Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 951/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 9n ust. 6, art. 9x ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2019 poz 2010
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary za złożenie po terminie sprawozdania podmiotu odbierającego odpady komunalne oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r nr [...] Prezydent Miasta B., działając na podstawie art. 9n ust. 6, art. 9x ust. 1 pkt 5,ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz, U. z 2019 r. poz. 2010 z późn. zm. – w brzmieniu na dzień 8 stycznia 2019 r. – dalej "u.c.p.g.") po przeprowadzeniu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary za przekazanie sprawozdania po terminie, o którym mowa w art. 9n u.c.p.g. orzekł o nałożeniu na przedsiębiorcę J.,W. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A" z siedzibą w B. kary pieniężnej w wysokości 34 200,00 zł za przekazanie do organu po terminie, półrocznego sprawozdania zerowego podmiotu prowadzącego działalność w zakresie odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na terenie miasta B. za II półrocze 2017 r.

W uzasadnieniu organ I instancji podał, że przedsiębiorca przekazał sprawozdanie zerowe podmiotu wpisanego do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na terenie miasta B. za II półrocze 2017 r. w dniu 8 stycznia 2019 r., przekraczając tym samym termin ustawowy o 342 dni. Organ I instancji wyjaśnił, że na podstawie art. 9n ust. 6 u.c.p.g. podmiot wpisany do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, który nie odbierał na terenie danej gminy odpadów komunalnych jest zobowiązany do przekazywania półrocznych sprawozdań zerowych. Sprawozdanie jest przekazywane wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta w terminie do końca miesiąca następującego po półroczu, którego dotyczy. Jednocześnie zgodnie z art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g. przedsiębiorca, który przekazuje sprawozdanie po terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości 100 zł za każdy dzień opóźnienia, nie więcej jednak niż za 365 dni.

W związku ze stwierdzeniem przekroczenia terminu złożenia sprawozdania, wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku określonego w art. 9n ust. 6 u.c.p.g. tj. poprzez nieprzekazanie w terminie sprawozdania za II półrocze 2017 r. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania przesłano stronie w dniu 18 listopada 2019 r.

W dniu 28 listopada 2019 r. przesłano stronie zawiadomienie o zakończeniu postępowania administracyjnego i o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. W dniu 10 grudnia 2019 r. wpłynęło pismo udzielające pełnomocnictwa radcy prawnemu do reprezentowania strony. W dniu 10 grudnia 2019 r. do organu I instancji wpłynęło również pismo pełnomocnika strony z dnia 6 grudnia 2019 r. z wnioskiem o umorzenie postępowania administracyjnego, w którym podniósł on, że postępowanie jest bezprzedmiotowe. Zdaniem pełnomocnika art. 9n ust. 6 u.c.p.g. dotyczy jedynie przedsiębiorców, którzy w przeszłości odbierali odpady, natomiast aktualnie tych czynności zaniechali. Zdaniem pełnomocnika przepis ten natomiast nie dotyczy przedsiębiorców, którzy są wpisani do rejestru, lecz nigdy nie odbierali odpadów. Z takim stanowiskiem organ I instancji się nie zgodził, bowiem obowiązek składania sprawozdań zerowych dotyczy każdego podmiotu prowadzącego działalność w przedmiocie odbioru odpadów komunalnych. Jednocześnie zwrócono uwagę, iż przepis ten nie uzależnia istnienia obowiązku od faktycznego wykonywania takiej działalności (por. wyrok NSA z dnia 4 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2321/16). Odnosząc się do stanowiska strony, iż art. 9x ust 1 pkt 5 u.c.p.g., stanowi, że karze pieniężnej podlega przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, który przekazuje po terminie sprawozdanie, a nie sprawozdanie zerowe, organ I instancji zauważył, że art. 9x ust 1 pkt 5 u.c.p.g., wyraźnie odnosi się do całego art. 9n, a nie tylko do art 9n ust.1, jak podnosi pełnomocnik strony, t.j. dotyczy zarówno pojęcia "sprawozdanie" jak i "sprawozdanie zerowe". Jednocześnie organ I instancji odwołując się do zarzutu, iż nie poinformował strony odpowiednio wcześniej o konieczności złożenia sprawozdań, stwierdził, że to przedsiębiorca ma obowiązek złożyć sprawozdanie bez uprzedniego wezwania organu. Jest to obowiązek powstający z mocy prawa.

Odnosząc się do stanowiska strony, iż zachodzą przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej z uwagi na fakt, iż waga naruszenia prawa polegającego na opóźnionym złożeniu sprawozdania jest znikoma organ I instancji wyjaśnił, iż kara, o której mowa w przepisie art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g. nie podlega miarkowaniu, co oznacza, że winna zostać naliczona w pełnej wysokości, bez względu na to czy naruszenie wywołało negatywne skutki, czy też nie (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 7 marca 2018r. sygn. akt II SA/Ke 108/18). Zdaniem organu I instancji do sprawy tej nie znajdują zastosowania przepisy działu IVa K.p.a. tj. "Administracyjne kary pieniężne" w zakresie dotyczącym odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia. Karę naliczono zgodnie z art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g. Termin składania sprawozdań za II półrocze 2017 r. upłynął 31 stycznia 2018 r. Sprawozdanie od powyższego podmiotu wpłynęło do organu w dniu 8 stycznia 2019 r., przekraczając w tym zakresie termin ustawowy o 342 dni. W związku z powyższym opóźnienie skutkuje koniecznością nałożenia kary w wysokości 34 200,00 zł. Organ I instancji wyjaśnił, że karę należy wpłacić na podany rachunek bankowy Urzędu Miejskiego w B. w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna (art. 9zd ust. 1 u.c.p.g.).

W odwołaniu od decyzji skarżący zarzucił:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.

a) art. 9n ust. 1 i art. 9n ust. 6 u.c.p.g. w związku z art. 7a § 1 K.p.a. i art. 11 § 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że strona jest podmiotem odbierającym odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, zobowiązanym do złożenia sprawozdania zerowego za II półrocze 2017 r. w związku z nieodebraniem odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w tym półroczu w sytuacji, gdy odwołująca Spółka pomimo wpisu do rejestru działalności regulowanej w dniu 11 marca 2013 r. nigdy nie podjęła działalności w tym zakresie, tj. nigdy nie odbierała odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości;

b) art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g. w związku z art. 9n ust. 6 u.c.p.g. i art. 9n ust.1 u.c.p.g. przez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i uznanie stromy za "przedsiębiorcę odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości", podczas gdy w rzeczywistości jest on jedynie wpisany do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, natomiast faktycznie nigdy tej działalności nie wykonywał, a zatem nie stanowi podmiotu, który podlega karze na mocy art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g.; a także przez błędne uznanie, że norma ta przewiduje sankcję za niezłożenie "sprawozdania zerowego", podczas gdy norma ta stanowi, że karze pieniężnej podlega przedsiębiorca, który przekazuje po terminie sprawozdanie, o którym mowa w art. 9n, a nie sprawozdanie zerowe, o którym mowa w art. 9n ust. 6 - w ocenie odwołującego tych dwóch pojęć nie można utożsamiać.

2) naruszenie przepisów postępowania, a to:

a) wszczęcie, prowadzenie postępowania i wydanie decyzji w tej samej sprawie (pod tą samą sygnaturą), bowiem poprzednio organ wydał decyzję z dnia [...]r., nr [...], która została uchylona w całości przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia [...]r., nr [...], zatem zaskarżona decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, co wskutek wydania ponownej decyzji w tej samej sprawie prowadzi do nieważności postępowania (art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a.),

b) art. 10 K.p.a. przez niezapewnienie stronie czynnego udział w każdym stadium postępowania wskutek doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania bezpośrednio stronie zamiast pełnomocnikowi, który został w sprawie o tej samej sygnaturze ustanowiony dnia 20 lutego 2019 r., a pełnomocnictwo znajduje się w aktach sprawy,

c) art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 i 4 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; niezebranie w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego; niewzięcie pod uwagę faktów znanych organowi z urzędu, że odwołujący pomimo wpisu do rejestru działalności regulowanej nigdy nie odbierał odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości,

3) pominięcie istotnych okoliczności stanu faktycznego, tj. że odwołujący się uzyskał wprawdzie wpis do gminnego rejestru działalności regulowanej w zakresie odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w dniu 6 marca 2017 r., jednakże nigdy nie podjął działalności w tym zakresie (fizycznie nie odbierał odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości).

Nadto na wypadek nieuwzględniania powyższych zarzutów, zaskarżonej decyzji zarzucił także naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. przez niezastosowanie tego przepisu i nieodstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej pomimo zaistnienia przesłanek obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w sytuacji, gdy naruszenie prawa - jeżeli do niego doszło - można uznać za znikome i odwołujący zaprzestał dalszego naruszenia prawa składając sprawozdanie niezwłocznie po telefonicznym wezwaniu. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania organu I instancji w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik rozwinął powyższe zarzuty przedstawiając swoje stanowisko w sprawie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia [...] r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania strony, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium przedstawiło przebieg postępowania według chronologii zdarzeń. Wskazało, że regulacje w zakresie nakładania kar pieniężnych za złożenie sprawozdania zerowego podmiotu prowadzącego działalność w zakresie odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości określają przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tj.: Dz. U. z 2018r., poz. 1454 ze zm., dalej jako: "u.c.p.g."). Wyjasniło, że po wydaniu przez organ I instancji zaskarżonej decyzji, miała miejsce nowelizacja ww. przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Ustawą z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 1403), która weszła w życie z dniem 13 sierpnia 2019 r. zmieniono brzmienie m.in, art.: 9n, 9na, 9o, 9p, 9q, 9s tej ustawy. Z kolei ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 1579), która weszła w życie z dniem 6 września 2019 r., zmieniono brzmienie m.in. art. 9ta, 9tb, 9x, 9xa ustawy. Wymienione nowelizacje nie zawierają przepisów przejściowych, stąd w sprawie znajdą zastosowanie nowe przepisy, w poniższym brzmieniu zgodnie z zasadą bezpośredniego stosowania prawa. Jednocześnie Kolegium uznało, że wymienione nowelizacje przepisów ustawy nie mają wpływu na toczące się postępowanie w sprawie.

