Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 903/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Joanna Banasiewicz sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch (spr.) asesor WSA Mirosław Gdesz Protokolant Monika Chorzewska - Korczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2007 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Transportu i Budownictwa decyzją z dnia [...] marca 2006 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez J. B., utrzymał w mocy decyzję nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] października 2005 r. nr [...] orzekającą o udzieleniu Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości położonej w Gminie M., obręb [...]., k.m. [...] oznaczonej jako działki nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2 i nr [...] o pow. [...] m2 stanowiącej własność E. i J. małż. B. oraz o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Z ustaleń dokonanych w postępowaniu administracyjnym wynika, że pismem z dnia [...] listopada 2004 r. Dyrektor Oddziału w K. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, działając z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, zwrócił się do Wojewody [...] o wszczęcie postępowania w sprawie wywłaszczenia oznaczonej wyżej nieruchomości, niezbędnej do zrealizowania celu publicznego, jakim jest budowa drogi [...], przebiegającej przez teren Gminy M. oraz O. Równocześnie wystąpiono o wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości i nadanie tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2005 r. Wojewoda [...] zawiadomił o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego odnośnie do działek nr [...], nr [...] i nr [...], a następnie decyzją z dnia [...] października 2005 r. nr [...] udzielił Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad zezwolenia na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości oraz nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] wskazał, że przedmiotowe działki zostały przeznaczone pod budowę drogi ekspresowej [...] na podstawie decyzji Wojewody [...] o ustaleniu lokalizacji drogi [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] utrzymanej w mocy decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2005 r. nr [...]. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.), po wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego wojewoda, na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad udziela w uzasadnionych przypadkach, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości przeznaczonych na pasy drogowe. Zgodnie zaś z art. 17 ust. 2 powołanej ustawy - decyzji tej nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli jest to niezbędne do wykazania się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W przedmiotowej sprawie przesłanki takie zaistniały. Wobec niezawarcia cywilnoprawnej umowy sprzedaży przedmiotowej nieruchomości, zostało wszczęte postępowanie wywłaszczeniowe. Podejmując decyzję zezwalającą na niezwłoczne zajęcie nieruchomości Wojewoda [...] wziął pod uwagę argumenty podniesione we wniosku Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, iż zwłoka w dostępie do terenu wstrzymuje rozpoczęcie robót zgodnie z harmonogramem, w związku z czym Skarb Państwa może być narażony na niepowetowane straty i mogą być utracone środki z funduszy pomocowych z Unii Europejskiej, a nadto zwrócił uwagę na fakt, że między innymi droga [...], jako leżąca w [...], uzyskała pierwszeństwo w budowie dróg w założeniach strategicznych rządu. Natomiast ze względu na niezbędność wykazania się przez inwestora prawem do dysponowania terenem na cele budowlane, konieczne było nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Od decyzji Wojewody [...] J. B. złożył dwa odwołania do Ministra Transportu i Budownictwa. Odwołujący się zarzucił naruszenie prawa materialnego - art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. oraz prawa procesowego - art. 7, 8, 77 § 1 i 80 kpa. Wskazał, iż Wojewoda [...] nie wziął pod uwagę, że pozostają niezakończone postępowanie wywłaszczeniowe oraz postępowanie sądowe przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w przedmiocie decyzji o pozwoleniu na budowę, które zostało zawieszone wobec niezakończonego również postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji. Wydanie decyzji w aktualnym stanie stanowi próbę zdyskredytowania wszelkich podejmowanych przez stronę czynności z pominięciem postępowań sądowych. Rozpoczęcie budowy stworzy stan, w którym niemożliwe będzie przywrócenie stanu poprzedniego, a ewentualne korzystne dla strony rozstrzygnięcia sądowe będą niewykonalne, należy przy tym mieć na uwadze fakt, że WSA już raz uchylił w tej sprawie decyzję Ministra Infrastruktury w przedmiocie lokalizacji spornej inwestycji. Na obecnym etapie nie zakończyła się także dyskusja na temat oddziaływania spornej inwestycji na środowisko. Zdaniem odwołującego się, brak jest również merytorycznych podstaw do przyjęcia istnienia w sprawie "uzasadnionego przypadku", o jakim mowa w art. 17 ust. 1 powołanej ustawy. Powoływanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na szeroko rozumiany interes Skarbu Państwa "jest przejawem gołosłownej demagogicznej retoryki", zważywszy, iż to organy Państwa doprowadziły do sytuacji, że zmieniony został pierwotny (bezkonfliktowy) przebieg drogi na wariant aktualny, który jest od dwóch lat przedmiotem sporu. Obciążanie skarżącego zarzutem działań narażających Skarb Państwa na straty jest sprzeczne z zasadą wyrażoną w art. 8 kpa. Pojęcie "uzasadnionego przypadku" nie zostało sprecyzowane w postanowieniach ustawy. Należy zatem odwołać się do wykładni funkcjonalnej i celowościowej. Zdaniem odwołującego się, możliwość niezwłocznego zajęcia ustawodawca przewidział jedynie w sytuacjach zupełnie wyjątkowych, gdy na mocy obowiązujących przepisów prawa zachowanie procedury przewidzianej ustawą nie jest możliwe. Taka ścisła wykładnia jest konieczna ze względu na ochronę własności. Argumenty wskazane w zaskarżonej decyzji nie stanowią takiego "uzasadnionego przypadku". Skoro w toku jest postępowanie wywłaszczeniowe, to do czasu jego zakończenia nie istnieje podstawa do pozbawienia skarżącego władztwa nad nieruchomością. Wydanie decyzji o niezwłocznym zajęciu jest w tej sytuacji próbą ominięcia przepisów o wywłaszczeniu. Także powoływanie się na harmonogram prac jest chybione, gdyż przy takim przedsięwzięciu Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad powinna liczyć się ze zmianami w trakcie jego realizacji. Odwołujący się uważa także, iż decyzja została wydana wbrew literalnemu brzmieniu art. 17 ust. 1, zgodnie z którym wpierw powinno być wszczęte postępowanie wywłaszczeniowe, a dopiero potem (w jego trakcie), w zależności od przebiegu tego postępowania, winien być złożony wniosek o zajęcie nieruchomości. W niniejszej sprawie wniosek taki został złożony jeszcze przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego i nie został ponowiony po jego wszczęciu. Zatem w chwili składania wniosku, na podstawie takiego wniosku, nie istniała ustawowa przesłanka do wszczęcia postępowania. Powoduje to, że decyzja zezwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości stoi w oczywistej sprzeczności z art. 6 - 8 oraz art. 64 § 2 kpa, i jako taka jest nieważna na mocy art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Skarżący podniósł ponadto, że wniosek o niezwłoczne zajęcie nieruchomości złożył organ nieuprawniony; jak bowiem wynika z akt sprawy wniosek został złożony przez Dyrektora Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddziału w K., a nie przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Mając na uwadze konsekwencje stosowania art. 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., zdaniem skarżącego, trzeba uwzględnić, że jakiekolwiek wewnętrzne uregulowania tej instytucji nie mogą zmienić stosowania przepisu ustawy.

