Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1594/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 61 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Paweł Zaborniak Protokolant sekretarz sądowy Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi K. S. i E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Wójta Gminy [....] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących K. S. i E. S. solidarnie kwotę 757 zł /słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1594/14

UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi KS i ES jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [.] z dnia [.] sierpnia 2014 r. nr [.], utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [.] z dnia [.] maja 2014 r. nr [.] o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, na działce nr 20/24 w [.].

W podstawie prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia powołano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: "u.p.z.p.", w dacie orzekania przez Sąd obowiązuje tekst jednolity opublikowany w Dz. U. z 2015 r., poz. 199).

Z uzasadnienia tej decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że Wójt Gminy [.], po rozpoznaniu wniosku KS i ES ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia decyzją z dnia [.] września 2012 r. nr [.], jednakże rozstrzygnięcie to w wyniku rozpatrzenia odwołania wnioskodawców uchylono decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [.] z dnia [.] listopada 2012 r. nr [.]. Zdaniem Kolegium wyznaczając sporną linię zabudowy Wójt nie wskazał na podstawie jakiego przepisu została ona ustalona. Nie uwzględnił przy tym faktu, że wyznaczona w decyzji obowiązująca linia zabudowy była sprzeczna z wnioskiem inwestorów, a przy jej wyznaczaniu wziął pod uwagę koncepcję przebudowy skrzyżowania dróg sąsiadujących od strony północnej z nieruchomością inwestorów, która jako że nie dotyczy inwestycji zrealizowanej, nie powinna być brana pod uwagę przy ustalaniu warunków zabudowy. Wskazano ponadto na ustalenie w treści decyzji parametrów planowanej zabudowy w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami u.p.z.p.

Kolejnymi decyzjami z dnia [.] stycznia 2013 r., z dnia [.] lipca 2013 r. i z dnia [.] listopada 2013 r. Wójt Gminy [.] odmawiał ustalenia warunków zabudowy podnosząc, że linia zabudowy wyznaczona na podstawie sporządzonej analizy urbanistycznej wyklucza możliwość zabudowania nieruchomości skarżących wnioskowaną inwestycją. Rozstrzygnięcia te, na skutek odwołań K i ES zostały uchylone odpowiednio decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [.] z dnia: [.] kwietnia 2013 r., [.] sierpnia 2013 r. i [.] stycznia 2014 r.

Po kolejnym rozpatrzeniu sprawy, wymienioną na wstępie decyzją z dnia [.] maja 2014 r. nr [.] Wójt Gminy [.] ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji.

Wskazał, że od daty wydania ostatniej decyzji nie uległy zmianie warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, jednakże wystąpiły okoliczności, które pomimo, że nie zmieniły jak dotąd stanu faktyczno – prawnego, mają dla sprawy istotne znaczenie. Okolicznościami tymi było: wydanie przez Wojewodę [.] w dniu [.] kwietnia 2014 r. decyzji [.] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, polegającej na rozbudowie skrzyżowania drogi krajowej Nr [...] z drogą wojewódzką nr [...] i nowym odcinkiem drogi gminnej, na działkach 1075, 6/49, 20/30 i 890/3 w [.] oraz uzgodnienie w ZUDP w [.] projektu drogi gminnej w [.] włączającej się do drogi krajowej nr [...] i przebiegającej m.in. przez działkę nr 20/24, co znalazło odzwierciedlenie na mapie zasadniczej, której kopie wykorzystano w niniejszej sprawie.

