Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 652/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6251 Warunki techniczne nadawania programów radiowych i telewizyjnych (częstotliwość)
Hasła tematyczne: Telekomunikacja
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 31 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 73 poz 852
law: Ustawa z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Edward Kierejczyk Sędzia del. WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędzia NSA Cezary Pryca Protokolant Anna Tomaka-Magdoń po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "P. T. C." Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 29 stycznia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1793/07 w sprawie ze skargi "P. T. C." Spółki z o.o. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieistnienia obowiązku zapłaty odsetek ustawowych w sprawie dotyczącej częstotliwości 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od "P. T. C." Spółki z o.o. w W. na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej kwotę 180 zł (słownie: sto osiemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1793/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę "P. T. C." Spółki z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2007 r. o nr [...] umarzającą postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieistnienia obowiązku zapłaty odsetek ustawowych za nieterminowe wniesienie opłat za prawo wykorzystania częstotliwości w 2001r.

I

Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia.

Wnioskiem z dnia 14 maja 2002 r. "P. T. C." Spółka z o.o z siedzibą w W., dalej zwana PTC, wystąpiła do Prezesa Urzędu Telekomunikacji i Poczty o uznanie za bezzasadną noty księgowej nr [...] skierowanej do skarżącej dnia 10 grudnia 2001 r. i objętych tą notą roszczeń z tytułu naliczonych odsetek ustawowych za prawo do wykorzystywania częstotliwości za 2001 r. oraz jej anulowanie lub skorygowanie.

Decyzjami z dnia [...] lutego 2003 r. i [...] kwietnia 2003 r. organ odmówił umorzenia odsetek ustawowych objętych notą księgową z dnia 10 grudnia 2001 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., wyrokiem z dnia 30 listopada 2004 r. (sygn. akt 6 II SA 3009/03) stwierdził nieważność powyższych decyzji, jako wydanych niezgodnie z wnioskiem (skarżąca kwestionowała istnienie odsetek, zaś organ orzekł o odmowie ich umorzenia). Wyrok ten uprawomocnił się.

Wnioskiem z dnia 21 kwietnia 2005 r. skarżąca podtrzymała poprzedni wniosek (z 14 maja 2002r.), precyzując jednocześnie, że wnosi o wydanie przez organ decyzji stwierdzającej nieistnienie obowiązku zapłaty odsetek wyliczonych w nocie księgowej z 10 grudnia 2001 r. Wskazała, że z treści skierowanych do niej w latach 1998-2000 decyzji (zezwoleń) Państwowej Agencji Radiokomunikacyjnej (dalej określanej jako PAR) w sprawie zakładania i używania radiokomunikacyjnych urządzeń nadawczych lub nadawczo-odbiorczych wraz z przydziałem częstotliwości, wynikało, że "wysokość opłat oraz numer rachunku bankowego, na który należy je wnosić będą wskazane w fakturze VAT wystawionej przez PAR". Z praktyki tej organ wycofał się dopiero w piśmie z dnia 8 lutego 2002 r. Z powyższego wynika, że na skarżącej nie ciąży obowiązek zapłaty odsetek wykazanych w kwestionowanej nocie księgowej, zaś organ ma obowiązek wydania stosownej decyzji.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...], Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej określany jako Prezes UKE), który z dniem 14 stycznia 2006 r. przejął wszelkie prawa i obowiązki Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty, umorzył postępowanie w sprawie, na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej zwanej k.p.a.) w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.; dalej jako: P.t. z 2004 r.). Organ wskazał, że stosownie do treści art. 31 i art. 150 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 73, poz. 852 ze zm.; dalej cytowane jako: P.t. z 2000 r.) skarżąca spółka była zobowiązana do uiszczania opłat za prawo do wykorzystywania częstotliwości na podstawie pozwoleń radiowych wydanych przez PAR i Urząd Regulacji Telekomunikacji. W związku z opóźnieniem w uiszczaniu przedmiotowych opłat za poszczególne kwartały 2001 r. Urząd Regulacji Telekomunikacji naliczył odsetki ustawowe za okres opóźnienia, zgodnie z art. 31 ust. 1 pkt 2 P.t. z 2000 r. Nastąpiło to w formie czynności materialno-technicznej polegającej na wystawieniu noty księgowej w dniu 10 grudnia 2001 r., która nie tworzyła nowych praw i obowiązków, a jedynie wywoływała skutki w oparciu o wyraźną podstawę prawną. Oznaczało to, że postępowanie było bezprzedmiotowe, bowiem organ administracji nie ma podstaw do wydania decyzji stwierdzającej nieistnienie obowiązku zapłaty odsetek, skoro obowiązek ten wynika z obowiązujących przepisów prawa.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła PTC. Stwierdziła, że umorzenie postępowania ze względów formalnych było wadliwe. Podniosła, że nałożenie w drodze ustawy określonego obowiązku o charakterze pieniężnym na podmiot prywatny nie wyklucza w żadnym wypadku możliwości rozstrzygania wątpliwości, co do rodzaju i zakresu tego obowiązku w drodze decyzji administracyjnej, która w tym przypadku miałaby charakter deklaratoryjny i wywierałaby skutki ex tunc – tj. od chwili zaistnienia przesłanek określonych w przepisach prawa. Skarżąca wskazała ponadto, że dokonując opłat z tytułu używania częstotliwości działała w zaufaniu do treści zarówno skierowanych do niej zezwoleń, jak i do wskazań dotyczących zapłaty zawartych w fakturach PAR oraz wezwaniach Urzędu Regulacji Telekomunikacji. Wobec tego zaufanie do organów państwa wyklucza w niniejszej sytuacji możliwość żądania przez organ zapłaty odsetek. Skarżąca postępowała zgodnie z decyzjami w sprawie zezwoleń radiokomunikacyjnych, które określały sposób i terminy uiszczania opłat.

Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. Prezes UKE utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że każdorazowe działanie w formach władczych musi mieć konkretną podstawę prawną – normę kompetencyjną ustalającą formy prawne, jakimi może się posługiwać organ administracji. Wydanie decyzji w sprawie, co do której przepisy prawa nie przewidują jej załatwienia w formie decyzji administracyjnej, oznaczałoby wydanie decyzji bez podstawy prawnej, czego skutkiem byłoby stwierdzenie jej nieważności. Obowiązek naliczania odsetek ustawowych w razie opóźnienia w uiszczeniu rocznej opłaty za prawo do wykorzystywania częstotliwości wynikał wprost z mocy samego prawa, a zatem ustawa nie przewidywała wydawania decyzji administracyjnej w celu ustalenia tego obowiązku. Z powyższego wynika także brak możliwości wydania decyzji administracyjnej stwierdzającej nieistnienie obowiązku wynikającego wprost z przepisu prawa.

W skardze na powyższą decyzję PTC podtrzymała stanowisko zaprezentowane we wniosku wszczynającym postępowanie we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i wskazała, że zasadnie żądała stwierdzenia nieistnienia obowiązku zapłaty odsetek z tytułu rzekomego opóźnienia w uiszczaniu opłat.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 29 stycznia 2008 r. oddalił skargę.

Ustalając prawo właściwe do rozstrzygnięcia sprawy stwierdził, że sprawa została wszczęta wnioskiem skarżącej z dnia 14 maja 2002 r. Zgodnie zatem z art. 222 P.t. z 2004 r. do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, a zatem przepisy P.t. z 2000 r. Artykuł 31 P.t. z 2000 r. stanowił, że podmiot, który uzyskał prawo do wykorzystywania częstotliwości uiszcza roczne opłaty za prawo do wykorzystywania częstotliwości, a w razie opóźnienia w uiszczaniu tych opłat naliczane są odsetki ustawowe. Wysokość oraz sposób obliczania poszczególnych rodzajów opłat za używanie częstotliwości oraz wysokość odsetek ustawowych w stosunku rocznym regulowały odpowiednio: rozporządzenie Ministra Łączności z dnia 27 marca 1998 r. w sprawie wysokości, terminów i sposobu uiszczenia opłat za używanie częstotliwości (Dz. U. Nr 42, poz. 245 ze zm.) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 marca 1989 r. w sprawie określenia wysokości odsetek ustawowych (Dz. U. Nr 16, poz. 84 ze zm.).

Za niezasadny uznał Sąd I instancji zarzut naruszenia art. 31 ust. 1 pkt 2 P.t. z 2000 r. w związku z art. 222 ust. 1 P.t. z 2004 r. oraz art. 104 § 1 i 2 k.p.a. poprzez odmowę rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej wniosku strony o stwierdzenie nieistnienia obowiązku zapłaty odsetek z tytułu opóźnienia w uiszczaniu opłat za prawo do wykorzystywania częstotliwości. W ocenie Sądu I instancji obowiązek uiszczania opłat, o jakich mowa w art. 31 P.t. z 2000 r. był ściśle związany z decyzją przyznającą prawo do dysponowania częstotliwością albo do jej wykorzystania oraz powstawał po wydaniu takiej decyzji w terminach określonych w przepisach.

Z powyższego przepisu wprost wynika także obowiązek zapłaty odsetek ustawowych, które powstały na skutek opóźnienia w uiszczaniu wskazanych wyżej opłat. Oznacza to, że powyższe obowiązki wynikają bezpośrednio z przepisów prawa. Ustawowe odsetki nie podlegały zatem określeniu przez organ regulacyjny decyzjami administracyjnymi i wobec tego organ nie mógł także wyrazić w drodze decyzji swojego stanowiska, co do kwestionowanego przez skarżącą obowiązku uiszczenia tych odsetek.

Zdaniem Sądu I instancji w sprawie niniejszej nie może zostać uwzględnione stanowisko zaprezentowane w powołanym przez skarżącą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 1995 r. o sygn. akt III SA 1101/94 (OPS 1996/6/706). Wyrok ten został wydany w innym stanie prawnym i dotyczył rozstrzygania wątpliwości, co do wysokości opłat, a nie co do samego obowiązku ich zapłaty.

Nie zasługiwały także na uwzględnienie, w ocenie Sądu I instancji, zarzuty naruszenia art. 61 i art. 105 k.p.a. Żądanie strony skierowane do organu administracji publicznej tylko wtedy wszczyna ogólne postępowania administracyjne, jeżeli dotyczy sprawy załatwianej w drodze decyzji administracyjnej, tj. gdy przepisy prawa materialnego upoważniają ten organ do rozstrzygnięcia, co do wniesionego żądania, przez wydanie decyzji administracyjnej. Jednak brak możliwości wyrażenia przez organ stanowiska w przedmiocie zasadności żądania strony nie zawsze pozbawia stronę prawa do skontrolowania zgodności z prawem tego stanowiska na drodze sądowej, bowiem skarga do sądu administracyjnego przysługuje także na inne, niż decyzje i postanowienia, indywidualne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, jeżeli dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.; a poprzednio: art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym – Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).

W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania strony, Prezes UKE zasadnie umorzył postępowanie w sprawie, jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 k.p.a.

II

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła PTC.

Kasatorka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji – ewentualnie: o uchylenie zaskarżonego wyroku, uchylenie decyzji Prezesa UKE z dnia [...] lipca 2007 r. i stwierdzenie nieistnienia obowiązku zapłaty odsetek ustawowych od opłaty za prawo do wykorzystania częstotliwości za 2001 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), to jest:

- art. 31 ust. 1 pkt 2 P.t. z 2000 r. w związku z art. 222 ust. 1 P.t. z 2004 r. poprzez uznanie, że art. 31 ust. 1 pkt 2 P.t. z 2000 r. wyklucza możliwość i umocowanie administracyjne rozpoznającego wniosek skarżącej Prezesa UKE do wydania decyzji administracyjnej w sprawie stwierdzenia nieistnienia obowiązku zapłaty odsetek z tytułu rzekomego opóźnienia w uiszczaniu opłat za prawo do wykorzystywania częstotliwości, w szczególności w sytuacji, gdy organy administracji właściwe w sprawach telekomunikacji wcześniej wydawały bezprawne i wprowadzające stronę w błąd dokumenty dotyczące sposobu i terminów wnoszenia opłat za częstotliwość;

- art. 61 w związku z art. 104 § 1 i 2 k.p.a. poprzez ustalenie, że w niniejszej sprawie Prezes UKE nie miał podstaw i obowiązku do załatwienia sprawy w formie decyzji administracyjnej, pomimo złożenia przez stronę wniosku w sprawie indywidualnej dotyczącej obowiązków strony.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej PTC stwierdziła, że nałożenie przepisem ustawy na podmiot prywatny określonego obowiązku o charakterze pieniężnym nie stanowi przeszkody dla rozstrzygnięcia wątpliwości, co do rodzaju i zakresu tego obowiązku w drodze decyzji administracyjnej o charakterze deklaratoryjnym. Obowiązek wydania stosownej decyzji rozstrzygającej wątpliwości, co do zakresu obowiązku zapłaty opłat z tytułu wykorzystania częstotliwości, mimo braku wyraźnego przepisu prawa nakazującego wydanie takiej decyzji, potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 maja 1995 r. o sygn. akt III SA 1101/94. Wobec powyższego, rozstrzygnięcie żądania strony skarżącej dotyczącego stwierdzenia nieistnienia obowiązku zapłaty dochodzonych odsetek mieści się w granicach kompetencji Prezesa UKE. Zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną, Sąd I instancji błędnie uznał, że organ zasadnie umorzył postępowanie w sprawie, jako bezprzedmiotowe. Organ powinien był zbadać wniosek i rozstrzygnąć sprawę merytorycznie, wydając stosowną decyzję.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes UKE wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych.

Podniósł, że skarżąca nieprawidłowo wskazała podstawy kasacyjne. Stwierdził, że wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu, a argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie zasługuje na uwzględnienie.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przystępując do rozpoznania skargi kasacyjnej należy przypomnieć, że stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny /dalej zwany NSA/ rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania sądowego. Oznacza to, że zakres rozpoznania sprawy przez NSA, poza nieważnością postępowania, która w sprawie niniejszej nie zachodzi, wyznacza strona przez wskazanie podstaw kasacyjnych.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. podstawy kasacyjne stanowi:

1. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W sprawie niniejszej kasator postawił jeden tylko zarzut naruszenia prawa materialnego.

Precyzując ten zarzut wskazał, że:

zarzuca błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 31 ust. 1 pkt 2 P.t. z 2000 r. polegające na uznaniu, że przepis ten wyklucza możliwość wydania decyzji w sprawie stwierdzenia nieistnienia obowiązku zapłaty odsetek,

ponadto precyzując naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przywołał, jako naruszone przepisy prawa art. 61 k.p.a. w związku z art. 104 § 1 i § 2 k.p.a. i wskazał, że naruszenie polegało na niezasadnym uznaniu przez WSA, że Prezes UKE słusznie umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe, pozostawiając tym samym wniosek strony bez rozpoznania.

Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona.

Art. 31 ust. 1 pkt 2 P.t. z 2000 r., które weszło w życie 1 stycznia 2001 r., reguluje kwestie opłat za wykorzystywanie częstotliwości m.in. w 2001 r., którego to roku dotyczy sprawa niniejsza. Art. 31 ust. 3 pkt 2 P.t. z 2000 r. stanowi, że Minister właściwy do spraw łączności określi w drodze rozporządzenia wysokość, sposób i termin uiszczania opłat. Zgodnie z art. 150 ust. 1 P.t. z 2000 r. przepisy wykonawcze wydane na gruncie ustawy z dnia 23 listopada 1990 r. o łączności (tekst jednolity: Dz. U. z 1995 r. Nr 117, poz. 564 z późn. zmianami), poprzednio regulującej kwestie opłat za wykorzystywanie częstotliwości, tj. przepisy cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 27 marca 1998 r. zachowały moc do 1 stycznia 2003 r.

W tym stanie prawa w 2001 r. zasada pobierania opłaty za użytkowanie częstotliwości oraz obowiązek naliczania odsetek ustawowych w razie opóźnienia w uiszczaniu tych opłat wynikały wprost z ustawy, tj. z art. 31 ust. 1 pkt 2 P.t. z 2000 r. Terminy uiszczania opłat wynikały także wprost z powszechnie obowiązującego prawa, tj. z § 3 cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Łączności z 27 marca 1998 r. Wysokość odsetek ustawowych wynikała z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 marca 1989 r. w sprawie określenia wysokości odsetek ustawowych (Dz. U. Nr 16, poz. 84 z późn. zmianami). Dodać także trzeba, że ustawa P.t. z 2000 r. nie przewidywała odstąpienia przez organ od obowiązku naliczania odsetek w razie opóźnienia w uiszczaniu opłat przez stronę.

W tym stanie rzeczy, wobec uregulowania całokształtu obowiązków płatniczych użytkowników częstotliwości w przepisach powszechnie obowiązujących, brak było "materii decyzyjnej", tj. przedmiotu, który organ mógłby uregulować indywidualnie w drodze decyzji. Trafny jest zatem pogląd Sądu I instancji, że konsekwencją regulacji ustawowej odsetek jest to, iż nie podlegają one określeniu w drodze decyzji, a w razie ich zakwestionowania przez stronę, stanowisko organu także nie może być wyrażone w drodze decyzji, gdyż nie ma przepisu prawa, który upoważniałby organ do wydania takiej decyzji.

Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 stycznia 2006 r. (sygn. akt II GSK 340/05) wyjaśnił, że "postępowanie administracyjne tylko wtedy kończy się decyzją merytoryczną, jeżeli przepisy prawa materialnego dają podstawę do wydania takiej decyzji."). Także w wyroku z dnia 15 lutego 2006 r. (sygn. akt II GSK 350/05) NSA wskazał, że "podstawa prawna do wydania decyzji merytorycznej, tj. rozstrzygającej o uprawnieniach lub obowiązkach ich adresatów, musi wynikać z przepisów prawa materialnego./.../ przepisy prawa materialnego P.t. z 2000 r. nie przewidywały wydawania decyzji administracyjnej w sprawie opłat...". Akceptując w pełni przywołane stanowisko NSA można jedynie wskazać, że przepisy P.t. z 2000r. nie przewidywały także wydawania decyzji w sprawie naliczania lub odstąpienia od naliczania odsetek ustawowych za opóźnienia w uiszczaniu opłat. W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia prawa materialnego przez Sąd I instancji polegający na akceptacji poglądu organu, iż art. 31 ust. 1 pkt 2 P.t. z 2000 r. wyklucza możliwość wydania decyzji w sprawie nieistnienia obowiązku naliczania odsetek –jest nieuzasadniony.

