Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 1936/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka, Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski, Sędzia NSA Julia Szczygielska /sprawozdawca/, Protokolant Katarzyna Książek-Tomkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2005r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej we Wrocławiu Anny Głowacińskiej sprawy ze skargi A. J. i S. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia na rzecz B. F. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie na okres czasowy parkingu terenowego dla samochodów osobowych, przewidzianej do realizacji we W. przy ul. K., działka [...], AM-16, obręb G. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. Nr [...], podjętą po rozpatrzeniu odwołania A. J. i S. J., Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr [...] ustalającą na rzecz B. F. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie na okres czasowy (3 lata) parkingu terenowego (do 100 miejsc parkingowych) dla samochodów osobowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz obiektami tymczasowymi, przewidzianej do realizacji we W., przy ul. K., działka nr [...], AM-16, obręb G .

W uzasadnieniu wskazano, powołując się na przepis art.40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), że w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w razie braku planu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, na podstawie przepisów szczególnych. Decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z zastrzeżeniem art. 3a i 3b, wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych ustawą i przepisami szczególnymi. Podstawową przesłanką decydującą o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania jest zgodność zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przesłanka ta jest ujmowana przez ustawodawcę zarówno od strony pozytywnej, jak i negatywnej. Zgodnie z przepisem art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z kolei traktując to zagadnienie od strony negatywnej ustawodawca jednoznacznie rozstrzyga w przepisie art. 46a ustawy, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe uregulowania oznaczają, iż organ pierwszej instancji rozpatrując wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu winien przede wszystkim zbadać zgodność zamierzenia inwestycyjnego wnioskodawcy z planem zagospodarowania przestrzennego.

W rozpatrywanej sprawie, organ rozstrzygający takiej oceny - zdaniem Kolegium dokonał i wskazał, iż teren objęty zamierzeniem inwestycyjnym B. F. znajduje się na obszarze oznaczonym - w ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego miasta W., uchwalonego przez Miejską Radę Narodową uchwałą Nr [...] z dnia [...]r. - symbolem MŚ, którego przeznaczeniem podstawowym jest zabudowa mieszkaniowa średniowysoka od 3 do 5 kondygnacji, a uzupełniającym - zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna o wysokiej i niskiej intensywności, zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, usługi elementarne i podstawowe, urządzenia obsługi gospodarki mieszkaniowej, zieleń osiedlowa, parkingi, stacje paliw, zakłady pracy nieuciążliwe. Teren ten znajduje się w strefie B ochrony konserwatorskiej.

Biorąc pod uwagę powyższe zapisy planu zagospodarowania przestrzennego organ pierwszej instancji, zasadnie w ocenie Kolegium uznał, że planowana przez B. F. inwestycja mieści się w funkcji uzupełniającej terenu, stanowiąc przy tym także element szeroko rozumianej infrastruktury, umożliwiającej realizację także funkcji podstawowej. Ze względu na fakt, że teren inwestycji znajduje się w strefie "B" ochrony konserwatorskiej decyzja wymagała uzgodnienia z D. Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, który przedstawił swoje stanowisko w postanowieniu nr [...] z dnia [...]r. Kolegium uznało również za zasadne stanowisko organu pierwszej instancji w kwestii ewentualnego negatywnego oddziaływania na środowisko naturalne, stwierdzając że rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93, poz. 589), nie zalicza tymczasowego parkingu dla samochodów osobowych (do 100 miejsc) do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska ani szczególnie szkodliwych dla środowiska.

Także obowiązujące w dacie orzekania przez Kolegium rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 września 2002r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, nie zalicza parkingu tymczasowego do 100 miejsc postojowych dla samochodów osobowych do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko i tym samym nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (por. § 3 ust. 1 pkt 11 d powołanego rozporządzenia).

Zasadnie również zdaniem Kolegium wskazano w decyzji organu pierwszej instancji na konieczność zachowania odpowiednich odległości od szkoły, boiska szkolnego oraz placu zabaw dla dzieci, zgodnych z § 19.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. Nr 75, poz. 690/. W przepisie tym szczegółowo określono minimalne odległości parkingu od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, zamieszkania zbiorowego (z wyjątkiem hoteli), opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw dziecięcych i boisk dla dzieci i młodzieży, stąd zasięganie w tej mierze opinii biegłych było zbędne zwłaszcza, że kwestia konkretnego usytuowania parkingu będzie oceniana dopiero na etapie ubiegania się przez inwestora o wydanie pozwolenia na budowę.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż zawikłane problemy prawne dotyczące prawa do przedmiotowej działki nr [...] jak i działek sąsiednich podnoszone przez odwołujących się nie mają znaczenia w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie bowiem z przepisem art. 46 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, dla tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji do wiadomości pozostałym wnioskodawcom i właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości. W ustępie tego przepisu podkreślono wyraźnie, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich a informację tej treści zamieszcza się w decyzji – co w rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji uczynił. Kwestia uzyskania tytułu prawnego, umożliwiającego realizację inwestycji, będzie rozważana dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę a nie postępowania lokalizacyjnego, którego zasadniczym celem jest ocena zgodności planowanej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też Kolegium nie może się odnieść merytorycznie do zarzutów w przedmiocie właściwego określenia udziałów w poszczególnych działkach, czy prawidłowości procedur przetargowych. Właściwym do rozstrzygania sporów na tle stosunków prawnorzeczowych jest sąd powszechny.

Kolegium nie może również odnosić się do kwestii zasadności ewentualnego pozbawienia pobliskiej szkoły części boiska szkolnego i ograniczenia tym samym możliwości rozwoju młodzieży - gdyż nie jest to jego kompetencją i w tym zakresie wszelkie postulaty należy kierować pod adresem Gminy, jako właściciela terenu i władz oświatowych.

W ocenie organu odwoławczego, nie można także zarzucać organowi pierwszej instancji wadliwości w prowadzonym postępowaniu. Organ ten zgodnie z dyspozycją art. 61 § 4 k.p.a. zawiadomił strony (w tym także odwołujących się) pismem z dnia [...]r. o wszczęciu postępowania lokalizacyjnego i o możliwości brania czynnego udziału w każdym etapie postępowania w tym przeglądania akt sprawy. Organ pierwszej instancji nie miał więc obowiązku doręczania wniosku inwestora stronom, gdyż jest on częścią składową akt sprawy i tylko od inicjatywy stron zależy czy zechcą zapoznawać się z aktami sprawy, czy też nie.

Organ pierwszej instancji zgromadził, zgodnie z treścią przepisów art. 7 i 77 k.p.a. niezbędny do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy i dokonał właściwej jego oceny. Dlatego zarzuty odwołujących się o nieprawidłowościach proceduralnych, zawarte w odwołaniu, zdaniem organu odwoławczego, nie znajdują potwierdzenia. Biorąc powyższe pod uwagę Kolegium orzekło, jak w rozstrzygnięciu.

W skardze na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ we Wrocławiu A. J. i S. J. zarzucili naruszenie obowiązującego prawa materialnego i procesowego z powodu błędnej interpretacji i wykładni.

Skarżący zarzucili naruszenie art. 61 pkt 1, art. 68 pkt 1, 3, 4, 5, art. 77 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 23 i 24 k.c., a także art.5 k.c., który stanowi, że nie można czynić ze swego prawa użytku, który był by sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub z zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony.

Zdaniem skarżących przy wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji zostały naruszone przepisy art. 195, art. 196 § 1 i § 2 oraz art. 232 § 1 i art. 233 k.c. Ponadto decyzja ta, jak też decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. zostały wydane z naruszeniem zasad postępowania, a to: art. 75, art. 77 oraz art.78 k.p.a.

Nadto skarżący podnieśli, że art.80 k.p.a. i art. 84 k.p.c. zobowiązują organ administracji państwowej do powołania biegłego lub biegłych, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne i wydanie opinii. Mimo, że w ocenie skarżących w niniejszym postępowaniu było to konieczne i niezbędne, a zainteresowani wnosili o to, organy nie uczynił tego. Zdaniem skarżących naruszony został również art. 104 § 1 i § 2 oraz art. 106 k.p.a., bowiem zebrany materiał dowodowy w sprawie nie dawał podstaw do wydania decyzji.

Organ odwoławczy wydał decyzję z dnia [...] r. z obrazą art. 7 jak i 8 k.p.a.

W konsekwencji powyższych zarzutów, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i oddalenie wniosku z dnia [...]r. B. F. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przy ulicy K. obręb G. działka nr [...], a także zawiadomienie przez Sąd Prokuratora o toczącym się postępowaniu celem zgłoszenia udziału i brania udziału w toku postępowania.

W uzasadnieniu skargi nadto zarzucono, iż organy dopuściły się naruszenia art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy, który zobowiązuje organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, by przestrzegać zasad wymagań dotyczących ochrony osób trzecich. W tym wypadku należało zdaniem skarżących dopuścić dowód z biegłych rzeczoznawców i przeprowadzenia wizji lokalnej, bowiem lokalizacja parkingu na terenie działki nr [...] będzie szkodliwie działać na zdrowie ludzkie i stanowi zagrożenie dla środowiska naturalnego człowieka (zatrucia, hałas przez 24 godziny na dobę). Art. 3 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wyraźnie stwierdza, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego (art. 5 kc) obywatel ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów, należących do innych osób, lub jednostek organizacyjnych. Ta ochrona sprowadza się również do tego, że niezależnie od umieszczenia inwestycji w planie zagospodarowania przestrzennego należy zawsze mieć na względzie dobro i ochronę interesów osób trzecich.

Organ pierwszej instancji przy wydaniu decyzji naruszył również zdaniem skarżących przepisy art. 41 ust. 1 pkt 1, 2, 3, 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, pomijając dokładny opis i charakterystykę terenu, na którym miałby być zbudowany parking.

Naruszone zostały także w ocenie skarżących - przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych i zagospodarowania działek budowlanych / §14 ust. 2/. Decyzję wydano bez przeprowadzenia postępowania dowodowego z pominięciem niezbędnych dowodów dla wyjaśnienia sprawy, o które wnioskowali zainteresowani, naruszając podstawowy obowiązek wynikający z art. 75, art. 80, art. 84 i art. 85 k.p.a.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji naruszyło natomiast art. 136, art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 oraz art. 7, art. 77, 80 i art. 140 k.p.a. oraz przepisy prawa materialnego, tj. art. 61 pkt 1 i pkt 2, art. 68 pkt 1, 3, 4 Konstytucji RP oraz art. 5 i art. 58 § 1 i § 2 kc. W pismach strony wskazywały na konieczność i potrzebę zasięgnięcia opinii rzeczoznawcy – ekspertów z dziedziny budownictwa, ochrony środowiska naturalnego, z dziedziny ochrony zdrowia ludzkiego, przeprowadzenia wywiadów i dokonania wizji lokalnej, ale wnioski te i dowody zostały zlekceważone, co jest sprzeczne z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego i przepisami prawa materialnego.

Zdaniem skarżących lokalizacja parkingu jest niedopuszczalna ze względów: ekonomicznych, gospodarczych i społecznych, które nie uzasadniają potrzeby istnienia parkingu przy ul. K. (obręb G.). Jak wskazują strony, w niedalekiej odległości są już dwa parkingi: przy ulicy K. i przy rogu ulic G. i G., które nie są wykorzystywane. Ponadto przedmiotowy parking jest zlokalizowany pomiędzy garażami, placem zabaw dla małych dzieci, obok bloków przy ul. K. i G. oraz boiskiem szkolnym zlokalizowanym na pozostałym terenie a także od strony południowej znajdują się domy i sklepy, zaś od strony północnej - bloki przy ulicy K. i blok przy ul. G. – sąsiadujące z placem zabaw dla dzieci, boiskiem oraz terenem działki nr [...]. Zdaniem strony skarżącej budowa parkingu na 100 miejsc postojowych w systemie rotacyjnym całodobowym doprowadzi do zatrucia powietrza groźnego dla życia i zdrowia ludzkiego, dzieci, młodzieży i ludzi starszych. Ogromnie ujemny i szkodliwy wpływ będzie miał również hałas na parkingu powodowany przez parkowane samochody i to przez całą dobę.

Ponadto strony wskazały, iż organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie jedynie na planie zagospodarowania przestrzennego odnoszącego się do całego miasta W. i obrębu G. oraz na zgodzie D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i mapie geodezyjnej z [...] r., odnoszącej się do obrębu G., natomiast w zakresie rzeczywiście istotnym dla sprawy wyraził swoją opinię nie posiadając w tym zakresie ani uprawnień, ani niezbędnej wiedzy fachowej. Przepisy, na które powołuje się organ pierwszej instancji , nie dają uprawnień osobie reprezentującej ten organ do wypowiadania poglądów, które wymagają szczególnej wiedzy i należą do ekspertów. Zdaniem skarżących, lokalizacja parkingu na działce nr [...] jest niedopuszczalna, bowiem zarówno ta działka jak i odległości od boiska szkolnego, placu zabaw dla dzieci oraz od domów mieszkalnych, są zbyt małe. Nie do przyjęcia jest również stanowisko organu, że przepisy rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 14 lipca 1998 r. sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko nie zalicza tymczasowego parkingu dla samochodów osobowych do 100 miejsc do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Jest to ocena dowolna i niczym nie poparta. Parking, niezależnie od tego, czy jest on tymczasowy na okres 3 lat, zawsze będzie zatruwał środowisko naturalne człowieka, jeżeli jest zlokalizowany na nieodpowiednim terenie, tak jak jest to w niniejszej sprawie.

Zarzucono także, iż w toku postępowania przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji nie ujawniono, dlaczego zabrano teren boiska szkolnego szkołom i utworzono działkę nr [...] oraz nie podano powierzchni tej działki jak i działki nr [...], ani numeru księgi wieczystej spornej działki, formy prawnej jej przekazania działki i nabywcy, jeżeli została zbyta, ceny działki i procedury przetargowej. Z przyczyn wskazanych powyżej skarżący wnieśli o to, aby Sąd rozpoznał sprawę przez uzupełnienie i przeprowadzenie niezbędnego postępowania z udziałem Prokuratora - art. 203 § 1 i § 2 k.p.a. oraz opierając się na przepisach rozdziału VI (art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.) zawiesił postępowanie o wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zagospodarowania terenu do czasu rozpoznania sprawy związanej z unieważnieniem czynności prawnej w przedmiocie zagarnięcia terenu szkolnego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

W pismach z dnia [...]r., [...]r., [...]r. oraz z [...]r. skarżący podnosząc argumentację ponad to, co zawarli w skardze, wskazali, iż niedopuszczalna jest budowa na działce nr [...] urządzeń sanitarnych (ubikacje, umywalki itp.) w pobliżu boiska szkolnego, placu zabaw dla dzieci i pobliskich domów przy ul. K . Zaistnienia tych szkodliwych warunków nie uwzględniono przy wydawaniu decyzji z dnia [...]r. Nr [...]. Nie zwrócono się o opinię do biegłych specjalistów z tych dziedzin życia, a więc biegłego z dziedziny budownictwa, biegłych lekarzy pediatrów, alergologa, z dziedziny techniki samochodowej, z dziedziny ochrony środowiska naturalnego człowieka oraz nie zasięgnięto opinii prawnej. Doprowadziło to do wydania błędnej decyzji z obrazą i naruszeniem prawa, co musi prowadzić do jej uchylenia. Również powoływanie się przez organy na plan zagospodarowania przestrzennego z 10 czerwca 1988 r. i 30 grudnia 2002 r. skarżący uznali za błędne, bowiem plany te dotyczą całego miasta W., w tym dzielnicy W. F. - Obręb G., a nie osiedla G., a konkretnie terenu działki nr [...] AM-16 obręb G., utworzonej z części terenu boiska szkolnego, będącego w posiadaniu szkół nieprzerwanie od [...] (to jest od ponad 50 lat). Budowa, odbudowa i rozbudowa Osiedla G. prowadzona była zgodnie z ówczesnymi planami zabudowy i rozbudowy obowiązującymi w latach 1945-1968, a nie planem z [...]r. bądź z [...]r. Zdaniem więc skarżących, jest to zatem oczywiste tendencyjne i błędne przedstawienie stanu faktycznego, że budowa parkingu przy ul. K. na terenie boiska szkolnego jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego. Oderwanie terenu od boiska szkolnego i utworzenie działki nr [...] było niedopuszczalne i bezprawne. Ponadto nie jest dowodem i nie ma znaczenia dowodowego w postępowaniu przed pierwszą i drugą instancją uzgodnienie inwestycji z D. Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, który przedstawił swoje stanowisko w postanowieniu Nr [...] z dnia [...]r., gdyż opinia ta wiąże strony jedynie w zakresie ochrony zabytków i kultury materialnej oraz zakazu inwestycji zagrażającej zabytkom. Teren boiska szkolnego był i jest nadal chroniony wraz z budynkami szkolnymi i w żadnym wypadku nie może być on sprzedany bądź wydzierżawiony na cele związane z budową parkingu samochodowego, niezależnie od ilości miejsc postojowych.

