Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1374/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2019-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Oświata
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 196 ust. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 2183
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie przyjęcia na stacjonarne studia doktoranckie oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 1374/18

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] lipca 2018r. nr [...] Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna Uniwersytetu orzekła, na podstawie art. 196 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 2183 ze zm.), uchwały Nr [...] Senatu z dnia [...] kwietnia 2018 r. w sprawie warunków i trybu rekrutacji kandydatów na I rok studiów doktoranckich w roku akademickim 2018/2019 (Biuletyn Prawny z 2018 r. poz. [...] ze zm.), zarządzenia Rektora Nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. w sprawie harmonogramu postępowania rekrutacyjnego na I rok Studiów doktoranckich w Uniwersytecie w roku akademickim 2018/2019 (Biuletyn Prawny z 2018 r. poz. [...]), zarządzenia Rektora Nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. w sprawie limitów przyjęć na studia doktoranckie w roku akademickim 2018/2019 (Biuletyn Prawny z 2018 r. poz. [...]) oraz w wyniku przeprowadzonego postępowania kwalifikacyjnego o nieprzyjęciu S. K. na I rok studiów w roku akademickim 2018/2019 na kierunek Studia doktoranckie z zakresu nauk prawnych - studia stacjonarne z powodu niespełnienia kryteriów rekrutacyjnych.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji w załączniku do uchwały Nr [...] Senatu z dnia [...] kwietnia 2018 r. w sprawie warunków i trybu rekrutacji kandydatów na I rok studiów doktoranckich w roku akademickim 2018/2019 Wydział określił, że na studia mogą zostać przyjęci kandydaci, którzy w postępowaniu kwalifikacyjnym uzyskają minimum 55.920 pkt. S. K. uzyskał [...] pkt., co oznacza, że nie spełnił wymaganych kryteriów kwalifikacyjnych.

W odwołaniu od powyższej decyzji S. K. zarzucił jej naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez posługiwanie się kryterium, w którym brak jest maksymalnego progu punktowego w odniesieniu do udokumentowanych osiągnięć naukowych oraz maksymalnego progu punktowego całego postępowania kwalifikacyjnego oraz brak w składzie Komisji Rekrutacyjnej przedstawiciela specjalizującego się w zakresie nauk prawnych - prawa administracyjnego, nauk o administracji, przez co nie dokonano obiektywnej oceny kandydata podczas rozmowy kwalifikacyjnej.

W uzasadnieniu odwołania, odwołujący się wskazał na ogólne warunki postępowania kwalifikacyjnego na poszczególne studia doktoranckie. Zwrócił uwagę, że jak wynika ze szczegółowych warunków postępowania kwalifikacyjnego na studia doktoranckie w roku akademickim 2018/2019 tylko na Wydziale Prawa i Administracji oraz Wydziale Nauk Politycznych i Studiów Międzynarodowych nie ustalono maksymalnego progu punktów, które kandydat na studia doktoranckie może uzyskać. Również w przypadku elementu składowego "udokumentowane osiągnięcia naukowe" w rekrutacji na studia doktoranckie z zakresu prawa przewidziano, iż maksymalna liczba punktów za poszczególne osiągnięcia to "suma punktów za poszczególne osiągnięcia". Brak jest określonego pułapu punktowego, który wyznaczałby, ile maksymalnie może uzyskać kandydat na studia doktoranckie z zakresu prawa za udokumentowane osiągnięcia naukowe. Sytuacja taka prowadzi, w ocenie odwołującego się, do niesprawiedliwej oceny kandydatów. Skarżący wskazał, że niedopuszczalne jest przyjęcie różnych kryteriów kwalifikacyjnych w zależności od wydziału lub kierunku studiów. Skarżący wskazał również, że skoro w procedurze rekrutacyjnej brak jest górnego limitu punktowego w odniesieniu do udokumentowanych osiągnięć naukowych, to również w odniesieniu do pozostałych składowych ogólnej oceny kandydata, możliwe było nielimitowanie górnego pułapu punktowego.

