Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 861/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 par. 1 pkt 2, pkt 4, pkt 7 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 4 listopada 2021 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego skargę oddala.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "Dyrektor IAS" lub "organ odwoławczy"), postanowieniem z dnia [...] lipca 2021 r., po rozpatrzeniu zażalenia M. K. (dalej: "skarżący", "zobowiązany") utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. (dalej: "wierzyciel", "Dyrektor O.ZUS") z [...] maja 2021 r. Przedmiotem tych postanowień było umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...], [...], [...], [...] oraz odmowa umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał przepisy art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 735; dalej: "k.p.a.") oraz art. 18, art. 59 § 1 pkt 2, pkt 4, pkt 7, § 3 i § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm., dalej jako "u.p.e.a." lub "ustawa egzekucyjna").

Postanowienia zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Zakład Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w W., na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a. wystosował do [...] s.c. K. M. następujące upomnienia wzywające do uregulowania należności, zawierające pouczenie, że w przypadku nieuregulowania należności we wskazanym terminie, zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne w celu przymusowego ściągnięcia należności w trybie egzekucji administracyjnej:

- z [...].03.2010 r. nr UP [...], obejmujące należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za 12/2009 r., doręczone zobowiązanemu na adres ul. P. [...], [...] W. w dniu [...].04.2010 r., w trybie art. 44 k.p.a.,

- z [...].06.2010 r. nr UP [...], obejmujące należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za 04/2010 r., doręczone zobowiązanemu na adres ul. P. [...], [...] W. w dniu [...].07.2010 r., w trybie art. 44 k.p.a.,

- z [...].08.2010 r. nr UP [...], obejmujące należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za 05/2010 r., skierowane na adres

ul. P.[...] [...], [...] W. i doręczone zobowiązanemu w dniu [...].09.2010 r.,

- z [...].09.2010 r. nr UP [...], obejmujące należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za 06/2010 r., skierowane na adres

ul. P. [...] [...], [...] W. i doręczone zobowiązanemu w dniu [...].09.2010 r.,

- z [...].05.2012 r. od nr UP [...] do nr UP [...], obejmujące należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne za: 12/2008 r., 01-12/2009 r., 01-09/2010 r., należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za: 05-08/2006 r., należności z tytułu składek na Fundusz Pracy

i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za: 12/2008 r., 01-12/2009 r., 01-09/2010 r., doręczone zobowiązanemu na adres [...] W.,

ul. P. [...] [...] w dniu [...].06.2012 r., w trybie art. 44 k.p.a.

W związku z nieuregulowaniem należności wskazanych w ww. upomnieniach. Dyrektor O.ZUS wszczął postępowanie egzekucyjne wobec majątku zobowiązanego na podstawie tytułów wykonawczych z [...].07.2012 r. o numerach od [...] do [...], od [...] do [...], nr [...], od [...] do [...], obejmujących należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne za: 12/2008 r., 01-12/2009 r., 01-09/2010 r., ubezpieczenie zdrowotne za: 05-08/2006 r., 12/2009 r., 04-06/2010 r,, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za: 12/2008 r., 01-12/2009 r., 01-09/2010 r.

Jednocześnie, wszczął postępowanie egzekucyjne wobec majątku zobowiązanego na podstawie tytułów wykonawczych, wystawionych bez uprzedniego doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a., tj. na podstawie tytułów wykonawczych z [...].07.2012 r. o nr [...], [...], [...], [...] i [...], obejmujących należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne za: 10-12/2010 r., 01-02/2011 r., ubezpieczenie zdrowotne za: 12/2010 r., 01-02/2011 r., Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za: 10-12/2010 r., 01-02/2011 r.

Podstawą prawną wystawienia powyższych tytułów wykonawczych była decyzja ZUS z [...].05.2012 r. nr [...], doręczona zobowiązanemu na adres ul. P. [...], [...] W. w dniu [...] czerwca 2012 r., w trybie art. 44 k.p.a. Odpisy tytułów wykonawczych z [...].07.2012 r. od nr [...] do nr [...] oraz od nr [...] do nr [...] doręczono zobowiązanemu na adres ul. P. [...] [...], [...] W., w dniu [...].07.2012 r., w trybie art. 44 k.p.a.

Celem realizacji należności dochodzonych ww. tytułami wykonawczymi, organ egzekucyjny działając na podstawie art. 72 § 1 u.p.e.a. wystosował do Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska Gospodarki Wodnej zawiadomienia z [...].02.2020 r. od nr [...] do nr [...] o zajęciu wynagrodzenia za pracę. Powyższe zawiadomienia o zajęciu doręczono pracodawcy [...].02.2020 r., natomiast na adres zobowiązanego B. [...], [...] G., w dniu [...].02.2020 r.

W związku ze wszczęciem przedmiotowego postępowania egzekucyjnego pismem z dnia 2 marca 2020 r. skarżący wniósł zarzuty do postępowania egzekucyjnego kwestionując działania Zakładu, a mianowicie z uwagi na to, że zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia zostały wystawione na [...] S.C. K. M., natomiast firma ta nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej od stycznia 2002 r., gdyż została przekształcona na koniec 2001 r. w [...] Sp. z o.o. Podkreślił, iż do dnia otrzymania pisma Zakładu, tj. [...] lutego 2020 r., nie otrzymał żadnych informacji o zaległościach, wobec czego sądził, że nie ma żadnych zobowiązań wobec ZUS dotyczących firmy [...] S.C.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r. Dyrektor [...] Oddziału ZUS działając jako organ egzekucyjny na podstawie art. 34 § 4 w zw. z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., uznał zgłoszone przez skarżącego zarzuty za wniesione po terminie wskazanym

w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Postanowienie to, postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] sierpnia 2020 r. zostało uchylone i sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W dniu 8 kwietnia 2020 r. skarżący wniósł pismo o identycznej treści jak pismo z 2 marca 2020 r. W treści wniosku wskazał na złożenie skargi na czynności egzekucyjne, powołując się na zażalenie na postanowienie z dnia [...] marca 2020 r. Dyrektor O.ZUS postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2020 r. uznał, że złożona skarga na czynności egzekucyjne dokonane przez organ egzekucyjny na podstawie zawiadomień z [...] lutego 2020 r. została wniesiona po terminie wskazanym w art. 54 § 4 u.p.e.a. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. postanowieniem z [...] sierpnia 2020 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując na konieczność prawidłowego zakwalifikowania zgłoszonych żądań. W odpowiedzi na wezwanie organu egzekucyjnego, skarżący pismem z 21 września 2020r. wskazał, iż wnosi

o wstrzymanie i umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz weryfikację kwoty zaległości na podstawie art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. Wyjaśnił bowiem, że w wyniku braku poprawnie doręczonych upomnień, część dochodzonych zaległości uległa przedawnieniu. Dodał, że nie otrzymywał żadnych informacji o zaległościach, wobec czego miał prawo sądzić, że nie ma żadnych zaległości wobec ZUS. Dodał nadto, że jego pismo z dnia 2 marca 2020 r. jest reakcją na rozpoczęte postępowanie egzekucyjne, mylnie przypisane i adresowane na spółkę [...] S.C., która

w określonym terminie nie istniała. Spółka ta na koniec 2001r. była przekształcona

w [...] Sp. z o.o. i [...] s.c. została wyrejestrowana. Poprzez błędny adres

do korespondencji, korespondencja wysyłana przez organ egzekucyjny nie dotarła do zobowiązanego.

W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, postanowieniem

z [...] grudnia 2020 r. Dyrektor O.ZUS działając jako organ egzekucyjny, na podstawie art. 17 § 1 w zw. z art. 59 § 1 pkt 7 i art. 59 § 3 u.p.e.a. oraz art. 124 k.p.a.:

- umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...], [...], [...], [...], [...] z [...].07.2012 r., ze względu na niedopuszczalność egzekucji administracyjnej oraz

- odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...], [...] ,[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z [...].07.2012 r., ze względu na brak ustawowych przesłanek umorzenia.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W., po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2021 r., uchylił postanowienie organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Dyrektor O.ZUS postanowieniem

z dnia [...] maja 2021 r. na podstawie art. 17 § 1 i art. 18 w zw. z art. 59 § 1 pkt 2, art. 59 § 1 pkt 4 i art. 59 § 1 pkt 7 i art. 59 § 3 u.p.e.a. oraz art. 124 k.p.a.:

- umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...], [...], [...], [...], [...] z [...].07.2012 r.,

ze względu na niedopuszczalność egzekucji administracyjnej oraz

- odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego

na podstawie tytułów wykonawczych numerach [...], [...] ,[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z [...].07.2012 r., ze względu na brak ustawowych przesłanek umorzenia.

W zażaleniu na to postanowienie, skarżący podniósł, że rozstrzygnięcie ponownie pomija fakt, że dokumenty adresowane były na niewłaściwego adresata, co wpłynęło na nieprawidłowe dostarczenie dokumentów wzywających do uregulowania należności. Fakt ten był już rozpatrywany przez organ wyższy

i był powodem do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skutkiem takiego obrotu sprawy było umorzenie części postępowań egzekucyjnych ze względu na niedopuszczalność egzekucji, jednakże w przypadku reszty postępowań sprawa została podtrzymana. Zobowiązany zwrócił uwagę, iż fakt błędnego adresowania, tj. wysyłanie korespondencji nie na osobę prywatną, a na spółkę, nie jest jedynie błędem pisarskim urzędnika, a jest istotnym faktem, który wpływa na niemożliwość dostarczenia dokumentu do właściwej osoby. W okresie wysyłania tej korespondencji, zobowiązany nie był już zatrudniony we wspomnianej spółce, ani

w żaden inny sposób z nią powiązany. Nie mógł zatem odebrać z Urzędu Pocztowego listu poleconego, gdyż jest do tego potrzebny bieżący wypis z rejestru spółki lub z KRS. Jeżeli jednak ktoś w imieniu Spółki odebrał list, to nie został on skarżącemu przekazany.

