Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 1157/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92a ust. 6, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: art. 7 art. 77 , art. 140
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca),, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Asystent sędziego Dorota Winiarczyk - Ożóg, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi Z. W., T. W. Spółki Jawnej z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] [...] Inspektor Transportu Drogowego rozpatrzył odwołanie i utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]r. nr [...] o nałożeniu na W. i T. Spółkę Jawną z siedzibą w P. kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, w której stan faktyczny przedstawia się następująco:

W dniach [...] r. przeprowadzono w wyżej wskazanym przedsiębiorstwie kontrolę, której przedmiotem było przestrzeganie przepisów - ustawy o transporcie drogowym, ustawy - Prawo o ruchu drogowym, ustawy o czasie pracy kierowców, rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie regulacji czasu pracy kierowców, rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz postanowień Umowy Europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe AETR, sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. Ustalenia kontroli zostały opisane w protokole kontroli z dnia [...] r., Nr [...]. W załączniku do powyższego protokołu wskazano szereg naruszeń stwierdzonych w toku kontroli obejmującej okres działalności przedsiębiorcy od dnia [...].

Po wszczęciu postępowania w sprawie naruszeń dotyczących skrócenia dziennego czasu odpoczynku, przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy (i innych naruszeń wskazanych w zawiadomieniu organu z dnia [...] r. o wszczęciu postępowania administracyjnego), pismem z dnia [...] r. strona odniosła się do stwierdzonych naruszeń wyjaśniając, że:

- część kierowców posiadała aktualne uprawnienia do wykonywania zawodu kierowcy, różni kierowcy praktycznie wszystkimi autobusami wykonywali przewozy na liniach regularnych o długości do 50 km;

- na przewozy te sporządzane były rozkłady czasu pracy kierowców, dokumentów tych nie przedstawiono do kontroli;

- nie kwestionuje naruszeń opisanych w punktach 1 – 4 załącznika do protokołu kontroli (naruszeń z L.p. 5.1, 5.2, 5.3, 5.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym);

- odczyty z tachografów cyfrowych za brakujące okresy do dnia [...] r. mogą być w każdej chwili udostępnione, brakujące dane z kart dwóch kierowców mogą być niezwłocznie uzupełnione;

- naruszenie polegające na wydłużeniu o 1 lub 2 dni terminu – niezgodnie z L.p. 6.3.11 i 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy - dokonania odczytu z karty kierowcy lub tachografu cyfrowego wynikało z uzasadnionych przyczyn i nie spowodowało ukrycia zafałszowania jakichkolwiek danych, zaś stwierdzone uchybienie opisane w pkt 10 załącznika do protokołu wystąpiło przez przeoczenie.

Pismem dnia [...] r. organ wezwał stronę do przedstawienia dokumentów uprawniających do wykonywania pracy przez trzech imiennie wskazanych kierowców. Strona przedstawiła plan pracy kierowców R., Ż., Ś., oświadczenia o czasie wolnym kierowcy S. w dniach od [...] - [...] r., K. w dniach [...] r. – [...] r. , [...] – [...] r. i S. [...] – [...] r. Dodatkowo strona przedstawiła w dniu [...] r. dokumentację (orzeczenie psychologiczne, zaświadczenie lekarskie i świadectwo kwalifikacji zawodowej) dotyczącą kierowcy Ż.

Decyzją z dnia [...] r. L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w świetle stwierdzonych naruszeń wskazanych w Lp.2.11, 5.1, 5.2, 5.3, 5.4, 5.6,6.1.4, 6.3.7, 6.3.11, 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, wyliczono karę pieniężną w wysokości [...] zł. Organ podał, że z uwagi na treść art. 92a ust. 3 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym ograniczono wysokość kary do kwoty [...] zł. Wyjaśnił również, że powyższy przepis określa, że suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenie stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekraczać [...] zł – dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli.

Po rozpoznaniu wniesionego przez stronę odwołania, decyzją z dnia [...] r., [...] Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał między innymi, że podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego obowiązany jest dochować obowiązków i warunków wynikających z ustawy o transporcie drogowym, w tym zgodnie z art. 4 pkt 22 ustawy - obowiązków lub warunków wynikających z rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21) oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego I Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006 r.).

Organ wyjaśnił, że kontrola w przedsiębiorstwie wykazała, że w okresie 6 miesięcy przed jej rozpoczęciem, przedsiębiorcy zatrudniali [...] kierowców. Przedsiębiorcy również sami, osobiście wykonywali przewozy. Powołując się na treść art. 92 a ust. 3 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym organ stwierdził, że suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykonującym przewóz drogowy nie mogła przekroczyć [...] złotych.

Odnośnie naruszenia z lp. 5.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ wyjaśnił, że:

- zgodnie z art. 6 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin;

- dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie dłużej niż dwa razy w tygodniu, a dzienny okres prowadzenia pojazdu to łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku;

- treść lp. 5.1 ww. załącznika sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu karą pieniężną w wysokości [...] zł o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz karą pieniężną w wysokości [...] zł za każdą następną rozpoczętą godzinę;

- zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek, iż kierowca S. prowadził 3 - krotnie pojazd ponad 10 godzin, co skutkowało nałożeniem kary w wysokości [...] zł (w tym za przekroczenie maksymalnego dziennego czasu pracy w dniu [...] r. o 59 minut – [...] zł, za przekroczenie maksymalnego dziennego czasu pracy w dniu [...] r. o 1. godzinę i 9 minut - [...] zł oraz za przekroczenie maksymalnego dziennego czasu pracy w dniu [...] r. o 1. godzinę i 2. minuty - [...] zł);

Odnośnie naruszenia z lp. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ wyjaśnił, że:

- stosownie do art. 7 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r., po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje przerwa trwająca co najmniej 45 minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku;

- przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego;

- treść lp. 5.2 ww. załącznika sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy karą pieniężną w wysokości [...] zł o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz karą pieniężną w wysokości [...] zł za każde następne rozpoczęte 30 minut;

- zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek, że kierowcy K., K., S., Sz., W., Z. przekraczali wielokrotnie maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej za wyżej opisane naruszenie w łącznej wysokości [...] zł.

Odnośnie naruszenia z lp. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ wyjaśnił, że:

- w myśl art. 8 ust. 1-4 i 8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku;

- w każdym 24-godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca może wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku;

- jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku;

- treść lp. 5.3 ww. załącznika sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku karą pieniężną w wysokości [...] zł o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz karą pieniężną w wysokości [...] zł za każdą następną rozpoczętą godzinę;

- zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że kierowcy K. i S., skrócili dzienny okres odpoczynku, przekraczając maksymalny dopuszczalny okres prowadzenia pojazdu, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej za wyżej opisane naruszenie w łącznej wysokości [...] zł.

Odnośnie naruszenia z lp. 5.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ wyjaśnił, że:

- stosownie do art. 4 lit. h) i i) rozporządzenia (WE) 561/2006 "tygodniowy okres odpoczynku" oznacza tygodniowy okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny tygodniowy okres odpoczynku" lub "skrócony tygodniowy okres odpoczynku";

- "regularny tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający co najmniej 45 godzin;

- "skrócony tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający krócej niż 45 godziny, który można, na warunkach ustalonych w art. 8 ust. 6, skrócić do nie mniej niż 24 kolejnych godzin;

-"tydzień" oznacza okres od godz. 00.00 w poniedziałek do godz. 24.00 w niedzielę;

-zgodnie z art. 8 ust. 1 i 6-9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku;

-w ciągu dwóch kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje co najmniej dwa regularne tygodniowe okresy odpoczynku, lub jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający co najmniej 24 godziny;

-skrócenie to należy jednak skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu;

- tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24 godzinnych licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku;

- odpoczynek wykorzystywany jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku wykorzystuje się łącznie z innym okresem odpoczynku trwającym co najmniej dziewięć godzin;

- jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju;

- tygodniowy okres odpoczynku, który przypada na dwa tygodnie można zaliczyć do dowolnego z nich, ale nie obu;

- treść lp. 5.4 ww. załącznika nr 3 sankcjonuje skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku o czas do jednej godziny karą pieniężną w wysokości [...] zł, za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości [...] zł;

- zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że kierowca K. skrócił tygodniowy czas odpoczynku, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej za wyżej opisane naruszenie w łącznej wysokości [...] zł.

