Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 506/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Golec, Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska (sprawozdawca), Protokolant Maria Nałęcz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2011 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego Prokuratury Rejonowej W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości.


UZASADNIENIE

Prezydent m. W. (dalej: "Prezydent") decyzją z [...] lutego 2010r., na podstawie art. 207 § 1 w związku z art. 21 § 1 pkt 2, art. 13 § 1 pkt 1, art. 63 § 1, art. 143 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm. dalej: "O.p.") w związku z art. 2 art. 3 art. 4 art. 5 i art. 6 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006r. Nr 121, poz. 844 ze zm., dalej: "u.p.o.l.") i na podstawie § 1 uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 26 listopada 2009r. LXVII/2072/2009 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Mazow. Nr 207 poz. 6121, dalej: "uchwała Rady Miasta") ustalił H. S. (dalej: Skarżący") wymiar podatku od nieruchomości na 2010 r. położonej w W. przy ul. G. [...] m [...] w kwocie 174 zł. Za podstawę opodatkowania przyjęto: budynki mieszkalne o powierzchni 85,10 m.kw., pozostałe budynki o pow. 15,10 m.kw. oaz grunty pozostałe o pow. 36,87 m.kw. W uzasadnieniu organ wskazał, iż wysokość podatku ustalono na podstawie danych będących w posiadaniu organu oraz danych z ewidencji gruntów.

W odwołaniu z dnia 1 kwietnia 2010 r. Skarżący zakwestionował opodatkowanie garażu podziemnego, znajdującego się w garażu podziemnym budynku mieszkalnego, stawką przynależną dla budynków pozostałych. W ocenie Skarżącego lokal ten stanowi integralną część budynku mieszkalnego i jest bezpośrednio związany z zamieszkiwaniem.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: "SKO") decyzją z [...] czerwca 2010r., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 2a O.p. w związku art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 1 pkt 2a u.p.o.l. oraz uchwałą Rady Miasta, po rozpatrzeniu odwołania uchyliło ww. decyzję Prezydenta w części oraz ustaliło wysokość podatku od nieruchomości na 2010r. w wysokości 80,00 zł. w ten sposób, iż w pozycji "pozostałe budynki" w kolumnie "stawka" zmieniło ze stawki 6,88 zł na stawkę 0,65 zł i w kolumnie "kwota" kwotę 103,89 zł zmieniło na kwotę 9,82 zł, w pozycji "razem podatek od nieruchomości" kwotę 174,00 zł zmieniło na kwotę 80,00 zł, w pozycji "termin płatności" wysokość wszystkich rat podatku ustaliło odpowiednio w wysokości po 20,00 zł.

SKO w uzasadnieniu decyzji wskazało, że podstawową kwestią do wyjaśnienia jest ustalenie funkcji użytkowej jaką spełnia garaż. W przedmiotowej sprawie dokonano ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości do samodzielnych lokali: jednego mieszkalnego, a drugiego garażu wielostanowiskowego, znajdujących się w jednym budynku o funkcji mieszkalnej co potwierdza dokumentacja ewidencji gruntów i budynków. Zadaniem organu podatkowego jest ustalenie czy funkcja użytkowa części budynku mieszkalnego jaką jest samodzielny lokal - garaż wielostanowiskowy, jest inna niż funkcja mieszkaniowa czyli funkcja ustalona dla całego budynku przy ul. G. [...] w W.. Żaden przepis prawa nie wskazuje w jaki sposób określa się funkcje użytkowe garaży wielostanowiskowych stanowiących części budynków mieszkalnych. Natomiast utrwalone orzecznictwo sądowe wskazuje, że kryterium decydującym o zaliczeniu danego budynku do kategorii budynków mieszkalnych jest kryterium zaspokojenia podstawowych potrzeb bytowych i mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich. Zdaniem SKO środek transportu zapewniający dostępność do lokalu mieszkalnego jego właścicielowi i osobom mu bliskim wspólnie z nim zamieszkującym mieści się ogólnym kryterium zaspokajania jego podstawowych potrzeb mieszkaniowych. Zatem jeśli garaż wielostanowiskowy stanowiący integralną część budynku mieszkalnego nie jest wykorzystywany w celach związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a użytkowany jest do przechowywania pojazdu służącego do zapewnienia dojazdu do mieszkania jego właścicielowi i osobom mu bliskim to garaż taki związany jest funkcjonalnie z budynkiem mieszkalnym i nie posiada odrębnej innej funkcji niż funkcja mieszkalna całego budynku. W ocenie SKO ważnym wyjaśnieniem co należy rozumieć przez zasób mieszkaniowy i jakie są funkcje części budynków mieszkalnych jest interpretacja ogólna Ministra Finansów w zakresie zwolnienia od podatku dochodowego od osób prawnych dochodów osiąganych z gospodarki zasobami mieszkaniowymi z dnia 5 marca 2008r., Nr DD6/8213/1l/KWW/07/MB7/82 wydaną w oparciu o przepisy O.p. Interpretacja ministra dotyczy wyjaśnienia stosowania przepisu art. 17 ust. 1 pkt. 44 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, gdzie Minister stwierdza, że przez Zasoby mieszkaniowe, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy, rozumie się nie tylko lokale mieszkalne, ale również pozostałe pomieszczenia i urządzenia wchodzące w skład budynku mieszkalnego, lub znajdujące się poza nim, których istnienie jest niezbędne dla prawidłowego korzystania z mieszkań przez mieszkańców, jak również ułatwiające im dostęp do budynku mieszkalnego oraz zapewniające sprawne jego funkcjonowanie oraz administrowanie. Dlatego też w opinii SKO garaż wielostanowiskowy stanowiący część budynku mieszkalnego użytkowany przez jego mieszkańców powinien być opodatkowany stawką właściwą jak dla budynków mieszkalnych.

SKO odnosząc się do zarzutów i argumentacji Skarżącego podzieliło pogląd, że nie można samodzielnego lokalu garażowego, który stanowi integralną część budynku o funkcji mieszkaniowej, oceniać bez uwzględnienia funkcji całego budynku. W związku z powyższym SKO postanowiło uchylić zaskarżoną decyzję w części ustalającej wymiar podatku za ułamkową współwłasność w garażu wielostanowiskowym i orzekło co do istoty sprawy zmieniając stawkę podatku stosując właściwą jak dla budynków mieszkalnych również w części dotyczącej garażu wielostanowiskowego.

Prokurator Rejonowy Prokuratury Rejonowej W. (dalej: "Prokurator") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję SKO z dnia [...] czerwca 2010 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów art. 5 ust. 2 pkt a i e u.p.o.l. oraz § 1 pkt 2 ppkt a) i e) uchwały Rady Miasta, poprzez ich błędną wykładnię skutkującą przyjęciem przy opodatkowaniu stanowiącego odrębny lokal garażu podziemnego wielostanowiskowego położonego w W. przy ul. G. [...], w części odpowiadającej udziałowi Skarżącego (15,10 m2), stawki podatku od nieruchomości przewidzianej dla budynków mieszkalnych - uznając, iż garaż znajdujący się w budynku mieszkalnym zalicza się do całości pomieszczeń znajdujących się w bryle budynku i tym samym stanowi przedmiot opodatkowania jak budynki mieszkalne, podczas gdy sam fakt położenia garażu nie przesądza o jego przynależności i przeznaczeniu, a w konsekwencji o zastosowaniu do niego stawki podatkowej uchwalonej przez Radę Miasta Stołecznego Warszawy dla budynków mieszkalnych. Podnosząc powyższy zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji ostatecznej w całości i przekazanie sprawy SKO do ponownego rozpatrzenia zgodnie z przepisami obowiązującego prawa.