W piśmie z dnia 9 czerwca 2021 r. skarżący oświadczył, że odstępuje od zażalenia w przypadku upomnień o numerach UP [...] oraz UP [...], natomiast podtrzymuje zażalenie w odniesieniu do upomnień

o numerach UP [...], UP [...], od nr UP [...] do UP [...] oraz w przypadku tytułów wykonawczych od [...] do [...].

Reasumując powtórzył, że błąd adresowania (adresatem nie jest osoba fizyczna a spółka), powoduje, że z Urzędu Pocztowego odbiór takiej korespondencji może być przeprowadzony jedynie przez osobę z ważnym pełnomocnictwem. Pracownik Urzędu nie ma prawa wydać takiej korespondencji osobie prywatnej, legitymującej się jedynie dowodem osobistym. Tymczasem skarżący od dnia 1.08.2008 r. nie był już pracownikiem spółki, nie posiadał także żadnych pełnomocnictw i nie mógł odbierać takiej korespondencji. Do powyższego pisma załączył świadectwo pracy potwierdzające rozwiązanie umowy pracę z [...] Sp.

z o.o. z dniem [...].07.2008 r.

Dyrektor IAS, postanowieniem z dnia [...] lipca 2021 r., wskazanym na wstępie i zaskarżonym w niniejszej sprawie, utrzymał w mocy postanowienie organu

I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia przypomniał przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie, zarzuty i wnioski zażalenia. Podkreślił, zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11.09.2019 r. o zmianie ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U.

z 2019 r. poz. 2070 - wejście w życie w dniu 30.07.2020 r.), do postępowań egzekucyjnych, wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art.

1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Wskazał zatem, iż w świetle powyższego przepisu, na gruncie niniejszej sprawy zastosowanie znajdą przepisy w brzmieniu obowiązującym do 29.07.2020 r. Dostrzegł, że w realiach niniejszej sprawy skarżący domagał się umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na wystąpienie dwóch okoliczności wymienionych w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. (nieistnienie oraz przedawnienie dochodzonych należności), okoliczności wymienionej w art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a. (błąd co do osoby zobowiązanego) oraz okoliczności wymienionej w art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. (zobowiązanemu nie doręczono upomnień). Wskazując na treść tych przepisów wywiódł, że wystąpienie którejkolwiek z przesłanek w nich zawartych obliguje organ egzekucyjny do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Istotą umorzenia jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie

z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne.

Dyrektor IAS przedstawiając następnie własne stanowisko w części spornej, tj. w zakresie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego wskazał, że powołane we wniosku skarżącego przesłanki w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Odnosząc się do pierwszej z nich (art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.) zauważył, że ze znajdujących się

w aktach sprawy dowodów, o których mowa w art. 34 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (informacje na koncie płatnika składek) wynika, że skarżący 9 grudnia 2002 r. zgłosił prowadzenie działalności gospodarczej "[...] M. K." z datą 4.10.2002 r., z kolei 21.02.2009 r. zgłosił prowadzenie działalności gospodarczej pod nazwą "[...] M. K.". Natomiast dokumentem z 28.02.2011 r. zgłosił wyrejestrowanie płatnika składek "[...] M. K." z datą [...].03.2011 r.,

co potwierdza również decyzja Zarządu Dzielnicy [...] [...] z [...].03.2011 r. o wykreśleniu działalności gospodarczej.

Zdaniem Dyrektora IAS, zestawiając powyższe fakty z okolicznością,

że w postępowaniu egzekucyjnym wszczętym na podstawie tytułów wykonawczych

z [...] lipca 2012r., którego organ egzekucyjny odmówił umorzenia, dochodzone są należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne za: 12/2008 r., 01-12/2009 r., 01-09/2010 r., ubezpieczenie zdrowotne za: 05-08/2006 r., 12/2009 r., 04-06/2010 r., Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za: 12/2008 r., 01-12/2009 r., 01-09/2010 r., dotyczą okresów, w których skarżący prowadził działalność gospodarczą. Świadczy to o tym, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka nieistnienia obowiązku przemawiająca za umorzeniem postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.

