Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 2113/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1 i 2 art. 47 par. 1 art. 58 par. 1 i 3 art. 133 art. 185 par. 1 art. 203 par. 1 art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 10 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 29 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 486/15 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi J. T. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, 2. zasądzić na rzecz J. T. od Wojewody Podkarpackiego kwotę 370 (trzysta siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 29 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 486/15 odrzucił skargę J. T. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę i orzekł o zwrocie na jego rzecz uiszczonego wpisu sądowego od skargi.

J. T. (dalej skarżący) reprezentowany przez radcę prawnego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę ww. decyzję Wojewody Podkarpackiego. Na etapie rejestrowania skargi stwierdzono jej brak formalny w postaci nieodpowiedniej liczby odpisów skargi dla stron postępowania. Wobec powyższego pełnomocnik skarżącego został wezwany do nadesłania 9 odpisów skargi. Powyższe wezwanie wraz z pouczeniem, że nieusunięcie wskazanego braku w terminie 7 dni od daty jego otrzymania spowoduje odrzucenie skargi zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 27 kwietnia 2015 r. na wskazany przez niego adres siedziby Kancelarii, tj.; ul. K. [...],[...]-[...] W. (zwrotne potwierdzenie odbioru wezwania k. 26 akt sądowych). W związku z powyższym ostatnim dniem do nadesłania wymaganych egzemplarzy odpisów skargi był dzień 4 maja 2015 r. Radca prawny występujący w imieniu skarżącego nadał w dniu 5 maja 2015 r. w Urzędzie Pocztowym w W. - 9 odpisów skargi do WSA, a więc z uchybieniem wyżej określonego terminu (koperta skierowana do WSA k. 28 akt sądowych).

W tych okolicznościach sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 29 maja 2015 r., odrzucił wniesioną skargę.

Sąd stosownie do treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), stwierdził, że skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie zaś z art. 47 § 1 P.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom postępowania. Na mocy art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.

Sąd uznał, że skoro nie ulega wątpliwości, że pełnomocnik skarżącego nie zastosował się do prawidłowo doręczonego wezwania i nie nadesłał wymaganej ilości odpisów skargi we wskazanym terminie, to skarga wniesiona przez J. T. nie mogła być rozpoznawana przez Sąd i należało ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a.

Skarżący zaskarżył powyższe postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze kasacyjnej w oparciu o art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucono, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia:

1. art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie przez Sąd I Instancji, polegające na błędnym przyjęciu, że pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił w wymaganym terminie braków skargi polegających na dołączeniu odpowiedniej liczby odpisów (podczas gdy w rzeczywistości dochował terminu na uzupełnienie braków skargi nadając ostatniego dnia terminu brakujące odpisy skargi przesyłką poleconą w placówce Poczty Polskiej), co skutkowało niezasadnym odrzuceniem przez WSA w Rzeszowie wniesionej przez J. T. skargi na decyzję Wojewody Podkarpackiego w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę samoobsługowej myjni samochodowej w miejscowości N. Ż. w woj. p. Uchybienie przepisom postępowania w tym zakresie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż pozbawiło skarżącego możliwości merytorycznego rozpoznania wniesionej skargi a tym samym uniemożliwiło ochronę praw skarżącego wyznaczonych treścią prawa budowlanego, a nieprawidłowo skonkretyzowanych przez organ I i II instancji;

2. art. 106 § 3 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie przez WSA w Rzeszowie w niniejszym stanie faktycznym i nieprzeprowadzenie z urzędu postępowania dowodowego w zakresie ustalenia rzeczywistej daty nadania uzupełnienia braków skargi poprzez nadesłanie odpisów skargi w zakreślonym terminie, w sytuacji, w której data nadania widoczna w potwierdzeniu nadania skargi którym dysponuje skarżący to 4 maja 2015 r. (czyli ostatni dzień terminu na uzupełnienie braków), zaś data na którą powołuje się WSA w Rzeszowie to 5 maja 2015 r.;