Ponadto odwołujący się wskazał, że w postępowaniu administracyjnym organ pierwszej instancji nie wziął pod uwagę zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, czynnego udziału strony w postępowaniu (uniemożliwiono odwołującemu się zapoznanie się z wnioskiem Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad), a także obowiązku należytego uzasadnienia wydanej decyzji. Uzasadnienie nie wykazało, czy decyzja jest obiektywnie konieczna, nie wyjaśniono też, jakie konsekwencje prawne i faktyczne niesie dla strony, na jakim etapie są postępowania w przedmiocie lokalizacji inwestycji, jaki jest stan zaawansowania robót w części dotyczącej pozostałych nieruchomości znajdujących się na trasie drogi i czy rzeczywiście nieruchomość odwołującego się uniemożliwia jej budowę. Odwołujący się zakwestionował także nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Minister Transportu i Budownictwa, po rozpatrzeniu odwołań, decyzją z dnia [...] października 2005 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2005 r. Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu decyzji, że w niniejszej sprawie wniosek o udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości został złożony przez Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w K. działającego w imieniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, a zatem zarzut złożenia wniosku przez niewłaściwy organ nie znajduje uzasadnienia. Z treści ostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi [...] wynika, że przedmiotowe działki znajdują się w pasie drogowym. Argumenty odnoszące się do konieczności niezwłocznego zajęcia powołane we wniosku Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad zasadnie zostały w decyzji organu pierwszej instancji uznane za spełniające wymogi art. 17 ust. 1. W postępowaniu toczącym się w sprawie niezwłocznego zajęcia nieruchomości nie mogą być rozważane kwestie dotyczące wydania ostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi. Wniesienie natomiast skargi na ostateczną decyzję w tej sprawie nie wstrzymuje jej wykonania. Decyzja w przedmiocie niezwłocznego zajęcia pozwala inwestorowi legitymować się prawem dysponowania nieruchomością na cele budowlane. To oznacza, że jej uzyskanie jest warunkiem wydania stosownych pozwoleń na budowę. Wobec braku porozumienia z właścicielami w przedmiocie dobrowolnej sprzedaży nieruchomości zostało wszczęte postępowanie wywłaszczeniowe. Ponieważ proces wywłaszczeniowy jest długotrwały i trudno przewidzieć termin jego zakończenia, wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości stało się niezbędne. Organ wyjaśnił ponadto, że przepis art. 17 ust. 1 nie wyklucza możliwości równoczesnego wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego i o wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Natomiast warunkiem sine qua non wydania takiej decyzji było wszczęcie przez wojewodę postępowania wywłaszczeniowego. Zarzut naruszenia art. 10 kpa jest nieuzasadniony, ponieważ w zawiadomieniu z dnia [...] sierpnia 2005 r. (doręczonym stronom w dniu [...] sierpnia 2005 r.) organ wojewódzki pouczył o uprawnieniu wynikającym z powołanego przepisu.

