Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1836/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Monika Barszcz Sędzia WSA Wojciech Rowiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 23 listopada 2022 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. sp. z o.o. Oddział w Polsce z siedzibą w Z. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 29 czerwca 2022 r., znak DTPO-NPO.413.15.2022.1.KZ w przedmiocie powiadomienia o nielegalnym przemieszczaniu odpadów oddala skargę


UZASADNIENIE

E. Sp. z o. o. Oddział w Polsce (określana dalej jako Skarżąca) złożyła skargę na zawiadomienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (GIOŚ) z 29 czerwca 2022 r. znak: DTPO-NPO.413.15.2022.1.KZ, skierowane do [...] (Wielka Brytania)

w sprawie nielegalnego przemieszczania odpadów z Wielkiej Brytanii (UK) do Polski (znak sprawy: [...]), realizowanego od spółki brytyjskiej (E. - organizator przemieszczenia) do polskiego oddziału spółki (E. Sp. z o.o., Oddział w Polsce - odbiorca odpadów), wraz z wezwaniem organu brytyjskiego o podjęcie stosownych działań gwarantujących zwrot odpadów do Wielkiej Brytanii, zaskarżając czynność

w całości.

Stan sprawy przedstawiał się następująco.

Funkcjonariusze [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...], CUDO-Oddział Celny w [...] [...] czerwca 2022 r. dokonali kontroli drogowej pojazdu. Według dokumentacji transport został wysłany przez podmiot E.. [...], [...], [...], UK, odbiorcą odpadów miał być podmiot E., Sp. z o.o., Oddział W Polsce, ul. [...], [...], natomiast instalacją odzysku miała być firma E. Sp. z o. o. Oddział w Polsce, [...] Park [...] w [...].

Odpady zostały zakwalifikowane przez osobę organizującą przemieszczenie pod kodem B3011 - odpady tworzyw sztucznych z załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 oraz 15 01 02 z Europejskiego Katalogu Odpadów. Nadto ustalono, że firma E., Sp. z o.o., Oddział w Polsce, gdzie miały być dostarczone odpady posiada zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów w procesie odzysku R12. Organ wskazał, że odpady zakwalifikowane do kodu B3011 - odpady tworzyw sztucznych, w tym odpady polipropylenu, winny zostać przeznaczone do recyklingu. Przepisy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w tym przypadku wskazują, iż musi to być proces recyklingu/odzysku substancji organicznych nieużywanych jako rozpuszczalniki, określony jako proces R3 lub

w razie potrzeby może to być także czasowe składowanie ograniczone do jednego przypadku pod warunkiem, że po nim następuje proces R3.

W ocenie organu powyższe świadczy o tym, że klasyfikacja ww. odpadów

w załączniku VII pod kodem B3011 nie była prawidłowa. W odniesieniu do odpadów tworzyw sztucznych przemieszczanych między krajami UE, a krajami trzecimi jeżeli odpady te nie będą poddane procesowi przetwarzania R3 kod B3011 konwencji bazylejskiej nie ma zastosowania, natomiast ma zastosowanie kod Y48.

Podczas kontroli, stwierdzono również rozbieżności w ilości importowanego towaru. W załączniku nr VII wskazano, że na pojeździe znajduje się 57 bel o wadze 19000 kg, natomiast z dokumentu tranzytowego oraz dokumentów posiadanych przez kierowcę wynikało, że na pojeździe znajduję się 31 bel odpadów o wadze 15000 kg. Służba celna doliczyła się podczas oględzin 60 bel towaru.

W związku z powyższym organ uznał, że przemieszczenie jest realizowane w sposób, który nie został konkretnie określony w dokumencie, o którym mowa w załączniku.

Nadto organ wywodził, że przemieszczanie z Wielkiej Brytanii do Polski odpadów o kodzie Y48 realizowane było w sposób, który prowadzi do odzysku lub unieszkodliwiania niezgodnego z przepisami wspólnotowymi lub międzynarodowymi, w sposób, który nie został konkretnie określony w dokumencie, o którym mowa w załączniku VII, a więc zgodnie z art. 2 pkt. 35 lit. e) i g) rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 powyższy transport jest przemieszczeniem nielegalnym.

Odpowiedzialność za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów ponosi firma E., która wysłała odpady do zagranicznego podmiotu, który nie był uprawniony do przyjęcia odpadów w celu dokonania ich odzysku w procesie R3.

Zgodnie z art. 24 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, jeżeli odpowiedzialność za nielegalne przemieszczanie ponosi wysyłający, właściwy organ wysyłki zapewnia, że przedmiotowe odpady zostaną zabrane przez podmiot, który dokonał wysyłki lub, jeżeli to konieczne, przez właściwe władze kraju wysyłki. W takim wypadku właściwe władze kraju wysyłki powinny wysłać kolejne zgłoszenie.

W związku z powyższym organ w zaskarżonym zawiadomieniu zwrócił się z prośbą o podjęcie stosownych działań gwarantujących zwrot odpadów do Wielkiej Brytanii przez podmiot odpowiedzialny za ich nielegalną wysyłkę lub podjęcie działań przez Państwa urząd jako kompetentnej władzy kraju wysyłki, zgodnie z art. 24 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, w terminie 30 dni od dnia otrzymania powiadomienia.

Odnosząc się do perspektywy normatywnej organ podał, że zgodnie z art. 25 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 koszty wynikające z odbioru odpadów pochodzących z nielegalnego przemieszczania, obejmujące koszty ich transportu, odzysku lub unieszkodliwienia zgodnie z art. 24 ust. 2 oraz, od dnia, w którym właściwy organ wysyłki uzyskał informację o tym, że przemieszczanie jest nielegalne, także koszty składowania zgodnie z art. 24 ust. 7, są ponoszone przez:

a) podmiot, który faktycznie dokonał zgłoszenia, określony według kolejności przewidzianej w art. 2 pkt. 15; lub, jeżeli nie dokonano zgłoszenia,

b) podmiot zobowiązany do dokonania zgłoszenia lub odpowiednio inne osoby fizyczne lub prawne; lub, jeżeli jest to niewykonalne,

c) właściwy organ wysyłki.

Skarżąca wywodząc skargę do WSA, wnosząc na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 – w dalszej części uzasadnienia przywoływanej jako: P.p.s.a.), o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności zaskarżonemu zawiadomieniu zarzuciła:

1) naruszenie art. 24 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 190, str. 1, z poźn. zm.) (rozporządzenie (WE) nr 1013/2006), w związku z art. 44 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006, poprzez zawiadomienie brytyjskiej agencji środowiskowej (EnyironmentAgency) o nielegalnym transporcie odpadów z UK do Polski oraz konieczności wszczęcia procedury zwrotu odpadów do UK, o jakiej mowa w art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 1013/2006, podczas gdy w opinii Skarżącej nie doszło do nielegalnego przemieszczania odpadów;

2) naruszenie art. 1 pkt 1 oraz załącznika I pkt 5 lit. a) ppkt ii) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2020/2174 z dnia 19 października 2020 r. zmieniającego załączniki IC, III, IIIA, IV, V, VII i VIII do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. U. UE. L z 2020 r. Nr 433, str. 11), w związku z załącznikiem III część I zd. 1 oraz załącznikiem V część 1 wykaz B rozporządzenia nr 1013/2006 (aneks IX Konwencji bazylejskiej - zielona lista odpadów), poprzez uznanie, że mieszanina odpadów tworzyw sztucznych, składająca się z polietylenu (PE), polipropylenu (PP) i/lub politereftalanu etylenu (PET), klasyfikowana pod kodem B3011, może być importowana z UK na teren UE wyłącznie bezpośrednio do instalacji odzysku R3 (bez możliwości przewożenia do instalacji "pośrednich", tj. do sortowania w procesie R12). W przeciwnym razie (przy wysłaniu mieszaniny odpadów tworzyw sztucznych do instalacji pośredniej R12), odpady powinny być klasyfikowane pod kodem Y48. W opinii Skarżącej, w przypadku ww. mieszaniny odpadów tworzyw sztucznych B3011, przed zastosowaniem procesu odzysku R3, sortowanie (R12) jest czynnością obligatoryjną, a przepisy nie zakładają, że proces R12 (sortowanie) i proces R3 (recykling) koniecznie musi być wykonywany przez ten sam podmiot, zatem możliwy jest import omawianej mieszaniny odpadów tworzyw sztucznych klasyfikowanej pod kodem B3011 najpierw do instalacji "pośredniej", w celu zastosowania sortowania (proces R12), a następnie przesłanie wydzielonych frakcji odpadów tworzyw sztucznych do ostatecznego recyklera stosującego proces R3 — o ile wszystkie te podmioty zostali ujawnieni na załączniku nr VII już na początku przemieszczania mieszaniny. Zdaniem Skarżącej, w takiej sytuacji dochodzi do importu na teren UE odpadów o kodzie B3011, a nie Y48 i tym samym przemieszczenie było legalne.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargę E. Sp. z o.o. na zawiadomienie z 29 czerwca 2022 r. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że właściwy organ wysyłki, tj. Environment Agency, wyraził zgodę na zwrot odpadów do Anglii, zatem podzielił stanowisko GIOŚ, że powyższe przemieszczenie odpadów było nielegalne.

Podał, że w załączeniu do pisma Skarżącej z 29 lipca 2022 r. znajduje się pismo organu Environment Agency z 4 lipca 2022 r. skierowane do E., w którym organ stwierdził, że powyższe odpady zostały nielegalnie wysłane z Anglii do Polski przez E., [...], [...]. Właściwy organ angielski oraz GIOS uzgodniły, że powyższe odpady zostaną zwrócone do państwa wysyłki na podstawie uproszczonego zgłoszenia. Po uzyskaniu zgody wszystkich zainteresowanych właściwych organów, GIOŚ przekazał do [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] informację o możliwości zwolnienia odpadów w celu ich zwrotu. GIOŚ wyjaśnił, że 27 lipca 2022 r. otrzymał drogą elektroniczną informację z [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...], że odpady zostały zwolnione w celu ich zwrotu.

Skarżąca argumentuje, że powyższe czynności podjęte przez GIOŚ skutkują zakazem przyjmowania odpadów tworzyw sztucznych z zagranicy. W odniesieniu do powyższego twierdzenia należy zauważyć, że przywóz odpadów tworzyw sztucznych spoza Unii Europejskiej w celu przetwarzania w procesie R12 może się odbywać, jednak musi być objęty procedurą zgłoszenia i zgody opisaną w rozporządzeniu (WE) nr 1013/2006. Natomiast na potrzeby przemieszczania odpadów tworzyw sztucznych w obrębie Unii Europejskiej funkcjonuje kod EU3011, dla którego nie ustanowiono wymogu przetwarzania w procesie R3. GIOŚ nie podzielił opinii Skarżącej, że jego działania skutkują zakazem przyjmowania odpadów tworzyw sztucznych z zagranicy.