Nie jest także trafny zarzut drugi zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, polegającego na naruszeniu art. 61 w związku z art. 104 § 1 i § 2 k.p.a. Wskazać należy, że zarzut jest błędnie sformułowany przede wszystkim dlatego, że powołane przepisy należą do sfery prawa procesowego i ich naruszenie, z istoty rzeczy, nie stanowi naruszenia prawa materialnego. Po drugie, kasacja skierowana jest przeciwko orzeczeniu Sądu I instancji, a Sąd ten nie stosuje przepisów k.p.a., zatem nie może ich naruszyć. Z uzasadnienia omawianego zarzutu wynika, że kasator kwestionuje w istocie akceptację umorzenia na skutek bezprzedmiotowości postępowania wszczętego na wniosek strony.

Pogląd kasatora jest całkowicie błędny. Jak wskazano wyżej wydanie decyzji merytorycznej możliwe jest tylko w sytuacji, gdy z mocy przepisów prawa materialnego załatwienie sprawy powinno nastąpić w tej formie prawnej (por. także wyrok NSA z dnia 6 października 1999r., sygn. akt IV SA 2546/98, Lex 47920). W braku przepisów pozwalających na wydanie decyzji merytorycznej wszczęte postępowanie musi zostać zakończone. Jak wyjaśnił NSA w powołanym wyżej wyroku z dnia 19 stycznia 2006 r. "/.../ zakończenie wszczętego postępowania administracyjnego może nastąpić także przez wydanie decyzji kończącej to postępowanie w inny sposób niż rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, a stosownie do art. 105 k.p.a. do takich decyzji należy decyzja o umorzeniu postępowania, jeżeli z jakichkolwiek przyczyn jest ono bezprzedmiotowe." Także w wyroku z dnia 23 stycznia 2003 r. (sygn. akt II SA 428/01, Lex 137801) NSA wskazał, że "bezprzedmiotowe jest postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądanie wnioskodawcy". NSA w składzie rozpatrującym sprawę niniejszą poglądy te w pełni podziela. Zatem, wobec braku podstawy prawnej do wydania decyzji merytorycznej, prawidłowe było zakończenie postępowania decyzją o jego umorzeniu z powodu bezprzedmiotowości. Zarzut strony skierowany przeciwko akceptacji przez Sąd tego umorzenia jest więc nietrafny.

Na zakończenie, wobec treści drugiego wniosku kasacyjnego (którym NSA nie jest związany), przypomnieć należy, że NSA orzeka w sposób określony w przepisach p.p.s.a. Zgodnie z tymi przepisami: oddala skargę kasacyjną (art. 184 p.p.s.a.) lub uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania (art. 185 § 1 p.p.s.a.), uchyla wyrok i stwierdza nieważność postępowania (art. 186 p.p.s.a.), uchyla zaskarżone orzeczenie i rozpoznaje skargę (art. 188 p.p.s.a.), uchyla zaskarżony wyrok i odrzuca skargę lub umarza postępowanie (art. 189 p.p.s.a). W sytuacji określonej w art. 188 p.p.s.a. NSA, po uchyleniu wyroku sądu I instancji, orzeka w granicach przewidzianych przepisami prawa dla orzeczenia sądu I instancji (art. 145-148 p.p.s.a). Zatem w żadnym razie, jak chce tego kasator, NSA nie orzeka merytorycznie o prawach i obowiązkach strony, gdyż obowiązujący w Rzeczypospolitej Polskiej model postępowania sądowo-administracyjnego możliwości takiej nie przewiduje. Nie było więc dopuszczalne żądanie stwierdzenia przez NSA nieistnienia obowiązku zapłaty odsetek ustawowych.

W tym stanie rzeczy wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są nieuzasadnione, zatem NSA działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania NSA orzekł na podstawie art. 209 p.p.s.a., art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 p.p.s.a. oraz na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1349 z późn. zmianami) i zasądził na rzecz organu kwotę 180 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przed NSA przez radcę prawnego, który brał udział w rozprawie przed NSA, a nie sporządził odpowiedzi na skargę kasacyjną i nie występował w postępowaniu przed Sądem I instancji.