Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 580/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie Sędzia WSA Alojzy Skrodzki(sprawozdawca), Sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant referent stażysta Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2011 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w W., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. (dalej "Dyrektor UKS") z dnia [...] września 2010 r. określającą M. C. (dalej jako strona lub skarżący) zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. w kwocie 337.513 zł.

Dyrektor UKS decyzją z [...] września 2010 r. określił Stronie zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. w kwocie o 299.638,90 zł wyższej niż zadeklarowana w zeznaniu PIT-36L za 2004 r., stwierdzajac zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o łączną kwotę 1.577.044,98 zł, na którą złożyły się:

1) 431.168 zł - wydatki zaewidencjonowane na podstawie faktur, nieodzwierciedlających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych wystawione przez podmioty nieistniejące (B. Kancelaria Prawnicza, Kancelaria C., E., M., E. SA, Zakład P.) oraz “M." Sp. z o.o.,

2) 122.237,46 zł - wydatki udokumentowane fakturami PPHU K. K. Z., dotyczącymi zakupu materiałów budowlanych, które nie spełniają warunków pozwalających uznać je za koszty uzyskania przychodów,

3) 42.111,40 zł - wydatki na zakup betonu udokumentowane fakturami spółki z o.o. “B.", które nie zostały poniesione w związku z osiągniętymi przychodami,

4) 345.900 zł - wydatki udokumentowane fakturami wystawionymi przez FH T. s.c., dotyczące usług które nie zostały wykonane,

5) 598.400 zł - wydatki udokumentowane fakturami wystawionymi przez FH T. C. R., dotyczące usług które nie zostały wykonane,

6) 37.228,12 zł - zaliczone w ciężar kosztów uzyskania przychodów wpłaty na rzecz

Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

W odwołaniach wniesionych przez dwóch pełnomocników Skarżącego zarzucono naruszenie norm postępowania, w szczególności art. 121 § 1, art. 123 § 1, art. 178 § 1, 187 § 1, art 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., zwanej dalej: “O.p."), w związku z art. 31 ust. 1 i 2 i art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz. 65 ze zm., dalej: u.k.s.) oraz przepisów materialnego prawa podatkowego, w szczególności art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm., zwanej dalej: u.p.d.o.f.) przez błędne zastosowanie tego przepisu w brzmieniu określonym w (Dz. U. z 2010 r., Nr 51, poz. 307 ze zm.), który nie obowiązywał w 2004 r.

W odwołaniach wskazano na rozbieżności w zeznaniach M. K. (byłej księgowej skarżącego) i M. C.. Zdaniem pełnomocnika argumenty za daniem wiary zeznaniom pierwszej z wymienionych osób nie są przekonywujące, gdyż stanowisko to nie uwzględnia innych dowodów i pomija istotne okoliczności, co sprawia, że materiał dowodowy nie został przez organ I instancji należycie rozpatrzony.

Ponadto podniósł, że wszystkie wątpliwości zostały zinterpretowane na niekorzyść Skarżącego. Przywołując pozbawienie walorów kosztów podatkowych wydatkom udokumentowanym fakturami wystawionymi przez PPHU K. K. Z., "B." Sp. z o.o., FH T. i FH T. C. R. podkreślił, iż niemożność wskazania po kilku latach jakie roboty wykonywali w określonym czasie podwykonawcy nie daje podstaw do twierdzenia, że roboty nie były wykonywane. Zdaniem pełnomocnika w przypadku wydatków udokumentowanych fakturami PPHU K. K. Z. nieuznanie ich za koszty uzyskania przychodów nastąpiło bez uwzględnienia wszystkich dowodów zgromadzonych w toku postępowania kontrolnego i przy błędnej ich ocenie. Zarzucił, iż stwierdzono, w jego ocenie bez oparcia w materiale dowodowym, że zakupione materiały służyły jedynie do remontu uszkodzeń budynku siedziby firmy w W.. Zdaniem pełnomocnika przyjęto również, że wypadek (uszkodzenie ściany przez dźwig) nie miał miejsca oraz pominięto zeznania Strony, że materiały zakupione w tej firmie były przeznaczane na potrzeby budów oraz na roboty wykonywane w budynku firmy.

