Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 327/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 6 ust. 1, art. 47 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.
article: Art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak- Molczyk Sędziowie WSA Dorota Dąbek WSA Tadeusz Wołek (spr.) Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2014 r. sprawy ze skargi A. M. N. – H. na decyzję Wojewody z dnia 23 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zameldowania skargę oddala.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...] orzekł o zameldowaniu na pobyt stały M. K. wraz z małoletnim M. K. w lokalu przy ul. Ś w K na podstawie art. 47 ust. 2, w związku z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j.: Dz.U. z 2006 r., nr 139, poz. 993 ze zm.), dalej "u.e.l.d.o.", art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "K.p.a.".

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na wniosek M. K., działającej również imieniem małoletniego M. K., w dniu 26 czerwca 2013 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne o zameldowanie jej i syna na pobyt stały w przedmiotowym lokalu.

Warunkiem do dokonania zameldowania pod podanym adresem jest fakt zamieszkiwania pod tym adresem w dacie dokonania czynności meldunkowej, natomiast nie jest rozpatrywana sprawa uprawnień do lokalu.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 i 2 u.e.l.d.o. osoba, przebywająca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana zameldować się w miejscu pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące najpóźniej w 30 dniu, licząc od dnia przybycia do tego miejsca. Zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Art. 6 ust. 1 ustawy określa, że "pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania".

Zgodnie z przepisami u.e.l.d.o. właściciel lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu jest obowiązany potwierdzić fakt pobytu osoby zgłaszającej pobyt stały lub czasowy trwający ponad 3 miesiące w tym lokalu. Potwierdzenia faktu pobytu osoby w lokalu dokonuje się na formularzu meldunkowym w formie czytelnego podpisu z oznaczeniem daty jego złożenia.

W sprawie w toku postępowania do akt zostały dołączone wypełnione i podpisane druki zgłoszenia pobytu stałego M. K. i M. K., na którym brak jest podpisu właściciela lokalu stwierdzającego, że osoba meldująca się przebywa pod wskazanym adresem.

W dniu 21 sierpnia 2013 r. przeprowadzono rozprawę administracyjną. Podczas rozprawy przesłuchano w charakterze strony M. K., w charakterze świadka H. S. - matkę M. K., która zamieszkuje trwale w spornym lokalu bez tytułu prawnego i w związku z wyrokiem eksmisyjnym oczekuje na lokal socjalny z zasobów Gminy, oraz męża zainteresowanej, a ojca M. K. – M. K., którzy zgodnie zeznali, że M. K. w lokalu zamieszkuje wraz z synem w charakterze pobytu stałego.

Z zeznań świadków W. S. oraz K. S. - mieszkańców nieruchomości przy ul. Ś w K wynika, że M. K. wraz z synem jest widywana i spotykana na terenie nieruchomości o różnych porach dnia, posiada swobodny dostęp do mieszkania nr [...]. Z zeznań W. S. wynika, że M. K. wraz z dzieckiem ponownie wprowadziła się do przedmiotowego lokalu po dłuższej nieobecności.

Właściciele spornego lokalu nie stawili się na rozprawie administracyjnej, przysłali pismo wyjaśniające i ustosunkowujące się do wniosku. Właściciele lokalu nie wyrazili zgody na zameldowanie zainteresowanej wraz dzieckiem w lokalu, podważając również fakt zamieszkiwania M. K. i jej syna w lokalu.

Przeprowadzono oględziny przedmiotowego mieszkania, które w sposób bezsprzeczny potwierdziły fakt zamieszkiwania zainteresowanych osób w tym lokalu.

Na podstawie wyżej opisanego materiału dowodowego biorąc pod uwagę nie budzące wątpliwości ustalenia i wyjaśnienia organ uznał, że na dzień wydania decyzji M. K. i M. K. zamieszkują w spornym lokalu. Pobyt w lokalu ma charakter stały, połączony z wolą koncentracji w tym miejscu swoich spraw życiowych, z zamiarem stałego przebywania i założenia w tym miejscu ośrodka osobistych spraw, w związku z czym została spełniona przesłanka do zarejestrowania pobytu stałego M. K. z synem w spornym lokalu.

Przepisy u.e.l.d.o. są przepisami porządkowymi. Zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w tym lokalu. Oznacza to, że ewidencja ludności służy do rejestrowania rzeczywistego pobytu osób, czyli stanu faktycznego, a nie stanu prawnego lokalu.

