Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 92/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6269 Inne o symbolu podstawowym 626
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. P. na uchwałę Rady Miejskiej w Miłosławiu z dnia 30 grudnia 2010 r. Nr III/16/10 w przedmiocie ustalenia wysokości diet dla sołtysów p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis w kwocie 300 (trzysta) złotych.


UZASADNIENIE

Pismem z 12 grudnia 2016 r. Z. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, za pośrednictwem Rady Miejskiej [...], skargę "na decyzję Rady Miejskiej w [...] dotyczącą potrącania 20% diety za nieobecność sołtysa na sesji rady miejskiej oraz brak powiadamiania o sesji". Zarzucił – z powołaniem się na dołączone do skargi wyroki sądowe i rozstrzygnięcia nadzorcze – że "decyzja" Rady Miejskiej narusza art. 37a u.s.g.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz [...] podniósł, że Skarżący przed wniesieniem skargi nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa. Wskazał, że zawarte w piśmie Skarżącego do Przewodniczącego Rady Miejskiej z [...] listopada 2016 r. (data wpływu: 15 listopada 2016 r.) "ogólne wezwanie do nie zabierania części diet sołtysom i do naprawienia krzywd nie spełnia wymogu wezwania do cofnięcia konkretnej decyzji polegającej na potrąceniu skarżącemu 20% diety sołeckiej za jego nieobecność na sesji Rady Miejskiej. W piśmie z dnia [...] listopada 2016 r. skarżący nie przedstawił zarzutu nie powiadomienia o sesji."

Zarządzeniem z 24 lutego 2017 r. Sąd wezwał Skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi – w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a.) – poprzez wskazanie, czy przedmiotem skargi jest uchwała nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. w sprawie diet przysługujących radnym i sołtysom oraz zwrotu kosztów podróży służbowych, czy może inny akt lub czynność; a jeżeli inny, to należy ów akt lub czynność konkretnie wskazać, jak tego wymaga art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wezwanie zostało doręczone adresatowi 02 marca 2017 r. (k. 45). W zakreślonym terminie Skarżący wskazał na ww. uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w [...] oraz przesłał jej tekst (k. 47-51).

Zarządzeniem z 07 marca 2017 r. Sąd wezwał Skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi – w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 57 § 1 pkt 4 p.p.s.a.) – poprzez nadesłanie dowodu, że Rada Miejska w [...] (albo Miasto [...]) została wezwana do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi na przedmiotową uchwałę. Wezwanie doręczono adresatowi 10 marca 2017 r. (k. 54). W zakreślonym terminie Skarżący odpowiedział, że 14 listopada 2016 r. skierował pismo do Przewodniczącego Rady Gminy [...] z prośbą o zaprzestanie procederu zabierania części diety sołeckiej i naprawienie wyrządzonych krzywd. Ponadto 08 grudnia 2016 r. przekazał Przewodniczącemu pismo, że radnym zabieranie części diety za nieobecność na sesji jest zasadne, natomiast inaczej jest w przypadku sołtysów. Do odpowiedzi Skarżący załączył kopie tych pism.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie art. 46 § 1 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać: (1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; (2) oznaczenie rodzaju pisma; (3) osnowę wniosku lub oświadczenia; (4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; (5) wymienienie załączników. W myśl art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać m.in. dowód, że skarżący wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa, jeżeli wniesienie skargi musi być poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.

Jak wyjaśnił Skarżący w odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarga dotyczy uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia 30 grudnia 2010 r. nr [...] w sprawie diet przysługujących radnym i sołtysom oraz zwrotu kosztów podróży służbowych. Do skargi nie został jednak dołączony dowód, że Rada Miejska została przed wniesieniem skargi wezwana do usunięcia naruszenia prawa, pomimo że dokonania takiego uprzedniego wezwania wymaga art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446, z późn. zm.; w skrócie; "u.s.g."), który stanowi, że: "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego."

W tej sytuacji Sąd, po uzyskaniu wyjaśnienia, czego dotyczy skarga, wezwał Skarżącego o nadesłanie dowodu, że Rada Miejska została wezwana do usunięcia naruszenia prawa. W zakreślonym terminie Skarżący nadesłał m.in. kopię pisma z 14 listopada 2016 . skierowanego do Przewodniczącego Rady Miejskiej w [...], z którego jednak nie wynika, że Skarżący wezwał Radę Miejską do usunięcia naruszenia prawa – przedmiotowej uchwały. Pismo to zawiera ogólnie sformułowaną prośbę, "w związku z wieloletnim łamaniem prawa przez zabieranie części diety sołtysom" o "zaprzestanie tego procederu i naprawienie wyrządzonych krzywd". Ponadto Skarżący "dał pod rozwagę" Rady Miejskiej przykład rozwiązania ryczałtowego obowiązującego w gminie [...], a także zwrócił uwagę, że dieta sołtysów w Gminie [...] pozostaje od wielu lat na niezmienionym poziomie, pomimo znacznego wzrostu kosztów, w tym paliwa, przez co niejednokrotnie sołtys musi wspomagać społeczną funkcję z własnego budżetu. Tymczasem, w przypadku zaskarżania uchwały rady gminy, przez "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa" należy rozumieć wezwanie do wyeliminowania kwestionowanej uchwały z obrotu prawnego. W ww. piśmie z [...] listopada 2016 r. nie przywołano inkryminowanej uchwały, brakuje też jednoznacznego wskazania, że Skarżący domaga się usunięcia z obrotu prawnego przedmiotowej uchwały.

Należy w tym miejscu podkreślić, że Skarżący piastuje funkcję sołtysa, który jest organem wykonawczym gminnej jednostki pomocniczej, jaką stanowi sołectwo (art. 36 ust. 1 u.s.g.). Z tej racji ma też prawo uczestniczyć w pracach rady gminy (art. 37a u.s.g.) oraz korzysta ze statusu funkcjonariusza publicznego (art. 36 ust. 3 u.s.g.). Od takiej osoby zasadnie więc można i należy oczekiwać przynajmniej podstawowej znajomości właściwej ustawy samorządowej (tu: u.s.g.), w tym podstawowego trybu zaskarżania uchwał samorządowych, uregulowanego w art. 101 tej ustawy, oraz umiejętności dostatecznie jasnego formułowania pism urzędowych (tu: wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz skargi).

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Sąd ocenia, że Skarżący nie wykazał, że przed wniesieniem skargi wezwał do usunięcia naruszenia prawa –wyeliminowania z obrotu prawnego skarżonej uchwały.

Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak punkcie pierwszym sentencji postanowienia. Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.

Stosownie do art. 6 p.p.s.a. Sąd informuje, że niniejsze postanowienie nie stoi na przeszkodzie ewentualnemu ponownemu wniesieniu skargi na przedmiotową uchwałę, pod warunkiem dopełnienia przez Skarżącego w sposób prawidłowy wymogu uprzedniego i bezskutecznego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa.