Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 364/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2a, art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 127, art. 145 § 2, art. 181, art. 188, art. 191, art. 199a § 3, art. 210, art. 212, art. 228 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 2 pkt 27e, art. 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1 art. 19
law: Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Barbara Rennert Protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2019 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2016 r., nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za czerwiec 2016 r. oraz do zwrotu na rachunek bankowy za lipiec 2016 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] w [...] decyzją z [...] października 2018 r., nr [...] określił "[...]" sp. z o.o. sp. k. (dalej: "skarżąca") wysokość zobowiązania podatkowego oraz kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w sposób następujący: za czerwiec 2016 r. kwotę zobowiązania podatkowego w VAT w wysokości [...] zł i kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości zero zł, za lipiec 2016 r. kwotę do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w wysokości [...] zł.

Z decyzji powyższej wynika, że na podstawie danych zebranych w trybie czynności sprawdzających Naczelnik postanowieniem z [...] stycznia 2017 r. nr [...], wszczął z urzędu wobec skarżącej postępowanie podatkowe w sprawie podatku od towarów i usług za czerwiec i lipiec. W postępowaniu tym Naczelnik ustalił, że skarżąca w czerwcu 2016 r. wykazała zakupy środków trwałych, udokumentowane:

– fakturą z [...] czerwca 2016 r., nr [...] (wartość netto: [...] zł + VAT [...] zł) wystawioną przez "[...]" sp. z o.o. sp.k., której prezesem zarządu od października 2016 r. jest T. L., przedmiotem zakupu był sprzęt gastronomiczny uprzednio nabyty od "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą ul. [...], [...], której Prezesem Zarządu na dzień transakcji zawartej z "[...]" Sp. z o.o. był T. L. i która zmieniła nazwę na "[...]" Sp. z o.o. a osobą ją reprezentującą był prezes zarządu S. M.;

– fakturą z [...] maja 2016 r., nr [...] (wartość netto: [...] zł + VAT [...] zł), wystawioną przez "[...]" sp. z o.o. z siedzibą ul. [...], [...], prowadzącą działalność gospodarczą m.in. w zakresie usług gastronomicznych i hotelarskich (zmiana nazwy firmy z "[...]" Sp. z o.o. na "[...]" Sp. z o.o., jak również od [...] lipca 2016 r. zmiana siedziby spółki na miasto [...], ale (adres dla korespondencji ul. [...], [...]), według której przedmiotem zakupu było prawo wieczystego użytkowania [...] działki o KW nr [...], zakup został potwierdzony aktem notarialnym rep. A nr [...] z [...] maja 2016 r.

– fakturą z [...] kwietnia 2016 r., nr [...] (wartość netto: [...] zł +VAT [...] zł), wystawioną przez "[...]" sp. z o.o., przedmiotem zakupu była nieruchomość położona w [...], zakup został potwierdzony aktem notarialnym rep. A nr [...] z [...] kwietnia 2016 r.

Z aktu notarialnego rep. A nr [...] wynika, że skarżąca zobowiązała się zapłacić cenę sprzedaży w terminie do [...] czerwca 2016 r. w ten sposób, że kwota [...]zł zostanie przekazana na rachunek wskazany przez sprzedającą, kwota [...]zł przelana zostanie na rachunek wierzyciela zbywcy celem spłaty wierzytelności zabezpieczonej na tych nieruchomościach, zaś kwota [...]zł zostanie przelana na rachunek właściwego urzędu skarbowego celem zapłaty kwoty podatku od towarów i usług od niniejszej umowy. Skarżąca przedstawiła dokument bezgotówkowego rozliczenia rozrachunków wzajemnych z "[...]" sp. z o.o. w formie uzgodnionej kompensaty z [...] maja 2016 r. w kwocie [...]zł oraz umowę przejęcia długu z [...] września 2016 r. zaciągniętego przez [...] sp. z o.o. zawartą pomiędzy "[...]" z siedzibą w [...] ([...]) a skarżącą jako przejmującą dług. W omawianym akcie notarialnym zamieszczone zostało uzgodnienie o przekazaniu należnej kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na rachunek urzędu skarbowego właściwego dla sprzedawcy.

Z aktu notarialnego rep. A nr [...] wynika, że skarżąca zobowiązała się zapłacić kwotę [...]zł do [...] czerwca 2016 r. w ten sposób, że cała cena zostanie przelana na rachunek wierzyciela sprzedającej spółki, celem spłaty wierzytelności zabezpieczonej hipoteką na rachunek [...] ([...] Pismem z [...] września 2016 r. T. L. oświadczył, że trwa procedura bankowa w kwestii przejęcie zadłużenia z tytułu kredytu zaciągniętego przez "[...]" sp. z o.o. W akcie tym zaznaczono, że T. L. w obu transakcjach reprezentował zarówno sprzedającą, tj. "[...]" sp. z o.o. oraz skarżącą spółkę.

Organ ustalił również, że [...] kwietnia 2016 r. została zawarta umowa pomiędzy T. L. a S. M. mocą której T. L. zbył na rzecz S. M. 1070 udziałów w kapitale zakładowym "[...]" sp. z o.o. Naczelnik uzyskał z właściwego sądu rejestrowego protokół z nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników wskazanej ostatnio spółki stwierdzającym zmiana nazwy spółki z "[...]" sp. z o.o. na "[...]" sp. z o.o., jak i zmianę jej siedziby. Pismem z [...] października 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] poinformował, że [...] sp. z o.o. ma "otwarty obowiązek" w tamtejszym organie podatkowym od [...] lipca 2016 r. na podstawie przeniesienia z innego urzędu skarbowego. Pismem z [...] grudnia 2016 r. Naczelnik poinformował, że nie wpłynęła do podległego mu urzędu żadna deklaracja VAT powyższej omawianej spółki.

