Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1428/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 14g par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, Sędziowie WSA Krzysztof Kandut (spr.), Anna Tyszkiewicz-Ziętek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 marca 2020 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w T. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w podatku dochodowym od osób prawnych 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. nr [...], wydanym m.in. na podstawie art. 14h w zw. art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm. - dalej zwana: O.p.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia: A spółka z o.o. w T. (dalej zwana: wnioskodawca, spółka lub skarżąca) na własne postanowienie z [...] r. nr [...] o pozostawieniu bez rozpatrzenia, na podstawie art. 14g § 1 oraz art. 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 14h O.p., wniosku spółki z 12 marca 2019 r., uzupełnionego 7 i 20 maja 2019 r., o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie ustalenia, czy spółka dokonując płatności z tytułu faktury jest obowiązana pobrać zryczałtowany podatek dochodowy na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - utrzymał w mocy postanowienie wydane w pierwszej instancji.

Rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wnioskiem z 12 maja 2019 r. spółka wystąpiła do organu podatkowego o interpretację przepisów prawa podatkowego, tj. art. 26 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1036 ze zm. – dalej zwana: u.p.d.p.). W opisie zaistniałego stanu faktycznego podała, że spółka jest podatnikiem p.d.o.p podlegającym w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. W celu realizacji interesów spółki jej pracownicy lub członkowie zarządu odbywają zagraniczne podróże służbowe, zarówno do krajów członkowskich Unii Europejskiej, jak krajów trzecich, podczas których korzystają z wynajmowanych przez spółkę samochodów. Spółka otrzymuje z tego tytułu faktury dokumentujące usługi najmu samochodów, z których korzystają w/w osoby podczas podróży służbowych. Na fakturze jako usługodawca wskazany jest zagraniczny podmiot, tj. podmiot mający siedzibę w państwie w którym akurat usługi są świadczone. Niemniej na fakturze jako odbiorca płatności wskazany jest inny podmiot, tj. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Polsce, podlegająca nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium RP (dalej zwana: spółka B). W konsekwencji płatność z tytułu faktury dokonywana jest na rachunek bankowy tejże spółki B. W ciągu roku podatkowego skarżącej, wypłaty dokonywane na rzecz spółki B (odbiorcy płatności) z tytułu usług nie przekraczają łącznie 2.000.000 zł.

W takim stanie faktycznym spółka zadała pytanie:

Czy spółka dokonująca płatności z tytułu faktury jest obowiązana pobrać zryczałtowany podatek dochodowy w myśl art. 26 ust. 1u.p.d.p. ?

Przedstawiając własne stanowisko skarżąca wskazała, że dokonując płatności z tytułu faktury nie ma obowiązku pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego w myśl art. 26 ust. 1 u.p.d.p.

Powołując treść przepisów art. 3 ust. 2 i ust. 3, art. 21 ust. 1 i art. 26 ust. 1 u.p.d.p. skarżąca argumentowała, że osoby prawne które dokonują wypłat należności do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwoty 2.000.000 zł na rzecz tego samego podatnika, są obowiązane jako płatnicy pobierać w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych wart. 22 ust. 1a-1e, w wysokości 20 % tych przychodów m.in. za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu. Jednakże w przedstawionym stanie faktycznym skarżąca nie będzie obowiązana pobrać zryczałtowanego podatku dochodowego od dokonywanych płatności. Przewidziany w art. 26 ust. 1 u.p.d.p. obowiązek pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego dotyczy wprawdzie m.in. należności z tytułu wynajmu samochodów, jednakże wypłaty te muszą stanowić przychód podatnika o którym mowa w art. 3 ust. 2 u.p.d.p., tj. podatnika niemającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu. Tymczasem w opisanym stanie faktycznym płatność z tytułu faktury jest dokonywana na rachunek spółki B mającej siedzibę na terytorium RP (będącej polskim rezydentem). Zatem wskazana wypłata powoduje powstanie przychodu w rozumieniu u.p.d.p. po stronie spółki B, który to podmiot nie zalicza się do tych, o których mowa w art. 3 ust. 2 u.p.d.p. W konsekwencji nie zachodzą warunki zastosowania wynikającego z art. 26 ust. 1 u.p.d.p. obowiązku pobrania przez skarżącą zryczałtowanego podatku dochodowego od realizowanej na rachunek spółki B płatności.

Wezwaniem z [...] r. organ, powołując m.in. art. 14h w zw. z art. 169 § 1 O.p., wystąpił do spółki o uzupełnienie braków formalnych wniosku. Spółka 6 maja 2019 r. przesłała organowi odpowiedź, czyniąc zadość wezwaniu.

Kolejnym wezwaniem z [...] r. organ, powołując m.in. art. 14h w zw. z art. 169 § 1 O.p., ponownie wystąpił do spółki o uzupełnienie braków formalnych wniosku, innych niż w poprzednim wezwaniu, a mianowicie o odpowiedź na pytania:

1. Kto jest rzeczywistym właścicielem należności, o których mowa we wniosku ?

2. Z jakich powodów na wystawionej fakturze jako odbiorca płatności wskazana jest spółka B ?

Wyznaczając siedmiodniowy termin do udzielenia odpowiedzi organ pouczył stronę, że nieuzupełnienie wniosku w wyznaczonym terminie spowoduje, że wniosek, stosownie do art. 14g § 1 O.p., zostanie pozostawiony bez rozpatrzenia.

W reakcji na w/w wezwanie spółka pismem z 17 maja 2019 r., w odniesieniu do pytania 1 podała, że dokonuje wypłaty na rachunek bankowy spółki B, tj. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Polsce podlegającej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium RP. W konsekwencji, pomimo że wystawcą faktury jest zagraniczny podmiot świadczący na rzecz skarżącej usługi wynajmu samochodów, to z perspektywy spółki odbiorcą należności jest spółka B. Skarżąca dodała, że ustalenie podmiotu, który w opisanym stanie faktycznym jest rzeczywistym właścicielem należności, jest irrelewantne z punktu widzenia pytania zadanego we wniosku. Z opisu stanu faktycznego wynika bowiem, że należności wypłacane przez spółkę z tytułu usług nie przekroczą w ciągu roku podatkowym obowiązującego u spółki łącznie kwoty 2 mln zł. Ponadto zarówno usługodawca (tj. wystawca faktury), jak i spółka B, nie są podmiotami powiązanymi z wnioskodawcą. Oznacza to brak możliwości skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 3 u.p.d.p., tj. zwolnienia którego zastosowanie jest związane z pojęciem rzeczywistego właściciela należności. Spółka we wniosku nie ubiega się z resztą o potwierdzenie uprawnienia do stosowania zwolnienia lub obniżonej stawki podatku wynikającego z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

W odniesieniu do pytania 2 spółka podała, że nie jest jej znany powód dla którego na wystawionej fakturze jako odbiorca płatności jest wskazana spółka B, czyli inny podmiot aniżeli wystawca faktury. Skarżąca zakłada, że wskazanie na fakturze wystawionej przez podmiot świadczący usługi spółki B jako odbiorcy płatności, może wynikać z ewentualnej polityki transakcyjnej obowiązującej w grupie podmiotów, do których mogą należeć spółka B oraz usługodawca. Mianowicie wnioskodawca nie wyklucza, że oba te podmioty należą do jednej grupy kapitałowej, w której funkcjonują określone sposoby rozliczeń międzygrupowych. Spółka zaznaczyła przy tym, że nie posiada informacji w przedmiocie istnienia lub treści ewentualnych porozumień bądź ustaleń we wskazanym zakresie.

Postanowieniem z [...] r. organ interpretacyjny, na podstawie art. 14g § 1 oraz art. 169 § 1 i § 4 O.p., opisany na wstępie wniosek spółki z 12 marca 2019 r., uzupełniony pismami z 7 i 20 maja 2019 r., o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku dochodowego od osób prawnych, pozostawił bez rozpatrzenia. Uzasadniając swoje stanowisko organ interpretacyjny powołał treść przepisów art. 14b § 1 i § 3 O.p. wskazując, że wniosek spółki nie spełniał wymogów formalnych. Pomimo wezwania z [...] r. do uzupełnienia wniosku, spółka nie uczyniła zadość wezwaniu, tj. nie uzupełniła opisu stanu faktycznego o niezbędne elementy wskazane w wezwaniu. Nie wskazała rzeczywistego właściciela należności, o których mowa we wniosku oraz powodów dla których na wystawionej fakturze jako odbiorca płatności wskazana została spółka B. Oznacza to, że wnioskodawca nie dokonał uzupełnienia opisu stanu faktycznego, poprzez jednoznaczną odpowiedź na zadane pytania. W efekcie wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie spełniał wymogów określonych w art. 14b § 3 lub 3a O.p., co uzasadniało pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia.