Prokurator w uzasadnieniu skargi wskazał, że w dniu 9 grudnia 2010r. do Prokuratury Rejonowej W. wpłynął wniosek Prezydenta m. W. o wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję SKO z dnia [...] czerwca 2010r. Wywodząc zasadność wniesienia wnioskowanej skargi Prezydent przyznał, iż u.p.o.l. nie definiuje pojęcia "budynku mieszkalnego", w przepisach prawa można jednak odnaleźć definicję pojęć zbliżonych i tak ustawa z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) zawiera definicję "budynku mieszkalnego jednorodzinnego", z godnie z którą za taki budynek uznaje się budynek wolnostojący albo w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Z kolei w ustawie z dnia 26 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz. U. z 2008 roku, Nr 80, poz. 903 ze zm.) w przepisie art. 2 ust. 2 zawarta definicja "samodzielnego lokalu mieszkalnego", zgodnie z która jest to wydzielona ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, która(e) wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych; przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Wynika z tego, iż nie jest zatem lokalem mieszkalnym wydzielona ścianami izba (zespól izb) nie przeznaczona(y) na pobyt stały ludzi i nie służąca(y) zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Ponadto, w myśl przepisu art. 2 ust. 4 powołanej ustawy do lokalu mogą przynależeć jako jego części składowe pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności piwnica, strych, komórka, garaż (pomieszczenia przynależne). Prezydent przyznał również, iż kwestia opodatkowania podatkiem od nieruchomości garaży (miejsc postojowych) w budynkach mieszkaniowych była już przedmiotem wyroków sądów administracyjnych, jednak z wnioskami przeciwnymi do tezy ferowanej przez SKO, leżącej u podstaw decyzji organu odwoławczego. Z przytoczonych orzeczeń wynikało, iż w ocenie sądu administracyjnego garaż będący częścią budynku mieszkalnego z własną księgą wieczystą na potrzeby prawa podatkowego winien być uznany za odrębną nieruchomość, nie podlegającą opodatkowaniu stawkami dla budynków mieszkalnych. Fakt, iż znajduje się on w obrębie budynku mieszkalnego nie może przesądzać, iż jest to część budynku mieszkalnego, albowiem sam garaż nie spełnia w jakikolwiek sposób funkcji mieszkaniowej, zaś jako przedmiot odrębnej własności może stanowić przedmiot umowy sprzedaży, czy wynajmu, na skutek której podmiotem korzystającym z garaży stałaby się osoba obca, nie mająca żadnego związku z samym budynkiem mieszkalnym i jego lokalami o charakterze mieszkaniowym (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 grudnia 2009r., sygn. III SA/Po 768/09, wyroki WSA w Białymstoku z dnia 11 marca 2008r., sygn. I SA/Bk 12/08 oraz z dnia 16 września 2009r., sygn. I SA/Bk 328/09). Prezydent podniósł, iż Skarżący aktem notarialnym z dnia 8 kwietnia 2006r. nabył udział w lokalu niemieszkalnym - garażu podziemnym wielostanowiskowym, co ma istotne znaczenia w przedmiotowej sprawie. Decyduje to bowiem o tym, iż udział w garażu (odpowiadający powierzchniowo wydzielonemu miejscu postojowemu) nabyty został jako udział w odrębnym lokalu, nie zaś jako przynależność do wcześniej zakupionego przez strony wyodrębnionego lokalu mieszkalnego. Organ podatkowy natomiast dysponujący takim dokumentem urzędowym związany jest wywodzącym z niego domniemaniem autentyczności i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowa stwierdzone i nie może dokonywać swobodnej oceny takiego dokumentu stwierdzającego czynność notarialną. Na poparcie swojej tezy Prezydent powołał się także na treść opinii prawnej prof. dr hab. Leonarda Etela z dnia 15 maja 2009r., w której stwierdza on, iż nabycie garażu jako lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość prowadzi do tego, że lokal taki staje się odrębnym od budynku przedmiotem podatku od nieruchomości.

Prokurator podzielając argumentację wywiedzioną przez Prezydenta stwierdził, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów art. 5 ust. 2 pkt a i e u.p.o.l. oraz § 1 pkt 2 ppkt a) i e) uchwały Rady Miasta.

SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Wojewódzkie Sądy Administracyjne powołane zostały do sprawowania kontroli działalności administracji publicznej, przy czym zakres tej kontroli ograniczony jest do kontroli legalności działania organów administracji (art. 1 §1 i 2 ustawy 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. nr 153 poz. 1269). Indywidualne akty administracyjne, takie jak akty wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a.") podlegają uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd ich niezgodności z prawem.

Skarga analizowana według powyższych kryteriów okazała się uzasadniona.

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem sporu jest wysokość stawki podatkowej w podatku od nieruchomości jaka powinna być zastosowana przy opodatkowaniu miejsca postojowego w garażu wielostanowiskowym znajdującym się w budynku mieszkalnym.

Przystępując do rozważenia powyższej kwestii przywołać można pogląd wyrażony w uzasadnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 kwietnia 2009 roku (II FPS 1/09), w którym wskazano m.in. co następuje :

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki lub ich części. Od 1 stycznia 2003 r., zgodnie z dodanym art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.) wynika, że ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury.

Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych różnicuje stawki podatku od nieruchomości dla budynków. W art. 5 ust. 1 pkt 2 tej ustawy określone są górne granice stawek dla: budynków mieszkalnych lub ich części, budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych oraz budynków pozostałych lub ich części.

W art. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych określono, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są oprócz budynków również ich części. Z dalszych unormowań ustawy wynika, że częścią budynku podlegającą opodatkowaniu jako odrębny przedmiot opodatkowania jest lokal, bowiem takiego pojęcia ustawodawca używa w art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a), którego końcowa część brzmi: "z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości". Dalej, w tym samym artykule w ustępie 4, ustawodawca stanowi: "Jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku". Z unormowań tu zacytowanych wynika, że częścią budynku mogącą być samodzielnym przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest wyodrębniony lokal w tym budynku. Wyodrębnienie takie odbywa się na podstawie ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, której art. 1 ust. 1 stanowi: "Ustawa określa sposób ustanawiania odrębnej własności samodzielnych lokali mieszkalnych, lokali o innym przeznaczeniu, prawa i obowiązki właścicieli tych lokali oraz zarząd nieruchomością wspólną". Dalsze przepisy ustawy o własności lokali stanowią: "Art. 3. 1. W razie wyodrębnienia własności lokali właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali. Nie można żądać zniesienia współwłasności nieruchomości wspólnej, dopóki trwa odrębna własność lokali". Przepis ten jest zgodny z wyżej zacytowanym przepisem zawartym w art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Obydwa przepisy jednoznacznie rozstrzygają to, jaka część budynku może być odrębnym przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Z uwagi na zgodność rozwiązań prawnych zawartych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawie o własności lokali uprawnione jest skorzystanie dla celów podatkowych z definicji samodzielnego lokalu mieszkalnego unormowanej w art. 2 ust. 2, zgodnie z którym: "Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne".

Podsumowując tę część rozważań wskazać należy, że przedmiotem opodatkowania może być zarówno budynek czy to mieszkalny czy to "pozostały" jak również wyodrębniony lokal stanowiący odrębną nieruchomość w rozumieniu ustawy o własności lokali, przy czym lokal ten może mieć charakter mieszkalny jak i inny niż mieszkalny.

W orzecznictwie szeroko prezentowany jest pogląd, iż dla wymiaru podatku miarodajne są dane wynikające z ewidencji gruntów, gdyż tak stanowi art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 27 kwietnia 2009r. wskazał, iż biorąc pod uwagę brzmienie tego przepisu, należy stwierdzić, że organ podatkowy nie jest uprawniony do dokonywania samodzielnej klasyfikacji funkcji budynku, gdy istnieją odpowiednie zapisy w ewidencji gruntów i budynków. Twierdzenie to wsparte jest charakterem danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, stanowiących dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 §1 O.p. . Zwiększona moc dokumentu urzędowego sprowadza się do dwóch domniemań, a mianowicie prawdziwości oraz zgodności z prawdą danych w niej zawartych. W konsekwencji uznaje się, ze organ podatkowy nie może odrzucić, bez istnienia przeciwdowodu, istnienia faktu stwierdzonego w tym dokumencie.

