Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 548/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 156
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Andrzej Siwek, Sędzia WSA Jadwiga Smołucha, Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2019 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2019 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2019r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu wniosku A.O. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2017 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu podjętego orzeczenia organ wskazał, że decyzją z [...] czerwca 2017 r., Nr [...], znak: [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty O. z [...] marca 2017 r., Nr [...], znak: [...], wnoszącą sprzeciw wobec zgłoszenia A. O. zamiaru budowy dwóch budynków gospodarczych z sanitariatami, o powierzchni całkowitej 35 m² każdy, zlokalizowanych na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Podaniem z [...] czerwca 2017 r., A. O. wniósł o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody.

W wyniku rozpoznania wniosku Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] grudnia 2017 r., znak: [...], odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2017 r.

Rozpoznając, na wniosek A.O., sprawę ponownie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że pismem z [...] stycznia 2018 r. A. O. wniósł również skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2017 r. Postanowieniem z 30 listopada 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 485/18, Sąd odrzucił skargę A.O.. Ocenił, że jest przedwczesna a organ powinien w pierwszej kolejności rozpoznać wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, rozpoznając zatem wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, nie znalazł podstaw do zmiany własnej decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody [...].

Organ wskazał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Stwierdzenie nieważności decyzji, będące jednym zrębów godzących w zasadę trwałości decyzji administracyjnej, jest instytucją szczególną, stąd też zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności decyzji musi być oczywiste. Do stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia może dojść wyłącznie w przypadku zaistnienia, którejkolwiek z enumeratywnie wskazanych przesłanek zawartych wart. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie nieważnościowe jest postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego wdacie jej wydania. Organ nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej badanej decyzji, lecz jako organ kasacyjny. Tym samy niezasadny jest zarzut dotyczący naruszenia istoty prawa poprzez przywołanie w uzasadnieniu decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego "archiwalnych przepisów Prawa budowlanego" - w przedmiotowej sprawie istotny jest bowiem stan prawny obowiązujący 20 czerwca 2017 r.

Ponadto organ wskazał, że pojęcie "rażące naruszenie prawa" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. ("organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji która wydana została z rażącym naruszeniem prawa") oznacza nie każde naruszenie. Jak podkreśla się judykaturze oraz literaturze przedmiotu o "rażącym naruszeniu prawa" można mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki. Wskazane przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale jasno wskazane.

Następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że stosownie do brzmienia przepisu art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U z 2016 r., poz. 290, według stanu prawnego nadzień 20czerwca 2017 r.), w oparciu o który wydano kwestionowaną decyzję - organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. Zgodnie z treścią art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. Jednocześnie w myśl art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. W przypadku nierozpoczęcia wykonywania robót budowlanych przed upływem 3 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia, rozpoczęcie tych robót może nastąpić po dokonaniu ponownego zgłoszenia (art. 30 ust. 5b Prawa budowlanego).

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że [...] marca 2017 r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynęło zgłoszenie A. O. z [...] marca 2017 r., dotyczące zamiaru budowy dwóch budynków gospodarczych z sanitariatami powierzchni całkowitej 35 m² każdy, uzupełniających zabudowę zagrodową zlokalizowanych na działce nr ew. [...], w miejscowości [...] gmina [...]. Do ww. zgłoszenia A. O. dołączył kopię oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną na cele budowlane, dwie kopie wyrysu z mapy ewidencyjnej ukazujące projektowane usytuowanie ww. budynków, opis techniczny, szkic budynku oraz wyrys ze stadium Decyzją z [...] marca 2017 r., Nr [...], znak: [...] (nadaną [...] marca 2017 r.), Starosta [...] wniósł w terminie sprzeciw wobec zgłoszenia A. O. ww. budowy. Pismem z [...] marca 2017 r., A. O., w ustawowym terminie, od odwołał się ww. decyzji Starosty. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Wojewoda [...], decyzją z [...] czerwca 2017 r" Nr [...], znak" [...], utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty [...] z [...] marca 2017 r., Nr [...], znak: [...].

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ocenił, że kontrolowana w niniejszym postępowaniu nieważnościowym decyzja Wojewody nie jest obarczona żadną z wad opisanych w art. 156 § 1 k.p.a Działka inwestycyjna nr ew.[...] [...] czerwca 2017 r. objęta była zakresem obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] uchwalonego przez Radę Miejską w [...] uchwałą z [...]października 2003r., Nr [...] (Dz. Urz. Województwa [...] z [...] r. Nr [...], poz. [...]) i znajdowała się na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem R - Rola. Zgodnie z postanowieniami planu określonymi w § 9 ust. 2 dla terenów oznaczonych symbolem R - Rola, nie dopuszcza się wprowadzania zabudowy; ZT - Zieleń trwała, nie dopuszcza się wprowadzania zabudowy oraz W - Wody płynące. Uwzględniając powyższe zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wojewoda [...] nie naruszył rażąco prawa utrzymując w mocy ww. decyzję Starosty [...] z [...] marca 2017 r., Nr [...], znak:[...]. Inwestycja polegająca na budowie czterech budynków z sanitariatami, o powierzchni całkowitej 35 m ² każdy, zlokalizowanych na działce nr ew. [...], w ww. miejscowości naruszała bowiem ustalenia ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja Wojewody [...] z [...] czerwca 2017 r., nie została wydana z rażącym naruszeniem art'. 138 § 1 pkt 1k.p.a. w związku z art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności oraz wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. nie stanowi samodzielnej podstawy stwierdzenia nieważności decyzji, albowiem może być zastosowany jedynie w związku z innym przepisem prawa materialnego wskazującym na nieważność postępowania. Innymi słowy, skorzystanie z tego przepisu jest możliwe jedynie, gdy w dniu stwierdzania nieważności decyzji istnieje przepis prawa materialnego upoważniający organ do wydania takiego rozstrzygnięcia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 kwietnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 2058/09). Tymczasem na gruncie niniejszej sprawy, brak jest szczególnego przepisu prawa, który upoważniałby organ do stwierdzenia nieważności decyzji. Za nieuzasadnione uznać należy zatem twierdzenie wnioskodawcy, jakoby w niniejszej sprawie zaszła przesłanka z art. 156§ 1 pkt 7 k.p.a., obligująca organ do stwierdzenia nieważności decyzji. Nie został także rażąco naruszony art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego (Pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej: parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35m² , przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m). Niezależenie bowiem od tego, czy sporna inwestycja winna zostać zakwalifikowana do obiektów budowlanych wskazanych w art. 29 ust. 1 pkt 1 lit a Prawa budowlanego, czy też do obiektów budowlanych wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego (wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35m²), zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego (zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4 budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt1lit. b-d, pkt 1a-2b, 3, 3a, 9, 11, 12, 14, 16, 19, 19a, 20b oraz 28), dla obu rodzajów obiektów budowlanych wymagane jest ich uprzednie zgłoszenie do organu architektoniczno-budowlanego, który może wnieść sprzeciw od zgłoszenia takich robót budowlanych, jeżeli są np. niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Tym samym nie jest zasadny także zarzut, że ww. decyzja organu wojewódzkiego oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty [...], wydane zostały bez podstawy prawnej. Podstawą prawną do wniesienia sprzeciwu (w formie decyzji) jest bowiem art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie pozostaje także okoliczność, że przywołane w § 3 ww. planu miejscowego "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy [...]", zatwierdzone uchwałą Rady Miejskiej w [...] z [...] grudnia 1999 r., nr [...], utraciło ważność. Mając na uwadze treść art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, znaczenie ma to, że plan zagospodarowania przestrzennego wsi [...] uchwalony przez Radę Miejską w [...] uchwałą z [...] października 2003 r., Nr [...], zachował moc (art. 87 ust. 2 ustawy z 27 marca2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. z 2017 r., poz.1073) i obowiązywał w dacie wydania kontrolowanej decyzji. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jest aktem prawa miejscowego, który w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowi prawo powszechnie obowiązujące na obszarze działania organu, który go ustanowił. Ustala on m in. przeznaczenie terenu na danym obszarze oraz określa sposób zagospodarowania i warunki jego zabudowy, a także kształtuje sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy). Z uwagi na to, że plan stanowi źródło prawa powszechnie obowiązującego, przy ocenie zgłoszenia uwzględnianie wszystkich jego zapisów jest obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej. Organ nie może kwestionować obowiązujących postanowień planu. Także rzeczą Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie jest ocena legalności planu miejscowego, w oparciu o który Starosta [...] i Wojewoda [...] dokonali oceny zgłoszenia. Zasygnalizować jedynie można, że środkiem prawnym służącym kwestionowaniu ustaleń planu miejscowego jest przewidziana w art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.). Dopóki jednak plan miejscowy obowiązuje, jego postanowienia są wiążącego i stanowią podstawę prawną dla działania organów administracji publicznej, w tym także do oceny dokonywanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. Bez wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie pozostaje także, dołączona do wniosku o stwierdzenie nieważności, uchwała Rady Miejskiej w [...] z [...] kwietnia 2017 r., Nr [...], w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy [...]. Zgodnie bowiem z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Natomiast zgodnie z art. 9 ust. 5 cyt. ustawy, studium nie jest aktem prawa miejscowego. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest aktem prawa miejscowego, a co za tym idzie nie jest aktem prawa powszechnie obowiązującego. Uchwała taka jedynie inicjuje proces planistyczny na terenie danej gminy, jest pierwszym z etapów procedury planistycznej, w wyniku której uchwalany jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego będący aktem prawa miejscowego.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził ponadto, że bez znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia pozostaje również argumentacja jakoby doszło do dyskryminacji oraz braku poszanowania równości wszystkich obywateli wobec prawa poprzez dozwolenie budowy właścicielom działek sąsiadujących z działką inwestycyjną nr ew. [...]. Przedmiotem niniejszego postępowania nadzwyczajnego jest wyłącznie ocena prawidłowości decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2017 r., Nr [...], znak: [...]. Prawidłowość jakichkolwiek innych aktów administracyjnych lub przedsięwzięć budowlanych nie podlega ocenie w toku niniejszego postępowania. Innymi słowy, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest uprawniony do kwestionowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast obowiązkiem tego organu jest sprawdzenie zgodności inwestycji z zapisami tego planu, jako aktu prawa miejscowego. Powyższej oceny nie zmieniają także wskazane we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wyroki sądów administracyjnych oraz "art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ odnoszą się one do procedury uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, także argumenty dotyczące naruszenia m. in. art. 1 (dobro wspólne), art. 21 (zasada ochrony własności i prawa dziedziczenia), art. 32 (równość wobec prawa, zakaz dyskryminacji jednostki) i art. 45 (prawo do sądu bez nieuzasadnionej zwłoki, zasada jawności postępowania) Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 4 ustawy Prawo budowlane oraz zarzucające ww. decyzji Wojewody [...] naruszenie zasady równości podmiotów nie zasługują na uwzględnienie. W ramach prowadzonego postępowania organ dokonywał jedynie oceny prawidłowości decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2017 r., Nr [...], znak: [...], a nie był władny oceniać inne akty prawne czy też przedsięwzięcia budowlane nieobjęte ww. kontrolowaną decyzją Wojewody [...]. Przywołany przez stronę art. 4 ustawy Prawo budowlane stanowi, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej (...) pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Przepis ten oznacza więc dokładnie to co wyraził Wojewoda [...] rozpatrując odwołanie A. O. od ww. decyzji Starosty – zgodność zamierzenia budowlanego m. in z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem każda, inwestycja winna być zgodna z prawem. Przepis ten w jednakowy sposób znajduje zastosowanie wobec wszystkich obywateli. W kontekście powyższych ustaleń, w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, należy uznać, że pozostałe zarzuty zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności oraz wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, także pozostają bez wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził również, że kontrolowana w niniejszym postępowaniu nieważnościowym decyzja Wojewody [...] z [...] czerwca 2017 r, Nr [...], znak: [...], nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem przepisów obowiązujących w dniu jej wydania, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych. Ponadto ww. decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność niemiała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniósł A. O. dochodząc cyt. "stwierdzenia niezgodności z prawem" decyzji z dnia [...] stycznia 2019 Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] znak [...] w zakresie budowy dwóch budynków gospodarczych uzupełniających zabudowę zagrodowa niezbędnych dla utrzymania i bezpieczeństwa produkcji rolnej dla którego to zamierzenia inwestycyjnego nie przewidziano postępowania administracyjnego tj. " brak procedury" stanowisko wyrażone w biuletynie Ministra Inwestycji i Rozwoju z maca 2017r." – koniec cytatu.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił cyt.: naruszenie przepisów prawa materialnego cyt. "polegające na: a/ naruszenie art . 61 § 1 co ma związek z naruszeniem art. 61a Kodeksu postępowania administracyjnego gdy strona pokrzywdzona nie złożyła żądanie w zakresie postępowania administracyjnego idąc dalej Ustawa Prawo budowlane art 29punkt 1 ust 1 litera "a" wyklucza postępowania administracyjnego dla takiego zamierzenia inwestycyjnego.a1/ niewłaściwe zastosowanie art 6 co ma związek z naruszenie art 7 Kpa., poprzez wyjście poza ramy i wykładni prawa, że organ wbrew wykładni wskazanej w biuletynie informacyjnym Ministra Inwestycji i Rozwoju zatytułowanym "Procedury Budowlane" str. 2/13 może wszcząć postępowanie administracyjne nie mając podstawy prawnej co przytoczono - brak procedury administracyjnej w zakresie opisanej inwestycji oraz wniosku strony b/ błędnej wykładni art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawda Budowlanego poprzez przyjęcie, iż organ administracji architektoniczno - budowlanej ma prawo wnieść sprzeciw co do wykonania robót budowlanych obejmujących budowę dwóch budynków gospodarczych z sanitariatem na działce nr [...], gdy nie jest prowadzona procedura administracyjna art 29 punkt 1 ust 1 litera "a" Pb c/ naruszeniu przepisów art. 2 Konstytucji RP stanowiących, iż Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej, albowiem GINB w [...] wbrew zasadzie sprawiedliwości społecznej w wydanych decyzjach narusza prawa podmiotowe i Kodeks postępowania administracyjnego naruszają w sposób oczywisty i nie budzący wątpliwości przepisy art. 6. art. 7 ;art. 8; art. 12 §1; art. 75 art 77 art.78 co doprowadziło w konsekwencji do utraty zaufania obywatela do organu administracyjnego i państwa prawa. d/ uchybieniu przepisom art. 154 § 1 przez organ II instancji oraz powtórzone uchybienie ponownego przez GINB w [...] co wskazuje orzecznictwo administracyjnosądowe tj. brak procedury administracyjnej dla inwestycji w zakresie budowy budynków gospodarczych uzupełniających zabudowę zagrodową a następnie podtrzymanie go przez organy nadrzędne wbrew prawdzie obiektywniej wskazanej w punktach powyżej co ma związek z tezą ujętą w piśmie Burmistrza Miasta i Gminy tj. organu odpowiedzialnego z ramienia Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym art 32, że Mpzp utracił swą aktualność jako odpowiedzi naprowadzenie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu ze skargi o stwierdzeniu utraty aktualności Mpzp. e/ naruszenie oczywiste i nie budzące wątpliwości art. 156 § 1 punkt 2 oraz 7 co w swej konsekwencji doprowadziło, iż w obiegu prawnym obowiązują decyzje Wojewody [...] i Starosty [...] naruszające rażąco art. 29punkt 1 ust 1 litera "a" Prawa budowlanego f/ przepisów art. 8 kpa tj. Zasady pogłębionego zaufania obywateli do organów-państwa oraz zasady rozstrzygania sprawy przy uwzględnieniu słusznego interesu obywatela uregulowanej w art. 7 kpa, w niniejszej sprawie GINB, będąc powołany do administracyjnej kontroli ostatecznej decyzji organów administracji dopuścił do tego, iż w sprawie doszło do wydania błędnych decyzji przez co nie doszło do rzetelnego, systemowego rozwiązania kwestii budowy dwóch budynków gospodarczych niezbędnych dla prowadzenia działalności rolniczej, przez co mam poważne straty finansowe. 2/ naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania polegające na:- że organ może wszcząć procedurę administracyjną gdy z mocy prawa jest on zabronione oraz gdy nie żądała o to strona a tylko poinformowała urząd o zamierzeniu budowlanym.3/ odrzucenie w całości uzasadnienia jako bezprzedmiotowej oceny wykładni prawa co w tym przypadku nie występuje wskazując brak procedury administracyjnej co wskazuje Minister Inwestycji i Rozwoju w biuletynie "Procedury budowlane" - koniec cytatu.

Na podstawie tak określonych zarzutów skarżący wniósł cyt. "wskazując art. 193 Konstytucji RP w związku z art. 3 Ustawy o Trybunale Konstytucyjnym (...) o zadanie pytania prawnego celem zdefiniowania pojęcia jak i doktryny zdefiniowania następującego pojęcia wskazanego w przepisach Prawa budowlanego art 29 pkt 1 ust 1litera "a" i powtórzonego pojęcia w Biuletynie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 01.03.20l8r o treści " bez procedury" ." – koniec cytatu.

Skarżący stwierdził, że zadanie pytania ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszego postępowania sądowego cyt." w związku z wniesieniem sprzeciwu w zakresie budowy budynków gospodarczych uzupełniających zabudowę zagrodowa w gospodarstwie rolnym o pow. całkowitej budynku do 35 m² i rozpiętości do 4,8m prze Starostę Powiatowego w [...]następnie podtrzymanie sprzeciwu przez Wojewodę [...]tj. utrzymanie sprzeciwu organu I i II stopnia przez GINB w [...]. Jeżeli Trybunał Konstytucyjny podzieli pogląd skarżącego, że sformułowanie bez procedury oznacza brak postępowania administracyjnego" – koniec cytatu.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz orzeczenie, że nie może być wykonana w całości, stwierdzenie, że decyzja zaskarżona została wydana z rażącym naruszeniem prawa art 29 pkt 1 ust 1 litera "a" ustawy Prawo budowlane oraz cyt. "stwierdzenie że decyzja GINB w [...] oraz poprzedzająca ją Decyzja Wojewody [...] i Starosty Powiatu [...] nie może być wykonana w całości.

Skarżący dochodził także przyznania na jego rzecz zwrotu w całości kosztów sądowych w postępowaniu administracyjnym oraz sądowym w kwocie 1400zł oraz cyt. "orzeczenie w trybie art 161 § 3 stosownego odszkodowania przyjętego w milczącej zgodzie wskazanego w postępowaniu sygn. akt VII SA/Wa 485/18 stwierdzenie, że postępowanie administracyjne było prowadzone w sposób przewlekły ak i wystąpiła bezczynność co wskazał WSA w Warszawie w uzasadnieniu sygn. akt VII SA /Wa 485/18 stwierdzając, że wniosek z dnia [...]grudnia2017 o ponowne rozpatrzenie sprawy nie został załatwiony i nie wydano decyzji idąc dalej wniosek nie rozpatrzony przez organ został przez Sąd potraktowany jako podstawa odrzucenia skargi pkt 1 Postanowienia WSA .(str. 2 i 3 tezy wyroku)." – koniec cytatu.

Ponadto w skardze wskazano, że cyt. (pisownia oryginalna) "Strona skarżąca wnosi z grzeczności procesowej o zwrócenie szczególnej uwagi, że organ administracyjny i sądowy winien przestrzegać przepisy Kpa, tj. przeciwdziałać niepowetowanym stratą materialnym art 10 do 12 i dalsze kpa. Tym samy zdziwienie budzi tryb postępowania administracyjnego od [...] grudnia 2017 r do [...] listopada2018r czego sąd nie zauważył - w okresie jednego roku przy obowiązku zakończenia postępowania w terminie 3 dni. Tak długie prowadzenie postępowania powinno zaniepokoić Sąd w konsekwencji Sąd był zobowiązany do wezwania urzędu do zakończenia a nie odrzucać skargę która ponownie wraca. Sąd nie tylko nie przeciwdziałał powstaniu niepowetowanych strat materialnych dalej wskazując nie uszanował tezy Wyroku Sądu Najwyższego z dnia 15września 2005r sygn. akt II CK 82/2005 w zakresie oczekiwania skarżącego czy też rozsądnego myślenia jak i przyjęcie prawdy obiektywnej. Tego zabrakło w postępowaniu przytoczonym." – koniec cytatu.

