Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 2116/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Skwierzyńska Sędziowie NSA Janusz Ruszyński as.sąd. WSA Maciej Jaśniewicz(spr) Protokolant: sekr. sąd. Magdalena Rossa po rozpoznaniu w dniu 05 października 2005 r. sprawy ze skargi K.R. na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej wspólnika 1. Uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. w sprawie [...] 2. Zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego K.R. kwotę 9200 zł ( dziewięć tysięcy dwieście złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 3. Wstrzymuje wykonanie zaskarżonych decyzji do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. /-/ M.Jaśniewicz /-/ M.Skwierzyńska /-/ J/ Ruszyński


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. w sprawie [...] Urząd Skarbowy na podstawie art.207 w związku z art.332 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137 ze zm.; dalej Ordynacja podatkowa) oraz art.47 ust.1 , art.40 ust.1 i ust.3 , art.30 ust.2 i ust.3 ustawy z dnia 19.12.1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (Dz. U. z 1993 r. nr 108 , poz. 486 ze zm.; dalej ustawy) orzekł o odpowiedzialności podatkowej K. R., byłego wspólnika nieistniejącej spółki cywilnej "A." F. R. , K. R. za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług: za miesiąc kwiecień [...]r. w wysokości [...]zł , za miesiąc lipiec [...]r. w wysokości [...] zł , za miesiąc październik [...]r. w wysokości [...]zł, za miesiąc styczeń [...]r. w wysokości [...]zł , za miesiąc kwiecień [...]r. w wysokości [...]zł, za miesiąc lipiec [...]r. w wysokości [...]zł , za miesiąc październik [...]r. w wysokości [...]zł. W uzasadnieniu podano, że K. R. był wspólnikiem spółki cywilnej "A." w okresie od [...]r. do dnia [...]r., to jest do dnia zgonu F. R. W okresie kiedy pozostawał wspólnikiem stwierdzono zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług. Zaległości te wynikają z prawomocnych decyzji Urzędu Skarbowego z dnia [...]r. Prowadzona egzekucja na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...]r. pozwoliła na częściową realizację zaległości. Zgodnie z art.332 Ordynacji podatkowej do odpowiedzialności osób trzecich z tytułu zaległości podatkowych powstałych przed wejściem w życie tej ustawy stosuje się przepisy ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Zgodnie z art.40 ustawy za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają również osoby trzecie, a o odpowiedzialności tych osób organ podatkowy orzeka w odrębnej decyzji. Zgodnie z ust.3 w/w przepisu odpowiedzialność osoby trzeciej nie obejmuje kosztów egzekucyjnych i odsetek za zwłokę powstałych przed terminem płatności, określonych w decyzji o odpowiedzialności podatkowej tej osoby. Art.47 ustawy zawiera przepis, że wspólnik spółki cywilnej odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką i pozostałymi wspólnikami za wszystkie zobowiązania podatkowe spółki i wspólników związane z działalnością spółki. W toku postępowania podatkowego K. R. złożył wniosek o umorzenie postępowania podnosząc, że roszczenie podatkowe uległo przedawnieniu i postępowanie jest bezprzedmiotowe z uwagi na przepis art.118 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy uznał ten wniosek za bezzasadny ponieważ zaległości ciążące na spółce powstały przed wejściem w życie ustawy - Ordynacja podatkowa i postępowanie podatkowe należy rozstrzygać w oparciu o obowiązujące w tamtym okresie przepisy ustawy o zobowiązaniach podatkowych. W art.30 ust.2 ustawy przewidziano, że pięcioletni bieg terminu przerywa się przez czynność egzekucyjną, o której zobowiązany został zawiadomiony. Przedłużenie terminu przedawnienia nie może być większe niż dalsze 5 lat. Czynność egzekucyjna miała miejsce wobec spółki cywilnej "A" w dniu [...]1998 r.

