Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 119/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 608  Energetyka i atomistyka
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Energii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 97 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 16 ust. 1, art. 23 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 1131
law: Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze - tekst jedn.
article: art. 125, art. 126 ust. 1 - 2
journal: Dz.U. 2017 poz 519
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Ministra Energii z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie uzgodnienia koncesji na wydobywanie gazu ziemnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z [...] listopada 2017 r. nr [...] Minister Energii (dalej też: "organ"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 123 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: "k.p.a."), po rozpoznaniu zażalenia G. Sp. z o. o. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca", "spółka") na postanowienie organu z [...] września 2017 r. nr [...] o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie uzgodnienia koncesji dla skarżącej na wydobywanie gazu ziemnego ze złoża "[...] " położonego na terenie gminy [...] w województwie [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w oparciu o następujące ustalenia.

Wnioskiem z 24 stycznia 2016 r. Minister Środowiska w trybie art. 106 k.p.a. oraz art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2016 r., poz. 1131 ze zm.; dalej: "p.g.g.") zwrócił się do Ministra Energii o uzgodnienie koncesji na wydobywanie gazu ziemnego ze złoża "[...] ", przedkładając wniosek spółki oraz projekt rozstrzygnięcia sprawy - projekt udzielenia koncesji dla skarżącej na wydobywanie gazu ziemnego ze złoża "[...] ".

Postanowieniem z [...] lutego 2017 r., wydanym na podstawie art. 9 ust. 1 i art. 23 ust. 1 pkt 3 p.g.g. oraz art. 106 § 3 i 5 k.p.a., organ postanowił pozytywnie uzgodnić projekt koncesji dla spółki. Rozstrzygnięcie to zostało podjęte w oparciu dokumentację przedłożoną przez Ministra Środowiska, tj. wniosek spółki na wydobywanie gazu ziemnego ze złoża "[...]" oraz projekt pozytywnego rozstrzygnięcia Ministra Środowiska w przedmiocie udzielenia koncesji spółce.

W dniu 27 lutego 2017 r. P. S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "uczestnik postępowania", "P.") wniosła o wznowienie postępowania w sprawie uzgodnienia koncesji dla spółki na wydobywanie gazu ziemnego ze złoża "[...]", podnosząc, iż P. nie brał udziału bez własnej winy w postępowaniu uzgodnieniowym przed Ministrem Energii, mimo że był stroną tego postępowania.

Postanowieniem z [...] marca 2017 r. organ na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wznowił postępowanie w sprawie uzgodnienia koncesji dla skarżącej. W toku postępowania zwrócił się do Ministra Środowiska o przekazanie kopii całości zgromadzonej w sprawie dokumentacji. Po przeprowadzeniu postępowania, organ stwierdził, że wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., ponieważ P. jako strona postępowania w sprawie koncesji na wydobycie gazu ziemnego ze złoża "[...] " bez własnej winy nie brał udziału w tym postępowaniu. Jednocześnie organ powziął w toku postępowania istotne dla sprawy, a nieznane mu wcześniej okoliczności dotyczące posiadania w obszarze złoża "[...] "' koncesji przez inne podmioty, a także informacje odnośnie prac prowadzonych przez uczestnika postępowania nad rozpoznaniem złoża, które mogą potencjalnie wpłynąć na rozstrzygnięcie w zakresie racjonalnej gospodarki złożem. Organ ustalił również, że wnioskiem z 14 lipca 2016 r. uczestnik postępowania zwrócił się do Ministra Środowiska o przekształcenie koncesji nr [...] w obszarze "[...]", na którym znajduje się złoże "[...] ", w koncesję na poszukiwanie i rozpoznanie złóż węglowodorów oraz wydobywanie węglowodorów ze złóż w ww. obszarze.

Organ podkreślił, że Minister Środowiska we wniosku o uzgodnienie koncesji na wydobywanie gazu ziemnego ze złoża "[...]" nie poinformował go o toczącym się postępowaniu w sprawie przekształcenia koncesji nr [...] dla uczestnika postępowania. Tymczasem Minister Środowiska decyzją z [...] marca 2017 r. przekształcił koncesję nr [...] dla P. w koncesję nr [...] na poszukiwanie i rozpoznanie złóż ropy naftowej i gazu ziemnego oraz wydobywanie ropy naftowej i gazu ziemnego ze złóż w obszarze "[...]". Obszar ten jest położony na terenie gmin: [...],[...],[...] oraz miast i gmin: [...],[...],[...],[...],[...] i [...] w województwie [...].