Wskazało dalej, że w myśl art. 1 pkt 5 K.p.a., kodeks ten normuje nakładanie lub wymierzanie administracyjnych kar pieniężnych lub udzielanie ulg w ich wykonaniu. Stosownie do brzmienia art. 3 § 1 pkt 2 K.p.a. przepisów tego kodeksu nie stosuje się do spraw uregulowanych w O.p. Przytoczyło brzmienie przepisów K.p.a. dotyczących nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonania i stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie dotyczącej wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za przekazanie sprawozdania zerowego podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości za I półrocze 2017r., o którym mowa w art. 9n u.c.p.g., po terminie wskazanym w art. 9n ust. 2 tej ustawy, znajdą zastosowanie przepisy u.c.p.g., a na podstawie art. 9zf ust. 1 u.c.p.g. przepisy działu III O.p. Do tej sprawy, wszczętej po dniu 1 czerwca 2017 r., znajdą również zastosowanie przepisy działu IVa k.p.a. zatytułowanego: "Administracyjne kary pieniężne." Zgodnie z regułą kolizyjną określoną w art. 189a § 2 K.p.a., przepisy działu IVa kodeksu postępowania administracyjnego, zatytułowanego: "Administracyjne kary pieniężne", mają charakter uzupełniający, w stosunku do zagadnień nieuregulowanych w przepisach szczególnych i stosowanie poszczególnych przepisów tego działu będzie wyłączone, w takim zakresie, w jakim przepisy szczególne regulować będą odrębnie konkretne administracyjne kary pieniężne. Kolegium wskazało, że w wyniku nowelizacji kodeksu postępowania administracyjnego, dokonanej poprzez art. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 20I7r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017r. poz. 935), od dnia 1 czerwca 2017r. obowiązuje przepis art. 7a § 1 K.p.a. (zasada tzw. przyjaznej interpretacji przepisów).

Stwierdziło dalej, że obowiązek składania sprawozdania zerowego, zawarty w art. 9n ust. 6 u.c.p.g. został dodany do tej ustawy ustawą z dnia 28 listopada 2014r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r. poz. 87). Nowelizacja ta weszła w życie w dniu 1 lutego 2015 r. W art. 1 ww. ustawy znowelizowane zostały przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach dotyczące m.in. zasad przekazywania sprawozdań w zakresie działalności gospodarczej polegającej na odbiorze odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości oraz kar pieniężnych. Podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest zobligowany do złożenia sprawozdania zerowego za II półrocze 2017 r. i za następne półrocza i fakt nieodbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z terenu gminy w tym okresie sprawozdawczym nie może - w świetle dokonanej przez ustawodawcę nowelizacji - stanowić usprawiedliwienia dla niezłożenia tego sprawozdania.

Kolegium dokonało badania wstępnego wniesionego odwołania i stwierdziło że jest ono dopuszczalne i zostało złożone w terminie.

Przechodząc do merytorycznego rozpatrzenia odwołania Kolegium wskazało, że raz jeszcze przeprowadziło postępowanie w przedmiotowej sprawie i ustaliło, że decyzja jest prawidłowa i zasługuje na pozostawienie w obrocie prawnym.

Strona jako podmiot wpisany do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na terenie gminy B. (w okresie II półrocza 2017r.), wobec nie odbierania w II półroczu 2017r odpadów na ww. terenie była zobligowana na podstawie przepisu art. 9n ust. 1 w związku z art. 9n ust. 6 u.c.p.g. do przekazania Prezydentowi Miasta B. - w terminie do dnia 31 stycznia 2018 r. sprawozdania zerowego. Strona we wskazanym terminie nie wypełniła powyższego obowiązku. Z akt sprawy wynika, że sprawozdanie zerowe opatrzone datą 7 stycznia 2019 r. zostało złożone osobiście w siedzibie organu I instancji w dniu 8 stycznia 2019 r., wskutek telefonicznej informacji od tegoż organu odnośnie braku przedłożenia przez stronę ww. sprawozdania. Datę wniesienia sprawozdania potwierdza pieczęć organu I instancji zamieszczona na pierwszej stronie sprawozdania. Okres opóźnienia w tym przypadku tj. począwszy od dnia 1 lutego 2018 r. do dnia 8 stycznia 2019 r. wyniósł zatem 342 dni, a więc w oparciu o treść art. 9x ust. 1 pkt. 5 ustawy wysokość kary wynosi: 100 zł X 342 dni tj. łącznie: 34 200,00 zł. W ocenie Kolegium w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, uregulowanej w art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. Ponadto waga naruszenia prawa nie jest znikoma. Strona skarżąca nie poinformowała organu we właściwym czasie o definitywnym zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej w tym zakresie. Przeciwne stanowisko nie może być również akceptowalne z tego względu, że dokonanie wpisu do działalności regulowanej przez organ administracji publicznej, oparte jest na skonkretyzowanym celu. W tym przypadku kluczowy jest udział podmiotu w wykonywaniu zadania własnego gminy, polegającego na utrzymaniu czystości i porządku. Odpowiedzialne i rzetelne wykonywanie zadań określonych wpisem ma służyć nie tylko osiąganiu zysków przez stronę, ale przede wszystkim zapewnieniu realizacji ustawowych założeń. Na mocy przepisu powszechnie obowiązującego prawa, to na stronie ciąży obowiązek informacyjny. Jeżeli więc strona jako podmiot profesjonalny nie dokonała aktów staranności, muszą ją obciążać konsekwencje prawne.