W skardze znalazł się również wniosek o cyt. "rozpoznanie sprawy w trybie przyspieszonym z uwagi na podeszły wiek skarżącego i z dużym prawdopodobieństwem nie doczekania zakończenia sprawy("która trwa od 2016r) przed nieuchronna śmiercią i pozostawienie po sobie dla spadkobierców spraw niedokończonych. Jako uzasadnienie wskazuje, że średnia długość życia mężczyzny wg rocznika dla Polski wynosi 69 lat natomiast skarżący ma już 67 lat i od 10 lat jest pozbawiony prawa własności i prowadzenia działalności rolniczej." – koniec cytatu.

Skarżący wniósł również o cyt. (pisownia oryginalna) "Włączenie po stronie dowodowej :--zapisy i definicje artykułu 29 punkt l ust 1 litera "a" Prawa budowlanego -zaświadczenie AR i MR dane producenta rolnego - biuletyn Ministerstwa Infrastruktury i Budownictw w zakresie stosowania art29 punkt 1 ust. 1 litera "a" -informację strony z dnia [...].03 2017r w zakresie przystąpieniu do budowy budynków bez zgłoszenia i pozwolenia.-pisma Burmistrza Miasta i Gminy w [...] z dnia [...].01.2019 skierowanego do WSA we Wrocławiu wskazując ,że Mpzp utracił swą aktualności str. 2 wiersz 13 i 14 - włączenie po stronie dowodowej uzasadnienia jak i trybu postępowania oraz wniosków strony skarżącej sygn.. akt VII SA /Wa 485/18 (w aktach Sądu) 5/ strona sprzeciwia się ewentualnemu uchylenia Decyzji GINB zaskarżonej i przekazanie do ponownego rozpoznania - jako dowód w tak drastycznym żądaniu wskazuje postępowanie i ogłoszenie Postanowienie prawomocnego tutejszego Sądu sygn.. akt II SA/Wr 884/18 czy dopuszczono się powstaniu niepowetowanych strat w produkcji wina gronowego w wysokości 657 000,00 zł za które to straty ponosi częściową odpowiedzialność WSA w Warszawie."- koniec cytatu.

Skarżący stwierdził też, że rezygnuję z uczestnictwa w rozprawie z uwagi na zły stan zdrowia.

Stanowisko skarżącego znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wcześniej prezentowane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone orzeczenie odpowiada przepisom prawa.

Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne.

Na wniosek skarżącego, w toku niniejszego postępowania administracyjnego, kontrolowana była decyzja organu drugiej instancji utrzymująca w mocy decyzję o zgłoszeniu sprzeciwu wobec zgłoszenia A. O. zamiaru budowy dwóch budynków gospodarczych z sanitariatami, o powierzchni całkowitej 35 m² każdy, zlokalizowanych na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gmina [...].

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w wyczerpujący sposób scharakteryzował przesłanki, które w świetle art. 156 § 1 k.p.a. stanowią zamknięty katalog wad orzeczenia uzasadniających wyeliminowanie go w trybie stwierdzenia nieważności. Następnie prawidłowo ocenił, że ww. kontrolowana w tym trybie decyzja Wojewody nie jest obarczona żadną z opisanych tam wad. Zapadła [...] czerwca 2017 r, na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U z 2016 r., poz. 290), a co istotne stan prawny kontroluje się według stanu właśnie na tę datę.

Zgodnie z ww. przepisem organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy.