Odnosząc się następnie do podstawy umorzenia wskazanej w treści art. 59

§ 1 pkt 4 u.p.e.a. (błąd co do osoby zobowiązanego) Dyrektor IAS wyjaśnił, że jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowym (por. wyrok WSA w Gliwicach z 28 stycznia 2021r., sygn. akt I SA/Gl 1258/20) przez błąd co do zobowiązanego rozumie się sytuacje dwojakiego rodzaju. Po pierwsze, chodzi o sytuację, w której organ egzekucyjny lub egzekutor podjęli czynności egzekucyjne wobec osoby, którą błędnie uznali za zobowiązanego, w związku z czym doręczyli jej tytuł wykonawczy oraz pouczyli o prawie zgłoszenia zarzutów. Po drugie, chodzi o wskazanie w tytule wykonawczym osoby, na której nie ciąży obowiązek. Stwierdzenie tej sytuacji następuje przez porównanie danych osoby wskazanej w tytule wykonawczym

z danymi adresata orzeczenia lub innego dokumentu, stanowiącego podstawę

do wystawienia tytułu wykonawczego. Różnica w tym zakresie może być zarówno wynikiem popełnienia przez wierzyciela błędu przy sporządzaniu tytułu wykonawczego, jak również skutkiem przejścia obowiązku na inny podmiot przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Tymczasem sytuacja taka nie miała miejsca w realiach niniejszej sprawy, albowiem na formularzach tytułów wykonawczych z [...].07.2012r. odpowiednio w pozycjach nr 10, 12 – 14, poz.

30 wpisano prawidłowo dane (nazwisko i imię zobowiązanego, datę urodzenia, NIP oraz PESEL) oraz jako podstawę prawną należności zaznaczono "deklaracja/zgłoszenie", które to dane są zgodne z danymi podanymi na stosownym dokumencie zgłoszeniowym ZUS ZFA z dnia 11 grudnia 2012 r., którym skarżący zgłosił prowadzenie działalności gospodarczej płatnik składek. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego nie zachodzi błąd do tożsamości osoby, co do której prowadzi się egzekucję.

Odnosząc się natomiast do okoliczności wskazującej na błąd adresowania przesyłek kierowanych do skarżącego, w tym przesyłki zawierającej ww. tytuły wykonawcze, poprzez wskazywanie jako adresata spółkę, nie zaś osobę fizyczną, co

uniemożliwiło odbiór takiej przesyłki z Urzędu Pocztowego, Dyrektor IAS zauważył, że jako adresata przesyłki zawierającej sporne tytuły, i która skierowana została do zobowiązanego, istotnie mylnie wskazano [...] s.c. K. M. Jednakże, oprócz nazwy tej spółki oznaczono prawidłowe nazwisko i imię zobowiązanego, tj. K. M. Zdaniem organu odwoławczego nie zasługuje na uwzględnienie argument skarżącego, iż miałby problemy z odbiorem takiej przesyłki w urzędzie pocztowym, gdyż jak wynika z w akt sprawy zawierają one zwrotne potwierdzenia odbioru innych przesyłek (w tym zawierające upomnienia z [...].08.2010 r. oraz z [...].09.2010 r.), zaadresowanych w ten sam sposób, które skarżący pokwitował osobiście. A zatem, wskazane wyżej uchybienie nie może skutkować umorzeniem przedmiotowego postępowania egzekucyjnego ze względu na błąd co do osoby zobowiązanego. Tym bardziej, że jak twierdzi sam skarżący [...] s.c. w 2001 r. została przekształcona w [...] Sp. z o.o., a zatem w okresie powstania należności objętych powyższymi tytułami wykonawczymi z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne za wskazane okresy [...] s.c. nie prowadziła działalności gospodarczej, lecz prowadził ją skarżący. Okoliczności te stanowią o braku podstaw umorzenia postępowania na podstawie art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a.

Odnosząc się natomiast do przesłanki żądania umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. z uwagi na brak prawidłowego doręczenia upomnień, organ odwoławczy również nie stwierdził jej wystąpienia

w realiach niniejszej sprawy. W dokumencie zgłoszeniowym ZUS ZFA z dnia

9 grudnia 2002 r., którym skarżący zgłosił prowadzenie działalności gospodarczej

z datą 4 października 2002 r. pod nazwą "[...] M. K." został wskazany adres siedziby płatnika składek ul. P. [...], [...] W. W zgłoszeniu tym część dotycząca adresu korespondencji nie została wypełniona. W dokumencie zgłoszeniowym ZUS ZZA z dnia 21 lutego 2009 r., którym zobowiązany zgłosił prowadzenie działalności gospodarczej pod nazwą "[...] M. K." został wskazany adres zameldowania

