Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1700/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 24 pkt 8 w zw. z  par. 25
journal: Dz.U. 2004 nr 141 poz 1497
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Ewa Pisula-Dąbrowska, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2013 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej dodatek za długoletnią służbę wojskową oddala skargę.


UZASADNIENIE

Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: "k.p.a.", utrzymał w mocy decyzję Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., stwierdzającą nieważność decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] nr [...] z dnia [...] września 2008 r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż M. D. pełnił służbę wojskową od dnia [...] września 1978 r. do dnia [...] stycznia 2010 r., kiedy to w związku z upływem skróconego okresu wypowiedzenia został zwolniony z zawodowej służby wojskowej. W dniu zwolnienia posiadał 29 lat, 1 miesiąc i 6 dni służby wojskowej.

Niemniej jednak, rozkazem Szefa Sztabu Generalnego WP nr [...] z dnia [...] marca 2005 r., uchylonym w części dotyczącej daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 r., M. D. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] lipca 2005 r., po czym wskutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2007 r. uchylającego ww. akty administracyjne, Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] października 2007 r. wyznaczył M. D. na stanowisko służbowe w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w [...] od dnia [...] listopada 2007 r.

Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2008 r. Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] przyznał M. D. dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 30% uposażenia zasadniczego, uzasadniając ten akt administracyjny faktem, iż w dniu [...] września 2008 r. zainteresowany posiadał 30 lat służby wojskowej.

Działając z urzędu Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., po zbadaniu powyższego rozstrzygnięcia Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] w trybie postępowania nadzwyczajnego, stwierdził nieważność decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] nr [...] z dnia [...] września 2008 r. wskazując, iż jest ona dotknięta wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W uzasadnieniu orzeczenia organ podał, iż kwestionowana decyzja Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] została wydana z rażącym naruszeniem § 24 pkt 8 oraz § 25 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2004 r. nr 141, poz.1497 ze zm.), co stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nadto organ zauważył, iż dalsze pozostawanie w obrocie prawnym podważonej decyzji jest nie do pogodzenia z zasadą równości wobec prawa, prowadzi bowiem do zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących, w stosunku do innych żołnierzy zawodowych.

M. D., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł odwołanie od ww. decyzji zarzucając nieprawidłową właściwość rzeczową Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych, jako organu niewłaściwego do stwierdzenia nieważności decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...], gdyż strona nie jest już żołnierzem. Nadto zarzucił, iż w przedmiotowej sprawie błędnie nie zastosowano art. 51 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jedn. Dz. U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 ze zm.). W związku z powyższym wniósł o uchylenie kwestionowanej decyzji i umorzenie postępowania.

W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż problematykę dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, w tym dodatku za długoletnią służbę wojskową reguluje ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. nr 90, poz. 593 ze zm.) oraz rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2004 r. nr 141, poz. 1497 ze zm.).

Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji zawsze należy do organu wyższego stopnia. Ustalenie organu właściwego do przeprowadzenia tego postępowania i wydania stosownej decyzji jest konsekwencją ustalenia organu, w kompetencji którego mieści się załatwienie sprawy podstawowej. Na podstawie art. 80 ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych dodatek za długoletnią służbę wojskową przyznaje, w formie decyzji, organ, o którym mowa w art. 104. Tym samym, organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] września 2008 r. jest Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych jako organ wyższego stopnia w stosunku do Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...]. Okoliczność, że odwołujący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i w związku z tym nie jest już żołnierzem zawodowym pozostaje bez wpływu na właściwość do załatwienia sprawy.

Dalej organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierz zawodowy otrzymuje dodatek za długoletnią służbę wojskową. Okresy czynnej służby wojskowej, od których jest uzależniona wysokość tego dodatku, a także szczegółowe warunki i tryb jego przyznawania są określone w ww. rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. Wskazany akt wykonawczy precyzuje okresy służby wojskowej uwzględniane przy ustalaniu wysokości dodatku za długoletnią służbę wojskową.

Stosownie do postanowień § 25 ww. rozporządzenia, w celu ustalenia okresów służby wojskowej do przyznania dodatku za długoletnią służbę wojskową uwzględnia się okresy: (1) pełnienia zawodowej służby wojskowej; (2) służby pełnionej w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego; (3) odbywania: (a) zasadniczej służby wojskowej, (b) nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, (c) przeszkolenia wojskowego, (d) ćwiczeń wojskowych, (e) okresowej służby wojskowej oraz (4) pełnienia służby wojskowej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny.

Organ odwoławczy wskazał, iż M. D. w okresie od dnia [...] sierpnia 2005 r. do dnia [...] listopada 2007 r. pozostawał w rezerwie, dlatego też okres ten nie mógł być zaliczony do okresu służby wojskowej. Okres pozostawania w rezerwie nie został wymieniony w § 25 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. i tym samym nie podlega wliczeniu do okresu służby wojskowej, od którego uzależniona jest wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową.

Nadto organ zaznaczył, iż w dacie wydania decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] nr [...], tj. w dniu [...] września 2008 r. M. D. nie osiągnął wymaganego prawem okresu służby wojskowej, uprawniającego do dodatku w wysokości 30% kwoty należnego uposażenia zasadniczego. Stosownie do § 24 pkt 8 rozporządzenia, obowiązującego w dniu [...] września 2008 r., żołnierzowi zawodowemu po trzydziestu latach służby wojskowej przyznaje się dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 30% kwoty należnego uposażenia zasadniczego, zaś M. D. w tym dniu posiadał 27 lat i 9 miesięcy służby wojskowej. Zaliczenie przez Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] okresu pozostawania w rezerwie spowodowało w istocie przyznanie dodatku za długoletnią służbę wojskową w wysokości 30% kwoty należnego uposażenia zasadniczego żołnierzowi, który nie posiadał 30 lat służby wojskowej, a więc wbrew wymaganiom § 24 pkt 8 rozporządzenia. Przyznanie dodatku za długoletnią służbę wojskową w wysokości 30% kwoty należnego uposażenia zasadniczego żołnierzowi, który nie posiadał 30 lat służby wojskowej nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa - z naruszeniem przywołanych wyżej przepisów ustawy i rozporządzenia.

Rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku naruszenia przepisu, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu, przy niebudzącym wątpliwości stanie prawnym. Jest to zatem naruszenie prawa oczywiste, wyraźne i bezsporne, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 1996 r., sygn. akt III SA 565/95, LEX nr 28661). Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce w szczególności wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew zakazom lub nakazom ustanowionym w przepisie oraz gdy wbrew wyraźnym przesłankom rozstrzygnięto odmiennie.

Na gruncie niniejszej sprawy okresy służby wojskowej warunkujące przyznanie dodatku za długoletnią służbę wojskową zostały wyraźnie określone przepisami rozporządzenia (wydanego na podstawie delegacji ustawowej). Nie budzi również wątpliwości okres służby wojskowej M. D. wymagany dla ustalenia prawa do przedmiotowego dodatku i jego wysokości. Rozstrzygnięcia sprzeczne z niebudzącym wątpliwości stanem prawnym w oparciu o bezsporny stan faktyczny uznać należy za dokonane z rażącym naruszeniem prawa.

Odnosząc się do kwestii zakresu zastosowania art. 51 § 1 kodeksu pracy organ odwoławczy wskazał, iż żołnierz zawodowy nie jest pracownikiem w rozumieniu przepisów tegoż kodeksu i nie ma wobec niego zastosowania zasada subsydiarnego stosowania przepisów kodeksu pracy zawarta w art. 5.

W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, iż wobec jasnego i niewątpliwego brzmienia powołanych przepisów ustawy i rozporządzenia nie powinno budzić wątpliwości, że M. D. przyznano przedmiotowy dodatek wbrew wszystkim przesłankom powołanych przepisów, czego nie można pogodzić z wymaganiami praworządności.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. D., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie decyzji Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., stwierdzającej nieważność decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] nr [...] z dnia [...] września 2008 r. oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Decyzji wydanej w I instancji zarzucił naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 16 § 1 k.p.a. oraz § 24 pkt 8 w związku z § 25 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. nr 141, poz. 1497 ze zm.) i w związku z art. 64 ust. 2 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. nr 78, poz. 483 ze zm.) oraz naruszenie tych samych przepisów w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

W motywach skargi podniesiono w szczególności, iż ocena organu I instancji została sformułowana tak, jakby się miało do czynienia ze zwykłym naruszeniem prawa, przez które organ akurat rozumie przepisy § 24 pkt 8 w związku z § 25 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. Gdy organ I instancji wypowiada się o naruszeniu prawa, to w rzeczywistości nie wiadomo, czy chodzi o niewłaściwe stosowanie wskazanych przepisów do stanu faktycznego ustalonego przez Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] (w decyzji nr [...] z dnia [...] września 2008 r.), czy stanu faktycznego ustalonego tym razem przez Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych (w decyzji wydanej w I instancji). Powoływanie się przez organ I instancji w swojej decyzji nadzorczej na dwa wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wyjaśnia, w oparciu o jakie sposoby rozumienia przepisów będących podstawą prawną decyzji, której nieważność stwierdzał, ustalił decyzję nadzorczą w kształcie, który jest kwestionowany w skardze.

Zdaniem pełnomocnika skarżącego, problem z powodu którego organ stwierdził nieważność decyzji nie tkwił bynajmniej w treści samej decyzji, lecz poza nią, tj. w sposobie traktowania okresu pomiędzy dniem [...] lipca 2005 r. (data faktycznego zwolnienia ze służby), a dniem [...] listopada 2007 r. (data faktycznego przywrócenia do służby wskutek uchylenia bezprawnych decyzji usuwających M. D. ze służby wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 7 września 2007 r.) i spór o to, czy wymieniony okres może być zaliczony do okresu, od którego zależy przyznanie dodatku za długoletnią służbę wojskową oraz okresu, od którego zależy wysokość tego dodatku.

W ocenie pełnomocnika, wskazany przepis § 25 rozporządzenia o dodatkach nie jest w ogóle legitymowany przepisem upoważniającym Ministra Obrony Narodowej do wydania rozporządzenia (art. 80 ust. 6 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w brzmieniu obowiązującym na dzień wydawania decyzji z dnia [...] września 2005 r.) i w rozporządzeniu pojawił się jako "zastrzeżone dla materii ustawowej, kryterium rozstrzygnięć o prawie do dodatku za długoletnią służbę", w związku z czym nie powinien być stosowany przy rozstrzyganiu o zaliczalności okresów relewantnych prawnie (takim okresem jest okres zawierający się pomiędzy datą bezprawnego zwolnienia, a datą realnego przywrócenia skarżącego do służby), dla ustalenia przysługiwania prawa do dodatku za długoletnią służbę wojskową i prawa do wysokości takiego dodatku.

Zdaniem pełnomocnika, wskazany wyżej okres odpowiada okresowi, który zalicza się żołnierzowi zawodowemu do stażu służby, od którego zależy ustalenie jego prawa do dodatku służbowego za długoletnią służbę wojskową i ustalenie wysokości tego dodatku - a to na podstawie bezpośrednio art. 64 ust. 2 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji. Owa zaliczalność wskazanego okresu jest wynikiem odczytywania normy prawnej wywodzonej bezpośrednio ze wskazanych przepisów Konstytucji, jako normatywny wzorzec oceny przy ustalaniu prawa żołnierza zawodowego do dodatku służbowego za długoletnią służbę wojskową i ustalenia wysokości tego dodatku, równoległego do normatywnego wzorca odpowiedniej oceny dla przywracanych do pracy, przewidzianej dla pracowników, a wynikającej z przepisu art. 51 kodeksu pracy.