Zgodnie z wykładnią przepisów dotyczących obowiązku meldunkowego, organy administracji publicznej właściwe w sprawach meldunkowych nie badają legalności przebywania w danym lokalu, zajmując się porządkowaniem ewidencji ludności będącej w rozpatrywanej sprawie dobrem chronionym. Osoba faktycznie przebywająca pod określonym adresem jest obowiązana zarejestrować tam swój pobyt. Skoro osoba zamieszkuje w danym lokalu to powstaje obowiązek meldunkowy i tym samym należy zadecydować o zameldowaniu takiej osoby w lokalu, ponieważ przewiduje to ustawodawca, a organy administracji publicznej obowiązane są do działania zgodnie z prawem.

A. – M. N. – H. wniosła od powyższej decyzji odwołanie.

Skarżąca podniosła, że lokal stanowi własność skarżącej i jej męża.

Zdaniem skarżącej wykładnia art. 47 ust. 2 oraz art. 10 ust. 1 u.e.l.d.o. dokonana przez organ została dokonana w sposób rozszerzający. Prowadzi, bowiem do wniosku, że M. K. może "zaprosić" do lokalu stanowiącego własność skarżącej dziesięciu gości, którzy postanowią w nim zamieszkać, a następnie złożą wniosek o ich zameldowanie i wniosek ten zostanie uwzględniony. W sytuacji natomiast, gdy pobyt danej osoby w lokalu jest nielegalny, nie można uznać również za uprawnione zameldowania jej w tym lokalu.

Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, jeżeli pobyt osoby ubiegającej się o zameldowanie w lokalu nie ma charakteru pobytu legalnego, zameldowanie nie może nastąpić (gdyż nie może sankcjonować pobytu bezprawnego). Stanowisko takie NSA wyraził przykładowo w wyroku z dnia 15 maja 2007 r. w sprawie do sygn. akt: II OSK 773/06, w którym stwierdził: "Uprawniać do zameldowania w lokalu może jedynie pobyt legalny, związany z przebywaniem w lokalu na zasadach zgodnych z prawem, za wiedzą i zgodą wszystkich osób uprawnionych do dysponowania lokalem. Nie można czerpać uprawnień z zachowań sprzecznych z prawem, nie może ich sankcjonować zameldowanie i pobyt w lokalu będące następstwem naruszenia posiadania, czy miru domowego. Wolność wyboru miejsca zamieszkania nie może prowadzić do naruszenia prawa i praw innych osób poprzez uczynienie ich bezskutecznymi."

Na takim samym stanowisku stanął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wskazał: "Brak konieczności wykazania się uprawnieniem do lokalu, czy to samoistnym, czy o charakterze pochodnym, nie oznacza jednak, że przesłanką zameldowania jest wyłącznie fizyczna obecność w lokalu. Uprawniać do zameldowania w lokalu może jedynie pobyt legalny, oznaczający przebywanie na zasadach zgodnych z prawem, za wiedzą i zgodą osoby uprawnionej do dysponowania lokalem." a także że "(...) nie można czerpać uprawnień z zachowań sprzecznych z prawem, a instytucja zameldowania nie może sankcjonować samowoli."

Skarżąca podniosła, że jak wskazywała, wnioskodawcy nie dysponują uprawnieniem do zajmowania lokalu, gdyż prawomocnym wyrokiem z dnia 29 października 2006 r. w sprawie do sygn. akt: [...] Sąd Rejonowy, Wydział l Cywilny orzekł ich eksmisję z lokalu. Następnie opuścili oni dobrowolnie lokal i opróżnili go z rzeczy ich prawa reprezentujących.

Decyzją z dnia [...] 2008 r. Prezydent Miasta w sprawie [...] orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego M. K. oraz niepełnoletniego M. K. z lokalu. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody z dnia [...] 2009 r. w sprawie [...].

Nadto skarżąca informowała organ, że wnioskodawcy - mimo ich twierdzenia o zajmowaniu lokalu - nie uiszczają z tego tytułu żadnych należności (opłaty za bezumowne korzystanie z lokalu są uiszczane przy uwzględnieniu faktu, że lokal zajmuje tylko jedna osoba).

W świetle powyższego, jak również wobec braku zgody na zameldowanie wnioskodawców oraz odmowy potwierdzenia pobytu wnioskodawców w lokalu, zameldowanie M. i M. K. było nieuzasadnione.