i zamieszkania zobowiązanego: ul. P. [...] [...], [...] W. Również w tym zgłoszeniu część dotycząca adresu do korespondencji nie została wypełniona. Zgodnie z dokumentem ZUS ZWA z dnia 23 czerwca 2015 r. zobowiązany dokonał aktualizacji zgłoszenia prowadzonej działalności gospodarczej pod nazwą "[...] M. K.", poprzez wskazanie nowego adresu zameldowania ul. H. [...] [...], [...] G. Z powyższych dokumentów wynika zatem, iż adresem miejsca pracy (adresem siedziby płatnika składek) zobowiązanego w okresie od 4.10.2002 r. do 1.03.2011 r. był adres

ul. P. [...], [...] W., natomiast adresem miejsca jego zamieszkania w okresie od 21.02.2009 r. do 23.06.2015 r. był adres ul. P. [...] [...], [...] W. Oznacza to, że w okresie od 21.02.2009 r. do 1.03.2011 r. aktualnymi adresami do doręczania korespondencji skarżącemu były zarówno ul. P. [...], [...] W., jak i ul. P. [...] [...], [...] W., natomiast po 1.03.2011 r. do 23.06.2015 r. - wyłącznie adres przy ulicy ul. P. [...] [...], [...] W. Dyrektor IAS nie dostrzegł przy tym naruszenia przepisów o doręczeniach (art. 42 § 1 k.p.a. w związku z treścią art. 36 ust. 13 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 423), co stanowi podstawę

do wniosku, że upomnienia:

- upomnienie z dnia [...].03.2010 r. nr UP [...], doręczone zobowiązanemu na adres ul. P.[...], [...] W., w dniu 14.04.2010 r., w trybie art. 44 k.p.a.,

- upomnienie z dnia [...].06.2010 r. nr UP [...], doręczone zobowiązanemu na adres ul. P. [...], [...] W. w dniu 07.07.2010 r., w trybie art. 44 k.p.a.,

- upomnienie z dnia [...].08.2010 r. nr UP [...], doręczone zobowiązanemu pod adresem ul. P. [...] [...], [...] W. w dniu 13.09.2010 r.,

- upomnienie z dnia [...].09.2010 r, nr UP [...], doręczone zobowiązanemu pod adresem ul. P. [...] [...], [...] W. w dniu 28.09.2010 r.,

- upomnienia z dnia [...].05.2012 r. od nr UP [...] do nr UP [...], doręczone zobowiązanemu na adres [...] W., ul. P. [...] [...] w dniu 11.06.2012 r., w trybie art. 44 k.p.a. - zostały doręczone skarżącemu w sposób prawidłowy, tj. zgodny ze wskazanymi wyżej adresami (zob. str. 19-21 zaskarżonego postanowienia).

Końcowo, organ odwoławczy przedstawił swoje stanowisko odnośnie zarzutu przedawnienia dochodzonych w sprawie należności. Wskazał, iż instytucja przedawnienia została uregulowana w art. 24 ust. 4 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 423). Przepis ten na mocy ustawy z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2002 r. Nr 241, poz. 2074 ze zm.), od dnia 1 marca 2003 r. stanowił, iż należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 10 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne. Od dnia 1 stycznia 2012 r. przepis ten obowiązuje w brzmieniu nadanym przez art. 11 pkt 1 ustawy z 16 września 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli

i przedsiębiorców (Dz. U. z 2011r. Nr 232, poz. 1378). Ww. ustawa skróciła termin przedawnienia należności ze składek oraz tych nienależnie opłaconych o połowę

i wynosi on 5 lat. Tym samym przedawnienie zaległość składkowych, którego bieg rozpoczął się od 1 stycznia 2012 r., lub później, wynosi 5 lat. Ustawodawca przewidział także wyjątek wprowadzając przepis intertemporalny, tj. art. 27 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym m.in. do przedawnienia należności z tytułu składek,

o którym mowa w art. 24 ust. 4, którego bieg rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2012 r., stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z tym że bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się od dnia 1 stycznia 2012 r. Powołując się na art. 27 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, organ odwoławczy wskazał, iż jeżeli przedawnienie rozpoczęte przed dniem 1 stycznia 2012 r. nastąpiłoby zgodnie z przepisami dotychczasowymi wcześniej, przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego terminu. Mając jednak na względzie treść art. 24 ust. 5b u.s.u.s., zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego, zdaniem organu odwoławczego bieg terminu przedawnienia w rozpatrywanej sprawie został zawieszony w związku

z doręczeniem zobowiązanemu odpisów tytułów wykonawczych z [...].07.2012 r. Doręczenie to nastąpiło bowiem w dniu 30.07.2012 r. w trybie art. 44 k.p.a., a zatem przed upływem okresu o którym mowa w art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, który dla najstarszej należności ujętej w ww. tytułach wykonawczych, tj. dla należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za 05/2006 r. upływał z dniem 13.06.2016 r. Dotychczas nie ustała przyczyna zawieszenia biegu terminu przedawnienia wywołana doręczeniem wskazanych wyżej tytułów wykonawczych, z uwagi na to, że postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułów wykonawczych, jest nadal w toku. Prawidłowo zatem organ egzekucyjny uznał zaskarżonym postanowieniem, iż w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie wskazanych tytułów wykonawczych nie wystąpiła przesłanka przedawnienia należności, przemawiająca za umorzeniem postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. (zob. str. 21 – 23 zaskarżonego postanowienia).

