Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 402/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-08-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 40 par 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski (spr.) Sędziowie : WSA Krystyna Daniel WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi A.K. na postanowienie Wojewody z dnia 2 stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej A.K. kwotę 457 zł ( słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...].01.2012 r., (znak:[...]) Wojewoda działając na podstawie art. 134 kpa w związku z art. 80 ust. 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (jednolity tekst z 2010 r. - Dz. U. Nr 243 póz. 1623 z późniejszymi zmianami), stwierdził, że zażalenie J.Z. - pełnomocnika A.K. na postanowienie Starosty S. z dnia [...].10.2011 r., (znak: [...]), którym zawieszono z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia dla J.M.J. i B.J. na budowę, inwestycji pn.: "budowa budynku użyteczności publicznej z częścią mieszkalną, muru oporowego oraz miejsca postojowego na działkach nr ewid. [...] i [...] położonych w S. , zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia, określonego w art. 141 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu podniesiono, że zgodnie z dyspozycją art. 141 § 2 kpa zażalenie na

postanowienie wydane w l instancji, wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. Skarżone postanowienie Starosty S. zawiera prawidłowe pouczenie o terminie i trybie wniesienia zażalenia. Postanowienie to, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenie odbioru, doręczone zostało A.K. w dniu 27.10.2011 r. Zgodnie z treścią art. 141 § 2 Kpa, od dnia następnego rozpoczął się siedmiodniowy bieg terminu dla A.K. do wniesienia zażalenia na przedmiotowe postanowienie. Zażalenie wniesione przez pełnomocnika A.K. – J.Z. zostało wysłane listem poleconym za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 10.11.2011 r. (data stempla pocztowego na kopercie). Termin na złożenie zażalenia upływał z dniem 04.11.2011 r. W związku z powyższym należy uznać, że zażalenie zostało złożone po terminie:

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyła A.K. i zarzucając naruszenie art. 6 w zw. z art. 40 § 2 kpa poprzez doręczenie postanowienia z dnia 21 października 2011 roku, jedynie stronie, tj. A.K. , w sytuacji gdy w niniejszej sprawie został ustanowiony pełnomocnik wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Wojewody z dnia [...] stycznia 2012 roku oraz postanowienia Starosty z dnia [...] października 20 11 roku, podnosząc w uzasadnieniu co następuje. 1. Postanowienie zostało dostarczone jedynie na adres A.K. , która następnie wskazane postanowienie dostarczyła na adres Kancelarii adw. J.Z. . Tymczasem A.K. wcześniej udzieliła adw. Z. pełnomocnictwa do prowadzenia przedmiotowej sprawy, jak i podobnej sprawy prowadzonej w Starostwie w S. ( sygn.[...] ). Udzielone pełnomocnictwo zostało zgłoszone w Starostwie w S. j z jednoczesną prośbą o informowanie pełnomocnika o wszelkich czynnościach podejmowanych w sprawie ( wniosek o zawieszenie postępowania z dnia 4 października 2011 roku był wysyłany z prowadzonej przeze mnie Kancelarii wraz ze stosownym pełnomocnictwem). Wskazane postanowienie zostało dostarczone pełnomocnikowi przez A.K. w okolicach 8 listopada 2011 roku - z uwagi na fakt, że działając w zaufaniu do swojego pełnomocnika nie potrafiła określić dokładnie kiedy postanowienie zostało przez nią odebrane, sporządziłem zażalenie na postanowienie ufając, iż termin zostanie zachowany. Kolejno, w dniu 9 stycznia 2012 roku na adres prowadzonej przeze mnie Kancelarii zostało dostarczone postanowienie Wojewody z dnia [...] stycznia-2012 roku stwierdzające, że zażalenie na postanowienie Starosty S. zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia.

Skoro postanowienie nie zostało doręczone pełnomocnikowi, a tylko jego mocodawczyni - to zażalenie zostało złożone w oparciu o informacje uzyskane od mocodawczyni. Nie można dopuścić do sytuacji, w której osoba ustanawiając pełnomocnika i działając w zaufaniu do organów władzy publicznej nie składa osobiście zażalenia, ponieważ oczekuje takiego działania ze strony swojego pełnomocnika.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu, dodatkowo podnosząc, że w odniesieniu do postawionego zarzutu nie doręczenia postanowienia pełnomocnikowi strony postępowania zarzut nie znajduje uzasadnienia, bowiem postanowienie organu l instancji wydane zostało w dniu 21.10.2011 r., a pełnomocnictwo ustanawiające pełnomocnika w sprawie wpłynęło do urzędu w dniu 24.10.2011 r. (dowód: karta [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej: p.o.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Trzeba też wskazać, że zgodnie z art. 134 p.o.p.s.a. Sąd nie jest związany granicami skargi i zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie.

Przedmiotem kontroli Sądu w sprawie niniejszej było postanowienie Wojewody , stwierdzające, że zażalenie adw. J.Z. - pełnomocnika A.K. , na postanowienie Starosty S. zostało wniesione z uchybieniem terminu. Zdaniem organu postanowienie zaskarżone zażaleniem doręczone zostało A.K. w dniu 27.10.2011 r., a skoro tak to termin na złożenie zażalenia upływał z dniem 04.11.2011 r., a pełnomocnik żalącej zażalenie wniósł za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 10.11.2011 r. (data stempla pocztowego na kopercie), a więc po upływie tego terminu.

Trafnie skarżąca zwraca uwagę, że zgodnie z art. 40 § 2 kpa, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W aktach sprawy znajduje się pismo adw. J.Z. z dnia 20.10.2011 r., ( które do starostwa wpłynęło w dniu 24.10.2011 r.). Postanowienie organu l instancji wydane zostało w dniu 21.10.2011 r., ale - jak wynika z akt administracyjnych organu l instancji - do wysyłki złożone zostało w dniu 26.10.2011 r. (k.[..]). Reasumując - organ I instancji, już w dniu 24.10.2011 r., wiedział, że żaląca się działa przez pełnomocnika - mimo to zaskarżone postanowienie przekazuje do wysłania w dniu 26.1,0.2011 r., do rąk żalącej się A.K. i jej doręcza w dniu 27.10.2011 r. Z odpowiedzi na skargę może wynikać, że organ odwoławczy stoi na stanowisku, że dla oceny skutków doręczenia istotne jest wydanie zaskarżonego aktu a nie data powzięcia wiadomości przez organ o ustanowieniu pełnomocnika. Jeżeli takie stanowisko organ reprezentuje to jest ono błędne. Gdy przed doręczeniem aktu - zgłosił się pełnomocnik - to wszelkie doręczenia winny być dokonywane zgodnie z art. 40 § 2 kpa.

Skoro więc, kontrola sądowa wykazała, że zaskarżone postanowienie, narusza prawo na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. "c" i art. 200 p.o.p.s.a. należało orzec jak w

sentencji.