Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 25/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2010-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Protokolant Katarzyna Kloska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 marca 2010r. sprawy ze skargi Z. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta W. z [...] sierpnia 2009r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

U z a s a d n i e n i e:

Decyzją z [...] sierpnia 2009 r., Prezydent [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt.2 i art. 104, w związku z art. 145 § 1 pkt. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz.1071 z. późn. zm., dalej powoływanej jako k.p.a.) oraz na podstawie art. 28, art.33 ust. 1, art.34 ust. 4 i art.36 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r., nr 156, poz. 1118 z późn. zm), uchylił decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2005r., Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Przedsiębiorstwu Produkcyjno Handlowemu [...], pozwolenia na budowę [...] miejsc postojowych i [...] miejsc postojowych z wiatami osłonowymi oraz portierni, na terenie działki nr [...][...] przy ulicy [...] oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił temu przedsiębiorstwu, pozwolenia na budowę [...] miejsc postojowych i [...] miejsc postojowych z wiatami osłonowymi oraz portierni (kategoria XXII), na terenie działki nr [...] przy ulicy [...], z zachowaniem następujących warunków, zgodnie z art. 36 ust.1 oraz art. 42 ust 2 i 3 ustawy Prawo budowlane:

1. Szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych:

• roboty należy prowadzić zgodnie z obowiązującymi przepisami i w sposób gwarantujący zachowanie bezpieczeństwa ludzi i mienia,

• roboty prowadzić pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia do kierowania robotami budowlanymi w odpowiedniej specjalności, przebieg robót rejestrować w dzienniku budowy,

• teren prowadzonych robót zabezpieczyć przed dostępem osób nieupoważnionych,

• postępowanie z odpadami wytwarzanymi na etapie budowy powinno spełniać wymagania określone przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach (Dz.U. z 2007r. Nr 39, poz.251 z późn. zm.). Wytwórca tych odpadów zobowiązany jest do przestrzegania przepisów art.17 ust. 1 tej ustawy,

2. Inwestor jest zobowiązany uzyskać pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego.

3. Kierownik budowy jest zobowiązany prowadzić dziennik budowy oraz umieścić na budowie lub w widocznym miejscu, tablicę informacyjną oraz ogłoszenie zawierające dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia.

Organ ustalił też, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, obejmuje działki: nr [...].

Powyższe rozstrzygnięcie organ oparł o następujące ustalenia i rozważania:

Decyzją z [...] kwietnia 2005r., po rozpoznaniu wniosku Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowego [...], Prezydent [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę [...] miejsc postojowych i [...] miejsc postojowych z wiatami osłonowymi oraz portierni, na terenie działki nr [...]przy ulicy [...]. Po rozpoznaniu odwołania, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...]1 lipca 2005 r. umorzył postępowanie odwoławcze, w związku z czym decyzja Prezydenta [...] stała się ostateczna.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] decyzją z [...] lutego 2007r. (znak: [...]) stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta [...] z dnia [...].10.2004 r. Nr [...], o warunkach zabudowy dla powyższego zamierzenia inwestycyjnego. W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...] października 2007 r. Prezydent [...] wznowił, na wniosek skarżącej, postępowanie zakończone ostateczną decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r.

W wyniku wznowionego postępowania administracyjnego Prezydent [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2008r. uchylił własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2005r. Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Przedsiębiorstwu Produkcyjno-Handlowemu [...] pozwolenia na budowę [...] miejsc postojowych i [...] miejsc postojowych z wiatami osłonowymi oraz portierni, na terenie działki nr [...] KM [...] przy ulicy [...] oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił Przedsiębiorstwu Produkcyjno-Handlowemu [...] pozwolenia na budowę [...] miejsc postojowych, [...] miejsc postojowych z wiatami osłonowymi oraz portierni, na terenie działki nr [...] przy ulicy [...]. Powyższa decyzja została uchylona w całości decyzją Wojewody [...] z [...] lipca 2008 r. (znak: [...]), a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W swej decyzji Wojewoda [...] wskazał na brak oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane odnoszącego się do działki nr [...], która stanowi drogę dojazdową do parkingu. Nakazał również, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, zbadać czy planowana inwestycja jest zgodna z wymogami § 19 ust. 1 i 2 oraz § 14 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., Nr 75, poz.690 z późno zm.).