Ponadto w odniesieniu do argumentacji Skarżącej, że rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 dopuszcza zastosowanie najpierw odzysku przejściowego (procesu R12 lub R13), a następnie odzysku ostatecznego organ zauważył, że przeprowadzenie odzysku przejściowego, a następnie odzysku ostatecznego ujęte jest w ww. rozporządzeniu m.in. w art. 4 pkt 6), zgodnie z którym stosuje się art. 15 lit. f). W rozporządzeniu (WE) nr 1013/2006 artykuły od 4 do 17 dotyczą procedury zgłoszenia i zgody, która nie została zastosowana w przypadku przemieszczenia zatrzymanego [...] czerwca 2022 r. Ponadto zgodnie z art. 15 lit. f), transgraniczne przemieszczanie odpadów w celu poddania ich dalszym przejściowym lub trwałym procesom odzysku lub unieszkodliwiania wymaga nowego zgłoszenia. Nawet zatem gdyby zachodziła analogia wskazywana przez Stronę, to transgraniczne przemieszczenie odpadów w celu poddania ich dalszym procesom w innych państwach wymagałoby nowego zestawu dokumentów dołączonych do transportu. Zdaniem organu dodanie do formularza określonego w załączniku VII dodatkowego adresu w Niemczech, gdzie miało odbyć się ostateczne przetworzenie odpadów, nie jest prawidłowe, ponieważ w świetle rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 dalsze przemieszczanie odpadów po poddaniu ich odzyskowi przejściowemu jest oddzielnym przemieszczaniem wymagającym oddzielnych dokumentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu.

Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 24 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 organ powiadamia właściwe organy o przemieszczaniu odpadów, które uważa za nielegalne. Zgodnie z art. 24 ust. 1 rozporządzenia wszelkie obowiązki wynikłe z zawiadomienia odnoszą się do zainteresowanego właściwego organu wysyłki. Uznać zatem należy, iż zawiadomienie może być zakwalifikowane jako czynność przewidziana w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.

Odnosząc się do perspektywy prawnej wskazać należy, że Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 przewiduje dwa tryby przemieszczania odpadów:

- przemieszczanie w procedurze zgłoszenia i zgody, gdzie do transportu muszą być dołączone dokumenty określone w załącznikach IA (dokument zgłoszenia) oraz IB (dokument przemieszczania) ww. rozporządzenia,

- przemieszczanie zgodnie z obowiązkiem informowania określonym w art. 18, gdzie do transportu dołączony jest dokument określony w załączniku VII (załącznik VII) ww. rozporządzenia. Obowiązkowi informowania podlegają m.in. odpady wyszczególnione w załączniku III do tego rozporządzenia.

Zgodnie z decyzją BC-14/12 przyjętą podczas Konferencji Stron Konwencji bazylejskiej od 1 stycznia 2021 r. obowiązują nowe kody dla odpadów tworzyw sztucznych. W przypadku odpadów tworzyw sztucznych innych niż odpady niebezpieczne, są to kod Y48 w załączniku II do Konwencji bazylejskiej oraz kod B3011 w załączniku IX do Konwencji bazylejskiej. Kody odpadów znajdujące się w załączniku IX do Konwencji bazylejskiej zawarte są w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006. Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 zostało zmienione Rozporządzeniem Delegowanym Komisji (UE) 2020/2174 z dnia 19 października 2020 r. zmieniającym załączniki IC, III, IIIA, IV, V, VII i VIII do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.U.UE.L.2020.433.11 z dnia 2020.12.22). W związku z uwzględnieniem zmian w Konwencji bazylejskiej, w załączniku III rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 wprowadzono kod B3011 na potrzeby przemieszczania odpadów tworzyw sztucznych pomiędzy krajami trzecimi a państwami członkowskimi UE.

Zgodnie z Rozporządzeniem Delegowanym Komisji (UE) 2020/2174 (wstęp, pkt (5)), przywóz do Unii odpadów tworzyw sztucznych w ramach kodu Y48 z państw trzecich, do których ma zastosowanie decyzja OECD, podlega procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody.

Również zgodnie z Wytycznymi korespondentów nr 12 (strona 8 i 9, punkt 6.1.3 podpunkt 38), import do Unii Europejskiej z krajów objętych decyzją OECD odpadów pod kodem Y48 podlega procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody według art. 44 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006.