W zażaleniu na powyższe postanowienie spółka zarzuciła naruszenie:

1. art. 14g § 1 i art. 14h w zw. z art. 169 § 1 i § 4 oraz w zw. z art. 14b § 3 O.p. poprzez pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku spółki, podczas gdy przedstawiony opis stanu faktycznego umożliwia wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie objętym pytaniem sformułowanym we wniosku.

2. art. 121 § 1 w zw. z art. 217 § 2 w zw. z art. 14h O.p. poprzez brak sformułowania w postanowieniu odpowiedniego uzasadnienia prawnego.

W uzasadnieniu strona przedstawiła obszerną argumentację mającą popierać stawiane zarzuty.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia organ podatkowy, działając jako organ II instancji, utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie wydane w I instancji. W uzasadnieniu powtórzył argumenty zaprezentowane w rozstrzygnięciu pierwszoinstancyjnym akcentując, że wnioskodawca, pomimo wezwania, nie usunął braków formalnych wniosku, gdyż w zakresie wskazanym w wezwaniu nie wskazał rzeczywistego właściciela należności, o których mowa we wniosku oraz powodów dla których na wystawionej fakturze jako odbiorca płatności wskazana została spółka B. Oznacza to, że wniosek zawiera nadal braki formalne, które uniemożliwiają jego merytoryczne rozpatrzenie, co uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie objętym pytaniem.

Organ II instancji podkreślił, że wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny, to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości, udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Stan ten musi więc być opisany w sposób konkretny i jednoznaczny. Tymczasem w tej sprawie skarżąca nie uzupełniła braków formalnych wniosku, które zostały wskazane w wezwaniu z [...] r., co uniemożliwiało udzielenie wiążącej interpretacji. Wobec tego pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia było zasadne.

Na powyższe postanowienie strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jego uchylenie, a także uchylenie poprzedzającego je postanowienia. Zarzuciła naruszenie przepisów:

1. art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 w zw. z art. 14g § 1 i art. 14h w zw. z art. 169 §1 i 4 oraz w zw. z art. 14b § 3 O.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji i w konsekwencji pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku spółki o wydanie interpretacji dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, podczas gdy przedstawiony przez spółkę opis stanu faktycznego umożliwia wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie objętym pytaniem sformułowanym we wniosku.

2. art. 121 § 1 w zw. z art. 217 § 2 w zw. z art. 14h O.p. poprzez brak sformułowania w postanowieniu odpowiedniego uzasadnienia prawnego, gdyż organ nie sprecyzował znaczenia informacji przedstawionych w wezwaniu jako istotnych i niezbędnych dla wydania interpretacji indywidualnej, a ponadto nie uzasadnił dlaczego odpowiedź spółki na wezwanie potraktował jako brak odpowiedzi, a w konsekwencji jako nieuzupełnienie braków formalnych wniosku.