Po rozpatrzeniu materiału dowodowego, organ postanowieniem z [...] marca 2017 r. negatywnie zaopiniował projekt decyzji Ministra Środowiska w przedmiocie udzielenia koncesji dla skarżącej na wydobywanie gazu ziemnego ze złoża "[...]".

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. rozstrzygnięciem spółka zarzuciła organowi naruszenie przepisów poprzez działanie z przekroczeniem właściwości i uznanie, że organ może negatywnie zaopiniować projekt koncesji z powodu wcześniejszego udzielenia koncesji na wydobycie węglowodorów obejmującej ten sam obszar innemu podmiotowi; brak wszechstronnego rozpatrzenia sprawy oraz niedołączenie do przesłanego skarżącej postanowienia z [...] marca 2017 r., wniosku P. o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W dniu 28 kwietnia 2017 r. skarżąca złożyła do Ministra Środowiska wniosek o wznowienie postępowania w sprawie przekształcenia koncesji nr [...] udzielonej P. w koncesję nr [...].

Postanowieniem z [...] września 2017 r. organ na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie uzgodnienia koncesji dla skarżącej do dnia uprawomocnienia decyzji ministra właściwego do spraw środowiska kończącej postępowanie w sprawie przekształcenia koncesji nr [...].

Skarżąca wniosła zażalenie na ww. postanowienie, zarzucając organowi naruszenie art. 97 ust. 4 k.p.a. poprzez błędną wykładnię. Zdaniem spółki nieuzasadnione jest przyjęcie, że przekształcenie koncesji nr [...] w koncesję nr [...] stanowi zagadnienie wstępne w niniejszym postępowaniu i w konsekwencji stanowi podstawę do zawieszenia postępowania. Spółka zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 19 i art. 20 k.p.a. w związku z art. 29 ust. 1a p.g.g. poprzez działanie z przekroczeniem właściwości i uznanie, iż Minister Energii władny jest uzależniać uzgodnienie koncesji od sprawdzenia, czy została udzielona koncesja obejmująca taką samą przestrzeń oraz rodzaj działalności, podczas gdy ustawa wyraźnie zastrzega taką kompetencją na rzecz organu koncesyjnego, tj. ministra właściwego do spraw środowiska. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżanego postanowienia w całości oraz podjęcie zawieszonego postępowania.

W toku postępowania prowadzonego przez organ w sprawie uzgodnienia koncesji dla spółki, Minister Środowiska decyzją z [...] listopada 2017 r. odmówił uchylenia swojej decyzji z [...] marca 2017 r. o przekształceniu koncesji nr [...] z [...] września 2001 r. udzielonej P. na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż ropy naftowej i gazu ziemnego w rejonie "[...]" w koncesję nr [...] na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż ropy naftowej i gazu ziemnego oraz wydobywanie ropy naftowej i gazu ziemnego ze złóż w obszarze "[...]".

Powołanym na wstępie postanowieniem organ utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie z [...] września 2017 r.

Powyższe postanowienie organu z [...] listopada 2017 r. spółka zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając mu:

- naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 56 ust. 1 pkt 1, 2 i 3a ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej w związku z art. 21 ust. 2 i 29 ust. 1 pkt 1 p.g.g. poprzez błędne określenie przyznania koncesji dla P. jako negatywnej przesłanki uzgodnienia projektu koncesji dla skarżącej,

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 97 § 1 ust, 4 k.p.a. poprzez błędną wykładnię, że w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie przez Ministra Środowiska wznowionego postępowania w sprawie przekształcenia koncesji nr [...] udzielonej P. w koncesję [...] na poszukiwanie i rozpoznanie złóż ropy naftowej i gazu ziemnego oraz wydobywanie ropy naftowej i gazu ziemnego ze złóż w obszarze "[...]" stanowi zagadnienie wstępne w niniejszym postępowaniu.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu z [...] września 2017 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania, a także uchylenie postanowienia organu z [...] marca 2017 r. w przedmiocie uchylenia postanowienia uzgadniającego projekt koncesji i negatywnego zaopiniowania, jak również umorzenie wznowionego postępowania oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi spółka podała, że istotą sporu w niniejszej sprawie jest to, czy minister właściwy do spraw gospodarki złożami kopalin może nie uzgodnić koncesji na wydobywanie gazu ziemnego ze złoża z powodu braku racjonalnej gospodarki złożami kopalin, gdy złoże to znajduje się na obszarze, na którym inny podmiot otrzymał koncesję na wydobywanie gazu ziemnego.