Poza sporem pozostać musi to, że A.O., obecnie skarżący, dokonał w marcu 2017r., do Starostwa Powiatowego w [...] zgłoszenia dotyczące zamiaru budowy dwóch budynków gospodarczych z sanitariatami powierzchni całkowitej 35 m² każdy, uzupełniających zabudowę zagrodową zlokalizowanych na działce nr ew. [...], w miejscowości [...] gmina [...]. Starosta [...] [...] marca 2017 r., [...], znak: [...].wniósł w terminie sprzeciw, a Wojewoda [...], obecnie kontrolowaną w trybie nieważnościowym decyzją z [...] czerwca 2017 r., Nr [...], znak: [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty.

Zgłoszony sprzeciw Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo ocenił jako nie obarczony żadną wadą nieważnościowe a w szczególności kwalifikowaną wadą rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Poza sporem pozostać musi to, że w dacie zgłoszenia sprzeciwu działka inwestycyjna nr ew.[...], objęta była zakresem obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] uchwalonego przez Radę Miejską w [...] uchwałą z [...] października 2003r., Nr [...] (Dz. Urz. Województwa [...] z 2004 r. Nr [...], poz. [...]) i znajdowała się na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem R - Rola. Zgodnie z postanowieniami planu określonymi w § 9 ust. 2 dla terenów oznaczonych symbolem R -Rola, nie dopuszcza się wprowadzania zabudowy; ZT - Zieleń trwała, nie dopuszcza się wprowadzania zabudowy oraz W - Wody płynące. Tym samym decyzja Wojewody [...] z [...] czerwca2017 r., nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1k.p.a. w związku z art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego.

Sąd zauważa, że z uzasadnienia ww. zgłoszenia zdaje się jasno wynikać, że sam zgłaszający (obecnie skarżący) miał świadomość niezgodności planowanego zamierzenia z obowiązującymi wówczas na tym terenie przepisami planistycznymi. Zarzucał im tylko szereg wadliwości, stwierdzał, że właściciel gruntów nie ponosi odpowiedzialności za zaniedbania, zaniechania organów administracyjny w sprawie uaktualnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Sąd w pełni podziela także stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że kontrolowana decyzja nie jest obarczona wadą opisaną w art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem stwierdza się nieważność decyzji która zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Przesłanka nieważności decyzji tu sformułowana ma w swej istocie charakter czysto informacyjny. Wskazuje bowiem jedynie na to, że przepisy szczególne mogą przewidywać wadę nieważności inną niż określone w art. 156 § 1 pkt 1-6. Okoliczność ta jak zasadnie stwierdził organ nie m a miejsca w okolicznościach niniejszej sprawy.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo ocenił również, że w decyzji kontrolowanej nie został rażąco naruszony art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego. Bez względu bowiem na to, czy zgłoszona inwestycja winna zostać zakwalifikowana do obiektów budowlanych wskazanych w art. 29 ust. 1 pkt 1 lit a Prawa budowlanego, czy też do obiektów budowlanych wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego to zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego dla obu rodzajów obiektów budowlanych wymagane jest ich uprzednie zgłoszenie do organu architektoniczno-budowlanego, który może wnieść sprzeciw od zgłoszenia takich robót budowlanych, jeżeli są np. tak jak miało to miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Tym samym decyzja nie zapadał bez podstawy prawnej. Podstawą prawną do wniesienia sprzeciwu (w formie decyzji) jest bowiem art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. Już tylko na marginesie Sąd wskazuje, że dla organu architektoniczno budowlanego wiążące były postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wywody organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji są w tym zakresie prawidłowe i wyczerpujące.

Jak słusznie wskazał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, bez znaczenia dla oceny decyzji z punktu widzenia wad opisanych w art. 156 § 1 k.p.a. pozostają podnoszone przez skarżącego okoliczności wydawania odmiennych orzeczeń w odniesieniu do innych sąsiednich inwestycji. Przedmiotem niniejszego postępowania nadzwyczajnego była wyłącznie ocena prawidłowości decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2017 r., Nr [...], znak: [...]

Sąd podzielił także stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zgodnie z którym decyzja badana Wojewody nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność niemiała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

Na tle wyłonionych w sprawie zagadnień prawnych i wykładni przepisów Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem sprecyzowanym jak w skardze.

Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302).