W uzasadnieniu skarżąca przedstawiła argumentację popierającą stawiane zarzuty, akcentując, że brak było podstaw do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Zagadnienie prawne wynikające z pytania dotyczyło tego, czy opisany przez spółkę stan faktyczny wypełnia hipotezę normy z art. 26 ust. 1 u.p.d.p. w zakresie obowiązku pobrania przez spółkę zryczałtowanego podatku dochodowego od należności wypłacanych z tytułu usług, w sytuacji gdy należności te są wypłacane zgodnie ze wskazaniem na fakturze wystawianej przez usługodawcę, na rachunek bankowy podmiotu mającego siedzibę w Polsce (tj. na rachunek bankowy spółki B). Jak wskazano w uzasadnieniu stanowiska spółki, podstawową okolicznością determinującą brak istnienia obowiązku pobrania przez spółkę zryczałtowanego podatku dochodowego w przedmiotowym stanie faktycznym jest fakt, iż spółka B nie jest podmiotem, o którym mowa w art. 3 ust. 2 u.p.d.p. Zdaniem skarżącej, żądanie uzupełnienia stanu faktycznego o wskazanie rzeczywistego właściciela należności wypłacanych przez spółkę z tytułu usług oraz podania powodów dla których na wystawionej fakturze jako odbiorca płatności wskazana jest spółka B, nie było niezbędne do wydania interpretacji podatkowej, ponieważ dotyczyło kwestii irrelewantnych z punktu widzenia interpretacji art. 26 ust. 1 u.p.d.p., tj. obowiązku pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego.

Spółka dodała, że interpretacja dotyczy stanu faktycznego zakreślonego we wniosku. Wywołuje ona skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność i nie chroni podmiotu, który ją uzyskał.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Ocena zaskarżonego postanowienia pod kątem jego zgodności z prawem wymaga w pierwszej kolejności przypomnienia przepisów mających w tej sprawie zastosowanie, a dotyczących wydawania przez organ podatkowy indywidualnych interpretacji prawa.

Zgodnie z art. 14b § 1 O.p., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W myśl art. 14b § 2 O.p., wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych.

Stosownie do art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Podkreślić należy, że granice szczególnego postępowania podatkowego, którego celem jest uzyskanie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, określa wnioskodawca występując z konkretnym pytaniem prawnym, wyłącznie w odniesieniu do stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez niego. Pytanie to powinno być zatem sformułowane w taki sposób, aby dotyczyło stosowania konkretnych przepisów prawa podatkowego w odniesieniu do przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).

Jak stanowi art. 14k § 1 O.p., zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej.

Z powyższych regulacji wynika, że postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym. Zwłaszcza nie jest postępowaniem dowodowym, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających. Organ wydający interpretację indywidualną nie może więc zbadać w sensie merytorycznym "sprawy podatkowej" wynikającej z przytoczonego we wniosku zdarzenia, lecz jedynie pozytywnie lub negatywnie ocenić, z przytoczeniem przepisów prawa podatkowego, czy stanowisko pytającego zawarte we wniosku odnoszące się do regulacji przepisów prawa podatkowego, jest słuszne i znajduje oparcie w okolicznościach przedstawionego zdarzenia. Co istotne, organ wydając interpretację indywidualną nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach zainteresowanych. Jego rola sprowadza się do przedstawienia poglądu dotyczącego rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej we wniosku sprawy indywidualnej. Organ nie dokonuje przy tym działań władczych zmierzających do wskazania arbitralnych rozwiązań, a jego rola sprowadza się do prezentacji rozumienia normy prawnej - przepisu prawa podatkowego. Interpretacja indywidualna prawa podatkowego zawiera więc ocenę możliwości zastosowania konkretnego przepisu w relacji do indywidualnych okoliczności przedstawionego we wniosku stanu faktycznego. Wydanie interpretacji jest załatwieniem zapytania podatkowego określonego wnioskodawcy, który może się do niej zastosować i oczekiwać z tego tytułu ochrony prawnej, stosownie do art. 14k-14n O.p., w razie zaistnienia warunków, o których mowa w tych przepisach.

W realiach przedmiotowej sprawy istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy słusznie organ uznał, że wniosek skarżącej nie zawierał wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz czy uzasadnione było stwierdzenie organu, że strona pomimo wezwania, nie uzupełniła wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji w sposób wskazany przez organ, wskutek czego wniosek strony skarżącej pozostawiono bez rozpatrzenia.