Ponowne rozpatrzenie sprawy odbyło się przy uwzględnieniu zaleceń zawartych we wskazanej powyżej decyzji Wojewody [...]. Postanowieniami z dnia [...] lipca 2008 r. oraz [...] marca 2009 r., Prezydent [...] wezwał inwestora do uzupełnienia nieprawidłowości występujących w projekcie budowlanym, w tym między innymi do sporządzenia projektu zagospodarowania terenu na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz uwzględnienia wymagań § 14 ust 4 i § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., Nr 75, poz.690 z późno zm.). Inwestor przedłożył uzupełnione cztery egzemplarze projektu budowlanego zmieniając jednocześnie zakres zamierzenia budowlanego, które obecnie obejmuje budowę [...] miejsc postojowych i [...] miejsc postojowych z wiatami osłonowymi oraz portierni. Dołączył również ostateczną decyzję Prezydenta [...] o warunkach zabudowy Nr [...] z dnia [...] listopada 2007r., oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, odnoszące się do działek nr [...] i [...] (droga) [...] oraz uzgodnienie rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych z dnia [...] sierpnia 2008r. W wyniku sprawdzenia projektu budowlanego stwierdzono, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2007r. o warunkach zabudowy oraz przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Spełnione zostały wymagania dotyczące usytuowania miejsc postojowych i wiat parkingowych względem granic działek budowlanych i budynków sąsiednich. Zapewnione zostało również oświetlenie drogi dojazdowej do parkingu. Projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane.

Przed wydaniem decyzji zapewniono stronom czynny udział w postępowaniu. Również na wniosek skarżącej dokonano w dniu [...] marca 2009r. oględzin nieruchomości (parkingu) przy ulicy [...].

Skarżąca wniosła o powołanie biegłego architekta celem wyjaśnienia sprawy. Pismami z dnia [...] maja 2009 r., [...] czerwca 2009 r. oraz dnia [...] lipca 2009 r. Prezydent [...] wezwał bezskutecznie stronę do sprecyzowania, na jaką okoliczność wnosi o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego (architekta). W ocenie organu w przedmiotowym postępowaniu nie są wymagane wiadomości specjalne, a zgromadzony materiał wraz z dołączonym projektem budowlanym w pełni pozwalał na dokonanie oceny zgromadzonych dowodów.

W odwołaniu od tej decyzji skarżąca podniosła, że zatwierdzony przez organ I instancji projekt budowlany jest niezgodny z decyzją z [...] listopada 2007 r., o warunkach zabudowy. Wyjaśniła, że decyzja ta dotyczyła działki nr [...], która nie jest wykazana w załączniku mapowym do tej decyzji, natomiast pozwolenie na budowę udzielone zostało na teren działki nr [...].

Wywodziła również, że jedyny dojazd do parkingu i [...] garaży (działka nr [...]) z ul. [...] (działka nr [...]) przebiega przez teren działki [...] – 8 m od drzwi poradni dziecięcej, a tymczasem zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy, działka nr [...], na której usytuowanych jest [...] garaży, nie ma dostępu do drogi publicznej stanowiącą ul. [...].

W ocenie strony, lokalizacja parkingu jest sprzeczna z przepisem § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, albowiem jak wynika z protokołu oględzin, droga dojazdowa do parkingu i garaży znajduje się w odległości 3 m. od okien budynku opieki zdrowotnej, czego nie wykazano w dokumentacji projektowej.

Zdaniem skarżącej, decyzja z [...].11.2007 r., wadliwie ustaliła warunki zabudowy dla obszaru działki nr [...], przy ul. [...].

Strona powołała się na treść art. 11 ustawy z 27 kwietnia 2001 r., Prawo ochrony środowiska, wywodząc, że decyzja wydana z naruszeniem przepisów ochrony środowiska jest nieważna. Wyjaśniła przy tym, iż ponosi szkodę wynikającą z funkcjonowania parkingu, poprzez narażanie jej na hałas i drgania, jak też stany zagrożenia zdrowia.

Decyzją z 30 października 2009 r. Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Przedsiębiorstwu Produkcyjno-Handlowemu [...], pozwolenia na budowę [...] miejsc postojowych i [...] miejsc postojowych z wiatami osłonowymi oraz portierni (kategoria XXII), na terenie działki nr XXII przy ul. [...] i w tym zakresie umorzył postępowanie przed organem I i II instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie organ odwoławczy oparł o następujące ustalenia i rozważania:

Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania, która stanowiła niezbędną podstawę do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, stanowi wyłączną przesłankę do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Zatem wobec zaistnienia przesłanki warunkującej wznowienie postępowania w oparciu o wskazany art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji mając na uwadze wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (IV SA 238/97) prawidłowo orzekł w zaskarżonej decyzji o uchyleniu decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z [...] maja 2006 r. znak: [...] udzielił warunkowego pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego parkingu. Jak wynika z protokołu oględzin parkingu, przeprowadzonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu [...] grudnia 2006 r., inwestor spełnił warunek nałożony w wyżej wskazanej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2006 r. o warunkowym pozwoleniu na użytkowanie. Powyższe stanowi zatem bezsporny dowód na to, że roboty budowlane zostały zakończone, a zatem nie było podstaw mając na uwadze art. 105 § 1 k.p.a. do wydania nowego pozwolenia na budowę, nadto zmienionego w kwestii ilości miejsc postojowych. Mając na uwadze wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2007r., II OSK 957/06, stwierdzenie w postępowaniu wznowieniowym zaawansowania robót budowlanych (np. wybudowania obiektu lub jego części) powinno skutkować uchyleniem decyzji o pozwoleniu na budowę i umorzeniem postępowania wówczas, gdy nie zachodzi okoliczność, o której mowa w art. 146 § 2 k.p.a., to jest w sytuacji, gdy organ orzekający nie mógłby wydać w wyniku wznowienia decyzji odpowiadającej w swej istocie decyzji dotychczasowej. Jak wynika z zaskarżonej decyzji organ I instancji wydał nową decyzję o pozwoleniu na budowę, inną w swej istocie niż decyzja dotychczasowa.

Na marginesie dodać należy, że organ odwoławczy nie podnosił w niniejszej decyzji kwestii złożenia wniosku przez Panią Z. D. po terminie określonym w art. 148 § 1 k.p.a., bowiem organ prowadzący wydał postanowienie o wznowieniu postępowania, co wyklucza możliwość ponownego badania, czy żądanie wznowienia wpłynęło w terminie. Powyższe nie zezwala na przyjęcie innego stanowiska, niż orzeczone w rozstrzygnięciu.

W skardze złożonej do Sądu, skarżąca podtrzymała zarzuty zawarte w odwołaniu. Wyjaśniła też, że wniosła o uchylenie decyzji z [...].05.2006 r., w przedmiocie warunkowego pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego parkingu i ostatecznie domaga się likwidacji wybudowanego parkingu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, jednak z innych przyczyn niż w niej podniesione.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako: p.p.s.a.) rozstrzygając w granicach danej sprawy, sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale winien wadliwości kontrolowanego aktu stwierdzać z urzędu. Kierując się ta zasadą, Sąd stwierdził naruszenie przez organy obu instancji przepisów postępowania, tj. art. 7, 77, 107 oraz 138 § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania przebiega w dwóch etapach. Pierwszy z nich rozpoczyna złożenie wniosku o wznowienie postępowania i w jego ramach organ dokonuje wstępnej oceny wniosku badając czy jest on oparty na wymienionych w art. 145 § 1 i art. 145 a k.p.a. przesłankach wznowienia postępowania, jak również czy został wniesiony z zachowaniem terminów, o których mowa w art. 148 k.p.a. Przepis ten stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania ( § 1 ).

Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., którą podnosiła skarżąca, tj. stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...].10.2004 r, , udzielającej warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego, które obejmowała decyzja z [...] kwietnia 2005 r., zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę, biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, jak stanowi przepis art. 148 § 2 k.p.a.

W przypadku ustalenia przez organ, że wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na przesłankach wymienionych w k.p.a. oraz, że został wniesiony z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a., organ wznawia postępowania w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia sprawy ( art. 149 § 1 i 2 k.p.a.). Takie postępowania kończy się wydaniem decyzji określonych w art. 151 k.p.a.

W sytuacji natomiast, gdy po dokonaniu wstępnej kontroli wniosku organ stwierdzi, że wniosek o wznowienie postępowania nie jest oparty na przesłankach wymienionych w k.p.a. lub został złożony z uchybieniem terminów, o których mowa w art. 148 k.p.a., wydaje na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. decyzję o odmowie wznowienia postępowania.

W niniejszej sprawie skarżąca w dniu [...] października 2007 r. ( data stempla organu k. 36 oraz 40 akt administracyjnych organu I instancji 1 teczka) wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie, z uwagi na wydanie w dniu [...] lutego 2007 r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] decyzji stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta [...] z dnia [...].10.2004 r., o warunkach zabudowy.

W tych warunkach obowiązkiem organu I instancji było poczynienie ustaleń w zakresie rozstrzygnięcia, czy podanie o wznowienie zostało oparte o ustawowe przesłanki wznowienia, określone w art. 145 oraz 145 lit. a k.p.a. oraz czy zostało złożone w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, jak stanowi o tym art. 148 § 1 k.p.a.