Skarżący zwrócił uwagę, że w przypadku dodatkowych osiągnięć naukowych kandydata otrzymał maksymalną ilość punktów z tytułu ukończenia dodatkowego kierunku studiów (5 punktów). Wskazał również, że gdyby ocena dodatkowych kwalifikacji nie byłaby limitowana górną granicą punktów, uzyskałby on 11 punktów. Odwołujący się zwrócił uwagę, że jest kilkukrotnym stypendystą Rektora za wybitne osiągnięcia w nauce, w wytycznych nie określono jednak punktacji, co do stypendium Rektora dla najlepszych studentów i przyjmując hipotetycznie najmniejszą wartość, tj. 1 punkt. Według odwołującego się do sumy jego punktów należałoby doliczyć 5 punktów z tego tytułu. Skarżący podniósł, że nie był wzięty także pod uwagę fakt studiowania przez niego na kierunku prawo w ramach Indywidualnego Toku Studiów oraz ukończenia tych studiów w ciągu lat (2014-2017).

Odwołujący się zarzucił składowi komisji brak przedstawiciela specjalizującego się w zakresie prawa administracyjnego, nauk o administracji, pomimo, że trzy kandydujące osoby aplikowały o przyjęcie na studia doktoranckie, posiadające oświadczenie o objęciu opieką naukową przez pracownika z Zakładu Prawa Administracyjnego. Zdaniem odwołującego się wynik rozmowy kwalifikacyjnej również mógłby być inny, gdyby Komisja Rekrutacyjna obradowała w pełnym składzie. Skarżący podniósł także, że udział w konkursie osoby zatrudnionej na Wydziale Prawa i Administracji jako asystent jest sprzeczne z zasadami zdrowej konkurencji oraz równości szans.

Decyzją z dnia [...] września 2018r. nr [...] Rektor Uniwersytetu na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, ze zm.), art. 196 ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2183 ze zm.) i Uchwały Nr [...] Senatu [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. w sprawie warunków i trybu rekrutacji kandydatów na pierwszy rok studiów doktoranckich w roku akademickim 2018/2019, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy wskazał, że odwołujący się w toku postępowania kwalifikacyjnego uzyskał [...] pkt., w tym [...] pkt. za rozmowę kwalifikacyjną, [...] za dodatkowe kwalifikacje, [...] za udokumentowane osiągnięcia naukowe i [...] za ostateczny wynik studiów. Z uzyskanym wynikiem zajął 11 pozycję na liście rankingowej i nie zmieścił się w ustalonym Zarządzeniem Nr [...] Rektora z dnia [...] maja 2018 r. limicie przyjęć wynoszącym 10 miejsc.

W ocenie organu drugiej instancji komisja kwalifikacyjna nie naruszyła ustalonych ww. uchwałą Senatu warunków rekrutacji. Ponadto warunki te zostały wcześniej podane do wiadomości zainteresowanych poprzez zamieszczenie na stronie internetowej. Rektor wskazał, że brak ustalonego progu punktowego w odniesieniu do niektórych elementów postępowania kwalifikacyjnego nie rzutuje na sytuację beneficjentów programu "Diamentowy Grant" oraz najlepszych absolwentów, gdyż mimo nieustalenia maksymalnej liczby punktów osoby te uzyskałyby pierwsze miejsca na liście rankingowej. Nieuzasadniony jest zatem, zdaniem organu odwoławczego, zarzut naruszenia art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Rektor podniósł, że w przypadku pozostałych elementów maksymalna liczba punktów jest ustalona, w związku z czym wyliczenia własne kandydata, iż mógłby uzyskać większą liczbę punktów nie mają zastosowania. Zarzut o nieprzyznaniu punktów za wielokrotne uzyskanie stypendium Rektora za wybitne osiągnięcia w nauce jest nieuzasadniony, gdyż stypendium Rektora nie podlega punktacji.

Organ wskazał również, że skład Komisji Rekrutacyjnej znany był wcześniej, nieobecność natomiast jednego z członków została usprawiedliwiona i uzyskano kworum.

Argument o przystąpieniu do rekrutacji osoby zatrudnionej na Wydziale na stanowisku asystenta jest w ocenie Rektora również bezzasadny, gdyż postępowanie rekrutacyjne na studia III stopnia jest otwarte i może do niego przystąpić każda osoba, spełniająca warunki określone w ww. Uchwale Senatu

W skardze wniesionej na powyższą decyzję S. K.podniósł, że uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji jest sprzeczne z warunkami rekrutacji wymienionymi w Uchwale Nr [...] Senatu, bowiem w żadnych z aktów zakładowych nie określono minimalnego kryterium punktowego.

Skarżący wskazał również, że uchwała modyfikująca Uchwałę Nr [...] Senatu, Uchwała nr [...] Senatu [...] z [...] maja 2018r. wydana została z niemal 1,5-miesięcznym przekroczeniem terminu, o którym mowa w art. 196 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym.

Skarżący wskazał również na okoliczność, że istnienie w warunkach rekrutacji kryterium otwartego stoi w sprzeczności z § 9 ust. 2 Uchwały Nr [...] Senatu, bowiem nie przypisano temu elementowi maksymalnej liczby punktów, możliwych do uzyskania w tym kryterium. Skarżący podkreślił, że rekrutacja na pozostałe studia odbywała się z zastosowaniem kryterium zamkniętej punktacji, nie jest natomiast dopuszczalne różnicowanie kryteriów naboru na studia doktoranckie na różnych wydziałach tej samej uczelni.

Skarżący podniósł, że wbrew twierdzeniom organu drugiej instancji, skład komisji nie był znany zawczasu uczestnikom postępowania rekrutacyjnego oraz nie został opublikowany na stronie Wydziału Prawa i Administracji, co uniemożliwiało zgłoszenie zastrzeżeń. W ocenie skarżącego fakt, że komisja nie działała w pełnym składzie, miał istotny wpływ na wynik postępowania rekrutacyjnego. Za niedopuszczalne uznał skarżący podpisanie decyzji przez członka komisji, który nie brał udziału we wszystkich czynnościach postępowania rekrutacyjnego, a w szczególności nie uczestniczył w rozmowach kwalifikacyjnych z kandydatami na studia doktoranckie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, nie zgadzając się z argumentacją zawartą w skardze i podtrzymując stanowisko wyrażone w treści zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Z mocy art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd administracyjny dokonuje kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z uwagi na wskazane powyżej kryterium, sąd administracyjny nie jest jednakże władny, by oceniać inne okoliczności nie związane bezpośrednio z treścią kontrolowanej decyzji administracyjnej.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji zgodnie ze wskazanymi normami, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna.

Skarga nie zasługuje również na jej uwzględnienie z przyczyn, które Sąd obowiązany był wziąć pod uwagę działając z urzędu.

Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Rektora z dnia [...] września 2018 r. nr[...], utrzymująca w mocy decyzję Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia skarżącego na studia doktoranckie z zakresu prawa.

Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2183 ze zm.).

Skarżący w skardze, powołując się na uzasadnienie decyzji Komisji Rekrutacyjnej o następującej treści :"(...) Wydział określił, że na studia mogą zostać przyjęci kandydaci, którzy w postępowaniu kwalifikacyjnym uzyskają minimum 55,920 pkt. Pan uzyskał [...] pkt, co oznacza, że nie spełnił wymaganych kryteriów kwalifikacyjnych", zarzucił sprzeczność z warunkami rekrutacji, określonymi w uchwale Senatu z dnia [...] kwietnia 2018 r. Nr [...] w sprawie warunków i trybu rekrutacji kandydatów na pierwszy rok studiów doktoranckich w roku akademickim 2018/2019.

Zdaniem skarżącego w żadnym z aktów zakładowych nie określono minimalnego kryterium punktowego. Postępowanie miało charakter konkursu, w którym tworzony był ranking, a rekrutacja była przeprowadzana na z góry określoną liczbę miejsc - bez minimalnego progu punktowego. Błędne uzasadnienie decyzji I instancji nie spotkało się z właściwą reakcją organu odwoławczego, który tej kwestii nie wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji Komisji Rekrutacyjnej (art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.).

W ocenie Sądu, podniesiony zarzut skargi nie mógł odnieść zamierzonego skutku - wzruszenia przez Sąd decyzji organu z uwagi na rażące naruszenie prawa.