Na marginesie skarżąca dodała, że wystąpienie z wnioskiem o zameldowanie w lokalu ma prawdopodobnie związek ze zbliżająca się datą zaoferowania H. S. przez Gminę lokalu socjalnego. Biorąc pod uwagę fakt, że na podstawie wyroku orzekającego eksmisję, Gmina jest zobowiązana dostarczyć lokal socjalny wskazanym w nim pozwanym (w tym również M. K., która wówczas jeszcze nosiła nazwisko "S"), lokal socjalny jaki powinien zostać zaoferowany przez Gminę, będzie większy niż ten, który powinien zostać zaoferowany tylko jednej osobie.

Wojewoda decyzją z dnia 23 grudnia 2013 r. nr [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 47 ust. 2 u.e.l.d.o.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielając dokonane przez organ I instancji ustalenia stanu faktycznego wskazał, że zameldowanie w miejscu pobytu stałego lub czasowego przebywania jest obowiązkiem każdego obywatela. Obowiązek zarejestrowania pobytu wynika wprost z art. 10 ust. 1 u.e.l.d.o. Organ przywołał treść powyższego przepisu oraz art. 47 u.e.l.d.o.

W sprawie, wobec braku na formularzu meldunkowym potwierdzenia pobytu M. K. wraz M. K. w spornym lokalu przez A. N. – H. oraz G. H. - współwłaścicieli przedmiotowego lokalu, organ I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe z zachowaniem wszystkich wymogów K.p.a., w szczególności art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., dokonując nienaruszającej art. 80 K.p.a. oceny, że M. K. wraz z małoletnim M. K. pod wskazanym adresem zamieszkują z zamiarem stałego w nim przebywania. O fakcie tym świadczą nie tylko zeznania świadków – H. S. i W. S. ale również przeprowadzony przez organ meldunkowy dowód w postaci oględzin przedmiotowego lokalu. Kwestia zamieszkania była zatem decydująca dla wydania decyzji o zameldowaniu.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ podkreślił, że bez znaczenia dla sprawy należy traktować zarzut o braku zgody właścicieli na zameldowanie. Konieczność dokonania zameldowania nie jest bowiem uzależniona od przysługiwania tytułu prawnego do lokalu ani też od rodzaju tytułu prawnego do lokalu. Zameldowanie, jako rejestracja stanu faktycznego nie sankcjonuje tego stanu, jak również nie tworzy jakichkolwiek uprawnień do uzyskania praw do mieszkania, skoro dokonanie zameldowania również nie jest uzależnione od przysługującego tytułu prawnego do lokalu. Jako mające odzwierciedlać aktualny stan faktyczny, zameldowanie w danym lokalu/budynku podlega stałej aktualizacji, ilekroć stan faktyczny ulegnie zmianie, na przykład wskutek dokonanej przez komornika sądowego w oparciu o prawomocny wyrok sądu, eksmisji osoby zameldowanej z zajmowanego przez nią lokalu. Zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K 20/01 (Dz.U.02.78.716) przy dokonywaniu zameldowania nie bada się uprawnień do przebywania w lokalu, lecz sam fakt zamieszkiwania w nim danej osoby.

Niewątpliwie zameldowanie wbrew woli właściciela stanowi dla niego uciążliwość, jednakże ze względu na charakter jaki meldunkowi nadał ustawodawca (rejestracyjny, porządkowy), okoliczność ta nie może mieć znaczenia w sprawie.

Z mocy art. 10 ust. 2 u.e.l.d.o. zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Na gruncie przepisów meldunkowych nie powinno się też załatwiać innych spraw spornych (w tym roszczeń finansowych), gdyż do rozstrzygania tych kwestii właściwe pozostają sądy powszechne. Określone w art. 6 ust. 1 u.e.l.d.o. warunki niezbędne do zarejestrowania pobytu stałego zostały przez M. K. i jej syna spełnione, tym samym brak było podstaw do uchylenia czy zmiany zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy podkreślił, że z akt sprawy nie wynika, by doszło do wykonania eksmisji wobec M. K. ze spornego lokalu i po jej wykonaniu wymieniona do tego lokalu bezprawnie powróciła. Wówczas to dopiero można by mówić w przypadku M. K. o sankcjonowaniu zameldowania i pobytu w tym lokalu będącego następstwem naruszenia posiadania, czy miru domowego.

W dniu 21 sierpnia 2013 r. w organie meldunkowym H. S. - mieszkanka przedmiotowego lokalu podała, że: "Moja córka pani M. K. wraz z moim wnukiem od maja 2013 r. ponownie zamieszkują w lokalu przy ul. Ś w K i ponownie wprowadzili swoje rzeczy osobiste do tego mieszkania... Moja córka M. K. dysponuje kluczami oraz swobodnym dostępem do lokalu przy ul. Ś w K, dodaję, ze na dzień dzisiejszy to mieszkanie jest jedynym miejscem, w którym moja córka i wnuk zamieszkują".

Zatem nie można doszukać się w tym przypadku naruszenia posiadania czy też naruszenia miru domowego jak to przez przywołanie stosownego orzecznictwa sądów administracyjnych zaakcentowała skarżąca.

Ponadto czynności egzekucyjne wobec mieszkańców przedmiotowego lokalu w świetle wyroku Sądu Rejonowego, Wydział I Cywilny, z dnia 29 października 10 czerwca 2002 r., sygn. akt: [...], o eksmisję - zostały wstrzymane do czasu dostarczenia pozwanym przez Gminę lokalu socjalnego.

A. M. N. – H. wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, przez błędną wykładnię art. 6 i 9 u.e.l.d.o. polegającą na niesłusznym przyjęciu, że istnieje podstawa do zameldowania M. K. wraz z M. K. W uzasadnieniu zarzutów skarżąca powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości motywy zaskarżonej decyzji.

Wojewoda podkreślił, że odmowa wydania potwierdzenia pobytu przez właściciela nieruchomości bądź inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu nie może być uznana jako negatywna przesłanka do dokonania zameldowania w lokalu. Taka wykładnia mających w sprawie zastosowanie przepisów przeważa w orzecznictwie sądów administracyjnych (vide wyrok NSA z 16.01.2007 r. w sprawie III OSK 173/06, LEX nr 328109, wyrok NSA z 19.01.2009 r. w sprawie II OSK 1803/07 nie publ., wyrok WSA w Warszawie z 22.04. 2008 r. w sprawie VIII SA/Wa 6/08. nie publ., wyrok WSA w Gdańsku z 18.04.2007 r. w sprawie IIISA/Gd 3/07 nie publ.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.". Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 P.p.s.a.

W sprawie poddanej kontroli Sądu istotą sporu jest to czy organ pierwszej instancji prawidłowo rozstrzygnął o zameldowaniu na pobyt stały M. K. wraz z małoletnim synem M. K. w lokalu przy ul. Ś w K co zaakceptował organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji.

Należy też zauważyć, że podniesione początkowo w odwołaniu a następnie w skardze zarzuty i przywołana na ich poparcie argumentacja wskazują, że skarżąca nie kwestionuje dokonanych przez organy ustaleń stanu faktycznego w zakresie zamieszkiwania M. K. wraz z małoletnim synem M. K. w spornym lokalu w dacie zameldowania.

Ocenę wadliwości wydanych w sprawie decyzji skarżąca opiera przede wszystkim na braku zgody skarżącej i G. H. - współwłaścicieli przedmiotowego lokalu - na zameldowanie wnioskodawców oraz odmowy potwierdzenia pobytu wnioskodawców w lokalu. Ponadto kwestionując legalność pobytu wnioskodawców w spornym lokalu skarżąca wskazywała, wnioskodawcy nie dysponują uprawnieniem do zajmowania lokalu, gdyż prawomocnym wyrokiem z dnia 29 października 2006 r. w sprawie do sygn. akt: [...] Sąd Rejonowy, Wydział l Cywilny orzekł ich eksmisję z lokalu. Następnie opuścili oni dobrowolnie lokal i opróżnili go z rzeczy ich prawa reprezentujących. Ponadto decyzją z dnia [...] 2008 r. Prezydent Miasta w sprawie [...] orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego M. K. oraz niepełnoletniego M. K. z lokalu. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody z dnia [...] 2009 r. w sprawie [...].

Oceny tej nie sposób podzielić z przyczyn wynikających z dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych, które Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.

Celem postępowania dotyczącego realizacji obowiązku meldunkowego jest zapewnienie zgodności zapisów ewidencji ludności z rzeczywistym miejscem pobytu osób, na których ciąży obowiązek zameldowania lub wymeldowania się. Dlatego też podstawę do zameldowania stanowi ustalenie czy osoba zgłaszająca przebywa pod danym adresem. Z uwagi na cel, jakiemu służy obowiązek meldunkowy, ustawodawca wprowadził jedynie warunek przedstawienia potwierdzenia pobytu w lokalu jako okoliczności faktycznej. Jeżeli właściciel bądź inna osoba dysponująca prawem do lokalu nie może lub nie chce poświadczyć tej okoliczności, wówczas organ administracji, działając na podstawie art. 47 ust. 2 u.e.l.d.o., przeprowadza postępowanie wyjaśniające. Oznacza to, że brak potwierdzenia pobytu w lokalu przez jego właściciela, ale też brak zgody właściciela na zameldowanie, nie stanowi negatywnej przesłanki do dokonania zameldowania. Decydujące jest to, czy fakt pobytu oznaczonej osoby w konkretnym lokalu znajdzie potwierdzenie w dowodach przeprowadzonych w postępowaniu administracyjnym (wyrok NSA z dnia 11.12.2012 r., sygn. II OSK 1434/11, LEX nr 1367266).

Ewidencja ludności służąca rejestrowaniu pobytu ma charakter wyłącznie porządkowy, co oznacza, że zameldowanie nie jest związane z rozstrzyganiem uprawnień do lokalu, ani tym samym prawa do przebywania w nim. Jedynie stwierdzenie faktu przebywania w lokalu winno być kryterium rozstrzygającym o zameldowaniu, a podstawę do wymeldowania stanowi ustalenie przez właściwy organ faktu opuszczenia lokalu. Dla osoby zgłaszającej się do zameldowania, jak też dla organu dokonującego czynności zameldowania, wystarczający jest potwierdzony miarodajnym dowodem fakt przebywania w lokalu z określonym zamiarem. Nie można od osoby podlegającej zameldowaniu wymagać legitymowania się prawem do lokalu, w szczególności w postaci zgody właściciela nieruchomości (wyrok NSA z 8.01.2013 r., sygn. II OSK 1595/11, LEX nr 1341538).

W sprawie, wobec braku na formularzu meldunkowym potwierdzenia pobytu M. K. wraz z małoletnim M. K. w spornym lokalu przez A. N. – H. oraz G. H. - współwłaścicieli przedmiotowego lokalu, organ I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe z zachowaniem wszystkich wymogów K.p.a., w szczególności art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., dokonując nienaruszającej art. 80 K.p.a. oceny, że M. K. wraz z małoletnim M. K. pod wskazanym adresem zamieszkują z zamiarem stałego w nim przebywania. Trafnie zdaniem Sądu organy uznały, że o fakcie tym świadczą nie tylko zeznania świadków – H. S., M. K. oraz mieszkańców nieruchomości przy ul. Ś w K – W. S., K. S., ale również przeprowadzony przez organ meldunkowy dowód w postaci oględzin przedmiotowego lokalu. Kwestia zamieszkania była zatem decydująca dla wydania decyzji o zameldowaniu.

Nie mogła przynieść zamierzonego skutku argumentacja skarżącej kwestionująca legalność pobytu w powiązaniu ze wskazywanym przez skarżącą wyrokiem eksmisyjnym oraz z decyzją rozstrzygająca o wymeldowaniu z pobytu stałego M. K. oraz M. K. ze spornego lokalu.

Trafnie, bowiem w tym zakresie organ odwoławczy podkreślił, że z akt sprawy nie wynika, by doszło do wykonania eksmisji wobec M. K. ze spornego lokalu i po jej wykonaniu wymieniona do tego lokalu bezprawnie powróciła. Wówczas to dopiero można by mówić w przypadku M. K. o sankcjonowaniu zameldowania i pobytu w tym lokalu będącego następstwem naruszenia posiadania, czy miru domowego. Z kolei przywoływane przez skarżącą decyzje o wymeldowaniu - Prezydenta Miasta z dnia [...] 2008 r. w sprawie [...] oraz Wojewody z dnia [...] 2009 r. w sprawie [...] w powiązaniu z powyższym i niewykonanym wyrokiem eksmisyjnym potwierdzają jedynie prawidłowo dokonane ustalenia, że M. K. opuściła sporny lokal, a następnie do tego lokalu powróciła i zamieszkała w nim z zamiarem stałego pobytu. W tej sytuacji powstał nowy stan faktyczny zobowiązujący organ meldunkowy do dokonania zameldowania, poprzez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym, po przeprowadzeniu zgodnie z regulacją ust. 2 art. 47 u.e.l.d.o. stosownego postępowania.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.e.l.d.o. pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania.

W tej sytuacji zdaniem Sądu, zasadnie organy uznały, że określone w tym przepisie warunki niezbędne do zarejestrowania pobytu stałego zostały przez M. K. i jej syna spełnione.

Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 P.p.s.a. – tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.