Wyrok NSA, sygn. akt IV SA 2605/00
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 2003-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Drogi publiczne
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126
law: Obwieszczenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 10 listopada 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo budowlane.
article: art. 29
journal: Dz.U. 2000 nr 71 poz. 838
law: Obwieszczenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o drogach publicznych.
Teza: 1. Uzyskanie przez inwestora uzgodnienia, o jakim mowa w art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ nie może zastępować wydanej na podstawie art. 29 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. nr 14 poz. 60 ze zm./ zgody zarządu drogi na dysponowanie nieruchomością, w tym wypadku pasa drogowego, na cele budowlane stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego.

2. Na podstawie art. 29 pkt 2 ustawy o drogach publicznych wydawane są decyzje w ramach tzw. uznania administracyjnego, a więc od uzasadnionej woli organu uzależnione będzie wydanie decyzji pozytywnej bądź negatywnej; treść tych decyzji nie może być przedmiotem domniemania.

TEZY

1. Uzyskanie przez inwestora uzgodnienia, o jakim mowa w art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ nie może zastępować wydanej na podstawie art. 29 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. nr 14 poz. 60 ze zm./ zgody zarządu drogi na dysponowanie nieruchomością, w tym wypadku pasa drogowego, na cele budowlane stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego.

2. Na podstawie art. 29 pkt 2 ustawy o drogach publicznych wydawane są decyzje w ramach tzw. uznania administracyjnego, a więc od uzasadnionej woli organu uzależnione będzie wydanie decyzji pozytywnej bądź negatywnej; treść tych decyzji nie może być przedmiotem domniemania.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę Tadeusza G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 października 2000 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 20 lipca 1999 r., wydaną z upoważnienia Wojewody (...) na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 85a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, po rozpatrzeniu wniosku Tadeusza G., zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę zjazdu z drogi wojewódzkiej nr 560 we wsi G. gmina S. po stronie prawej na działkę nr 168/3.

Decyzją z dnia 19 września 2000 r., wydaną z upoważnienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 157 par. 1 i 2 Kpa i art. 158 par. 1 Kpa w związku z art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa, stwierdzono z urzędu nieważność decyzji Wojewody z dnia 20 lipca 1999 r. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że poza sporem jest fakt, iż wydanie Tadeuszowi G. pozwolenia na budowę nastąpiło bez uprzedniego przedstawienia przez wnioskodawcę dokumentu potwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w obrębie drogi wojewódzkiej. Brak jest bowiem decyzji (...) Zarządu Dróg Wojewódzkich w W., Rejon Dróg w P., to jest zarządcy drogi wojewódzkiej nr 560, o udzieleniu zgody na wykonanie zjazdu. Stosownie do art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych wykonanie lub przebudowa zjazdu z drogi do właściciela lub użytkownika gruntów przylegających do drogi wymaga uzyskania zgody zarządcy drogi. W ocenie organu decyzja z dnia 20 lipca 1999 r. została wydana z naruszeniem art. 32 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane i jest obarczona wadą uzasadniającą stwierdzenie jej nieważności w rozumieniu art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa.

Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpił Tadeusz G. Decyzją z dnia 24 października 2000 r. wydaną po rozpatrzeniu powyższego wniosku, na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa w związku z art. 127 par. 3 Kpa utrzymano w mocy decyzję z dnia 19 września 2000 r. Zdaniem organu, argumenty wskazane we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie dają podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w decyzji z dnia 19 września 2000 r.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniósł Tadeusz G., domagając się zmiany zaskarżonej decyzji. Skarżący stwierdził, że zjazd został wykonany po uzyskaniu zgody odpowiednich instytucji. Nie jest jego sprawą rozstrzyganie, czy inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w obrębie pasa drogowego. Skarżący oświadczył, że w związku z nowym administracyjnym podziałem kraju w trakcie załatwiania spraw był odsyłany do różnych instytucji, ponieważ zmienił się zarządca drogi nr 560. Tak więc strona nie może ponosić konsekwencji z tytułu spraw, na które nie miała wpływu.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzja została wydana w trybie postępowania nadzorczego, którego przedmiotem była ocena ostatecznej decyzji z dnia 20 lipca 1999 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę pod kątem przesłanek wymienionych w przepisie art. 156 par. 1 Kpa. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest jednym z trybów nadzwyczajnych przewidzianych w art. 16 par. 1 Kpa, w ramach którego możliwe jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej jedną z wad wymienionych w art. 156 par. 1 Kpa.

W niniejszej sprawie poza sporem jest fakt, że skarżący uzyskał w dniu 20 lipca 1999 r. decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę bez uprzedniego dopełnienia warunku określonego w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ w związku z art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. nr 14 poz. 60 ze zm./. To naruszenie prawa, mające rażący charakter, zasadnie zostało przyjęte przez organ administracji jako podstawa stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 20 lipca 1999 r. w rozumieniu art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa.

Stosownie do przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W myśl art. 29 pkt 2 ustawy o drogach publicznych wykonanie lub przebudowa zjazdu z drogi do pól uprawnych i zabudowań należy do właściciela lub użytkownika gruntów przyległych do drogi, po uzyskaniu zgody zarządu drogi. Zarząd drogi swą zgodę wyraża w formie decyzji. Uzyskanie tej zgody przez inwestora jest warunkiem sine qua non podjęcia działań zmierzających do uzyskania pozwolenia na budowę. Podkreślenia przy tym wymaga, że uzyskanie przez inwestora uzgodnienia, o jakim mowa w art. 32 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego nie może zastępować wydanej na podstawie art. 29 pkt 2 ustawy o drogach publicznych zgody zarządu drogi na dysponowanie nieruchomością, w tym wypadku pasa drogowego, na cele budowlane stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Decyzje wydane na podstawie art. 29 pkt 2 ustawy o drogach publicznych wydawane są w ramach tzw. uznania administracyjnego, a więc od uzasadnionej woli organu uzależnione będzie wydanie decyzji pozytywnej bądź negatywnej. Dlatego treść tych decyzji nie może być przedmiotem domniemania.

Wskazane przez stronę skarżącą okoliczności, mające usprawiedliwić przyczyny braku wyrażonej w formie decyzji zgody zarządu drogi na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane, w żadnym wypadku nie mogą stanowić podstawy do odmiennej oceny prawnej decyzji z dnia 20 lipca 1999 r., aniżeli przedstawiono w zaskarżonej decyzji.

Z przyczyn wyżej podanych Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę oddalił.