Odnośnie naruszenia z lp. 5.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ wyjaśnił, że:

- zgodnie z art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 łączny czas prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni nie może przekroczyć 90 godzin;

- zgodnie z art. 4 lit. i ww. rozporządzenia, "tydzień" oznacza okres od godz. 00.00 w poniedziałek do godz. 24.00 w niedzielę;

- treść lp. 5.6 ww. załącznika nr 3 przewiduje za przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni - o czas powyżej jednej godziny do czterech godzin karę pieniężną w wysokości [...] zł oraz karę pieniężną w wysokości [...] zł za każdą następną rozpoczętą godzinę;

- analiza danych cyfrowych oraz zapisów z tachografów samochodowych wykazała, że B. w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r., prowadził pojazd przez [...], a to oznacza, że kierowca przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni o [...];

- z uwagi na powyższe zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] zł.

Odnośnie naruszenia z lp 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ wyjaśnił, że:

- zgodnie z art. 13 rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r., pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca zobowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB;

- stosownie do art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady EWG Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek;

- przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze;

- wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych;

- w myśl art. 25 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie:

1) zapisów na wykresówkach;

2) wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego;

3) plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego;

4) innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności;

5) rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa w pkt 1-4;

a ewidencję czasu pracy, o której mowa w ust. 1, pracodawca:

1) udostępnia kierowcy na jego wniosek;

2) przechowuje przez okres 3 lat po zakończeniu okresu nią objętego.

- treść lp. 6.3.7 ww. załącznika sankcjonuje nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu karą pieniężną w wysokości [...] zł za każdy dzień;

- przedsiębiorca nie okazał danych cyfrowych z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojazdach [...];

- przedsiębiorca nie okazał wykresówek, danych cyfrowych z karty kierowcy bądź tachografu cyfrowego lub innych dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu przez kierowcę R. za okres łącznie 106 dni, kierowcę P. za okres łącznie 94 dni oraz Ś. za dzień [...] r.;

- kara pieniężna za wyżej opisane naruszenia wynosi łącznie [...] zł.

Odnośnie naruszenia z lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ wyjaśnił, że:

- zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, dane z karty kierowcy podmiot pobiera:

1) co najmniej raz na 28 dni;

2) przed ustaniem stosunku pracy danego kierowcy;

3) przed upływem terminu rozwiązania umowy, na podstawie której świadczone były przewozy na rzecz podmiotu wykonującego przewozy drogowe;

4) w przypadku utraty ważności karty kierowcy;

5) w oznaczonym terminie - w przypadku żądania przez uprawnione organy administracji publicznej lub uprawnione podmioty.

- treść lp. 6.3.11 ww. załącznika nr 3 sankcjonuje naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy za każdego kierowcę karą pieniężną w wysokości [...] zł;

- zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, iż przedsiębiorca nie sczytywał danych cyfrowych z kart kierowców systematycznie tj. co 28 dni (dotyczyło to kierowców – B., K., K., S., W., W., W. i Z.);

- łączną wysokość kary pieniężnej ustalono na [...] zł.

Odnośnie naruszenia z lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ wyjaśnił, że:

- w myśl § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, dane z tachografu cyfrowego podmiot pobiera:

1) co najmniej raz na 90 dni;

2) natychmiast:

a) przed trwałym bądź okresowym przekazaniem pojazdu innemu podmiotowi,

b) w sytuacji wadliwego funkcjonowania bądź uszkodzenia tachografu cyfrowego, umożliwiających jednakże pobranie zarejestrowanych w nim danych,

c) w przypadku wycofania pojazdu z tachografem cyfrowym z użytkowania;

3) w oznaczonym terminie - w przypadku żądania przez uprawnione organy administracji publicznej lub uprawnione podmioty.

