Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SAB/Op 54/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2021-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Zakładu Karnego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3 oraz pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na Dyrektora Zakładu Karnego w [...] w przedmiocie bezczynności w sprawie udostępnienia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Dnia 14 czerwca 2021 r. wpłynęło do Dyrektora Zakładu Karnego w [...], zwanego dalej Organem, pismo R. S., zwanego dalej Skarżącym, z dnia 9 czerwca 2021 r., którym wnioskowano o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii wszystkich odpowiedzi na skargi osadzonych uznanych za zasadne lub częściowo zasadne w 2018 r. Pismem z dnia 22 czerwca 2021 r. Organ udzielił Skarżącemu odpowiedzi.

Dnia 20 lipca 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Organu (data wpływu do Organu: 5 lipca 2021 r.) wpłynęła skarga R. S. (opatrzona datą 29 czerwca 2021 r.) na bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Treść skargi jest w większości nieczytelna. Wynika z niej jednak zarzut bezczynności w stosunku do Organu w sprawie zainicjowanej pismem z dnia 9 czerwca 2021 r.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na udzielenie Skarżącemu wnioskowanej informacji, ewentualnie o oddalenie skargi w całości oraz o obciążenie Skarżącego kosztami postepowania. W uzasadnieniu Organ wskazał, iż wypełnił swój obowiązek wynikający z Ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176) w piśmie z dnia 22 czerwca 2021 r., ponieważ przekazał Skarżącemu w tym piśmie znajdujące się w posiadaniu Organu informacje w interesującym Skarżącego zakresie. Ponadto wskazał Skarżącemu sposób postępowania w celu uzyskania dalszych informacji. Wobec tego Organ uznał, iż nie znajduje się w stanie bezczynności w przedmiotowej sprawie.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 21 lipca 2021 r. wezwano Organ do wskazania numeru identyfikacyjnego REGON Zakładu Karnego w [...], w terminie 7 dni. Pismem z dnia 3 sierpnia 2021 r. Organ ustosunkował się do wezwania, wskazując nr REGON Zakładu Karnego w [...]. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 2 sierpnia 2021 r. wezwano Skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi z dnia 5 lipca 2021 r. w przedmiocie bezczynności Organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej przez nadesłanie jej czytelnego egzemplarza lub odpisu, bowiem zwłaszcza uzasadnienie tego pisma jest w większości nieczytelne i nie wiadomo, jakich argumentów używa wnoszący pismo w związku z odpowiedzią Dyrektora Zakładu Karnego w [...] z dnia 14 lipca 2021 r. Wezwanie zawierało pouczenie, że niezastosowanie się do niego w terminie 7 dni od dnia doręczenia spowoduje odrzucenie skargi.

Pismem z dnia 23 lipca 2021 r. (wpływ do Zakładu Karnego w [...]: dnia 30 lipca 2021) Skarżący oświadczył, iż wycofuje skargę na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawie skarg na bezczynność organu. W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli takie przysługiwały skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Do takich środków należy m.in. ponaglenie (art. 52 § 2 p.p.s.a.), które przysługuje stronie na podstawie art. 37 § 1 pkt 1 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 735), zwanej dalej k.p.a., jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym w art. 36 § 1 k.p.a. Ponaglenie wnosi się, stosownie do art. 37 § 3 k.p.a. do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie. Skargę na bezczynność organu można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.).

Skarżący nie spełnił opisanej powyżej przesłanki dopuszczalności skargi, ponieważ nie wniósł przed wniesieniem do sądu skargi ponaglenia na bezczynność organu do organu wyższego stopnia. Tym samym skarga podlega odrzuceniu przez sąd na podstawie art. 58 § 6 p.p.s.a.

Skarga powinna również zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postepowania skarga dotyczy; 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego.

Z powodu nieczytelności odręcznie napisanej przez Skarżącego skargi niemożliwe okazało się odczytanie z niej określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego, jeśli takowe były tam wskazane. Ze względu na to, że zgodnie z przepisami jest to konieczny element skargi, Skarżący został wezwany do uzupełniania braków formalnych swojego pisma przez nadesłanie go w czytelnej formie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone do rąk Skarżącego w dniu 27 lipca 2021 r., co dokumentuje zwrotne pocztowe potwierdzenie odbioru przesyłki (k. nr 19 akt sądowych). Siedmiodniowy termin do usunięcia braków formalnych skargi minął zatem dnia 3 sierpnia 2021 r. Z akt sprawy wynika, iż Skarżący nie uczynił zadość wezwaniu sądu, bowiem do dnia 19 sierpnia nie wpłynęła do sądu odpowiedź Skarżącego na powyższe wezwanie. Tym samym skarga podlega również odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3.

W piśmie opatrzonym datą 23 lipca 2021 r., jednakże złożonym w administracji zakładu karnego dnia 30 lipca 2021 r., co zgodnie z art. 83 § 4 p.p.s.a. jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu, Skarżący oświadczył, iż wycofuje skargę na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Na podstawie przepisu art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę i co do zasady oświadczenie takie wiąże sąd, chyba że zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.

W ocenie sądu w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki niedopuszczalności cofnięcia skargi przewidziane w art. 60 p.p.s.a. Jednakże, jak przyjmuje się w doktrynie, cofnięcie skargi jest czynnością procesową strony, której dopuszczalność warunkują nie tylko przesłanki dla tej czynności procesowej opisane w art. 60 p.p.s.a, ale również warunki skutecznego dokonywania czynności procesowych w ogóle. Należy więc przyjąć, że "nie może wchodzić w grę cofnięcie skargi, jeśli z powodu braku innych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia skarga podlega odrzuceniu. Cofnięcie skargi może bowiem dotyczyć wyłącznie skargi, która została skutecznie wniesiona, a więc wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji należy przyjąć, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu" (por. T. Woś [w:] H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Warszawa 2016, art. 60). W związku z powyższym należy uznać, że oświadczenie o cofnięciu skargi nie było dopuszczalne, ponieważ ze względów opisanych powyżej skarga podlegała odrzuceniu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.