Tym samym zarzuty zażalenia Dyrektor IAS uznał za nieuzasadnione.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, skarżący na podstawie art. 7, art. 7a § 1 i art. 77 § 1 w zw. z art. 40 § 1 k.p.a. i art. 15 § 1 i § 1a u.p.e.a. zarzucił naruszenie prawa procesowego poprzez pominięcie, że doręczenie upomnień skierowanych przez organ egzekucyjny nie do strony, a do innego podmiotu nie mogło doprowadzić do prawidłowego przekazania informacji oraz wywrzeć skutku prawnego wymaganego zgodnie z art. 15 § 1 i § 1a u.p.e.a., przez co wprowadzone zostały do obrotu prawnego tytuły wykonawcze, które nie mogły zostać do tego obrotu wprowadzone.

Odpowiadając na skargę, Dyrektor IAS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sprawowana jest w oparciu

o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie,

że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) ppsa). Przy czym, zgodnie

z art. 134 § 1 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania.

Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżeniem w niniejszej sprawie zostało objęte postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie pięciu tytułów wykonawczych o wskazanych w tych postanowieniach numerach oraz odmowie umorzenia prowadzonego wobec skarżącego postępowania egzekucyjnego przez Dyrektora [...] Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych [...] lipca 2012r. o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obejmujących należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne za: 12/2008 r., 01-12/2009 r., 01-09/2010 r., ubezpieczenie zdrowotne za: 05-08/2006 r., 12/2009 r., 04-06/2010 r., Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za: 12/2008 r., 01-12/2009 r., 01-09/2010 r.

Organy obu instancji zgodnie uznały, iż w odniesieniu do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o ww. numerach, co do których odmówiono umorzenia postępowania egzekucyjnego, brak jest przesłanek uzasadniających wydanie takiego rozstrzygnięcia.

W ocenie skarżącego zaś postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte wadliwe, albowiem skarżącemu nie doręczono skutecznie upomnień z uwagi na błędne wskazanie adresata tej korespondencji. Z tych też względów zobowiązania uległy przedawnieniu.

Odnosząc się do tak zakreślonego zakresu sporu wskazać należy, iż umorzenie postępowania egzekucyjnego jest konsekwencją stwierdzenia, że postępowanie to nie może być prowadzone, i że przyczyny niedopuszczalności egzekucji mają trwały, a nie przejściowy charakter. Do umorzenia postępowania egzekucyjnego może dojść również wskutek oceny, że egzekucja należności pieniężnej nie będzie celowa, gdyż koszty egzekucji byłyby wyższe od kwoty możliwej do wyegzekwowania.

Zgodnie z art. 59 § 1 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r., które jak trafnie zauważył organ odwoławczy, w myśl art. 13 ust. 1 ustawy

z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 2070), ma zastosowanie w niniejszej sprawie, postępowanie egzekucyjne umarza się:

1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania;

2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał;

3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa;

4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego;

5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny;

6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany

z osobą zmarłego;

7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu;

8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania;

9) na żądanie wierzyciela;

10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

Organ prowadzący postępowanie egzekucyjne jest obowiązany zatem umorzyć to postępowanie z urzędu, gdy w jakikolwiek sposób uzyska informacje

o przyczynach uzasadniających jego umorzenie, wskazanych w art. 59 § 1 u.p.e.a. Wystąpienie tych przesłanek zawsze obliguje organ do umorzenia postępowania egzekucyjnego, bez względu na to, czy zostaną one stwierdzone z urzędu, czy też wyjdą na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów, bądź też w inny sposób zostaną zakomunikowane organowi egzekucyjnemu (por. wyrok WSA w Gdańsku

z 21 stycznia 2020 r., sygn. akt I SA/Gd 1690/19). Zdaniem Sądu, taka sytuacja jednak nie wystąpiła w niniejszej sprawie.

Jak wynika z akt egzekucyjnych skarżący przed organem egzekucyjnym wskazywał na okoliczności, na których opierają się przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego określone w art. 59 § 1 pkt 2, pkt 4 oraz pkt 7 u.p.e.a. W skardze zaś podniósł, że w sprawie organ naruszył treść art. 15 § 1 i § 1a ustawy egzekucyjnej z uwagi na bezskuteczność doręczenia upomnień oraz przedawnienie zobowiązań, co wskazuje na dopatrywanie się przez skarżącego zaistnienia przesłanek umorzenia postępowania z art. 59 § 1 pkt 7 i pkt 2 u.p.e.a.