- dane z tachografu cyfrowego mogą być pobierane częściej niż co 90 dni, jeśli ich pobieranie zgodnie z ust. 1 pkt 1 stwarzałoby ryzyko utraty danych związanych z prowadzeniem pojazdu wykonującego przewóz drogowy (§ 3 ust. 2);

- treść lp. 6.3.12 ww. załącznika nr 3 sankcjonuje naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego za każdy pojazd karą pieniężna w wysokości 500 zł;

- z danych z tachografów cyfrowych bezspornie wynika, że przedsiębiorca nie sczytywał danych cyfrowych tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] bezspornie naruszając obowiązek terminowego sczytywania danych z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...], co najmniej raz na 90 dni, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej za wyżej opisane naruszenie w łącznej wysokości [...] zł.

Odnośnie naruszenia z lp. 2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ wyjaśnił, że:

- stosownie do treści art. 31e ustawy o czasie pracy kierowców, rozkład czasu pracy ustala się na okres co najmniej jednego miesiąca (rozkład czasu pracy zawiera następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, miejsce bazy pojazdu, który kierowca ma prowadzić, ustalony harmonogram okresów pracy kierowcy obejmujących okresy prowadzenia pojazdu, wykonywania innej pracy, przerw i pozostawania w dyspozycji oraz dni wolne; rozkład czasu pracy kierowcy ustala i podpisuje pracodawca lub podmiot, na rzecz którego kierowca wykonuje przewozy);

- treść lp. 2.11 ww. załącznika nr 3 sankcjonuje brak harmonogramu okresów pracy kierowcy obejmującego okresy prowadzenia pojazdu i przewiduje w takim przypadku karę pieniężną w wysokości 2 000 zł;

- podczas kontroli nie okazano harmonogramów okresów pracy kierowców - [...],[...], [...];

- za powyższe naruszenie wymierzono karę pieniężną w łącznej wysokości [...] zł.

Odnośnie naruszenia z lp. 2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ wyjaśnił, że:

- stosownie do treści § 7 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzenia urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych (Dz. U. Nr 33 poz. 295), sprawdzanie urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe zarejestrowanym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w ust. 3 lit. b rozdział VI załącznika 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, wykonuje się nie rzadziej niż co 24 miesiące, licząc od daty naniesionej na tabliczkę pomiarową, o ile wcześniej nie nastąpi uszkodzenie urządzenia rejestrującego.

- treść lp. 6.1.4 ww. załącznika nr 3 sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji;

- w wyniku analizy wykresówek okazanych do kontroli stwierdzono, że tachografy zainstalowane w pojazdach o numerach rejestracyjnych [...] i [...] działały nieprawidłowo;

- kara pieniężna za wyżej opisane naruszenie wynosi [...] zł.

Organ odwoławczy stwierdził, że nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92 b ustawy o transporcie drogowym, ponieważ strona nie wykazała aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Organ argumentował ponadto, że przedsiębiorca nie przedstawił w postępowaniu dokumentów takich jak zlecenia przewozowe, listy przewozowe itp., z których wynikałoby jednoznacznie, że podejmował się on wykonywania takich zadań przewozowych, których realizacja nie pociągała za sobą naruszenia przez kierowców przepisów rozporządzenia nr 561/2006.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie przepisów :

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I Instancji rażąco naruszającej prawo:

- art. 9 k.p.a. poprzez nieudzielenie stronie pełnej informacji o przedmiocie kontroli, w tym o okresie objętym kontrolą;

- art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu i przeprowadzenie tego postępowania w sposób podrywający zaufanie do organów władzy publicznej, wyrażające się w niewskazaniu w zawiadomieniu z [...] r. o wszczęciu postępowania okresu działalności, którego dotyczy to postępowanie;

- art. 7, art. 77 § 1 i 2, art. 78 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady obiektywizmu w przeprowadzaniu postępowania dowodowego i ocenie jego wyników, wyrażające się w uwzględnieniu jedynie na niekorzyść strony dowodów przedstawionych po zakończeniu kontroli, lecz przed wydaniem decyzji z jednoczesnym pominięciem innych dowodów złożonych przed wydaniem decyzji;