Celem ustalenia aktualnego stanu faktycznego i prawnego terenu sporządzono analizę urbanistyczną, przyjmując do analizy obszar o zwiększonym zasięgu w stosunku do poprzednio wydanych w sprawie decyzji. Obszar ten zwiększono w taki sposób, aby objąć jego granicami działkę nr 4/6, czego domagali się inwestorzy, a jednocześnie dla symetrii powiększono go o podobna odległość w stronę przeciwną od terenu objętego wnioskiem. Niemniej przeprowadzona analiza wykazała, że rozpatrywanej sprawie nie zachodzi przesłanka określona w art. 61 ust. 1 pkt 1, warunkująca wydanie wnioskowanej decyzji. Nie jest bowiem spełniony warunek kontynuacji cech zabudowy istniejącej w zakresie linii zabudowy – działka nr ewid. 20/24 usytuowana jest na obrzeżach osiedla, pomiędzy jego zwartą zabudową a drogą krajową nr [...], w rejonie skrzyżowania drogi krajowej z drogą wojewódzką nr [...]. Takie usytuowanie działki wymaga ustalenia linii zabudowy zarówno od drogi krajowej, jak i drogi wewnętrznej, do której teren inwestycji przylega. Od strony drogi krajowej w oparciu o treść § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588; dalej: "rozporządzenie") przyjęto linię zabudowy wynoszącą 75m, i tak ustalona linia zabudowy wyklucza działkę nr 20/24 z możliwości jakiejkolwiek zabudowy. W kwestii zaś ustalenia linii zabudowy od strony drogi wewnętrznej podano, że w sąsiedztwie istnieje tylko jedne budynek zlokalizowany w odległości 3m od granicy z działką drogową. Nie stanowi on ukształtowanej linii zabudowy, a jego lokalizacja pozostaje bez wpływu na ustalenie warunków zabudowy działki nr 20/24, gdyż przyjęta linia zabudowy od drogi krajowej nie pozwalała na realizację budynku o wymiarach jak we wniosku.

Zdaniem organu w opisywanej sprawie brak było podstaw do wyznaczenia innej linii zabudowy, bowiem droga krajowa ruchu przyśpieszonego oraz osiedle mieszkaniowe stanowią dwie odrębne jednostki funkcjonalno – przestrzenne. Istniejący dystans pomiędzy nimi jest uwarunkowany potrzebą zapewnienia właściwych relacji przestrzennych dla ich właściwego funkcjonowania. W tej sytuacji zasadne było uwzględnienie linii zabudowy od drogi krajowej pomimo, że działka inwestycyjna do drogi tej nie przylega. Zlokalizowana jest na obrzeżu osiedla, a zatem wymaga uwzględnienia kontekstu otoczenia zewnętrznego. Tym otoczeniem jest rejon istniejącego węzła komunikacyjnego – skrzyżowania drogi krajowej z droga wojewódzką. Ponadto planowana jest przebudowa ww. skrzyżowania, która w dacie wydania decyzji była w zaawansowanej fazie projektowej. Projektowana rozbudowa wprawdzie nie stanowi sama w sobie bezpośredniej przyczyny odmowy, jednakże potwierdza, że zachowanie linii zabudowy od strony drogi krajowej było uzasadnione.

W odwołaniu od tej decyzji KS i ES zarzucili organowi błędne ustalenie obowiązującej linii zabudowy w stosunku do drogi krajowej. Linię zabudowy winno ustalać się wyłącznie od strony drogi, która komunikuje wnioskowaną działkę, a zatem w niniejszej sprawie od strony drogi wewnętrznej. Działka 20/24 nie posiada połączenia komunikacyjnego z drogą krajową nr [...], a zatem ustalenie linii zabudowy od tej drogi jest niezrozumiałe. Tym bardziej, że po przeciwnej stronie drogi krajowej budynki mieszkalne oddalone są od jezdni o 35 – 38m, a nie jak w przypadku nieruchomości odwołujących – 75m. Niezależnie od powyższego wskazano, że uzgodnienie projektowanej rozbudowy skrzyżowania przez ZUDP w [.] nie powinno być brane pod uwagę przy ustalaniu warunków zabudowy. Natomiast okolicznością, którą w analizie winien uwzględnić organ była rozbudowa budynku zlokalizowanego na działce nr 2041, pominięta przy wydawaniu spornej decyzji.

Powołaną na wstępie decyzją z dnia [.] sierpnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [.] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że treść § 4 rozporządzenia nie pozostawia organom dowolności w ustalaniu linii zabudowy. Zarówno sam fakt ustalenia linii zabudowy od strony drogi krajowej nr [...], jak i przyjęcie w jej przypadku odległości 75m w stosunku do działki wnioskodawców uznano za odpowiadające przepisom prawa i wynikające z należycie przeprowadzonej analizy urbanistycznej, co w sposób wyczerpujący przedstawił organ I instancji. Na podstawie analizy ustalono, że od strony ww. drogi linia zabudowy biegnie uskokowo – licząc od krawędzi jezdni 60m oraz 75m. Obowiązującą linię zabudowy ustala się w takim przypadku na podstawie § 4 ust. 3 rozporządzenia jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego, czyli w rozpatrywanej sprawie 75m.

