Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 871/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 a, art. 200, art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 29 ust. 2 pkt 15, art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b, art. 30 ust. 7
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Jędrkowiak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. H. na decyzję Wojewody z dnia 20 czerwca 2008 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy obiektu budowlanego 1/ uchyla zaskarżoną decyzję, 2/ określa, ze zaskarżona decyzja nie może być wykonana, 3/ zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego R. H. kwotę 1127 (tysiąc sto dwadzieścia siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

R. H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 20 czerwca 2008r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z 2000 r. ze zm.), art. 30 ust. 6 pkt 1 oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. Nr 156, poz. 1118 z 2006 r.), utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia 8 maja 2008r. Nr [...], którą wniesiono sprzeciw w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy lekkiego masztu kratownicowego na działce nr [...] w miejscowości S..

Skarżący domaga się uchylenia wskazanych powyżej decyzji.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym ustalonym przez Wojewodę:

W dniu 14 kwietnia 2008r. R. H. zgłosił zamiar budowy masztu antenowego o wysokości ok. 12,0 m o konstrukcji kratownicowej z aluminium na budynku na działce nr [...] w miejscowości S. załączając do zgłoszenia oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i projekt budowlany typowego masztu kratownicowego.

Starosta decyzją z dnia 8 maja 2008r. Nr [...] wniósł sprzeciw wobec powyższej inwestycji objętej omawianym zgłoszeniem, oceniając montaż aluminiowego masztu antenowego zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, jako roboty budowlane objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, uzasadniając swój sprzeciw tym, że w świetle ustaleń zawartych w art. 29 ust. 1 i 2 ustawy przedmiotowa inwestycja nie mieści się w katalogu robót budowlanych realizowanych na podstawie zgłoszenia.

Od wskazanej powyżej decyzji w dniu 16 maja 2008r. odwołanie wniósł R. H. zarzucając organowi I instancji wadliwą interpretację ustawy Prawo budowlane.

Organ II instancji badając sprawę w trybie odwoławczym podał, że zgodnie z art. 29 ust 1 i 2 ustawy Prawo budowlane określa zakres robót budowlanych i remontowych nie objętych pozwoleniem na budowę. Natomiast z art. 30 ust. 1 i 2 wynika, które roboty budowlane i remontowe podlegają zgłoszeniu i jakie warunki musi spełniać zgłoszenie.

Organ odwoławczy wskazał, uwzględniając materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, że obiekt wymieniony w zgłoszeniu skarżącego nie podlega dyspozycji art. 29 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, wobec czego nie można go zakwalifikować do grupy obiektów nie wymagających pozwolenia na budowę.

Zamierzona inwestycja polegająca na budowie masztu kratownicowego o wysokości 12 m z odciągami linowymi na budynku, ze względu na powyższe, nie podlega też procedurze zgłoszenia wynikającej z art. 30 ust. 1 pkt. 1 w/w ustawy. Zatem, zgodnie z art. 28 ustawy, przedmiotową inwestycję można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, poprzedzoną decyzją o warunkach zabudowy i złożeniem stosownego wniosku wraz z projektem budowlanym, w myśl art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane.

Organ II instancji powołał się na treść art. 30 ust. 6 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane, z którego wynika, że właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

Zważywszy na wskazaną powyżej okoliczności, wobec przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, dotyczącego zbadania poprawności decyzji wnoszącej sprzeciw w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie masztu kratownicowego o wysokości 12 m na dachu budynku na działce [...] w S., Wojewoda uznał postępowanie organu I instancji za zasadne. Utrzymał zaskarżoną decyzję Starosty z dnia 8 maja 2008r. Nr [...] w mocy, nie znajdując podstaw do jej zmiany bądź uchylenia.