3. art. 47 § 1 w związku z art. 32 P.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że stroną postępowania sądowoadministracyjnego są inne osoby aniżeli skarżący i podmiot, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, co zaowocowało przyjęciem, że skarga wniesiona przez skarżącego J. T. zawiera braki w postaci nieodpowiedniej liczy odpisów, podczas gdy skarga zawierała ich prawidłową ilość, dla każdej strony postępowania sądowoadministracyjnego i jakiekolwiek wezwania do usunięcia braków było bezpodstawne i nieprawidłowe;

4. art. 49 § 1 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie a to poprzez nieprawidłowo sformułowane wezwanie do usunięcia braków formalnych w postaci braku określenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w jakim celu mają być dostarczone rzekome brakujące odpisy skargi, zwłaszcza poprzez określenie celu uzupełniania takiego rodzaju braku. W ocenie skarżącego J. T. nie ma podstaw by żądać od skarżącego przedkładania nowych odpisów skargi bez poinformowania podmiotu wzywanego w jakim celu ma nastąpić owo uzupełnienie.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie w celu kontynuowania postępowania i rozpoznania skargi.

Ponadto wniesiono o dopuszczenie i przeprowadzenie zawnioskowanych w niniejszej skardze kasacyjnej dowodów na okoliczności w niej wymienione, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów procesu w tym przyznanie zwrotu kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego wskazał na okoliczności dotyczące nadania przesyłki będącej odpowiedzią na wezwanie Sądu z dnia 24 kwietnia 2015 r. (zawierającej 9 odpisów skargi) w dniu 4 maja 2015 r. Zwrócił uwagę, że przesyłka ta o numerze [...] została nadana w dniu 4 maja 2015 r. w Urzędzie Pocztowym w W. przy ul. M. [...]. Potwierdza to stempel poczty na potwierdzeniu nadania tej przesyłki załączony do niniejszej skargi kasacyjnej (k. 59). Ponadto pełnomocnik wskazuje, że złożył reklamację do Poczty Polskiej dotyczącą rozbieżności pomiędzy datą na potwierdzeniu nadania a datą na kopercie adresowanej do Sądu. Reklamacja o numerze [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nie została dotychczas rozpatrzona. Dodatkowo wskazał, że nadanie ww. przesyłki w ostatnim dniu przewidzianego terminu potwierdza także wydruk usługi śledzenia tej przesyłki oferowany na stronie Poczty Polskiej, który dołączył do skargi kasacyjnej (k. 63). Zdaniem pełnomocnika w tych okolicznościach sprawy skarga J.T. została odrzucona wbrew postanowieniom art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Uniemożliwiono skarżącemu rozpatrzenie merytoryczne wniesionej przez niego skargi.

Pełnomocnik skarżącego podniósł, że Sąd dopuścił się naruszenia art. 49 § 1 P.p.s.a. bowiem w wezwaniu zabrakło wyjaśnienia w jakim celu miało nastąpić uzupełnienie stwierdzonego braku formalnego skargi. Jego zdaniem nie ma podstaw prawnych by żądać od skarżącego przedkładania odpisów skargi bez poinformowania podmiotu wzywanego w jakim celu ma nastąpić owo uzupełnienie.

Zarzucając naruszenie art. 47 § 1 w zw. z art. 32 P.p.s.a. wskazano, że Sąd błędnie uznał za strony postępowania inne osoby aniżeli skarżący i organ, co zaowocowało przyjęciem, że skarga J. T. zawiera braki w postaci nieodpowiedniej liczby odpisów. Podczas gdy skarga ta zawierała ich prawidłową ilość dla każdej strony postępowania sądowoadministracyjnego. Wobec tego wezwanie do usunięcia braków było bezpodstawne i nieprawidłowe. Skoro art. 49 § 1 P.p.s.a. mówi o stronach a w sprawie poza skarżącym i organem nie było innych stron to nie było podstaw do wzywania skarżącego do uzupełniania braków formalnych skargi o jej odpisy.