Organ pierwszej instancji [...] listopada 2016 r. wezwał skarżącą do złożenia wyjaśnień dotyczących nabycia prawa wieczystego użytkowania [...] działki o nr KW [...] oraz nieruchomości położonej w [...]. W odpowiedzi skarżąca pismem z [...] listopada 2016 r. wyjaśniła, że nabyła od "[...]" sp. z o.o. jedynie nieruchomość położoną w [...] , że jej strony nie zawarły umowy nabycia zorganizowanej części czy całości przedsiębiorstwa. Skarżąca nie przejmowała żadnych kontraktów handlowych z dostawcami "[...] sp. z o.o., nie przejęła żadnych wierzytelności i zobowiązań. Wyposażenie hotelowe zostało nabyte wraz z nieruchomością. Pracownicy niezbędni do obsługi hotelu zostali zatrudnieni na podstawie umów o pracę, umów zlecenia lub umów o dzieło. Nie nastąpiło też formalne przejęcie nazwy hotelu.

Skarżąca [...] października 2016 r. złożyła dowód w postaci umowy przejęcia długu z [...] września 2016 r. zawartą pomiędzy [...]" ([...]) a skarżącą jako przejmującą dług oraz "[...]" sp. z o.o. (dawniej "[...] sp. z o.o.) jako kredytobiorcą.

W toku postępowania podatkowego Naczelnik przeprowadził również dowody z przesłuchania K. L..

W ocenie organu pierwszej instancji celem i zamiarem skarżącej było wstąpienie w sytuację prawną i faktyczną "[...]" sp. z o.o. poprzez nabycie jej przedsiębiorstwa lub zorganizowanej jego części. Wskazuje na to fakt, że skarżąca po nabyciu składników majątku (obiekt hotelowy, prawo wieczystego użytkowania działek) podjęła taką samą działalność, co zbywca przy ich wykorzystaniu w takim samym zakresie, charakterze i pod tym samym adresem, co dotychczasowy właściciel. A więc na bazie środków przekazanych przez zbywcę.

Mająca miejsce w sprawie sprzedaż przedsiębiorstwa ( a co najmniej jego zorganizowanej jego części) przez "[...]" sp. z o.o. na rzecz skarżącej stanowi transakcję niepodlegającą opodatkowaniu zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 – dalej: "ustawa o VAT"). Zgodnie zaś z art. 88 ust. 3a pkt 2 tej ustawy , nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku. Z uwagi na powyższe skarżąca nie miała prawa do odliczenia podatku. Naczelnik dokonując oceny ksiąg podatkowych skarżącej stwierdził, że zostały tam zaewidencjonowane faktury dotyczące transakcji niepodlegających opodatkowaniu VAT.

Pismem z [...] listopada 2018 r., skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika wniosła odwołanie od powyższej decyzji Naczelnika wnosząc o jej uchylenie w całości.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z [...] lutego 2019 r., nr [...] utrzymał w mocy wymienioną na wstępie decyzję organu pierwszej instancji. Dyrektor za bezpodstawny uznał zarzut naruszenia art. 145 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm. – dalej: "O.p."). Wyjaśnił w tym zakresie, że [...] lutego 2018 r. złożono pełnomocnictwo szczególne upoważniające G. K. do działania w sprawie o sygn. [...] toczącej się przed organem pierwszej instancji. Na wniosek obecnych w tym dniu w Urzędzie Skarbowym [...] T. L. (prezesa komplementariusza skarżącej) oraz G. K. (ustanowionego pełnomocnika szczególnego) w związku ze wniesionym pełnomocnictwem szczególnym zostało przyjęte uzgodnienie, że wszelka korespondencja adresowana do skarżącej będzie kierowana na adres ul. [...], [...]. Fakt uzgodnienia został jednoznacznie stwierdzony protokołem z [...] lutego 2018 r. sporządzonym w siedzibie organu podatkowego i podpisanym przez T. L., G. K. oraz pracownika organu podatkowego. Od daty ustanowienia pełnomocnika szczególnego wszystkie pisma doręczane były skarżącej za pośrednictwem pełnomocnika G. K. na adres do doręczeń wskazany w powyższym protokole. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji organu pierwszej instancji wynika, że została ona skutecznie doręczona G. K..

Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie istotne jest określenie czy nabyty w drodze kupna przez skarżącą obiekt hotelowy oraz prawo użytkowania wieczystego [...] działki stanowią przedsiębiorstwo lub jego zorganizowaną cześć, czy też transakcje te należy potraktować jako zakup nieruchomości. Powołując się na art. 6 pkt 1 ustawy o VAT oraz przytaczając definicję zorganizowanej części przedsiębiorstwa oraz definicję samego przedsiębiorstwa , Dyrektor stwierdził , że dla określenia czy w sprawie zaistniała sprzedaż przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części należy wykazać organizacyjne i finansowe wyodrębnienie oraz samodzielność. Wyjaśnił, że wyodrębnienie finansowe oznacza sytuację, w której poprzez odpowiednią ewidencję zdarzeń gospodarczych możliwe jest przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań do zorganizowanej części przedsiębiorstwa. W sprawie sytuacja tego rodzaju miała miejsce bowiem do obsługi działalności hotelowej i restauracyjnej zbywca zatrudnia firmy zewnętrzne. W rezultacie zachodziła możliwość przyporządkowania przychodów i kosztów oraz aktywów i zobowiązań obiektu hotelowego. O organizacyjnym wyodrębnieniu w strukturze "[...]" sp. z o.o. zorganizowanej części przedsiębiorstwa, która została sprzedana skarżącej świadczy fakt, że [...]" sp. z o.o. prowadziła ściśle określony rodzaj działalności (hotel i gastronomia), następnie kontynuowany przez skarżącą. "[...]" posiadała majątek niezbędny do samodzielnego prowadzenia tego typu działalności bowiem prowadziła działalność hotelową i restauracyjną w konkretnym budynku. Potwierdzeniem funkcjonalnego wyodrębnienia obiektu jest również fakt, że kontynuowanie działalności hotelowej i restauracyjnej przez skarżącą nie wymagało przeprowadzenia restrukturyzacji oraz ponoszenia dodatkowych nakładów finansowych co potwierdza fakt zatrudnienia przez skarżącą na podstawie umów cywilno-prawnych pracowników już w dacie sporządzenia aktu notarialnego sprzedaży obiektu.