Sąd administracyjny, oceniając legalność decyzji, nie ogranicza się jedynie do prawidłowości uzasadnienia orzeczenia wydanego w pierwszej instancji, ale bada sprawę w pełnym zakresie. Na podstawie art. 133 § 1 p.p.s.a. wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Sąd kontroluje przede wszystkim prawidłowość decyzji wydanej w II instancji, która jest przedmiotem wniesienia skargi, jako orzeczenie wydane po wyczerpaniu środków zaskarżenia ( art. 52 § 1 p.p.s.a) i rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja Rektora Uniwersytetu zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie, odpowiadające treści art. 138 § 1 pkt 1 kpa ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, ze zm.). Organ II instancji wskazał jako przepis prawa materialnego art. 196 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, a w rozstrzygnięciu utrzymał w mocy decyzję Komisji Rekrutacyjnej o nieprzyjęciu skarżącego na studia doktoranckie.

Organ II instancji, wydając zaskarżone rozstrzygniecie, miał obowiązek w postępowaniu odwoławczym rozpatrzyć sprawę od początku. W ocenie Sądu Rektor sprostał temu wymaganiu i wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, że punktacja uzyskana przez skarżącego w postępowaniu kwalifikacyjnym poskutkowała zajęciem 11 miejsca na liście rankingowej w konkursie. Z uwagi na ograniczoną liczbę 10 miejsc na kierunku - prawo Wydziału Prawa i Administracji, organ tylko poprzez wykazanie różnicy w uzyskanej punktacji z uzyskaną minimalną ilością punktów 55,920 punktów uprawniającą, mógł wykazać, że skarżący na liście rankingowej z wynikiem [...] punktów, nie mógł zostać przyjęty na studia. Nabór na studia doktoranckie odbywał się w drodze konkursu. Pierwszeństwo miały te osoby, które uzyskały ilość punktów gwarantującą miejsce w pierwszej dziesiątce.

W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że na uzyskaną przez skarżącego ilość punktów [...] złożyły się: [...] pkt za rozmowę kwalifikacyjną, [...] za dodatkowe kwalifikacje, [...] za udokumentowane osiągnięcia naukowe i [...] za ostateczny wynik studiów. Z uzyskanym wynikiem skarżący zajął 11 pozycję na liście rankingowej i nie zmieścił się w ustalonym Zarządzeniem Nr [...] Rektora z dnia [...] maja 2018 r. limicie przyjęć wynoszącym 10 miejsc.

Zgodnie z art. 196 ust. 1 ustawy o szkolnictwie wyższym do studiowania na studiach doktoranckich może być dopuszczona osoba, która posiada kwalifikacje drugiego stopnia lub jest beneficjentem programu "Diamentowy Grant", o którym mowa w art. 187a ust. 1. Rekrutacja na bezpłatne studia doktoranckie odbywa się w drodze konkursu. Warunki i tryb rekrutacji na studia doktoranckie oraz ich formy określa w uczelni senat, a w jednostce naukowej - rada naukowa jednostki. Przepis art. 169 ust. 5 stosuje się odpowiednio. Uchwałę podaje się do publicznej wiadomości nie później niż do dnia 30 kwietnia roku kalendarzowego, w którym rozpoczyna się rok akademicki, którego uchwała dotyczy (ust. 2).

W przedmiotowej sprawie rekrutacja na bezpłatne studia doktoranckie na kierunku prawo, odbyła się w drodze konkursu. Warunki i tryb rekrutacji na studia doktoranckie zostały określone w uchwale Senatu Uniwersytetu z dnia [...] kwietnia 2018 r. Nr [...] w sprawie warunków i trybu rekrutacji kandydatów na pierwszy rok studiów doktoranckich w roku akademickim 2018/2019, wydanej na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 196 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym. Z kolei na podstawie § 2 ww. uchwały Rektor określił w drodze zarządzenia szczegółowy harmonogram postępowania rekrutacyjnego oraz limity przyjęć na poszczególne studia.

Zgodnie z § 3 ww. uchwały w sprawie warunków i trybu rekrutacji, rekrutację przeprowadzają i decyzje w sprawach przyjęcia na studia doktoranckie podejmują komisje rekrutacyjne, powołane przez dziekanów. Przy czym przepisy prawa nie regulują trybu powoływania komisji rekrutacyjnej i wymogów w zakresie jej liczebności i kwalifikacji członków.