Zaznaczyło dalej, że przepis art. 189f § i pkt 1 K.p.a. nie może być stosowany w celu obchodzenia ustawy. Wobec faktu, iż strona nadal kwestionuje zasadność i słuszność wykonywania obowiązków sprawozdawczych, a nadto w sytuacji znacznego upływu czasu (342 dni), który minął od terminu na złożenie sprawozdania Kolegium nie podzieliła zapatrywania strony skarżącej, iż waga naruszenia była znikoma. Ponadto Kolegium stwierdziło, że strona skarżąca dopuściła się tego deliktu już po raz kolejny w ciągu dwóch lat. Brak zatem podstaw od odstąpienia od nałożenia na stronę skarżącą wynika z faktu, że strona nie zaprzestała naruszeń i popełniała kolejne delikty.

Uznało za oczywiście bezzasadny zarzut, zasadzający się na naruszeniu zasady trwałości decyzji administracyjnych. Stwierdziło, że poprzednia decyzja, wydana w dniu [...]r. nr [...] przez Prezydenta Miasta B., została decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. uchylona w całości, a postępowanie administracyjne umorzone, wobec prowadzenia postępowania w stosunku do podmiotu niebędącego stroną, to w konsekwencji nie zachodzi tożsamość podmiotowa w sprawie. Dodatkowo stwierdziło iż nie sposób podzielić tezy, że nowej decyzji wydanej w zwyczajnym trybie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną o umorzeniu postępowania można postawić zarzut nieważności ze względu na postanowienie art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. Przeszkody uniemożliwiające podjęcie rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie mogą mieć bowiem charakter przemijający bądź nietrwały. Jeśli zatem przeszkoda taka przestaje istnieć, to mamy do czynienia z nowym przedmiotem postępowania.

Odnosząc się z kolei do zarzutów odwołania jakoby kara nałożona na stronę za naruszenie art. 9n ust. 1, 2 i 6 u.p.c.g. pozostawała w sprzeczności z prawidłową wykładnią tych przepisów Kolegium stwierdziło, że zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie. Wyjaśniło, że biorąc pod uwagę treść art. 9n ust. 6 u.c.p.g. należy przyjąć, że określony w tej jednostce redakcyjnej obowiązek składania sprawozdań zerowych przez podmioty odbierające odpady komunalne od właścicieli nieruchomości został wyrażony przez ustawodawcę w sposób jasny, konkretny i jednoznaczny. Natomiast sankcja za niewywiązanie się przez stronę z obowiązku złożenia sprawozdania zerowego w postaci wymierzenia kary została określona w art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g. Nie zgodziło się ze stanowiskiem strony, że przy wykładni cytowanych przepisów a w szczególności art. 9x ust. 1 pkt 5 należy kierować się wykładnią językową. Zdaniem Kolegium dokonując wykładni pojęcia "podmiot/przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości" nie można ograniczać się wyłącznie do treści art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g. Posługując się zwrotem "przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości" ustawodawca ma na myśli nie tylko oznaczenie pewnej czynności faktycznej przez przedsiębiorcę, ale także oznaczenie rodzaju działalności, którą dany podmiot prowadzi lub zamierza prowadzić. Za takim rozumieniem art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c,p.g. przemawia również wykładnia celowościowa Wpis do rejestru decyduje o tym, czy przedsiębiorca prowadzi czy też zamierza prowadzić działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. W rezultacie każdy, kto posiada wpis jest obowiązany do sporządzania półrocznych sprawozdań o jakich mowa w art. 9 n ust. 1 u.c.p.g., zaś w przypadku określonym w art. 9n ust. 6 - sprawozdań zerowych. (...) Potwierdzeniem tego stanowiska jest dokonana ustawą z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 87).