W odpowiedzi na skargę Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo zauważył, iż w okresie od dnia [...] sierpnia 2005 r. do dnia [...] listopada 2007 r. skarżący nie wykonywał czynności służbowych i brak było podstaw do przyznania mu spornego dodatku decyzją z dnia [...] września 2008 r. W tej sytuacji obowiązkiem organu I instancji było wyeliminowanie ww. decyzji z obrotu prawnego jako dotkniętej wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W piśmie procesowym z dnia 16 października 2012 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał wszystkie zarzuty i wnioski skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] lipca 2012 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych z dnia [...] kwietnia 2012 r., nie naruszają prawa.

Jak wynika z przedstawionego stanu sprawy zaskarżona decyzja została wydana w ramach jednego z nadzwyczajnych postępowań administracyjnych, mianowicie, postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] nr [...] z dnia [...] września 2008 r. przyznającej M. D. dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 30% uposażenia zasadniczego. Postępowanie to zostało wszczęte z urzędu, na podstawie art. 157 § 2 k.p.a., postanowieniem organu nadzorczego - Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych z dnia [...] marca 2012 r.

Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest instytucją, która stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznej (art. 16 k.p.a.) i może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja ta dotknięta jest - w sposób niewątpliwy - przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Zakres postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ograniczony do badania przesłanek nieważnościowych, a więc do weryfikacji samej decyzji z wyłączeniem możliwości rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, której ta decyzja dotyczy.

Jedną z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., w oparciu o którą podjęto rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, jest rażące naruszenia prawa (pkt 2).

Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje, iż podstawą stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa jest stwierdzenie, że decyzja ta pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu niebudzącego wątpliwości interpretacyjnych, a nadto że skutkiem tego naruszenia jest powstanie – w następstwie wydania tej decyzji – sytuacji niemożliwej do zaakceptowania w praworządnym państwie (v. wyrok NSA z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1056/10, LEX nr 1070197). Rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stanowi podstawę stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, w sytuacji gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa (cechą rażącego naruszenia prawa jest więc to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią stosowanego w sprawie przepisu prawa, co wynika z prostego ich zestawienia i nie stanowi konsekwencji błędu w wykładni prawa, ale jego przekroczenia w sposób jasny i niedwuznaczny) i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (v. wyrok NSA z dnia 7 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1521/10, LEX nr 956192). W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (v. wyrok NSA z 8 września 2011 r., sygn. akt I OSK 1566/10, LEX nr 1068431).

Podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] nr [...] z dnia [...] września 2008 r. było stwierdzenie organu nardzoru, iż decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem § 24 pkt 8 w związku z § 25 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2004 r. nr 141, poz. 1497 ze zm.).

Zgodnie z art. 80 ust. 1, obowiązującej w dacie wydania ww. decyzji z dnia [...] września 2008 r., ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. nr 141, poz. 892), żołnierze zawodowi otrzymują nastąpujące dodatki do uposażenia zasadniczego: (1) dodatek specjalny - za szczególne właściwości lub warunki pełnienia zawodowej służby wojskowej, (2) dodatek służbowy - za pełnienie zawodowej służby wojskowej na określonych stanowiskach dowódczych i kierowniczych lub samodzielnych albo w określonych jednostkach wojskowych, (3) dodatek za długoletnią służbę wojskową.

Wymienione wyżej rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. zostało wydane na podstawie art. 80 ust. 6 cyt. ustawy, który stanowi, iż Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki otrzymywania dodatków do uposażenia zasadniczego oraz ich wysokość. Rozporządzenie powinno przede wszystkim określić szczególne właściwości lub warunki pełnienia zawodowej służby wojskowej uprawniające żołnierzy zawodowych do otrzymywania dodatku, o którym mowa ust. 1 pkt 1, stanowiska służbowe, których zajmowanie uprawnia do dodatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, oraz okresy czynnej służby wojskowej, od których uzależniona jest wysokość dodatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, a także szczegółowe warunki i tryb ich przyznawania, zawieszania, obniżania i wstrzymywania.