W kwestii przedstawienia stanu faktycznego wyjaśnić trzeba, że interpretacja indywidualna wydawana jest w ramach takiego zaistniałego stanu faktycznego, jaki zostanie przedstawiony we wniosku. Jak to już wyżej Sąd wskazał, na wnioskodawcy ciąży obowiązek "wyczerpującego" opisania tego stanu. Przesłanka ta będzie spełniona wówczas, gdy zostaną podane wszystkie niezbędne okoliczności faktyczne, które mają znaczenie dla dokonania właściwej kwalifikacji prawnej, tj. najpierw wyrażenia oceny prawnej przez samego wnioskodawcę, a następnie dokonania oceny tego stanowiska przez organ wydający interpretację. Wnioski prawne muszą przy tym korespondować z przedstawionym stanem faktycznym. Specyfiką postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej jest bowiem to, że organ wydający interpretację "porusza się" tylko w ramach stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowiska). Organ wydający interpretację ogranicza się więc do analizy okoliczności podanych we wniosku (art. 14c § 1 O.p.).

Przez wyczerpujące przedstawienie zaistniałego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), o którym mowa w art. 14b § 3 O.p., należy rozumieć taki opis, który odnosi się do wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia norm materialnego prawa podatkowego mogących znajdować zastosowanie w realiach przedstawionej sytuacji. Ocena, czy w realiach konkretnej sprawy wnioskodawca wywiązał się z obowiązku wyczerpującego przedstawienia opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), musi więc być dokonywana w ścisłym powiązaniu z przepisami prawa materialnego, o których dokonanie interpretacji zwraca się wnioskodawca. Zatem obowiązkiem występującego z wnioskiem o udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego jest przedstawienie takiego opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), który pozwala na ustalenie wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia norm materialnego prawa podatkowego stanowiących przedmiot interpretacji, umożliwiając ich zastosowanie do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).

Mając z kolei na uwadze, że w postępowaniu interpretacyjnym znajduje zastosowanie zasada legalizmu, organ interpretacyjny w oparciu o regulacje stosowanego odpowiednio na mocy art. 14h O.p., przepisu art. 169 § 1 O.p., uprawniony jest do żądania uzupełnienia opisu przedstawionego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) o okoliczności istotne z punktu widzenia wchodzących potencjalnie w rachubę norm materialnego prawa podatkowego. Wezwanie do uzupełnienia opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) nie może jednak stanowić substytutu postępowania dowodowego realizującego zasadę prawdy materialnej. Jeśli tylko opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) pozwala na ocenę prawidłowości stanowiska pytającego, w kontekście normy prawa, która będzie stanowiła podstawę owej oceny, organ podatkowy nie powinien wzywać strony do uzupełniania braków wniosku. Wzywając jednak wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji organ powinien wykazać związek pomiędzy stawianymi w wezwaniu pytaniami, a określonymi przepisami prawa materialnego. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia sądowi administracyjnemu kontrolę legalności wezwania w toku postępowania wywołanego skargą na postanowienie organu pozostawiające wniosek o wydanie interpretacji bez rozpoznania. Organ winien więc wykazać, że danego elementu stanu faktycznego (informacji) wniosek ani odpowiedź na wezwanie organu nie zawiera, a także - poprzez stosowne merytoryczne uzasadnienie (ze wskazaniem konkretnych uregulowań prawnych z zakresu prawa podatkowego) –, że bez tego elementu stanu faktycznego (informacji) udzielenie prawidłowej, zgodnej z prawem interpretacji jest niemożliwe. Nie wystarczy jedynie stwierdzenie, że określony element stanu faktycznego (informacja) jest niezbędny do udzielenia interpretacji indywidualnej w zakresie zagadnienia wskazanego we wniosku.

Koniecznym elementem wniosku o udzielenie interpretacji podatkowej jest także własna ocena prawna wnioskodawcy, co do przedstawionego stanu faktycznego. Ustawodawca nie wprowadza przy tym szczególnych wymogów, jakie ocena taka ma spełniać. Wystarczy, że strona przedstawi logiczną i wewnętrznie spójną interpretację przepisów prawnych, które są przedmiotem jej zainteresowania. Przedstawiona ocena prawna musi jednak dawać organowi możliwość udzielania jednoznacznej odpowiedzi, czy stanowisko pytającego jest uzasadnione, czy też nie. W przeciwieństwie do podania wyczerpującego stanu faktycznego, ocena prawna opiera się na poglądach pytającego. Pogląd taki podlega następnie ocenie przez organ interpretacyjny.

