Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 1371/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Artur Mudrecki, , , po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku M. M. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 1 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 249/10, w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 22 grudnia 2009 r., nr [...], w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od listopada do grudnia 2003 r. oraz od stycznia do kwietnia 2004 r. postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 1 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 249/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę M. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 22 grudnia 2009 r.

Od powyższego orzeczenia została wniesiona skarga kasacyjna, w której to wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby dla M. M. zakończenie prowadzonej działalności gospodarczej bowiem dojdzie do zajęcia rachunku bankowego oraz środków transportu. Skarżący nie posiada wolnych środków płatniczych, tak aby zapłacić zobowiązanie podatkowe, zaś bank odmówił udzielenia kredytu. Stąd postępowanie egzekucyjne, zmierzające do zapłaty zobowiązania podatkowego może być prowadzone jedynie z majątku firmy, który jest niewystarczający zaś jego sprzedaż doprowadzi do likwidacji firmy i utraty przez skarżącego jedynego źródła utrzymania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) (u.p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd, może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części.

Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np.: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2004 r. FZ 474/04 oraz z dnia 31 sierpnia 2004 r. FZ 267/04). Nadto twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por.: J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2006, s. 188).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przywołana przez wnioskującego argumentacja nie uprawdopodobnia wystąpienia przywołanych wyżej przesłanek. Z ogólnikowej argumentacji strony trudno wywieść, że wykonanie decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Sam zaś fakt istnienia obowiązku wykonania aktu lub czynności organu administracyjnego nie stanowi przesłanki uzasadniającej wniesienie wniosku o wstrzymanie wykonalności. Skarżący nie przedstawił danych, które w sposób jednoznaczny i przekonywujący wskazywałyby, że wykonanie decyzji wiąże się z likwidacją firmy lub stratami dla skarżącego i jego rodziny. Do wniosku nie zostały załączone również dokumenty źródłowe, które mogłoby przesądzać o racji strony.

W tym stanie rzeczy należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 u.p.p.s.a