Wskazano, że uzgodnienie ZUDP w [.] oraz wydana decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej mają istotny wpływ na wynik sprawy, jednakże same w sobie nie stanowiły o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Ponadto wbrew stanowisku skarżących, w sporządzonej analizie urbanistycznej Wójt wziął pod uwagę działkę nr 2041, jednakże z powodów słusznie wskazanych w decyzji organu I instancji nie uznano tego obiektu za ukształtowaną linię zabudowy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie KS i ES wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w [.]. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że nie został spełniony warunek, iż co najmniej jedna działka dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań nowej zabudowy w zakresie linii zabudowy. Zabudowana budynkiem mieszkalnym działka nr 2041 usytuowana jest przy tej samej drodze wewnętrznej (działce nr 2025), a zatem winna stanowić punkt odniesienia do ustalenia warunków zabudowy,

2) art. 64 w zw. z art. 56 u.p.z.p. poprzez złamanie zasady, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi,

3) § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia, poprzez ustalenie w analizie funkcji i cech zabudowy dwóch linii zabudowy, przy czym żadna z dróg, od których ustalono te linie nie stanowi pasa drogowego drogi publicznej, z której odbywa się wjazd główny na działkę objętą wnioskiem, a w konsekwencji przyjęcie nieprzekraczalnej linii zabudowy nie od frontu działki, lecz od jej "pleców". Ponadto ustalając linię zabudowy od drogi krajowej na 75m organ znacznie przekroczył odległości usytuowania obiektów budowlanych od dróg tej kategorii, określonych w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Zgodnie bowiem z art. 43 ust. 1 tej ustawy, odległości te winny wynosić w zależności od tego, czy obiekt zlokalizowany jest w terenie zabudowy czy poza terenem zabudowy odpowiednio 10m i 25m,

4) § 3 ust. 1 rozporządzenia poprzez sporządzenie analizy funkcji i cech zabudowy niezgodnie z rozporządzeniem,

5) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do ustalenia prawidłowo stanu faktycznego sprawy.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa.

Decyzje te stanowią o odmowie ustalenia warunków zabudowy, wobec uznania, że linie zabudowy ukształtowane od strony dróg publicznych, zlokalizowanych od strony północnej i południowej nieruchomości objętej wnioskiem, uniemożliwiają jej zabudowę budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym. Pozostawiają bowiem wnioskodawcy wąski pas gruntu, niewystarczający dla zrealizowania planowanej inwestycji, co przesądza o niespełnieniu warunku dobrego sąsiedztwa w myśl art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Stanowiska tego skład orzekający nie podziela.

Nie ulega wątpliwości, że działka nr 20/24 nie jest objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem sposób jej zagospodarowania nastąpić winien w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., decyzja o warunkach zabudowy określa m.in. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p. uzależnia wydanie takiej decyzji od łącznego spełnienia warunków w nim określonych, w tym także warunku wskazanego w pkt 1 tego przepisu – " co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu".

Wymóg kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych określono zasadą dobrego sąsiedztwa, bowiem celem tego przepisu jest zagwarantowanie ładu przestrzennego w rozumieniu art. 2 ust. 1 u.p.z.p., jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Zasada ta zakłada konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym i architektonicznym. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji (por. Z. Niewiadomski (red.), "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz", Warszawa 2004).

Szczegółowe zasady ustalania sposobu zagospodarowania nieruchomości wskazuje powołane rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), wydane na podstawie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Wyznaczania linii zabudowy dotyczy § 4 rozporządzenia. Co do zasady obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust. 1). Jeżeli linia istniejącej zabudowy przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (ust. 3). W przypadku natomiast niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami (ust. 2). Wyjątkowo dopuszczalne, na podstawie § 4 ust. 4 rozporządzenia, jest inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu.

