Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 285/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-06-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Przyznano prawo pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 245  par. 3,  art. 246  par. 2  pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. z/s we W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2012 r. wraz z odsetkami za miesiące od stycznia do lipca 2012 r. postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Skarżąca spółka, wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 1.292 zł, wniosła o zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych wskazując, że spółka od 2014 r. oficjalnie zawiesiła działalność gospodarczą. Nie posiada żadnych nieruchomości, rzeczy ruchomych, akcji, obligacji ani udziałów w innych podmiotach. W 2013 r. spółka nie prowadziła żadnej sprzedaży i nie odnotowała żadnych zysków. Jej sytuacja finansowa została poddana szczegółowej weryfikacji przez Urząd Skarbowy.

W oświadczeniu o majątku i dochodach strona podała, że wartość jej kapitału zakładowego wynosi 101.000 zł, brak jest środków trwałych oraz danych co do wartości zysku lub straty według bilansu za ostatni rok. Jedyny rachunek bankowy został zajęty w postępowaniu egzekucyjnym.

Do wniosku załączono kopię postanowienia Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 23 marca 2018 r. o zwolnieniu skarżącej spółki w zakresie opłaty od apelacji.

Przesyłka z wezwaniem do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów niepodjęta w terminie, została zwrócona na adres Sądu i włączona do akt sprawy ze skutkiem doręczenia jej stronie.

Jako znane z urzędu wskazać trzeba, że w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 1219/17, postanowieniem z dnia 21 maja 2018 r. skarżąca spółka została zwolniona od kosztów sądowych.

W związku z niepodjęciem ww. wezwania, referendarz sądowy przyjął do rozpoznania oświadczenia złożone w powyższej sprawie.

Wynika z nich, że w związku z zawieszoną od czterech lat działalnością gospodarczą oraz utratą części dokumentacji księgowej (za lata 2011 i 2012), spółka nie ma możliwości złożenia sprawozdań finansowych, bilansu oraz rachunku zysków i strat. Księgi rachunkowe są zamknięte od daty zawieszenia działalności. Do akt sprawy o sygn. I SA/Wr 1219/17 złożono umowę spółki, aktualny odpis KRS oraz wydruk z saldem rachunku bankowego.

Oświadczenie dotyczące zawieszenia działalności gospodarczej oraz zobowiązań wobec ZUS wynikają z zapisów w KRS.

Mając na uwadze powyższe, referendarz sądowy uznał, iż również przedmiotowy wniosek należało uznać za uzasadniony.

Podstawą jego rozpoznania jest regulacja zawarta w art. 245 § 3 i art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z brzmieniem tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w przypadku osób prawnych może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

Powyższe zostało wykazane.

Z odpisu KRS aktualnego na dzień 26 marca 2018 r. wynika, że spółka zawiesiła działalność z dniem 1 grudnia 2014 r. i posiada liczne zaległości podatkowych oraz wobec ZUS. Ponadto wynika z tego dokumentu, że wobec spółki były prowadzone postępowania egzekucyjne, które zostały umorzone w 2011 r. i w 2013 r.

Powyższe wskazuje zatem wyraźnie, że spółka nie posiada jakiegokolwiek majątku, z którego mogłaby pozyskać środki na opłacenie kosztów sądowych w niniejszej sprawie.

W tym stanie rzeczy wniosek należało uznać za zasadny w całości. Tym samym, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji postanowienia.