Nadto skarżący wnieśli w oparciu o przepisy art. 203 § 1 i § 2, 182 k.p.a. oraz art. 183 § 1 i § 2 w związku z art. 154 k.p.a., aby Sąd włączył do udziału w sprawie prokuratora, którego zadaniem będzie wszczęcie postępowania dla unieważnienia skutków prawnych decyzji, które doprowadziły do zabrania szkołom części boiska szkolnego i utworzenia z niego działki nr [...] , na której ma być zbudowany parking. Podstawę prawną stanowi art. 58 § 1 i § 2 kodeksu cywilnego.

W piśmie z dnia [...]r. skarżący wnieśli o wydanie na pierwszej rozprawie postanowienia dowodowego w przedmiocie prowadzenia wizji lokalnej na spornym terenie z udziałem biegłego, z zakresu ochrony zdrowia i ochrony środowiska naturalnego, prokuratora oraz stron, ewentualnie przeprowadzenie stosownych badań przez biegłych i wydanie opinii w tym zakresie.

Do sprawy zgłosił udział Prokurator Prokuratury Apelacyjnej we Wrocławiu, wnosząc o oddalenie skargi z tej przyczyny, że zaskarżone decyzje w jego ocenie nie naruszają przepisów prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje legalność zaskarżonej decyzji administracyjnej oceniając prawidłowość zastosowania przepisów i ich wykładnię, a więc zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa na tle stanu faktycznego ustalonego w chwili wydania decyzji.

Biorąc pod uwagę tak ograniczony zakres kognicji, Sąd rozpatrując niniejszą skargę uprawniony jest jedynie w tym postępowaniu do zbadania, czy zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. Nr [...] odpowiada prawu, czy też to prawno narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 § 1 lub art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.

Wskazać przy tym należy, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co oznacza, że cyt. wyżej ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma zastosowanie w niniejszej sprawie.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że skarga A. i S. J. nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organów nie dają podstaw do uchylenia tak decyzji organu odwoławczego, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Uchylenie bowiem decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w razie istnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy /art. 145 § 1 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/.

Takie zaś wady i uchybienia nie występują w niniejszej sprawie.

Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. z 1999r., Nr 15, poz. 139 ze zm./, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji.

I tak zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 tej ustawy ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach.

W myśl zaś art. 7 ustawy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym.

Omawiana ustawa w art. 40 ust. 1 stanowi, że ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1 ustawy, na podstawie przepisów szczególnych.

Z powyższej regulacji wynika zatem obowiązek zgodności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zasadę tę potwierdza również art.43 ustawy, zgodnie z którym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Oznacza to tyle, że jeżeli zamierzenie inwestycyjne strony jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to właściwy organ administracji nie może odmówić wydania pozytywnej decyzji w tym zakresie.

Podkreślić przy tym należy, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest warunkiem wstępnym, lecz niezbędnym dla rozpoczęcia procesu inwestycyjnego, co znajduje potwierdzenie w przepisie art. 47 ustawy, zgodnie z którym warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone w decyzji warunki, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę.

Istotny jest przy tym zapis art.41 ust.1 ustawy, stosownie do którego , wszczęcie postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje wyłącznie na wniosek osoby, zwaną przez ustawodawcę zainteresowanym.

W orzecznictwie Sądu Administracyjnego przyjęte zostało, że w ujęciu przepisów omawianej ustawy wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania danego terenu może złożyć każdy, a zgodnie z art. 43 tej ustawy organ administracji nie może odmówić wydania decyzji, jeśli zamierzenie pozostaje w zgodności z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /por. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 1998r., sygn. akt IV SA 661/96, LEX nr 45746/.

Wskazać przy tym należy, że omawiana ustawa nie stawia wymagań, aby zainteresowany, ubiegając się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu legitymował się prawem do dysponowania terenem, na którym chce zlokalizować zamierzoną inwestycję.