Kod B3011 z załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 zdefiniowany jest w następujący sposób:

"Odpady tworzyw sztucznych (zob. odpowiednia kategoria A3210 w wykazie A niniejszej części oraz Y48 w części 3 wykaz A)

- odpady tworzyw sztucznych wymienione poniżej, pod warunkiem że są one przeznaczone do recyklingu w sposób racjonalny ekologicznie i prawie wolne od zanieczyszczeń i innych rodzajów odpadów

- odpady tworzyw sztucznych składające się niemal wyłącznie z jednego niechlorowcowanego polimeru, w tym, ale nie wyłącznie, z następujących polimerów: polietylen (PE), polipropylen (PP), polistyren (PS), akrylonitrylo-butadieno-styren (ABS), politereftalan etylenu (PET), poliwęglany (PC), polietery, odpady tworzyw sztucznych składające się niemal wyłącznie (54> z jednej żywicy utwardzonej lub produktu kondensacji, w tym, ale nie wyłącznie, z następujących żywic: mocznikowo-formaldehydowych, fenolowo-formaldehydowych, melaminowo-formaldehydowych, epoksydowych, alkilowych, odpadów tworzyw sztucznych składających się niemal wyłącznie <54> z jednego z fluorowanych polimerów. Nadto mieszaniny odpadów tworzyw sztucznych, składające się z polietylenu (PE), polipropylenu (PP) i/lub politereftalanu etylenu (PET), pod warunkiem że są one przeznaczone do oddzielnego recyklingu każdego materiału w sposób racjonalny ekologicznie, i prawie wolne od zanieczyszczeń i innych rodzajów odpadów.

Zgodnie z Wytycznymi korespondentów nr 12 (strona 3, punkt 2.11 d), tiret i), zawarty w rozporządzeniu (WE) nr 1013/2006 kod odpadów B3011 zarezerwowany jest dla odpadów przemieszczanych w celu poddania ich recyklingowi w procesie R3. Dodatkowo w przypisach do kodu B3011 doprecyzowane są pojęcia: recykling, odzysk i oddzielny recykling. Wytyczne korespondentów przedstawiają wspólne dla wszystkich Krajów Członkowskich rozumienie interpretacji rozporządzenia (WE) nr 1013/2006. Wytyczne korespondentów nie są prawnie wiążące, ale wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 13 grudnia 1989 r. w sprawie C-322/88 wskazuje, że sądy krajowe są zobowiązane do uwzględnienia zaleceń (w tym wypadku - ww. wytycznych), w celu rozstrzygania wniesionych do nich sporów, zwłaszcza gdy rzucają one światło na interpretację środków krajowych przyjętych w celu ich wdrożenia lub gdy są one przeznaczone do uzupełnienia wiążących przepisów wspólnotowych. Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 wyraźnie upoważnia do wydawania takich wytycznych w celu wspólnego przeanalizowania kwestii powstałych w związku ze stosowaniem tego rozporządzenia.

Przypis nr 52 odnoszący się do pojęcia "recykling" w definicji kodu B3011, podanej w rozporządzeniu (WE) nr 1013/2006, definiuje ten proces jako: "Recykling/odzysk substancji organicznych nieużywanych jako rozpuszczalniki (R3 w aneksie IV sekcja B) lub, w razie potrzeby, czasowe składowanie ograniczone do jednego przypadku, pod warunkiem, że po nim następuje operacja R3 i że zostało to potwierdzone odpowiednią dokumentacją umowną lub urzędową." Natomiast przypis nr 56 odnoszący się do pojęcia "oddzielny recykling" w definicji kodu B3011 podanej w rozporządzeniu (WE) nr 1013/2006, definiuje ten proces jako: "Recykling/odzysk substancji organicznych nieużywanych jako rozpuszczalniki (R3 w aneksie IV sekcja B) po uprzednim sortowaniu oraz, w razie potrzeby, czasowe składowanie ograniczone do jednego przypadku, pod warunkiem że po nim następuje operacja R3 i że zostało to potwierdzone odpowiednią dokumentacją umowną lub urzędową."

Organ wyjaśnił, że powyższe przypisy określają, jakim procesom mogą być poddane odpady określone kodem B3011, natomiast jeśli postępowanie z odpadami odbiega od przytoczonych powyżej procedur, to odpady te nie spełniają definicji kodu B3011 i powinny być sklasyfikowane pod kodem Y48, zgodnie z punktem 12 (a) Wytycznych korespondentów.