Kolegium wyjaśniło przy tym, że poza oceną organu odwoławczego pozostaje argumentacja strony odnośnie analizy procesu legislacyjnego dotyczącego wejścia w życie przepisu art. 9n ust. 6 u.c.p.g., a także zarzuty odwołania odnośnie braku jakiegokolwiek odniesienia się przez ustawodawcę do motywów wprowadzenia ust. 6 ww. przepisu. Rozważania w tym względzie nie dotyczą meritum sprawy i nie zasługują na uwzględnienie.

Odnosząc się z kolei do zarzutów odwołania odnośnie obowiązku wykreślenia strony z rejestru działalności regulowanej przez organ I instancji - Kolegium wyjaśniło, że wykreślenie przedsiębiorcy z rejestru następuje na jego wniosek (art. 9cb u.c.p.g. Uznało za nietrafny jest zarzut naruszenia art. 10 K.p.a poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, wskutek doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania bezpośrednio stronie, zamiast pełnomocnikowi. Postępowanie administracyjne zostało wszczęte w dniu 14 listopada 2019 r., podczas gdy pełnomocnictwo upoważniające do działania w sprawie, dla radcy prawnego datowane jest na dzień 3 grudnia 2019r., z kolei zaś pismo przy którym pełnomocnictwo się znajduje, datowane jest na dzień 6 grudnia 2019r. (wpływ do organu 10 grudnia 2019 r.). Stąd organ nie mógł naruszyć art. 10 K.p.a w formie powołanej przez skarżącego. Jednocześnie strona nie wskazała, jakich czynności chciała dokonać po wszczęciu postępowania, a których nie dokonała w wyniku rzekomego naruszenia art. 10 K.p.a, co w świetle powszechnie akceptowanego orzecznictwa, stanowi warunek sine qua non dla wykazania wpływu takiego naruszenia, na wynik sprawy.

Zdaniem Kolegium, zaskarżona decyzja jest prawidłowa i zasługuje na pozostawienie w obrocie prawnym. Stąd też odwołania nie uwzględniono.

W skardze do sądu administracyjnego strona skarżąca zarzuciła naruszenie:

1)przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 9n ust. 6 u.c.p.g. w związku z art. 9n ust. 1 u.c.p.g. w związku z art. 7a § 1 K.p.a. i art. 11 ust. 1 ustawy Prawo Przedsiębiorców przez błędną wykładnię i przyjęcie, iż skarżąca jest podmiotem "odbierającym odpady komunalne od właścicieli nieruchomości" zobowiązanym do złożenia sprawozdania zerowego za II półrocze 2017 r. w związku z nieodbieraniem odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w tym półroczu w sytuacji, gdy skarżący pomimo wpisu do rejestru działalności regulowanej nigdy nie prowadził faktycznie działalności gospodarczej polegającej na odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, b) art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g. w związku z art. 9n ust. 6 u.c.p.g. i art. 9n ust. 1 u.c.p.g. przez błędną wykładnię i uznanie skarżącego za "przedsiębiorcę odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości", podczas gdy w rzeczywistości skarżący jest jedynie wpisany do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, natomiast faktycznie nigdy tej działalności nie wykonywał, a w konsekwencji nie stanowi podmiotu, który podlega karze na mocy art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g.; a także przez błędne uznanie, że norma ta przewiduje sankcję za niezłożenie "sprawozdania zerowego", podczas gdy norma ta stanowi, że karze pieniężnej podlega przedsiębiorca, który przekazuje po terminie sprawozdanie, o którym mowa w art. 9n, a nie sprawozdanie zerowe, o którym mowa w art. 9n ust. 6 - w ocenie skarżącego tych dwóch pojęć nie można utożsamiać,