W § 5 uchwały w sprawie warunków i trybu rekrutacji ustalone zostały poszczególne etapy postępowania rekrutacyjnego obrazujące jego przebieg. Zgodnie z § 5 ww. uchwały postępowanie rekrutacyjne składa się z następujących etapów: rejestracji na studia; złożenia wymaganych dokumentów; postępowania kwalifikacyjnego; ustalenia list rankingowych; ogłoszenia list osób przyjętych i nieprzyjętych na studia; wydania decyzji w sprawie przyjęcia na studia doktoranckie.

Wydanie decyzji w sprawie przyjęcia na studia doktoranckie stanowi zamkniecie postępowania rekrutacyjnego.

W ocenie Sądu na tym etapie postępowania rekrutacyjnego komisja rekrutacyjna działa jako organ i uzewnętrznia swoją wolę w akcie administracyjnym. Jej kompetencje w tym zakresie potwierdza art. 196 ust. 4 ustawy o szkolnictwie wyższym stanowiąc, że od decyzji komisji rekrutacyjnej służy odwołanie, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji, odpowiednio do rektora lub dyrektora jednostki naukowej. Przepisy prawa nie nakładają obowiązku, aby udział członków komisji w postępowaniu rekrutacyjnym był zrównany z ilością organu kolegialnego podejmującego decyzję.

Zdaniem Sądu uprawnienia decyzyjne komisji rekrutacyjnej stanowią szerszy zakres kompetencji niż etap postępowania kwalifikacyjnego. Kompetencje dla komisji do wydania decyzji wynikają z przepisu prawa ( art. 196 ust. 4 ustawy).

Tak więc komisja rekrutacyjna jest organem, który w drodze decyzji ocenia całość postępowania rekrutacyjnego, w tym jako materiał dowodowy w sprawie wykorzystuje ustalenia zebrane w postępowaniu kwalifikacyjnym. Podstawą odwołania może być jedynie wskazanie naruszenia warunków i trybu rekrutacji na studia doktoranckie, o których mowa w art. 196 ust. 2. Decyzja rektora lub dyrektora jednostki naukowej jest ostateczna.

Skarżący przystąpił do postępowania rekrutacyjnego na warunkach i trybie określonym w uchwale w sprawie warunków i trybu rekrutacji kandydatów na pierwszy rok studiów doktoranckich w roku akademickim 2018/2019. Znał te zasady i godził się z nimi, ponieważ nie wykazał, aby doszło do zaskarżenia powyższego aktu do sądu administracyjnego. Jeśli skarżący miał zastrzeżenia do tychże kryteriów, to powinien w tej sprawie, jeszcze przed przystąpieniem do konkursu, złożyć odrębną skargę do sądu administracyjnego na uchwałę Senatu, mocą której zostały te kryteria przyjęte. Bezsporne jest, że skarżący przeszedł postępowanie kwalifikacyjne, które zgodnie z § 9 uchwały w sprawie warunków i trybu rekrutacji ma charakter konkursowy. Elementy postępowania kwalifikacyjnego na poszczególne studia oraz przypisaną im maksymalną liczbę punktów, jaką może uzyskać kandydat określają szczegółowe warunki rekrutacji. Przystępując do konkursu skarżący nie kwestionował warunków i zasad oraz punktacji za poszczególne etapy konkursu.

Skarżący nie wykazał aby doszło do naruszenia warunków i trybu postępowania rekrutacyjnego. Zarzuty podniesione przeciwko warunkom rekrutacji po zakończeniu całego postępowania rekrutacyjnego, w którym skarżący wziął udział i nie został wyłoniony w konkursie z uwagi na zajęcie 11 miejsca na liści rankingowej, nie mają wpływu na wynik sprawy. O konkursowym charakterze postępowania kwalifikacyjnego stanowi § 9 (ust. 1 ww. uchwały). Elementy postępowania kwalifikacyjnego na poszczególne studia oraz przypisaną im maksymalną liczbę punktów, jaką może uzyskać kandydat, określają szczegółowe warunki rekrutacji (ust. 2). Wynik końcowy postępowania kwalifikacyjnego obliczany jest jako suma punktów uzyskanych przez kandydata z poszczególnych elementów postępowania (ust. 3). Wyniki postępowania rekrutacyjnego są jawne i są niezwłocznie ogłaszane w siedzibie wydziału ( ust. 4).