W praktyce oznacza to, że z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania danego terenu może wystąpić każda osoba, czyli tak osoba fizyczna, jak i prawna, a także jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej, niezależnie od posiadania przez tę osobę /zainteresowanego/ tytułu prawnego do tegoż terenu.

Z powyższego wynika zatem, że B. F. uprawniona była do wystąpienia z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, przewidzianej do realizacji we W., przy ul. K., działka nr [...], AM-16, obręb G., zaś organ pierwszej instancji obowiązany był do wydania decyzji w tym względzie.

Lektura akt sprawy wskazuje, że wnioskiem z dnia [...]r., zmienionym pismem z [...]r. B. F. zwróciła się do organu pierwszej instancji o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na tymczasową / na okres 3 lat/ budowę parkingu terenowego do 100 miejsc parkingowych dla samochodów osobowych, przewidzianego do realizacji na działce nr [...], AM-16, obręb G. we W., przy ul. K.

Do wniosku tegoż zainteresowana przedłożyła dwa egzemplarze map do celów opiniodawczych oraz kserokopię mapy zasadniczej z rozrysowaną koncepcją zagospodarowania terenu.

Analizując powyższy wniosek zainteresowanej, uzupełniony pismem z dnia [...]r., w którym określa m. innymi charakterystyczne parametry techniczne spornej inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko stwierdzić należy, że spełnia on wymogi określone wart.41 ust.2 omawianej ustawy, stąd nie znajdują potwierdzenia zarzuty skarżących, że organ pierwszej instancji wydając decyzję z dnia [...]r. dopuścił się naruszenia tegoż przepisu.

Sąd podziela stanowisko organów, że skoro w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93, poz. 589), a mającego w niniejszej sprawie zastosowanie w oparciu o § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 24 września 2002r. (Dz.U. Nr 179, poz. 1490) - zamierzona inwestycja nie została zaliczona ani do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi (§ 1), jak nie została zaliczona do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska (§ 2), to brak było podstaw do żądania od B. F. przedłożenia oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko. Zgodnie bowiem z § 2 i pkt 8 lit. "m" wymienionego rozporządzenia – do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska zaliczono jedynie parkingi samochodowe lub zespoły parkingów dla więcej niż 500 samochodów osobowych lub 200 samochodów ciężarowych.

Niewątpliwe jest w sprawie, że teren objęty wnioskiem zainteresowanej B. F. położony jest w obszarze oznaczonym - w ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego miasta W., uchwalonym przez Miejską Radę Narodową uchwałą Nr XXI/104/88 z dnia 10 czerwca 1988r. (Dz.Urz.Woj.Wrocławskiego Nr 11, poz.165) - symbolem MŚ.

Podstawowe przeznaczenie terenów oznaczonych symbolem MŚ, zgodnie z ustaleniami tegoż planu , to zabudowa mieszkaniowa średniowysoka od 3 do 5 kondygnacji. Istotny jest przy tym również zapis planu o uzupełniającym przeznaczeniu tegoż terenu pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną o wysokiej i niskiej intensywności, zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, usługi elementarne i podstawowe, urządzenia obsługi gospodarki mieszkaniowej, zieleń osiedlową, parkingi, stacje paliw, zakładów pracy nieuciążliwej.

Niewątpliwe jest także, że teren potencjalnej spornej inwestycji znajduje się w strefie B ochrony konserwatorskiej.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż wbrew twierdzeniom skarżących, ustalenie przez organ pierwszej instancji na rzecz B. F. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie na okres czasowy (3 lata) parkingu terenowego (do 100 miejsc parkingowych) dla samochodów osobowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz obiektami tymczasowymi, przewidzianej do realizacji we W., przy ul. K., działka nr [...], AM-16, obręb G., zgodne jest z obowiązującym na dzień wydania skarżonej decyzji z ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego miasta W., uchwalonym przez Miejską Radę Narodową uchwałą Nr XXI/104/88 z dnia 10 czerwca 1988r.

Podkreślić przy tym również należy, że w orzecznictwie Sądu Administracyjnego przyjęte zostało, iż parkingi są elementem infrastruktury technicznej towarzyszącej budownictwu mieszkaniowemu i usługowemu /por. wyrok z dnia 8 marca 1985r., sygn. akt II S.A. 602-613/84, ONSA Nr 1 z 1985r. poz. 13/.