Wskazując na naruszenie przez Sąd art. 106 § 3 P.p.s.a. przez jego niezastosowanie pełnomocnik skarżącego stwierdził, że Sąd w zaistniałym stanie faktycznym sprawy nie przeprowadził z urzędu postępowania dowodowego w zakresie ustalenia rzeczywistej daty nadania pisma zawierającego uzupełnienie braków formalnych skargi. Skoro istnieje rozbieżność w datach nadania przesyłki – data z potwierdzenia nadania posiadanego przez skarżącego i data na kopercie, w której nadesłano brakujące odpisy, to Sąd powinien z urzędu wyjaśnić wątpliwości w tym zakresie np. korzystając z informacji, które daje funkcja śledzenia przesyłek udostępniona na stronie internetowej Poczty Polskiej. Gdyby Sąd powziął wątpliwość w zakresie nadania przesyłki, to mógł we własnym zakresie ustalić faktyczną datę nadania pisma.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie choć nie wszystkie postawione w niej zarzuty należało uznać za zasadne.

Stosowanie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był rozpoznać skargę przy uwzględnieniu zgłoszonych w jej treści zarzutów.

Elementy wskazane w art. 46 i art. 47 P.p.s.a. stanowią wymagania ogólne przewidziane dla wszystkich pism procesowych. Zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Według art. 57 § 1 P.p.s.a. te oraz dodatkowe wymogi powinna spełniać skarga.

Stronami postępowania sądowoadministracyjnego w myśl art. 32 P.p.s.a. są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Ponadto P.p.s.a. wyróżnia odrębną od stron kategorię podmiotów postępowania sądowoadministracyjnego. W art. 33 § 1 i 2 P.p.s.a. wymienione są podmioty, które są uczestnikami postępowania na prawach strony (§ 1 uzyskują ten status z urzędu na warunkach określonych w tym przepisie) oraz innych uczestników postępowania (§ 2 uzyskują status na wniosek po spełnieniu warunków określonych w tym przepisie). Na mocy art. 12 P.p.s.a. obie kategorie uczestników P.p.s.a. traktuje jak strony. Zatem wynika z tego zasada, że wszelkie prawa i obowiązki, które ustawa wiąże z udziałem stron w postępowaniu przed sądami administracyjnymi są jednocześnie prawami i obowiązkami dotyczącymi jego uczestników. Oczywiście są wyjątki od tej zasady i wówczas ustawa wyraźnie wskazuje, kto jest wyłącznie uprawniony np. art. 60 P.p.s.a., który wskazuje że wyłącznie skarżący może cofnąć skargę lub art. 54 § 2 i 3 P.p.s.a. wskazujący na wyłączne uprawnienie organu do czynności tam wskazanych. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że obowiązek z art. 47 § 1 P.p.s.a. w zakresie doręczania stronom odpisów składanych pism, w tym skargi, należy rozumieć w ten sposób, że odpisy powinny być w ilości odpowiedniej do występujących w postępowaniu stron postępowania tj. skarżących, organów i obu kategorii uczestników, jeśli tacy występują w konkretnej sprawie.

W sytuacji, gdy stwierdzony zostanie brak jakiegokolwiek wskazanego w art. 46 P.p.s.a., art. 47 § 1 P.p.s.a. oraz w art. 57 § 1 P.p.s.a. wymogu, to stosownie do treści art. 49 § 1 P.p.s.a. przewodniczący ma obowiązek wezwania strony, której pismo obarczone jest tym brakiem formalnym, do ich uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi zastosowanie będzie miał przepis art. 49 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., który stanowi, iż sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Jednocześnie zauważyć należy, że przepis art. 49 § 1 P.p.s.a. dotyczy tylko tych braków formalnych pisma z powodu których pismo to nie może otrzymać prawidłowego biegu. Zarówno w doktrynie jak i judykaturze przyjmuje się, że pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu jeżeli nie spełnia wymogów ogólnych przewidzianych dla wszystkich pism, a zawartych w treści art. 46 i 47 P.p.s.a. oraz warunków szczególnych przewidzianych dla niektórych pism, chyba że są to braki niepodlegające usunięciu (porównaj: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Małgorzata Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2009, str. 156, postanowienia NSA: z dn. 20.05.2011 r., sygn. akt I OSK 815/11 , z dn. 21.07.2011 r., sygn. akt I OSK 1143/11, czy z dn. 29.07.2011 r., sygn. akt I OSK 1291/11).

