Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1271/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Marcin Kamiński Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 maja 2016 r. sprawy ze skargi A. T. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym - postanawia – I. odrzucić skargę; II. zarządzić zwrot kwoty 100 zł /słownie: sto złotych/ na rzecz skarżącej A. T. tytułem uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w sprawie uznania za bezzasadne zarzutów, zgłoszonych przez A. T., w postępowaniu egzekucyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest

w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne

i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co

w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi ( art. 58 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.")

Zakres spraw poddanych kognicji sądów administracyjnych określa art. 3 § 2 i § 3 P.p.s.a. Należy przy tym wskazać, że na podstawie nowelizacji P.p.s.a. dokonanej ustawą z dnia z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2015r. poz. 658), która weszła w życie z dniem 15 sierpnia 2015r. znowelizowano m.in. treść art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. Zgodnie

z obowiązującym brzmieniem przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

W niniejszej sprawie skarga została wniesiona w dniu 5 września 2015 r. (data nadania skargi w urzędzie pocztowym), zatem zastosowanie mają przepisy P.p.s.a.

w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r. Przedmiotem skargi jest postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela co do zgłoszonych przez Skarżącą zarzutów w toku postępowania egzekucyjnego w administracji. Jak wyżej wskazano w obecnym stanie prawnym na takie postanowienie nie służy skarga do sądu administracyjnego. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje błędne pouczenie w zaskarżonym postanowieniu o przysługującym prawie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Uprawnienie do wniesienia skargi określają przepisy P.p.s.a., które w tym zakresie są jednoznaczne.

Mając powyższe na uwadze Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.