R. H. we wniesionej skardze podniósł, że organy nadzoru budowlanego obu instancji naruszyły art. 29 ust. 2 pkt 15, art. 30 ust. 1 pkt 4 lit. b i c ustawy Prawo budowlane poprzez ich nie zastosowanie. Zarzucił nadto wydanie decyzji wbrew art. 30 ust. 6 pkt 1 tej ustawy wobec braku okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie tego przepisu. W uzasadnieniu skarżący podał, że organ II instancji nie odniósł się do podnoszonej w odwołaniu kwestii, czy zainstalowanie na budynku przedmiotowego masztu odpowiada treści art. 29 ust. 2 pkt 15 wskazanej wyżej ustawy. Tym samym doszło do naruszenia art. 107 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. Zdaniem skarżącego przedmiotowa inwestycja nie wymaga pozwolenia na budowę, wymaga jedynie zgłoszenia – skarżący powołał się na treść art. 3 pkt 6 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zarzucił również organom obu instancji pozbawienie go możliwości wypowiedzenia się, przed wydaniem decyzji, co do zebranych w przedmiotowej sprawie dowodów, i zgłoszenia ewentualnych żądań (art. 10 k.p.a.), co w ocenie skarżącego mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie.

Wojewoda Pomorski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Nadto podał, że bezspornym jest, ze "organ II instancji ograniczył się do rozpoznania środka odwoławczego strony". Tym samym nie doszło, w ocenie organu, do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Organ odwoławczy podniósł, że strona nie podała jakiej konkretnej czynności procesowej nie mogła dokonać, ograniczając się jedynie do ogólnego stwierdzenia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269), Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa powyżej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W rozpoznawanej sprawie jej istotę stanowiła kwestia interpretacji przepisów ustawy Prawo budowlane, w szczególności zgłoszonego w skardze zarzutu naruszenia przez orzekające organy art. 29 ust. 2 pkt 15 w/w ustawy.

Wskazany tu przepis stanowi, że nie wymaga pozwolenia na budowę wykonywanie robót budowlanych polegających na "instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych".

W takiej sytuacji, zgodnie treścią art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b – w przypadku urządzeń o wysokości powyżej 3 m. na obiektach budowlanych – wystarcza zgłoszenie.

Z tego rodzaju przypadkiem mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie.

W ocenie Sądu, maszt kratownicowy na budynku jest instalacją urządzenia o którym mowa w powołanym wyżej przepisie i jest inwestycją nie wymagającą pozwolenia na budowę. Oznacza to w konsekwencji, że zgłoszenie z tego powodu sprzeciwu przez organ I instancji a następnie utrzymanie w mocy decyzji Starosty z dnia 8 maja 2008 r. przez organ odwoławczy nastąpiło z naruszeniem wskazanych przepisów ustawy.

Można też uznać przedstawiony wyżej pogląd o obowiązku jedynie zgłoszenia właściwemu organowi, za przeważający w orzecznictwie sadów administracyjnych.

Wynika on m.in. z uzasadnień wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2005 r. VII SA/ Wa 850/05 – niepubl., wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 grudnia 2007 r. II SA/ GI 798/07 – LEX nr 382708.

Zaznaczyć też należy, że zgłoszenie budowlane jest szczególną formą wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego, jakkolwiek uproszczoną w sytuacji w której organ nie zgłosi sprzeciwu.

Na właściwym organie ciążył więc obowiązek sprawdzenia, czy podlegające zgłoszeniu roboty budowlane nie naruszają innych przepisów prawa budowlanego i dopiero stwierdzenie, że tego rodzaju sytuacja nie występuje uzasadnia nie zgłoszenie sprzeciwu (przez nie zajęcie stanowiska).

Pozwolenie na budowę wymagane jest również w sytuacji wystąpienia przesłanek z art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego.

Wymieniony wyżej artykuł stanowi, iż właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować:

1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia;

2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków;

3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych;

4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich.

Postępowanie w tym zakresie winno zostać uzupełnione przez organ drugiej instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji wydanego orzeczenia.

Na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, iż uchylona decyzja nie może być wykonana.

W związku z uwzględnieniem skargi, Sąd na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądził od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę 1.127,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.