Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 799/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 35
journal: Dz.U. 2015 poz 388
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Renata Czeluśniak Protokolant specjalista Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2017 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Wojewody z dnia 18 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania skargę oddala.


UZASADNIENIE

Postępowanie w sprawie o wymeldowanie E. P. z miejsca pobytu stałego z lokalu w K na Osiedlu B, Prezydent Miasta wszczął 5 listopada 2015 r. na żądanie B. P., która poinformowała, że 11 sierpnia 2015 r. w wyniku komorniczych czynności egzekucyjnych przedmiotowy lokal mieszkalny został opróżniony z osób w nim zamieszkujących i wydany właścicielce lokalu.

Po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających, Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2016 r. znak: [...] orzekł o wymeldowaniu E. P. z miejsca pobytu stałego z lokalu w K na Osiedlu B. Opierając się na materiale dowodowym zebranym w sprawie uznał, że doszło do opuszczenia miejsca pobytu stałego w rozumieniu przepisów art. 35 ustawy o ewidencji ludności.

Niezadowolona z rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji E. P. wniosła w terminie odwołanie do Wojewody. Zdaniem strony odwołującej się zaskarżona decyzja jest krzywdząca oraz niezrozumiała i czyni ją wraz z dziećmi: K. K. i D. K. osobami bezdomnymi. E. P. nie zaprzecza, że wraz z rodziną została eksmitowana z lokalu w K na Osiedlu B, jednocześnie poinformowała o zawisłych przed sądami powszechnymi sprawach, w tym o przyznanie jej rodzinie prawa do lokalu socjalnego. W dalszej części uzasadnienia odwołania E. P. zarzuciła, że wymeldowanie będzie miało negatywny wpływ na życie jej rodziny, zwłaszcza córki K. K., która może stracić pracę, a tylko ona w tej rodzinie ma stałe i legalne zatrudnienie. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Sprawy meldunkowe K. K. i D. K., dzieci E. P. były przedmiotem odrębnych postępowań odwoławczych przed Wojewodą.

Wojewoda decyzją z dnia 18 lutego 2016 r. znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2015 r. poz. 388, z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania E. P. od decyzji Prezydenta Miasta z [...] 2016 r. znak: [...] orzekającej o wymeldowaniu z pobytu stałego E. P. z lokalu nr [...] na Osiedlu B w K - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda przytoczył treść art. 35 ustawy o ewidencji ludności podnosząc, że z unormowania zawartego w przytoczonym przepisie wynika, że o opuszczeniu miejsca pobytu stałego można mówić wówczas, gdy osoba fizycznie w danym lokalu nie przebywa, a opuszczenie tego lokalu nastąpiło w sposób dobrowolny i trwały. Dalej przytoczono art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, który stanowi, że pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Jeśli w trakcie postępowania o wymeldowanie - jak w rozpatrywanej sprawie - zostanie ustalone, że osoba której wniosek dotyczy nie przebywa w miejscu stałego zameldowania, opuściła to miejsce, wówczas organ meldunkowy obowiązany jest do jej wymeldowania w drodze decyzji administracyjnej wydanej w oparciu o przepisy art. 35 ustawy o ewidencji ludności.

W niniejszej sprawie za bezsporne uznano, że postępowanie w sprawie o wymeldowanie E. P. z miejsca pobytu stałego z lokalu w K na Osiedlu B zostało wszczęte w związku z informacją właścicielki przedmiotowego lokalu B. P., że w wyniku egzekucji komorniczej powyższy lokal został opróżniony z osób oraz z rzeczy i obecnie pozostaje w jej dyspozycji.

Powyższe ustalenia potwierdziły zebrane w sprawie dokumenty oraz dowody, które organ pierwszej instancji dopuścił w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego, a którym organ odwoławczy również dał wiarę.