Natomiast w przypadku transakcji ze spółką "B." przyjęto, że wydatki w całości nie mogą być zaliczone do kosztów podatkowych pomimo wskazania przez Skarżącego, że w 2004 r. do betonowania placu manewrowego w W. zużyto beton zakupiony u tego dostawcy.

Pełnomocnik W. R. w złożonym przez siebie odwołaniu zarzucił natomiast decyzji:

1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 191 O.p. przez dokonanie przez organ I instancji wybiórczej i dowolnej oceny materiału dowodowego:

a) większości ustaleń dokonano wyłącznie w oparciu o zeznania M. K., których wiarygodność budzi uzasadnione wątpliwości;

b) uznano zeznania M. K. za wiarygodne, pomimo przedstawienia przez nią dwóch różnych wersji tych samych zdarzeń;

c) wnioskowanie organu I instancji jest sprzeczne z zasadami logiki i prowadzi do nieuzasadnionych konstatacji;

d) niektóre okoliczności, które zdaniem organu I instancji zostały udowodnione, nie były przedmiotem dowodzenia,

2) podjęcie rozstrzygnięcia z obrazą art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., przez sprzeczność ustaleń organu I instancji z zebranym w sprawie materiałem dowodowym,

3) zastosowanie przepisu nie obowiązującego w chwili uzyskania dochodu (poniesienia straty) przez kontrolowanego Podatnika, tj. przepisu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 16 listopada 2010 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 217, poz. 1588).

Zdaniem pełnomocnika wiele okoliczności uznano za udowodnione opierając się na zeznaniach M. K.. Nie wzięto jednak pod uwagę okoliczności, że wiarygodność tego świadka może budzić wątpliwości. Pełnomocnik wskazał, iż świadek ten pierwotnie twierdził, iż z własnej inicjatywy wystawiał sam faktury pochodzące od nieistniejących podmiotów gospodarczych, a później czynił to za wiedzą i zgodą Skarżącego. Pomimo przedstawienia dwóch sprzecznych wersji tych samych zdarzeń, nie uznano zeznań M. K. za niewiarygodne.

Zdaniem pełnomocnika pominięta została istotna okoliczność, że tylko niektóre spośród kwestionowanych faktur były parafowane (a nie podpisywane) i to wyłącznie w wyniku przeoczenia. W ocenie pełnomocnika, za nieuprawnione należy też uznać twierdzenie organu, że zachowania Strony miały na celu zmniejszenie jego zobowiązań podatkowych.

Odnośnie okoliczności wypadku (uszkodzenia siedziby firmy), organ wbrew zeznaniom kilku świadków bezzasadnie przyjął, iż zdarzenie to miało miejsce przed 2004 r. Pozostali świadkowie zeznali wprawdzie, iż nie przypominają sobie zdarzeń dotyczących remontów w 2004 r., lecz było to zdaniem pełnomocnika wynikiem niedokładnego postawienia pytania o wypadek skutkujący uszkodzeniem siedziby firmy. Zdaniem pełnomocnika organ I instancji nie wykazał również żadnego związku z przedmiotową sprawą faktu nabycia działki i otrzymaniu pozwolenia na budowę przez Stronę.