Wprawdzie z zeznań T. L. z [...] lutego 2018 r. wynika, że w okresie 4-5 miesięcy przed sprzedażą w obiekcie [...] nie była prowadzona działalność hotelowa i restauracyjna to jednakże co innego wynika z ustaleń Naczelnika. Opinie klientów korzystających z usług obiektu (dostępnych w internecie m.in. z lat 2015 - 2016) nie potwierdzają zaistnienia przerwy w zakresie prowadzenia działalności hotelowej. Przegląd informacji zamieszczonych na stronie [...] (jak zeznał T. L. skarżąca zawarła umowę z firmą "[...] wskazuje, że obiekt [...]" obsługuje gości od [...] września 2012 r. Ta informacja również nie potwierdza przerwy w prowadzeniu działalności hotelowej. Ponadto od kwietnia 2016 r., tj. od miesiąca nabycia obiektu hotelowego skarżąca wykazywała sprzedaż zarówno opodatkowaną stawką podstawową jak i opodatkowaną stawką obniżoną ( co świadczy o kontynuowaniu działalności hotelowo-restauracyjnej).

W opinii Dyrektora majątek nabyty przez skarżącą spełniał wymóg zorganizowania funkcjonalnego, skoro stanowił on samodzielne i główne źródło działalności gospodarczej zbywcy. Skarżąca bez żadnej zwłoki mogła kontynuować działalność zbywcy, czego dowodzi zatrudnienie w dniu nabycia obiektu hotelowego lub kilka dni po tej dacie osób pracujących na stanowisku kelnera, osoby do obsługi recepcji, serwisu sprzątającego, itp.

W ocenie Dyrektora transakcje udokumentowane zakwestionowanymi fakturami VAT należy uznać za transakcje mające za przedmiot przedsiębiorstwo lub jego zorganizowaną część, a nie zbiór luźno połączonych ze sobą aktywów. Przemawiają za tym także powiązania osobowe między sprzedawcą a nabywcą, sposób rozliczenia sprzedaży (prośba o przekazanie znacznej części zwrotu podatku na poczet zobowiązań powstałych rzekomo w urzędzie skarbowym właściwym dla zbywcy). Istotne znaczenie ma również kwestia cesji zobowiązania w postaci kredytu bankowego oraz fakt, że po sprzedaży obiektu hotelowego ([...] kwietnia 2016 r.) T. L. [...] kwietnia 2016 r. sprzedał udziały "[...]" sp. z o.o. Ponadto, jak wynika z informacji otrzymanych z organów podatkowych, tj. Urzędu Skarbowego [...] oraz Urzędu Skarbowego [...] "[...]" sp. z o.o. nie składała deklaracji [...] od II kwartału 2016 r. Nie rozliczyła zatem podatku należnego z tytułu sprzedaży nieruchomości.

W posumowaniu Dyrektor powtórzył, że sprzedaż obiektu hotelowego oraz prawa wieczystego użytkowania przez "[...] sp. z o.o. na rzecz skarżącej stanowi sprzedaż przedsiębiorstwa, a co najmniej jego zorganizowanej części oraz , że transakcje te nie podlegały opodatkowaniu wobec czego skarżąca bezpodstawnie odliczyła podatek naliczony wynikający z faktur dokumentujących ich zakup.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor jako organ drugiej instancji stwierdził, że w sprawie został zebrany obszerny materiał dowodowy pozwalający na dokonanie ustaleń zawartych w decyzji organu pierwszej instancji. Za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 193 § 1, 2 i 4 O.p. W kontekście zarzutu naruszenia art. 210 § 4 O.p. stwierdził, że organ pierwszej instancji wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody, którym dał wiarę, oraz wskazał przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 199a § 3 O.p. Dyrektor stwierdził, że przepis ten nie zwalnia organu podatkowego z obowiązku kwalifikowania zdarzeń na gruncie prawa podatkowego oraz oceny ich skutków prawnopodatkowych ponieważ organy podatkowe mogą samodzielnie ustalać istnienie lub nieistnienie stosunku prawnego lub prawa. Wystąpienie do sądu cywilnego jest uzasadnione wtedy, gdy w postępowaniu podatkowym organ nie jest w stanie samodzielnie ustalić przebiegu zdarzenia faktycznego, tj. tego jaką postać cywilnoprawną powinno ono przybrać tymczasem w niniejszej sprawie nie ma takich wątpliwości. Dyrektor nie podzielił zarzutów naruszenia art. 6 pkt 1 ustawy o VAT. Gdy czynność, która nie podlega opodatkowaniu VAT albo jest z niego zwolniona, zostanie przez wystawcę faktury potraktowana jako czynność opodatkowana i na fakturze wykazany zostanie VAT, nabywca otrzymujący taką fakturę nie ma prawa do jego odliczenia. Nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 19 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L nr 347 poz. 1 ze zm. – dalej: "dyrektywa 112").

Pismem z [...] marca 2019 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika wniosła skargę na omówioną powyżej decyzję Dyrektora z [...] lutego 2019 r. wnosząc o jej uchylenie w całości, oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

– art. 2a w zw. z art. 14a § 1 pkt 2, art. 14k-m O.p. w zw. z art. 2 pkt 27e ustawy o VAT poprzez nie odniesienie się w żaden sposób do objaśnień podatkowych Ministra Finansów z [...] grudnia 2018 r. dotyczących opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji zbycia nieruchomości komercyjnych, bez jakiejkolwiek próby skonfrontowania urzędowych objaśnień z podatkowoprawnym stanem faktycznym niniejszej sprawy, co w powiązaniu z odmową przeprowadzenia dowodu z przesłuchań kluczowych świadków doprowadziło do braku wyjaśnienia istotnych elementów związanych z przedmiotową transakcją, co ma istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((t.j.. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.– dalej: "p.p.s.a.");

– art. 120 O.p., poprzez pozbawienie strony odwołującej prawa do odliczenia podatku naliczonego oraz zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z tytułu dokonania zakupu budynku i prowadzenie całości postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych;

– art. 127 O.p., poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności, organ odwoławczy nie przeprowadził jakiegokolwiek postępowania dowodowego, powielił wprost (skopiował) wszystkie wnioski organu pierwszej instancji, odmówił przeprowadzenia dowodu na wniosek z [...] lutego 2019 r. z przesłuchania świadków adwokata G. K., który doradzał w przedmiotowej transakcji pod względem prawnym, księgowej i pełnomocnika spółki ds. podatkowych D. M. i Prezesa Zarządu T. L., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż wnioskowani świadkowie mieli odpowiedzieć na szczegółowe pytania pełnomocnika strony odnośnie okoliczności sprzedaży przedmiotowej nieruchomości w nawiązaniu do objaśnień podatkowych Ministra Finansów z [...] grudnia 2018 r. i powodów, dla których transakcja nie może stanowić zbycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Organ drugiej instancji bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, odrzucając wnioski o przesłuchanie świadków uchybił w sposób istotny zasadzie dwuinstancyjności, co skutkuje nieważnością decyzji i podstawą do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.;

– art. 145 § 2 w zw. z art. 212, art. 228 § 1 pkt 1 O.p., poprzez pominięcie pełnomocnika przy doręczeniu decyzji, co w konsekwencji powoduje, że decyzja nie weszła do obrotu prawnego;

– art. 180 § 1 w zw. z art. 127, art. 188 O.p., poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu na wniosek z [...] lutego 2019 r. z przesłuchania świadków: adwokata G. K., który doradzał w przedmiotowej transakcji pod względem prawnym, księgowej i pełnomocnika spółki ds. podatkowych D. M. i prezesa zarządu spółki T. L., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż wnioskowani świadkowie mieli odpowiedzieć na szczegółowe pytania pełnomocnika strony odnośnie okoliczności sprzedaży nieruchomości i powodów, dla których transakcja nie może stanowić zbycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Organ drugiej instancji odrzucając wnioski o przesłuchanie świadków uchybił w sposób istotny zasadzie dwuinstancyjności , co uzasadnia uwzględnienie skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

– art. 187 § 1 w zw. z art. 188 O.p., poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, nieprawidłową i sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę zgromadzonych dowodów, oraz wydanie decyzji wbrew jednolitemu dorobkowi judykatury sadowej oraz wbrew wytycznym przedstawionym przez Ministra Finansów w objaśnieniach podatkowych z [...] grudnia 2018 r., co narusza ochronę podatnika przewidzianą w przepisach art. 14k - 14m O.p.;

– art. 191 O.p. w zw. z art. 2 pkt 27e ustawy o VAT, poprzez dowolność oceny przez organ podatkowy całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, przejawiającej się w ocenie, że sprzedaż pojedynczej nieruchomości bez jakiegokolwiek zaplecza organizacyjnego i wyodrębnienia finansowego może spełniać definicję zbycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa;

– art. 193 § 1, 2, 4 O.p., poprzez stwierdzenie, że księgi podatkowe odwołującego są nierzetelne i nie stanowią dowodu w sprawie;

– art. 199a § 3 O.p., poprzez brak wystąpienia do sądu powszechnego o zmianę prawnej kwalifikacji umowy i pośrednie zmienianie zapisów aktu notarialnego, który ma status dokumentu urzędowego;

– art. 210 § 4 O.p., poprzez nieprawidłowe uzasadnienie wydanej decyzji nieuwzględniające dorobku judykatury sądowej zwłaszcza w zakresie aspektów dotyczących znamion występowania przesłanek traktujących sprzedaż nieruchomości komercyjnej jako zorganizowanej części przedsiębiorstwa, określonych w objaśnieniach podatkowych z [...] grudnia 2018 r.;

– art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., poprzez dokonanie błędnej oceny stanu faktycznego skutkującej przyjęciem, że nieruchomość zakupiona przez spółkę stanowiła zorganizowaną część przedsiębiorstwa, a w konsekwencji, że spółce nie przysługuje prawo odliczenia podatku naliczonego w cenie zakupu przedmiotowej nieruchomości,

– art. 210 § 1 pkt 6 i § 4, art. 124 oraz art. 14a § 1 pkt 2, art. 127 O.p., poprzez brak precyzyjnego wskazania, dlaczego organ uznał, że podatkowoprawny stan faktyczny oraz zgromadzony materiał dowodowy potwierdza istnienie trzech płaszczyzn wyodrębnienia - wyodrębnienia na płaszczyźnie organizacyjnej, finansowej oraz funkcjonalnej, a w konsekwencji wydanie decyzji bez wyczerpującego uzasadnienia prawnego i bez przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, co w istotny sposób narusza zasadę dwuinstancyjności,

