Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2270/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spraw.) Sędzia WSA Ewa Kwiecińska Protokolant apl. prok. Magdalena Beroud po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Wojewody M. z dnia [...] października 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych - oddala skargę -


UZASADNIENIE

[...] zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy [...] w dniu 28 lipca 2004 r. i decyzją z dnia [...] lipca 2004 r., wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2 oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001) Prezydent [...] orzekł o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 28 lipca 2004 r. oraz o odmowie przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

[...] od powyższej decyzji odwołał się, jednakże Wojewoda M. decyzją z dnia [...] października 2004 r. utrzymał decyzję w mocy. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni opłacał składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Organ wskazał, że skarżący na przestrzeni 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji tj. od dnia 28 stycznia 2003 r. do dnia 28 lipca 2004 r. prowadził własną działalność gospodarczą ([...]), przy czym od dnia 31 grudnia 1998 r. nie opłacał składek na ubezpieczenie społeczne. A zatem - zdaniem organu - skarżący nie spełniał warunków do otrzymania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Decyzja ta stała się przedmiotem skargi [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uzupełnionej następnie pismem z dnia 5 stycznia 2005 r. Skarżący żądając uchylenia zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenia jej nieważności wskazał, że celem jego było uzyskanie świadczenia przedemerytalnego nie zaś zasiłku dla bezrobotnych. Zakwestionował ponadto ustalenia organu związane z niepłacaniem przez niego składek na ubezpieczenie społeczne i przedłożył jednocześnie na tą okoliczność dowód wpłat dokonanych na konto Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy za lata: 1999, 2000 oraz do kwietnia 2001 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podniósł argumenty zbieżne z zawartymi w decyzji. Odnosząc się zaś do podnoszonej w skardze kwestii przyznania skarżącemu świadczenia przedemerytalnego to organ wskazał, że sprawa ta nie była przedmiotem decyzji zarówno organu pierwszej jak i drugiej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Stosownie zaś do art. 13 § 2 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Organy zatrudnienia trafnie wskazały przepisy mające zastosowanie w sprawie. Podstawę matrialnoprawną decyzji stanowił art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001), zgodnie z którym prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni opłacał składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę.

Wskazać należy, że skarżący na przestrzeni 18 miesięcy przed datą rejestracji tj. od dnia 28 stycznia 2003 r. do dnia 28 lipca 2004 prowadził własną działalność gospodarczą ([...]), przy czym od dnia 31 grudnia1998 r. nie opłacał składek na ubezpieczenie społeczne. Wskazać ponadto należy, że [...] wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przedłożył dowód w postaci wpłat dokonanych na konto Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy za lata: 1999, 2000 oraz do kwietnia 2001 r. Dowody te nie miały jednakże wpływu na rozstrzygnięcie rozpatrywanej sprawy. Przedstawione one zostały bowiem przez skarżącego już po wydaniu decyzji zarówno przez organ pierwszej jak i drugiej instancji. Z istoty zaś sądowej kontroli administracji wynika, że sąd orzeka według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu lub podjęcia zaskarżonej czynności, a wynikającego z akt sprawy (art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Ponadto wpłaty te i tak nie obejmowały ustawowego okresu 18 miesięcy poprzedzających moment rejestracji w charakterze bezrobotnego, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy.

Skoro zatem skarżący nie spełnia warunków określonych w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy to prawidłowe jest stanowisko organu odmawiające skarżącemu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Przepisy ustawy promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracji, ani sądowi administracyjnemu uprawnień do odstępstw w kwestiach szczegółowo tymi przepisami uregulowanymi.

Jeśli zaś chodzi o podnoszone przez skarżącego, zarówno w piśmie uzupełniającym do odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, jak również w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie żądanie przyznania mu świadczenia przedemerytalnego to wskazać należy, że przedmiotem decyzji organu pierwszej instancji była wyłącznie odmowa przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Wojewoda M. rozpoznając odwołanie skarżącego od decyzji organu pierwszej instancji nie był zatem uprawniony do rozstrzygania w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270) skargę oddalił.