Zdaniem pełnomocnika odnośnie faktur wystawionych przez firmę FH T. C. R., oraz FH T. błędnie przyjęto, iż wszystkie faktury dotyczyły usług wykonanych w ramach umowy zawartej ze spółką F. Oddział w Polsce. Zakupione usługi związane były także z innymi pracami wykonywanymi przez Stronę w ramach działalności gospodarczej. Ponadto z uwagi na znaczną odległość czasową (6 lat) kontrahenci Strony nie pamiętają gdzie wykonywali ww. usługi. Podkreślił, że specyfika prowadzonej przez Stronę działalności gospodarczej w pełni tłumaczy brak pisemnych umów i kosztorysów. Również brak dokumentów KW i KP dotyczących płatności za ww. usługi nie stanowi - w jego ocenie - dowodu na to, że usługi te nie zostały wykonane.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu odniósł się do zarzutów pełnomocników zawartych w odwołaniach wskazując, iż Strona miała wgląd w całość akt sprawy. Powołanie przez Stronę dwóch pełnomocników nie mogło prowadzić do przedłużania postępowania podatkowego, a organy podatkowe nie mogą odpowiadać za wzajemną współpracę pełnomocników powołanych przez Stronę i przepływ pozyskiwanych przez nich informacji oraz przesyłanych przez organy podatkowe pism.

Zdaniem organu, pełnomocnicy nie zakwestionowali okoliczności, iż w ewidencji księgowej Strony ujęte zostały faktury nie odzwierciedlające rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, lecz miało to nastąpić bez woli Skarżącego. Podkreślono, iż zakwestionowane faktury w łącznej wysokości 431.168 zł nie mogły być uznane za prawidłowe, gdyż nie odpowiadały rzeczywistym zdarzeniom gospodarczym, bowiem wykazane w nich operacje nie mogły zostać przez wskazane w tych fakturach podmioty dokonane. Faktury, które nie mogły dokumentować rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, gdyż nie pochodziły od podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, a tym samym nie istniała podstawa prawna do zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów.

W ocenie Dyrektora, organ I instancji prawidłowo uznał, iż zeznania M. K. m.in. w zakresie wystawiania i ewidencji faktur wystawionych przez podmioty nieistniejące są wiarygodne, bowiem zeznania Skarżącego nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym.

Mając na uwadze zeznania M. K., U. R., a także zeznania samego Skarżącego, w ocenie organu odwoławczego, były podstawy do stwierdzenia, iż proceder wystawiania faktur na fikcyjne firmy musiał się odbywać za wiedzą Strony, który kontrolował prowadzoną przez siebie działalność i bez jego wiedzy nie był możliwy kontakt z kontrahentem świadczącym kilkuset tysięczne usługi. Wszystkie zakwestionowane faktury dotyczące 2004 r. zostały, wbrew temu co stwierdzono w odwołaniu, parafowane przez Stronę. Organ odwoławczy podkreślił, iż w świetle prawa podatkowego Strona odpowiada za prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą i ponosi podatkowe konsekwencje wszelkich działań lub zaniechań nie tylko swoich, lecz także swoich pracowników.

Odnosząc się do wydatków udokumentowanych fakturami wystawionymi przez PPHU K. K. Z., organ odwoławczy stwierdził brak dowodów wskazujących na wykorzystanie zakupionych materiałów budowlanych w ramach realizowanych przez Stronę usług oraz do remontu siedziby w W.. Opisywane przez Stronę zdarzenie, pomimo spowodowania poważnych szkód nie pozostawiło jednak żadnych śladów w dokumentacji firmy, z której nie można się dowiedzieć kiedy ten wypadek miał miejsce i kto go spowodował. Przesłuchane na tę okoliczność osoby: M. K., U. R., A. A., L. R., R. G., T. D., G. C., K. C., A. K., B. G. zeznały jednak zgodnie, iż nie przypominają sobie, aby na terenie siedziby firmy w W. doszło do jakiegoś wypadku, w wyniku którego uszkodzona została siedziba firmy lub nie pamiętają, kiedy mógł on mieć miejsce, kto go spowodował, jakie były szkody oraz kto i kiedy je naprawiał.

Organ odwoławczy uznał także za prawidłowe zakwestionowanie przez organ I instancji wydatków udokumentowanych fakturami "B." Sp. z o.o. w łącznej wysokości 42.111,40 zł. Zakwestionowane wydatki zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, nie określają rodzaju i ilości materiałów, które miałyby być zużyte do tych prac. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, akta nie zawierają żadnych materiałów świadczących jednoznacznie, że beton pochodzący ze wspomnianej firmy został wykorzystany na utwardzanie placu manewrowego przy siedzibie firmy w W. lub na potrzeby prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Przedmiotowy beton dostarczany był transportem producenta na budowę w P., w której to miejscowości firma Skarżącego nie prowadziła żadnej działalności, znajdowała się tam natomiast działka budowlana będąca własnością Strony.