Przepis § 24 pkt 8 rozporządzenia stanowi, iż żołnierzowi zawodowemu przyznaje się dodatek za długoletnią służbę wojskową - po trzydziestu latach służby wojskowej - w wysokości 30% kwoty należnego uposażenia. Z kolei w myśl § 25 rozporządzenia, do okresu służby wojskowej, o którym mowa w § 24, uwzględnia się okresy: (1) pełnienia zawodowej służby wojskowej; (2) służby pełnionej w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego; (3) odbywania: (a) zasadniczej służby wojskowej, (b) nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, (c) przeszkolenia wojskowego, (d) ćwiczeń wojskowych, (e) okresowej służby wojskowej oraz (4) pełnienia służby wojskowej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny.

Wydając w oparciu o powyższe przepisy decyzję nr [...] z dnia [...] września 2008 r. Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] uznał, iż skarżący spełnia przesłanki do przyznania dodatku za długoletnią służbę wojskową w wysokości 30% uposażenia zasadniczego i jednocześnie ustalił, że ww. dodatek przysługuje od dnia [...] września 2008 r. bowiem w tejże dacie skarżący posiadał 30 lat służby wojskowej.

Bezspornym jednak pozostaje, iż rozkazem personalnym Szefa Sztabu Generalnego WP nr [...] z dnia [...] marca 2005 r., uchylonym w części dotyczącej daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 r., skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] lipca 2005 r. i przeniesiony do rezerwy wskutek odmowy pełnienia służby na równorzędnym stanowisku. Następnie, w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2007 r. (sygn. akt II SA/Wa 1143/07) uchylającym ww. akty administracyjne, Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] października 2007 r. wyznaczył skarżącego, od dnia [...] listopada 2007 r., na stanowisko służbowe [...] Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...]. W okresie od dnia [...] lipca 2005 r. skarżący zaprzestał pełnienia służby w rozumieniu art. 19 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i nie pełnił jej do dnia [...] listopada 2007 r. włącznie. We wskazanym okresie skarżący nie posiadał statusu żołnierza zawodowego. Po zwolnieniu ze służby uzyskał status emeryta wojskowego i pobierał świadczenie emerytalne.

Z tych względów organy nadzoru zasadnie przyjęły, iż decyzja z dnia [...] września 2008 r. orzekająca o spełnieniu przez skarżącego przesłanki do przyznania dodatku za długoletnią służbę wojskową w wysokości 30% uposażenia zasadniczego od dnia [...] września 2008 r. jest wadliwa w stopniu kwalifikowanym. Przyznając przedmiotowy dodatek Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] zaliczył do okresu służby wojskowej, od którego zależy wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową ww. okres, w którym skarżący nie pełnił służby wojskowej (faktycznie nie był w służbie). Wydał tym samym rozstrzygnięcie wbrew przesłankom określonym w § 25 i § 24 pkt 8 ww. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. Innymi słowy, orzekł w sposób sprzeczny z dyspozycją powołanych przepisów, co wyczerpuje przesłankę rażącego naruszenia prawa, wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W świetle powyższego nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 16 § 1 k.p.a. oraz § 25 i § 24 pkt 8 ww. rozporządzenia. Decyzja z dnia [...] września 2008 r. została wydana z rażącym naruszeniem ww. przepisów rozporządzenia, a charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.

Jak wskazano powyżej, ocenie organów nadzoru podlegało rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania dodatku za długoletnią służbę wojskową podjęte w oparciu o ww. przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r., wydanego na podstawie upoważnienia zawartego w art. 80 ust. 6 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Skoro zastosowanie w sprawie zakończonej ww. decyzją miały przepisy wskazanego rozporządzenia, to nieuzasadnione są wywody skargi dotyczące zasadności bezpośredniego zastosowania art. 64 ust. 2 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP dla oceny kwestii zaliczalności okresu pozostawania poza służbą do stażu służby, od którego zależy ustalenie prawa do dodatku za długoletnią służbę wojskową oraz wysokość tego dodatku.

Końcowo, odnosząc się do argumentów pełnomocnika skarżącego podniesionych w piśmie procesowym z dnia 16 października 2012 r., Sąd zauważa, iż stosownie do art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem organu - Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w postępowaniu sądowoadministracyjnym w niniejszej sprawie, został ustanowiony radca prawny [...] J. P. (pełnomocnictwo załączono do odpowiedzi na skargę).

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.