Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 124/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6343 Świadczenia pieniężne z tytuły pracy przymusowej
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 , art. 232 par. 1pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 29 marca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Protokolant asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2011 roku sprawy ze skargi G. D. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej G. D. z Funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 100 (sto) złotych tytułem wpisu od skargi, zaksięgowaną w dniu 16 lutego 2011 roku pod pozycją [...].


UZASADNIENIE

G. D. w dniu 7 lipca 2010 roku zwróciła się do Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z wnioskiem o przyznanie uprawnienia do świadczenia pieniężnego z tytułu deportacji do pracy przymusowej. W uzasadnieniu podniosła, iż jej rodzice J. i M. W. zostali wysiedleni przez Gestapo dnia 7 marca 1944 roku z K.; wraz z rodzicami byli wysiedleni również bracia skarżącej. Skarżąca wskazała, że urodziła się w miejscowości F.– majątek "M." (obecnie M.) w dniu 23 sierpnia 1944 roku, lecz nie ma żadnych dokumentów na powyższą okoliczność, gdyż rodzice nie zgłosili jej urodzin do tamtejszego urzędu z obawy przed represjami, zaś świadkami potwierdzającymi jej urodzenie we wspomnianej miejscowości był nieżyjący brat A. i żyjący jeszcze brat K.

Organ wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku o opinię właściwego stowarzyszenia osób poszkodowanych oraz stosownych dokumentów potwierdzających okres represji.

W odpowiedzi na powyższe skarżąca złożyła w szczególności odpis skrócony aktu urodzenia Nr [...] Urzędu Stanu Cywilnego w B., z treści którego wynika, że skarżąca urodziła się dnia 23 sierpnia 1944 roku w K., a także kopię poświadczoną za zgodność z oryginałem zapisu pod nr 38 w 1945 roku w księdze stanu cywilnego dokonanego przez pracownika USC w B., z którego wynika, iż ojciec skarżącej w dniu 17 czerwca 1945 roku zgłosił do tegoż USC fakt urodzenia skarżącej dnia 23 sierpnia 1944 roku w K.

Pismem z dnia 20 września 2010 roku organ wezwał skarżącą do wystąpienia do właściwego sądu rejonowego z wnioskiem o sprostowanie aktu urodzenia, jednocześnie organ zawiesił postępowanie administracyjne.

W piśmie opatrzonym datą 27 września 2010 roku skarżąca stwierdziła,

że przedstawione przez nią dokumenty w pełni dokumentują doznaną przez nią represję oraz deportację jej rodziny. Zaś w odpowiedzi na kolejne wezwanie organu czy strona wnosi o rozpatrzenie wniosku w oparciu o zgromadzony materiał skarżąca potwierdziła swoje stanowisko i zaznaczyła, że nie zwróciła się do sądu

o sprostowanie aktu urodzenia, gdyż jest to dla niej zbyt uciążliwe.

Po uchyleniu postanowienia zawieszającego postępowanie oraz umorzeniu postępowania w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] roku nr [....] na podstawie art. 2 pkt 2 lit. a oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 31 maja 1996 roku o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz.U. z 1996 roku, Nr 87, poz. 395) odmówił przyznania G. D. uprawnienia do świadczenia z tytułu deportacji do pracy przymusowej. Powyższą decyzję doręczono skarżącej wraz z pouczeniem, iż strona może w ciągu 14 dni złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Powyższą decyzję G. D. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., argumentując jak dotychczas.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Poprzez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumie się sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. W przypadku skargi na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych takim środkiem jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Należy bowiem zauważyć, iż do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy o odwołaniu (art. 127 § 3 in fine K.p.a.). Stosownie do treści art. 129 § 1 i 2 k.p.a. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, zaś czternastodniowy termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy liczony jest od dnia doręczenia stronie odpisu rozstrzygnięcia w sprawie. Oznacza to, iż strona postępowania po otrzymaniu decyzji organu wydanej w toku I instancji dysponuje 14 dniami na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w siedzibie organu, bądź nadania tegoż wniosku na adres tego organu za pośrednictwem poczty.

Z akt sprawy wynika, iż przedmiotem skargi G. D. jest decyzja Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wydana w toku I instancji. W tej sytuacji skarżąca, przed wniesieniem skargi do sądu, zobligowana był wystąpić z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Skoro skarżąca nie wniosła takiego wniosku to oznacza, że nie spełniła warunku koniecznego do skutecznego wniesienia skargi.

Niewyczerpanie środków zaskarżenia powoduje, iż skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a.

O zwrocie wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

m.ch.