2) przepisu prawa procesowego, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niedoniesienie się przez organ w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji do przedstawionych dowodów z dokumentów świadczących o nieodbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości już od momentu wpisu skarżącego do rejestru działalności regulowanej oraz lakoniczne wyjaśnienie powodów, dla których organ uznał, że treść przepisów u.c.p.g. jednoznacznie przesądza o możliwości nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na skarżącego w sytuacji, gdy równie uprawniony jest pogląd przeciwny. Nadto, z ostrożności, na wypadek nieuwzględniania przez Sąd powyższych zarzutów, zaskarżonej decyzji zarzuciła także naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a to: 1) art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. przez niezastosowanie tego przepisu na skutek jego błędnej wykładni i nieodstąpieniu od wymierzenia kary pieniężnej pomimo zaistnienia przesłanek obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w sytuacji gdy naruszenie prawa jakiego dopuścił się skarżący można uznać za znikome i skarżący zaprzestał dalszego naruszenia prawa składając brakujące sprawozdanie niezwłocznie po wezwaniu, 2) art. 8 § 1 i 2 K.p.a. w związku z art. 11 K.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i odstąpienia przez organ od ugruntowanej praktyki, co w rezultacie doprowadziło do wydania trzech decyzji wobec skarżącego, podczas gdy w podobnym stanie faktycznym i prawnym w stosunku do innego podmiotu "B" z siedzibą w B. organ decyzją z [...]r., [...] odstąpił od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, uznając że waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszeń, co w efekcie doprowadziło do odstąpienie od praktyki rozstrzygania spraw w zbliżonym stanie faktycznym i prawnym. Wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji w zaskarżonym zakresie oraz uchylenie w całości poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi ponowiła dotychczasowe zarzuty i argumentację co do braku podstaw do uznania strony skarżącej za przedsiębiorcę odbierającego odpady komunalne w sytuacji, gdy jest ona jedynie wpisana do rejestru działalności w 2013 r., lecz faktycznie nigdy takiej działalności nie wykonywała, a w konsekwencji nie stanowi podmiotu podlegającego karze za niezłożenie sprawozdania zerowego, gdyż karze takiej podlega jedynie przedsiębiorca, który przekazuje po terminie sprawozdanie, a nie – sprawozdanie zerowe. Z ostrożności procesowej strona skarżąca podniosła, że spełnione zostały ustawowe przesłanki od odstąpienia od nałożenia kary, gdyż strona skarżąca zaprzestała naruszenia prawa po telefonicznej informacji urzędu, składając wszystkie "zaległe" sprawozdania zerowe. W takim stanie organ odstąpił od wymierzenia kary za I półrocze2017 r., które złożono w tym samym dniu, co sprawozdanie za II półrocze 2018 r. Spółka podkreśliła, że fakt niezłożenia sprawozdań nie wynikał z jej złej woli, lecz niejasnego stanu prawnego. Tymczasem organ bezzasadnie odstąpił od ujawnionej praktyki orzeczniczej w niemalże identycznym stanie faktycznym i prawnym, wydając dwie różne decyzje.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019, poz.2167), art. 3 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.-dalej "p.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności zaskarżonego aktu, czyli ocenia jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty jego podjęcia, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie decyzji lub postanowienia przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.). Natomiast w przypadku, gdy skarga nie jest zasadna, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., sąd skargę oddala.

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (obecnie t.j. Dz.U. 2019 r.,poz. 2010 z późn. zm- dalej "u.c.p.g."). Zgodnie z art. 9c ust. 1 u.c.p.g. przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest obowiązany do uzyskania wpisu do rejestru w gminie, na terenie której zamierza odbierać odpady komunalne od właścicieli nieruchomości. Zatem uzyskanie wpisu do rejestru prowadzonego przez jednostkę samorządu terytorialnego jest warunkiem sine qua non prowadzenia działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na danym terenie. Zgodnie z art. 9n ust. 1 u.c.p.g. podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest obowiązany do sporządzania półrocznych sprawozdań, przy czym w myśl art. 9n ust. 2 u.c.p.g. sprawozdanie należy przekazać wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta w terminie do końca miesiąca następującego po upływie półrocza, którego dotyczy. Stosownie natomiast do art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g. przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, który przekazuje po terminie sprawozdanie, o którym mowa w art. 9n - podlega karze pieniężnej w wysokości 100 zł za każdy dzień opóźnienia, nie więcej jednak niż za 365 dni.

W świetle zaprezentowanych unormowań, to wpis do rejestru decyduje o tym, czy przedsiębiorca prowadzi czy też zamierza prowadzić działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. W rezultacie każdy kto posiada wpis jest obowiązany do sporządzania półrocznych sprawozdań o jakich mowa w art. 9 n ust. 1 u..c.p.g., zaś w przypadku określonym w art. 9n ust. 6 – sprawozdań zerowych.

Jest poza sporem, że strona skarżąca mimo wpisania jej do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w 2013 r., nigdy takich usług nie świadczyła.

W stanie prawnym, obowiązującym od dnia 1 lutego 2015 r., kiedy to weszła w życie ustawa zmieniająca z dnia 28 listopada 2014 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 87), wprowadzono jednak dla tego rodzaju podmiotów obowiązek składania sprawozdania zerowego w okresach półrocznych (obecnie – rocznych). Brak podstaw prawnych do przyjęcia, aby obowiązek ten dotyczył jedynie tych podmiotów, które tylko w danym okresie sprawozdawczym nie świadczyły usług w zakresie odbierania odpadów, lecz ją faktycznie podjęły. Gdyby podzielić argumentację strony skarżącej, doszłoby do fikcji prawnej i niemożności kontroli takich podmiotów, które nie prowadzą działalności i nie miałyby nawet obowiązku złożenia wniosku o wykreślenie z rejestru na podstawie art. 9i ustawy. Przepis ten przesądza, że podmiot jedynie wpisany do rejestru ma takie same obowiązki, jak przedsiębiorca świadczący usługi w zakresie działalności rejestrowanej.

