadniający przypuszczenie, że okoliczności te w rzeczywistości zaistniały, a twierdzenia strony polegają na prawdzie. W przeciwnym razie, gdyby uprawdopodobnienie miało ograniczać się do przytoczenia okoliczności stanowiących podstawę wniosku, wprowadzony przez ustawodawcę wymóg uprawdopodobnienia wskazanych okoliczności należałoby uznać za zbędny.

W niniejszej sprawie skarżąca brak winy w niedochowaniu terminu uzasadnia brakiem awiza informującego o złożeniu przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję w placówce pocztowej. Innymi słowy skarżąca wskazuje na wadliwość doręczenia dokonanego w trybie art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W związku z tym wyjaśnić należy, iż przewidziane w art. 44 k.p.a. zawiadomienie dla adresata (awizo) listonosz sporządza na odrębnym formularzu, po czym dokonuje adnotacji o niedoręczeniu przesyłki na potwierdzeniu odbioru oraz adnotacji "awizowano dnia" na adresowej stronie niedoręczonej przesyłki i składa swój podpis. Następnie niezwłocznie oddaje przesyłkę do właściwej pocztowej placówki oddawczej, która przechowuje przesyłkę przez siedem kolejnych dni, licząc od dnia następnego po dniu pozostawienia zawiadomienia u adresata. W wypadku powtórnego awizowania procedura wygląda tak samo.

Analiza przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję (k. 62 akt organu odwoławczego) wskazuje, że przesyłka była awizowana zgodnie z przywołanymi wymogami. Na kopercie widnieją adnotacje o pierwszym awizowaniu w dniu 6 listopada 2009 r. i powtórnym awizowaniu 16 listopada 2009 r. Zwrot przesyłki nastąpił w dniu 24 listopada 2009 r. Adnotacje te zawierają podpisy doręczyciela oraz opatrzone są pieczęciami urzędu pocztowego z datami. Ponadto na zwrotnym potwierdzeniu odbioru umieszczona jest informacja, że adresat przesyłki był nieobecny pod wskazanym adresem oraz, że z powodu niemożności doręczenia informację o możliwości jej odbioru w Urzędzie Pocztowym C. 1 umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata.

W tych okolicznościach w ocenie Sądu brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości doręczenia decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r.

Należy też wyjaśnić, że domniemanie faktyczne doręczenia pisma w trybie art. 44 k.p.a. może być obalone między innymi, gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością. Jedną z możliwości służących obaleniu tego domniemania jest przeprowadzenie procedury reklamacyjnej. Istotne jest, aby w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania usługi pocztowej reklamacja, zgodnie z art. 61 ust. 2 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (t.j. Dz. U. z 2008 r., Nr 189, poz. 1159 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 13 października 2003 r. w sprawie reklamacji powszechnej usługi pocztowej w zakresie przesyłki rejestrowanej i przekazu pocztowego (Dz. U. Nr 183, poz. 1795 ze zm.) była zgłoszona w formie pisemnej, ustnej do protokołu lub innej, która ujawnia wolę reklamującego w sposób dostateczny, w tym również w formie elektronicznej. Można nawet założyć, że co do zasady brak woli przeprowadzenia procedury reklamacyjnej uniemożliwia skuteczne obalenie domniemania doręczenia pisma w trybie awizowania.

W przedmiotowym wniosku o przywrócenie terminu skarżąca ograniczyła się jedynie do kwestionowania prawidłowości doręczenia, jednak w ocenie Sądu nie uprawdopodobniła swoich twierdzeń, lecz oparł je na subiektywnym przekonaniu, że przesyłka nie była awizowana przez pocztę. Tymczasem przesłanką przywrócenia terminu jest właśnie uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło z powodu okoliczności, za które strona nie ponosi winy.

Uwzględniając powyższe ustalenia uznać należało, iż wbrew wymogowi wynikającemu z cytowanego wyżej art. 87 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Dlatego też Sąd na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.