Zgodnie z § 12 ww. uchwały szczegółowe warunki postępowania kwalifikacyjnego na poszczególne studia doktoranckie określone zostały w załączniku do uchwały.

Przyjęcie na studia zostało zawarte w § 13 uchwały. Na podstawie wyników końcowych uzyskanych przez wszystkich kandydatów biorących udział w danym postępowaniu kwalifikacyjnym tworzy się listę rankingową (ust. 1). Kandydaci umieszczani są na liście w kolejności uzyskanych wyników od najwyższego do najniższego (ust. 2). Przyjęcia na studia następują w kolejności uzyskanych wyników, w ramach ustalonego limitu miejsc. Zgodnie z art. 196 ust. 4 ustawy o szkolnictwie wyższym od decyzji komisji rekrutacyjnej służy odwołanie, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji, odpowiednio do rektora lub dyrektora jednostki naukowej. Podstawą odwołania może być jedynie wskazanie naruszenia warunków i trybu rekrutacji na studia doktoranckie, o których mowa w ust. 2. Decyzja rektora lub dyrektora jednostki naukowej jest ostateczna.

W takim zakresie, w jakim przysługuje odwołanie od decyzji organu I instancji, przysługuje również skarga do sądu administracyjnego. Wynika to z art. 207 ust. 1 ustawy o szkolnictwie wyższym. Do decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 10 i 11 oraz art. 196 ust. 3, decyzji podjętych przez organy uczelni, kierownika studiów doktoranckich lub dyrektora jednostki naukowej w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego i doktoranckiego, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego.

W sprawie limitów przyjęć na studia doktoranckie w roku akademickim 2018/2019 wypowiedział się Rektora w Zarządzeniu z dnia [...] maja 2018 r., Nr [...], przyznając 10 miejsc.

Uchwała Senatu o warunkach i trybie rekrutacji na studia doktoranckie została podana do publicznej wiadomości nie później niż do dnia 30 kwietnia roku kalendarzowego, w którym rozpoczyna się rok akademicki, którego uchwała dotyczy. Uchwała Senatu wydana została w dniu [...] kwietnia 2018r. Uchwała organu uczelni z dnia [...] maja 2018r. Nr [...] nie zmieniła sytuacji skarżącego, nie wprowadziła zasad rekrutacji w zakresie trybu i warunków przeprowadzania jej na wydziale prawa.

Skład Sądu na etapie rozpoznawania skargi od decyzji o nieprzyjęciu na studia nie ocenia prawidłowości podjęcia uchwał przez organy uczelni. Z urzędu nie dostrzega nieprawidłowości, które miałyby wpływ na legalność decyzji administracyjnej.

W skardze skarżący podniósł, że po dniu 30 kwietnia danego roku niedopuszczalne było ingerowanie w uchwałę określającą zasady rekrutacji na studia doktoranckie. Uważa, że uchwała zmieniająca modyfikowała treść § 1 (zakres podmiotowy), § 8 (wykaz dokumentów wymaganych w rekrutacji) oraz załącznika do uchwały Nr [...] określającej warunki i tryb rekrutacji. Omawiane naruszenie prawa miało charakter rażący, bowiem w istocie dopiero po opublikowaniu uchwały Nr [...], co nastąpiło dnia [...] czerwca 2018 r. (strona internetowa: [...]), spełniona została przesłanka z art. 196 ust. 2 P.s.w. finalnego upublicznienia warunków rekrutacji. Nastąpiło to z niemal 1,5-miesięcznym przekroczeniem terminu ustawowego, który ma charakter gwarancyjny dla kandydatów i nie może być traktowany przez organy jako termin instrukcyjny.

Powyższy zarzut skargi dotyczy tak naprawdę aktu administracyjnego a nie decyzji administracyjnej. Dla Sądu niezrozumiałe jest dlaczego dopiero na etapie niewygranego konkursu skarżący kwestionuje powyższy akt i przystąpił do konkursu składając podanie o przyjęcie na studia w dniu [...].07.2018r., mając przekonanie, że uchwała z dnia [...] maja 2018r. nie powinna zostać podjęta.

