Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 905/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-11-19 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda, , , po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. N. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wydalenia ze służby w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 21 sierpnia 2018 r. B. N. reprezentowany przez pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wydalenia ze służby.

Skarżący w skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że zaskarżona decyzja wywoła dla skarżącego znaczną szkodę oraz spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci wydalenia ze służby i wpłynie na relacje pomiędzy nim, a jego przełożonymi, które spowodują utratę zaufania między nimi, utratę dobrego imienia skarżącego w oczach społeczeństwa, a także mogą w przyszłości skutkować niemożnością powrotu skarżącego do służby w Policji, w związku z czym wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jawi się jako całkowicie usprawiedliwione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, zwanej dalej P.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Sąd może zatem wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 P.p.s.a., ale tylko wówczas, jeżeli realne jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. Powyższe oznacza, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Przesłanki te muszą być rozważane z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być zatem trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach.

Skarżący wskazał, że wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki w postaci wydalenia ze służby, wpłynie negatywnie na relacje pomiędzy skarżącym i przełożonymi oraz spowoduje utratę dobrego imienia skarżącego w oczach społeczeństwa. Nadto w przyszłości może skutkować niemożności powrotu skarżącego do służby w policji.

Zdaniem Sądu brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pozostawanie bez zatrudnienia i nieotrzymywanie wynagrodzenia nie przesądza bowiem o zaistnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 stycznia 2007 r. sygn. akt I OZ 22/07 oraz z dnia 16 kwietnia 2004 r. sygn. akt OZ 17/04). Jak już wskazano, chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego. Taka sytuacja nie ma jednak miejsca w niniejszej sprawie, ponieważ szkoda poniesiona przez skarżącego wskutek nieotrzymywania uposażenia nie ma charakteru nieodwracalnego.

Zgodnie z art. 42 ust. 1 w zw. z art. 134f ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. W świetle zaś art. 42 ust. 4 i 5 powołanej ustawy, prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby. Policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Takie samo uposażenie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3 tego przepisu, tj. policjantowi, który w razie przywrócenia do służby, mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia.

Stwierdzić więc należy, że wykonanie rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby ma charakter odwracalny, gdyż w razie uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji, skarżący będzie mógł powrócić do służby, zachowując jednocześnie prawo do wynagrodzenia za okres zwolnienia.

Ponadto negatywny wpływ zaskarżonej decyzji na relacje pomiędzy skarżącym i przełożonymi oraz utrata dobrego imienia skarżącego w oczach społeczeństwa nie mogą być oceniane w kontekście wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wobec powyższego nie można stwierdzić zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu z art. 61 P.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 1, § 3 i P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.