Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1331/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-07-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6145 Sprawy dyrektorów szkół
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowym
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 91, art. 98 ust. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant specjalista Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2014 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności aktu powierzenia stanowiska dyrektora zespołu szkół w kwestii wniosku I. T. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania postanawia: odmówić dopuszczenia I. T. do udziału w sprawie.


UZASADNIENIE

Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] Wojewoda [...] stwierdził nieważność aktu powierzenia przez Wójta Gminy J. I.T. stanowiska Dyrektora Zespołu Szkół nr [...] w S.

Skarga Wójta J. na powyższe rozstrzygnięcie została oddalona wyrokiem tut. Sądu z dnia 6 lutego 2014 r. Pismem z dnia [...] I.T. wniosła o dopuszczenie jej do udziału w sprawie podnosząc, że postępowanie dotyczy bezpośrednio jej osoby i dlatego powinna korzystać ze statusu jego uczestnika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek I.T. nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bowiem rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody podjęte w trybie art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.). Z istoty postępowania nadzorczego wynika, że jest ono podejmowane z urzędu i toczy się wyłącznie z udziałem organu nadzorczego i podmiotu nadzorowanego. Konsekwencją tego stanu rzeczy jest regulacja z art. 98 ust. 3 powołanej ustawy, stosownie do której do złożenia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze uprawniona jest tylko gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Jest to zatem lex specialis w stosunku do art. 50 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: ppsa, który przyznaje legitymację skargową każdemu, kto ma w tym interes prawny. Posiadanie legitymacji skargowej lub jej brak przesądzają z kolei o tym, czy dana osoba jest lub może być uczestnikiem postępowania sądowoadministracyjnego. Przymiot uczestnika jest bowiem pochodny od legitymacji skargowej. Jeżeli zatem określony podmiot nie może wnieść skargi to nie może też uczestniczyć w postępowaniu sądowym. Przeciwne założenie prowadzące do tego, że osoba ta nie ma prawa do złożenia skargi, ale może m. in. wnieść skargę kasacyjną byłoby nieracjonalne. Skoro ustawodawca w art. 98 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym interes prawny w zaskarżeniu rozstrzygnięcia nadzorczego przewidział wyłącznie dla gminy lub związku międzygminnego, to nie jest możliwe przypisywanie go również innym osobom i nadawanie im przymiotu uczestnika w rozumieniu art. 33 ppsa.

Zaznaczyć wypadnie, że jedną z form nadzoru nad działalnością organów gminy jest wniesienie skargi przez organ nadzoru w trybie art. 93 ust. 1 ustawy samorządowej. W orzecznictwie dominuje obecnie stanowisko, że także i to postępowanie sądowe, wywołane skargą organu nadzoru, toczy się wyłącznie z udziałem tego organu oraz gminy. Nie mogą brać w nim udziału inne podmioty, nawet wtedy, gdy wynik tego postępowania dotyczy ich interesu prawnego (por. np. postanowienia NSA: z dnia 29.01.2014 r., sygn. akt II OZ 64/14 – niepublikowane, z 12.07.2012 r., sygn. akt II OZ 596/12 – zbiór LEX nr 1248502, czy z dnia 15.01.

2013 r., sygn. akt II OZ 1170/12, LEX nr 1274470). Sąd w niniejszym składzie przyłącza się w pełni do powyższej linii orzeczniczej, nie podzielając tym samym raczej odosobnionego przeciwnego stanowiska (wyrok NSA z dnia 25.01.2010 r., sygn. akt I OSK 1266/09, LEX nr 1266/09).

Mając powyższe względy na uwadze z mocy art. 33 § 2 ppsa orzeczono, jak w sentencji.

sw