W skardze skarżący podniósł, że zgodnie z § 9 ust. 2 powoływanej wyżej uchwały Nr [...] Senatu Uniwersytetu z dnia [...] kwietnia 2018 r. w sprawie warunków i trybu rekrutacji kandydatów na pierwszy rok studiów doktoranckich w roku akademickim 2018/2019 (ze zm.): "Elementy postępowania kwalifikacyjnego na poszczególne studia oraz przypisaną im maksymalną liczbę punktów, jaką może uzyskać kandydat określają szczegółowe warunki rekrutacji".

Powyższe warunki zostały określone w załączniku do uchwały. Do elementów postępowania kwalifikacyjnego na studia doktoranckie w zakresie prawa zaliczono: 1) rozmowę kwalifikacyjną (max. 10 pkt); 2) dodatkowe kwalifikacje kandydata (max. 25 pkt); 3) udokumentowane osiągnięcia naukowe (suma punktów za poszczególne osiągnięcia) oraz 4) wynik studiów (max. 30 pkt).

Zdaniem skarżącego trzy kryteria miały więc charakter zamknięty, a jedno (kryterium naukowe) - otwarty. Przyjęcie kryterium otwartego w jawny sposób pozostaje w sprzeczności z § 9 ust. 2 cytowanej uchwały, bowiem nie przypisano temu elementowi postępowania maksymalnej liczby punktów, możliwych do uzyskania w tym kryterium. Skutkiem powyższego niektórzy kandydaci nie musieli zabiegać o spełnienie kryteriów 1), 2) i 4), gdyż samo wzięcie udziału w rekrutacji - przy znacznej liczbie posiadanych osiągnięć naukowych - dawało im gwarancję pozytywnego wyniku rekrutacji, dzięki nieustaleniu maksymalnej liczby punktów możliwych do uzyskania w tym kryterium. Taka sytuacja miała miejsce w przypadku dwóch wydziałów (studia doktoranckie w zakresie prawa na Wydziale Prawa i Administracji oraz studia doktoranckie w zakresie nauk o polityce na Wydziale Politologii i Stosunków Międzynarodowych). Rekrutacja na pozostałe studia odbywała się z zastosowaniem kryterium zamkniętej punktacji - po myśli § 9 ust. 2 Uchwały Nr [...].

W ocenie Sądu ten zarzut nie ma wpływu na wynik sprawy. Na wydziale prawa kryteria naboru dla wszystkich kandydatów były jednakowe. Wszyscy mieli zatem równe prawa. Analizując treść powyższego przepisu, należy wyprowadzić wniosek, że wolą Senatu było, aby osoby o wybitnych osiągnieciach naukowych miały pierwszeństwo przed innymi kryteriami. Zgodnie z § 4 uchwały o przyjęcie na studia doktoranckie może ubiegać się osoba, która posiada kwalifikacje drugiego stopnia lub jest beneficjentem programu "Diamentów Grant"; wykazuje predyspozycje do pracy naukowo-badawczej oraz poziom wiedzy, który pozwala zakładać, że jest w stanie przygotować i obronić w ciągu 4 lat rozprawę doktorską. Tak więc wybitne dotychczasowe osiągnięcia naukowe takiej osoby dają większą gwarancję ukończenia doktoratu niż sama rozmowa kwalifikacyjną (max. 10 pkt); dodatkowe kwalifikacje kandydata (max. 25 pkt); czy wynik studiów (max. 30 pkt).

W ocenie Sądu argumenty skarżącego odnośnie składu komisji nie znajdują uzasadnienia. Zgodnie z art. 196 ust. 3 ustawy o szkolnictwie wyższym rekrutację przeprowadzają komisje rekrutacyjne powołane przez kierownika jednostki organizacyjnej uczelni lub dyrektora jednostki naukowej. Komisje rekrutacyjne podejmują decyzje w sprawach przyjęcia na studia doktoranckie.

Przepisy prawa nie regulują trybu powoływania i działania tych komisji. Nie jest uregulowana również ich liczebność i wymagania kwalifikacyjne. To kierownik jednostki organizacyjnej jest odpowiedzialny za ich powołanie.