- art. 92c ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym poprzez wszczęcie postępowania i wydanie decyzji mimo, że za stwierdzone naruszenia W. został ukarany dwoma mandatami karnymi (CT nr [...] i [...]) w trybie przepisów o postępowaniu w sprawach o wykroczenia;

- art. 7 i art. 77 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez rażąco dowolne przyjęcie przez organ II Instancji, że kontroli i analizie podlegają dokumenty przedłożone w toku kontroli, do momentu sporządzenia protokołu kontroli, w sytuacji kiedy z treści wskazanych przepisów wynika obowiązek dokonywania ustaleń w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w całym postępowaniu administracyjnym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

W rozpoznawanej sprawie w wyniku kontroli przedsiębiorcy przeprowadzonej w dniach [...] – [...] r. stwierdzono naruszenia polegające na: skróceniu dziennego czasu odpoczynku, przekroczeniu maksymalnego okresu prowadzenia pojazdu bez przerwy, przekroczeniu maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu, skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku, przekroczeniu całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni, naruszeniu obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy, naruszeniu obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego, nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki (oraz danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu), braku harmonogramu okresów pracy kierowcy obejmującego okresy prowadzenia pojazdu, wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji. W związku ze stwierdzonymi naruszeniami nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł. W tym miejscu należy zaznaczyć, że podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego obowiązany jest dochować obowiązków i warunków wynikających z ustawy z dnia [...] r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.). Zgodnie z art. 4 pkt 22 cyt. ustawy, dotyczy to również obowiązków lub warunków wynikających z rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85.

Stosownie do art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości [...] złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w tym przepisie, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, o czym stanowi art. 92a ust. 6 ustawy. Kary te są nakładane w trybie administracyjnym, zaś odpowiedzialność jest niezależna od winy w tym sensie, że jest ponoszona co do zasady z tytułu wystąpienia określonego skutku (stwierdzonego naruszenia), bez konieczności wykazywania związku przyczynowego między zachowaniem podmiotu odpowiedzialnego, a powstałym skutkiem (por. wyrok NSA z 26 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1257/06; publ. CBOIS).

Odstępstwo od tej reguły przewidziane zostało w art. 92b ust. 1 i 92c ust. 1 powyższej ustawy. W myśl jej przepisu art. 92b ust. 1, nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:

a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85,

b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym,

c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087);

2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Natomiast stosownie do art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć;

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ;

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że przesłanki egzoneracyjne określone w przepisie art. 92c nie odnoszą się do zachowania przedsiębiorcy, jego działań lub działań osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności, jak i organizacji pracy przedsiębiorstwa, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć. Chodzi tylko i wyłącznie o zdarzenia nieoczekiwane i nadzwyczajne, a nie związane z niewłaściwą organizacją pracy przedsiębiorstwa transportowego. Przedsiębiorca jest bowiem zobowiązany, do takiego zorganizowania pracy przedsiębiorstwa transportowego, aby w przyjętym modelu i schemacie jego działania, uwzględnione zostały wszystkie określone w przepisach obowiązującego prawa zasady dotyczące prowadzenia tego rodzaju działalności. Oznacza to, że bez naruszenia art. 92 c ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym wszczęto postępowanie administracyjne i wydano decyzję o nałożeniu kary pieniężnej. Okoliczność, że W. został ukarany dwoma mandatami karnymi (CT nr [...] i [...]) w trybie przepisów o postępowaniu w sprawach o wykroczenia za "tożsame uchybienia" nie pozbawia uprawnień organu do nałożenia kary pieniężnej. Należy pamiętać, że spółkę jawną traktuje się jako odrębny od wspólników podmiot. Zgodnie z art. 22 § 1 Kodeksu spółek handlowych, spółką jawną jest spółka osobowa, która prowadzi przedsiębiorstwo pod własną firmą. W rozpoznawanej sprawie stroną postępowania, na którą nałożono karę pieniężną jest W., W. Spółka Jawna z siedzibą w P., a nie jej wspólnik W. Zatem nieusprawiedliwiony jest zarzut, że zgodnie z art. 92 c ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym organ nie miał prawa do wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej na podmiot wykonujący przewóz drogowy, a jeśli organ już wszczął postępowanie to powinien je umorzyć na podstawie tego przepisu dlatego, że na podmiot wykonujący przewóz drogowy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Niezasadny jest również zarzut, że strona postępowania poniosła podwójną odpowiedzialność i tę samą osobę ukarano dwukrotnie niezgodnie z Rekomendacją Komitetu Ministrów Rady Europy nr R (91)1 z dnia 13 lutego 1991 r. w sprawie sankcji administracyjnych oraz niezgodnie z Konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.). Ubocznie należy wyjaśnić, w nawiązaniu do zarzutów i wniosków skargi, że problematyka poruszana w artykule Emila Kruka na temat zbiegu odpowiedzialności administracyjnej i karnej (publ. Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego Nr 4/37//2001) i prezentowane w tym opracowaniu poglądy odnoszą się głównie do wykładni przepisu art. 92 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym określającego, że osoba zarządzająca przedsiębiorstwem lub osoba zarządzająca transportem w przedsiębiorstwie, o której mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego albo dopuściła, chociażby nieumyślnie, do powstania takich naruszeń, podlega karze grzywny w wysokości do [...] zł.

W tych okolicznościach zarzut skargi o naruszeniu prawa poprzez nałożenie kary pieniężnej na stronę, w sytuacji, kiedy wcześniej ukarano za delikt administracyjny jednego ze wspólników spółki jawnej, okazał się niesłuszny. Na marginesie należy tylko zasygnalizować, że art. 4 Protokołu nr 7 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności dotyczy zakazu ponownego sądzenia lub karania za przestępstwo, natomiast wskazana wyżej Rekomendacja Komitetu Ministrów Rady Europy nie jest aktem prawnie wiążącym.

Nie znajdują usprawiedliwienia również zarzuty dotyczące naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji jest czynnością prawidłową. Nie ma bowiem podstaw do twierdzenia, że organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję rażąco naruszającą prawo. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że Kodeks postępowania administracyjnego rozróżnia "naruszenie prawa" od "rażącego naruszenia prawa", nie każde bowiem naruszenie prawa wywołuje skutki prawne. Rażące naruszenie prawa jest kwalifikowaną formą naruszenia prawa i wywołuje najdalej idące konsekwencje prawne, dlatego też podlega ścisłej wykładni (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 1989 r., sygn. IV SA 90/89, publ. ONSA 1989, z. 1, poz. 49; wyrok NSA z 9 lipca 2014 r., sygn. II GSK 828/13; publ. Lex nr 1519212). Przedmiotem rażącego naruszenia prawa są najczęściej przepisy prawa materialnego, jednakże naruszenie to może również dotyczyć przepisów postępowania administracyjnego, zwłaszcza tych, które stanowią gwarancję prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Skuteczność zarzutów przedstawionych przez pryzmat rażącego naruszenia prawa zależy więc od wykazania szczególnej wadliwości decyzji administracyjnej. O rażącym naruszeniu prawa można zatem mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki:1) naruszenie prawa ma charakter oczywisty; 2) charakter przepisu, który został naruszony, pozwala na uznanie oczywistości naruszenia; 3) przemawiają za tym racje ekonomiczne czy gospodarcze. Przy czym wymienione powyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiane, ale jasno wskazane (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2014 r., sygn. V SA/Wa 2594/13, publ. Lex nr 1486536; wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 grudnia 2014 r., sygn. VII SA/Wa 116/14; publ. Lex nr 1640213; wyrok NSA z dnia 18 maja 2011 r., sygn. II OSK 878/10; publ. Lex nr 992652).

Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy wyjaśnić, że postawę rozstrzygnięcia organu I instancji stanowiły ustalenia poczynione w oparciu o całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Okoliczność, że organ uwzględnił protokół z dnia [...] r., Nr [...] jako dowód, z którego wynika, że średniomiesięczna liczba zatrudnionych kierowców przez przedsiębiorcę wynosi 10,2 oraz uwzględnił dodatkowo i ocenił dowody zgromadzone po zakończeniu kontroli w przedsiębiorstwie nie świadczy o wadliwym postępowaniu organu. Faktem jest, że dopiero po wszczęciu postępowania administracyjnego (w dniu [...] r.) organ uzyskał dodatkową - przedłożoną przez stronę - dokumentację dotyczącą funkcjonowania przedsiębiorstwa, o czym świadczy chociażby to, że po doręczeniu stronie pisma organu z dnia [...] r. zawiadamiającego o zakończeniu postępowania dowodowego i pouczającego o prawie do zapoznania się przez stronę ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz o możliwości złożenia przez stronę dodatkowych wyjaśnień, przedłożono organowi między innymi pisemne oświadczenia na temat czasu wolnego kierowców – S., K. i S., a ponadto w odpowiedzi na wezwanie organu z dnia [...] r. – udostępniono organowi w dniu [...] r. informacje, w tym dane dotyczące badań lekarskich i psychologicznych kierowcy Ż.. O wydanej w dniu [...] r. przez organ I instancji decyzji nie sposób powiedzieć, że jest ona obarczona kwalifikowaną wadą prawną. Nie jest uzasadnione stanowisko, że podstawę ustaleń organu stanowi protokół kontroli z dnia [...] r. w powiązaniu z dodatkowymi dowodami uzyskanymi później i ocenionymi na niekorzyść strony bez uwzględnienia tych dowodów, które przemawiają na korzyść strony. Nieuprawniony jest zarzut, że uzupełniony materiał dowodowy bezpodstawnie – w sposób sprzeczny z treścią art. 7, art. 77 § 1 i 2, art. 78 § 1 oraz art. 80 k.p.a. - oceniono na niekorzyść strony. Z całokształtu zgromadzonego materiału wynika, że średniomiesięczna liczba zatrudnionych kierowców przez przedsiębiorcę wynosi 11,2, a nie 10,2 osoby. Rzeczą organu jest – zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej - podjąć wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.), zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) oraz ocenić cały zgromadzony materiał dowodowy (art. 80 k.p.a.). Bez naruszenia tych przepisów organ ustalił stan zatrudnienia kierowców i przyjął, że przedsiębiorca zatrudniał również Ż.. Logicznie też wyjaśnił dlaczego nie może uwzględnić dowodu w postaci wydruku z karty kierowcy K. oraz jego oświadczenia na temat pracy w dniu [...] r., kiedy to według pisemnej relacji tego kierowcy, z powodu kolizji drogowej nie zachował 45 – minutowej przerwy. Organ argumentował, że dotyczący dnia [...] r. wydruk z karty kierowcy T. K. wykonano (po upływie kilku miesięcy) w dniu [...] r. Wyjaśnił również prawidłowo, że zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006) kierowca podaje powody odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Z akt sprawy wynika, że powyższe warunki nie zostały spełnione, skoro w treści protokółu kontroli odnotowano, że "Nie wykonano wydruku z karty kierowcy i nie opisano przyczyn tego naruszenia". Prawidłowo organ wskazuje, że wyjaśnienia [...] dotyczące przekroczenia limitu czasu w okresie dwutygodniowym nie mogły być uwzględnione w sytuacji, gdy wyjaśnienia (datowane [...] r.) zostały organowi przedstawione po zakończeniu kontroli, zaś wydruk z karty tego kierowcy wykonano w dniu [...] r. Podobnie należy ocenić postępowaniu organu w zakresie, w jakim on ustosunkowuje się do wyjaśnień W. z dnia [...] r., że w czasie kontroli dostarczył on pliki z odczytów tachografów cyfrowych posiadane w dniu rozpoczęcia kontroli i że brakujące dane za okres do dnia [...] r. nigdzie "nie zaginęły i każdej chwili" mogą być uzupełnione. Organ nie uwzględnił tego wyjaśnienia jak również dokumentów w postaci planów pracy kierowców R. i Ż., wykresówek oraz zaświadczeń dotyczących kierowców K. i S., ponieważ przedsiębiorca nie dysponował w trakcie kontroli wszystkimi danymi i dokumentami, czego dowodem było oświadczenie W. z dnia [...] r. złożone do protokołu z okazania dokumentów i wskazujące jednoznacznie, że strona udostępniła bez wyjątku całość posiadanej dokumentacji. W tych okolicznościach postępowanie organu nie kolidowało z zasadą wyrażoną w art. 75 § 1 k.p.a., że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Niezasadne są zarzuty, że z naruszeniem art. 9 i art. 10 § 1 k.p.a. nie udzielono stronie pełnej informacji o tematyce kontroli. Treść zawiadomienia z dnia [...] r. o zamiarze przeprowadzenia kontroli jasno precyzuje przedmiot zaplanowanej kontroli dotyczącej przestrzegania warunków i obowiązków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym. Zawiadomienie nie wskazuje okresu działalności przedsiębiorcy objętej kontrolą. W świetle art. 79 ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.) zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli zawiera:

1/oznaczenie organu;

2/datę i miejsce wystawienia;

3/oznaczenie przedsiębiorcy;

4/wskazanie zakresu przedmiotowego kontroli;

5/podpis osoby upoważnionej do zawiadomienia.

Sporne zawiadomienie odpowiada warunkom określonym w powyższym przepisie. Chybiony jest więc zarzut skargi, że zawiadomienie o zamiarze przeprowadzenia kontroli powinno określać okres działalności przedsiębiorcy objętej kontrolą. W tym miejscu należy stwierdzić, że sporne zawiadomienie zawierało pouczenie o przysługujących stronie uprawnieniach i obowiązkach – wynikających z ustawy o swobodzie działalności gospodarczej - w związku zaplanowaną kontrolą organu. W tym stanie rzeczy bezpodstawne są zarzuty i wnioski, że z naruszeniem przepisów art. 8 i art. 9 k.p.a. organ podjął czynności kontrolne, a następnie wbrew regułom postępowania wynikającym z tych unormowań przeprowadził postępowanie administracyjne. Pierwszy z tych przepisów stanowi, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Drugi przepis (art. 9 k.p.a.) określa, że organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Z akt sprawy wynika, że stronie zapewniono zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. czynny udział w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym. Nieusprawiedliwiony jest zarzut, że organ odwoławczy rażąco i dowolnie przyjął z naruszeniem art. 7 art. 77 i art. 140 k.p.a., że podstawę rozstrzygnięcia stanowią dokumenty skontrolowane i poddane analizie do momentu sporządzenia protokółu kontroli. Ostatni ze wspomnianych przepisów określa, że w postępowaniu przez organami odwoławczymi mają zastosowanie przepisy w postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Jak wyżej wykazano stan faktyczny sprawy orzekające organy ustaliły w oparciu o całokształt zgromadzonego materiału dowodowego. Organ odwoławczy – wbrew stanowisku strony – nie uchylił się od obowiązku wszechstronnego rozpoznania sprawy, co znajduje odzwierciedlenie w obszernym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W ocenie Sądu, organy wykazały naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, które uzasadniało nałożenie kary pieniężnej. Wobec powyższego należało uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego są zdaniem Sądu bezzasadne, bowiem postępowanie przeprowadzone zostało w sposób właściwy, a zaskarżona decyzja została uzasadniona w sposób wyczerpujący i zgodny z treścią art. 107 § 3 k.p.a.

Na marginesie należy podnieść, że niewskazanie w zawiadomieniu z [...] r. o wszczęciu postępowania okresu działalności przedsiębiorstwa nie narusza prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu i nie jest dowodem przeprowadzenia tego postępowania w sposób podrywający zaufanie do organów władzy publicznej, skoro strona wzięła w nim udział, miała możliwość składania wyjaśnień i wiedziała już dużo wcześniej, że w grę wchodzić może odpowiedzialność za stwierdzone naruszenia prawa, które wystąpiły wyłącznie w okresie od [...] r. do [...] r.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm..), orzekł jak w sentencji