Ponadto uznano za prawidłowe zakwestionowanie przez organ I instancji zaliczenia przez Stronę do kosztów uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych fakturami wystawionymi przez FH T. s.c. oraz FH T. C. R. z tytułu zakupu usług robót ziemnych, których wykonania na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej nie potwierdzono. Strona jak i firmy FH T. i FH T. nie posiadają oprócz faktur żadnych dowodów potwierdzających wykonanie usług objętych zakwestionowanymi fakturami. Wskazano, iż Strona najpierw nie była w stanie udowodnić swojego twierdzenia o związku przedmiotowych usług z przychodem z tytułu kontraktu zawartego ze spółką F., a następnie na podstawie wszystkich posiadanych przez siebie materiałów, w tym też i rejestru awarii nie był w stanie wskazać miejsc świadczenia tych usług, rodzaju i ilości zużytych materiałów oraz ich związku z uzyskanymi przychodami.

W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji zebrał obszerny materiał dowodowy, sięgając przy tym po materiały i informacje będące w posiadaniu innych urzędów skarbowych, oraz Prokuratury Powiatowej w P. i Starostwa Powiatu G., które były istotne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. W toku prowadzonego postępowania przeprowadzono u związanych ze sprawą podmiotów (F., PPHU K., FH T., FH T., B.) kontrole sprawdzające w zakresie transakcji przeprowadzonych ze Stroną. Dokonano też przesłuchań Strony oraz licznych świadków i zapewniono Stronie możliwość czynnego udziału w sprawie.

Reasumując organ odwoławczy podkreślił, iż zarówno charakter działalności gospodarczej prowadzonej przez Stronę, jak i żadne inne okoliczności czy przepisy nie upoważniały Strony do zaniechania prawidłowego dokumentowania prowadzonej działalności gospodarczej, w tym w szczególności do dobrowolnej rezygnacji z zawierania pisemnych umów, a także wystawiania przez siebie oraz żądania wystawiania przez swoich kontrahentów dokumentów (zlecenia, zamówienia, kosztorysy, KW , KP itp.) istotnych dla prawidłowej dokumentacji świadczonych usług, a także do prowadzenia rozliczeń gotówkowych bez praktycznie jakiejkolwiek dokumentacji.

W złożonych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargach przez dwóch pełnomocników Skarżącego wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Pełnomocnik S. L. zarzucił skarżonej decyzji naruszenie.

- art. 127, art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 210 § 1 pkt 4 O.p. przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji mimo, że wydana została przy zastosowaniu przepisów prawa materialnego nie obowiązujących w 2004 r., oraz wydanie decyzji w II instancji przy zastosowaniu przepisów prawa materialnego innych niż te, na podstawie których wydał rozstrzygnięcie organ I instancji,

- art. 121 § 1, art. 123 § 1, art. 145 § 2 i 3, art., 178 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p. w związku z art. 31 ust. 1 i 2 oraz art. 24 ust. 2 u.k.s. przez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu przed organem I instancji, niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego, naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i wydanie rozstrzygnięcia wbrew zebranym dowodom;

- art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. a także błędne zastosowanie normy art. 22 ust. 1 ww. ustawy w brzmieniu nieobowiązującym w 2004 r.

Zdaniem pełnomocnika decyzja organu I instancji została wydana przy zastosowaniu przepisów ustawy u.p.d.o.f. nieobowiązujących w 2004 r., a organ II instancji orzekając na podstawie innych przepisów niż organ I instancji naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania. W toku postępowań w I i II instancji wszelkie pisma doręczane były W. R., chociaż pełnomocnictwo udzielone S. L. obejmowało umocowanie do doręczeń, to tym samym należy uznać, iż pisma te nie zostały skutecznie doręczone Skarżącemu.