W odwołaniu od decyzji z dnia [...]r. K. R. wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzji zarzucono naruszenie przepisu art.210 Ordynacji podatkowej polegające na podaniu niepełnej podstawy prawnej ograniczając się do art.40 ustawy, naruszenie przepisu art.200 Ordynacji podatkowej polegające na uniemożliwieniu stronie zapoznanie się z materiałami sprawy po zakończeniu postępowania dowodowego, naruszenie przepisu art.122 Ordynacji podatkowej polegające na nie wyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, naruszenie przepisu art.47 § 1 ustawy w zw. z art. 30 ustawy polegające na orzeczeniu o odpowiedzialności osoby trzeciej pomimo upływu okresu przedawnienia spornej należności podatkowej, naruszenie przepisu art.40 § 2 ustawy polegające na całkowitym pominięciu w uzasadnieniu decyzji przesłanki negatywnej przenoszenia odpowiedzialności na osoby trzecie pomimo faktu, że szereg okoliczności związanych z tą przesłanką organowi znane były z urzędu. Uzasadniając podniesiono, że organ podatkowy nie przeprowadził ustaleń faktycznych w przedmiocie rozstrzygnięcia i nie przedstawił jakichkolwiek rozważań dotyczących przesłanki negatywnej z art.40 § 2 ustawy. Do okoliczności tych zdaniem odwołującego należą posiadanie udziału w zaledwie 10 %, faktyczne prowadzenie spraw spółki przez zmarłego ojca, nie uzyskiwanie korzyści z tytułu uczestnictwa w Spółce i ciężar zobowiązań, których łączna wartość przekracza kwotę [...],- zł. Ponadto K. R. podniósł podanie błędnej podstawy rozstrzygnięcia poprzez pominięcie art.47 ustawy, nie zawiadomienie o możliwości zapoznania się z materiałami sprawy przed wydaniem decyzji w trybie art.200 Ordynacji podatkowej. Jako merytoryczne zastrzeżenie wskazał na niedopuszczalność powoływania się na przerwę biegu przedawnienia w sytuacji, w której uchybienie proceduralne nie dają możliwości szczegółowego ustosunkowania się przez podatnika do kwestii wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zdaniem odwołującego postępowanie egzekucyjne nie zostało wszczęte wobec wszystkich współwłaścicieli spółki "A" s.c. Spółka cywilna nie posiada osobowości prawnej, a tym samym skuteczne przerwanie biegu przedawnienia w stosunku do poszczególnych współwłaścicieli ma miejsce z chwilą doręczenia każdemu z osobna tytułu wykonawczego. W stosunku do jego osoby takowa czynność nie miała miejsca, a co za tym idzie przerwanie biegu przedawnienia jest co najmniej wątpliwe.

W związku z tym K. R. stanął na stanowisku, że orzeczenie o jego odpowiedzialności jest bezprzedmiotowe z uwagi na upływ 5 letniego okresu przedawnienia.

Decyzją z dnia [...]r. w sprawie [...] Izba Skarbowa na podstawie art.207 i art.233 §1 pkt.1 w związku z art.332 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137 poz.926 ze zm.) , art.47 ust.1 , art.40 ust.1 i ust.3 , art.30 ust.2 i ust.3 ustawy z dnia 19.12.1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (tekst jednolity Dz. U. z 1993 r. nr 108 poz.. 486 z późn. zm.) utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając organ odwoławczy wskazał , że z uwagi na zaległości podatkowe Spółki "A" od 1998 r. prowadzona była egzekucja, jednak z uwagi na śmierć jednego ze wspólników postępowanie egzekucyjne zawieszono do czasu rozstrzygnięcia kwestii odpowiedzialności spadkobierców zmarłego oraz osób trzecich za te zaległości. Za niesłuszne uznano twierdzenia o przedawnieniu należności podatkowych Spółki "A" bowiem zgodnie z art.70 § 3 i § 4 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek pierwszej czynności egzekucyjnej , o której podatnik został zawiadomiony i biegnie na nowo od dnia następnego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne. Rozwiązanie spółki - bez względu na przyczynę - nie uchyla odpowiedzialności wspólników. W myśl art.864 kc zakres odpowiedzialności wspólników nie jest uzależniony od wysokości ich wkładów, a odpowiedzialność ta jest solidarna, tzn. wierzyciel może w zależności od swego wyboru żądać spełnienia świadczenia przez wszystkich dłużników łącznie, przez kilku z nich lub przez jednego. Spółkę cywilną "A" tworzyło dwóch wspólników. Śmierć F. R. spowodowała, że Urząd Skarbowy domaga się zaspokojenia wierzytelności od drugiego wspólnika. Podkreślono, że zaskarżona decyzja wydana została właśnie na podstawie art.47 ust.1 ustawy, co wynika z jej sentencji i uzasadnienia. Za bezpodstawny uznano także zarzut naruszenia art.200 Ordynacji podatkowej.

