Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 245/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Skarżony organ: Wojewoda

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski Sędziowie : WSA Halina Jakubiec sprawozdawca NSA Wiesław Kisiel Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2004 r sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewody z dnia 18 grudnia 2001 r, Nr : [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych skargę oddala


UZASADNIENIE

II SA/Kr 245/02

UZASADNIENIE

Wojewoda Kielecki decyzją z dnia 18 grudnia 2001 r ([...]) utrzymał w mocy orzeczenie Starosty z daty [...] .2001 r ([...]) w sprawie uznania J. G. z dniem [...].2001 r za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku.

W uzasadnieniu Wojewoda wskazał na przepis art.23 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, stanowiący iż prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnym za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym Powiatowym Urzędzie Pracy, z zastrzeżeniem art.27, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z wyjątkiem opłacania składek na niepełnosprawnych.

Z powołanego przez Wojewodę przepisu art.53 ust. 1 w/w ustawy wynika, że obowiązkowe składki na Fundusz Pracy ustalane od kwot stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe, bez stosowania ograniczeń, o których mowa w art.19 ust.1 ustawy z dnia 13 października 1998 r o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137 poz 887 ze zm.) wynoszących w przeliczeniu na okres miesiąca co najmniej najniższe wynagrodzenie, opłacają pracodawcy oraz inne jednostki organizacyjne za osoby pozostające w stosunku służbowym.

Stosownie do art. 56 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu składki na Fundusz Pracy opłaca się za okres trwania obowiązkowego ubezpieczenia emerytalnego i rentowego w trybie i na zasadach przewidzianych dla składek na ubezpieczenie społeczne.

Tymczasem przepis art. 6 ust. 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (w/w) przesądził o tym, iż obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowemu podlegają żołnierze zawodowi, którzy podjęli służbę po dniu 1.01.1999 r (tj. po wejściu w życie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w/w ujednolicającej system ubezpieczeń pracowniczych oraz między innymi wojskowych).

Natomiast J. G., jak wynika z ustalonego przez organy stanu faktycznego pełnił służbę początkowo jako żołnierz zasadniczej nadterminowej służby wojskowej w okresie od [...] .1992 r do [...].1995 r, a następnie jako żołnierz zawodowy od [...].1995 r do [...].2001 r.

Tym samym w ocenie organów obu instancji nie została spełniona przesłanka z art.23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu uzależniająca prawo do zasiłku od osiągania wynagrodzenia przez okres 365 dni w ciągu 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, od którego istnieje obowiązek odprowadzania składki na Fundusz Pracy.

W skardze na powyższą decyzję J. G. domagał się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania zarzucając, iż interpretacja przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu dokonana przez organ I instancji spowodował, iż pozostał bez środków do życia, a cytowane w uzasadnieniu decyzji pismo Ministra Pracy i Polityki Społecznej- Departament Polityki i Rynku Pracy- z dnia 14.12.2001 r- nie jest i nie może być źródłem obowiązującego prawa.

Odpowiedź organu na skargę poza wnioskiem o jej oddalenie zawiera argumentację przedstawioną w uzasadnieniu decyzji.

Rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

W myśl art. 145 §1 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), którego zastosowanie w niniejszej sprawie wynika z art. 97 § 1 ustawy z tej samej daty. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153 poz. 1271) sąd uwzględnia skargę i uchyla decyzję jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpatrywanym przypadku Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy prawa materialnego ani przepisów postępowania ani nie stwierdzono żadnej z przyczyn wznowienia postępowania.

Organy prawidłowo dokonały interpretacji przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, a w szczególności art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. uzależniającego, uzależniającego prawo do zasiłku dla bezrobotnych od osiągania wynagrodzenia, którego kwota nie może być niższa od najniższego wynagrodzenia i od którego istnieje obowiązek odprowadzania składki na Fundusz Pracy. Wyjątki od tej zasady określa przepis art. 23 ust. 2 powołanej ustawy, który taksatywnie wyszczególnia dodatkowe sytuacje, w których pomimo, iż nie zachodzą warunki określone w ust. 1 pkt 2 tego przepisu, to uprawniają do zasiłku dla bezrobotnych. Mianowicie w art. 23 ust. 2 pkt 1 do okresu 365 dni liczonych w okresie 18-miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania zalicza się również okresy zasadniczej służby wojskowej, nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, przeszkolenia wojskowego absolwentów szkół wyższych, okresowej służby wojskowej oraz zasadniczej służby w obronie cywilnej i służby zastępczej. Zawodowa służba wojskowa- obejmująca także kontraktową zawodową służbę wojskową, w przepisie tym nie została wymieniona, a ze względu na charakter tego przepisu będącego szczególnym w stosunku do ogólnie określonych w ust. 1 zasad, nie może być interpretowany rozszerzająco, a tym bardziej uzupełniany w drodze praktyki orzeczniczej poprzez dodanie do zakresu jego zastosowania i objęcie nim zawodowych żołnierzy.

Przemawia przeciwko temu fakt, iż dopiero ustawa z dnia 13 października 1998 r o systemie ubezpieczeń społecznych (DZ.U. Nr 137 poz. 887 z późn. zm.) w art. 6 ust.1 pkt 13 objęła systemem powszechnego ubezpieczenia społecznego także żołnierzy zawodowych równocześnie ustanawiając obowiązek tego ubezpieczenia - w ust. 3 cytowanego przepisu tylko w stosunku do osób, które podjęły służbę po dniu wejścia w życie ustawy, co odpowiada zgodnie z art. 127 ustawy - dacie 1 stycznia 1999 r. Skarżący zawodową służbę wojskową podjął w dniu [...].1995 r, dlatego nie spełnia dyspozycji tego przepisu, a tym samym stosownie do przepisu art. 53 ust. 1 pkt 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wynagrodzenie, które pobierał nie było obciążone obowiązkiem odprowadzania składki na Fundusz Pracy.

Wprawdzie słusznie skarżący zarzuca, iż cytowane w uzasadnieniu decyzji pismo Ministra Pracy i Polityki Społecznej nie może stanowić o treści wiążącej prawo, a instrukcje dla pracowników podległych temu Ministrowi nie są źródłem prawa, jednakże analiza przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r o systemie ubezpieczeń społecznych prowadzi do wniosku, iż organy wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły prawa.

Z tego względu skarga została oddalona na mocy art. 151 ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (op. cit.).