Tymczasem organ ten poprzestając na pozytywnym przesądzeniu, że podanie o wznowienie zostało oparte o ustawowe przesłanki, bez zbadania czy skarżąca podanie to złożyła w terminie, postanowieniem z [...] października 2007 r. wznowił na wniosek skarżącej postępowanie zakończone ostateczną decyzją Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2005 r. Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Przedsiębiorstwu Produkcyjno Handlowemu [...], pozwolenia na budowę [...] miejsc postojowych i [...] miejsc postojowych z wiatami osłonowymi oraz portierni, na terenie działki nr [...] przy ulicy [...].

Zaniechanie poczynienia ustaleń co do złożenia podania o wznowienie postępowania w terminie stanowiło uchybienie mające istotne znaczenie procesowe, albowiem w przypadku stwierdzenia przez organ, iż podanie skarżącej o wznowienie postępowania zostało wniesione z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a. od razu winno było dojść do wydania decyzji odmawiającej wznowienia postępowania, co jednak nie miało miejsca. Wydanie błędnego postanowienia o wznowieniu postępowania spowodowało zamknięcie możliwości do wydania takiej decyzji. Organ I instancji w sytuacji zorientowania się, że podanie o wznowienie zostało złożone po terminie, mógł jednak naprawić swój wcześniejszy błąd jedynie poprzez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania. Należy przytoczyć w tym miejscu wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1978/06, LEX nr 453469, w którym stwierdził, że: "przypadku, zatem, gdy organ wszczął postępowanie w sprawie wznowienia, wydając postanowienie o wznowieniu postępowania, mimo braku dopuszczalności wznowienia, winien umorzyć postępowanie przed organem pierwszej instancji (vide: Komentarz do art. 149 i 151 k.p.a., M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, wyd. II)".

W tym stanie sprawy należy stwierdzić, że orzekając w sprawie, w której doszło do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, w powyższych warunkach, organ odwoławczy winien był poczynić ustalenia co do zachowania terminu złożenia podania o wznowienie postępowania i tylko w przypadku pozytywnego przesądzenia tej kwestii, był uprawniony do wydania decyzji o treści zawartej w zaskarżonym rozstrzygnięciu. W przypadku natomiast uznania, że podanie o wznowienie zostało złożone z przekroczeniem ustawowego terminu, organ odwoławczy winien był uchylić decyzję pierwszoinstancyjną i umorzyć postępowanie przed organem pierwszej instancji.

Warto przytoczyć tu wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2000 r., sygn. akt I SA 855/99, LEX nr 54136, w którym stwierdził, że: " Jeśli więc w toku wznowionego postępowania okazało się, iż z uwagi na uchybienie terminu ustawowego nie podlegało ono wznowieniu - to orzekając w postępowaniu instancyjnym - jak to miało miejsce w niniejszej sprawie - organ władny był zastosować przepis art. 138 § 1 pkt 2 kpa i uchylając wadliwą decyzję pierwszej instancji umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe".

Zauważyć przy tym należy, że w orzecznictwie administracyjnym wielokrotnie rozważno kwestię zasadności stosowania w postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania art. 105 k.p.a. i kwestię tę pozytywnie i zgodnie przesądzono, zarówno w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i wojewódzkich sądów administracyjnych (vide: wyroki: WSA w Gdańsku z dnia 28 maja 2008 r., II SA/GD 18/08, LEX nr 400689, WSA w Gdańsku z 6 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 337/09).

W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy uchylił co prawda decyzję organu pierwszoinstancyjnego i umorzył postępowanie, jednakże rozstrzygnięcie to zawiera dwie istotne nieprawidłowości, naruszające przepisy postępowania. Po pierwsze, uchylenie decyzji I instancji i umorzenie postępowania dotyczyło jedynie jej pkt 2, przez co pozostała część decyzji pierwszoinstancyjnej (odnośnie rozstrzygnięcia pkt 1) pozostała w mocy, co oznacza, że organ odwoławczy dopuścił merytoryczne rozpoznanie podania o wznowienie postępowania, pomimo braku wyjaśnienia problemu złożenia tego podania w terminie. Po wtóre organ odwoławczy umorzył postępowanie nie tylko w w/w uchylonej części postępowania pierwszoinstancyjnego, ale też umorzył postępowanie przed II instancją. Takiej sytuacji nie przewiduje art. 138 § 1 k.p.a. Skutkiem prawnym decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego jest pozostawienie w obrocie prawnym zaskarżonej odwołaniem decyzji, która staje się decyzją ostateczną. Organ odwoławczy nie może wówczas wydać co do niej ani decyzji reformatoryjnej, ani kasacyjnej (por. wyrok WSA w Lublinie z 11 lutego 2004 r., sygn. akt II SA/Lu 405/03).

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ winien uwzględnić rozważania w przedmiocie naruszenia norm prawa procesowego w celu ich wyeliminowania.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c, p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku, a w oparciu o art. 152 p.p.s.a., stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.