Wyrok NSA, sygn. akt III SA 1010/99
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 2000-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz. 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Teza: Zarówno w przypadku umowy zlecenia jak też umowy agencyjnej wartością sprzedaży jest trzydziestokrotność prowizji /art. 14 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./.

TEZY

Zarówno w przypadku umowy zlecenia jak też umowy agencyjnej wartością sprzedaży jest trzydziestokrotność prowizji /art. 14 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. K. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia 2 kwietnia 1999 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od marca do grudnia 1997 r. - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 2 kwietnia 1999 r. Izba Skarbowa w W. utrzymała w mocy decyzje Urzędu Skarbowego w W. z dnia 18 stycznia 1999 r., określającą W. K. podatek od towarów i usług za miesiące od marca do grudnia 1997 r. W uzasadnieniu podniosła, że podatnik w 1997 r. nie mógł korzystać ze zwolnienia z art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, zwanej dalej "ustawa o VAT", gdyż w roku poprzednim wartość jego sprzedaży przekroczyła 80.000 PLN. Wprawdzie przychód z działalności handlowej wyniósł 66.830 PLN a prowizja za prowadzenia kolektury totalizatora sportowego wyniosła 3.130,60 PLN, jednakże sumę prowizji należy pomnożyć przez 30 zgodnie z art. 14 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 16 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT. W ten sposób wartość sprzedaży za 1996 r. wyniosła łącznie 160.748 PLN, przekraczając próg uprawniający podatnika do zwolnienia z podatku w roku następnym.

Izba Skarbowa przyznała, że wykonywane przez podatnika czynności związane z prowadzeniem kolektury totalizatora zostały zwolnione od podatku VAT na podstawie par. 73 pkt 5 lit. "a" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 156 poz. 1024 ze zm./. Jednakże wartość sprzedaży tych usług musi być wzięta pod uwagę, gdyż art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT nie wprowadził rozróżnienia między wartością podlegającą opodatkowaniu, i zwolnioną od podatku.

Zdaniem Izby Skarbowej, nazwa i treść umowy zawartej dnia 16 października 1996 r. przez podatnika ze spółką "T." S.A., wypełniają znamiona umowy zlecenia w rozumieniu art. 734 Kodeksu cywilnego.

W. K. wniósł skargę na decyzję Izby Skarbowej, zarzucając naruszenie art. 54 ust. 3, art. 14 par. 1 pkt 1 i art. 14 par. 1 pkt 2 i art. 73 pkt 5 "(...) ustawy o podatku VAT z dnia 15 grudnia 1997 r. /Dz.U. nr 156 poz. 1024 ze zm./". Zarzucił również naruszenie szeregu przepisów Ordynacji podatkowej, a mianowicie art. 122-123, art. 180 par. 1, art. 187 par. 1, art. 216-219, art. 283 ust. 1 pkt 1, art. 284 par. 3 pkt 2b, art. 285 par. 4, art. 288 par. 4, art. 290 par. 1 i par. 2 oraz art. 291 par. 1.

Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest nie zasadna.

Przede wszystkim podnieść należy, że ustawa "o podatku VAT" została wydana dnia 8 stycznia 1993 r., a nie 15 grudnia 1997 r., jak to napisano w skardze. Opublikowano ją w Dzienniku Ustaw z 1993 roku w nr 11 pod pozycją 50, a nie w numerze 156 z 1997 r. pod pozycją 1024. Poza tym ustawa ta ma 56 artykułów, w związku z czym nie było możliwe naruszenie art. 73 pkt 5, co imputował skarżący. Artykuł 14 ustawy o VAT nie dzieli się na paragrafy, tylko na ustępy. Nie wiadomo, co miał na myśli skarżący, zarzucając naruszenie art. 14 par. 1 pkt 2 skoro punkt 2 ustępu /podkreślenie Sądu/ i dotyczył karty podatkowej, którą podatnik nie był objęty.

Jeśli chodzi o zarzut naruszenia art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, to nie jest on zasadny. Przepis ten mówi o "wartości sprzedaży", a nie o "wartości sprzedaży opodatkowanej". Wartość ta obejmuje więc także sprzedaż usług w ramach prowadzenia kolektury totalizatora sportowego, która jest wolna od podatku na podstawie par. 73 pkt 5 lit. "a" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r. w sprawie wykonywania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 154 poz. 797 ze zm./. Wartość ta podlegała pomnożeniu przez 30 zgodnie z art. 14 ust. 4 pkt 2 ustawy o VAT. Nie ma żadnego znaczenia, czy skarżący zawarł umowę zlecenia, czy też umowę agencyjną, gdyż obie te umowy wymienia art. 16 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, a zatem w obu przypadkach wartością sprzedaży jest trzydziestokrotność prowizji /art. 14 ust. 4 pkt 2 ustawy o VAT/. Mnożnik 30 stosuje się przy ustalaniu wartości sprzedaży, w związku z czym dla jej zastosowania nie jest ważne czy dana sprzedaż podlega, czy też nie podlega opodatkowaniu.

Zarzut naruszenia art. 54 ust. 3 ustawy o VAT jest wynikiem nieporozumienia. W sprawie jest bezsporne, iż czynności związane z prowadzeniem kolektury totalizatora są wolne od podatku. Odwoływanie się do treści wspomnianego przepisu wynika zatem z niezrozumienia stanowiska Izby Skarbowej.

Nie mogą odnieść zamierzonego skutku zarzuty naruszenia wymienionych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej. Uszło uwadze skarżącego, że naruszenie przepisów postępowania może uzasadnić uchylenie decyzji tylko wówczas, gdy mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy /art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Tymczasem wynik sprawy był następstwem stanu faktycznego, który między stronami nie budził wątpliwości. Wysokość przychodu, osiągniętego z działalności handlowej /66.830 PLN/ oraz z prowadzenia kolektury /3.130,60 PLN/ była między stronami bezsporna. Ewentualne uchybienia proceduralne, w tym rodzaj upoważnienia osoby przeprowadzającej kontrolę, czy też użycie niewłaściwej pieczątki nie miało żadnego wpływu na określenie wysokości podatku należnego od skarżącego. Obowiązek zapłaty podatku wynikał m.in. z treści art. 14 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 4 pkt 2 ustawy o VAT.

W tej sytuacji skarga W. K. podlegała oddaleniu na podstawie art. 27 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.