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) budynkiem jest obiekt budowlany będący budynkiem w rozumieniu standardowej klasyfikacji i nomenklatury, wprowadzonych na podstawie ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. Nr 88, poz. 439 ze zm.). Wskazać należy również, że powyższe rozporządzenie przewiduje prowadzenie nie tylko rejestru budynków ale i rejestru lokali stanowiących odrębne nieruchomości (§ 25). W odniesieniu do budynków w ewidencji podaje się oznaczenie funkcji podstawowej budynku (§ 63 ust. 1 pkt 5), przy czym jak wynika z § 65 rozporządzenia, wyróżnić można 10 podstawowych funkcji użytkowych budynku. W odniesieniu do lokali stanowiących odrębne nieruchomości w ewidencji podaje się oznaczenie funkcji użytkowej lokalu, przy czym w ewidencji wyróżnia się lokale mieszkalne i niemieszkalne (§ 70ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ).

Wobec powyższego uznać należy, że dla zastosowania właściwej stawki podatku dla "garażu" konieczne było ustalenie w pierwszej kolejności przez organy podatkowe, czy Podatnikowi przysługuje prawo własności lokalu o charakterze innym niż mieszkalny lub też udziału w takim prawie czy też nie. Ustalenia takiego organ podatkowy drugiej instancji nie dokonał.

Zauważyć trzeba, że w aktach administracyjnych znajduje się akt notarialny z 8 sierpnia 2006r. z którego wynika, że na nieruchomości położonej w W. przy ul. G. [...] znajduje się garaż podziemny wielostanowiskowy. Z ww. aktu notarialnego wynika też, iż Skarżący nabył odrebną własność lokalu mieszkalnego oraz odrębną własność samodzielnego lokalu - garażu, usytuowanego w budynku meiszkalnym.

Wobec brzmienia art. 21 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, organ zobowiązany był do uzyskania wypisu z ewidencji budynków, w cleu ustalenia charakteru garażu, który stanowi prawnie wyodrębniony lokal w odniesieniu do pozostałej częsci budynku. W niniejszj sprawie SKO w ogole nie zbadało charakteru garażu wynikajacego w ewidencji gruntów i budynków, malo tego w akatch sprawy brak jest wypisu z tego rejestru. Do ewidencji tej organ odwołał się jedynie na okoliczność wskazania charakteru budynku mieszkalnego, w obrębie którego znajduje garaż. Dopiero w razie ustalenia, że lokal nie został wpisany do ewidencji, organ podatkowy uprawniony byłby do samodzielnego ustalenia charakteru (klasyfikacji) lokalu dla celów podatkowych. W takim przypadku rodzaj lokalu powinien być określony na podstawie dokumentacji budowlanej takiej jak pozwolenia na budowę, czy też pozwolenie na użytkowanie. Dopiero takie ustalenia pozwoliłyby organowi na zastosowanie prawidłowej stawki podatku od nieruchomości.

Oznacza to, że w zaskarżonej decyzji organ drugiej instancji naruszył zarówno przepisy prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że o zasadach opodatkowania garażu, stanowiacego odrębny lokal, decyduje to, czy znajduje się on w budynku o charakterze mieszkalnym, czy też nie. Konsekwencją nieprawidłowej wykładni było naruszenie przepisów proceduralnych, polegające na zaniechaniu przeprowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie charakteru lokalu stanowiącego odrębny od gruntu przedmiot własności i, jak wyżej wskazano, stanowiącego odrębny przedmiot opodatkowania.

Ponownie rozpatrując sprawę SKO zobowiązane będzie do przeprowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie charakteru nabytego przez Podatnika lokalu ( garażu) , a następnie, zastosowania właściwej stawki podatku.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a uchylił zaskarżoną decyzję, uznając, że narusza ona zarówno przepisy prawa materialnego jak i przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O zakresie w jakim uchylona decyzja nie może być wykonana orzeczono stosownie do treści art. 152 p.p.s.a.