Na decyzję Ministra Transportu i Budownictwa J. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji zarzucając naruszenie art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. przez jego błędną wykładnię oraz błędne zastosowanie, a także art. 7, 77 i 80 kpa przez nieuwzględnienie przy rozstrzyganiu interesów jednostki związanego z naruszeniem jej prawa własności oraz niezbadanie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego.

Obszerne uzasadnienie skargi stanowi w zasadzie powtórzenie argumentacji zawartej w odwołaniach od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2005 r. Ponadto skarżący nie zgodził się z argumentacją organu odwoławczego co do istnienia uzasadnionego przypadku w sprawie; w ocenie skarżącego nie jest nim powołanie się na długotrwałość postępowania wywłaszczeniowego, ani też możliwość utraty środków pomocowych. Zarzut naruszenia słusznego interesu skarżącego jest o tyle istotny, że skarżący prowadzi na spornej nieruchomości działalność gospodarczą. Chybiona, zdaniem skarżącego, jest także argumentacja odnosząca się do zagadnienia nie umożliwienia mu zapoznania się z wnioskiem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, ponieważ zawiadomienie z dnia [...] sierpnia 2005 r., na które powołał się organ odwoławczy, dotyczyło wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego, a nie postępowania w przedmiocie niezwłocznego zajęcia nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Minister Budownictwa wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Dokonując kontroli decyzji wydanych w niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że organy obu instancji prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego, jak również nie uchybiły zasadom i przepisom postępowania administracyjnego.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.). Przepis art. 17 ust. 1 przewiduje, że po wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego wojewoda, na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, udziela w uzasadnionych przypadkach, w drodze decyzji, pozwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości przeznaczonych na pasy drogowe. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli jest to niezbędne do wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z brzmienia tego przepisu wprost wynika, że zaistnienie wymienionych w nim przesłanek zobowiązuje wojewodę do wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości przeznaczonej na pas drogowy oraz do nadania tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

W niniejszej sprawie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, powołując się na przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., zwrócił się do Wojewody [...] z wnioskiem o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego co do nieruchomości oznaczonych numerami działek: [...],[...] i [...], jako niezbędnej do zrealizowania drogi [...] przebiegającej przez teren gmin M. i O. oraz o udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości wraz z nadaniem decyzji zezwalającej rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że właściciele nieruchomości w wyznaczonych terminach nie zajęli stanowiska w przedmiocie oferty nabycia nieruchomości w drodze umowy, natomiast zgłosili, że projektowana droga [...] uniemożliwi rozbudowę zakładu [...] prowadzonego przez J. B.. W związku z tym przeprojektowano trasę drogi o [...] m dla umożliwienia rozwoju zakładu. Działka jest wyłączona z pozwolenia na budowę, a zatem konieczne jest uzyskanie dostępu do terenu przeznaczonego pod pas drogowy poprzez wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Wskazano, że droga [...] leży w [...] i jako taka została włączona do priorytetowych zadań rządu polskiego w zakresie budowy dróg. Z tego też powodu Unia Europejska przyznała dotacje, które powinny zostać wykorzystane w jak najszerszym zakresie. Wobec sprzeciwu właścicieli proces inwestycyjny może się wydłużyć i tym samym opóźnić umowny termin zakończenia budowy. Wskazano również, że złożony wniosek, podpisany przez Dyrektora Oddziału w K. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, złożony jest w imieniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na podstawie pełnomocnictwa udzielonego w dniu 16 kwietnia 2002 r.

Przytoczona treść wniosku wskazuje po pierwsze, że został on złożony prawidłowo. Wskazać należy na treść przepisów art. 18a ust. 1 - 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz. U. Z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 z późn. zm.), z których wynika, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad realizuje swoje zadania przy pomocy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad oraz może upoważnić jej pracowników do załatwiania w jego imieniu spraw w ustalonym zakresie. Bezzasadny jest zatem zarzut skarżącego, iż wniosek inicjujący sprawę został złożony przez nieuprawniony organ. Po drugie - argumentacja wniosku wskazuje na okoliczności, które w pełni zasługują na przyjęcie, iż zachodzi uzasadniony przypadek, o jakim mowa w art. 17 ust. 1. Priorytety w zakresie budowy dróg są powszechnie znane; przedmiotowa inwestycja (budowa drogi [...]) została ujęta w ustalonym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 stycznia 2005 r. (Dz. U. Nr 8, poz. 57 ze zm.) Programie rzeczowo-finansowym dla inwestycji drogowych realizowanych w latach 2005 i 2006 z wykorzystaniem środków Krajowego Funduszu Drogowego. Jest także poza dyskusją, że uzyskane środki pomocowe z Unii Europejskiej muszą być wykorzystane we właściwym terminie. Bezspornym jest, że postępowanie w sprawie wywłaszczenia przedmiotowych działek zostało wszczęte, co wynika z zawiadomienia Wojewody [...]z dnia [...] sierpnia 2005 r. Oznacza to, że zostały spełnione materialne przesłanki warunkujące wydanie decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości.

Nadanie zaś decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jest uzasadnione koniecznością uzyskania przez wykonawcę prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.)

W ocenie Sądu, potrzebę zastosowania rozwiązania przewidzianego art. 17 ust. 1 i 2 organy orzekające w sprawie należycie uzasadniły, co równocześnie oznacza, iż zarzut naruszenia powołanych przepisów prawa materialnego jest chybiony. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów o postępowaniu administracyjnym, na które wskazał skarżący. W szczególności nietrafny jest zarzut naruszenia art. 7 kpa z tego powodu, że nie uwzględniono interesów skarżącego jako właściciela zajętej nieruchomości oraz jako przedsiębiorcy. Należy zwrócić uwagę, że ochrona własności, wpisana w normy ustawy zasadniczej, nie ma charakteru bezwzględnego. Konstytucja w art. 21 ust. 2 dopuszcza wywłaszczenie, jeżeli jest dokonywane w celach publicznych i za słusznym odszkodowaniem. Instytucja zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości przeznaczonych pod pasy drogowe jest elementem procesu wywłaszczeniowego (por. analogię do art. 122 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.) i polega na ograniczeniu prawa do władania nieruchomością. Nie można zatem twierdzić, że zaskarżoną decyzją organ administracji dopuścił się naruszenia chronionego konstytucyjnie prawa. Istota rozstrzygnięcia w przedmiocie ograniczeń w wykonywaniu prawa własności, oparta na elemencie uznania administracyjnego, polega na wyważeniu interesu społecznego i słusznego interesu strony (art. 7 kpa). W niniejszej sprawie nie doszło do uchybienia tej zasadzie, zwłaszcza że w uzasadnieniu decyzji organy należycie wyjaśniły przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Dodać należy, że zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości przeznaczonych pod pasy drogowe, służyć ma przyspieszeniu procesu realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych. Całość uregulowań tej ustawy została zamierzona jako unormowanie wyjątkowe, co wyraża się w uproszczeniu postępowania administracyjnego w sprawach nabywania nieruchomości oraz dysponowania nimi przez inwestorów na cele budowlane. Istotne uproszczenia procedur świadczą o zamiarze ustawodawcy, którym jest doprowadzenie do szybkiej rozbudowy i modernizacji sieci dróg w kraju. Nie może to pozostać bez wpływu na wykładnię i stosowanie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. w niniejszej sprawie.

Bezzasadny jest zarzut skargi co do niedopuszczalności wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości na skutek wniosku złożonego przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego. Z żadnego przepisu ustawy nie wynika kolejność czynności zmierzających do wydania takiego zezwolenia, o jakiej mowa w skardze. Natomiast koniecznym jest, by wydanie decyzji zezwalającej nastąpiło po wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego. Taka też kolejność miała miejsce w niniejszej sprawie. Nie ma również uzasadnionych podstaw do uznania, że w toku postępowania organy nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności sprawy, czym naruszyły art. 77 § 1 kpa, a także, iż uchybiły zasadzie wyrażonej w art. 80 kpa. W ocenie Sądu, materiał dowodowy został zgromadzony w sposób wyczerpujący, na co wskazują dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, a co do oceny tego materiału, uwzględniając zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa), nie można mieć zastrzeżeń. Nie doszło także do naruszenia praw procesowych strony; organ odwoławczy słusznie wskazał na zawiadomienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r., w którym pouczono strony o prawach przysługujących im w myśl art. 10 kpa. Dotyczyło ono całego postępowania wywłaszczeniowego, włącznie z etapem tego postępowania obejmującym wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Niezależnie od tego, stosownie do art. 73 § 1 kpa, strona mogła korzystać z przysługującego jej prawa przeglądania akt, wykonywania notatek i odpisów, z czym niewątpliwie była zaznajomiona, zważywszy, iż w postępowaniu administracyjnym była reprezentowana przez dwóch zawodowych pełnomocników.

W świetle powyższego zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Skoro zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.