Zauważyć należy, że działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości jest działalnością regulowaną w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (art. 9b ust. 1 u.c.p.g). Rejestr działalności regulowanej w powyższym zakresie prowadzi wójt, burmistrz, prezydent miasta właściwy ze względu na miejsce odbierania odpadów od właścicieli nieruchomości (ust. 2 art. 9b). W myśl art. 9c ust. 1 uc.p.g. przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest obowiązany do uzyskania wpisu do rejestru. W tym przepisie ustawodawca posłużył się pojęciem "przedsiębiorca odbierający odpady" w stosunku do podmiotu, który nie mógł jeszcze legalnie podjąć faktycznie takiej działalności. Skoro wyrażenie to występuje wielokrotnie w ustawie, należy mu nadać jednolite znaczenie. Zwrot ten nie odnosi się zatem jedynie do czynności faktycznej (odbierania odpadów), ale także oznaczonego rodzaju działalności, którą dany podmiot prowadzi lub zamierza prowadzić. Szczegółowe dane jakie zamieszcza się w rejestrze zawiera ust. 4 art. 9b, w tym m.in. określenie rodzaju odbieranych odpadów komunalnych (pkt 4 ). Obowiązek składania sprawozdania zerowego jest niezbędny dla realizacji przez właściwe organy obowiązku ciągłej analizy stanu gospodarowania odpadami komunalnymi. Brak sprawozdania uniemożliwia bowiem dokonanie takiej analizy. Organy nie mogą domniemywać, że dany podmiot nie prowadzi działalności, mimo wpisu do rejestru. Obowiązek sprawozdawczy pozwala organom na wykonanie własnego obowiązku z art. 9q ustawy i nadzór nad podmiotem z konsekwencjami z art. 9j ustawy w postaci wykreślenia przedsiębiorcy z rejestru. Podstawą wydania takiej decyzji nie jest jednak niepodjęcie lub zaprzestanie działalności.

W ocenie sądu administracyjnego, bez znaczenia prawnego jest opisany przez skarżącą przebieg procesu legislacyjnego, a mianowicie zastąpienie słów "informacja o nieodbieraniu odpadów" słowami "sprawozdanie zerowe". Co więcej, można przypuszczać, że zamiarem ustawodawcy było objęcie takich podmiotów sankcją z art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g. Wbrew zarzutom skargi, Kolegium w sposób prawidłowy i wystarczający odniosło się do twierdzeń strony skarżącej w tym zakresie.

Sąd administracyjny podzielił wykładnię prawa materialnego, dokonaną przez ten organ, także w tym zakresie, że niezłożenie sprawozdania zerowego przez podmiot, który nigdy nie prowadził działalności rejestrowanej, skutkuje nałożeniem administracyjnej kary pieniężnej z mocy art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g. Taki wniosek wynika z jednolitego rozumienia pojęcia "podmiot odbierający odpady komunalne". Przepis art. 9x ust. 6 u.p.c.g., jednoznacznie odsyła do ust. 1, stanowiąc o obowiązkach podmiotu odbierającego odpady komunalne, który w danym okresie nie odbierał odpadów komunalnych. Zatem chodzi o każdy podmiot, wpisany do ewidencji. Przepis art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g. penalizuje przekazanie po terminie sprawozdania, o którym mowa w art. 9n, a zatem każdego sprawozdania, w tym sprawozdania zerowego, o którym mowa w ust. 6. Jego redakcja jest zatem jasna. Gdyby wolą ustawodawcy było wyłączenie od odpowiedzialności w postaci kary pieniężnej w przypadku sprawozdania zerowego, wówczas mowa byłaby o sprawozdaniu, o którym mowa w art. 9n ust. 1 u.c.p.g. Zatem prawidłowo organy administracji stwierdziły, że kara pieniężna obejmuje także przypadek złożenia po terminie sprawozdania zerowego. Skład orzekający nie podzielił odmiennych poglądów, prezentowanych w przywołanym przez skarżącą orzecznictwie, przychylając się do stanowiska, wyrażonego w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 1774/18 (Lex nr 2706116) i z dnia 6 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 234/18 (Lex nr 2768178). Orzeczenia te zapadły w analogicznym stanie faktycznym i prawnym, a mianowicie dotyczyły podmiotów, które nigdy nie prowadziły działalności pomimo wpisu do rejestru.

W niniejszej sprawie norma prawna jest jasna. Nie wystąpiły zatem przesłanki z art. 11 ust. 1 ustawy – Prawo przedsiębiorców oraz art. 7a § 1 K.p.a. Stan faktyczny ustalony został w oparciu materiał dowodowy, który jest kompletny i stanowił wystarczającą podstawę do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Okoliczność, że organy nie zastosowały art. 7a § 1 K.p.a. nie stanowi naruszenia dającego podstawę sądowi do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zgodnie z treścią powołanego przepisu, jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Przyjąć należy, że o istnieniu wątpliwości co do treści normy prawnej można mówić dopiero wówczas, gdy po zastosowaniu różnych metod wykładni przepisów, z uwzględnieniem pierwszeństwa wykładni językowej, treść normy prawa nadal budzi wątpliwości. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie pozwala na stwierdzenie, że Kolegium miało wątpliwości co do interpretacji pojęcia podmiot/przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na gruncie niniejszej sprawy. Natomiast nawet jeżeli uznać, że takie wątpliwości powinien powziąć organ odwoławczy, co zdaniem skarżącego obligowałoby organ do zastosowania art. 7a § 1 K.p.a., to Sąd rozpoznający niniejszą sprawę takich wątpliwości nie miał, co oznacza że niezastosowanie wskazanego przepisu nie byłoby uchybieniem mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

Wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy nie uchybił też wymogom należytego uzasadnienia decyzji z art. 107 § 3 K.p.a.. Bez znaczenia prawnego jest fakt, że strona skarżąca nigdy nie odbierała odpadów. Stąd też nie miały wpływu na wynik sprawy dołączone do odwołania dokumenty dla wykazania tej kwestii. Nie sposób też przypisać organowi uchybienia w postaci lakoniczności uzasadnienia prawnego decyzji. Przywołanie przez skarżącą odmiennych orzeczeń nie oznacza, że Kolegium winno ustosunkować się do każdego z nich i podjąć polemikę prawną. W przypadku rozbieżności poglądów prawnych, nie sposób ferować zarzutu naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a

Jakkolwiek ustawodawca przewidział w art. 9zc ust. 1 u.c.p.g. możliwość miarkowania kar pieniężnych, to nie znajduje ona zastosowania do kary nakładanej, tak jak w niniejszej sprawie, na podstawie art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g.. Jak wynika bowiem z art. 9zc ustawy właściwy organ bierze pod uwagę stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu jedynie przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych, o których mowa w art. 9x ust. 1 pkt 2-4, art. 9xa pkt 2, art. 9xaa pkt 1, art. 9xb pkt 1, art. 9y ust. 1 pkt 2-4 i art. 9z ust. 1 pkt 2 i ust. 4,

Wreszcie, przypadku uchybienia terminowi do złożenia sprawozdania nie może być nowy o zaprzestaniu naruszenia w rozumieniu art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a., bowiem w niniejszej sprawie brak było przesłanek z uzasadniających odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej. Zgodnie z cyt. przepisem do kar pieniężnych stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa ("Zobowiązania podatkowe"), z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi, prezydentowi miasta oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. Z kolei stosownie do art. 189a § 2 pkt 1 i 2 K.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej oraz odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia nie stosuje się przepisów działu IVa ("Administracyjne kary pieniężne") w tym zakresie. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w odniesieniu do nałożonej w niniejszej sprawie kary pieniężnej, wyczerpująco unormowanej w u.c.p.g.. W rezultacie strona skarżąca nie mogła uniknąć odpowiedzialności z tytułu złożenia po terminie sprawozdania zerowego, powołując się na nieznajdujący zastosowania w rozpoznawanej sprawie art. 189f § 1 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Nawet jeżeli dopuścić pogląd, że Dział IV A K.p.a., ma zastosowanie w niniejszej sprawie, to przepis ten nie może być stosowany w celu obchodzenia ustawy. Przekroczenie terminu do złożenia sprawozdania o każdy dzień powoduje, że każdy delikt jest niejako konsumowany. Sankcji podlega bowiem każdy dzień opóźnienia. W sprawach tych nie ma w ogóle zastosowania Dział IV A kpa (vide: przywołany wyżej wyrok NSA w sprawie o sygn. akt II OSK 1774/18 oraz wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 13 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Go 924/18, Lex nr 2627122 i z dnia 6 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Go 754/18, Lex nr 2624905). Złożenie sprawozdania po terminie nie sanuje zatem deliktów już popełnionych odrębnie za każdy dzień przekroczenia. W takiej sytuacji nie można twierdzić, że nastąpiło zaprzestanie naruszenia prawa, o którym mowa w art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. Stąd też sąd administracyjny uznał, że wydanie przez Kolegium dwóch różnych decyzji w stosunku do strony skarżącej, a więc odstąpienie od kary za inny okres sprawozdawczy, nie stanowi naruszenia art. 8 § 2 w związku z art. 11 K.p.a w postaci odstąpienia od utrwalonej praktyki. W niniejszej sprawie zasadnie Kolegium przyjęło, że skarżąca nie zaprzestała naruszenia, składając kolejne sprawozdanie zerowe po terminie ustawowym.

Wreszcie, zdaniem sądu prawidłowo wyliczono wysokość kary pieniężnej w maksymalnej wysokości za 342 dni opóźnienia. W postępowaniu administracyjnym dochowano też gwarancji procesowych skarżącej, co wynika z motywów obydwu decyzji.

Z tych wszystkich względów nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego, ani uchybienia regułom procedury administracyjnej w stopniu skutkującym wznowieniem tego postępowania, bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów w trybie przewidzianym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz 374, ze zm.), albowiem w związku intensyfikacją rozwoju epidemii przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.