Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 2933/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia NSA Stanisław Małek Asesor sąd. Edyta Podrazik (spr.) Protokolant Sekr. sąd. Katarzyna Bela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2005 r. sprawy ze skargi Z.S., A.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących kwotę 340 zł (trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. /-/ E.Podrazik /-/ A.Łaskarzewska /-/ St.Małek


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania A.M., Z.S. i innych, utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r., w której ustalono dla inwestora "A" spółka jawna w P. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku magazynowego mebli kuchennych na działce nr [...] przy ul. P. w S. W uzasadnieniu organ podniósł, iż projektowana inwestycja zrealizowana ma być na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy D., symbolem MR/MN/U. Obszar ten jest terenem osiedleńczym do uzupełnienia funkcjami wzajemnie niekolidującymi. Zamiar inwestora mieści się więc w dyrektywach planu i w myśl art. 43 ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Nieruchomość odwołującego się A.M. nie przylega bezpośrednio do nieruchomości, na której ma zostać zrealizowana inwestycja. Projektowany budynek magazynowy nie służy do produkcji mebli czy innej działalności produkcyjnej, nie może więc negatywnie oddziaływać na działki sąsiednie, przyległe do terenu inwestycji, a tym bardziej na działki leżące po drugiej stronie ulicy P. Z tych względów właścicielom działek nie przylegających do działki nr [...] nie można przyznać w tej sprawie statusu strony.

Od powyższej decyzji skargę złożyli uczestnicy A.M. i Z.S., domagając się uchylenia decyzji i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 61 § 4, art. 10, art. 7 i art. 77 kpa w zw. art. 140 kpa, a także naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 43 ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i ustaleń Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Gminy D. zatwierdzonego uchwałą nr XXXI/85/92 z dnia 18.12.1992 r. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, iż w toku postępowania przed organem I instancji uniemożliwiono stronom (właścicielom nieruchomości sąsiednich) udział w postępowaniu, a mianowicie nie zawiadomiono stron o wszczęciu postępowania. Plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu inwestycji przewiduje funkcję osiedleńczą do uzupełnienia funkcjami wzajemnie niekolidującymi. W zakresie tego pojęcia nie mieści się działalność produkcyjna, z którą związany ma być planowany obiekt. Obiekt ten ma stanowić fragment istniejącego przedsiębiorstwa produkującego meble. Inwestycja wiąże się z uciążliwościami, w tym z ruchem wielotonowych samochodów ciężarowych, spalaniem odpadów poprodukcyjnych, hałasem. Organ II instancji nie przeprowadził w tym zakresie postępowania dowodowego i nie rozważył czy projektowany obiekt mieści się w dyrektywach planu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi, podkreślając, iż skarżący nie mają przymiotu strony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

W toku postępowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym doszło do naruszenia jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego zobowiązującej organ administracji do zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a wyrażonej w przepisie art. 10 § 1 kpa. W stadium postępowania odwoławczego pominięto jako strony postępowania następców prawnych D. i G. małżeństwa R. oraz S. B. i K. B. Zarówno D. i G. R. jak i S. B. i K. B. byli właścicielami nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji i w postępowaniu pierwszoinstancyjnym mieli status strony. Po wydaniu i doręczeniu im decyzji organu I instancji G.R. i D.R. sprzedali działkę nr [...], bezpośrednio sąsiadującą z terenem projektowanej inwestycji, J.F., D.F. i S.F. Natomiast S.B. i K.B. zmarli w toku postępowania odwoławczego w [...] i [...] roku. W myśl art. 30 § 4 kpa w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. Podkreślić należy, iż organ odwoławczy wiedział o zmianie właścicieli działki nr [...]. SKO nie doręczyło wydanej przez siebie decyzji ani J., D. i S. F., ani spadkobiercom S.B. i K.B. W toku postępowania odwoławczego doszło więc do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 kpa.

Organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję naruszył również inną ogólną zasadę postępowania administracyjnego wyrażoną w przepisie art. 11 kpa i wynikające z tej zasady obowiązki określone w art. 107 § 3 kpa. Organ administracji ma obowiązek wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi się kieruje przy załatwieniu sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zakresie oceny zgodności zamierzonej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest bardzo lakoniczne i ogólnikowe. Zauważyć należy, iż SKO przyjęło odmienne ustalenia, co do przeznaczenia terenu inwestycji w planie zagospodarowania przestrzennego niż organ I instancji (teren MR/MN/U zamiast U/MN). Dla terenu o symbolu MR/MN/U plan zagospodarowania przestrzennego Gminy D. zatwierdzony uchwałą Rady Gminy nr XXXI/85/92 z dnia 18.12.1992 r. przewiduje funkcję terenów osiedleńczych do uzupełnienia funkcjami wzajemnie niekolidującymi (zabudowa plombowa). Projektowana inwestycja polegać ma na budowie budynku mieszkalnego o pow. [...] m2 oraz magazynu mebli kuchennych o pow. [...] m2, zaś skarżący w odwołaniu od decyzji organu I instancji podnosili kwestię uciążliwości inwestycji dla istniejącej zabudowy mieszkaniowej. W tym kontekście uzasadnienie zaskarżonej decyzji uznać należy za niewystarczające i nie spełniające wymogów art. 107 § 3 kpa. Lakoniczność uzasadnienia zaskarżonej decyzji uniemożliwia także sądową kontrolę prawidłowości decyzji.

Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja SKO wydana została z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania i naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów koniecznym było uchylenie zaskarżonej decyzji. Ponownie rozpoznając sprawę organ zapewni udział w postępowaniu wszystkim stronom, oceni kto z wnoszących odwołanie ma status strony, a kto takiego statusu nie ma i stosownie do poczynionych ustaleń rozpatrzy odwołanie merytorycznie lub umorzy postępowanie odwoławcze, zaś rozpatrując sprawę in meriti oceni zgodność projektowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i swoje stanowisko w tej kwestii wyczerpująco uzasadni.

Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 r.) należało uwzględnić skargę i uchylić zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 zw. z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 z 2002 r.), przy czym koszty zastępstwa adwokackiego ustalono zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono w oparciu o przepis art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

/-/ E.Podrazik /-/ A.Łaskarzewska /-/ St.Małek

MarK