– art. 88 ust. 3a pkt 2 w zw. z art. 6 pkt 1 oraz art. 2 pkt 27e ustawy o VAT w zw. z art. 2a, art. 14a § 1 pkt 2 O.p., poprzez błędne uznanie, że spółce nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących nabycie nieruchomości, w sytuacji gdy nie stanowiła ona zorganizowanej części przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów ustawy o VAT;

– art. 6 pkt 1 ustawy o VAT w zw. z art. 19 dyrektywy 112 w zw. z art. 2a, art. 14a § 1 pkt 2 O.p., poprzez zastosowanie rozszerzającej wykładni pojęcia zorganizowanej części przedsiębiorstwa w sytuacji, kiedy prowadzi to do pokrzywdzenia podatnika, który w dobrej wierze zastosował się do regulacji krajowych, co znalazło następcze potwierdzenie w objaśnieniach podatkowych Ministra Finansów z [...] grudnia 2018 r. w sprawie opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji zbycia nieruchomości komercyjnych. Dyrektor Izby Skarbowej nie odniósł się do stanu faktycznego sprawy, nie dookreślił podatkowoprawnego stanu faktycznego poprzez odmowę przesłuchania zawnioskowanych świadków oraz nie zapoznał się z objaśnieniami podatkowymi Ministra Finansów,

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W rozpatrywanej sprawie istotne znaczenie ma kwestia , czy zakupiony przez "[...]" Sp. z o.o. Sp. k. obiekt hotelowy oraz prawo wieczystego użytkowania [...] działki – stanowią przedsiębiorstwo lub jego zorganizowaną część, czy też transakcje te należy potraktować jako zakup nieruchomości.

Sąd w pierwszej kolejności odniósł się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Wbrew stanowisku skarżącej - zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W cenie sądu bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 2 w zw. z art. 212 i art. 228 § 1 pkt 1 O.p., przez pominięcie pełnomocnika przy doręczaniu decyzji organu pierwszej instancji. Faktem bezspornym jest, że na wniosek T. L. oraz G. K. (ustanowionego pełnomocnika szczególnego) z udziałem pracownika organu podatkowego przyjęte zostało ustalenie, że wszelka korespondencja adresowana do firmy "[...]" Sp. z o.o. Sp.k. będzie kierowana na adres - ul. [...], [...]. Ustalenie to zostało potwierdzone protokołem z [...] lutego 2018 r. W związku z powyższym decyzja organu pierwszej instancji została nadana do G. K. na adres wskazany w tymże protokole. Pełnomocnik ten odebrał decyzję [...] października 2018 r., (po wcześniejszym awizowaniu, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru tej decyzji).

W ocenie sądu, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 120 O.p., ponieważ organy podatkowe obu instancji działały na podstawie przepisów prawa. Zaskarżona decyzja w sentencji zawiera wskazanie prawidłowej podstawy prawnej a zastosowane przepisy prawa zostały wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji . Zdaniem sądu, nie została również w art. 121 O.p., zgodnie z którym postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W sprawie organy działały starannie i merytorycznie poprawnie.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy art. 122 O.p. Organy podjęły wszelkie niezbędne czynności zmierzające do ustalenia, czy sporna transakcja dotyczy sprzedaży poszczególnych nieruchomości, czy całego przedsiębiorstwa. W sprawie mogły być włączone do materiału dowodowego dokumenty z innych postępowań ( zgodnie z art. 181 O.p. mogą stanowić dowód w postępowaniu podatkowym). Na zebrany materiał dowodowy składają się umowy przedwstępne, umowy sporządzone w formie aktu notarialnego , a także informacje uzyskane z innych organów podatkowych. Dodatkowo całość zebranego materiału dowodowego, została należycie rozpatrzona (art. 187 § 1 O.p.).

Zdaniem sądu, dokonana przez organy podatkowe ocena zebranych dowodów jest logiczna i zgodna zasadami doświadczenia życiowego. Ocena ta nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.). Ocenie poddane zostały wszystkie poszczególne ( we wzajemnej łączności) zebrane istotne dowody i to z uwzględnieniem całokształtu okoliczności sprawy. Skuteczność wykazania, że organ podatkowy naruszył zasadę z art. 191 O.p. wymagała wykazania, że uchybił on zasadom logicznego rozumowania, wiedzy lub doświadczenia życiowego. W ocenie sądu, takie wykazanie w sprawie nie nastąpiło.

W opinii sądu sprawie nie doszło również do naruszenia art. 2a O.p., zgodnie z którym niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika, ponieważ tego rodzaju wątpliwości nie miały miejsca. Powołany przepis dotyczy tylko wątpliwości co do treści przepisów prawa. Organy nie miały takich wątpliwości. Nieprzywołanie objaśnień Ministra Finansów z [...] grudnia 2018 r., nie może przynieść oczekiwanego skutku. Organ nawiązał do istotnych kwestii wskazanych w tych objaśnieniach, wskazując stanowczo na zamiar kontynuowania przez nabywcę ("[...]" Sp. z o.o.) działalności prowadzonej dotychczas przez zbywcę ("[...]" Sp. z o.o.) z zastosowaniem składników majątkowych będących przedmiotem transakcji oraz wykazując faktyczną możliwość kontynuowania tej działalności w oparciu o składniki będące przedmiotem transakcji.

Sąd nie podziela również zarzutów dotyczących nieprzeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącą dowodów. Zgodnie z art. 188 O.p., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Zasada zupełności materiału dowodowego (art. 187 § 1 i art. 188 O.p.) nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe w razie zgłoszenia wniosków dowodowych przez stronę. Organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody [tak: wyrok NSA z 6 kwietnia 2017 r., I FSK 1739/15]. W tym kontekście sąd uznał za zasadne nieuwzględnienie przez organ wniosku o przesłuchanie adwokata G. K., D. M. - księgowej Spółki do spraw podatkowych oraz T. L. na okoliczność szczegółów transakcji kupna - sprzedaży przedmiotowej nieruchomości. Uzasadnione to było przede wszystkim, tym że okoliczności te zostały stwierdzone innymi dowodami.

W opinii sądu organy podatkowe nie naruszyły art. 127 O.p., zgodnie z którym postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne. Organ odwoławczy rozpatrując sprawę na skutek złożonego środka odwoławczego obowiązany jest ponownie ocenić materiał dowodowy i na nowo rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie strony zastosował się do powyższej zasady.

Treść zaskarżonej decyzji nie narusza art. 210 O.p. jak i art. 124 O.p. Decyzja zawiera zarówno uzasadnienie prawne jak i faktyczne, organ odwoławczy wskazał, które fakty uznał za udowodnione, a którym odmówił wiarygodności. W decyzjach organów podatkowych obu instancji zostały przytoczone wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Organy wyjaśniły podstawę prawną decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, które w sprawie znalazły zastosowanie.

Sąd nie stwierdził też naruszenia art. 199a § 3 O.p., poprzez brak wystąpienia do sądu powszechnego o zmianę prawnej kwalifikacji umowy i pośrednie zmienianie zapisów aktu notarialnego, który ma status dokumentu urzędowego. Organy podatkowe są uprawnione do zbadania treści czynności cywilnoprawnych zgodnie z zasadami prawa podatkowego. Mogą dla celów podatkowych nie uwzględniać skutków czynności cywilnoprawnych, które zostały dokonane, np. w celu obejścia przepisów prawa podatkowego. Również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 14 czerwca 2006r., sygn. akt K 53/05, orzekając o zgodności art. 199a § 3 O.p. z art. 2 i art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wskazał, że z brzmienia obowiązujących regulacji (art. 199a § 3 O.p.) wynika, że organy podatkowe mogą samodzielnie ustalać istnienie lub nieistnienie stosunku prawnego lub prawa.

Podsumowując tę część rozważań sąd stwierdza , że organy podatkowe w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przeprowadziły postępowanie dowodowe, którego wyniki bez przekroczenia granic ustawowych poddały rzetelnej analizie i ocenie wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski.

Skoro zarzuty strony skarżącej dotyczące naruszenia przepisów postępowania zostały uznane za bezzasadne, wobec tego sąd zaaprobował stan faktyczny ustalony przez organy podatkowe , którego istota sprowadza się do stwierdzenia, że przedmiotem spornej transakcji było przedsiębiorstwo (lub co najmniej zorganizowaną część przedsiębiorstwa) , a nie zbiór niezorganizowanych i niepołączonych ze sobą aktywów.

Zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Ustawa o VAT nie zawiera definicji przedsiębiorstwa. Jedynie w art. 2 pkt 27e tej ustawy ustawodawca wskazał, że przez zbycie zorganizowanej części przedsiębiorstwa należy rozumieć organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania. Na gruncie prawa podatkowego zasadny jest pogląd, że "przedsiębiorstwo" w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy o VAT oznacza każdy zespół składników służących do realizacji określonych zadań gospodarczych, jeżeli jest wystarczający do prowadzenia przez nabywcę w oparciu o przekazane składniki majątkowe w sposób trwały samodzielnej działalności gospodarczej. Stosownie do treści art. 6 pkt 1 ustawy o VAT, przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Zgodnie z art. 2 pkt 27e ustawy o VAT, zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa jest organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania.

Powołane wyżej przepisy art. 6 ust. 1 i art. 2 pkt 27e ustawy o VAT stanowią implementację art. 19 dyrektywy 112 (poprzednio art. 5 ust. 8 VI Dyrektywy z dnia 17 maja 1977 r.), zgodnie z którym, w przypadku przekazania, odpłatnie lub nieodpłatnie lub jako aportu do spółki całości lub części majątku, państwa członkowskie mogą uznać, że dostawa towarów nie miała miejsca i że w takim przypadku osoba, której przekazano towary, będzie traktowana jako następca prawny przekazującego. A zatem, przy rozpatrywaniu kwestii opodatkowania VAT, należy uwzględnić uregulowania zawarte w prawie unijnym, jak również orzecznictwo TSUE.

W orzeczeniach z 27 listopada 2003 r. w sprawie C-497/01 i z 10 listopada 2011 r. w sprawie C-444/10, TSUE podkreślił m.in., że zbycie przedsiębiorstwa lub niezależnej jego części następuje wtedy, gdy zbyte składniki majątkowe pozwalają na prowadzenie niezależnej działalności gospodarczej. Nie obejmuje ono natomiast zwykłego zbycia aktywów, takiego jak sprzedaż zapasów produktów. Nabywca całości lub części majątku podatnika powinien mieć zamiar prowadzenia działalności przy udziale nabytego przedsiębiorstwa lub jego części, a nie działać tylko w celu niezwłocznego zlikwidowania danej działalności oraz sprzedaży ewentualnych zapasów.

Z przywołanych orzeczeń wynika, że przekazanie odpłatnie, nieodpłatnie lub jako wkładu do spółki całości lub części aktywów użyte w przepisie art. 19 dyrektywy 112, jest terminem autonomicznym prawa Unii Europejskiej, który należy interpretować jednolicie na całym jej obszarze. Niewątpliwie zatem, stwierdzenie, że nastąpiło przekazanie przedsiębiorstwa lub jego samodzielnej części wymaga, by całość przekazanych składników pozwalała na prowadzenie samodzielnej działalności gospodarczej. Kwestię, czy całość ta musi obejmować określone dobra, zarówno ruchome, jak i nieruchome, należy rozpatrywać z punktu widzenia charakteru prowadzonej działalności.

Podobne stanowisko wyrażają krajowe sądy administracyjne wskazując, że na wyodrębnienie organizacyjne, finansowe i funkcjonalne rozumiane jako przeznaczenie do realizacji określonych zadań gospodarczych, składają się zdolność majątku lub jego części do prowadzenia niezależnej działalności gospodarczej, o której mowa w orzecznictwie TSUE. Istotnym elementem decydującym o wyłączeniu transakcji z zakresu podatku od towarów i usług, jest bowiem traktowanie nabywcy jako następcy prawnego przekazującego majątek", z czego TSUE wywodzi konieczność, aby zbywany majątek lub jego część (przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług) składały się właśnie na całość zdolną do prowadzenia niezależnej działalności gospodarczej, (np. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt FSK 1316/15 i z dnia 31 maja 2017 r., sygn. akt I FSK 1681/15 oraz wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 13 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Wr 1293/16).

Odnosząc się do sprawy Sąd uznał, że zbyty na rzecz skarżącej majątek stanowił na tyle zorganizowany zespół składników majątkowych, że umożliwił jej, bez jakichkolwiek modyfikacji, świadczenie usług hotelowych i restauracyjnych. Potwierdzeniem tego stanowiska są zebrane w sprawie dowody, szeroko omówione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim należy mieć na względzie samą przyczynę sprzedaży obiektu hotelowego przez firmę "[...] Sp. z o.o. Z pisma pełnomocnika firmy "[...]" z [...] lutego 2018 r. wynika, że główną przyczyną sprzedaży nieruchomości była konieczność restrukturyzacji całej działalności. Spółka [...] na zakup nieruchomości zaciągnęła niekorzystny finansowo kredyt. W 2013 r. sytuacja finansowa firmy [...]" była na tyle poważna, że zarząd spółki w osobie T. L. rozpoczął starania o poszukiwanie inwestora, bądź zrefinansowanie kredytu. Celem zarządu było doinwestowanie nieruchomości poprzez spłatę całości bądź części kredytu zaciągniętego na jej zakup poprzez nowego inwestora bądź zaciągnięcie kredytu na korzystniejszych warunkach. Zarząd spółki "[...]" zdecydował się na sprzedaż nieruchomości "[...]" do nowej spółki, która z uwagi na brak obciążeń, miała realną szansę uzyskania nowego kredytu w innym banku na korzystniejszych warunkach. "[...]" Sp. z o.o. Sp.k. po dokonaniu zakupu nieruchomości skupiła się jedynie na pozyskaniu nowego inwestora lub uzyskaniu refinansowania kredytu. Spółka otrzymała decyzje odmowne w zakresie udzielenia jej kredytu. Nie udało się również pozyskać nowego inwestora. W tej sytuacji z uwagi na kończące się środki obrotowe, Zarząd komplementariusza spółki "[...]" podjął decyzję o wznowieniu działalności oraz rozpoczęciu starań o refinansowanie kredytu w [...]" poprzez jego przepisanie na "[...]" Sp. z o.o. Sp.k. tym samym spółka rozpoczęła działalność hotelowo - restauracyjną. W październiku 2016 r. udało się również ostatecznie przepisać kredyt na spółkę [...]". Przed nabyciem obiektu hotelowego "[...]" Sp. z o.o. Sp. k. prowadziła działalność w zakresie badania i analizy rynku, natomiast po nabyciu składników majątkowych "[...]" Sp. z o.o. rozpoczęła działalność z zakresu hotelarstwa.

Sąd nie podziela argumentów skargi, że nabytej nieruchomości nie można przypisać wyodrębnienia organizacyjnego, finansowego i funkcjonalnego.

Wskazane w art. 2 pkt 27e ustawy o VAT cechy zorganizowanej części przedsiębiorstwa takie, jak wyodrębnienie organizacyjne, finansowe i funkcjonalne (rozumiane jako przeznaczenie do realizacji określonych zadań gospodarczych) składają się na akcentowaną w orzecznictwie TSUE zdolność majątku lub jego części do prowadzenia niezależnej działalności gospodarczej. Istotnym bowiem elementem decydującym o wyłączeniu transakcji z zakresu podatku od towarów i usług, jest traktowanie nabywcy Jako następcy prawnego przekazującego majątek", z czego TSUE wywodzi konieczność, aby zbywany majątek lub jego część (przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług) składały się właśnie na całość zdolną do prowadzenia niezależnej działalności gospodarczej.

Okoliczność, że zorganizowaną część przedsiębiorstwa tworzy zespół składników majątkowych umożliwiających prowadzenie samodzielnej działalności gospodarczej należy rozumieć w ten sposób, że w układzie , w jakim całość (część) jest zbywana , może służyć do wykonywania konkretnych działań gospodarczych nie od chwili połączenia z innymi składnikami majątkowymi, czy też dopiero w połączeniu z przedsiębiorstwem nabywcy. Podkreślenia wymaga, że niezależność prowadzenia działalności gospodarczej powinna być więc rozumiana w ten sposób, że zespół składników majątkowych posiada zdolność do prowadzenia takiej działalności w sytuacji, gdy stanowi konglomerat, który sam w sobie, bez uzupełniania go o dodatkowe elementy (po nabyciu i włączeniu do przedsiębiorstwa nabywcy) zdolny jest do prowadzenia działalności. W takiej sytuacji można go uznać za zorganizowaną część przedsiębiorstwa.