Z uwagi na powyższe, nie mogły odnieść skutku zarzuty podważające skład komisji w trakcie konkursu, co do przeprowadzenia rozmowy kwalifikacyjnej przez komisję rekrutacyjną w niepełnym składzie. Skarżący nie uprawdopodobnił, że nieobecność jednego z członków komisji miała w jego konkretnej sytuacji wpływ na ocenę kwalifikacyjną i mogła wpłynąć na wyższą punktację. W ocenie Sądu usprawiedliwiona nieobecność jednego z członków komisji rekrutacyjnej nie wpływa na zdolność tego organu do podjęcia decyzji w sprawie przyjęcia skarżącego na studia doktoranckie.

Komisja jest organem kolegialnym. Pomimo nieobecności jednego z jej członków istniało konieczne kworum, które było uprawnione do podjęcia decyzji. W uchwale Senatu z dnia [...] kwietnia 2018r i załączniku do niej nie określono zasad i trybu działania komisji rekrutacyjnej, jak i niezbędnego do podejmowania decyzji przez komisję kworum, niemniej jednak wobec braku odmiennej regulacji prawnej należało w tym zakresie przyjąć – jak wynika z odpowiedzi na skargę organu z dnia [...] grudnia 2018r. - zwyczajowo ukształtowaną dla działań komisji rekrutacyjnych zasadę pracy przyjmowaną dla organów kolegialnych uczelni. Regulamin posiedzeń Senatu § 14 Rozdział 5 – podejmowanie uchwał. Kworum stanowi połowę statutowej liczby członków senatu. Reguła ta jest też powszechnie stosowana w przypadku szeregu organów kolegialnych, gdy przepisy prawa nie przewidują innego kworum.

W ocenie Sądu przeprowadzenie rekrutacji i podjęcie decyzji w sprawie przyjęcia na studia są odrębnymi czynnościami organu. Potwierdza to § 5 uchwały. Na postępowanie rekrutacyjne składa się postępowanie kwalifikacyjne § 5 pkt 3 oraz wydanie decyzji w sprawie przyjęcia na studia doktoranckie § 5 pkt 6.

Dlatego nie narusza przepisów prawa, że decyzję pierwszoinstancyjną podpisało siedmioro członków Komisji Rekrutacyjnej, a postępowanie kwalifikacyjne z kandydatami na studia doktoranckie (w tym ze skarżącym) odbyło się bez udziału jednego z członków Komisji. Nie ma przepisu, który nakładałby na Komisję rekrutacyjną obowiązek działania w pełnym składzie w czasie rekrutacji. Decyzja jest podpisana przez wszystkich członków komisji z podaniem tytułów naukowych. Cała komisja podjęła decyzję o odmowie przyjęcia na studia, ponieważ w tej kwestii wymóg wynika z art. 196 ust. 3 ustawy o szkolnictwie wyższym. Komisje rekrutacyjne podejmują decyzje w sprawach przyjęcia na studia doktoranckie. Jak wskazał WSA w Łodzi w wyroku z dnia 25 lutego 2016r., sygn. akt III SA/Łd 1181/15: względy losowe mogą niekiedy skutkować nieobecnością pojedynczych osób.

Decyzja administracyjna jest podsumowaniem całego postępowania rekrutacyjnego ( § 5 - rejestracji na studia; złożenia wymaganych dokumentów; postępowania kwalifikacyjnego; ustalenia list rankingowych; ogłoszenia list osób przyjętych i nieprzyjętych na studia; wydania decyzji w sprawie przyjęcia na studia doktoranckie).

Reasumując, Sąd uznał, że wydając kontrolowane decyzje organy dokonały wystarczających dla podjęcia rozstrzygnięcia ustaleń, co do stanu faktycznego oraz w sposób prawidłowy oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy. Organy dokonały także prawidłowej subsumcji powołanych przepisów do poczynionych ustaleń stanu faktycznego sprawy, co uprawniało je do wydania decyzji o odmowie przyjęcia skarżącego na studia doktoranckie.

Z powyższych względów zarzuty skargi uznać należało za bezzasadne. Sąd nie dopatrzył się również z urzędu wad postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.