W ocenie pełnomocnika, zasada czynnego udziału strony w toczącym się postępowaniu została także naruszona przez nieudostępnienie pełnomocnikowi S. L. dokumentów zebranych przez Prokuraturę. Ponadto w sprawie pozostają wątpliwości co do stanu faktycznego to wszelkie wątpliwości zostały zinterpretowane na niekorzyść Skarżącego, w wyniku czego doszło do pozbawienia walorów kosztów podatkowych wydatków udokumentowanych fakturami wystawionymi przez PPHU K. – K. Z., "B." Sp. z o.o., FH T. s.c i FH T. – C. R..

2) pełnomocnik W. R. zarzucił zaskarżonej decyzji:

- art. 145 O.p. przez dokonywanie doręczeń pełnomocnikowi niewłaściwemu do doręczeń,

- art. 121 § 1, art. 191 O.p. przez dokonanie wybiórczej i dowolnej oceny materiału dowodowego,

- art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p. przez sprzeczność ustaleń z zebranym w sprawie materiałem dowodowym,

- zastosowanie przepisów nieobowiązujących w okresie objętym kontrolą, tj. przepisu art. 9 ust. 2, art. 22 ust. 1, art. 23 ust. 1 pkt 29, art. 30c, art. 45 ust. 6 u.p.d.o.f.

Pełnomocnik podkreślił, iż doręczano mu pisma dotyczące sprawy chociaż nie był właściwy do doręczeń, ponieważ wyznaczonym przez podatnika pełnomocnikiem do doręczeń S. L.. Zdaniem Pełnomocnika dokonano wybiórczej i dowolnej oceny materiału dowodowego, a większość ustaleń dokonano wyłącznie w oparciu o zeznania M. K., których wiarygodność budziła uzasadnione wątpliwości.

Ponadto, bez niezbędnego uzasadnienia zakwestionowane zostały także wyjaśnienia Skarżącego dotyczące spornych kwestii, w tym m.in. uwzględniania faktur od nieistniejących firm, zakupu materiałów budowlanych w firmie PPHU K. K. Z., zakupu usług robót ziemnych w firmach FH T. i FH T. C. R..

Dodatkowo podniósł, że negatywne dla Strony ustalenia były także skutkiem okoliczności, na które nie miał on żadnego wpływu, w tym np. działalnością M. K. i problemami kontrahentów z dokumentowaniem z nim współpracy.

Przy rozpatrywaniu sprawy nie wzięto również pod uwagę specyfiki prowadzonej przez Skarżącego działalności, która znajdowała odzwierciedlenie zarówno w sposobie zawierania umów, jak i w sposobie dokumentowania oraz rozliczania wykonanych robót. O wadliwości przeprowadzenia postępowania świadczyć miało sporządzenie przez organ I instancji protokołu oraz decyzji bez należytej staranności, w oparciu o niedbale zgromadzony materiał dowodowy.

Odnosząc się do kwestii dostępu pełnomocników do akt postępowania, pełnomocnik podkreślił, iż miał on wprawdzie dostęp do akt sprawy znajdujących w aktach prokuratorskich, lecz nastąpiło to w związku z postępowaniem prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową w P., a nie w związku z postępowaniem kontrolnym.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje;

Skargi nie zasługiwały na uwzględnienie.

Sąd analizując ustalenia faktyczne, podstawę prawną decyzji oraz ocenę dowodów dokonaną przez organy nie dopatrzył się naruszenia prawa, które skutkowałby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Podstawowym zagadnieniem, które ma decydujący wpływ na rozstrzygnięcie sprawy jest odpowiedź na pytanie, czy na podstawie zebranego materiału dowodowego organy podatkowe prawidłowo uznały, że dokonanie przez skarżącego w 2004 r. wydatki na rzecz: B. Kancelaria Prawnicza, Kancelaria C., E., M., E. SA, Zakład P., oraz “M." Sp. z o.o., PPHU K. K. Z., “B." spółka z o.o.", FH T. s.c., FH T. C. R. oraz zaliczone w ciężar kosztów uzyskania przychodów wpłaty na rzecz Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, stanowią koszty uzyskania przychodów. Nadto, wobec zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, należy ocenić, czy materiał dowodowy został zebrany wyczerpująco, wszechstronnie i właściwie oceniony.

Odnośnie prawidłowego doręczania pism pełnomocnikowi, w ocenie Sądu, nie pominięto pełnomocnika doradcy podatkowego S. L.. Zgodnie bowiem z art. 145 § 2 O.p, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika pisma doręcza się pełnomocnikowi. Zakres pełnomocnictwa udzielonego doradcy podatkowemu S. L. nie wskazywał, że jest on pełnomocnikiem ustanowionym do doręczeń. Z kolei w niniejszej sprawie ustanowiono drugiego pełnomocnika i obaj pełnomocnicy brali czynny udział w postępowaniu, wnieśli w terminie ustawowym odwołania do organu odwoławczego i skargi do Sądu na zaskarżoną decyzję. Nawet, gdyby uznać powyższy zarzut za zasadny, to jeszcze należałoby zastanowić się jaki istotny wpływ miało to na wynik postępowania. W ocenie Sądu, uchybienie takie nie miałoby żadnego wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.

W następnej kolejności należy ocenić zarzuty związane ze sposobem prowadzenia postępowania dowodowego i oceną materiału zebranego w sprawie. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie organy podatkowe wyczerpująco zebrały materiał dowodowy przydatny do wydania ostatecznej decyzji oraz dokonały wszechstronnej i trafnej jego oceny, przy tym organy podatkowe właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego i procesowego, a stan faktyczny i prawny sprawy ustalono zgodnie z wymogami zawartymi w ustawie Ordynacja podatkowa, a w szczególności w art. 122, 180, 187, 188 oraz 191 O.p.

W ocenie Sądu, organy podatkowe podjęły wszelkie, konieczne czynności wyjaśniające i dokonały ustaleń faktycznych w oparciu o liczne fakty istotne dla rozstrzygnięcia, tak zatem materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący i wnikliwy. Jednocześnie zdaniem Sądu nie ma podstaw do przyjęcia, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został oceniony w sposób dowolny, z pogwałceniem zasady swobodnej oceny, a organy podatkowe, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 187 O.p., odnoszącą się do obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, wzięły pod uwagę wszystkie dowody i dokumenty zgromadzone w toku postępowania podatkowego.

Sąd stwierdza, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzono obszerny materiał w postaci zeznań świadków i dokumentów. Zebrany materiał dowodowy został oceniony zgodnie z wyrażoną w art. 191 O.p. zasadą swobodnej oceny dowodów, z zachowaniem zasad logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego.

Nadto organy obu instancji w decyzjach podatkowych w sposób wyczerpujący uzasadniły i wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowodów, którym dano wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności (na podstawie art. 210 § 4 O.p.).

Przechodząc do analizy zarzutów pod kątem skonkretyzowanych wydatków, należy zauważyć, iż pełnomocnicy nie zakwestionowali okoliczności, iż w ewidencji księgowej skarżącego ujęte zostały faktury nie odzwierciedlające rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, lecz miało to nastąpić bez woli Skarżącego. Chodzi tu o wydatki wydatki na rzecz B. Kancelaria Prawnicza, Kancelaria C., E., M., E. SA, Zakład P.) oraz “M." Sp. z o.o.. Zakwestionowane faktury w łącznej wysokości 431.168 zł nie mogły być uznane za prawidłowe, gdyż nie odpowiadały rzeczywistym zdarzeniom gospodarczym, bowiem wykazane w nich operacje nie mogły zostać przez wskazane w tych fakturach podmioty dokonane. Faktury, które nie mogły dokumentować rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, gdyż nie pochodziły od podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, a tym samym nie istniała podstawa prawna do zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów. Sam skarżący w zeznanniach stwierdza, że takich usług nigdy nie nabywał a podmioty te nie są mu znane. Przy czym w roku 2004 r. M. K. nie miała dostępu do konta bankowego. Dokonywała tylko wypłat na podstawie czeków podpisanych przez skarżącego, zatem nie dokonywała operacji bankowych.