Sąd podkreśla, że z ustaleń w sprawie wynika, że zbyty majątek spełniał wymóg wyodrębnienia organizacyjnego, funkcjonalnego i finansowego. Świadczy o tym m.in. to, że "[...]" prowadziła działalność hotelową i restauracyjną w konkretnym budynku (obiekt "[...]"). W tym celu przeniesione zostały składniki majątkowe konieczne do prowadzenia działalności hotelowej i restauracyjnej, w szczególności środki trwałe oraz inne niż środki trwałe składniki majątku (np. wyposażenie hotelu, restauracji), prawa i obowiązki wynikające z zawartych umów handlowych z kontrahentami, zobowiązania oraz pracownicy dedykowani do realizacji tego typu zadań. Obiekt hotelowy po przeniesieniu do [...]" Sp. z o. Sp. k. posiadał niezależne źródło przychodów z tytułu świadczenia usług hotelowych i restauracyjnych. Do obsługi tej działalności skarżąca zatrudniała firmy zewnętrzne. W rezultacie istniała możliwość przyporządkowania przychodów i kosztów oraz aktywów i zobowiązań "[...]". Kontynuowanie działalności hotelowej i restauracyjnej przez "[...]:" w "[...]" Sp. z o.o. nie wymagało przeprowadzenia restrukturyzacji organizacyjnej przejętych składników i ponoszenia dodatkowych nakładów finansowych w tym zakresie. O fakcie tym świadczy chociażby zatrudnienie przez "[...]" Sp. z o.o. Sp. k., na podstawie umów cywilno - prawnych pracowników dacie zawarcia umowy w formie aktu notarialnego ( czy też krótko po tej dacie) dokumentującego sprzedaż obiektu [...]. Po sprzedaży obiektu hotelowego T. L. sprzedał udziały "[...] Ponadto jak wynika z informacji otrzymanych z Urzędu Skarbowego [...] oraz Urząd Skarbowy [...] [...]" nie składała deklaracji VAT - 7 od II kwartału 2016 r., co może świadczyć o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej przez "[...]" Sp. z o.o. Przed dokonaniem transakcji skarżąca nie posiadała żadnych składników majątkowych, które umożliwiłyby jej faktyczne wykonywanie działalności w zakresie świadczenia usług hotelowych i restauracyjnych.

Podsumowując Sąd stwierdził, że organy prawidłowo w stanie faktycznym sprawy i uznały, że przedmiot spornej transakcji spełniał wszystkie określone w art. 2 pkt 27e ustawy o VAT warunki, aby uznać transakcję za zbycie zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Wynika to z faktu przejścia na nabywcę obiektu oraz działek oraz wyposażenia. Wskazują na to również: powiązania osobowe między sprzedawcą a nabywcą (prezesem zarządu spółki sprzedającej jak i prezesem zarządu komplementariusza spółki nabywającej był T. L.), sposób rozliczenia sprzedaży (przekazanie części zwrotu podatku na poczet zobowiązań powstałych w urzędzie skarbowym właściwym dla spółki sprzedającej). Okolicznością potwierdzającą stanowisko organów jest cesja zobowiązania w postaci kredytu bankowego oraz fakt, że po sprzedaży obiektu hotelowego T. L. sprzedał udziały firmy [...]". Ponadto jak wynika z informacji otrzymanych z Urzędu Skarbowego [...] oraz Urząd Skarbowy [...] Spółka "[...]" nie składała deklaracji VAT - 7 od II kwartału 2016 r. Świadczyć to może o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej przez "[...]" Sp. z o.o. Istotnym argumentem jest również zamiar "[...]" Sp. z o.o. Sp. k. prowadzenia działalności gospodarczej za pośrednictwem nabytego przedsiębiorstwa. Na podstawie opinii klientów korzystających z usług "[...]" organ pierwszej instancji ustalił, że po dokonanej sprzedaży nie było przerwy w zakresie prowadzenia działalności hotelowej. O kontynuowaniu działalności świadczą także deklaracje podatkowe [...] składane przez "[...]" w Urzędzie Skarbowym, w których wykazano, że od kwietnia 2016 r. (tj. od miesiąca nabycia obiektu hotelowego) skarżąca wykazywała sprzedaż towarów i usług zarówno ze stawką podstawową (23 %), jak również stawką obniżoną (8 %)

Sąd uznał, że prawidłowe jest stanowisko, że w niniejszej sprawie przedmiot transakcji spełniał wszystkie określone w art. 2 pkt 27e ustawy o VAT warunki, pozwalające uznać, że przedmiotem umowy sprzedaży była zorganizowana część przedsiębiorstwa, czyli transakcja niepodlegająca przepisom ustawy o VAT na podstawie art. 6 pkt 1.

Reasumując sąd stwierdza, że nieprawidłowo "[...] Sp. z o.o. Sp. k. odliczyła podatek naliczony wynikający z faktur VAT dokumentujących ten zakup. Transakcja nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 6 pkt 1 cyt. ustawy, a faktury VAT wystawione przez "[...] Sp. z o.o. to faktury prawidłowe pod względem formalnym, ale nieprawidłowe pod względem materialnym, bowiem transakcja zbycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części nie podlega opodatkowaniu VAT . Zatem, zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT, skarżącej nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z zakwestionowanych faktur.

W opinii sądu księgi podatkowe prowadzone dla potrzeb podatku od towarów i usług za miesiące czerwiec 2016 r., w związku z opisaną wyżej nieprawidłowością, w części dotyczącej zaewidencjonowania nabyć środków trwałych (faktur [...] z [...] kwietnia 2016 r., oraz [...] z [...] maja 2016 r. wystawionych przez "[...] Sp. z o.o.) są nierzetelne i nie odzwierciedlają stanu faktycznego. W związku z powyższym zasadnie w tej części, na podstawie art. 193 § 4 O.p., nie zostały uznane za dowód ww. ksiąg podatkowych.

Mając na uwadze powyższe sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.