Z treści przepisów rozporządzenia nie wynika wprost, że linia zabudowy może być określana wyłącznie od frontu działki, jednakże analiza zarówno z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., który odwołuje się do działki sąsiedniej dostępnej z tej samej drogi publicznej, jak i pozostałych przepisów rozporządzenia, które np. w zakresie szerokości, wysokości elewacji czy geometrii dachu odwołują się do frontu działki – rozumianego jako część działki budowlanej przylegająca do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę, pozwala na przyjęcie, że wolą ustawodawcy było, by linia zabudowy wyznaczana była wyłącznie od strony drogi publicznej (taki pogląd wyraził też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 marca 2011 r., II OSK 406/10, publ. na stronie https://cbois.nsa.gov.pl). Chodzi przy tym oczywiście o drogę publiczną przylegającą do działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, z którą działka ta jest skomunikowana. Linia zabudowy rozumiana jest bowiem jako określenie minimalnego obszaru niepodlegającego zabudowie z uwagi na jego przyleganie do drogi publicznej, z jednoczesnym zachowaniem ustawowego wymogu kontynuacji parametrów zagospodarowania terenu, wynikających z usytuowania zabudowy względem drogi publicznej na działkach sąsiednich.

Nie można oczywiście wykluczyć, jak wskazuje NSA w powołanym wyroku , a Sąd orzekający w niniejszej sprawie stanowisko to podziela, że w niektórych przypadkach istnieje potrzeba wyznaczenia dwóch linii zabudowy (w innych orzeczeniach sądy administracyjne opowiadają się za wyznaczeniem tylko jednej linii zabudowy – wyrok NSA z dnia 15.02.2011 r., II OSK 174/10, LEX Nr 992496, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18.01.2012 r., IV SA/Po 1116/11, LEX Nr 1110220, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 8.08.2014 r., II SA/Gl 218/14, LEX Nr 1500305). Ma to miejsce w szczególności w przypadku działki narożnej, która graniczy z dwiema drogami. Warunkiem takiego ustalenia linii zabudowy jest fakt bezpośredniego sąsiedztwa wnioskowanej nieruchomości z drogami publicznymi. Za racjonalne i legalne można by zatem również uznać wyznaczenie dwóch linii zabudowy, gdy działka objęta wnioskiem zlokalizowana jest pomiędzy dwiema równoległymi drogami publicznymi.

W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja jednak nie ma miejsca, gdyż działka skarżących nr 20/24 nie przylega bezpośrednio do drogi krajowej, ale jest oddzielona od niej działką nr 6/33. Brak jest zatem podstaw prawnych dla wyznaczenia linii zabudowy od strony drogi publicznej, z którą analizowana nieruchomość nie sąsiaduje.

Oczywiście fakt braku bezpośredniego sąsiedztwa z droga krajową nie pozostawia inwestorom całkowitej dowolności w sposobie zagospodarowania działki, a w szczególności w zakresie lokalizacji planowanej inwestycji. Zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 260 z późn. zm.), obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej co najmniej 10m w terenie zabudowy i 25m poza terenem zabudowy. Określone w ww. przepisie minimalne odległości mają zastosowanie do każdego obiektu budowlanego i nie ma przy tym znaczenia czy obiekt jest zlokalizowany na działce graniczącej bezpośrednio z działką stanowiącą drogę krajową, czy na działce następnej.

Kwestie te winny jednak być przedmiotem rozważań organu w zakresie badania zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi, jak również podlegać uwzględnieniu w przypadku uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi. Takie uzgodnienie, zgodnie z art. 53 ust. 3 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. jest obligatoryjne w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego.

W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał zatem, że wyznaczając nieprzekraczalną linię zabudowy dla działki skarżących w odległości 75m od drogi krajowej, a w konsekwencji odmawiając ustalenia warunków zabudowy Wójt Gminy [.] dokonał błędnej wykładni art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia. Rozpatrujące sprawę w trybie odwoławczym Kolegium uchybienia tego nie sanowało, czym dopuściło się naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymując w mocy decyzję dotkniętą uchybieniami. Naruszenie ww. przepisów prawa materialnego niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Wójta Gminy [.].

Z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji, która nie przyznaje żadnych praw i obowiązków, zbędne było określenie czy i w jakim zakresie nie może być ona wykonana (art. 152 P.p.s.a.).

O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 200 P.p.s.a.

Rozpatrując ponownie sprawę organy właściwie przeprowadzą analizę funkcji i cech zabudowy, ustalając przy tym obowiązującą linię zabudowy zgodnie z oceną prawną wyrażoną w niniejszym wyroku. Istotną i podlegającą wyjaśnieniu kwestią jest również projektowana budowa drogi gminnej na działce skarżących (czy zapadły stosowne decyzje dot. tej inwestycji).