Przy wstępnej weryfikacji skargi rolą sądu jest ustalenie kręgu uczestników i sprawdzenie, czy pismo nie jest obarczone wadami formalnymi, a w przypadku ich zaistnienia wezwanie strony do jego uzupełnienia lub poprawienia. Skoro Przewodniczący Wydziału II wezwał pełnomocnika skarżącego do nadesłania 9 egzemplarzy skargi, to obowiązkiem strony było wykonanie tego zarządzenia w terminie w nim zakreślonym. Niewykonanie powyższego spowodowało, że zastosowano rygor wskazany w wezwaniu, a zgodny z treścią art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., w postaci odrzucenia skargi z powodu nieuzupełnienia jej braków.

W orzecznictwie panuje pogląd, że Sąd I instancji nie ma obowiązku wykazywania stronie w wezwaniu wydanym na podstawie art. 49 § 1 P.p.s.a. kogo uznał za uczestników postępowania i jakiego interesu prawnego tych osób dotyczy wynik postępowania. W oparciu o ww. przepis Sąd jest zobowiązany jedynie do sprecyzowania, w jaki sposób strona skarżąca winna uzupełnić stwierdzony brak formalny, zakreślając na to ustawowy termin siedmiu dni i wskazując na skutki jego uchybienia (postanowienie NSA z dnia 23 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 338/12, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zauważyć wypada, że Sąd, kierując wezwanie do uzupełnienia braku skargi w postaci jej odpisu nie ma także obowiązku informowania strony ani tym bardziej dokumentowania, ilu uczestników bierze udział w postępowaniu. Wiedzę w tym zakresie strona może uzyskać przeglądając akta sprawy (tak w postanowieniu NSA z dnia 14 września 2011 r. sygn. akt II OSK 1744/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że obowiązek sprecyzowania w jaki sposób powinien być usunięty stwierdzony brak formalny wniesionej skargi oraz podanie terminu na dokonanie uzupełnienia wraz z wskazaniem skutków zaniechania wskazanej czynności przez Sąd w wezwaniu w rozpoznawanej sprawie został zrealizowany (k. 25). Stwierdzić należy, iż to kto został uznany przez Sąd I instancji za uczestnika postępowania wynika z akt sprawy, a są nimi A. M., J. M., K. M., M. M., G. C., M. T., P. G., W. M., Liceum Ogólnokształcące [...] w N., Powiat J.. Krąg tych podmiotów odpowiada również kręgowi podmiotów, które brały udział w postępowaniu administracyjnym. Wobec tego, że do samej skargi załączono dwa jej odpisy, koniecznym było przesłanie kolejnych 9 odpisów, w celu doręczenia ich pozostałym stronom postępowania.

Skarżący kasacyjnie wskazując na naruszenie art. 49 § 1 P.p.s.a. twierdzi, że Sąd I instancji powinien w wezwaniu do uzupełnienia braku w skargi wskazać cel uzupełnienia braku formalnego skargi w postaci 9 jej odpisów, a tego nie uczynił. Jak już wyżej wskazano Sąd stwierdzając istnienie braku formalnego ma sprecyzować w wezwaniu jaki to brak i jak go należy usunąć, wskazać termin na dokonanie tej czynności oraz konsekwencje prawne zaniechania uzupełnienia wskazanego braku w terminie. Ustawodawca nie przewiduje konieczności uzasadniania w wezwaniu czemu ma służyć uzupełnienie wskazanych braków. Z art. 47 § 1 P.p.s.a. można wywieść, że powodem przedmiotowego wezwania jest istnienie stron postępowania, którym owe odpisy należy przekazać. Podkreślić wypada, że Sąd nie musi wskazywać tych stron ani udowadniać zasadności doręczenia im odpisu w wezwaniu do uzupełnienia braków skargi.

Mając na uwadze zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a poprzez odrzucenie skargi wobec nieuzupełnienia jej braków poprzez nadesłanie 9 odpisów skargi w wyznaczonym do tego terminie stwierdzić należy, że w Sąd wydaje orzeczenie (postanowienie) na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 P.p.s.a.). Pojęcie akt sprawy obejmuje zarówno akta administracyjne przesłane wraz z zaskarżoną decyzją organu oraz akta sądowe zawierające materiał dowodowy zebrany przez Sąd. W kwestiach proceduralnych związanych z dopuszczeniem skargi do rozpoznania (skierowanie skargi do rozpoznania lub odrzucenie skargi) Sąd będzie bazował na ustaleniach wynikających z akt administracyjnych oraz z akt sądowych. Skoro w niniejszej sprawie ze stempla pocztowego znajdującego się na kopercie, w której nadesłano brakujące odpisy skargi bezsprzecznie wynika, że przesyłkę tę nadano 5 maja 2015 r. (k. 28), to Sąd wskazując na ostateczny termin do wykonania wezwania upływający w dniu 4 maja 2015 r. miał prawo uznać, że wykonanie wezwania nastąpiło po terminie i odrzucić skargę z uwagi na treść art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Okoliczności wskazane w skardze kasacyjnej tj. istnienie potwierdzenia nadania przedmiotowej przesyłki z datą nadania w dniu 4 maja 2015 r. oraz potwierdzające tą datę dane zawarte w systemie informatycznym Poczty Polskiej na stronie internetowej w ramach usługi śledzenia przesyłki nie były znane Sądowi I instancji w czasie orzekania o odrzuceniu skargi postanowieniem z dnia 29 maja 2015 r. toteż dysponując datą stempla pocztowego nadania przesyłki w dniu 5 maja 2015 r. Sąd nie miał podstaw by wątpić w prawdziwość tak przedstawionych danych i wynikających z nich faktów, że przesyłkę nadano po terminie.

Wobec braku wątpliwości w tym zakresie Sąd I instancji nie miał podstaw by zastosować art. 106 § 3 P.p.s.a. i przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe. Zgodnie z brzmieniem powołanego przepisu Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd I instancji odrzucając skargę nie miał wątpliwości co do poczynionych ustaleń. Skarżący dopiero składając skargę kasacyjną przywołał okoliczności wzbudzające wątpliwość co do faktycznej daty nadania przesyłki. Wobec tego za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia przez Sąd art. 106 § 3 P.p.s.a. bowiem Sąd ten na podstawie dostępnych mu danych nie miał podstaw wątpić w prawidłowość dokonanych ustaleń. Należy przypuszczać, że gdyby Sąd wiedział o zaistniałej rozbieżności dat nadania przesyłki podjąłby starania by jednoznacznie wyjaśnić tę istotną dla sprawy okoliczność.

W związku z tym, że Naczelny Sąd Administracyjny również orzeka na podstawie akt sprawy należało uznać, że w zaistniałych okolicznościach istniejących w dniu wydania zaskarżonego orzeczenia a przedstawionych w skardze kasacyjnej i popartych stosownymi dowodami, konieczne jest uwzględnienie skargi kasacyjnej z uwagi na naruszenie przez Sąd I instancji art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 49 § 1 P.p.s.a. Nie ulega wątpliwości, że przedstawione przez pełnomocnika skarżącego potwierdzenie nadania przesyłki o numerze [...] (k. 58) zawierającej brakujące 9 odpisów skargi (ten sam nr na kopercie k. 28) zostało nadane w terminie o czym świadczy stempel poczty na tym potwierdzeniu nadania. Dane z systemu informatycznego - śledzenie przesyłek – odnoszące się do przesyłki o tym samym numerze również potwierdzają tę okoliczność (k. 63). W tym stanie rzeczy należało uznać, że postanowienie o odrzuceniu skargi J. T. było nieprawidłowe bowiem braki wniesionej skargi uzupełniono w terminie.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 193 i art. 47 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

O zwrocie kosztów zastępstwa procesowego, zgodnie z wnioskiem zawartym w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł w oparciu o treść art. 203 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z § 3 i § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2193) w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. "b" w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej dzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).