Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 535/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spraw.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Adam Lipiński, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2014 r. sprawy ze skargi D.P. na decyzję Komisji Nadzoru Audytowego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanowił: - odrzucić skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] stycznia 2014 r. Komisja Nadzoru Audytowego utrzymała w mocy własną decyzję z [...] listopada 2013 r. odmawiającą udostępnienia D. P. informacji objętej punktem 1 wniosku strony z dnia [...] sierpnia 2013 r.

Powyższa decyzja została doręczona stronie dnia [...] lutego 2014 r.

Od przedmiotowej decyzji D. P. przesłał do organu drogą elektroniczną skargę w dniu [...] marca 2014 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, jako wniesionej po terminie. W uzasadnieniu podkreślił, iż zgodnie z wytycznymi zawartymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 marca 2011 r. (sygn. akt I OSK 271/11), środek odwoławczy nadany drogą elektroniczną należy uznać za wniesiony w dacie określonej przez upoważnionego pracownika, w adnotacji o wpływie pisma do Sądu. Skoro więc termin do wniesienia skargi upływał w dniu [...] marca 2014 r., a skarga opatrzona została prezentatą z datą [...] marca 2014 r., to sprawia to, że skargę należy traktować jako spóźnioną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Badając dopuszczalność wniesienia przedmiotowej skargi należało zaś odnieść się do wytycznych zawartych w tezie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 maja 2014 r., wydanej w sprawie o sygn. akt I OPS 10/13, zgodnie z którą, nie jest dopuszczalne wniesienie do Sądu pisma opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym, w tym także za pośrednictwem organu administracji publicznej, za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

W uzasadnieniu powołanej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wskazał ponadto, że: "W ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma regulacji, która przewidywałaby możliwość wnoszenia drogą elektroniczną pism procesowych opatrzonych bezpiecznym podpisem elektronicznym. Przepis art. 46 § 1 pkt 4 tej ustawy stanowi, iż każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W literaturze wskazuje się, że podpisem jest znak ręczny określonej osoby, noszący indywidualne i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującego oraz zbadanie autentyczności podpisu (H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, str. 298). W art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. jest więc mowa o podpisie własnoręcznym, z wyjątkiem przypadków niemożności podpisania pisma przez stronę, o których mowa w art. 46 § 4 P.p.s.a. Z treści art. 5 ust. 2 ustawy o podpisie elektronicznym nie można więc wywodzić, iż w postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuszczalne jest wniesienie pisma procesowego drogą elektroniczną opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym. Brak w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przepisów dotyczących wnoszenia pism procesowych drogą elektroniczną, stanowi lukę aksjologiczną, co musi zostać odczytane jako regulacja negatywna (podobne stanowisko w odniesieniu do procedury karnej wyraził Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 26 marca 2009 r., I KZP 39/08, OSNKW 2009, nr 5, poz. 36). (...) W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie jest obecnie dopuszczalna sytuacja, w której pismo (dokument elektroniczny) opatrzone bezpiecznym podpisem elektronicznym zostanie skierowane do sądu drogą elektroniczną (np. na adres e -mail), następnie będzie weryfikowane w zakresie poprawności złożonego podpisu elektronicznego i spójności danych w nim opatrzonych, drukowane i włączane do papierowych akt sądowych. Tak przetworzony dokument nie będzie już dokumentem elektronicznym, lecz "papierowym"... ".

W świetle powyższej, wiążącej dla tutejszego Sądu uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, uznać należało, że w obecnej regulacji prawnej, nie jest dopuszczalne wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Stąd więc, w sytuacji gdy w sprawie niniejszej okolicznością niesporną jest fakt wniesienia przez stronę skargi za pośrednictwem komunikacji elektronicznej, skargę taką jako niedopuszczalną należało odrzucić.

Uwypuklenia wymagała okoliczność, że powołana uchwała dotyczyła pisma opatrzonego podpisem elektronicznym. Stąd więc wywody uchwały nabierają jeszcze większej wagi w sytuacji nieposługiwania się przez skarżącego instrumentem weryfikacji jego tożsamości, o jakim mowa w ustawie z 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. z 2013 r., poz. 262).

Na marginesie podnieść należało, że niecelowym i nierzutującym na rozstrzygnięcie było wzywanie strony do uzupełnienia braków skargi, poprzez złożenie pod nią własnoręcznego podpisu strony. W powołanej uchwale przesądzono bowiem, że co do zasady nie jest dopuszczalne wnoszenie do Sądu administracyjnego pisma procesowego w drodze elektronicznej. To strona dokonuje bowiem wyboru formy w jakiej kieruje do Sądu pisma, ponosząc konsekwencje swoich wyborów. Jak zaś wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w omawianej uchwale, wydrukowanie dokumentu elektronicznego, w celu umożliwienia jego fizycznego podpisania, stanowiłoby przetworzenie dokumentu elektronicznego w "papierowy". Byłoby więc ingerencją w uprawnienie strony do wyboru środków komunikowania się z Sądem.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia.