Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 245/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: Art.149 i art.151
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędziowie WSA Jakub Zieliński WSA Tomasz Świstak Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2014 r. sprawy ze skargi .W.E.S. sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty W. z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak [...]; 2. umarza postępowanie w zakresie zarzutów dotyczących bezczynności i przewlekłości postępowania; 3. zasądza od Wojewody w. na rzecz skarżącej WES Spółka z o.o. w W. kwotę [...] złotych ([...]) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego oraz kwotę [...]złotych ([...]) tytułem zwrotu kosztów dojazdu


UZASADNIENIE

IV SA/Po 245/14

Uzasadnienie

Starosta W. decyzją z dnia [...].08.2013r. znak [...] na podstawie art.149 § 3 w zw. z art.148 § 1 i 2 Kpa w sprawie wznowienia postępowania w sprawie ostatecznej decyzji Starosty W. nr [...] z dnia [...].03.2009r., znak [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla E.O. sp. z o.o. stacji transformatorowej SN/nN typu "Minibox" oraz linii elektroenergetycznych kablowych SN 15 kV i nN 0,4 kV na działkach nr [...],[...],[...],[...] umorzył postępowanie.

W uzasadnieniu wskazano, że wniosek z dnia 12.08.2010r. o wznowienie postępowania na podstawie art.145 § 1 pkt 4 i 5 Kpa wniosła W.E.S. sp. z o.o. (dalej skarżąca lub WES sp. z o.o.), która nie była stroną w/w postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Przedmiotowa inwestycja nie oddziaływała na działki sąsiednie, w tym na działki skarżącej. Organ postanowieniem z dnia [...].08.2012r. wznowił w/w postępowanie. Organ wskazał, że skarżąca uchybiła miesięcznemu terminowi do wznowienia postępowania określonemu w art.148 § 1 i 2 Kpa, gdyż już co najmniej od dnia 05.03.2010r. wiedziała o decyzji nr [...] z dnia [...].03.2009r., znak [...]. Dalej organ zauważył, że inwestycja nie oddziaływała na grunty sąsiednie, w tym na grunty skarżącej, która nie była stroną postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę.

Organ podkreślił, że wydał już postanowienie w sprawie wznowienia postępowania. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania należy jednak umorzyć jako bezprzedmiotowe, gdyż skarżąca nie zachowała miesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania, a określonego w art.148 § 1 i 2 Kpa, a przede wszystkim nie była stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. W ocenie Starosty zaistniała sytuacja, że nie ma przedmiotu w postaci postępowania wznowieniowego. Wszczęcie postępowania wznowieniowego wskutek wniosku złożonego po terminie godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Nie pozbawiono skarżącej bezpodstawnie możności działania w charakterze strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę, gdyż stroną taką nie była. Starosta nie znalazł także z urzędu przesłanek do wznowienia postępowania. Wskazał, że nie stwierdził również istnienia przesłanek nieważnościowych określonych w art.156 § 1 – 7 Kpa.

Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie wniosła WES sp. z o.o. w W. wskazując, że nie jest zadowolona z wydanej decyzji.

Wojewoda W. decyzją z dnia [...].01.2014r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując m.in., że już wcześniej na wnioski skarżącej z dnia 05.03.2010r.,11.03.2010r. i 16.03.2010r. przeprowadzono postępowanie wznowieniowe zakończone decyzją Wojewody W. z dnia [...].08.2010r. uchylającą decyzję Starosty W. z dnia [...].06.2010r. odmawiającą wznowienia postępowania. Wspomniana decyzja Wojewody z dnia [...].08.2010r. ostatecznie została uchylona prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego wydanym w sprawie IV SA/Po 1152/12.

Pismem z dnia 12.08.2010r. skarżąca ponownie wniosła o wznowienie przedmiotowego postępowania, uzupełniając swój wniosek pismem z dnia 15.12.2010r. Decyzją z dnia 22.12.2010r. Starosta W. odmówił wznowienia przedmiotowego postępowania administracyjnego. Wojewoda W. decyzją z dnia [...].04.2011r. utrzymał w mocy tą decyzję. Jednakże WSA w Poznaniu wyrokiem wydanym w sprawie o sygn. IV SA/Po 551/11 uchylił decyzję Wojewody z dnia [...].04.2011r. i poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...].12.2010r. Postanowieniem z dnia [...].08.2012r. Starosta W. wznowił przedmiotowe postępowanie, a następnie decyzją z dnia [...].01.2013r. umorzył wznowione postępowanie zakończone ostateczną decyzją Starosty W. nr [...]. Wojewoda W. decyzją z dnia [...].05.2013r. uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...].01.2013r. i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W wyniku ponownego postępowania Starosta W. postanowieniem z dnia [...].08.2013r. znak [...] postanowił odmówić wznowienia przedmiotowego postępowania.

Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowa decyzja Starosty W. nr [...] jest ostateczna, a z akt sprawy wynika, że skarżąca nie brała udziału na prawach strony w postępowaniu zakończonym zaskarżona decyzją. Skarżąca jako podstawę prawną swego wniosku z dnia 12.08.2010r. wskazała art.145 § 1 pkt 4 i 5 Kpa, a później także art.145 § 1 pkt 1 Kpa.

W ocenie organu odwoławczego Starosta trafnie ocenił, że złożenie wniosku o wznowienie postępowania nastąpiło z uchybieniem miesięcznego terminu o jakim mowa w art.148 § 1 Kpa, gdyż skarżąca już w marcu i kwietniu 2010r. wiedziała o planowanej inwestycji i decyzji objętej postępowaniem wznowieniowym. Z tego wynika, że skarżąca składając podanie z dnia 12.08.2010r. nie zachowała miesięcznego terminu do złożenia wniosku określonego w art.148 § 1 Kpa.

Organ odwoławczy nie podzielił także zarzutów skarżącej w zakresie rzekomego sfałszowania dowodów istotnych dla sprawy

Reasumując Wojewoda wskazał, że trafnie Starosta przyjął, że złożenie wniosku o wznowienie postępowania w dniu 12.08.2010r. nastąpiło z miesięcznym uchybieniem terminu i odmówił wznowienia postępowania.

Skargę na powyższe postanowienie w ustawowym terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła WES s p. z o.o. zarzucając organom obu instancji dwutorowość postępowania oraz nieuwzględnienie wiążącej oceny prawnej i niewykonanie wytycznych zawartych w wyrokach IV SA/Po 551/11 i IV SA/Po 1152/12, a także przewlekłość postępowania oraz uchylenie się od wydania postanowienia w sprawie zażalenia z dnia 01.08.2013r. wydanego w trybie art.37 Kpa.

Wojewoda W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie wskazując, że organy nie prowadziły postępowania dwutorowo oraz wykonały zalecenia zawarte w wyrokach WSA w Poznaniu. Wskazano także, że skarżąca złożyła już skargę na przewlekłość postępowania w niniejszym postępowaniu.

Na rozprawie w dniu 28.05.2014r. skarżąca cofnęła zarzuty skargi w zakresie przewlekłości postępowania oraz uchylenia się od wydania postanowienia w sprawie zażalenia z dnia 01.08.2013r. wydanego w trybie art.37 Kpa.

STAN FAKTYCZNY

W wyniku analizy akt administracyjnych oraz wyroków sądów administracyjnych Sąd orzekający stwierdził, że decyzją Burmistrza W. z [...].09.2008 r. nr [...] ustalono na rzecz E.O. sp. z o.o. lokalizację inwestycji polegającej na budowie sieci elektroenergetycznych SN 15 kv i nn 0,4 kV w Wolsztynie na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...],[...],[...],[...] i [...]. W warunkach i szczegółowych zasadach zagospodarowania terenu podano, że w ramach tej inwestycji planuje się budowę linii kablowych SN 15 kV jako "wcinkę" w istniejącą linię kablową tego samego typu, budowę kontenerowej stacji transformatorowej typu Minibox, budowę linii kablowej niskiego napięcia 0,4 kV.

Wydaną przez Starostę W. decyzją z dnia [...].03.2009 r. nr [...] zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla E.O. sp. z o.o. stacji transformatorowej SN/nN typu "Minibox" oraz linii elektroenergetycznych kablowych SN 15 kV i nN 0,4 kV na działkach nr [...],[...],[...],[...].

W dalszym toku postępowania skarżąca WES sp. z o.o. domagała się licznymi pismami wznowienia postępowania w zakresie wyżej opisanej decyzji Starosty W. z dnia [...].03.2009 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę z uwagi na to, że bez swojej winy spółka nie uczestniczyła w tym postępowaniu.

W ramach prowadzonego postępowania wznowieniowego organy administracji doprowadziły do jego rozbicia i prowadzenia dwóch oddzielnych postępowań wznowieniowych w tym samym zakresie.

1/ WNIOSKI O WZNOWIENIE Z MARCA 2010

W dniu 05.03.2010r. WES sp. z o.o. złożyła pismo wskazujące na naruszenie przez wykonawcę robót terenu działki nr [...] stanowiącej jej własność. Pismami z dnia 11 i 16 marca 2010r. skarżąca zawnioskowała o wznowienie postępowania w przedmiocie udzielonego pozwolenia na budowę z uwagi na fakt, iż bez własnej winy nie brała udziału w rym postępowaniu. Postanowieniem z dnia [...].03.2010r. znak [...] Starosta W. wznowił w/w postępowanie.

Kolejnym pismem z dnia 09.04.2010r. skarżąca ponownie wniosła o wznowienie postępowania prowadzonego przez Starostę W. w przedmiocie w/w pozwolenia na budowę.

Starosta W. decyzją z dnia [...].06.2010r. znak [...] odmówił uchylenia swej decyzji z dnia [...].03.2009r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wojewoda W. decyzją z dnia [...].08.2010r. nr [...] uchylił w całości zaskarżona decyzję Starosty W. z dnia [...].06.2010r. znak [...] i stwierdził naruszenie prawa polegające na tym, że skarżąca nie brała udziału jako strona w postępowaniu zakończonym w/w decyzją. Jednocześnie Wojewoda wskazał, że nie uchylił decyzji z dnia [...].03.2009r. Nr [...] z uwagi na fakt, iż w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w istocie decyzji dotychczasowej. Podkreślono, że skarżąca jest właścicielem działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem objętym inwestycją leżących w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej WSA w Poznaniu) wniosła WES sp. zo.o.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z dnia 30.01.2013 r. wydanym w sprawie o sygn. IV SA/Po 1152/12 uchylił decyzję Wojewody W. z dnia [...].08.2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, a także poprzedzającą ją decyzję Starosty W. z dnia [...].06.2010 r. nr [...].

W uzasadnieniu tegoż wyroku wskazano, że wyrokiem z dnia 11.10.2012 r., sygn. akt II OSK 907/11 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wcześniejszy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18.01.2011 r., sygn. akt IV SA/Po 860/10 oddalający skargę W.E.S. sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody W. z dnia [...].08.2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.

W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniając zarzut naruszenia art. 134 § 1 Ppsa wskazał, że decyzją Burmistrza W. z [...].09.2008 r. [...] ustalono na rzecz E.O. sp. z o.o. lokalizację inwestycji polegającej na budowie sieci elektroenergetycznych SN 15 kv i nn 0,4 kV w W. na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...],[...],[...],[...] i [...]. W warunkach i szczegółowych zasadach zagospodarowania terenu podano, że w ramach tej inwestycji planuje się budowę linii kablowych SN 15 kV jako "wcinkę" w istniejącą linię kablową tego samego typu, budowę kontenerowej stacji transformatorowej typu Minibox, budowę linii kablowej niskiego napięcia 0,4 kV.

Przypomniano, że wydaną przez Starostę W. decyzją z [...].03.2009 r. nr [...] zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla E.O. sp. z o.o. stacji transformatorowej SN/nN typu "Minibox" oraz linii elektroenergetycznych kablowych SN 15 kV i nN 0,4 kV na działkach nr [...],[...],[...], [...]. Podkreślono, że pozwolenia na budowę prima facie nie ma odbiegać od treści decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w sposób, który uprawniałby do skutecznego zarzutu, że decyzja o pozwoleniu na budowę wykracza poza ramy ustalone decyzją lokalizacyjną.

Naczelny Sąd wskazał jednak, że w aktach administracyjnych organów architektoniczno-budowlanej umieszczono tylko część załącznika graficznego do decyzji Burmistrza W. z [...].09.2008 r. ustalającej lokalizację inwestycji polegającej m.in. na budowie sieci elektroenergetycznych SN 15 kv i nn 0,4 kV, w którym uwidoczniono planowany przebieg sieci elektroenergetycznych. NSA podkreślił, że skarżąca spółka zarzuca w takiej sytuacji trafnie przedwczesność twierdzenia o zgodności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, podkreślając rozbieżność między załącznikiem graficznym decyzji lokalizacyjnej a przebiegiem linii kablowych ujętym w pozwoleniu na budowę. Z mocy art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, organ właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Pod pojęciem tej ostatniej, rozumieć należy m.in. decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 4 ust. 2 pkt 1 Upzp).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w uzasadnieniu swego wyroku o sygn. IV SA/Po 1152/12 podkreślił, że wcześniejszym wyrokiem z 10.08.2011 r., sygn. akt IV SA/Po 551/11 - w sprawie również ze skargi W.E.S. – WSA w Poznaniu uchylając decyzje organów administracji architektoniczno-budowlanej nakazał badać zarzut skargi o niezgodności między decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a decyzją o pozwoleniu na budowę "i to także w kontekście przesłanek nieważnościowych". Powyższy wyrok jest wyrokiem prawomocnym, wiąże więc zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, jak i Naczelny Sąd Administracyjny (por. uwagi na temat skutków prawomocności w opracowaniu J. P. Tarno: Związanie oceną prawną zawartą w wyroku sądu administracyjnego, "Administracja. Teoria Dydaktyka, Praktyka", Nr (25) 4/2011, s. 185-204). Byłoby w takiej sytuacji niezrozumiałe pozostawienie w obrocie prawnym wyroku, w którym Sąd I instancji nie dopatrzył się niezgodności między decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego a decyzją o pozwoleniu na budowę, gdy w innym, prawomocnym wyroku tegoż Sądu, kwestia ta jest otwarta i wymaga prowadzenia dalszego wyjaśnienia przez organy administracji architektoniczno-budowlanej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podkreślił, że kontrolowane w sprawie o sygn. IV SA/Po 1152/12 postępowanie - jak i postępowanie, które kontrolował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wydając wyrok z 10.08.2011 r. o sygn. IV SA/Po 551/11 - jest postępowaniem wznowieniowym dotyczącym postępowania zakończonego decyzją Starosty W. z [...].03.2009 r. nr [...],[...] udzielającą E.O. sp. z o.o. w P. Oddział Dystrybucji Z.G. pozwolenia na budowę stacji transformatorowej SN/nN typu "Minibox" 20/630a, linii elektroenergetycznych kablowych SN 15kV i nN 0,4 kV – kat. obiektu XXVI, przewidzianych do realizacji na działkach nr [...],[...],[...],[...] obręb 2 W.

Wskazano, że skoro w obrocie prawnym jest prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 10.08.2011 r., sygn. akt IV SA/Po 551/11 nakazujący badać zarzut skargi o niezgodności między decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego a decyzją o pozwoleniu na budowę " i to także w kontekście przesłanek nieważnościowych", to Sąd w sprawie o sygn. IV SA/Po 1152/12 obowiązany jest uwzględnić powyższą okoliczność w niniejszej sprawie z uwagi na treść art. 153 i 170 Ppsa.

Ponadto wskazano, że jak wynika z powyższego w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...].03.2009 r. nr [...] toczą się obecnie dwa postępowania z tych też względów organ winien mieć na uwadze, że jeżeli sprawa administracyjna została uprzednio rozstrzygnięta ostatecznym orzeczeniem, wydanie w tej samej sprawie kolejnego orzeczenia naruszałoby ustanowiony dotychczasowym orzeczeniem stan powagi rzeczy osądzonej. Nie trudno sobie wyobrazić sytuację, w której dwa postanowienia będą rozstrzygały identyczną sprawę w sposób odmienny, choćby ze względu na możliwe późniejsze uchylenie jednego z nich. Zatem istotne jest aby w sytuacji rozstrzygania tożsamych spraw zapadło tylko jedno wiążące orzeczenie.

Zatem organ winien mając na uwadze powyższe dokonać oceny jakie konsekwencje dla niniejszego postępowania wywoła zakończenie postępowania prowadzonego po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 10.08.2011r., sygn. akt IV SA/Po 551/11. Natomiast w sytuacji gdy organ nie zakończył jeszcze powyższego postępowania, co jak wynika z oświadczenia skarżącego złożonego na rozprawie ma miejsce, to winien on rozważyć możliwość połączenia obu spraw celem wydania jednego rozstrzygnięcia.

Ponadto WSA w Poznaniu wskazał, że prowadząc ponownie postępowanie organ winien również zbadać, czy decyzja o pozwoleniu na budowę jest zgodna z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

2/ WNIOSKI O WZNOWIENIE Z SIERPNIA 2010

Wnioskiem z dnia 12.08.2010 r. W.E.S. Spółka z o.o. z siedzibą w W. wystąpiła do Starosty W. o:

a) wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty nr [...] z dnia [...].03.2009 r., znak [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę E.O. Sp. z o.o., Oddział Dystrybucji Z.G., stacji transformatorowej SN/nN typu "Minibox" 20/630a, linii elektroenergetycznych kablowych SN 15 kV i nN 0,4 kV, przewidzianych do realizacji w W. przy ul. D. na działce nr [...],[...],[...],[...] oraz

b) uchylenie w/w ostatecznej decyzji Starosty nr [...] z dnia [...].03.2009 r., znak [...]

W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że Spółka bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu jako strona, co uzasadnia wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej w skrócie "k.p.a."). Ponadto wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne oraz nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, "chyba nie znane organowi", który ją wydał (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Wnioskodawca podkreślił, że w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym wydanie decyzji Starosty nr [...] z dnia [...].03.2009 r., nie zostały uwzględnione jego uwagi, zastrzeżenia i żądania wniesione już na etapie powstawania decyzji lokalizacyjnej dotyczącej przedmiotowego przedsięwzięcia. Organ odmówił Spółce przyznania statusu strony postępowania nie wydając w tej sprawie żadnego postanowienia ani decyzji. Ponadto wnioskodawca podniósł, że inwestor projektując budowę nowej stacji transformatorowej "świadomie i z premedytacją" nie zaprojektował zasilania przedsiębiorstwa Spółki, w tym również mieszkań znajdujących się na terenie jej zakładu, co jest zaprzeczeniem realizacji celu publicznego, któremu przedmiotowa inwestycja miała służyć. W dalszej części uzasadnienia wniosku zwrócono uwagę na istotne uchybienia wcześniej przeprowadzonej inwentaryzacji w terenie, które następnie przełożyły się na wadliwość projektu inwestycji. Ponadto wnioskodawca podkreślił, że ww. projekt nie został dostosowany do uzyskanych uprzednio decyzji, bądź uzyskano nieprawidłowe decyzje, które nie są możliwe do spełnienia podczas realizacji inwestycji.

Pismem z dnia 15.12.2010 r. Spółka uzupełniła swój wniosek z dnia 12.08.2008 r., wskazując, że wyszły na jaw kolejne istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne oraz nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji a nie znane organowi, który wydał decyzję nr [...] z dnia [...].03.2009 r. Powołując się na przepisy ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej w skrócie: "u.p.z.p.") dotyczące lokalizowania inwestycji celu publicznego wnioskodawca zwrócił uwagę na liczne uchybienia odnoszące się do wydanej przez Burmistrza W. (dalej: "Burmistrz") decyzji z dnia [...].09.2008 r., nr [...] (tj. – jak wynika z akt sądowych, k. 7 – decyzji nr [...]z dnia [...].09.2008 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczącej przedmiotowej inwestycji. Ponadto wnioskodawca wskazał, że decyzja Burmistrza nr [...] z dnia [...].08.2008 r. (znak [...]), została wydana w oparciu o fałszywe dowody, jakoby ul. D. miała przebiegać obok zaplanowanych wykopów i linii kablowych. Mając wszystko to na względzie Starosta powinien z urzędu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., wznowić postępowanie zakończone decyzją Starosty nr [...] z dnia [...].03.2009 r., ponieważ dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. Wnioskodawca podkreślił, że w/w decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, poprzedzająca decyzję Starosty nr [...] z dnia [...].03.2009 r., została wydana w oparciu o dowody, które okazały się fałszywe, a jako taka nie może być podstawą do sankcjonowania dalszych działań w tym zakresie. Wadliwość decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego przesądza konieczność uchylenia przez Starostę opartej na niej decyzji Starosty nr [...] z dnia [...].03.2009 r.

Decyzją z dnia [...].12.2010 r., znak: [...] Starosta – działając na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 148 § 1 k.p.a. – odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty nr [...] z dnia [...].03.2009 r., z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania.

W uzasadnieniu Starosta, po zrelacjonowaniu przebiegu postępowania, wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, iż dnia 23.03.2010 r. wnioskodawca zwrócił się do organu I instancji o wydanie uwierzytelnionych odpisów z zatwierdzonej dokumentacji projektowej oznaczonej numerem [...]. Wcześniej, przy współudziale pracowników Wydziału Architektury i Budownictwa, przedstawiciele wnioskodawcy mieli nieograniczone prawo wglądu do zatwierdzonego projektu budowlanego, czynienia własnych notatek i korzystania z wyjaśnień. Starosta wyraził też zgodę na odwrotne przekazanie potwierdzonych za zgodność z oryginałem dokumentów, uznając tym samym za w pełni uzasadnioną prośbę strony. Tak więc projekt budowlany, w tym również w/w decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego określająca warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wraz z załącznikiem graficznym, była znana wnioskodawcy od marca 2010 r.

Pismem z dnia 10.01.2011 r. Spółka złożyła odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu odwołująca wyraziła swoje niezadowolenie z treści decyzji zauważając, że organ I instancji nie mógł rozpatrzyć i przeanalizować istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych oraz dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, skoro nie były one jemu znane. Ponadto powołując się na treść art. 147 k.p.a. odwołująca zwróciła uwagę, że Starosta powinien był rozważyć możliwość wszczęcia postępowania z urzędu. Poza tym odwołująca zanegowała pogląd Starosty odnośnie jego związania ostateczną decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Postanowieniem z dnia [...].02.2011 r. Wojewoda W. zlecił Staroście przeprowadzenie dodatkowego postępowania, mającego na celu ustalenie, kiedy odwołująca dowiedziała się o wyszczególnionych w tym postanowieniu okolicznościach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

Po otrzymaniu wyników zleconego postępowania, Wojewoda decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Wojewoda dokonując analizy ustawowych przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego podkreślił, że łączne ich zaistnienie uprawnia organ administracji do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, natomiast ich brak obliguje organ do wydania decyzji odmownej. Podkreślił przy tym, że na wniosek Spółki z dnia 05.03.2010 r. przeprowadzono już postępowanie wznowieniowe oparte na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., które zakończyło się decyzją Wojewody z dnia [...].08.2010 r., nr [...], stwierdzającą wydanie decyzji Starosty nr [...] z dnia [...].03.2009 r. z naruszeniem prawa polegającym na nie zapewnieniu Spółce udziału w postępowaniu zakończonym tą ostatnia decyzją. Stąd bezspornym jest fakt, iż Spółce przysługuje w niniejszej sprawie przymiot strony. Ponadto spełnione są przesłanki: ostateczności decyzji, której dotyczy wniosek o wznowienie (tj. decyzji Starosty nr [...] z dnia [...].03.2009 r.) oraz oparcie tego wniosku na powołaniu wyliczonych w art. 145 § 1 k.p.a. przyczyn wznowienia. Dlatego, w ocenie organu odwoławczego, zasadnicze znaczenie dla sprawy ma ustalenie, czy Spółka zachowała termin do złożenia ww. wniosku, określony w art. 148 k.p.a.

Wojewoda wskazał, że wniosek Spółki z dnia 12.08.2010 r., oparty na przesłankach z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a., został doprecyzowany pismem z dnia 15.12.2010 r., w którym Spółka powołała się na podstawy z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. W tych pismach odwołująca przywołała szereg "nowo ujawnionych" okoliczności, które według niej są istotne dla przedmiotowej sprawy, zarazem jednak nie określiła, kiedy się o tych okolicznościach dowiedziała. W piśmie z dnia 04.04.2011 r. odwołująca, na wezwanie organu II instancji, wyjaśniła, że większość podnoszonych zastrzeżeń została przez nią zgłoszona podczas spotkania, które odbyło się u Starosty w dniu 08.03.2010 r., oraz w piśmie z dnia 09.04.2010 r. skierowanym do ww. organu – a zatem w trakcie wcześniejszego postępowania wznowieniowego zainicjowanego wnioskiem odwołującej z dnia 05.03.2010 r.

Z treści decyzji Starosty z dnia [...].06..2010 r., nr V (dalej "decyzja z dnia [...] czerwca 2010 r.") wynika, że na skutek zawiadomienia z dnia 15.04. 2010 r. o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do dowodów i materiałów sprawy, odwołująca przekazała swoje uwagi dotyczące spornej inwestycji w piśmie z dnia 09.04.2010 r. Ponadto zarówno z uzasadnienia decyzji, jak i pisma Starosty z dnia 04.03.2011 r. wynika, że na skutek prośby odwołującej z dnia 23.03.2010 r. organ I instancji wydał odwołującej uwierzytelnione kopie projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji, zawierającego m.in. decyzję nr [...] Burmistrza z [...] sierpnia 2008 r. (znak: [...]) oraz Decyzję lokalizacji inwestycji celu publicznego wraz z decyzją Starosty nr [...] z dnia [...].03.2009 r.. Należy zatem uznać, że w momencie przekazania odwołującej kopii ww. dokumentów, zapoznała się ona z treścią powyższych decyzji Burmistrza, z mapami wchodzącymi w skład projektu budowlanego oraz z założeniami projektowymi dokonanymi na podstawie inwentaryzacji terenu. Ponadto odwołująca wiedziała, że projekt spornej inwestycji nie przewiduje zasilania budynków jej przedsiębiorstwa oraz przewiduje on zastosowanie rur osłonowych na kable pod ciągiem pieszym na działkach nr [...] i [...], równocześnie nie przewidując ich zastosowania pod ul. D. na działce nr [...]. Wojewoda zwrócił również uwagę, że w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. Starosta odniósł się m.in. do zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia w projekcie zatwierdzonym decyzją Starosty nr [...] z dnia [...].03.2009 r. zasilania budynków przedsiębiorstwa prowadzonego przez odwołującą. Zatem nie ulega wątpliwości, że kwestia ta została podniesiona przez odwołującą już w trakcie postępowania toczącego się przed organem I instancji zakończonego ww. decyzją. Ponadto z akt przedmiotowej sprawy wynika, że w dniu 05 marca 2010 r. pracownik Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w W. przeprowadził wizję lokalną na placu przedmiotowej budowy z udziałem reprezentanta odwołującej. Poza tym w aktach organu I instancji (załącznik nr 2 do pisma Starosty z dnia 04.03.2011 r.) znajduje się kopia pisma odwołującej z dnia 30.03.2010 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., w którym wniosła ona uwagi dotyczące błędów znajdujących się na mapach użytych do celów projektowych w niniejszej sprawie. Należy zatem stwierdzić, że wszystkie wymienione powyżej okoliczności, które według odwołującej są istotne dla przedmiotowej sprawy, były jej znane przed wydaniem przez Starostę decyzji z dnia [...].06.2010 r. Powołując się zatem na nie w podaniu z dnia 12.08.2010 r. nie zachowała ona miesięcznego terminu do złożenia wniosku, określonego w art. 148 § 1 k.p.a.

Dalej Wojewoda wskazał, że w piśmie z dnia 15.12.2010 r. odwołująca poza przesłanką określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., powołała się na okoliczność, że dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.). Pismem z dnia 04.04.2011 r. Prezes odwołującej wyjaśnił, że w dniu 26 lipca 2010 r. podczas robienia zdjęć zorientował się, że nie została wykonana lub została wykonana niechlujnie inwentaryzacja, na którą powołano się w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją Starosty nr [...] z dnia [...].03.2009 r. Ponadto według odwołującej przedmiotowe postępowanie powinno zostać wznowione na podstawie art. 145 § 2 i 3 k.p.a., pomimo tego, że do tej pory fałsz ww. dokumentu nie został jeszcze potwierdzony orzeczeniem sądu lub innego organu, albowiem jest on oczywisty, na potwierdzenie czego powołano się na pismo Wojewody z dnia 11 marca 2011 r. zawiadamiające Prokuraturę Rejonową w W. o podejrzeniu popełnienia przestępstwa niedopełnienia obowiązków przez pracowników Starostwa Powiatowego w W.. Tymczasem, jak zauważył organ II instancji, przywołane przez odwołującą pismo dotyczy innego niż przedmiotowe postępowania i jego treść nie przesądza o zaistnieniu ewentualnego poświadczenia nieprawdy we fragmencie projektu budowlanego zatwierdzonego Decyzją Starosty nr [...] z dnia [...].03.2009 r. dotyczącym inwentaryzacji terenu (zwłaszcza, że Komenda Powiatowa Policji w W. odmówiła wszczęcia śledztwa w tej sprawie). Podkreślił, że organy właściwe w sprawie wznowienia postępowania nie mają możliwości orzekania o przestępstwie, jakim jest fałsz dowodów. Od tego warunku k.p.a. wprowadza dwa wyjątki. Pierwszy, kiedy to może być wznowione postępowanie przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu orzeczeniem sądu lub innego organu, dotyczy przypadku, jeżeli sfałszowanie dowodu jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. W ocenie organu II instancji w niniejszej sprawie nie zachodzą ww. przesłanki. Przede wszystkim stwierdzenie domniemywanego przez odwołującą fałszu jest niemożliwe bez przeprowadzenia odpowiedniej ekspertyzy, co przesądza o tym, że nie jest on oczywisty. Wyjątek drugi wprowadza art. 145 § 3 k.p.a., w myśl którego wznowienie postępowania może nastąpić, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte wskutek przedawnienia lub innych prawnie określonych przyczyn. Również ta przesłanka, w ocenie organu, w niniejszej sprawie nie zachodzi.

W podsumowaniu organ II instancji stwierdził, iż w świetle zgromadzonego w sprawie materiału należy stwierdzić, iż trafnie Starosta ocenił, że złożenie przez Spółkę wniosku o wznowienie postępowania nastąpiło z uchybieniem miesięcznego terminu, o jakim mowa w art. 148 § 1 k.p.a., i w rezultacie trafnie odmówił wnioskowanego wznowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z 10.08.2011 r. IV SA/Po 551/11 w sprawie również ze skargi W.E.S. uchylając decyzje organów administracji architektoniczno-budowlanej w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty W. z [...].03.2009 r. nr [...],[...] udzielającą E.O. sp. z o.o. w P. Oddział Dystrybucji Z.G. pozwolenia na budowę stacji transformatorowej SN/nN typu "Minibox" 20/630a, linii elektroenergetycznych kablowych SN 15kV i nN 0,4 kV – kat. obiektu XXVI, przewidzianych do realizacji na działkach nr [...],[...],[...],[...] obręb 2 W., nakazał badać zarzut skargi o niezgodności między decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego a decyzją o pozwoleniu na budowę "i to także w kontekście przesłanek nieważnościowych". Powyższy wyrok jest wyrokiem prawomocnym, wiąże więc zarówno WSA w Poznaniu, jak i organy administracji (por. uwagi na temat skutków prawomocności w opracowaniu J. P. Tarno: Związanie oceną prawną zawartą w wyroku sądu administracyjnego, "Administracja. Teoria Dydaktyka, Praktyka", Nr (25) 4/2011, s. 185-204). Byłoby w takiej sytuacji niezrozumiałe pozostawienie w obrocie prawnym wyroku, w którym Sąd I instancji nie dopatrzył się niezgodności między decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego a decyzją o pozwoleniu na budowę, gdy w innym, prawomocnym wyroku tegoż Sądu, kwestia ta jest otwarta i wymaga prowadzenia dalszego wyjaśnienia przez organy administracji architektoniczno-budowlanej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wspomnianym prawomocnym wyrokiem z 10.08.2011 r. IV SA/Po 551/11 wydanym w sprawie ze skargi W.E.S. sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty W. z dnia [...].12.2010 r. znak: [...].

W swych wytycznych sąd w w/w wyroku nakazał organowi administracji, by nie ograniczył się jedynie do weryfikacji istnienia przesłanek formalnych wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty W. z [...].03.2009 r. nr [...], ale także zbadał, we właściwym trybie procesowym, czy podnoszone przez skarżącą okoliczności (m.in. ta dotycząca wadliwości mapy użytej dla celów projektowych) wyczerpują znamiona którejkolwiek z ustawowych przyczyn wznowienia i czy faktycznie miały miejsce. Nakazano, by organ uwzględnił również podniesiony w skardze zarzut niezgodności pomiędzy decyzją Starosty W. z [...].03.2009 r. nr [...], a decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego, i to także w kontekście przesłanek nieważnościowych z art. 156 § 1 k.p.a. W zależności od wyniku powyższych ustaleń organ miał podjąć dalsze stosowne czynności procesowe oraz wydać właściwe rozstrzygnięcie, należycie je uzasadniając.

W tym miejscu podkreślić należy, że kontrolowane postępowanie jak i postępowanie, które kontrolował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wydając wyrok z 10.08. 2011 r. IV SA/Po 551/11 jest postępowaniem wznowieniowym dotyczącym postępowania zakończonego decyzją Starosty W. z [...] marca 2009 r. nr [...],[...] udzielającą E.O. sp. z o.o. w P. Oddział Dystrybucji Z.G. pozwolenia na budowę stacji transformatorowej SN/nN typu "Minibox" 20/630a, linii elektroenergetycznych kablowych SN 15kV i nN 0,4 kV – kat. obiektu XXVI, przewidzianych do realizacji na działkach nr [...],[...],[...],[...] obręb 2 W.

Postanowieniem z dnia [...].11.2011r. znak [...] Starosta W. wznowił postępowanie administracyjne w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę zakończonego ostateczną decyzją Starosty W. z [...].03.2009 r. nr [...], udzielającą E.O. sp. z o.o. w P. Oddział Dystrybucji Z.G. pozwolenia na budowę stacji transformatorowej SN/nN typu "Minibox" 20/630a, linii elektroenergetycznych kablowych SN 15kV i nN 0,4 kV – kat. obiektu XXVI, przewidzianych do realizacji na działkach nr [...],[...],[...],[...] obręb 2 W.

Postanowieniem z dnia [...].03.2012r. znak [...] Starosta W. sprostował oczywistą omyłkę w/w postanowienia w ten sposób, że w miejsce błędnego zapisu: "wznowić postępowanie administracyjne w przedmiocie odmowy wznowienia..." wpisał: "wznowić postępowanie administracyjne w przedmiocie wznowienia..."

Decyzją z dnia [...] .05.2012r. znak [...] Starosta W. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty W. z dnia [...].12.2010r. znak [...].

Wojewoda W. decyzją z dnia [...].07.2012r. nr [...] wydaną wskutek odwołania WES sp. z o.o. uchylił decyzję Starosty W. z dnia [...].05.2012r. znak [...] oraz poprzedzające je postanowienie Starosty W. z dnia [...].11.2011r. znak [...] sprostowane postanowieniem z dnia [...].03.2012r. znak [...].

W uzasadnieniu wskazano, że Starosta W. powinien był ponownie rozpatrzyć wniosek skarżącej z dnia 12.08.2010r. uzupełniony dnia 15.12.2010r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzja Starosty W. z dnia [...].03.2009r. nr [...] znak znak [...]. Natomiast postanowieniem z dnia [...].11.2011r. znak [...] Starosta W. wznowił postępowanie administracyjne w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę zakończonego ostateczną decyzją Starosty W. z [...].03.2009 r. nr [...]. Postępowanie przeprowadzone przez Starostę niezgodne było więc z wnioskiem skarżącej, a także z wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zawartymi w wyroku o sygn. IV SA/Po 551/11. Niedopuszczalne było wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...].12.2010r., skoro została ona wyeliminowana z obrotu prawnego wyrokiem wydanym przez WSA w Poznaniu w sprawie o sygn. IV SA/Po 551/11.

Starosta W. po rozpatrzeniu wniosku skarżącej z dnia 12.08.2010r. uzupełnionego w dniu 15.12.2010r. postanowieniem z dnia [...].08.2012r. znak [...] wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną Starosty W. z dnia [...].03.2009r. nr [...] znak znak [...].

Decyzją z dnia [...].01.2013r. nr [...] Starosta W. - po rozpatrzeniu wniosku skarżącej z dnia 12.08.2010r. uzupełnionego w dniu 15.12.2010r. w sprawie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną Starosty W. z dnia [...].03.2009r. nr [...] znak [...] – umorzył postępowanie.

W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że postępowanie należy umorzyć jako bezprzedmiotowe, gdyż doszło do jego wznowienia w sposób nieuprawniony, bowiem skarżąca nie zachowała miesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania określonego w art.148 § 1 i 2 Kpa. Nie ma więc przedmiotu postępowania w postaci postępowania wznowieniowego. Wszczęcie postępowania wznowieniowego wskutek wniosku złożonego po terminie godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Skarżąca co najmniej od 05.03.2010r. wiedziała o decyzji Starosty W. z dnia [...].03.2009r. nr [...] znak [...]. Wskazano również, że mapa wykorzystana przez projektanta zatwierdzonego projektu budowlanego była prawidłowa. Organ nie stwierdził także przesłanek nieważnościowych określonych w art.156 Kpa w zakresie decyzji Burmistrza W. z dnia [...].09.2008r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie stwierdzono też niezgodności pomiędzy w/w decyzją o ustaleniu lokalizacji, a decyzją Starosty W. z dnia [...].03.2009r. nr [...] znak [...].

Burmistrz W. na wniosek skarżącej postanowieniem z dnia [...].08.2010r. nr [...] wznowił postępowanie w zakresie decyzji Burmistrza W. z dnia [...].09.2008r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Następnie Burmistrz W. decyzją nr [...] z dnia [...].10.2010r. odmówił uchylenia decyzji Burmistrza W. z dnia [...].09.2008r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...].12.2010r. nr [...] uchyliło w/w decyzję Burmistrza W. nr [...] z dnia [...].10.2010r. WSA w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z dnia 25.05.2011r. wydanym w sprawie o sygn. IV SA/Po 223/11 oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...].12.2010r. nr [...].

Wojewoda W. decyzją z dnia [...].05.2013r. nr [...] wydaną wskutek odwołania WES sp. z o.o. uchylił decyzję Starosty W. z dnia [...].01.2013r. znak [...] umarzającą postępowanie zakończone ostateczną decyzją Starosty W. z dnia [...].03.2009r. nr [...] znak [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu tej decyzji Wojewoda - powołując się na uzasadnienie wyroku WSA w Poznaniu wydanego w sprawie IV SA/Po 1152/12 - wskazał, że sąd ten stwierdził, iż w przedmiocie istotnego dla sprawy wznowienia postępowania toczą się dwa postępowania. Organ odwoławczy wskazał, że w związku z wydanymi wyrokami sądów administracyjnych do rozpatrzenia przez organ I instancji pozostaje wniosek skarżącej z dnia 05.03.2010r., uzupełniony m.in. pismem z dnia 09.04.2010r. Wojewoda podkreślił, że istotnym jest, by ponowne prowadzenie postępowania wznowieniowego nie doprowadziło do naruszenia ustanowionego dotychczasowym orzeczeniem stanu powagi rzeczy osądzonej. Należy więc wykluczyć sytuację w której mogłoby dojść do wydania dwóch wzajemnie się wykluczających decyzji w zakresie postępowania wznowieniowego. W sytuacji rozstrzygania tożsamych spraw winno zostać wydane tylko jedno wiążące orzeczenie. Organ odwoławczy zalecił organowi I instancji prowadzenie jednego postępowania dotyczącego wszystkich przesłanek podniesionych przez skarżącą w zakresie wznowienia postępowania w myśl art.145 Kpa.

Starosta W. postanowieniem z dnia [...] .06.2013r.połączył do wspólnego rozpatrzenia sprawy:

1/ z wniosku WES sp. z o.o. z dnia 25.03.2010r. uzupełnionego pismem z dnia 09.04.2010r. o wznowienie postępowania w sprawie decyzji Starosty W. nr [...] z dnia [...].03.2009r., znak [...]którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla E.O. sp. z o.o. stacji transformatorowej SN/nN typu "Minibox" oraz linii elektroenergetycznych kablowych SN 15 kV i nN 0,4 kV na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],

2/ z wniosku WES sp. z o.o. z dnia 12.08.2010r. uzupełnionego pismem z dnia 15.12.2010r. o wznowienie postępowania w sprawie decyzji Starosty W. nr [...] z dnia [...].03.2009r., znak [...].

W uzasadnieniu postanowienia powołano się na pogląd prawny WSA w Poznaniu wyrażony w uzasadnieniu wyroku z dnia 30.01.2013r. o sygn. IV SA/Po 1152/12 oraz w uzasadnieniu decyzji Wojewody W. z dnia [...].05.2013r.

Pomimo powyższego połączenia postępowań w toku dalszego postępowania wydano odrębne orzeczenia, a mianowicie:

1/ postanowienie Starosty W. z dnia [...].08.2013r. odmawiające wznowienia przedmiotowego postępowania oraz postanowienie Wojewody W. z dnia [...].01.2014r. uchylające w/w postanowienie Starosty i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji (skarga na powyższe postanowienie Wojewody z dnia [...].01.2014r. jest przedmiotem rozpoznania w tut. Sądzie w sprawie opatrzonej sygn. IV SA/Po 246/14),

2/ decyzję Starosty W. z dnia [...].08.2013r. znak [...] w sprawie wznowienia postępowania w sprawie ostatecznej decyzji Starosty W. nr [...] z dnia [...].03.2009r., znak [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla E.O. sp. z o.o. stacji transformatorowej SN/nN typu "Minibox" oraz linii elektroenergetycznych kablowych SN 15 kV i nN 0,4 kV na działkach nr [...],[...],[...],[...] umarzającą postępowanie, którą to decyzję Wojewoda W. swoją decyzją z dnia [...].01.2014r. nr [...] utrzymał w mocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Na rozprawie w dniu 28.05.2014r. skarżąca cofnęła zarzuty skargi w zakresie przewlekłości postępowania Wojewody W. i Starosty W. oraz bezczynności Wojewody w zakresie rozpoznania zażalenia z dnia 01.08.2013r. wniesionego w trybie art.37 Kpa. Dlatego też na podstawie art. 161 § 1 Ppsa w tym zakresie umorzono postępowanie.

Wskazać należy, że w kontrolowanej sprawie stosowano doręczenia pism za pomocą doręczeń elektronicznych. Stosownie do treści art. 39¹ § 1 Kpa doręczenie następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. Nr 144, poz. 1204, z późn. zm., dalej u.ś.u.d.e.), jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania wystąpił do organu administracji publicznej o doręczenie albo wyraził zgodę na doręczenie mu pism za pomocą tych środków.

W świetle treści powołanego przepisu doręczenie za pomocą środka komunikacji elektronicznej może nastąpić skutecznie, gdy strona lub inny uczestnik postępowania wyrazili zgodę na ten sposób (metodę) doręczeń. Strona lub inny uczestnik postępowania wyrażają na to zgodę, gdy wystąpią do organu administracji publicznej o "doręczenie" lub gdy po otrzymaniu informacji o tym, że mogą odebrać dokument w formie dokumentu elektronicznego, wyrażą na to zgodę. Gdyby przyjąć, że adresat pisma jest usługobiorcą w rozumieniu ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną, to do zgody, o której mowa w art. 391 § 1 k.p.a., należy stosować wymagania określone w art. 4 ust. 1 u.ś.u.d.e., a mianowicie zgoda ta: 1) nie może być domniemana lub dorozumiana z oświadczenia woli o innej treści, 2) może być odwołana w każdym czasie. Usługodawca, czyli doręczający - zgodnie z art. 4 ust. 2 u.ś.u.d.e. - wykazuje uzyskanie tej zgody dla celów dowodowych. (tak A.Wróbel w tezie 4 komentarza do art. 39¹ § 1 Kpa w programie Lex)

Tak więc podstawowym warunkiem dopuszczalności doręczenia pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej jest zgoda strony (innego uczestnika) na doręczanie pism za ich pomocą. Wprawdzie przepis wyróżnia dwie sytuacje: wystąpienie strony lub innego uczestnika postępowania do organu albo wyrażenie zgody na doręczanie pism za pomocą tych środków, jednak "wystąpienie" ze swojej istoty zawiera zgodę na takie doręczanie. Rozróżnienie tych dwóch sytuacji związane jest z inicjatywą zastosowania doręczenia za pomocą środków komunikacji elektronicznej - w pierwszym przypadku pochodzi ona od strony lub innego uczestnika, w drugim od organu administracji publicznej (działanie z urzędu). "Zgoda", o której mowa w przepisie, musi być jednoznaczna. W obu przypadkach jej wyrażenie przybiera postać wniesienia podania w rozumieniu art. 63 Kpa. W wyroku z dnia 16 kwietnia 2008 r., II SA/Wa 1038/07, niepubl., WSA w Warszawie podkreślił, że "w aktach sprawy musi znajdować się stosowny dokument (wniosek, pismo, dokument elektroniczny z bezpiecznym podpisem) zawierający zgodę strony na korzystanie ze środków komunikacji elektronicznej". (patrz G. Łaszczyca, Komentarz do art. 39¹ § 1 Kpa w programie Lex)

W judykaturze – jak wspomniano - także pojawił się pogląd, że w aktach sprawy musi znajdować się stosowny dokument (wniosek, pismo, dokument elektroniczny z bezpiecznym podpisem) zawierający zgodę strony na korzystanie ze środków komunikacji elektronicznej. Z uwagi na skutki prawne jakie niesie dla strony decyzja administracyjna, jej doręczenia nie można domniemywać. Doręczenie decyzji następuje z zachowaniem zasad doręczania pism organu regulowanych w art. 39-48 Kpa i tylko przy zachowaniu tych reguł doręczenie będzie skuteczne. Przepis art. 39¹ § 1 Kpa stanowi, iż doręczenie może nastąpić za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu przepisów o świadczeniu usług drogą elektroniczną, jeżeli strona wystąpiła do organu administracji publicznej o doręczenie, albo wyraziła zgodę na doręczenie jej pism za pomocą tych środków. (wyrok WSA w Warszawie z dnia 16.04.2008r. o sygn. II SA/Wa 1038/07, publ. Lex nr 489125)

W doktrynie podkreśla się, iż powołany przepis zakreśla ścisłe ramy wykorzystywania wskazanych w nim środków komunikacji elektronicznej. Podany rodzaj komunikacji może być wykorzystywany tylko i wyłącznie w przypadku, gdy strona tego żąda albo też wprost wraża zgodę w odpowiedzi na propozycję złożoną przez organ. Nie ma podstaw prawnych do korzystania z elektronicznego środka komunikacji ze stroną w toku postępowania tylko dlatego, że organowi administracji jest znana z pism procesowych lub dostępna w innej drodze informacja o adresie poczty elektronicznej strony. W aktach sprawy musi znajdować się stosowny dokument (wniosek, pismo, dokument elektroniczny z bezpiecznym podpisem) zawierający zgodę strony na korzystanie ze środków komunikacji elektronicznej. Wyrażenie przez stronę zgody na korzystanie z doręczeń pism drogą elektroniczną ma ten skutek, że powinna ona stosować się do zasad przyjmowania i potwierdzania odbioru pisma doręczonego tą drogą zgodnie z art.46 § 3 Kpa. (tak patrz: B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydanie 11, Wyd. C.H.Beck, W-wa 2011, s.244-245).

Powołany przepis art.46 § 3 Kpa stanowi, iż w przypadku doręczenia pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej doręczenie jest skuteczne jeżeli w terminie 7 dni od dnia wysłania pisma organ administracji publicznej otrzyma potwierdzenie doręczenia pisma. W razie nieotrzymania takiego potwierdzenia organ doręcza pismo w sposób określony w przepisach niniejszego rozdziału dla pisma w formie innej niż forma dokumentu elektronicznego.

W okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie może budzić najmniejszych wątpliwości, że W.E.S. sp. z o.o. z własnej inicjatywy składała w toku postępowania administracyjnego pisma drogą elektroniczną (vide np. odwołanie). W tym miejscu należy wskazać, iż skarżąca już w trakcie postępowania przed organem I instancji złożyła oświadczenie w rozumieniu art. 39¹ § 1 pkt 1 Kpa ( vide np. pismo z 01.07.2013.) skarżąca z własnej inicjatywy stosowała również w postępowaniu administracyjnym tę formę korespondencji, a organ w sposób dorozumiany ją akceptował.

Mając powyższe na uwadze uwzględniając fakt, iż organy I i II instancji doręczały pisma za pomocą poczty niewątpliwa jest okoliczność, że organy obu instancji nie dokonały doręczeń w kontrolowanym postępowaniu administracyjną w sposób żądany przez stronę. W tym stanie rzeczy w oczywisty sposób doszło do naruszenia przepisu art. 391 § 1 kpa, jednak naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Trzeba bowiem zauważyć, że organy obu instancji doręczały decyzje stronie skarżącej za pomocą operatora pocztowego, to jest zgodnie z przepisem art. 39 k.p.a. Doręczenia te wywierały skutek, albowiem strona skarżąca wniosła odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej, a następnie złożyła skargę do sądu administracyjnego i to z zachowaniem terminu. Nie można zatem w tych okolicznościach przyjąć, że na skutek zaniechania doręczenia elektronicznego strona została pozbawiona możliwości działania, czy też uniemożliwiono jej podejmowanie określonych kroków prawnych. Dodatkowo sama strona skarżąca w treści odwołania podała datę doręczenia jej decyzji organu I instancji, a zatem przyznała, że decyzję tę jej doręczono.

Zaprezentowany wyżej pogląd znajduje również oparcie w judykaturze sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu swego wyroku z dnia 30.01.2013r. o sygn. II OSK 1817/11 wyjaśnił, że normy Kodeksu postępowania administracyjnego regulujące doręczenie stanowią w istocie gwarancję przestrzegania przez organ administracji publicznej zasady demokratycznego państwa prawnego. Ich celem jest ochrona obywatela w związku z czym nie mogą być one interpretowane niejako na jego szkodę, w sytuacji gdy ten podejmuje wszelkie starania mające zapewnić mu prawo do wniesienia odwołania (zażalenia) od wydanego przez organ rozstrzygnięcia (vide: wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 3/08; wyrok NSA z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt II GSK 436/08; wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GSK 887/08). Oznacza to, że każda sytuacja naruszenia przez organ obowiązków doręczenia decyzji/postanowienia stronie powinna być oceniana indywidualnie.

Przechodząc do meritum sprawy należy zauważyć, że WES sp. z o.o. w trakcie postępowania mnożyła wnioski o wznowienie postępowania w tej samej sprawie, a organy administracji nie potrafiły prawidłowo ocenić i zakwalifikować pism skarżącej dotyczących kwestii wznowienia postępowania. Pomimo, że zasadniczo argumentacja skarżącej w jej pismach dotyczących wznowienia przedmiotowego postępowania była tożsama Starosta W. pismo skarżącej z dnia 12.08.2010r. potraktował jako kolejny (nowy) wniosek o wznowienie przedmiotowego postępowania, a nie kontynuację wniosku o wznowienie postępowania złożonego przez skarżącą w marcu 2010r. Przy czym organ I instancji nie skorzystał z możliwości zwrócenia się do skarżącej z zapytaniem, czy jej kolejne pisma stanowią nowy wniosek, czy też uzupełnienie wniosku wcześniejszego. W tym zakresie słuszność ma skarżąca zarzucając organom administracji dwutorowość prowadzonego postępowania.

We wnioskach z marca 2010r. i sierpnia 2010r., a także w uzupełniających je pismach, skarżąca podnosi zasadniczo te same argumenty. Zasadnym jest więc przyjęcie tożsamości postępowania w sprawie wznowienia postępowania i przyjęcie, iż zasadniczo jest jedno postępowanie wznowione postanowieniem z dnia [...].03.2010r. i uzupełniane późniejszymi pismami skarżącej. Starosta natomiast prowadził dwa odrębne postępowania przyjmując, że wnioski wniesione przez skarżącą w marcu 2010r. i w sierpniu 2010r. w przedmiocie wznowienia postępowania są niezależne i odrębne. Efektem tego było wydanie w sprawie przez tut. Sąd aż dwóch wyroków o sygn. IV SA/Po 1152/12 i IV SA/Po 551/11 uchylających decyzje organów I instancji.

W tym miejscu wskazać należy, iż w ramach prowadzonego postępowania wznowieniowego zainicjowanego wnioskami skarżącej z marca 2010r. tut. Sąd wydał w dniu 30.01.2013r. prawomocny wyrok w sprawie IV SA/Po 1152/12. W uzasadnieniu tegoż wyroku Sąd ten wyraził pogląd, że "w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...].03.2009 r. nr [...] toczą się obecnie dwa postępowania z tych też względów organ winien mieć na uwadze, że jeżeli sprawa administracyjna została uprzednio rozstrzygnięta ostatecznym orzeczeniem, wydanie w tej samej sprawie kolejnego orzeczenia naruszałoby ustanowiony dotychczasowym orzeczeniem stan powagi rzeczy osądzonej. Nie trudno sobie wyobrazić sytuację, w której dwa postanowienia będą rozstrzygały identyczną sprawę w sposób odmienny, choćby ze względu na możliwe późniejsze uchylenie jednego z nich. Zatem istotne jest aby w sytuacji rozstrzygania tożsamych spraw zapadło tylko jedno wiążące orzeczenie.

Zatem organ winien mając na uwadze powyższe dokonać oceny jakie konsekwencje dla niniejszego postępowania wywoła zakończenie postępowania prowadzonego po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 10.08.2011r., sygn. akt IV SA/Po 551/11. Natomiast w sytuacji gdy organ nie zakończył jeszcze powyższego postępowania, co jak wynika z oświadczenia skarżącego złożonego na rozprawie ma miejsce, to winien on rozważyć możliwość połączenia obu spraw celem wydania jednego rozstrzygnięcia."

Powyższy pogląd na mocy art.153 Ppsa jest wiążący dla składu orzekającego w niniejszym postępowaniu. Ponadto pogląd ten skład orzekający podziela.

Zgodnie z art. 153 Ppsa, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym winno zmierzać przyszłe postępowanie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., s. 397 uw. 1, 2; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r., s. 544, Nb 1-3).

Artykuł 153 Ppsa ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziło do niespójności działania systemu władzy publicznej. Związanie oceną prawną wyrażoną w wyroku (uzasadnieniu orzeczenia) oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (wyrok NSA z: 30.7.2009 r., II FSK 451/08, Lex nr 526493; 23.9.2009 r., I FSK 494/09, Lex nr 594010; 13.7.2010 r., I GSK 940/09, Lex nr 594756; wyrok WSA we Wrocławiu z 14.1.2010 r., I SA/Wr 1591/09, Lex nr 559604). Dlatego w razie wnoszenia kolejnych skarg z powodu niewłaściwego wykonania zapadłego wyroku uwzględniającego skargę, sąd administracyjny jedynie weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika on natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen (wyrok NSA z dnia 21.4.2010 r., II FSK 2129/08, Lex nr 596261). Należy w tym miejscu dodatkowo podkreślić, że art. 153 Ppsa pełni szczególną rolę w kontekście skuteczności oraz wykonalności orzeczeń sądów administracyjnych. Naruszenie art. 153 Ppsa przez organy administracji pociąga za sobą niebezpieczeństwo ponownego zaskarżenia podjętej decyzji do sądu administracyjnego, unicestwienie bytu prawnego przedmiotowej decyzji oraz konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego co do istoty sprawy. W ten sposób toczące się postępowanie administracyjne z nieuzasadnionych powodów ulega przedłużeniu. Dlatego art. 153 Ppsa określa taką relację między organem administracyjnym a sądem, która sprowadza się do związania organu oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania, gdzie nie ma miejsca na polemikę organu z oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania.

Podkreślić należy, że organy administracji nie wykonały przytoczonych wyżej wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 30.01.2013r. o sygn. IV SA/Po 1152/12 oraz w uzasadnieniu decyzji Wojewody W. z dnia [...].05.2013r.

Wprawdzie Starosta W. realizując nałożony nań obowiązek i dostrzegając jednolity zakres wszczętych postępowań o wznowienie postanowieniem z dnia [...].06.2013r. nr [...] połączył do wspólnego rozpatrzenia sprawy:

1/ z wniosku WES sp. z o.o. z dnia 25.03.2010r., uzupełnionego pismem z dnia 09.04.2010r. o wznowienie postępowania w sprawie decyzji Starosty W. nr [...] z dnia [...].03.2009r., znak [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla E.O. sp. z o.o. stacji transformatorowej SN/nN typu "Minibox" oraz linii elektroenergetycznych kablowych SN 15 kV i nN 0,4 kV na działkach nr [...],[...],[...],[...],

2/ z wniosku WES sp. z o.o. z dnia 12.08.2010r. uzupełnionego pismem z dnia 15.12.2010r. o wznowienie postępowania w sprawie decyzji Starosty W. nr [...] z dnia [...].03.2009r., znak [...].

Jednakże pomimo powyższego połączenia postępowań w toku dalszego postępowania wydano odrębne orzeczenia, a mianowicie:

1/ postanowienie Starosty W. z dnia [...].08.2013r. odmawiające wznowienia przedmiotowego postępowania oraz postanowienie Wojewody W. z dnia [...].01.2014r. uchylające w/w postanowienie Starosty i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji (skarga na powyższe postanowienie Wojewody z dnia 15.01.2014r. jest przedmiotem rozpoznania w tut. Sądzie w sprawie opatrzonej sygn. IV SA/Po 246/14),

2/ decyzję Starosty W. z dnia [...].08.2013r. znak [...] w sprawie wznowienia postępowania w sprawie ostatecznej decyzji Starosty W. nr [...] z dnia [...].03.2009r., znak [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla E.O. sp. z o.o. stacji transformatorowej SN/nN typu "Minibox" oraz linii elektroenergetycznych kablowych SN 15 kV i nN 0,4 kV na działkach nr [...], [...], [...], [...] umarzającą postępowanie, którą to decyzję Wojewoda W. swoją decyzją z dnia [...].01.2014r. nr [...] utrzymał w mocy.

Tym samym wbrew wiążącym wytycznym sądu administracyjnego organ I instancji rozpatrzył powyższe wnioski oddzielnie wydając odmienne orzeczenia, z odmiennym uzasadnieniem, gdy tymczasem zarówno WSA w Poznaniu w wyroku o sygn. IV SA/Po 1152/12, jak i Wojewoda W. w swej decyzji z dnia [...].5.2013r. wyraźnie i jednoznacznie wskazali organowi I instancji, że wydane ma być tylko jedno wiążące orzeczenie po przeprowadzeniu jednego postępowania dotyczącego wszystkich przesłanek podniesionych przez skarżącą w zakresie wznowienia postępowania w myśl art.145 Kpa.

Tak więc już tylko z uwagi na niewykonanie przez organ I instancji wiążących wytycznych sądu administracyjnego na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit."c" Ppsa w zw. z art.135 Ppsa należało uchylić decyzję organu I instancji. Decyzję organu II należało uchylić z uwagi na niedostrzeżenie powyższego uchybienia przez organ I instancji i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i w ten sposób jego zaakceptowanie.

Reasumując, uwzględniając mnożenie przez skarżącą wniosków o wznowienie postępowania, a także uwzględniając jego wszczęcie już w postanowieniu z [...].03.2010r. zasadnym jest połączenie wszystkich postępowań w przedmiocie wznowienia i wydanie jednego orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie i wykonującego zalecenia zawarte wyrokach tut. Sądu o sygn. IV SA/Po 1152/12 i IV SA/Po 551/11.

Kontrolując zaskarżoną decyzje należy wskazać również, iż jest ona wadliwa również z innych powodów.

Wskazać należy, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz w doktrynie przyjmuje się, iż po złożeniu podania o wznowienie postępowania, organ podejmuje określone czynności proceduralne mające na celu rozpoznanie złożonego wniosku, niemniej jednak nie są one podejmowane w ramach postępowania administracyjnego. Nie są one czynnościami procesowymi, lecz mają charakter wewnętrzny (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 893/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, a także B. Adamiak, (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 576; M. Jaśkowska, (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009, s. 740). W toku tych czynności wstępnych organ bada, czy nie zachodzą zarówno przesłanki przedmiotowe (np. czy zachowano ustawowy termin do wniesienia wniosku lub czy została wskazana ustawowa przyczyna wznowienia), jak i przesłanki podmiotowe (np. czy wnioskodawca posiada zdolność procesową), uzasadniające odmowę wznowienia postępowania.

W przypadku istnienia jakichkolwiek wątpliwości co do tego, czy wnioskodawca miał przymiot strony postępowania, o którego wznowienie wnosi, a więc również, czy może być stroną postępowania wznowieniowego, organ powinien rozstrzygać te wątpliwości we wznowionym postępowaniu, po jego formalnym wszczęciu postanowieniem, o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a., a które zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a., stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Orzekanie o interesie prawnym wnioskodawcy ma bowiem w tym przypadku charakter merytoryczny.

Organ po wznowieniu postępowania nie był więc uprawniony do wydania decyzji o umorzeniu postępowania. Takiej decyzji nie przewiduje art. 151 Kpa.

Należy również wskazać, iż organ w ramach niniejszego postępowania nie wykazał również, iż skarżący nie miał charakteru strony.

Zgodnie z art. 28 Kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zwrócić należy w tym miejscu uwagę, że interes prawny strony powinien wynikać z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego wpływającej na sytuację prawną wnoszącego dany wniosek, żądanie, czy skargę. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreślany jest w szczególności realny i aktualny charakter interesu prawnego wynikający z zastosowania konkretnej normy prawnej. Należy przy tym zaznaczyć także, iż interes prawny powinien mieć charakter obiektywny, a nie wynikać z subiektywnego przekonania strony o jego naruszeniu, czy wreszcie jej woli prowadzenia określonego postępowania. Ponadto, od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji.

Starosta W. w uzasadnieniu swej decyzji wskazał, że skarżąca nie posiada przymiotu strony w postępowaniu będącym przedmiotem postępowania wznowieniowego, lecz w żaden sposób nie wyjaśnił na podstawie jakich przesłanek doszedł do takiego wniosku.

Dodatkowo należy wskazać, że w będącej w ścisłym związku z niniejszym postępowaniem sprawie o sygn. IV SA/Po 246/14 oddalono skargę na podstawie art.151 Ppsa. Wprawdzie również w tej sprawie Sąd orzekający podzielił pogląd skarżącej o dwutorowości postępowania wznowieniowego prowadzonego przez Starostę W., to jednak zaskarżone postanowienie organu odwoławczego uchyla postanowienie organu I instancji i sprawę przekazuje do ponownego rozpatrzenia. A więc samo rozstrzygnięcie odpowiada prawu. A więc mimo odmiennego uzasadnienia samo rozstrzygnięcie jest trafne.

Ponownie rozpoznając sprawę – uwzględniając powyższe uwagi - organ I instancji powinien skumulować (połączyć) prowadzone odrębnie dwa postępowania wznowieniowe (w których skarżąca podnosi analogiczną argumentację) w jedno postępowanie wznowieniowe i rozpoznać tak skoncentrowane postępowanie wznowieniowe wydając stosowną decyzję. Tak więc organ I instancji powinien ponownie połączyć obydwa postępowania wznowieniowe, tak jak to uprzednio uczynił postanowieniem z dnia [...].06.2013r., którym połączył do wspólnego rozpatrzenia sprawy:

1/ z wniosku WES sp. z o.o. z dnia 25.03.2010r. uzupełnionego pismem z dnia 09.04.2010r. o wznowienie postępowania w sprawie decyzji Starosty W. nr [...] z dnia [...].03.2009r., znak [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla E.O. sp. z o.o. stacji transformatorowej SN/nN typu "Minibox" oraz linii elektroenergetycznych kablowych SN 15 kV i nN 0,4 kV na działkach nr [...],[...],[...],[...],

2/ z wniosku WES sp. z o.o. z dnia 12.08.2010r. uzupełnionego pismem z dnia 15.12.2010r. o wznowienie postępowania w sprawie decyzji Starosty W. nr [...] z dnia [...].03.2009r., znak [...],

i po ich połączeniu i dokonaniu oceny całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie w oparciu o treść art.145 i art.149 Kpa wydać jedną wspólną decyzję uwzględniając wytyczne zawarte w niniejszym orzeczeniu, a także w wyrokach tut. Sądu o sygn. IV SA/Po 551/11 i IV SA/Po 1152/12

Sąd nie określił w wyroku czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana bowiem art. 152 Ppsa odnosi się do aktów lub czynności, które podlegają wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja nie wiąże się z nałożeniem na stronę jakiegokolwiek obowiązku, bądź przyznaniem uprawnienia. Wobec powyższego uznać należy, iż jako taka nie nadaje się ona do wykonania.

O kosztach postępowania (pkt 3 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 i 3 w zw. z art. 201 § 1 p.p.s.a. oraz art. 85 ust. 1 w zw. z art. 91 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594 z późn. zm.; dalej w skrócie: "u.k.s.c."), uwzględniając poniesiony przez skarżącą koszt wpisu ([...] zł), oraz koszt dojazdu na rozprawę ([...] zł) – łącznie [...] złotych.

Mając na względzie zgłoszony przez Prezesa Zarządu skarżącej Spółki wniosek o zwrot kosztów dojazdu na rozprawę samochodem służbowym według tzw. kilometrówki, Sąd wyjaśnia, że w świetle regulacji art. 85 ust. 1 w zw. z art. 91 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, znajdującej odpowiednie zastosowanie w sprawach sądowoadministracyjnych na mocy art. 205 § 3 p.p.s.a., w związku z udziałem w postępowaniu sądowym stronie przysługuje zwrot kosztów podróży – z miejsca jej zamieszkania [w przypadku przedstawicieli osób prawnych, odpowiednio: miejsca siedziby tej osoby – uw. Sądu] do siedziby sądu, przed którym toczy się postępowanie – "w wysokości rzeczywiście poniesionych, racjonalnych i celowych kosztów przejazdu własnym samochodem lub innym odpowiednim środkiem transportu". W ocenie Sądu, w przypadku istnienia dogodnego, bezpośredniego połączenia środkami transportu publicznego – a takowe niewątpliwie istnieje pomiędzy W. (siedziba Spółki), i P. (siedziba Sądu), w postaci choćby połączenia kolejowego – "racjonalnym i celowym kosztem przejazdu odpowiednim środkiem transportu" w rozumieniu art. 85 ust. 1 u.k.s.c. jest, co do zasady, koszt przejazdu takim właśnie środkiem transportu publicznego, w klasie ekonomicznej. Według aktualnej taryfy upublicznionej m.in. na stronie internetowej przewoźnika, przejazd koleją na trasie W. – P. (odległość: [...] km; przewoźnik: Koleje W. sp. z o.o.; bilet jednorazowy, taryfa normalna, klasa 2) wynosi [...] zł w jedną stronę.