Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1181/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Andrzej Góraj (spr.), , Protokolant Agnieszka Kolasa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej w celu łowieckim 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji, 2. uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz A.S. kwotę 440,- zł (czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania A. S. pozwolenia na broń palną myśliwską dla celów łowieckich.

Organ wskazał na następujący stan faktyczny w sprawie. Wnioskiem z dnia 15 grudnia 2008 r. A. S. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. o wydanie pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej do celów łowieckich. Strona spełniła wymagania określone ustawą o broni i amunicji - przedstawiła zaświadczenie z Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w B., potwierdzające posiadanie przez stronę podstawowych uprawnień do wykonywania polowań i jej członkostwo w Zrzeszeniu oraz wymagane orzeczenie lekarskie i orzeczenie psychologiczne.

W dniu 2 stycznia 2009 r. do organu wpłynęła informacja z Krajowego Rejestru Karnego Ministerstwa Sprawiedliwości, wskazująca, iż A. S. został prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w I. z dnia [...] października 2005 r. uznany winnym popełnienia czynu określonego w art. 76 § 2 kodeksu karnego skarbowego. Z uzyskanego w dniu 2 lutego 2009 r. odpisu powyższego wyroku wynikało, iż strona została winna tego, że jako osoba odpowiedzialna w przedsiębiorstwie [...], naraził Skarb Państwa na bezpodstawny zwrot podatkowej należności publiczno-prawnej małej wartości, a w szczególności podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2004 r. w kwocie 12.977,00 zł. Naruszył on przepisy podatkowe, a w szczególności art. 86 ust. 10 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535), tj. czyn z art. 76 § 2 kks, za co wymierzono mu grzywnę w wysokości 30 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 zł.

Ponadto na podstawie sprawdzeń w Krajowym Systemie Informacji Policji ustalono, iż wnioskodawca w okresie od 2004 r. popełnił 8 wykroczeń w ruchu drogowym.

Powyższe ustalenia stały się podstawą do wydania w dniu [...] kwietnia 2009 r. decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. nr [...] odmawiającej wydania A. S. pozwolenia na broń palną myśliwską dla celów łowieckich.

W odwołaniu od powyższej decyzji strona zarzuciła organowi dokonanie sprzecznych ustaleń i brak wszechstronnego rozważenia wszystkich istotnych okoliczności.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, wskazując, iż jest ona słuszna i celowa. Organ wyjaśnił, iż okolicznością decydującą o odmowie wydania pozwolenia na broń jest w myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wystąpienie uzasadnionej obawy w stosunku do osoby, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Jednocześnie wskazał, iż powyższe uregulowanie jest tylko przykładowe, co oznacza, że organ przyznający prawo do posiadania broni ma możliwość rozszerzenia kręgu przesłanek wzbudzających uzasadnioną obawę. Komendant wskazał, iż okoliczności powyższej sprawy wskazują, iż A. S. jest osobą, co do której zachodzi uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Fakt skazania za przestępstwo umyślne i notoryczność łamania przepisów dotyczących bezpieczeństwa w ruchu drogowym jednoznacznie, w ocenie organu, wykluczają stronę z kręgu osób, co do których organ może wydać pozwolenie na posiadanie broni palnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucił organowi naruszenie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz art. 76 § 2 kodeksu karnego skarbowego, poprzez niewłaściwą interpretację, niezastosowanie art. 46 § 1 kodeksu wykroczeń, czego efektem było powołanie się na wykroczenia w ruchu drogowym, które winny być uznane za niebyłe. Zarzucił też naruszenie zasad postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa. Skarżący wyjaśnił, iż całe zdarzenie związane z ukaraniem go z art. 76 § 2 kks było wynikiem błędu jego pracownika (księgowej), za którego on formalnie ponosi odpowiedzialność. Wskazał, iż organ celowo pominął w sprawie opis okoliczności popełnionego czynu, gdyby to uczynił, trudno byłoby uzasadnić, iż w stosunku do skarżącego zachodzi uzasadniona obawa użycia broni w sposób sprzeczny z prawem. Odnosząc się do twierdzenia organu, dotyczącego notoryczności łamania przepisów prawa o ruchu drogowym, wyjaśnił, iż wskazane przez Komendanta wykroczenia drogowe popełnione do 2007 r. w świetle prawa już nie istnieją, dlatego też niedopuszczalne było powoływanie się na nie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, utrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do wykładni przepisu art.15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz oceny tego, czy skarżącego można zaliczyć do grona osób wymienionych w tym przepisie.

Przede wszystkim wskazać należy, iż omawiany artykuł nie wymaga odkodowywania w zakresie związku pomiędzy faktem skazania danej osoby prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu a istnieniem uzasadnionej obawy, że osoba ta użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skazanie za popełnienie któregokolwiek z przestępstw wymienionych w tym przepisie, jest bowiem równoznaczne z istnieniem wspomnianej "uzasadnionej obawy".

Inaczej natomiast rzecz się ma w wypadku skazania za popełnienie innych przestępstw – niewymienionych w omawianym przepisie. Norma art.15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji dopuszcza bowiem wskazanie innego rodzaju przestępstwa jako podstawy do wnioskowania o istnieniu "uzasadnionej obawy". Wynika to z faktu użycia sformułowania –"w szczególności". Jednakże w takim wypadku, nie sposób skutecznie wywodzić, iż istnieje podobny automatyzm w istnieniu "uzasadnionej obawy" jak w wypadku skazań za przestępstwa wymienione w tym przepisie. Stąd więc, w sytuacji gdy organ wywodzi skutki faktyczne w postaci istnienia "uzasadnionej obawy" z popełnienia przestępstw innych niż wymienione w art.15 ust.1 pkt 6 w/w ustawy, na organie ciąży obowiązek wykazania, iż właśnie to konkretne przestępstwo rodzi wspomnianą obawę.

Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż organ nie uczynił zadość w/w obowiązkowi. Wywodził bowiem negatywne dla skarżącego skutki prawne z faktu skazania go za przestępstwo inne niż wymienione w omawianym przepisie, a jednocześnie nie wskazał powodów z jakich wywodzi, że popełnienie takiego przestępstwa rodzi uzasadnioną obawę, że skarżący użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Brak rozważań w tym zakresie sprawia zaś, że skarżona decyzja nie poddaje się kontroli sądowej. Brak jest w niej bowiem wskazania istnienia związku pomiędzy faktem skazania skarżącego za popełnienie czynu z art. 76 par. 2 kks a istnieniem "uzasadnionej obawy".

Za uzasadniony uznać także należy zarzut skarżącego, iż organ nie powinien oceniać istnienia "uzasadnionej obawy" przez pryzmat popełnionych przez skarżącego wykroczeń w ruchu drogowym, które uległy już zatarciu. Po pierwsze bowiem podnieść należy, iż ustawodawca nie wskazał okoliczności popełnienia wykroczenia w ruchu drogowym jako przesłanki rzutującej na spełnianie kryteriów do posiadania broni. Nadto, nawet przyjmując odmienne twierdzenie, to w realiach niniejszej sprawy organ nie powinien powoływać się na fakt popełnienia wykroczeń z uwagi na zatarcie faktu ukarania. Bez znaczenia dla sprawy pozostają wywody odpowiedzi na skargę, iż powyższa okoliczność została powołana jedynie pomocniczo – dla wykazania lekceważącego stosunku skarżącego do obowiązującego porządku prawnego. Działanie takie nadal bowiem musi być uznane jako sprzeczne z ideą ustawodawcy wprowadzającego przepis art. 46 par.1 kodeksu wykroczeń. Użyte w nim sformułowanie – "ukaranie uważa się za niebyłe", jest bowiem jednoznaczne z tym, iż fakt takiego ukarania nie może być podnoszony w żadnym kontekście. Po upływie dwóch lat od wykonania, darowania lub przedawnienia wykonania kary, osoba która była ukarana, winna być traktowana jak niekarana. Stąd w sytuacji, gdy organ nie kwestionował faktu zatarcia omawianej kary z tytułu wykroczenia, nie powinien powoływać w skarżonej decyzji faktu ukarania.

Za nietrafny uznać natomiast należało zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów postępowania, w szczególności dotyczący pozbawienia skarżącego prawa do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Jak bowiem wynika z akt postępowania, organ doręczając stronie postanowienie traktujące o tym co zalicza w poczet materiału dowodowego, powiadomił jednocześnie skarżącego, iż udziela mu siedmiodniowego terminu dla zapoznania się z materiałami zebranymi w toku postępowania. Tym samym uznać należy, iż strona nie została pozbawiona możliwości wypowiedzenia się w sprawie.

W związku z powyższym uznając, iż skarżona decyzja nie może się ostać w obrocie prawnym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art.145 par.1 pkt.1a p.p.s.a.

O kosztach rozstrzygnięto stosownie do dyspozycji art.200 p.p.s.a.