Wskazać w tym miejscu należy, że egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia (art. 15 § 1 u.p.e.a. w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie).

Jak podnosi się w orzecznictwie sądów administracyjnych, upomnienie stanowi czynność dokonywaną przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego

i jest przesyłane zobowiązanemu tylko raz - ewentualne zatem umorzenie postępowania egzekucyjnego nie powoduje zniweczenia skutków upomnienia doręczonego zobowiązanemu przed wszczęciem umorzonego postępowania egzekucyjnego. Oznacza to możliwość wszczęcia kolejnego postępowania egzekucyjnego bez ponownego upominania zobowiązanego. Jednocześnie nie doręczenie zobowiązanemu upomnienia, mimo istnienia takiego obowiązku na wierzycielu, stanowi podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59

§ 1 pkt 7 u.p.e.a.).

Zdaniem Sądu ocena organu odwoławczego co do skuteczności doręczenia upomnień, na które wskazuje skarżący jest prawidłowa. Jak wynika z ustaleń organu odwoławczego dokonanych w oparciu o dokumenty zgłoszeniowe składane przez skarżącego do ZUS, dołączone do akt egzekucyjnych, adresem miejsca pracy (adresem siedziby płatnika składek) skarżącego w okresie od 4.10.2002 r. do 1.03.2011 r. był adres ul. P. [...], [...] W., natomiast adresem miejsca jego zamieszkania w okresie od 21.02.2009 r. do 23.06.2015 r. był adres ul. P. [...] [...], [...] W. Zgodzić się zatem należy z tym, że w okresie od 21.02.2009 r. do 1.03.2011 r. aktualnymi adresami do doręczania korespondencji skarżącemu były zarówno ul. P. [...], [...] W., jak i ul. P. [...] [...], [...] W., natomiast w okresie po 1.03.2011 r. do 23.06.2015 r. - wyłącznie adres przy ulicy ul. P. [...] [...], [...] W..

Prawidłowe jest zatem ustalenie, iż upomnienia: z dnia [...].03.2010 r. nr UP [...], doręczone zobowiązanemu na adres ul. P.[...], [...] W., w dniu 14.04.2010 r., w trybie art. 44 k.p.a., z dnia [...].06.2010 r. nr UP [...], doręczone zobowiązanemu na adres ul. P. [...], [...] W. w dniu 07.07.2010 r., w trybie art. 44 k.p.a., z dnia [...].08.2010 r. nr UP [...], doręczone zobowiązanemu pod adresem ul. P. [...] [...], [...] W. w dniu 13.09.2010 r., z dnia [...].09.2010 r, nr UP [...], doręczone zobowiązanemu pod adresem ul. P. [...] [...], [...] W. w dniu 28.09.2010 r., z dnia [...].05.2012 r. od nr UP [...] do nr UP [...], doręczone zobowiązanemu na adres [...] W., ul. P. [...] [...] w dniu 11.06.2012 r., w trybie art. 44 k.p.a. - zostały wysłane pod prawidłowy adres. Podobny wniosek należy wyprowadzić w odniesieniu do przesyłki zawierającej tytułu wykonawcze o numerach od [...] do [...] i od [...] do [...], która została wysłana na adres [...] W., ul. P. [...] [...] i doręczona w trybie art. 44 k.p.a. z dniem 30 lipca 2012 r. Z treści skargi nie wynika, aby ustalenia co do danych adresowych skarżącego były kwestionowane. Zarzuty skargi zmierzają zaś do wykazania, iż przesyłki te zostały błędnie zaadresowane w zakresie wskazania podmiotu, do którego kierowana jest korespondencja. Z dołączonych do akt egzekucyjnych kserokopii kopert i potwierdzeń odbioru korespondencji wynika, iż jako podmiot, do którego kierowana jest korespondencja wskazano: [...] s.c. K. M. oraz adres. Zdaniem skarżącego powyższe oznaczenie wskazuje na firmę, która jest adresatem, i której należy doręczyć przesyłkę, a wadliwość takiego oznaczenia adresata powinna prowadzić do uznania, iż nie doszło do skutecznego doręczenia. W ocenie Sądu brak jest podstaw do podzielenia argumnetacji skarżącego. Oznaczenie adresata umożliwiało bowiem prawidłowe doręczenie korespondencji. Wskazano bowiem także wyraźnie imię i nazwisko skarżącego, a nie jedynie nazwę spółki. Okoliczność nie istnienia spółki cywilnej [...] w dacie dokonywania doręczeń nie jest istotna, albowiem spółka cywilna nie posiada osobowości prawnej i jest reprezentowana przez wspólników – osoby fizyczne. Na korespondencji wskazano osobę fizyczną prawidłowo oznaczoną – skarżącego i nie budzi wątpliwości, iż odebranie takiej korespondencji przez skarżącego było możliwe. Trafnie przy tym organ odwoławczy wskazuje, iż część korespondencji tak oznaczanej została przez skarżącego osobiście odebrana. Do korespondencji, która była awizowana i zwrócona nadawcy jako nie podjęta w terminie prawidłowo zastosowano art. 44 k.p.a. Tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia, że wskazywane przez skarżącego upomnienia i tytuły wykonawcze nie zostały prawidłowo doręczone.

W tych okolicznościach brak jest też podstaw do uznania, iż zobowiązania

z tytułu składek, które są przedmiotem postępowania egzekucyjnego uległy przedawnieniu. Trafnie w tej mierze organ odwoławczy wskazał na art. 24 ust. 4 u.s.u.s. Przepis ten na mocy ustawy z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy

o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2002 r. Nr 241, poz. 2074 ze zm.), od dnia 1 marca 2003 r. stanowił, iż należności

z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 10 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust. 5 – 5d. Na podstawie tego przepisu termin przedawnienia w odniesieniu do najstarszych zaległości (z 2006 r.) upływał w 2016 r. Od dnia 1 stycznia 2012 r. przepis ten obowiązuje w brzmieniu nadanym przez art. 11 pkt 1 ustawy z 16 września 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli

i przedsiębiorców (Dz. U. z 2011r. Nr 232, poz. 1378). Ustawa ta skróciła termin przedawnienia należności ze składek do 5 lat. Zgodnie z art. 24 ust. 4 w ww. brzmieniu należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust. 5-6. Ustawodawca przewidział jednak wyjątek wprowadzając przepis intertemporalny. W ww. ustawie

z dnia 16 września 2011 r. wprowadzono bowiem art. 27. Zgodnie z jego ust. 1 do przedawnienia należności z tytułu składek, o którym mowa w art. 41b ust. 1 ustawy wymienionej w art. 2 oraz w art. 24 ust. 4 ustawy wymienionej w art. 11, którego bieg rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2012 r., stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z tym że bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia

1 stycznia 2012 r. W myśl zaś art. 27 ust. 2 tej ustawy, jeżeli przedawnienie rozpoczęte przed dniem 1 stycznia 2012 r. nastąpiłoby zgodnie z przepisami dotychczasowymi wcześniej, przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego terminu. Tym samym, wobec tego, iż na podstawie zmienionych przepisów termin przedawnienia upływałby w 2017 r., zastosowanie do tych należności znajduje art. 27 ust. 2 ww. ustawy z dnia 16 września 2011 r.

Do należności wymagalnych od 2008 r. i późniejszych zastosowanie ma art. 27 ust. 1 tej ustawy, albowiem termin przedawnienia tych należności według przepisów dotychczasowych nie upływałby wcześniej, bo po 1 stycznia 2017 r.

Jednocześnie zgodnie z art. 24 ust. 5b u.s.u.s., bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej

do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. W świetle tych przepisów bieg terminu przedawnienia, który do dnia 30.07.2012 r. nie upłynął, został zawieszony w związku z doręczeniem zobowiązanemu odpisów tytułów wykonawczych z [...].07.2012 r. Doręczenie to nastąpiło bowiem w dniu 30.07.2012 r. w trybie art. 44 k.p.a., a zatem przed upływem okresu, o którym mowa w art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Na gruncie art. 24 ust. 5b u.s.u.s. przez pierwszą czynność zmierzającą do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, rozumie się m.in. wystawienie tytułu wykonawczego (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim, sygn. akt II SA/Go 813/21 – LEX nr 3253749, wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 964/20 – LEX nr 3099734). Wobec tego, iż postępowanie egzekucyjne jest nadal prowadzone nie ustała przyczyna zawieszenia biegu terminu przedawnienia wywołana doręczeniem wskazanych wyżej tytułów wykonawczych. Z tych też względów brak jest podstaw do dopatrywania się przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.

Na etapie postępowania sądowoadministracyjnego skarżący nie podnosi zarzutów wskazujących na wystąpienie w okolicznościach niniejszej sprawy przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a. Zauważyć zatem jedynie wypada, iż argumentacja, jak i ocena prawna

w zakresie dotyczącym wątpliwości skarżącego co do prawidłowości wskazania osoby zobowiązanego, zawarte w zaskarżonym postanowieniu są prawidłowe. Na osobę skarżącego wskazuje bowiem niewątpliwie treść tytułów wykonawczych, na podstawie których zostało wszczęte i jest prowadzone postępowanie egzekucyjne.

Z tych względów, z uwagi na brak podstaw do uwzględnienia skargi, po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie

z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, orzekając jak w sentencji wyroku.

-----------------------

17