Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 706/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-07-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 4, art. 51 ust. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.) Sędzia WSA Andrzej Kołodziej Protokolant Łukasz Mazur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2010 r. sprawy ze skargi P. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową i myśliwską - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm. dalej u.b.a.), Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania P. L., od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] , cofającej pozwolenie na broń palną bojową oraz broń myśliwską, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że [...] Komendant Wojewódzki Policji [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. cofnął P. L. pozwolenie na broń palną bojową oraz myśliwską, wskazując w podstawie prawnej art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a. Organ I instancji podał, że w dniu 23 grudnia 2008 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia P. L.u pozwolenia na broń palną bojową oraz myśliwską z uwagi na uzyskanie informacji, iż prawomocnym (od dnia [...] grudnia 2008 r.) wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydział Karny, z dnia [...] listopada 2008 r., sygn. akt [...] , wymierzono mu karę grzywny za popełnienie czynu z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, tj. za to, że w dniu [...] października 2008 r. na żwirowni w miejscowości [...] , przemieszczał broń palną, na którą posiadał pozwolenie, znajdując się w stanie nietrzeźwości (I badanie wykazało 0,96 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, II – 0,94 mg/l).

Od powyższej decyzji P. L. wniósł w terminie odwołanie do Komendanta Głównego Policji, zarzucając decyzji, że wydał ją jedynie w oparciu o okoliczności z dnia [...] października 2008 r., dotyczące stanu jego nietrzeźwości. Wskazał, że wydarzenie to miało charakter incydentalny, nie stanowiło żadnego zagrożenia dla osób postronnych i dla niego, jak również wykluczał utratę broni. Podał też, że organ nie uwzględnił w postępowaniu pozytywnych opinii dotyczących jego osoby. Podkreślił ponadto, że od 1 czerwca 1984 r. jest członkiem Polskiego Związku Łowieckiego i od tego czasu dysponuje też bronią myśliwską. Nie kwestionując ustaleń organu podał, że w dniu zdarzenia, tj. [...] października 2008 r. dysponował tylko bronią palną TT wz. 33. Broń myśliwska znajdowała się w bezpiecznym miejscu określonym przepisami ustawy o broni i amunicji. Wskazał też, że nieprawidłowo zastosowano w stosunku do niego przepis art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji bowiem nie nosił i nie posiadał przy sobie broni myśliwskiej.

Komendant Główny Policji po dokonaniu analizy materiałów dowodowych podzielił stanowisko organu I instancji i wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję cofającą pozwolenie na broń palną bojową jak i myśliwską. Organ wskazał, że w aktach sprawy znajduje się prawomocny wyrok sądowy (k. 130), co powoduje, że w postępowaniu administracyjnym nie bada organ zasadności rozstrzygnięcia Sądu oraz zastosowanej w wyroku zastosowanej kwalifikacji prawnej czynu. Nie ustala się winy i niewinności posiadacza pozwolenia na broń, a tym samym nie weryfikuje się słuszności wyroku Sądu. Organ podał też, że wina P. L. nie budziła wątpliwości sądu karnego, co znalazło odzwierciedlenie w prawomocnym wyroku, którym została strona ukarana za popełnienie czynu z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, tj. za przemieszczanie broni znajdując się pod wpływem alkoholu. Organ podkreślił, że Sąd nie znalazł podstaw ani do uniewinnienia strony ani też do warunkowego umorzenia postępowania. Czyn ten nie uległ zatarciu.

Komendant Główny Policji uznał, iż fakt noszenia przez stronę broni w stanie po użyciu alkoholu został udowodniony wystarczająco, co obliguje organ do zastosowania dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Nie ulega bowiem żadnej wątpliwości, że osoba będąca pod wpływem alkoholu nie daje gwarancji bezpiecznego posiadania broni. Dlatego, też ustawodawca zobligował właściwe organy Policji do cofania w takich przypadkach pozwolenia na broń.

Ustawodawca w przypadku noszenia broni przez osobę będącą w stanie po użyciu alkoholu, w przypadku strony - nawet w stanie nietrzeźwości, nie przewidział innego sposobu rozstrzygnięcia sprawy niż cofnięcie pozwolenia na broń. Komendant Główny Policji dodał też, że dobra opinia z koła łowieckiego oraz miejsca zamieszkania, czy też prawidłowe przechowywanie broni nie eliminują popełnienia przez stronę czynu zabronionego i to mającego ścisły związek z bronią, którego skutki mogły być tragiczne, gdyby nie kontrola Policji. Decydując się na picie alkoholu w czasie, gdy strona dysponowała bronią świadczy o braku odpowiedzialności.

W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, P. L. wniósł o jej uchylenie ewentualnie o uchylenie w części dotyczącej pozwolenia na broń myśliwską. W uzasadnieniu skargi ponowił argumenty zawarte już w odwołaniu od decyzji organu I instancji , podkreślając incydentalny charakter zdarzenia.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga P. L. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego. Noszenie broni oznacza każdy sposób przemieszczania broni przez osobę posiadającą pozwolenie na broń (art. 10 ust. 4a u.b.a.).

Konstrukcja powyższego przepisu ,,organ cofa’’ wskazuje, że w przypadku zaistnienia okoliczności w tym przepisie przewidzianych, organ obowiązany jest cofnąć udzielone wcześniej pozwolenie na posiadanie broni. Omawiany przepis konstruuje zatem decyzję związaną, nie pozostawiając organowi jakiegokolwiek luzu decyzyjnego. Tym samym zastosowanie w konkretnej sprawie ww. przepisu i wydanie decyzji cofającej pozwolenie na posiadanie broni palnej wymaga uprzedniego ustalenia w toku postępowania administracyjnego, iż adresat decyzji po pierwsze znajdował się w stanie po użyciu alkoholu lub innego wymienionego w cyt. przepisie środka, a po drugie będąc w tym stanie nosił broń.

W rozpoznawanej sprawie organ z powyższego obowiązku wywiązał się, a wskazany w decyzji stan faktyczny jest niesporny między stronami.

W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy obligował organ do dokonania oceny stanu faktycznego jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a.

W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną jest, że skarżący w dniu [...] października 2008 r. na żwirowni w miejscowości [...] , przemieszczał broń palną, na którą posiadał pozwolenie, znajdując się w stanie nietrzeźwości (I badanie wykazało 0,96 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, II – 0,94 mg/l). Sąd Rejonowy w [...] Wydział Karny, wyrokiem nakazowym z dnia [...] listopada 2008 r., sygn. akt [...] , wymierzył skarżącemu za ten czyn na podstawie art. 51 ust. 2 pkt 4 u.b.a. karę grzywny. Wyrok ten nie został uchylony w trybie przewidzianym przepisami prawa karnego i stał się prawomocny od dnia [...] grudnia 2008 r.

Przepis art. 11 ustawy z dnia 30 lipca 2002 r., dalej jako p.p.s.a. stanowi, iż sąd administracyjny związany jest ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa.

Ustalenia poczynione przez Sąd Rejonowy w [...] w wyroku nakazowym z dnia [...] listopada 2008 r., sygn. akt [...] , co do faktu popełnienia przez P. L. czynu z art. 51 ust. 2 pkt 4 u.b.a., polegającego na tym, że w dniu [...] października 2008 r. na żwirowni w miejscowości [...] , przemieszczał broń palną, na którą posiadał pozwolenie, znajdując się w stanie nietrzeźwości (I badanie wykazało 0,96 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, II – 0,94 mg/l), były więc wiążące dla organów Policji. Organy Policji, w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, nie mogły w tym zakresie czynić własnych ustaleń. Podkreślić ponadto należy, że sam skarżący w trakcie postępowania administracyjnego faktu popełnienia czynu nie kwestionował podnosząc jedynie brak zagrożenia dla innych osób oraz siebie.

W ocenie Sądu, w świetle całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego organ miał podstawy, aby stwierdzić, że zachowanie skarżącego wyczerpało dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, gdyż okoliczność, że skarżący przemieszczał broń palną, na którą posiadał pozwolenie, znajdując się w stanie nietrzeźwości jest niesporna w sprawie. Ratio legis omawianego przepisu jest takie, aby osoby, które z racji spożycia alkoholu, czy też innego środka odurzającego, mogą mieć zaburzoną zdolność oceny swojego zachowania i stracić umiejętność racjonalnego kierowania swoim działaniem, nie przemieszczały się z tą bronią poza miejscem, w którym ją przechowują. Chodzi o eliminowanie dostępu do broni dla tych posiadaczy, którzy dopuszczają się niebezpiecznego postępowania polegającego na noszeniu broni będąc pod wpływem środków odurzających (alkoholu, narkotyków). I nie ma przy tym znaczenia, jakie okoliczności doprowadziły do przemieszczania się z bronią osoby znajdującej się w stanie po użyciu alkoholu. W wyroku z dnia 6 września 2002 r. (sygn. akt III SA 424/01) NSA wskazał, że przepis art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a. nie wskazuje okoliczności usprawiedliwiających noszenie broni w stanie po użyciu alkoholu, a tym bardziej nie uzależnia możliwości cofnięcia pozwolenia od ich braku. W tym stanie rzeczy uznać - zdaniem Sądu - należy, że obowiązku cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną bojową oraz myśliwską nie eliminuje - akcentowana przez skarżącego – incydentalność czynu.

Treść powyższego przepisu wskazuje bowiem wyraźnie, iż decyzja wydawana przez organy Policji na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a. ma charakter decyzji związanej, a więc organ jest zobowiązany do wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń, jeżeli zaistnieją okoliczności przewidziane w tym przepisie.

W sytuacji zatem, gdy skarżący przemieszczał broń palną, na którą posiadał pozwolenie, znajdując się w stanie nietrzeźwości organ Policji zobligowany był na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a. do wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń. Wydanie tej decyzji nie należało do sfery uznania administracyjnego organu, a podnoszone przez skarżącego w odwołaniu oraz w skardze okoliczności, nie mogły mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia organu. Art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a. nie przewiduje jakichkolwiek okoliczności usprawiedliwiających noszenie broni w stanie po użyciu alkoholu, a tym samym wyłączających odpowiedzialność przewidzianą w tym przepisie.

W ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się naruszenia przepisów prawa procesowego, w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, organ dokonał oceny zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego oraz wskazał na przesłanki, którymi kierował się cofając skarżącemu pozwolenie na broń.

Należy w tym miejscu podkreślić, iż posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi dobro reglamentowane, a więc dostęp jednostki do broni i amunicji poddany jest istotnym ograniczeniom. Osoby posiadające pozwolenie na broń powinny cechować się nieskazitelną postawą, dawać rękojmię przestrzegania bezpieczeństwa i porządku publicznego, a przede wszystkim bezwzględnie przestrzegać przepisy ustawy o broni i amunicji. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2005 r. (sygn. akt II OSK 97/05, nie publ.) stwierdził, iż posiadanie i używanie broni palnej w Polsce stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP. Zatem dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Na ocenę osoby skarżącego, dokonana przez organ, nie mogła mieć wpływu pozytywna opinia wystawiona przez Koło Łowieckie, albowiem opinia ta odnosi się jedynie do skarżącego jako myśliwego i nie nawiązuje do zdarzenia, będącego podstawą tej oceny.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.