Jak wynika z zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia wydanego w I instancji, organ uznał, że stan faktyczny przedstawiony we wniosku jest niepełny, a strona skarżąca nie udzieliła jednoznacznych odpowiedzi na zadanie pytania zmierzające do uszczegółowienia tego stanu faktycznego.

Przypomnieć trzeba, że norma prawna, która w tej sprawie stanowić miała przedmiot oceny stanowiska podatnika, to art. 26 ust. 1 u.p.d.p. Przepis ten stanowi, że osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwoty 2.000.000 zł na rzecz tego samego podatnika, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b i 2d, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. (...).

Stosownie do art. 21 ust. 1 u.p.d.p., podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów:

1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),

2) z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą, organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących działalność w zakres imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

2a) z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze

- ustala się w wysokości 20% przychodów (...).

Organ zadając pytania zawarte w piśmie z 13 maja 2019 r. zamierzał uzyskać informacje:

1. Kto jest rzeczywistym właścicielem należności, o których mowa we wniosku ?

2. Z jakich powodów na wystawionej fakturze jako odbiorca płatności wskazana jest spółka B ?

Strona skarżąca udzieliła odpowiedzi, według której odbiorcą należności jest spółka B. Nie zna natomiast powodów, dla których na wystawionej fakturze jako odbiorca płatności wskazana jest spółka B.

Organ otrzymał więc odpowiedzi na zadane pytania, choć w istocie taki stan rzeczy jak w piśmie uzupełniającym, spółka podała już we wniosku.

Zdaniem Sądu strona przedstawiła niezbędny stan faktyczny i własną ocenę co tego, że - w jej przekonaniu – nie miała obowiązku pobrania podatku zryczałtowanego na podstawie art. 26 ust. 1 u.p.d.p. Organ nie wykazał natomiast, że treść wniosku oraz żądane w wezwaniu, a nieuzupełnione przez stronę, informacje nie pozwalają na udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego – art. 26 ust. 1 w/w ustawy. Podkreślić trzeba, że związek pomiędzy normą prawa podatkowego, która ma być "zastosowana" wyznacza zakres niezbędnych ("wyczerpujących") danych jakie we wniosku o udzielenie interpretacji obowiązany jest zawrzeć zainteresowany. Organ winien wykazać, brak jakich informacji uniemożliwia wydanie interpretacji. Co więcej, organ winien wykazać, że danego elementu stanu faktycznego (informacji) nie zawiera wniosek, a także odpowiedź na wezwanie organu, a dalej wykazać - poprzez stosowne merytoryczne uzasadnienie (ze wskazaniem konkretnych uregulowań prawnych z zakresu prawa podatkowego), że bez tego elementu stanu faktycznego (informacji) udzielenie prawidłowej i zgodnej z prawem interpretacji jest niemożliwe. Takich konkretnych i zarazem koniecznych wskazań zaskarżone postanowienie jednak nie zawiera.

Takie naruszenia organu przełożyły się końcowo na nieuzasadnione zastosowanie art. 14g § 1 O.p., zgodnie z którym wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia.

W konsekwencji zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 145 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej zwana: p.p.s.a.).

W toku ponownego postępowania obowiązkiem organu interpretacyjnego będzie dokonanie powtórnej analizy, czy przedstawiony przez stronę skarżącą opis stanu faktycznego pozwala na wydanie interpretacji indywidualnej, biorąc pod uwagę poglądy zaprezentowane w niniejszym uzasadnieniu. Gdyby organ uznał przedstawiony opis za niewyczerpujący, jego obowiązkiem będzie powtórne wezwanie strony skarżącej do jego uzupełnienia, z wykazaniem związku stawianych pytań z przepisami prawa podatkowego mogącymi wchodzić w rachubę w przedstawionym opisie stanu faktycznego. W razie negatywnej oceny wniosku w tym aspekcie (pomimo wezwania do jego uzupełnienia), argumenty w tym zakresie powinno zawierać wydane rozstrzygnięcie.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty postępowania sądowego w kwocie 597 zł składa się wpis od skargi w kwocie 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz koszty zastępstwa procesowego doradcy podatkowego w kwocie 480 zł. O wysokości kosztów zastępstwa procesowego orzeczono na podstawie z § 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1687).