Pismem z dnia [...]r. K. R. działający przez pełnomocnika złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na tą decyzję. Zarzucono jej naruszenie przepisu prawa materialnego - art.47 § 1 ustawy w zw. z art. 30 ustawy i wydanie decyzji w sprawie , w której roszczenie podatkowe uległo przedawnieniu, naruszenie przepisu art.332 Ordynacji podatkowej w związku z art.44 i art.30 ustawy polegające na niezastosowaniu przepisu art.30 ustawy, polegające na orzeczeniu o odpowiedzialności osoby trzeciej pomimo upływu okresu przedawnienia spornej należności podatkowej, naruszenie przepisu art.122 Ordynacji podatkowej w zw. z art.40 § 2 ustawy i art.47 § 1 ustawy polegające na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, a w szczególności okoliczności stanowiących przesłankę negatywną orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, o której mowa w art.40 § 2 ustawy pomimo ustawowego obowiązku przeprowadzenia postępowania w tym zakresie z urzędu, naruszenie art.70 Ordynacji podatkowej polegające na błędnym zastosowaniu tego przepisu. Wobec tego wniesiono o uchylenie decyzji organów obydwu instancji i umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając podniesiono, że podatnikiem z tytułu podatków od towarów i usług w przypadku spółki cywilnej jest spółka jako jednostka organizacyjna nie mająca osobowości prawnej (art.5 ustawy o VAT). Tym samym odpowiedzialność jej wspólnika, po rozwiązaniu spółki winna być określona decyzją o odpowiedzialności osoby trzeciej wydaną na zasadzie art.47 ustawy, pod warunkiem, że zaległość ta nie uległa przedawnieniu. W ocenie autora skargi niedopuszczalne jest powoływanie się na przerwę biegu terminu przedawnienia, poprzez wszczęcie egzekucji i dalej ustalenie, że przerwa trwała do czasu zakończenia postępowania egzekucyjnego. Podniesiono, że postępowanie egzekucyjne nie zostało wszczęte w stosunku do wszystkich współwłaścicieli spółki "A" s.c., a wyłącznie do F. R., bowiem w stosunku do K. R. nie miało miejsca doręczenie tytułu wykonawczego. Kwestia przedawnienia należności podatkowej, zgodnie z odesłaniem z art.332 Ordynacji podatkowej musi być rozstrzygana w oparciu o przepisy ustawy o zobowiązaniach podatkowych, a nie na zasadach określonych w Ordynacji podatkowej. Ponadto pełnomocnik skarżącego formułując wypowiedź dokonaną w pierwszej osobie liczby pojedynczej wskazał, że organ podatkowy nie przeprowadził ustaleń faktycznych w przedmiocie rozważań dotyczących przesłanki negatywnej z art.40 § 2 ustawy pomimo faktu , że szereg z tych przesłanek znana była organowi z urzędu. Do okoliczności tych zdaniem odwołującego należą m.in. posiadania udziału w zaledwie 10%, faktyczne prowadzenie spraw spółki przez zmarłego ojca , nie uzyskiwanie korzyści od [...]r. z tytułu uczestnictwa w Spółce, ciężar nieznanych skarżącemu zobowiązań, których wartość przekracza kwotę [...],- zł.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Ponadto odnośnie pozostawania w sprzeczności przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe z zasadami współżycia społecznego podniesiono, że nie znajduje to potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Udział skarżącego w Spółce cywilnej "A" jest bezsporny i potwierdzony umową z [...]r. oraz późniejszymi aneksami. Uznano, że bez wpływu na odpowiedzialność podatkową pozostaje wysokość tego udziału oraz fakt podjęcia od [...]r. stałego zatrudnienia. Za nieprawdziwe uznano twierdzenia, że F. R. przejął na siebie odpowiedzialność za wszystkie zobowiązania Spółki. W aneksie z [...]r. mowa jest jedynie o przejęciu wszystkich zobowiązań ciążących na występującym ze Spółki trzecim wspólniku - J. R. Podkreślono, że zasada solidarnej nieodpowiedzialności określona w art.864 kc ma charakter bezwzględnie obowiązujący.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Stosownie do przepisu art.97 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U nr 153 po.1271 ze zm.) - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone , podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz 1270 ). Jedynie w przypadku wpisu i innych kosztów sądowych mają zastosowanie w takich sprawach przepisy obowiązujące , a zatem przepisy ustawy z dnia 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz. u. Nr 74 poz.368 ze zm.).