Odnośnie pozostałych podmiotów (PPHU K. K. Z., spółki z o.o. “B.", FH T. s.c, FH T. C. R.), w ocenie Sądu, organy podatkowe prawidłowo uznały, iż zeznania M. K. m.in. w zakresie wystawiania i ewidencji faktur wystawionych przez podmioty nieistniejące są wiarygodne, bowiem zeznania Skarżącego nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Mając na uwadze zeznania M. K., U. R., a także zeznania samego Skarżącego były podstawy do stwierdzenia, iż proceder wystawiania faktur na fikcyjne firmy musiał się odbywać za wiedzą Strony, który kontrolował prowadzoną przez siebie działalność i bez jego wiedzy nie był możliwy kontakt z kontrahentem świadczącym kilkuset tysięczne usługi – FH T. C. R. 598.400 zł a FH T. 345.900 zł. Sam skarżący zeznał, iż badał każdą fakturę powyżej 1000 zł. Zatem nie jest możliwe, aby nie zweryfikował faktur opiewających na kilkadziesiąt tysięcy złotych.

Ponadto, strona jak i firmy FH T. i FH T. nie posiadają, oprócz faktur, żadnych dowodów potwierdzających wykonanie usług objętych zakwestionowanymi fakturami. Strona najpierw nie była w stanie udowodnić swojego twierdzenia o związku przedmiotowych usług z przychodem z tytułu kontraktu zawartego ze spółką F., a następnie na podstawie wszystkich posiadanych przez siebie materiałów, nie była w stanie wskazać miejsc świadczenia tych usług, rodzaju i ilości zużytych materiałów oraz ich związku z uzyskanymi przychodami.

Przy czym Sąd zauważa, iż w 2004 r. Skarżący wykonał dla F. usługi na kwotę 72.000 zł. Koszty nabycia tych usług wyniosły natomiast 944.300 zł. Poza tym, zeznania kierownika budowy p. T., obecnego w trakcie prac na lotnisku Okęcie wskazują, że prace wykonywali pracownicy skarżącego. Z kolei w 2004 r. Skarżący, jak wynika z kontraktu z A., wykonywał prace na ulicy Z. za kwotę 72.000 netto. Trudno też dać wiarę zeznaniom skarżącego i C. R. oraz D. D., że nie pamietają zakresu prac, kto je wykonywał itp. Przypomnieć należy, że chodzi tu o kwoty 345 tys i 590 tys. Z kolei dla skarżącego wydatki te stanowiły blisko 1/6 wszystkich kosztów.

Ponadto, wszystkie zakwestionowane faktury dotyczące 2004 r. zostały, wbrew temu co stwierdzono w skardze i odwołaniu, parafowane przez Stronę. W świetle prawa podatkowego Strona odpowiada za prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą i ponosi podatkowe konsekwencje wszelkich działań lub zaniechań nie tylko swoich, lecz także swoich pracowników.

Odnosząc się do wydatków udokumentowanych fakturami wystawionymi przez PPHU K. K. Z., wskazać należy, iż poza zeznaniami p. R. brak jest dowodów wskazujących na wykorzystanie zakupionych materiałów budowlanych w ramach realizowanych przez Stronę usług oraz do remontu siedziby w W.. Opisywane przez Stronę zdarzenie, pomimo spowodowania poważnych szkód nie pozostawiło jednak żadnych śladów w dokumentacji firmy, z której nie można się dowiedzieć kiedy ten wypadek miał miejsce i kto go spowodował. Przesłuchane na tę okoliczność osoby: M. K., U. R., A. A., L. R., R. G., T. D., G. C., K. C., A. K., B. G. zeznały jednak zgodnie, iż nie przypominają sobie, aby na terenie siedziby firmy w W. doszło do jakiegoś wypadku, w wyniku którego uszkodzona została siedziba firmy lub nie pamiętają, kiedy mógł on mieć miejsce, kto go spowodował, jakie były szkody oraz kto i kiedy je naprawiał. Z kolei p. T. stwierdza, że słyszał, że coś takiego miało miejsce a p. R. stwierdza ten fakt, tyle że nie wskazuje konkretnie roku, w którym do wypadku doszło. W jego ocenie było to 5 lub 6 lat temu, przy czym zeznania zostały złożone w 2010 r. Zatem mamy zeznania kilku świadków (pracowników skarżącego, w tym część już nie pracujących), którzy nie słyszeli o żadnym wypadku na terenie bazy w W. i jednego, który stwierdza, że taki wypadek miał miejsce. Większość z tych świadków nie potwierdziła jednak tego zdarzenia, przy czym, jak twierdzi skarżący, było to poważne uszkodzenie budynku. Trudno zatem było nie zauważyć takiego uszkodzenia. Tym bardziej, że pracownicy biurowi stale przebywali w siedzibie podmiotu.

Prawidłowo również zakwestionowano wydatki udokumentowanych fakturami "B." Sp. z o.o. w łącznej wysokości 42.111,40 zł. Zakwestionowane wydatki zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, nie określają rodzaju i ilości materiałów, które miałyby być zużyte do tych prac. Akta nie zawierają żadnych materiałów świadczących jednoznacznie, że beton pochodzący ze wspomnianej firmy został wykorzystany na utwardzanie placu manewrowego przy siedzibie firmy w W. lub na potrzeby prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Przedmiotowy beton dostarczany był transportem producenta na budowę w P., w której to miejscowości firma Skarżącego nie prowadziła żadnej działalności, znajdowała się tam natomiast działka budowlana będąca własnością Strony. Wszystko wskazuje na to, że został użyty do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą Skarżącego.

W ocenie Sądu, organy podatkowe zebrały obszerny materiał dowodowy, sięgając przy tym po materiały i informacje będące w posiadaniu innych urzędów skarbowych, oraz Prokuratury Powiatowej w P. i Starostwa Powiatu G., które były istotne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. W toku prowadzonego postępowania przeprowadzono u związanych ze sprawą podmiotów (F., PPHU K., FH T., FH T., B.) kontrole sprawdzające w zakresie transakcji przeprowadzonych ze Stroną. Dokonano też przesłuchań Strony oraz licznych świadków i zapewniono Stronie możliwość czynnego udziału w sprawie. Pełnomocnicy zapoznali, się z materiałem dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie na podstawie, którego organy wydały decyzje. Zatem twierdzenie, że jeden z pełnomocników, nie został zapoznany z materiałem zgromadzonym w sprawie jest niezasadne, miał on taką możliwość po włączeniu części akt postępowania prokuratorskiego do akt podatkowych postanowieniem z dnia 2 lipca 2010 r.

Reasumując, zarówno charakter działalności gospodarczej prowadzonej przez Stronę, jak i żadne inne okoliczności czy przepisy nie upoważniały Strony do zaniechania prawidłowego dokumentowania prowadzonej działalności gospodarczej, istotnych dla prawidłowej dokumentacji świadczonych usług, a także do prowadzenia rozliczeń gotówkowych bez praktycznie jakiejkolwiek dokumentacji.

Nie był podstawą do uchylenia decyzji fakt powołania się na art. 22 ust. 1 u.p.o.f w brzmieniu z 2010 r. Należy zauważyć, iż w uzasadnieniu organ powołał właściwą treść cyt. przepisu z 2004 r. Przy czym w niniejszej sprawie organ zakwestionował wydatki jako koszt uzyskania przychodów, ponieważ stwierdził, że albo usługi nie zostały wykonane albo brak było związku z prowadzoną działalnością. Nie było sporu co do tego, że mogły one być związane z zachowaniem czy też zabezpieczeniem źródła przychodu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), rozstrzygnął jak w sentencji.