Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 384/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia NSA Otylia Wierzbicka (spr.), Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2006 sprawy ze skargi M.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Wójt Gminy S. decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. powołując się na art. 105 kpa w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym po rozpatrzeniu wniosku z dnia 20 października 2005 r. M. G. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie siedliska na działce nr ew [...] we wsi L. w gm. S. umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe.

Odwołanie od tej decyzji wniosła M. G. żądając jej uchylenia jako sprzecznej z prawem i ograniczającej prawo własności oraz ustalenia warunków zabudowy zgodnie ze złożonym wnioskiem.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że działka nr ew. [...] położona we wsi L. znajduje się na terenie objętym planem zagospodarowania przestrzennego wsi L. zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy S. Nr [...] z dnia [...] grudnia 1999 r. Stosownie do treści art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r., Nr 80, poz. 717) ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku planu określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepis powyższy w ocenie organu wskazuje jednoznacznie, iż decyzję o warunkach zabudowy organ wydaje tylko w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem organu powyższe prowadzi do wniosku, że brak jest podstawy prawnej do procedowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, a to oznacza że organ nie mógł merytorycznie załatwić sprawy wywołanej wnioskiem inwestora. Umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego było prawidłowe.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła M. G.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez bezpodstawne i bezprawne ograniczenie jej prawa własności do działki nr ew. [...] przez uniemożliwienie wybudowania siedliska na tej działce.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że organ odwoławczy bezkrytycznie przyjął argumentację przytoczoną przez organ I – ej instancji w uzasadnieniu decyzji. Zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ograniczający jej prawo własności został uchwalony bez racjonalnych przesłanek. Na działkach sąsiednich wybudowane są siedliska, odmienne potraktowanie jej działki nastąpiło z przyczyn poza prawnych i poza merytorycznych. Uchwała Rady Gminy zatwierdzająca miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego narusza art. 64 § 3 Konstytucji, który stanowi, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Tymczasem w niniejszej sprawie ograniczenie prawa własności nastąpiło uchwałą Rady i poważnie naruszyło istotę prawa własności. Ponadto podała, że dotychczas nie została zapoznana z treścią tej uchwały, a miejscowy plan pozostaje w sprzeczności z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Gmina nie opracowała dotychczas strategii uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, które uwzględniałoby zasady określone w koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju oraz strategię rozwoju i planu zagospodarowania przestrzennego województwa.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, póz. 1270 ze zm., zwana dalej: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy, Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (ust.1). W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy (ust. 2).

Z powołanego przepisu jasno wynika, że decyzję o warunkach zabudowy organ wydaje tylko w sytuacji gdy dla terenu projektowanej inwestycji nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. A więc określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje odpowiednio w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku w decyzji o warunkach zabudowy.

W przedmiotowej sprawie teren projektowanej inwestycji stanowiący działkę o nr ew. [...] znajduje się na obszarze objętym planem zagospodarowania przestrzennego wsi L. zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy S. nr [...] z dnia [...] grudnia 1999 r.

Oznacza to, że organ nie miał podstawy prawnej do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Skoro nie istnieje norma prawa materialnego pozwalająca na wydanie decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji istnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ pierwszej instancji prawidłowo umorzył postępowanie na podstawie art. 105 § 1 kpa. Przepis ten stanowi, ze organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji wbrew twierdzeniom skarżącej nie naruszył również prawa.

Jak już wyżej wskazano sąd administracyjny rozpoznając sprawę bada legalność zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzje Wójta Gminy S. Żądanie strony skarżącej by Sąd dokonał kontroli legalności uchwały Rady Gminy zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej zapisu planu ustalającego dla działki nr ew. [...] funkcję rolną wykracza poza ramy przedmiotu zaskarżenia. Kontrola legalności kwestionowanej przez skarżącą uchwały Rady Gminy S. zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi L. może nastąpić w odrębnym postępowaniu wszczętym skargą na uchwałę na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2001 r., Nr 142, poz. 1590). W myśl tego przepisu każdy czyj interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Mając na względzie wszystkie wyżej wskazane okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 02.153.1270), skargę oddalił.