Na podstawie art.134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w postępowaniu sądowo - administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa , w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które to związane są z materią zaskarżonych decyzji. Granice rozpoznania skargi przez Sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów podatkowych w zaskarżonej sprawie, a z drugiej przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego ( zakaz reformationis in peius ).

Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z nie wszystkich wskazanych w niej przyczyn.

Bezzasadne są zarzuty skargi dotyczące niemożliwości orzekania o przeniesieniu odpowiedzialności za zaległości podatkowe na wspólnika spółki cywilnej z uwagi na upływ okresu przedawnienia. Zgodnie z normą wyrażoną w art.332 Ordynacji podatkowej do odpowiedzialności osób trzecich, o których mowa w ustawie o zobowiązaniach podatkowych, z tytułu zaległości podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Przepis ten zatem odsyła do ustawy o zobowiązaniach podatkowych nie tylko w zakresie odpowiedzialności osób trzecich, lecz nakazuje stosować do zagadnień związanych z tą odpowiedzialnością całość uregulowań prawnych tej ustawy. Stosownie zaś do art.30 ust.2 ustawy bieg przedawnienia przerywa się przez odroczenie terminu płatności, rozłożenie zaległości na raty oraz przez czynność egzekucyjną, o której zobowiązany został zawiadomiony. Pierwotnie zobowiązaną była Spółka cywilna "A", której to jako podatnikowi podatku od towarów i usług w dniu [...]1998r. doręczono protokoły zajęcia ruchomości oraz odpis tytułu wykonawczego. W tym kontekście bez znaczenia dla odpowiedzialności podatkowej było to, czy wiadomość ta dotarła do wszystkich wspólników spółki cywilnej i czy o niej wiedzieli. Są to wewnętrzne sprawy Spółki , na które wspólnicy mogą mieć wpływ wykorzystując prawne instrumenty wynikające z przepisów Kodeksu cywilnego oraz z umowy Spółki.

Za uzasadniony uznać należy jednak zarzut naruszenia przepisu art.40 ust.2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, mającym zastosowanie również do sytuacji z art. 47 ust.1 ustawy, organ podatkowy odstąpi od orzeczenia odpowiedzialności podatkowej ze względu na zasady współżycia społecznego lub inne ważne względy społeczno-gospodarcze. Przepis ten, mający charakter szczególnej ochrony przed odpowiedzialnością podatkową przenoszoną na zasadach art. 41-48a ustawy, zobowiązuje organ podatkowy do rozważenia, czy przeniesienie odpowiedzialności podatkowej nie naruszy zasad współżycia społecznego lub nie powinno nastąpić z innych ważnych względów społeczno-gospodarczych. Ocenie tej powinny podlegać zarówno fakty podane przez samego podatnika na obronę przed przeniesieniem odpowiedzialności jak i ewentualne własne ustalenia organu podatkowego. W orzecznictwie sądwoadministracyjnym utrwalił się pogląd, że organy podatkowe określając zobowiązanie osoby trzeciej za zaległości podatkowe podatnika są zawsze obowiązane rozpatrzyć czy nie zachodziła przesłanka ujemna ustanowienia takiej odpowiedzialności określona w art.40 ust.2 ustawy, zgodnie z którą organ podatkowy odstępował od orzeczenia takiej odpowiedzialności ze względu na zasady współżycia społecznego lub inne ważne względy społeczno-gospodarcze. W niniejszej sprawie organy podatkowe nie dokonały de facto żadnych ustaleń w tym zakresie i nie ustosunkowały się do tej przesłanki, dopuszczając się tym samym obrazy tego przepisu. Nie ma więc istotnej części w postępowaniu, która miała dać odpowiedź czy ta konkretna osoba trzecia jakim jest wspólnik będzie mogła być zobowiązana do odpowiedzialności za zaległości podatkowe podatnika. Organy podatkowe obydwu instancji nie uwzględniły treści art.40 ust.2 ustawy. Nie wystarczy bowiem powołać się na art. 40 ust. 1, który pozwala organom podatkowym na ustalenie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe podatników. Konieczne jest jeszcze - i to nawet niezależnie od podnoszonych w odwołaniu zarzutów, które dotyczyły także tego zagadnienia - aby organ podatkowy wyczerpująco zebrał i należycie ocenił materiał dowodowy co do okoliczności uzasadniających odstąpienie od orzeczenia odpowiedzialności podatkowej. W takiej sytuacji organ podatkowy miał obowiązek stosując prawo, zebrać zgodnie z przepisem art.122 Ordynacji podatkowej właściwy materiał dowodowy i ocenić całokształt sprawy, m.in. pod kątem tych zasad. Pominięcie ustaleń w tym zakresie musi prowadzić do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ustalenia te mają bowiem istotne znaczenie w sprawie, a bez nich Sąd nie może ocenić czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem materialnym (por. wyrok NSA z dnia 1999.05.12 , w sprawie I SA/Wr 187/98 , publ. LEX nr 37248 , wyrok NSA z dnia 1996.10.18 , w sprawie I SA/Gd 133/96 , publ. LEX nr 27341 , wyrok NSA z dnia 1984.04.04 , w sprawie II SA 1899/83 , publ. ONSA 1984/1/35 , wyrok NSA z dnia 1999.11.29 , w sprawie I SA/Lu 1167/98 , publ. LEX nr 39543 , wyrok NSA z dnia 1999.01.28 , w sprawie III SA 1362/97 , publ. LEX nr 37191).