Wbrew zarzutom skargi, wydana przez organ pierwszej instancji decyzja z dnia [...]r. nie narusza także przepisu art.42 ust.1 pkt.5 wymienionej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, z tej to przyczyny, że w pkt.4 decyzji organ stwierdził, iż skoro ogólny plan zagospodarowania przestrzennego miasta W., uchwalony przez Miejską Radę Narodową uchwałą Nr XXI/104/88 z dnia 10 czerwca 1988r. nie zawiera stosownych ustaleń w zakresie wymogów ochrony interesów osób trzecich, to konkretyzacja wymagań w tym zakresie nastąpi na etapie pozwolenia na budowę ze szczególnym uwzględnieniem przepisów art.5 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane i przepisów techniczno-budowlanych m.innymi zapewnienie dostępu do drogi publicznej.

Zasadnie to stanowisko podzielił organ odwoławczy, podkreślając trafnie przy tym, iż zbędne na tym etapie było zasięganie opinii biegłych, jako, że kwestia konkretnego usytuowania parkingu, uwzględniająca przepisy techniczne, będzie oceniana dopiero na etapie ubiegania się przez inwestora o wydanie pozwolenia na budowę.

W świetle powyższych ustaleń nie można zgodzić się ze skarżącymi, że organy naruszyły przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, a to m. innymi art.7, 75, 80 k.p.a. nie dopuszczając dowodu z opinii biegłych , jak i dowodu z wizji lokalnej terenu objętego wnioskiem zainteresowanej, z tej to przede wszystkim przyczyny, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie było uzasadnienia prawnego do przeprowadzenia przez organ postępowania dowodowego w żądanym przez skarżących zakresie.

Istotne jest przy tym, że w orzecznictwie Sądu Administracyjnego przyjęte zostało, że ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu / art.42 ust.1 pkt.5 ustawy/ może nastąpić tylko w takim zakresie w jakim sprawa nie jest objęta przepisami prawa budowlanego, a więc w granicach określonych ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego /por. wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 1998r., sygn.akt IV SA 1584/96, ONSA 1/2000, poz.15/.

Zważyć nadto należy, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu rozstrzyga jedynie o zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego, nie naruszając prawa własności, jak i uprawnień osób trzecich. Decyzja taka nie przyznaje również prawa do terenu . Wynika to wprost z postanowień art.46 ust.2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Tym samym Sąd nie podziela także zarzutów skarżących, że organ pierwszej instancji wydając na rzecz B. F. decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji, naruszył przepisy kodeksu cywilnego, z tej to przyczyny, iż przepisy te w niniejszej sprawie nie mają zastosowania.

Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, że problemy prawne związane z prawem do przedmiotowej działki nr [...] jak i działek sąsiednich nie mają znaczenia w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Jak to już wyżej Sąd zauważył, celem decyzji o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania dla określonej i dopiero zamierzonej inwestycji jest przesądzenie, czy inwestycja ta jest - stosownie do regulacji art. 43 w związku z art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z przepisami szczególnymi, a jeżeli tak to właściwy organ nie może przy spełnieniu tych przesłanek odmówić ustaleniu takich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. To zaś oznacza, że decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi żadnych praw do terenu i nie może być okazją do porządkowania praw własnościowych i sporów sąsiedzkich./ por. wyrok NSA z 9 lutego 1998r., sygn.akt IV SA 333/96, LEX nr 45751/.

Nie podziela Sąd także zarzutu w zakresie naruszenia przepisów Konstytucji R.P. Konstytucja jest ustawą zasadniczą i odsyła do unormowań szczególnych. Przepisem szczególnym w niniejszej sprawie jest wymieniona ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Skoro zaś w sprawie spełnione zostały wymogi określone do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, to nieuzasadnione jest powołanie się na naruszenie przepisów Konstytucji R.P.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a do czego ograniczają się kompetencje Sądu, jako, że Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej - nie wykazała, by decyzja ta jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, wydane zostały z naruszeniem przepisów tak prawa materialnego jak i prawa procesowego.

Z braku zatem uzasadnionych podstaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł uwzględnić skargi A. J. i S. J., i wobec tego oddalił ją w myśl art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podzielając tym samym w pełni wniosek Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej we Wrocławiu.