Stosownie do Wytycznych korespondentów nr 12 (strona 3, punkt 2.12 (a)), odpady są klasyfikowane pod kodem Y48 w przypadku, gdy nie ma zastosowania kod B3011, ponieważ odpady te nie były przeznaczone do recyklingu.

Przypis nr 52 odnoszący się do pojęcia "recykling" dopuszcza czasowe składowanie ograniczone do jednego przypadku, pod warunkiem że po nim następuje operacja R3. Zasadnie zatem organ wywodził, że pomiędzy czasowym składowaniem a operacją R3 nie mogą nastąpić żadne inne czynności względem odpadów, takie jak inne operacje odzysku lub transport odpadów do innych lokalizacji. Tymczasowe składowanie należy rozumieć jako operację R13, która zgodnie z załącznikiem Nr 1 do ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2022 r., poz. 699, z późn. zm.) polega na magazynowaniu odpadów, poprzedzającym którykolwiek z procesów wymienionych w pozycji R1-R12 (z wyjątkiem wstępnego magazynowania u wytwórcy odpadów).

Natomiast przypis nr 56, który definiuje pojęcie "oddzielny recykling" w odniesieniu do mieszaniny odpadów zaklasyfikowanych pod kodem B3011, wskazuje, że oprócz ewentualnego tymczasowego składowania (operacja R13), przed operacją R3 powinno nastąpić sortowanie. Sortowanie można rozumieć jako operację R12, która zgodnie z załącznikiem Nr 1 do ustawy o odpadach polega na wymianie odpadów w celu poddania ich któremukolwiek z procesów wymienionych w pozycji Rl-Rll. Przypis odnoszący się do powyższej definicji procesu R12 w ustawie o odpadach precyzuje, że jeżeli nie istnieje inny właściwy kod R, może to obejmować procesy wstępne poprzedzające przetwarzanie wstępne odpadów, jak np. demontaż, sortowanie, kruszenie, zagęszczanie, granulację, suszenie, rozdrabnianie, kondycjonowanie, przepakowywanie, separację, tworzenie mieszanek lub mieszanie przed poddaniem któremukolwiek z procesów wymienionych w pozycji Rl-Rll.

Dalej organ podał, że z przypisu nr 56 odnoszącego się do pojęcia "oddzielny recykling" w definicji kodu B3011 wynika, że mieszaniny odpadów tworzyw sztucznych określone kodem B3011 muszą być poddane procesowi R3, przed którym należy przeprowadzić sortowanie, czyli proces R12 oraz w razie potrzeby proces R13. Żadne inne czynności względem odpadów nie zostały uwzględnione w treści tego przypisu, a w szczególności nie została dopuszczona możliwość przemieszczania odpadów do innej lokalizacji.

GIOŚ podsumowując stwierdził, że aby odpady spełniały definicję kodu B3011, muszą one być przeznaczone do recyklingu w procesie R3, a w razie potrzeby proces ten może być poprzedzony procesem R13. W przypadku mieszanin odpadów tworzyw sztucznych określonych kodem B3011, przed procesem R3 należy przeprowadzić proces R12 oraz w razie potrzeby proces R13. Z powyższego wynika, że przemieszczanie odpadów określonych kodem B3011 musi prowadzić do ich przetworzenia w procesie R3, przed którym może wystąpić proces R13, a przemieszczanie mieszanin odpadów określonych kodem B3011 musi prowadzić do ich przetworzenia w procesie R3 poprzedzonym procesem R12, a w razie potrzeby również procesem R13.

Odbiorcą odpadów o kodzie B3011 może być zatem instalacja posiadająca zezwolenie na przetwarzanie odpadów w procesie R3. Natomiast odbiorcy mieszanin odpadów tworzyw sztucznych określonych kodem B3011 muszą posiadać zezwolenie na przetwarzanie odpadów w procesach R12 oraz R3. Jeśli zachodzi potrzeba czasowego składowania odpadów, dodatkowo ich odbiorca musi posiadać zezwolenie na przetwarzanie odpadów w procesie R13.

GIOŚ w przedmiotowej sprawie wyraził stanowisko, że w przypadku przemieszczania odpadów tworzyw sztucznych do odbiorcy, który nie posiada zezwolenia na przetwarzanie odpadów w procesie R3, takie odpady nie spełniają definicji kodu B3011, ponieważ w takiej sytuacji odpady te nie są przeznaczone do recyklingu określonego jako proces R3.

Takie stwierdzenie znajduje umocowanie w warstwie faktograficznej sprawy. GIOŚ otrzymał bowiem zawiadomienie [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...], dotyczące przeprowadzonej [...] czerwca 2022 r. kontroli transportu odpadów. Transport był realizowany na podstawie załącznika do powyższego zgłoszenia (karta 20 akt sprawy). W dokumencie tym jako osobę, która zorganizowała przemieszczenie, wskazano E., [...], [...], [...] w Anglii. Jako odbiorcę podano E., Sp. z o.o., Oddział w Polsce, natomiast instalacją odzysku miała być firma E. Sp. z o. o. Oddział w Polsce. Jako proces odzysku (pole 8) podano R12. Jako kody identyfikacyjne odpadów (pole 10) podano: B3011 oraz 15 01 02 - opakowania z tworzyw sztucznych. W polu 11 jako państwo wysyłki wskazano Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, jako państwa tranzytu - NL (Holandię) i D (Niemcy), a jako państwo przeznaczenia podano Polskę.

Zasadnie organ wywodził, że dokument ten nie jest zgodny z formularzem określonym w załączniku VII rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, ponieważ pod polem 14 przeznaczonym do wypełnienia przez instalację odzysku lub laboratorium, umieszczono dodatkowe rubryki, wskazujące dane kontaktowe oraz adres na terenie Niemiec jako "finał procesor" - czyli miejsce ostatecznego przetworzenia. Ponadto dopisek ten sprawia, że powyższy dokument jest wewnętrznie sprzeczny, ponieważ jako państwo przeznaczenia podano Polskę, a jednocześnie jako miejsce ostatecznego przetworzenia podano lokalizację w Niemczech.

Skarżąca wywodziła w skardze, że przedmiotem transportu była mieszanina odpadów tworzyw sztucznych o kodzie B3011.

Jednak według art. 2 pkt 14) rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, "odbiorca" oznacza każdą osobę lub przedsiębiorstwo podlegające jurysdykcji państwa przeznaczenia, do których odpady są przesyłane w celu ich odzysku lub unieszkodliwienia. Z powyższego wynika, że odbiorca znajdujący się pod jurysdykcją państwa przeznaczenia powinien być w stanie przeprowadzić odpowiedni proces odzysku lub unieszkodliwienia przemieszczanych do niego odpadów. Za słuszny należy zatem uznać wniosek, że powinien posiadać odpowiednie zezwolenie na przetwarzanie tych odpadów, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach. Jak wykazano powyżej, procesy przetwarzania, do których skierowane mogą być odpady o kodzie B3011 zostały dokładnie opisane w definicji tego kodu oraz przypisach do tej definicji. Aby odpady tworzyw sztucznych spełniały definicję kodu B3011, muszą być wysłane w celu ich przetworzenia w procesie R3, który w razie potrzeby może być poprzedzony procesem R13. W przypadku mieszaniny odpadów tworzyw sztucznych o kodzie B3011, proces R3 musi być poprzedzony procesem R12 oraz w razie potrzeby, procesem R13.

Do pisma Skarżącej z 29 lipca 2022 r. załączone zostały następujące zezwolenia:

- decyzja Marszałka Województwa [...] z [...] czerwca 2021 r. znak [...], udzielająca E., Sp. z o.o. zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów na terenie działki nr [...] obręb [...], gmina [...],

- decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] lipca 2017 r. znak [...], udzielająca E. Sp. z o.o., Oddział w Polsce, zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów na działce o nr ewidencyjnym [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...].

