Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 902/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 215 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Wolna – Kubicka Sędzia WSA Dominik Mączyński (spr.) Protokolant st.sekr.sąd.Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celnego w P. postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 215 § 1 i art. 219 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...], którym wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie urządzania gier na automacie o nazwie "A." przez "X." Sp. z o.o. z siedzibą w G., w następujący sposób:

- w sentencji, w 5 wierszu (od góry), po zwrocie "A." zamiast: nr 500316 winno być: nr 500318,

- w uzasadnieniu, w 4 wierszu (od góry) zamiast: (numer 500316) winno być: (numer 500318).

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ I instancji stwierdził, że powyższa omyłka powstała w wyniku podania nieprawidłowego numeru automatu, tj. zamiast 500318 został podany nr 500316. Omyłka ta jest oczywista i bezsporna, a zatem należy ją sprostować na podstawie przepisu art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej.

W zażaleniu na powyższe postanowienie spółka wniosła o uchylenie kwestionowanego aktu w całości, zarzucając mu niewłaściwe zastosowanie art. 215 § 1 i art. 219 Ordynacji podatkowej. Zdaniem skarżącej, zmiana sentencji postanowienia oraz jego uzasadnienia w zakresie przedmiotu postępowania w żadnym wypadku nie jest omyłką oczywistą, a nadto powoduje zmianę merytoryczną treści uprzedniego orzeczenia.

Postanowieniem z dnia [...] września 2012 r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej w P., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 i art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że błędne wpisanie numeru zatrzymanego automatu, gdy z akt sprawy numer ten wynika w sposób jednoznaczny, jest niczym innym, jak błędem pisarskim pozostającym bez wpływu na rozstrzygnięcie merytoryczne. W ocenie organu II instancji jest to nieistotna wada postanowienia, niemająca jakiegokolwiek wpływu na jego treść, która mogła powstać wskutek błędu pisarskiego.

Ponadto, zdaniem Dyrektora Izby Celnej w P. fakt, iż w sprawie miała miejsce oczywista omyłka pisarska wynika chociażby z pisma spółki z dnia [...] października 2011 r., będącego odpowiedzią na wezwanie organu do wypowiedzenia się w sprawie całości zebranego materiału dowodowego, w którym spółka wskazała, że nie jest właścicielem urządzenia o nazwie "A." 500316 oraz nigdy z wykorzystaniem urządzenia o nazwie "A." nr 500316 nie urządzała, czy prowadziła jakiejkolwiek działalności, zwłaszcza w lokalu "P.", mieszczącym się w P. przy ulicy X. Z przekazanego przez właściciela lokalu – M. K. protokołu instalacji, podpisanego przez pracownika skarżącej – W. Z., wynika zaś, iż taki właśnie automat został zainstalowany w tym lokalu. Z powyższego organ wywiódł, iż już na etapie instalowania automatu w lokalu doszło do omyłki pisarskiej, która nie spotkała się z reakcją spółki.

Reasumując, organ odwoławczy uznał, iż to działanie spółki doprowadziło do rozbieżności pomiędzy zastanym stanem faktycznym, a protokołem instalacji automatu z dnia [...] grudnia 2010 r. i w konsekwencji spowodowało podanie wadliwego numeru automatu w postanowieniu Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...].

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu spółka wniosła o uchylenie w całości powyższego postanowienia Dyrektora Izby Celnej w P. oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu I instancji, zarzucając mu naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 oraz art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy postanowienia w przedmiocie dokonania z urzędu sprostowania oczywistej omyłki, gdy zmiany dokonane przez Naczelnika Urzędu Celnego w P. postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r., w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2011 r., nie są błędami rachunkowymi oraz innymi oczywistymi omyłkami.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że Naczelnik Urzędu Celnego w P. dokonał modyfikacji treści sentencji swego uprzedniego orzeczenia, co jest niedopuszczalne w ramach powoływania się na instytucję sprostowania z art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej, jaka dotyczy wyłącznie sytuacji, w których sprostowanie nie wpływa na treść rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia. W świetle powyższego, spółka uznała, że nie można zaakceptować stanowiska Dyrektora Izby Celnej w P., iż wskazanie błędnego numeru urządzenia, którego dotyczy wszczęte postępowanie, tym samym wyznaczającego granice sprawy podatkowej - nie jest istotną wadą. W ocenie skarżącej, wydaje się oczywiste, że skoro Naczelnik Urzędu Celnego w P. popełnił błąd w sentencji swego orzeczenia, określającej skutki prawne wydanego rozstrzygnięcia - w tym przede wszystkim wyznaczającej granice sprawy podatkowej - to musi mieć to istotne znaczenia dla treści orzeczenia, gdyż to właśnie to błędne sformułowanie określa treść i skutki orzeczenia.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Celnej w P. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym akcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 215 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. – Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji.

Wprawdzie przepisy Ordynacji podatkowej nie definiują pojęcia "oczywistej omyłki" to jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych wywodzi się, że za oczywistą omyłkę, w rozumieniu tego przepisu, należy uznać błąd, który nie wpływa na znaczenie merytoryczne aktu administracyjnego i jego charakter nie budzi wątpliwości w świetle ustalonego stanu faktycznego sprawy lub stanu prawnego. Przykładem oczywistej omyłki jest przestawienie liter w wyrazie lub dodanie zbędnej litery. Stanowisko takie znalazło odzwierciedlenie w wyroku NSA z dnia 23 lutego 2012 (II FSK1830/10), w którym podkreślono, że tryb określony w art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej przewiduje jedynie prostowanie błędów i omyłek, które stanowią wady nieistotne a sprostowanie decyzji nie może prowadzić do zmiany jej treści. Podobnie orzekł NSA w wyroku z tego samego dnia (II FSK 1829/10), stwierdzając, że w trybie z art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej można naprawić jedynie oczywiste przeoczenie, czy zastosowanie niewłaściwego słowa lub omyłkę pisarską o charakterze elementarnym, nie wpływające na treść i znaczenie prostowanej decyzji. Natomiast WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 28 września 2010 r. (II SA/Bd 758/10), podkreślił, że nie podlegają sprostowaniu w trybie art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc w zakresie odnoszącym się do ustalenia obowiązywania prawa, stanu faktycznego, jego kwalifikacji prawnej, czy też ustalania konsekwencji prawnych zastosowanej normy prawnej.

Odnosząc powyższe wyjaśnienia do stanu faktycznego sprawy należy wskazać, że przedmiotem postępowania wszczętego postanowieniem Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] stycznia 2011 r. jest ustalenie, czy gry na spornym automacie prowadzone były z naruszeniem przepisów ustawy o grach hazardowych. Tak sformułowany przedmiot sprawy oznacza, że sprostowanie numeru automatu do gry nie ma żadnego wpływu na powyżej wskazany przedmiot, gdyż przedmiotu tego w żaden sposób nie zmienia. Podkreślenia wymaga, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości, że sporny automat znajdował się w miejscu wskazanym w uzasadnieniu postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] stycznia 2011 r., tj. w "P." mieszczącej się w P. przy ul. X., co wynika bezspornie ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu czynności kontrolnych, sporządzonego w dniu [...] grudnia 2010 r. Przedmiot postępowania jest zatem bezsporny, omyłka pisarska dotyczy jedynie numeru znajdującego się na miejscu automatu i nie ma wpływu na rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy. Na marginesie należy zwrócić uwagę również na fakt, że błędny numer automatu "A." 500316 został wpisany do protokołu instalacji urządzenia z dnia [...] grudnia 2010 r. i następnie numer ten został przez organ celny zamieszony w powołanym powyżej postanowieniu. Błąd w numerze automatu nie ma jednak – jak wywodzi skarżąca spółka – rozstrzygającego znaczenia dla biegu postępowania. Raz jeszcze należy bowiem powtórzyć, że przedmiotem postępowania jest ustalenie, czy w danym miejscu dopuszczalne jest – w świetle przepisów ustawy o grach hazardowych - urządzanie gier na automacie takim, jaki się tam znajdował, co zostało stwierdzone protokołem czynności kontrolnych z dnia [...] grudnia 2010 r., a nie na automacie o konkretnym numerze.

Wskazane powyżej wyjaśnienia oraz przedstawione okoliczności sprawy nie pozostawiają wątpliwości, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] listopada 2011 r. nie naruszają przepisów Ordynacji podatkowej. Organ dokonał sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej, do czego był uprawniony w świetle art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej i nie wpłynął w ten sposób na merytoryczną treść przyszłego rozstrzygnięcia. Tym samym nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności powołanych powyżej postanowień na mocy art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa w związku z art. 145 § 1 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), czego domaga się skarżąca spółka. Zaskarżone postanowienie nie tylko bowiem nie narusza rażąco przepisów prawa, ale – w ocenie Sądu – naruszenia prawa nawet w stopniu mniejszym niż rażący dopatrzeć się nie można.

Konkludując, należy zatem stwierdzić, że w świetle powyższych rozważań oraz wobec braku uchybienia przez zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Celnej w P. oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji normom prawa procesowego, także w zakresie nie objętym skargą – w ocenie Sądu – nie zachodzą okoliczności uzasadniające uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Celnej w P.

Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności sprawy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.