Wymaga podkreślenia, że dopiero w odpowiedzi na skargę podjęto próbę odtworzenia faktów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w zakresie zasad współżycia społecznego lub innych ważnych względów społeczno-gospodarczych, co w niczym nie może kompensować braków postępowania podatkowego. Należy bowiem zaznaczyć, że za istotne z tego punktu widzenia uznać należy nie tylko poczynione w odpowiedzi na skargę rozważania w odniesieniu do okoliczności podnoszonych przez skarżącego w skardze i w odwołaniu. Skuteczne powoływanie się na zasady współżycia społecznego lub ważne względy społeczno-gospodarcze może bowiem mieć miejsce jedynie w wypadkach, które spowodowane zostały działaniem czynników, na które podatnik nie mógł mieć wpływu i które są niezależne od sposobu jego postępowania. Będą to także wypadki zagrażające egzystencji podatnika. Te zaś okoliczności nie były przedmiotem rozważań organów podatkowych w zaskarżonych decyzjach, a także przedmiotem ustaleń w poprzedzającym je postępowaniu podatkowym (por. wyrok NSA z dnia 1999.05.07 , w sprawie SA/Bk 202/98 , publ. Biul.Skarb. 1999/3/31).

Te i tym podobne problemy, jakie występują w sprawie muszą być przedmiotem wnikliwej oceny przez organy podatkowe. Dopiero wyczerpująco zebrany materiał dowodowy i jego ocena również pod kątem przesłanek z art.40 ust.2 ustawy pozwoli na wydanie decyzji, która albo obciąży odpowiedzialnością byłego wspólnika albo spowoduje , że organ od orzeczenia takiego odstąpi.

Na marginesie wypada zauważyć , że z uwagi na upływ terminu , o którym stanowi art.30 ust.3 ustawy stanowiący , że po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo, a przedłużenie terminu przedawnienia nie może być większe niż dalsze 5 lat , organy podatkowe powinny zbadać w pierwszej kolejności, czy nie nastąpiło przedawnienie zobowiązania pierwotnie zobowiązanej Spółki cywilnej "A". Odpowiedzialność wspólników ma bowiem charakter subsydiarny.

Z tych zatem powodów, wobec naruszenia przez organ podatkowy przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy należało orzec jak w pkt. 1 sentencji wyroku na podstawie art.145 §1 pkt.1) lit.a) i c) ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach orzeczono zgodnie z art. 97§1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Przepisy w prowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U nr 153 po.1271 ze zm.), które obejmują wpis od skargi w wysokości 2.000,- zł oraz wynagrodzenie adwokata w kwocie 7.200,- zł.

O wstrzymaniu wykonania zaskarżonych decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku należało orzec na podstawie art.152 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

/-/ M.Jaśniewicz /- / M.Skwierzyńska /-/ J.Ruszyński

uk