Skarżąca powołała się na art. 21 ust. 2 p.g.g., zgodnie z którym w postępowaniu o udzielenie koncesji, w sprawach nieuregulowanych przepisami tej ustawy, organ zobowiązany jest do odpowiedniego stosowania przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2017 r., poz. 2168). Podkreśliła, iż żadne względy polityki publicznej nie dają organowi (tu: ministrowi właściwemu do spraw gospodarki złożami kopalin) prawa do uzgodnienia koncesji pod kątem racjonalnej gospodarki złożami kopalin. Taką kompetencję p.g.g wyraźnie zastrzega na rzecz organu koncesyjnego, w tym przypadku Ministra Środowiska. W ocenie skarżącej, z punktu widzenia racjonalnej gospodarki złożami kopalin, pozytywne uzgodnienie koncesji na wydobywanie gazu ziemnego na jej rzecz pozostaje właściwym rozstrzygnięciem, ponieważ służy interesom społeczności lokalnej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

W piśmie z 11 czerwca 2018 r. skarżąca podtrzymała argumentację przedstawioną w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Przepis art. 23 ust. 1 pkt 3 p.g.g. stanowi, że udzielenie koncesji na wydobywanie kopalin, w tym na wydobywanie węglowodorów ze złóż, wymaga uzgodnienia z ministrem właściwym do spraw gospodarki złożami kopalin. Według art. 9 ust. 1 p.g.g., jeżeli ustawa uzależnia rozstrzygnięcie organu administracji od współdziałania (uzgodnienia lub wyrażenia opinii) z innym organem administracji, zajmuje on stanowisko nie później niż w terminie 14 dni od dnia doręczenia projektu rozstrzygnięcia. Jeżeli organ współdziałający nie zajmie stanowiska w terminie określonym w ust. 1, uważa się, że aprobuje przedłożony projekt rozstrzygnięcia (art. 9 ust. 2 p.g.g.). Termin do zajęcia stanowiska jest zachowany, jeżeli przed upływem 14 dni od dnia doręczenia wniosku o zajęcie stanowiska w sprawie organ współdziałający doręczył postanowienie w tej sprawie lub dokonał jego wysyłki (art. 9 ust. 3 p.g.g.).

Decyzja koncesyjna nigdy nie jest podejmowana przez organ koncesyjny samodzielnie. Prawo geologiczne i górnicze przewiduje bowiem w tym zakresie obowiązek współdziałania organu koncesyjnego z innymi organami administracji rządowej lub samorządowej. Organ koncesyjny musi uzyskać stanowisko organu współdziałającego, w postaci uzgodnienia lub opinii, jeszcze przed wydaniem swojej decyzji. Jeżeli stanowisko organu współdziałającego wyrażone jest w opinii, nie wiąże ono organu koncesyjnego. Może on zatem wydać decyzję koncesyjną wbrew opinii, lecz powinien wskazać przyczyny nieuwzględnienia stanowiska organu opiniującego. Natomiast stanowisko organu uzgadniającego jest wiążące dla organu koncesyjnego. Decyzja koncesyjna podjęta wbrew stanowisku organu uzgadniającego, jako podjęta z rażącym naruszeniem prawa, jest nieważna (vide G. Klimek, Komentarz do art. 23 ustawy - Prawo geologiczne i górnicze, System Informacji Prawnej LEX Omega).

Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 2a p.g.g. koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż węglowodorów oraz wydobywanie węglowodorów ze złóż udziela minister właściwy do spraw środowiska. Stosownie do art. 11a ust. 1 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. 2017 r., poz. 762 ze zm.) dział gospodarka złożami kopalin obejmuje sprawy:

1) prowadzenia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska, racjonalnej gospodarki złożami węglowodorów, węgla brunatnego, węgla kamiennego, siarki rodzimej, soli kamiennej, soli potasowej, soli potasowo-magnezowej, w obszarze objętym wydobyciem;

2) uzgadniania koncesji na wydobywanie udzielanych przez ministra właściwego do spraw środowiska, w zakresie kopalin objętych własnością górniczą Skarbu Państwa;

3) współpracy w nadzorze nad wydobywaniem kopalin, o których mowa w pkt 1;

4) kwalifikacji w zakresie górnictwa.

Z kolei w myśl § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Energii (Dz. U. z 2015 r., poz. 2087; obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia), zadania ministra właściwego do spraw gospodarki kopalinami wykonuje Minister Energii.

W świetle powyższych regulacji Minister Energii, jako minister właściwy do spraw gospodarki złożami kopalin, uzgadnia lub odmawia uzgodnienia przedłożonego przez Ministra Środowiska projektu decyzji dotyczącej udzielenia koncesji na wydobywanie węglowodorów zgodnie ze swoją właściwością, a więc w zakresie wpływu koncesji na bezpieczeństwo energetyczne państwa i racjonalną gospodarkę złożami kopalin, mając na uwadze, że złoża kopalin są nieodnawialną częścią środowiska przyrodniczego.

Zgodnie z art. 125 ustawy z dnia z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2018 r., poz. 799 ze zm.) złoża kopalin podlegają ochronie polegającej na racjonalnym gospodarowaniu ich zasobami oraz kompleksowym wykorzystaniu kopalin, w tym kopalin towarzyszących. Jak wskazują przepisy art. 126 ust. 1 2 ww. ustawy, eksploatację złoża kopaliny należy prowadzić w sposób gospodarczo uzasadniony, przy zastosowaniu środków ograniczających szkody w środowisku i przy zapewnieniu racjonalnego wydobycia i zagospodarowania kopaliny. Podejmujący eksploatację złóż kopaliny lub prowadzący tę eksploatację jest obowiązany przedsięwziąć środki niezbędne do ochrony zasobów złoża, jak również do ochrony powierzchni ziemi oraz wód powierzchniowych i podziemnych, sukcesywnie prowadzić rekultywację terenów poeksploatacyjnych oraz przywracać do właściwego stanu inne elementy przyrodnicze.

W uzasadnieniu decyzji z [...] listopada 2017 r. o odmowie uchylenia decyzji o przekształceniu koncesji nr [...] udzielonej na rzecz P., Minister Środowiska wskazał, że skarżąca nie posiada żadnego prawa do złoża "[...]", a uczestnik postępowania legitymuje się ostateczną koncesją z [...] września 2001 r. na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż ropy naftowej i gazu ziemnego w rejonie "[...] " (obejmującą złoże "[...] ") oraz użytkowaniem górniczym upoważniającym do wyłącznego wykorzystywania przestrzeni określonej umową w celu wykonywania prac geologicznych. W myśl art. 16 ust. 1 p.g.g. w granicach określonych przez ustawy oraz przez umowę o ustanowienie użytkowania górniczego użytkownik górniczy, w celu wykonywania działalności regulowanej ustawą, może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z przestrzeni objętej tym użytkowaniem.

Natomiast w ocenie Ministra Energii – wbrew twierdzeniom skarżącej - uczestnik postępowania prowadził i nadal prowadzi badania dotyczące rozpoznania złóż na obszarze "[...] ". Jednocześnie organ uznał, iż okoliczność posiadania w obszarze złoża koncesji przez inne podmioty, tj. uczestnika postępowania stanowi przesłankę przesądzającą o braku możliwości pozytywnego uzgodnienia projektu koncesji dla skarżącej. W tym zakresie wskazał, iż prowadzenie działalności w zakresie wydobycia gazu ziemnego na tym samym obszarze równolegle przez dwa podmioty nie przyczynia się do zwiększenia wydobycia gazu ziemnego, ale wręcz przeciwnie - prowadzi do zmniejszenia efektywności prowadzonej działalności przez każdy z tych podmiotów. P. planuje eksploatację złoża nowym otworem [...], który zlokalizowany będzie poza nieruchomością gruntową stanowiącą własność skarżącej. Odwiert [...] będzie znajdował się wyżej niż odwiert [...] (którym eksploatację prowadziłaby skarżąca). Wydobywanie gazu z dwóch odwiertów spowoduje spadek ciśnienia gazu w złożu, co z kolei ograniczy możliwą do zaczerpania ilość gazu. Tymczasem racjonalna gospodarka złożem nakazuje dążyć do jak najpełniejszego zczerpania zasobów wydobywanych gazu. Jak wynika z pism P., zasoby złoża są znacznie większe niż początkowo przewidywano, a działania uczestnika postępowania, w tym wywiercenie nowego otworu w miejscu kumulacji struktury, pozwoli wyeksploatować całe złoże.

Stosownie do treści art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Jak wskazał Wojewódzki Sąd administracyjny w Rzeszowie w wyroku z 6 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1308/17 rzez pojęcie "zagadnienia wstępnego", o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., rozumieć należy sytuację, w której rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy administracyjnej uzależnione jest od wcześniejszego rozstrzygnięcia zagadnienia materialnoprawnego, które ze swej istoty należy do kompetencji innego organu lub sądu. Oznacza to, że zagadnienie wstępne musi wpływać na rozpatrzenie sprawy głównej, a treść rozstrzygnięcia innego organu lub sądu jest koniecznym elementem rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji przez organ administracji. Zagadnieniem wstępnym mogą być wyłącznie kwestie prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki wydania decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej, bez czego nie jest możliwe rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w postępowaniu "głównym", które z tego powodu musi ulec zawieszeniu. Zawieszenie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. uzależnione jest od łącznego wystąpienia trzech przesłanek: postępowanie administracyjne jest w toku, rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania administracyjnego zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte. Kluczowe dla przyjęcia, że zaistniała sytuacja wymieniona w tym przepisie jest istnienie związku przyczynowego pomiędzy rozpoznaniem konkretnej sprawy a wcześniejszym wyjaśnieniem określonej kwestii prawnej; brak jej wyjaśnienia stanowi bezwzględną przeszkodę dla wydania decyzji w prowadzonym przez organ postępowaniu (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie Naczelnego Sądu Administracyjnego: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W Komentarzu do art. 97 Kodeksu postępowania administracyjnego (System Informacji Prawnej Lex Omega) A. Wróbel podaje, że nie chodzi tu o wyjaśnienie nawet poważnych wątpliwości dotyczących aspektów prawnych sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, lecz o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego przez inny organ lub sąd. Z przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wynika, że zagadnienie to nie było jeszcze przedmiotem postępowania przed właściwymi organami albo w toczącym się postępowaniu nie zapadło prawomocne (ostateczne) rozstrzygnięcie w tej kwestii. Należy ponadto przyjąć, że istnieje konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, co należy rozumieć w ten sposób, że dana kwestia prawna stała się sporna w toku postępowania administracyjnego lub przepisy prawa wymagają ustalenia stanu prawnego w danej kwestii mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a w toku postępowania okaże się, że ustalenie tego stanu może nastąpić tylko w drodze rozstrzygnięcia właściwego organu lub sądu.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy podzielić stanowisko Ministra Energii, według którego każde rozstrzygnięcie dotyczące postępowania przed Ministrem Środowiska w sprawie koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż ropy naftowej i gazu ziemnego oraz wydobywanie ropy naftowej i gazu ziemnego ze złóż w obszarze "[...]", obejmującej także złoże "[...] ", ma wpływ na treść uzgodnienia projektu koncesji. Brak prawomocnego rozstrzygnięcia w tej kwestii uniemożliwia dokonanie przez organ właściwego uzgodnienia. W konsekwencji przekształcenie koncesji nr [...] z [...] września 2001 r. udzielonej P. w koncesję nr [...] stanowi zagadnienie wstępne w prowadzonym postępowaniu przez Ministrem Energii o uzgodnienie koncesji na wydobycie ze złoża "[...]".

Nie ulega też wątpliwości, iż decyzja Minister Środowiska z [...] listopada 2017 r. o odmowie uchylenia decyzji przekształcającej koncesję nr [...] nie uprawomocniła się, ponieważ skarżąca zaskarżyła ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z 19 czerwca 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 111/18, tut. Sąd oddalił skargę spółki, ale orzeczenie to nie jest prawomocne.

Rozstrzygnięcie powyższego postępowania, jak zasadnie uznał organ, ma bezpośredni wpływ na treść uzgodnienia koncesji dla skarżącej. Zatem do czasu uprawomocnienia się decyzji Ministra Środowiska w sprawie przekształcenia koncesji nr [...] mającej charakter zagadnienia wstępnego, postępowanie prowadzone przez Ministra Energii powinno pozostać zawieszone.

W świetle powyższego, Sąd nie dopatrzył się podstaw do podważenia zaskarżonego postanowienia.

W tym stanie rzeczy, uznając skargę za bezpodstawną, Sąd w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.