Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1578/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Hasła tematyczne: Służba celna
Skarżony organ: Szef Służby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 222  ust. 1  art. 223  ust. 1  art. 223  ust. 3  pkt 2
journal: Dz.U. 2009 nr 168 poz 1323
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Anna Mierzejewska, Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stopień służbowy – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej [...] aktem z dnia [...] listopada 2009 r., wydanym na podstawie art. 223 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 115 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323), mianował S. K. z dniem [...] listopada 2009 r. na stopień [...] w korpusie [...] Służby Celnej.

W odwołaniu od powyższej decyzji (aktu mianowania) z dnia [...] grudnia 2009 r. S. K. zarzucił rozstrzygnięciu:

1) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. wyrażonej w art. 6 k.p.a. i art. 7 Konstytucji RP zasady praworządności, poprzez nieuwzględnienie przepisu prawa powszechnie obowiązującego (art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej) i rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o interpretacje Szefa Służby Celnej zawarte w pismach [...] oraz [...], a nadto naruszenie art. 7 k.p.a., poprzez wydanie decyzji bez niezbędnego wyjaśnienia stanu faktycznego w postaci zajmowania przez odwołującego stanowiska związanego z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników;

2) naruszenie przepisu prawa materialnego w postaci art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej, poprzez jego błędną wykładnię w zakresie pojęcia "przed dniem wejścia w życie ustawy" oraz jego niezastosowanie przy rozstrzygnięciu sprawy.

W związku z tym wniósł o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy przez mianowanie odwołującego na stopień [...] w korpusie [...] Służby Celnej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji oraz wskazanie, że przy ponownym rozstrzygnięciu należy wziąć pod uwagę dyspozycję art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej.

W uzasadnieniu wskazał, że w okresie od [...] czerwca 1998 r. do dnia dzisiejszego zajmował stanowiska związane z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników, ostatnio stanowisko [...]. Z uwagi na to, że powyższa okoliczność miała miejsce przed dniem 31 października 2009 r., tj. przed datą wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, mianowanie go na stopień w korpusie [...] było obligatoryjne w myśl art. 223 ust .3 pkt 2 powołanej ustawy.

Funkcjonariusz podniósł, że pojęcie "przed dniem wejścia w życie ustawy", powinno być rozumiane zgodnie z wykładnią językową jako dowolny okres poprzedzający wejście w życie ustawy, bowiem znajduje to potwierdzenie w orzecznictwie zarówno Sądu Najwyższego, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Szef Służby Celnej decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2011 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania, utrzymał mocy zaskarżoną decyzję (akt mianowania) w zakresie określenia korpusu.

W uzasadnieniu podał, że w sprawach dotyczących mianowania funkcjonariusza celnego na stopień służbowy na podstawie art. 223 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, zaistniały poważne wątpliwości co do organu rozpatrującego spory o roszczenia funkcjonariusza o zmianę gradacji. Jednakże Sąd Najwyższy uchwałą z dnia 8 czerwca 2010 r., sygn. akt II PZP 5/10 orzekł, iż rozstrzygnięcie co do mianowania funkcjonariusza na stopień służbowy na podstawie art. 223, podlega kontroli sądowadministracyjnej w zakresie, w jakim dotyczy określenia korpusu. Powyższe stanowisko podzielił w swoich orzeczeniach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny.

Odnosząc się do meritum organ wskazał, że z mocy przepisu art. 223 ust. 1 ustawy o Służby Celnej, na kierownika urzędu został nałożony obowiązek dokonania w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie ustawy, mianowań funkcjonariuszy na stopnie służbowe.

Regulacja ta była wyrazem wpływu nowej ustawy o Służbie Celnej w zakresie stopnia służbowego, na stosunek służbowy powstały pod rządami dotychczasowej ustawy. Mechanizm przypisywania funkcjonariuszowi stopni w poszczególnych korpusach uregulowany został przepisem art. 223 ust. 2-6 ustawy, z którego wynika, iż zadaniem organu było przyporządkowanie danego funkcjonariusza, który w dniu wejścia w życie ustawy pełnił służbę, do właściwego korpusu, precyzyjnie określonego w ustawie w zależności od dotychczasowego stopnia lub zajmowanego stanowiska bądź pełnionych obowiązków. Powołana ustawa wprowadziła ponadto zmianę nazw stopni służbowych i pogrupowała je w określone korpusy oficerów starszych, oficerów młodszych, aspirantów podoficerów i szeregowych Służby Celnej, ustalając odpowiednio w ramach korpusów nowe stopnie służbowe (art. 115).

W ocenie Szefa Służby Celnej przepis art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy, na który powołuje się funkcjonariusz, a w myśl którego funkcjonariuszowi celnemu, który przed dniem wejścia w życie ustawy zajmował stanowisko, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników bądź pełnił obowiązki na tym stanowisku oraz pełnił służbę w służbie stałej w stopniu innym niż wymieniony w pkt 1 i w ust. 2 ustawy – określa się stopień w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej, nie mógł mieć do niego zastosowania. Dotyczy on bowiem funkcjonariusza, który spełnił wskazane w nim wymogi w okresie bezpośrednio poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, tj. w dniu 30 października 2009 r.

Organ stwierdził, że S. K. przed dniem wejścia w życie ustawy zajmował stanowisko [...] i posiadał stopień służbowy [...], a zgodnie z treścią art. 223 ust. 4 ustawy o Służbie Celnej, funkcjonariuszowi celnemu, który przed dniem wejścia w życie ustawy pełnił służbę w stopniu młodszego aspiranta celnego, starszego dyspozytora celnego albo dyspozytora celnego, określa się stopień w korpusie aspirantów Służby Celnej. Podkreślił też, że organ jest związany ustawowym mechanizmem przypisania funkcjonariusza do danego korpusu, który wprost wynika z treści odpowiedniego dla konkretnego funkcjonariusza ustępu (2-6) art. 223. Zatem, w myśl stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartego w wyroku z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 163/10, przypisanie danego funkcjonariusza do określonego korpusu jest kreowane wprost i jedynie przez ustawę.

Szef Służby Celnej wskazał, że organy nie kwestionują faktu zajmowania w przeszłości przez S. K. stanowisk związanych z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, w tym Kierownika Oddziału Celnego [...] w okresie od [...] lipca 2007 r. do [...] marca 2009 r. Jednakże powyższa okoliczność nie miała miejsca bezpośrednio przed dniem wejścia w życie ustawy, co przesądza o braku podstaw do zastosowania przepisu art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy.

W ocenie organu także wskazana przez stronę okoliczność, że jest [...] w Oddziale Celnym [...], zaś stanowisko to wiąże się z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników, nie mogła uzasadniać określenia mu stopnia w korpusie [...] Służby Celnej. Takiej kategorii stanowisk (w tym kierowniczych), nie przewidywały bowiem zarówno przepisy poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, jak też nie przewidują przepisy obecnie obowiązującego aktu prawnego. Podporządkowanie służbowe, o którym mowa w art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej dotyczy niewątpliwie stanowisk należących do wyższych stanowisk kierowniczych o jednostkach organizacyjnych Służby Celnej oraz stanowisk kierowniczych w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej, wymienionych odpowiednio w art. 17 ust. 1 i ust. 13 poprzednio obowiązującej ustawy. Przepis art. 17 ust. 13 zaś do stanowisk kierowniczych zaliczył wyłącznie kierownika zmiany, referatu, oddziału oraz naczelnika wydziału w izbie celnej. Również załącznik nr 1 (tabela stanowisk służbowych oraz wymaganych kwalifikacji do ich zajmowania) do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 marca 2000 r. w sprawie stanowisk służbowych funkcjonariuszy celnych oraz szczegółowego trybu nadawania im stopni (Dz. U. Nr 25, poz. 301 ze zm.), zawierający zamknięty katalog stanowisk służbowych w Służbie Celnej, stanowiska zastępcy kierownika zmiany nie przewiduje.

Odnosząc się do wykładni użytego w przepisie art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy pojęcia "przed dniem wejścia w życie ustawy" organ zwrócił uwagę na jego umiejscowienie w rozdziale 14 zatytułowanym "Przepisy przejściowe", co oznacza, że jest to przepis regulujący wyłącznie takie sytuacje, które mogą się pojawić na tle wprowadzenia w życie nowych uregulowań. Wskazał również na przepis § 30 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", w myśl którego w przepisach przejściowych reguluje się wpływ nowej ustawy na stosunki powstałe przed działaniem ustawy albo ustaw dotychczasowych. Skoro zatem przepis art. 223 został zamieszczony w przepisach przejściowych, a w analizowanej ustawie wprowadzono nowy katalog stopni służbowych o częściowo zmienionej nomenklaturze i ich gradację, oznacza to, iż ustawodawca tym przepisem dostosował stan zastany do gradacji stopni służbowych wprowadzonych nową ustawą o Służbie Celnej. Nie chodziło bowiem o odniesienie się do sytuacji mającej miejsce kilka lat wcześniej, gdyż oznaczałoby to nie dostosowanie, czy transponowanie stopni na zasadzie równoważności, lecz w istocie awansowanie.

Tymczasem mianowanie na stopień służbowy na podstawie art. 223 generalnie miało na celu mianowanie na stopień odpowiadający dotychczasowej pozycji w hierarchii katalogu stopni służbowych, a tylko w ściśle określonych przypadkach, wskazanych w art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy, stanowiło awans.

Organ wskazał, że odmienna interpretacja omawianego pojęcia prowadziłaby do skutków nie dających pogodzić się z zasadami logiki i spowodować na przykład mianowanie do korpusu oficerów młodszych funkcjonariusza, który jeszcze pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy został pozbawiony stanowiska kierowniczego z uwagi na orzeczenie kary dyscyplinarnej przeniesienia na niższe stanowisko służbowe.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. K. wskazał, że w całości podtrzymuje wszystkie żądania oraz wnioski zawarte w treści odwołania z dnia 9 grudnia 2009 r. na decyzję – akt mianowania z dnia [...] listopada 2009 r., wydaną przez Dyrektora Izby Celnej [...].

Skarżący ponownie zwrócił uwagę, że literalne brzmienie przepisu art. 223 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej nie budzi i nie powinno budzić, wątpliwości. Pojęcie "przed dniem wyjścia w życie ustawy" winno być rozumiane zgodnie z wykładnią językową jako dowolny okres poprzedzający wejście w życie ustawy.

Jeśliby bowiem wolą racjonalnego ustawodawcy było, aby stan opisany w przepisie istniał wyłącznie do dnia wejścia w życie tej ustawy, to dałby temu wyraz zamieszczając zwrot "do dnia wejścia w życie ustawy" lub "w dniu wejścia w życie ustawy".

Zdaniem skarżącego dowodem takiego rozumowania jest przepis art. 222 ustawy o Służbie Celnej, zgodnie z którym funkcjonariusze celni, którzy w dniu wejścia w życie ustawy pełnili służbę w Służbie Celnej, stają się funkcjonariuszami w rozumieniu ustawy, poprzez wyraźne wskazanie, że ustawodawca miał na myśli stan faktyczny obowiązujący w dniu wejścia w życie ustawy. Ponadto ustawodawca chcąc, aby z mocy ustawy określone skutki prawne wynikały ze stanu faktycznego istniejącego w dniu wejścia w życie ustawy, wprost na taką datę wskazuje (art. 222, art. 232, art. 233, art. 234).

Skarżący wskazał, że w judykaturze i doktrynie przyjęta została reguła określająca kolejność sposobów wykładni: językowa, systemowa, funkcjonalna (celowościowa),a zastosowana przez Szefa Służby Celnej wykładnia pojęcia "przed dniem wejścia w życie ustawy", jest wykładnią contra legem.

Ponadto w jego ocenie większość przepisów ustawy o Służbie Celnej dotyczących mianowania funkcjonariusza na wyższy stopień służbowy, odwołuje się do doświadczenia (stażu) służbowego (art. 121), odbytych szkoleń, wiedzy i umiejętności (art. 115 ust. 10 pkt 1-2). Zatem przyjęcie, że celem ustawodawcy było, aby a limine wyłączyć z procesu mianowania do korpusu oficerów młodszych doświadczonych kierowników, dyrektorów, naczelników, którzy aktualnie nie pełnią stanowisk kierowniczych, jest zupełnie nieracjonalne.

Na poparcie swojego stanowiska skarżący odwołał się do orzecznictwa sądów powszechnych.

Skarżący podniósł również, że organ odwoławczy rażąco naruszył przepis art. 138 k.p.a., bowiem odniósł się w zaskarżonej decyzji wyłącznie do korpusu, natomiast pominął kwestię stopnia służbowego w korpusie, o czym rozstrzygnął organ pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę Szef Służby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323), która weszła w życie z dniem 31 października 2009 r., zastąpiła dotychczasową ustawę z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (t. jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641 ze zm.).

Wprowadziła ona m.in. zmianę nazw stopni służbowych funkcjonariuszy i przypisała je do określonych korpusów: oficerów starszych, oficerów młodszych, aspirantów, podoficerów i szeregowych Służby Celnej.

W rozdziale 14 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. zatytułowanym "Przepisy przejściowe", uregulowano wpływ nowej ustawy na stosunki powstałe przed działaniem ustawy dotychczasowej.

I tak, zgodnie z przepisem art. 222 ust. 1, funkcjonariusze celni, którzy w dniu wejścia w życie ustawy pełnili służbę w Służbie Celnej, stają się funkcjonariuszami w rozumieniu ustawy. Stosownie zaś do przepisu art. 223 ust. 1, w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie ustawy kierownik urzędu dokona mianowań funkcjonariuszy na stopnie służbowe.

Natomiast mechanizm przypisywania funkcjonariuszom stopni służbowych w poszczególnych, ściśle określonych korpusach, uregulowany został przepisem art. 223 ust. 2-6 ustawy.

Przyjęto generalną zasadę, że przy określeniu stopnia w konkretnym korpusie decydujące znaczenie ma dotychczasowy stopień służbowy, w jakim funkcjonariusz pełnił służbę przed dniem wejścia w życie nowej ustawy.

Jedynie w przepisie art. 223 ust. 3 pkt 2 odstąpiono od tej zasady, bowiem określenie stopnia w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej uzależnione zostało nie od dotychczasowego stopnia, lecz od zajmowanego stanowiska, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników bądź pełnienia obowiązków na tym stanowisku ora pełnienia służby w służbie stałej w stopniu innym niż wymieniony w pkt 1 (aspirant celny, starszy aspirant celny, podkomisarz celny) i w ust. 2 (komisarz celny, nadkomisarz celny, generalny komisarz celny, krajowy komisarz celny).

Na tym tle powstał spór dotyczący interpretacji pojęcia "przed dniem wejścia w życie ustawy" w odniesieniu do stosowania przepisu art. 223 ust. 3 pkt 2 nowej ustawy, chociaż takim pojęciem ustawodawca posługuje się również w pozostałych ustępach (2-6) art. 223 i jego wykładnia polegająca na przyjęciu, że chodzi o okres bezpośrednio poprzedzający dzień wejścia w życie nowej ustawy, a nie każdy dowolny okres przed dniem wejścia w życie, nie budzi wątpliwości.

Już to wskazuje, iż brak jest racjonalnych przesłanek, by w odniesieniu do przepisu art. 223 ust. 3 pkt 2 stosować odmienną wykładnię przedmiotowego pojęcia.

Za takim rozumieniem omawianego pojęcia przemawia również okoliczność, iż celem ustawodawcy było dostosowanie dotychczasowego stanu, tj. sytuacji mającej miejsce w chwili wejścia w życie nowej regulacji, do sytuacji przez nią wykreowanej.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, sama wykładnia językowa omawianego przepisu nie jest wystarczająca do odczytania jego właściwej treści, potrzebna jest więc też wykładnia celowościowa.

A ta wskazuje, że celem ustawodawcy było właściwe transponowanie stopni służbowych, co ma wpływ na określenie korpusu, na zasadzie równoważności, gdyż w przeciwnym razie mielibyśmy do czynienia z awansowaniem, które zostało uregulowane w przepisach wcześniejszych (art. 120).

Natomiast w odniesieniu do funkcjonariuszy, o których mowa w art. 223 ust. 3 pkt 2 oznacza to awans, pod warunkiem określonym w ust. 9 powołanego przepisu, mający na celu doprowadzenie do sytuacji, by zespołami ludzkimi kierowały osoby znajdujące się odpowiednio wysoko w hierarchii służbowej.

Wbrew stanowisku skarżącego, okres służby oraz posiadane doświadczenie i wykształcenie, zgodnie z treścią art. 223 ust. 7, ma znaczenie wyłącznie dla określenia stopnia służbowego w ramach danego korpusu, a nie dla samego korpusu.

Stąd też skarżący, który istotnie w okresach wcześniejszych zajmował stanowiska związane z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, lecz bezpośrednio przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej zajmował stanowisko eksperta celnego i posiadał stopień służbowy starszego dyspozytora celnego, został zgodnie z prawem mianowany na stopień służbowy w korpusie aspirantów Służby Celnej.

Również okoliczność, że skarżący bezpośrednio przed dniem wejścia w życie nowej ustawy pełnił, a obecnie pełni, obowiązki [...] w Oddziale Celnym [...], nie dawało podstaw do zastosowania przepisu art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy. Pełnienie bowiem służby jako [...], nie może być utożsamiane z zajmowaniem stanowiska, o którym mowa w powyższym przepisie.

Należy bowiem zauważyć, że takiego stanowiska nie przewidywały zarówno przepisy poprzednio obowiązującej ustawy o Służbie Celnej, jak też nie przewidują go obecnie obowiązujące przepisy nowej ustawy.

Podporządkowanie służbowe, o którym mowa w przepisie art. 223 ust. 3 pkt 2 nowej ustawy o Służbie Celnej bez wątpienia dotyczy stanowisk należących do wyższych stanowisk kierowniczych w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej, wymienionych w art. 17 ust. 1 i ust. 13 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej. Do stanowisk kierowniczych (które wiążą się z podporządkowaniem służbowym) wymienianych w art. 17 ust 13, ustawodawca zaliczył w szczególności kierownika zmiany, kierownika referatu, kierownika oddziału oraz naczelnika wydziału w izbie celnej.

Ponadto, jak zasadnie podniósł Szef Służby Celnej, załącznik nr 1 (tabela stanowisk służbowych oraz wymaganych kwalifikacji do ich zajmowania) do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 marca 2000 r. w sprawie stanowisk służbowych funkcjonariuszy celnych oraz szczegółowego trybu nadawania im stopni (Dz. U. Nr 25, poz. 301 ze zm.), zawierający zamknięty katalog stanowisk, na których zgodnie z art. 7 ust. 1 poprzednio obowiązującej ustawy, mogą pełnić służbę funkcjonariusze celni, w ogóle nie przewiduje stanowiska zastępującego kierownika zmiany.

Trzeba też zwrócić uwagę na regulacje zawarte w przepisie art. 17 ust. 12 i ust. 14 poprzedniej ustawy, dotyczące obsadzania i zwalniania stanowisk związanych z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników. Zgodnie z art. 17 ust. 12, zastępcę naczelnika urzędu celnego powołuje i odwołuje dyrektor izby celnej na wniosek naczelnika urzędu celnego, natomiast – stosownie do art. 17 ust. 14, do obsadzania i zwalniania stanowisk, o których mowa w ust. 13, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące powoływania i odwoływania zastępcy naczelnika urzędu celnego. Oznacza to, że również na stanowiska, które wiążą się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, powołuje i odwołuje dyrektor izby celnej, na wniosek naczelnika urzędu celnego.

Natomiast S. K. został wyznaczony, a nie powołany, na [...] przez kierownika Oddziału Celnego [...]. Powyższe także potwierdza tezę, że pełnienie takiej służby nie wiąże się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy lub pracowników, o którym mowa w powołanym przepisie.

W tej sytuacji nie sposób uznać, że zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy naruszyły przepis art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej przez jego niezastosowanie. W tym kontekście nieuprawniony jest również zarzut naruszenia art. 6 k.p.a. i art. 7 Konstytucji RP, albowiem organy celne działały praworządnie i w granicach prawa.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 138 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) należy stwierdzić, iż nie jest on uzasadniony.

Szef Służby Celnej istotnie rozpoznał odwołanie skarżącego tylko w części dotyczącej określenia korpusu, jednakże nie jest to wadliwość decyzji, która skutkować może wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego. Nie oznacza bowiem, że skarżący został w tym zakresie pozbawiony prawa do sądowej kontroli działania administracji publicznej. Mógł bowiem żądać uzupełnienia decyzji, a obecnie może on, ewentualnie, oczywiście z zachowaniem przewidzianego prawem trybu, formułować w tym zakresie wobec organu zarzut bezczynności.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.