Akta sprawy zawierają postanowienie Sądu Rejonowego, Wydział I Cywilny z 13 października 2014 r. sygn. akt [...] stanowiącego o przysądzeniu własności lokalu w K na Osiedlu B na rzecz B. P. W tym samym postanowieniu Sąd nakazał dłużniczce E. P. wydanie nabywczyni B. P. rzeczonego lokalu. Akta sprawy zawierają także kserokopię protokołu z 11 sierpnia 2015 r. sygn. akt [...], którym Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym działając na podstawie tytułu wykonawczego Sądu Rejonowego z 13 października 2014 r. sygn. akt [...] sporządził na okoliczność komorniczych czynności egzekucyjnych polegających na eksmisji E. P., K. K., D. K. z lokalu mieszkalnego w K na Osiedlu B oraz opróżnieniu lokalu z rzeczy stanowiących własność dłużniczki i wprowadzeniu w posiadanie opróżnionego lokalu wierzycielki.

Z pisemnych wyjaśnień E. P. przesłanych do organu pierwszej instancji 24 listopada 2015 r. wynikało, że wymieniona wniosła do sądu pozew o wznowienie postępowania w sprawie eksmisyjnej oraz złożyła skargę na czynności komornika sądowego, który - jak zarzuciła - bezprawnie wyrzucił jej rodzinę z mieszkania. Powyższe informacje w obecności E. P. potwierdził przed organem pierwszej instancji radca prawny W. N. pełnomocnik wymienionej i wniósł o zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie.

Prezydent Miasta postanowieniem z [...] 2016 r. znak: [...] odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie o wymeldowanie z pobytu stałego E. P. z lokalu nr [...] na Osiedlu B w K. Organ pierwszej instancji słusznie uznał, że zawisłe przed sądem wskazane powyżej sprawy nie stanowią zagadnienia wstępnego w niniejszej sprawie meldunkowej.

Niezamieszkanie E. P. w lokalu stałego zameldowania potwierdził dowód z zeznań świadka D. K. zięcia wymienionej. W dniu 14 grudnia 2015 r. zeznając przed organem pierwszej instancji świadek podał do protokołu, że 11 sierpnia 2015 r. był obecny w lokalu na Osiedlu B w K, kiedy w wyniku egzekucji komorniczej E. P., D. K. i K. K. wraz z małoletnimi: N. R. i W. K. zostali eksmitowani z przedmiotowego lokalu.

W świetle wskazanych powyżej faktów, oceniając całokształt materiału dowodowego zebranego przez organ pierwszej instancji w trakcie prowadzonego postępowania Wojewoda uznał, że w rozpatrywanej sprawie doszło do opuszczenia miejsca pobytu stałego w rozumieniu przepisów art. 35 ustawy o ewidencji ludności, bowiem opuszczenie lokalu nabrało obecnie charakteru dobrowolnego i jest trwałe.

Wojewoda wskazał, że stwierdzenie dotyczące dobrowolności opuszczenia lokalu doznaje ograniczenia w przypadku wykonania prawomocnego wyroku sądu powszechnego nakazującego eksmisję danej osoby z określonego lokalu. Prawomocny wyrok sądu powszechnego orzekający eksmisję może bowiem polegać na dobrowolnym opuszczeniu lokalu przez zobowiązanego, albo też (jak w niniejszej sprawie) podlegać wykonaniu w drodze egzekucji komorniczej. Skutkiem wykonania w drodze egzekucji wyroku orzekającego eksmisję danej osoby z lokalu jest bowiem ustanie pobytu tej osoby w lokalu.

W rozpatrywanej sprawie postanowienie Sądu Rejonowego z 13 października 2014 r. nakazujące dłużniczce E. P. wydanie B. P. lokalu na Osiedlu B w K zostało wykonane 11 sierpnia 2015 w drodze egzekucji komorniczej polegającej na opróżnieniu przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym przedmiotowego lokalu mieszkalnego z rzeczy należących do dłużniczki E. P. i wydaniu tego lokalu wierzycielce. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, egzekucja wyroku eksmisyjnego jest równoznaczna z ustaniem pobytu osoby eksmitowanej z lokalu w rozumieniu przepisów art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności.

Uznając niezasadność zarzutów zawartych w odwołaniu E. P. Wojewoda stwierdził, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych nakaz w wyroku sądowym opuszczenia i opróżnienia przedmiotowego lokalu przez stronę odwołującą się faktycznie nie jest dobrowolnym opuszczeniem tego miejsca, ale wynika z ostatecznego ustalenia sądu powszechnego, że E. P. jako osoba eksmitowana nie ma tytułu do przebywania w lokalu nr [...] na Osiedlu B w K. Opuszczenie tego miejsca poprzez wykonanie wyroku eksmisyjnego, w sensie prawnym, spełnia przesłankę opuszczenia lokalu w rozumieniu art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Taki przypadek, który zaistniał w rozpatrywanej sprawie meldunkowej stanowi odstępstwo od zasady wypracowanej przez orzecznictwo i doktrynę, że wymeldowanie osoby powiązane zostało z dobrowolnym i trwałym opuszczeniem lokalu.

Nadto w postępowaniu przed organem pierwszej instancji E. P. nie kwestionowała opuszczenia przez nią miejsca pobytu stałego. Wymieniona nie uczyniła tego również wnosząc odwołanie do Wojewody. Z uzasadnienia wniesionego odwołania jednoznacznie wynika, że E. P. podjęła starania o przyznanie jej rodzinie prawa do lokalu socjalnego, a zatem nie ma zamiaru powrócić do lokalu stałego zameldowania.

E. P. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie decyzję Wojewody z dnia 18 lutego 2016 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2016 r. znak: [...] orzekającą o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego z lokalu nr [...] na Osiedlu B w K. W skardze podniosła naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego regulujących zawieszenie postępowania poprzez brak uznania, że wznowienie postępowania cywilnego zakończonego postanowieniem Sądu Rejonowego z 13 października 2014 r. sygn. akt [...] stanowi zagadnienie wstępne warunkujące zawieszenie postępowania meldunkowego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwana dalej w skrócie "P.p.s.a.".

Zgodnie z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Nie każde naruszenie prawa uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla taki akt w przypadku, gdy stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) lub stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).

W tej sprawie Sąd uznał, że skarga skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszyły tak prawa materialnego, jak i procedury administracyjnej w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Co istotne i warte podkreślenia, Sąd ocenia działania organów administracji jedynie na podstawie kryterium zgodności z prawem, nie rozpoznawał sprawy kierując się kryteriami słuszności, celowości lub sprawiedliwości społecznej.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć organów obu instancji stanowi art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2015 r. poz. 388, z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "ustawą". Zgodnie z tym przepisem organ wykonawczy gminy wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanego w art. 28 ust. 2 ustawy decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.

Trafnie organy wskazały w uzasadnieniach obu wydanych w tej sprawie decyzji, że wymeldowanie z miejsca stałego pobytu tak samo jak i zameldowanie w miejscu stałego pobytu ma charakter wyłącznie ewidencyjny i rejestrowy i nie powoduje uzyskanie przez osobę zameldowaną prawa do lokalu mieszkalnego. To właśnie na skutek posiadania prawa do lokalu (np. prawa własności, najmu, użyczenia, itp.) dana osoba może być zameldowana w tym lokalu, o ile oczywiście w nim przebywa z zamiarem stałego pobytu. Natomiast sam fakt zameldowania nie stanowi żadnego tytułu prawnego do korzystania z lokalu.

Tym samym także i samo wymeldowanie danej osoby z lokalu mieszkalnego nie ma wpływu na prawa takiej osoby do tego lokalu, o ile oczywiście taka osoba posiada jakieś prawa do lokalu.

Sąd jeszcze raz wskazuje na te kwestie, ponieważ czasami są one mylone przez osoby zameldowane w lokalach mieszkalnych. O tym, czy dana osoba ma prawo przebywać w danym lokalu nie decyduje sam fakt zameldowania w tym lokalu, ale posiadanie odrębnego prawa do lokalu. Zameldowanie i wymeldowanie nie ma żadnego wpływu na istnienie lub brak istnienia prawa do lokalu.

W sytuacji, gdy dana osoba opuszcza miejsce pobytu stałego i nie dopełnia obowiązku wymeldowania się, decyzję w sprawie wymeldowania podejmuje właściwy organ gminy. Nie ulega wątpliwości, że istotą postępowania ewidencyjnego w sprawie wymeldowania jest rozstrzygnięcie o tym, czy dana osoba przebywa, czy nie przebywa w lokalu, w którym jest zameldowana.

W tej sprawie zasadnicze znaczenie miało ustalenie przez organy administracji publicznej, czy skarżąca wraz z rodziną faktycznie opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego bez wymeldowania się. Należało także ustalić, czy opuszczenie to miało charakter trwały.

W tej sprawie opuszczenie lokalu mieszkalnego przez skarżącą i jej rodzinę znajdującego się na oś. B w K nastąpiło na skutek egzekucji komorniczej. Ten fakt nie budzi żadnych wątpliwości tak samo jak i to, że postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 13 października 2014 r. sygn. akt [...] nastąpiło zarówno przysądzenie prawa własności lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku nr [...] na oś. B w K na rzecz B. J. P. jak i nakazano dłużniczce E. P. wydanie tego lokalu ww. właścicielce. Postanowienie to stało się prawomocne z dniem 14 marca 2015 r. (akta administracyjne sprawy organu I instancji, karta nr 1). B. P. wnioskiem z dnia 3 listopada 2015 r. zwróciła się do Prezydenta Miasta o wymeldowanie E. P. z tego lokalu mieszkalnego (akta administracyjne sprawy organu I instancji, karta nr 4).

Także fakt przeprowadzenia skutecznych czynności egzekucyjnych, które doprowadziły do przymusowego opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku nr [...] na oś. B w K w dniu 11 sierpnia 2015 r. nie budzą wątpliwości (akta administracyjne sprawy organu I instancji, karty nr 11-13).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje pogląd, że orzeczenie nakazujące eksmisję (opróżnienie) lokalu zwykle związane jest z brakiem dobrowolności opuszczenia takiego lokalu. Dlatego też w takim wypadku nieistotne jest badanie woli lub zamiaru osoby opuszczającej lokal, skoro osoba ta nie ma uprawnień do przebywania w lokalu i nie może w nim przebywać na skutek wykonania prawomocnego orzeczenia sądu. W takim przypadku ustawowa przesłanka wymeldowania polegająca na opuszczeniu miejsca pobytu stałego jest spełniona także w przypadku przymusowego opuszczenia lokalu, jeżeli ten przymus wynika ze zgodnego z prawem, władczego działania organów państwa w związku z wykonaniem w drodze egzekucji wyroku nakazującego wydanie danego lokalu przez określoną osobę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2010 r. sygn. akt II OSK 579/09, opub. w Lex nr 597705; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2387/10; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 915/10, opub. w Lex nr 992665; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 21 września 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 767/16, opub. w Lex nr 2152091; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 lipca 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 1548/11; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Gl 655/11; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 526/11; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 46/10, opub. w Lex nr 953076).

Należy więc przyjąć, że w sprawie, w której przeprowadzona była egzekucja komornicza, wykonanie eksmisji jest równoznaczne z ustaniem pobytu strony w danym lokalu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2007 r. sygn. akt II OSK 519/07).

Tym samym trafnie organy w tej sprawie uznały, że dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie ma podnoszony przez skarżąca zamiar wznowienia postępowań sądowych, na podstawie których skarżąca została zobowiązana do opuszczenia lokalu mieszkalnego nr [...] na Osiedlu B nr [...] w K. Co istotne, złożony przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie jej wymeldowania, został postanowieniem z dnia [...] 2016 r. rozpoznany przez Prezydenta Miasta i odmówił ten organ zawieszenia postępowania. Sam zamiar wszczęcia postępowania wznowieniowego w postępowaniu cywilnym nie był w tej sprawie, wbrew stanowisku skarżącej, zagadnieniem wstępnym o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Nawet samo wszczęcie postepowań cywilnych, na które powoływał się pełnomocnik skarżącej w toku rozprawy, nie mogło w tej sprawie uzasadniać zawieszenia postępowania.

Trafnie organy w tej sprawie nie mogły badać przyczyn wydania przez Sąd Rejonowy postanowienia z dnia 13 października 2014 r. sygn. akt [...] o przysądzeniu prawa własności lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku nr [...] na oś. B w K na rzecz B. J. P. i o nakazaniu dłużniczce E. P. wydania tego lokalu ww. właścicielce. Tym bardziej, wbrew argumentacji skargi, organy administracyjne nie mogły badać prawidłowości prowadzenia postępowania sadowego zakończonego ww. postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 13 października 2014 r. sygn. akt [...].

Okoliczności dotyczące dobrowolności opuszczenia lokalu nr [...] na oś. B nr [...] w K należy rozpatrywać w kontekście egzekucji komorniczej. Sam fakt dokonania komorniczych czynności egzekucyjnych polegających na opróżnieniu przedmiotowego lokalu z rzeczy stanowiących własność skarżącej i wydania opróżnionego lokalu właścicielce mieszkania jest wystarczający dla ustalenia, że nastąpiło ustanie pobytu skarżącej w tym lokalu. Ustanie tego pobytu było zgodne z przepisami prawa i stanowiło wykonanie prawomocnego orzeczenia sądowego. Nie można w sytuacji wykonywania postanowienia sądu nakazującego opróżnienie lokalu skutecznie przeciwstawiać argumentów o braku dobrowolności jego opuszczenia. Oczywistym jest, że właśnie dlatego nastąpiła egzekucja komornicza, ponieważ skarżąca nie chciała dobrowolnie wykonać prawomocnego orzeczenia sądowego.

Prawidłowo ustalony przez organy administracji w tej sprawie stan faktyczny oznacza, że nastąpiła prawidłowa subsumpcja stanu faktycznego (przyporządkowanie stanu faktycznego) do stanu prawnego wynikającego z art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Zgodnie z powołanym art. 35 ustawy o ewidencji ludności wójt, burmistrz lub prezydent miasta wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub innego uprawnionego podmiotu decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. W tej sprawie skarżąca zgodnie z prawem została zobowiązana do opuszczenia lokalu mieszkalnego i lokal ten opuściła, a tym samym Wojewoda 18 lutego 2016 r. prawidłowo fakt opuszczenia lokalu przez skarżącą ustalił jak i brak uprzedniego wymeldowania się skarżącej z pobytu w tym lokalu.

W ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skarżącej, zawarte w skardze. W zarzutach tych wskazano na brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w tej sprawie i braku prawidłowej oceny istotnych w sprawie okoliczności.

W ocenie Sądu organy obu instancji ustaliły prawidłowo stan faktyczny sprawy, wyjaśniły wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, których istotą było ustalenie, czy skarżąca opuściła lokal mieszkalny nr [...] na oś. B w K i w jaki sposób nastąpiło to opuszczenie. Istotne znaczenie miało postanowienie sądu powszechnego nakazujące skarżącej opróżnienie lokalu mieszkalnego i to postanowienie stało się prawomocne i to jeszcze przed dniem wszczęcia w tej sprawie postępowania administracyjnego.

Rekapitulując należy stwierdzić, że w tej sprawie organy obu instancji ani nie naruszyły przepisów prawa materialnego, ani też nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy.

Oczywistym jest, że po opuszczeniu lokalu mieszkalnego na Osiedlu B sytuacja mieszkaniowa skarżącej jest co najmniej zła. Tym niemniej w sprawie dotyczącej wymeldowania nie można załatwiać ani spraw własnościowych, ani też ustalać np. tytułu prawnego do innego lokalu mieszkalnego.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.