Jednak w przypadku odpadów zatrzymanych [...] czerwca 2022 r., wysłanych przez E., odbiorca wskazany w dokumencie towarzyszącym wysyłce odpadów nie mógł zapewnić ich odzysku w procesie R3, ponieważ nie posiada zezwolenia na przetwarzanie odpadów w tym procesie.

Zezwolenie stanowi uprzedni akt administracyjny, otwierający możliwość dokonania czynności nim objętych. Nie jest zatem poprawne normatywnie wywodzenie skutków z powoływania się na dokonanie działań nie objętych zezwoleniem.

Istotne jest zatem dla przyjęcia argumentacji Skarżącej za nieprzekonującą, że powyższe decyzje zezwalają na prowadzenie procesu przetwarzania R12, natomiast proces R3 nie jest w nich uwzględniony.

Zasadne jest wobec tego stanowisko organu, że dokument, który towarzyszył powyższemu transportowi odpadów, nie tylko jest niezgodny z formularzem określonym w załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, ponieważ zawiera dodatkowe rubryki. Treść tego dokumentu jest niezgodna z art. 2 pkt 14 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, ponieważ dokument ten wskazuje odbiorcę, który nie posiada zezwolenia na przetwarzanie odpadów w procesie R3, który jest wymagany dla odpadów o kodzie B3011, a ponadto dokument ten wskazuje miejsce ostatecznego przetworzenia, które nie znajduje się w państwie przeznaczenia, jakim w tym przypadku była Polska. Z przywołanego art. 2 pkt 14 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 wynika, że proces odzysku powinien być zapewniony przez odbiorcę znajdującego się w jurysdykcji państwa przeznaczenia.

Natomiast Skarżąca argumentuje, że proces R3 miał odbyć się w Niemczech, jednak - jak słusznie zauważył organ - jeśli odpady wysłane z Anglii miałyby być poddane jednemu procesowi odzysku w Polsce, a następnie innemu procesowi odzysku w Niemczech, powyższa operacja wymaga dwóch przemieszczeń (tj. z Anglii w celu odzysku w Polsce, a następnie drugiego przemieszczenia z Polski w celu odzysku w Niemczech), to przemieszczeniom tym powinny towarzyszyć oddzielne dokumenty wskazujące odbiorcę pod jurysdykcją państwa przeznaczenia. Skarżąca tych wymogów nie dochowała.

Biorąc powyższe pod uwagę, że zasadne jest stanowisko prezentowane przez organ, że odpady zatrzymane [...] czerwca 2022 r. nie spełniały definicji kodu B3011, ponieważ ich odbiorca - E. Sp. z o.o., Oddział w Polsce nie mógł zapewnić ich przetworzenia w procesie R3. Odpady należało zatem sklasyfikować pod kodem Y48.

Powyższe implikuje kolejny wniosek, bowiem skoro transgraniczne przemieszczanie odpadów o kodzie Y48 wymaga procedury zgłoszenia i zgody, a w sprawie procedura zgłoszenia i zgody nie została zastosowana, to zgodnie z art. 2 pkt 35) rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, przemieszczanie odpadów bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom (lit. a) oraz bez uzyskania zgody (lit. b), jest nielegalne.

Sąd zaznacza, że Skarżąca nie przedstawiła argumentów, świadczących o prawidłowości zarówno o odmiennej wykładni przepisów, jak również o pominięciu elementów stanu faktycznego. Argumentacja skargi nie stanowi wystarczającej przeciwwagi tak w warstwie faktograficznej, jak i interpretacyjnej dla zaskarżonego aktu i ustaleń organu.

PismO GIOŚ z 29 czerwca 2022 r. informujące właściwy organ angielski o nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu odpadów oraz zawnioskowanie o ich zwrot zgodnie z art. 24 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 odpowiada prawu.

Konsekwencją powyższe jest oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.