Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1460/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska – Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2006 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową, myśliwską oraz bojową oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 roku Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżone decyzje Komendanta Policji w W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 roku cofające J. S. pozwolenie na broń palną sportową i myśliwską oraz z dnia [...] kwietnia 2006 roku na broń palną bojową.

Powyższe decyzje obu organów zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne:

Komendant Policji w W. wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia J. S. pozwolenia na broń palną sportową, myśliwską i bojową z uwagi na fakt popełnienia przez niego przestępstwa z art. 178a kk.

Organ I instancji ustalił, że wyrokiem z dnia [...] marca 2004 roku w sprawie [...] Sąd Rejonowy w B. warunkowo umorzył postępowanie karne przeciwko J. S. o czyn z art. 178a kk na okres dwóch lat tytułem próby, zobowiązując go do zapłacenia świadczenia pieniężnego oraz orzekł zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres lat dwóch. Sąd uznał, iż J. S. swoim zachowaniem dopuścił się zarzucanego mu czynu, wyczerpującego dyspozycję art. 178a kk przez to, że kierował samochodem osobowym będąc w stanie nietrzeźwości. Wyrok uprawomocnił się [...] kwietnia 2004 roku.

Zdaniem Komendanta Głównego Policji, w zakresie ustalania przesłanek faktycznych i prawnych cofnięcia prawa do posiadania broni, prawomocny wyrok sądu potwierdzający fakt popełnienia przestępstwa wiąże organy policji w postępowaniu administracyjnym.

Wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] marca 2004 roku potwierdza fakt popełnienia przez J. S. przestępstwa z art. 178a kk. Warunkowe umorzenie postępowania karnego może zostać orzeczone, gdy m. in. okoliczności popełnienia czynu nie budzą wątpliwości chociaż wina nie jest znaczna. Nie jest zatem możliwe zastosowanie warunkowego umorzenia postępowania karnego, jeżeli przestępstwo nie zostało popełnione. W takim wypadku możliwe jest tylko wydanie wyroku uniewinniającego. O warunkowym umorzeniu postępowania karnego orzeka sąd wyrokiem, a zgodnie z art. 42 ust. 3 Konstytucji RP, każdego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu. Zatem nie budzi wątpliwości, że J. S. swoim zachowaniem wypełnił wszystkie znamiona zarzucanego mu czynu zabronionego, wymienionego w konkretnym przepisie, zawierającego opis danego przestępstwa jak i że spełnione zostały warunki do odpowiedzialności konieczne do uznania kogoś za sprawcę przestępstwa.

Wyrok sądu potwierdzający fakt popełnienia przez stronę przestępstwa z art. 178a kk organy policji wiążą, w przedmiotowej sprawie, z obawą określoną przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (tekst jednolity z 2004r., Dz. U. nr 52, poz. 525 ze zm.). Prawomocna ocena strony wyrażona w wyroku karnym stanowi tylko prognozę, iż nie popełni ona w przyszłości przestępstwa. Nie jest ona jednak równoznaczna z oceną, iż strona nie naruszy przepisów postępowania administracyjnego określającego zasady bezpieczeństwa posiadania i używania broni, a tym samym nie stworzy takiego zagrożenia porządku i bezpieczeństwa publicznego, które nie jest stypizowane w kodeksie karnym lub innych ustawach jako przestępstwo. Dlatego też prawomocny wyrok sądu warunkowo umarzającego postępowanie karne nie wiąże organów policji w kontekście art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji tj. czy ustalony stan faktyczny stwarza podstawę do wyciągnięcia konsekwencji administracyjnoprawnych w postaci obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń.

Komendant Główny Policji podkreślił, iż od posiadaczy broni organy policji wymagają nieskazitelnej postawy i szczególnego uwrażliwienia na przestrzeganie przepisów prawa. J. S. dopuszczając się przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji takiej postawy nie wykazał. Okoliczności popełnionego przez niego czynu świadczą o jego nieodpowiedzialności. Kierując w stanie nietrzeźwości pojazdem mechanicznym strona godziła się na ewentualne tego następstwa w postaci możliwości utraty życia lub zdrowia nie tylko własnego, ale także innych uczestników ruchu drogowego. Nie daje zatem gwarancji, że w takim stanie nie użyje także posiadanej broni, a zatem nie stworzy zagrożenia dla porządku i bezpieczeństwa publicznego.

Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, co w związku z treścią wyroku nie mogło skutkować innym, niż zapadłe rozstrzygnięcie.

W ocenie organów, rodzaj i okoliczności przestępstwa popełnionego przez stronę pozwalają ją zaliczyć do osób, które pozwolenia na broń posiadać nie powinny nawet, jeżeli w swoim środowisku jest pozytywnie postrzegana.

Podstawą rozstrzygnięcia stanowił art. 15 ust. 1 pkt 6, a nie art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Obydwa stany prawne stanowią samoistne przesłanki cofnięcia pozwolenia. Z uwagi na powyższe, okoliczność, iż nie zostały ujawnione skłonności strony do nadużywania alkoholu, w niniejszej sprawie nie miała znaczenia.

Skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2006 roku złożył J. S. wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów.

Zdaniem skarżącego, stanowisko Komendanta Głównego Policji wedle którego, sam fakt popełnienia przestępstwa z art. 178a kk przez posiadacza tak szczególnego prawa, jakim jest pozwolenie na broń powoduje, że utracił on wiarygodność, co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni, jest błędne i narusza uzasadniony interes skarżącego.

Przede wszystkim w orzeczeniu o warunkowym umorzeniu postępowania karnego nie dochodzi do przypisania czynu i uznania winy, co stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 maja 2000 roku. Zatem domniemanie niewinności istnieje tak jak domniemanie, iż po ustaniu okresu próby, sprawca czynu uchodzi za niekaranego z mocy prawa. W dniu [...] czerwca 2006 roku upłynął skarżącemu okres próby. Skarżący jest więc z mocy prawa osobą niekaraną. Wywodzenie implikacji prawnych z faktu skazania jest więc bezzasadne.

Także przyjęcie przez organ niczym nieuzasadnionego domniemania użycia broni niezgodnie z prawem i nieuwzględnienie istotnych okoliczności faktycznych takich jak wieloletni okres posiadania i użytkowania broni przez skarżącego bez zdarzeń mogących potwierdzić owo negatywne domniemanie, dobrej opinii środowiskowej i zawodowej, upływ czasu od zdarzenia czyni decyzję wadliwą i niesprawiedliwą, pozbawiającą skarżącego do uprawiania łowiectwa oraz posiadania broni do celów ochrony osobistej w związku z rodzajem wykonywanego zawodu.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skarżącego sąd nie stwierdził naruszenia prawa.

Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ten obowiązek stanowi realizację zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 kpa. Analiza przeprowadzonego postępowania administracyjnego pozwala na przyjęcie, że organ nie uchybił tej zasadzie. Wywiązał się z obowiązków, nałożonych na niego przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, w tym wynikających z art. 7, 8 i 9 kpa. Ustalenia faktyczne zostały poczynione w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy. Dokonując ustaleń organ nie pominął żadnego z dowodów, dokładnie je przeanalizował i poddał ocenie, zgodnie z art. 80 kpa. Przeprowadzona ocena jest zgodna z normami procesowymi i regułami obowiązującymi przy jej dokonywaniu, nie jest w żadnym razie dowolna, czy wybiórcza i niekompletna, jak zdaje się sugerować skarżący.

W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym organ zastosował właściwie prawo materialne. Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowił art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji. Zaistniały stan faktyczny wyczerpuje dyspozycję powyższych przepisów. Uprawnioną jest, zdaniem sądu, ocena obu organów, że zachowanie skarżącego naruszającego porządek prawny może rodzić obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego. Komendant Główny Policji wykazał związek między popełnionym przez skarżącego czynem i uznaniem przez sąd jego popełnienia, a obawą, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego.

Przede wszystkim podkreślić należy, że zgodnie z art. 66 kk podstawą zastosowania warunkowego umorzenia postępowania musi być ustalenie wszystkich przesłanek odpowiedzialności karnej. Sąd na podstawie zebranego w sprawie materiału musi dojść do wniosku, że zarówno sam fakt popełnienia przestępstwa nie budzi wątpliwości, że są dostateczne podstawy, aby popełnienie tego przestępstwa przypisać oskarżonemu, że wyjaśnione są elementy przedmiotowe i podmiotowe rzutujące na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz że są dostateczne podstawy do przypisania oskarżonemu winy. Jeżeli postępowanie warunkowo umorzone nie zostanie podjęte w ciągu 6 miesięcy od zakończenia okresu próby, umorzenie ma charakter ostateczny i sprawca nie może być pociągnięty do odpowiedzialności karnej za popełnione przestępstwo.

Niewątpliwym w sprawie jest, że skarżący w dniu zdarzenia pił alkohol i zdecydował się kierować samochodem osobowym w stanie nietrzeźwości. Swoim zachowaniem stworzył zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Tego rodzaju zachowanie często wywołuje tragiczne skutki w postaci wypadków powodujących śmierć i kalectwo ludzi. Broń nie może stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się nią przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę, znajdując się np. w stanie nietrzeźwości. Prowadzenie przez skarżącego samochodu w stanie nietrzeźwości rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym stanie może on skorzystać z posiadanej broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ta obawa jest realna. Potwierdza ją wyrok sądowy.

Nie można też zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, iż od [...] czerwca 2006 roku jest on osobą niekaraną. Skarżący nie był bowiem osobą karaną. Natomiast okres próby zakończy się pomyślnie dopiero po upływie 6 miesięcy od dnia jego zakończenia. Tak stanowi przecież art. 68 § 4 kk.

Także pozostałe zarzuty skargi były przedmiotem oceny organu. Ta ocena nie budzi wątpliwości sądu. Jest logiczna i przekonywująca. Znajduje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym.

Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku.