Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1743/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 1 pkt 12
journal: Dz.U. 2017 poz 128
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2018 r. sprawy ze skargi R. R. prowadzącego działalność gospodarczą [...] w [...] na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu samochodowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. Nr [...] na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 128 ), zwanej dalej ustawą Prawo o ruchu drogowym oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) zwanej dalej kpa , po rozpatrzeniu wniosku R. R. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...], uzupełnionego pismem z dnia [...] marca 2017 r.: odmówił zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu marki:

- [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...].

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg:

Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2017 r. R.R. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] (dalej R. R., wnioskujący, strona) zwrócił się o wydanie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu samochodowego marki [...]. W uzasadnieniu wniosku podano, że pojazd proponowany do uprzywilejowania w ruchu drogowym jest przeznaczony do transportu radiofarmaceutyków [...].

Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. organ zwrócił się z prośbą do wnioskodawcy

o nadesłanie szczegółowego uzasadnienia wniosku, które wskazywałoby na konieczność zwiększenia liczby pojazdów uprzywilejowanych. W szczególności poproszono o udzielenie informacji, czy od chwili wydania decyzji ministra właściwego do spraw wewnętrznych z dnia [...] września 2016 r. zezwalających na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pięciu pojazdów zwiększyła się liczba podmiotów, do których dostarczane są radiofarmaceutyki.

W odpowiedzi na pismo organu strona podała, że nie uległa zmianie liczba ośrodków, do których dostarczane są radiofarmaceutyki, jednak wzrasta liczba wykonywanych transportów radiofarmaceutyków.

W tej sytuacji organ pismami z [...] lutego 2017 r. zwrócił się do pięciu ośrodków

([...] Centrum Pediatrii i Onkologii, Centrum Onkologii – [...]w [...],[...]Instytutu Medycznego NZOZ [...] w [...], Centrum Onkologii [...] Oddział w [...],[...] S.A. w [...]), do których wnioskodawca dostarcza radiofarmaceutyki [...] z prośbą

o udzielenie między innymi informacji, czy obecnie wzrosła liczba wykonywanych transportów radiofarmaceutyku.

Z kolei pismem z [...] marca 2017 r. organ poinformował wnioskującego o swoich wątpliwościach odnośnie zasadności uprzywilejowania w ruchu drogowym kolejnego pojazdu samochodowego i jednocześnie zwrócił się o udzielenie szczegółowych informacji dotyczących dostaw radiofarmaceutyków do prowadzonych przez spółkę [...] S.A. z siedzibą w [...] ośrodków.

Odpowiadając na pismo organu, wnioskujący zaznaczył, że odpowiedzi ośrodków, do których dostarcza radiofarmaceutyki "maja charakter wybiórczy,

a materiał dowodowy wynikający z korespondencji z tymi ośrodkami jest wysoce subiektywny, bowiem ta grupa odbiorców (Centrum Onkologii w [...] oraz [...] Centrum Pediatrii i Onkologii) stanowi najmniejszy procent spośród obsługiwanych przez wnioskodawcę pod względem liczby dostaw". Strona załączyła zestawienie dostaw transportu radiofarmaceutyków wykonanych w 2016 r. oraz w 2017 r., podając jednocześnie, że w 2016 r. wykonano łącznie 1763 transporty radiofarmaceutyku, co stanowi ok. 146 dostaw miesięcznie, natomiast w roku 2017

(w miesiącu styczeń i luty) pojazdy wykonały łącznie 372 transporty co stanowi średnią miesięczną 186 transportów.

W tych okolicznościach organ wydał decyzję, wskazując, że art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, stanowi o wyjątkach od ogólnych zasad poruszania się po drogach. Zgodnie z tym przepisem zezwolenie Ministra Spraw Wewnętrznych może być udzielone jedynie jednostkom, których pojazdy, proponowane do uprzywilejowania w ruchu drogowym, są używane w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego.

Następnie Minister wyjaśnił, że strona z wnioskiem o wydanie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu samochodowego występuje po raz kolejny, przy czym udzielenie zezwoleń stronie w przeszłości nie może stanowić wystarczającego argumentu za "kontynuowaniem" tych zezwoleń.

Organ podał, iż wnioskodawca posiada dwadzieścia cztery pojazdy uprzywilejowane w ruchu drogowym na mocy uprzednio wydanych decyzji. Zatem uwzględniając powyższy fakt organ ma możliwość zbadania, czy rzeczywiście zakres zadań realizowanych przez wnioskodawcę uzasadnia wydanie zezwolenia na uprzywilejowanie pojazdów, a jeżeli tak, to czy do realizacji zadań związanych

z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego (transport radiofarmaceutyku [...]) konieczne jest posiadanie kolejnego pojazdu. Minister podkreślił, że zezwolenie na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu wydawane jest pod warunkiem, że pojazd uprzywilejowany będzie używany w ruchu drogowym w związku

z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego (w niniejszej sprawie do transportu radiofarmaceutyku [...]). Organ ma obowiązek ten warunek zweryfikować.

Dalej organ analizując stan sprawy, podał, iż w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wnioskodawca dostarcza radiofarmaceutki [...] do podmiotów leczniczych, które to podmioty decydują o ilości dostaw radiofarmaceutyków. Stwierdził wobec tego, że argument wnioskodawcy w zakresie odpowiedzi udzielonych przez podmioty lecznicze, do których wnioskodawca dostarcza radiofarmaceutyki mają charakter wybiórczy i subiektywny, jest pozbawiony podstaw albowiem o dostawach radiofarmaceutyków decydują podmioty lecznicze, a nie wnioskodawca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług transportu radiofarmaceutyków

Uznając, że obecnie w dyspozycji wnioskodawcy jest dwadzieścia cztery pojazdy uprzywilejowane w ruchu drogowym i mając na uwadze charakter i liczbę ośrodków, do których dostarczane są radiofarmaceutyki, w opinii organu jest to liczba wystarczająca do realizacji transportów radiofarmaceutyków. Potwierdziło to jak wyjaśnił organ przeprowadzone w przedmiotowej sprawie postępowanie, które jednoczesnie nie potwierdziło zwiększenia liczby wykonywanych transportów radiofarmaceutyków do podmiotów leczniczych.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył R.R., zarzucając zaskarżonej decyzji:

1. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 7 kpa, 77 kpa polegające na niewykonaniu przez organ obowiązku wyczerpującego zebrania

i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także zaniechanie podjęcia również

z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co w konsekwencji skutkowało błędami w ustaleniach faktycznych, polegających na przyjęciu, iż:

- obecna liczba pojazdów uprzywilejowanych, którymi dysponuje skarżący jest wystarczająca do zrealizowania transportów radiofarmaceutyku drogą lądową, podczas gdy z dokumentów przedstawionych przez wnioskodawcę jednoznacznie wynika, że zwiększyła się liczba zrealizowanych przez niego dostaw radiofarmaceutyku o niemal 30%

- organ dokonał ustaleń na podstawie zdawkowych odpowiedzi uzyskanych jedynie od trzech podmiotów z którymi współpracuje wnioskodawca, w tym jeden z nich (spółka [...] S.A.) prowadzi działalność konkurencyjną względem wnioskodawcy

- ograniczenie liczby pojazdów korzystających z uprzywilejowania w ruchu drogowym ma wpływ na bezpieczeństwo pozostałych uczestników ruchu

2. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 7 kpa w zw. art. 80 kpa poprzez zaniechanie przeprowadzenia przez organ istotnych dla sprawy dowodów

w tym między innymi:

przeprowadzenia wywiadów u producentów radiofarmaceutyku — [...]) i substancji pochodnych fluoru - dla których wnioskodawca świadczy usługi przewozu pomimo tego, iż w piśmie z dnia [...] marca 2017 r. wnioskodawca wyjaśnił, iż są to jedyne podmioty posiadające kompleksowe informacje na temat liczby dokonywanych przez wnioskodawcę przesyłek transportowych,

przeprowadzenia wywiadów w szerszej liczbie ośrodków leczniczych do których wnioskodawca dostarcza radio farmaceutyk, a które zostały wskazane przez wnioskodawcę w załączniku do pisma z dnia [...]marca 2017 r.

Strona wniosła o zmianę decyzji i uwzględnienie wniosku, nadto przeprowadzenie dowodów z:

a) przesłuchania świadka M. G., P. K., M. B., A.S. (przy udziale tłumacza ewentualnie w drodze pomocy prawnej);

b) przesłuchania w charakterze strony — R. R.;

ewentualnie : charakterystyki produktu leczniczego [...]), informacji dla pacjenta o produkcie [...], dokumentacji przetargowej dostawy radioizotopów

i radiofarmaceutyków oraz zawiadomienia o wyborze najkorzystniejszej oferty

c) przeprowadzenie rozprawy administracyjnej celem przesłuchania ww. osób oraz złożenia wyjaśnień przez stronę.

Po rozpatrzeniu ww. wniosku Minister Spraw Wewnętrznych decyzją z dnia [...] maja 2017 r. Nr [...] na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 12 Prawo o ruchu drogowym oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podtrzymał dotychczasową argumentację wyrażoną uprzednio w uzasadnieniu decyzji z [...] kwietnia 2017 r. Podkreślił przy tym, że materiał dowodowy zebrany w sprawie, został rozpatrzony na tle obowiązującego art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy - Prawo o ruchu drogowym

z uwzględnieniem wypracowanej linii orzeczniczej sądów administracyjnych.

Przeprowadzone postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie nie potwierdziło podanych przez skarżącego informacji dotyczących zwiększenia liczby wykonywanych transportów radiofarmaceutyku do podmiotów leczniczych.

W rozpatrywanej sprawie w przedstawionym przez stronę stanie faktycznym brak jest przesłanek do uprzywilejowania w ruchu drogowym kolejnego pojazdu. Celem przeprowadzonego postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie było ustalenie, czy zwiększyła się liczba podmiotów leczniczych, do których dostarczane są przez skarżącego radiofarmaceutyki oraz czy rzeczywiście nastąpił znaczny wzrost liczby wykonywanych transportów radiofarmaceutyku.

Organ zauważył, iż pomimo prośby organu o podanie danych adresowych podmiotów, do których obecnie dostarczane są radiofarmaceutyki, skarżący nie podał informacji w żądanym przez organ zakresie. Pismem z dnia [...] lutego 2017 r. podane zostało jedynie, że "w porównaniu ze stanem z września 2016 r. nie uległa zmianie liczba ośrodków, do których dostarczane są radiofarmaceutyki, sukcesywnie jednak wraz ze wzrostem liczby pacjentów wzrasta liczba wykonywanych transportów".

Dane adresowe podmiotów, do których skarżący dostarcza radiofarmaceutyki organ pozyskał z akt postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji ministra właściwego do spraw wewnętrznych z dnia [...] września 2016 r. zezwalających R.R., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...]

w [...] na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pięciu pojazdów.

Również organ podkreślił, że wnioskujący nie informował organu, do których podmiotów transporty uległy zmniejszeniu, a do których liczba wykonywanych transportów zwiększyła się.

Jednocześnie odnosząc się do chybionego zarzutu strony, Minister jednoznacznie zaznaczył, iż o dostawach radiofarmaceutyków decyduje zamawiający (podmioty lecznicze), a nie wykonawca (przedsiębiorca R. R. współpracujący z producentami radiofarmaceutyków). Producent radiofarmaceutyku dostarcza radiofarmaceutyk na zlecenie podmiotu leczniczego, w którym te radiofarmeceutyki są wykorzystywane w procesie leczenia pacjentów. Dlatego żądanie skarżącego o przeprowadzenie wywiadów u producentów radiofarmaceutyku jest całkowicie pozbawione podstaw.

Dodał, że producent radiofarmaceutyku czy przedsiębiorca współpracujący

z producentami nie decyduje o zamówieniu. Radiofarmaceutyki dostarczane są na zamówienie podmiotów leczniczych, które to podmioty decydują o ilości zamówienia.

Organ uznał za całkowicie bezpodstawny zarzut strony, iż błędem organu było "ograniczenie badań zapotrzebowania na przewożone przez wnioskodawcę radiofarmaceutyki jedynie do trzech ośrodków badawczych, z których jeden [...] S.A. prowadzi działalność konkurencyjną względem wnioskodawcy". Jak wyjaśnił Minister - organ zwrócił się do [...] S.A. nie jako "do konkurencji", lecz do podmiotu leczniczego, na rzecz którego skarżący wykonuje dostawy radiofarmaceutyku. [...] S.A. prowadzi Pracownie [...] ([...]) - w [...], w [...],

w [...], w [...] oraz w [...]. Z materiału dowodowego zgromadzonego

w przedmiotowej sprawie, wynikało, że skarżący powołuje się na świadczenie dostaw do trzech Pracowni [...] prowadzonych przez [...] S.A, tj. Pracownia [...] w [...], ul. [...],[...],[...], ul. [...],[...],[...], ul. [...] w [...]. Podmiot leczniczy [...]S.A. nie potwierdził podanych przez stronę informacji, dotyczących zrealizowanych transportów radiofarmaceutyku w 2016 r. i 2017 r. na rzecz Pracowni [...] w [...], w [...] oraz w [...].

Z nadesłanego materiału dowodowego w tym między innymi z pisma skarżącego z dnia [...] marca 2017 r. wynika, że w przypadku Centrum Onkologii [...] w [...] odnotowano spadek liczby dostaw cyt. " w przypadku Centrum Onkologii [...] w [...] oraz ośrodka [...]w [...] odnotowano nieznaczny statystyczny spadek liczby dostaw w wymienionym okresie".

Odpierając zarzut dotyczący ograniczenia przez organ badania zapotrzebowania podmiotów leczniczych tylko do jednej z kilku dostarczanych substancji tj. [...] podczas gdy wnioskodawca realizuje dostawy także innych radiofarmaceutyków, organ zauważył, iż we wniosku z dnia [...] stycznia 2017 r. podane zostało, że pojazd proponowany do uprzywilejowania w ruchu drogowym przeznaczony jest do "wykonywania zadań związanych z ratowaniem życia i zdrowia ludzkiego podczas przewozów radiofarmaceutyku - [...] ([...]).

W podsumowaniu organ podał, że decyzje uznaniowe z racji pozostawienia podmiotom je wydającym pewnego "luzu decyzyjnego" dają organom orzekającym możliwość kształtowania w dopuszczonym przez obowiązujące przepisy zakresie polityki administracyjnej w określonych dziedzinach spraw (np. uprzywilejowania pojazdów w ruchu drogowym).

Dodatkowo organ wskazał, że obecna liczba dwudziestu czterech pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym będących w dyspozycji wnioskodawcy jest liczbą wystarczającą do realizacji zadań związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego (transport radiofarmaceutyków).

Natomiast co do zarzutu braku przeprowadzenia badań, z których by wynikało, że ograniczenie liczby pojazdów korzystających z uprzywilejowania w ruchu drogowym, ma wpływ na bezpieczeństwo pozostałych uczestników tego ruchu, organ podkreślił, że przestrzeganiu tej zasady najlepiej służy równość uczestników ruchu drogowego, rozumiana jako podporządkowanie ich działań na drogach publicznych jednolitym, wspólnym dla wszystkich regułom tego ruchu.

Organ stwierdził także, że w niniejszym postępowaniu przeprowadzenie rozprawy administracyjnej nie przyczyni się do przyspieszenia lub uproszczenia postępowania oraz nie wymaga tego przepis prawa.

Skargę na opisaną wyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie wniósł R. R.(dalej skarżący).

Zaskarżonej decyzji zarzucono :

1) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa

w zw. z art. 140 kpa, polegające na niedopełnieniu obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także obowiązku podjęcia, również

z urzędu, wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy;

- przyjęcie, że kierujący pojazdami uprzywilejowanymi na podstawie zezwoleń udzielonych skarżącemu stwarzają zagrożenie dla życia i zdrowia innych osób, podczas gdy okoliczność ta nie wynika z zebranego materiału dowodowego

- przyjęcie, że obecna liczba pojazdów uprzywilejowanych, którymi dysponuje jest wystarczająca do zrealizowania transportów radiofarmaceutyku [...] ([...]) - podczas gdy z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika jednoznacznie, że pojazd, którego wniosek dotyczy był już używany - na podstawie odpowiedniego zezwolenia MSWiA — do transportu radiofarmaceutyku, a następnie na skutek awarii został wycofany z użytku, co skutkowało wygaśnięciem zezwolenia;

2) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 80 kpa w zw. z art. 140 kpa, przez pominięcie istotnych dla sprawy dowodów w postaci między innymi zestawienia wykonywanych przez skarżącego przewozów radiofarmaceutyku oraz pominięcie dowodów z przesłuchań świadków i strony, w którym to zakresie wniosek sformułowano na etapie postępowania administracyjnego,

3) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 78 § 1 kpa w zw. z art.89 § 1 i 2 kpa i art. 140 kpa, poprzez zaniechanie wyznaczenia rozprawy, mimo że

spełnione zostały ustawowe przesłanki do jej przeprowadzenia, a wniosek w tym przedmiocie złożony został przez skarżącego;

4) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 53 ust. 2 w zw. z ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, poprzez błędne uznanie, że ewentualne drobne i incydentalne zdarzenia drogowe w liczbie kilku na przestrzeni kilkunastu lat działalności mogą stanowić podstawę odmowy udzielenia zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu;

5) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 107 § 3 kpa w zw. z art.140 kpa, przez wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji, przejawiające się brakiem wskazania wszystkich dowodów, na których organ oparł swoją decyzję, a także niewskazanie przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji organu nr [...] z [...] kwietnia 2017 r., ewentualnie o: uchylenie zaskarżonej decyzji i obciążenie organu kosztami postępowania.

W uzasadnieniu skarżący szczegółowo odniósł się do postawionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych podtrzymał argumentacje wyrażoną w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ w niniejszej sprawie organ prawidłowo odmówił zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu samochodowego marki [...] (wymienionego w decyzji z [...] kwietnia 2017 r. Nr [...].

Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawania niniejszej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik.

Ponadto wbrew zarzutom skarżącego Minister Spraw Wewnętrznych

i Administracji podejmując powyższe rozstrzygnięcie odmawiające uprzywilejowania

w ruchu drogowym – wskazanego pojazdu, nie naruszył prawa, a w szczególności art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z treścią przepisu art. 53 ust. 1 pkt 12 Prawo o ruchu drogowym pojazdem uprzywilejowanym w ruchu drogowym może być pojazd samochodowy jednostki niewymienionej w pkt 1-11, jeżeli jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego na podstawie zezwolenia ministra właściwego dla spraw wewnętrznych.

Treść powołanego przepisu wskazuje, że zezwolenia są wydawane w ramach uznania administracyjnego przy spełnieniu przesłanek zawartych w tym przepisie,

a więc jeżeli pojazd jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego.

Omawiany przepis uzasadnia wydanie zezwolenia na używanie pojazdów jako uprzywilejowanych w przypadkach bezpośrednich działań faktycznych związanych

z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Należy podkreślić, że z użyciem sformułowania ratowanie łączy się element nagłości, związany z wystąpieniem nieprzewidzianych zdarzeń zagrażających życiu lub zdrowiu, w sposób wymagający podjęcia natychmiastowego, nie cierpiącego zwłoki działania.

Prawidłowość takiej wykładni potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 lutego 2014 r. w sprawie sygn. akt I OSK 1814/12.

Jak podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skoro rozstrzygnięcie będące przedmiotem skargi zawiera elementy uznania administracyjnego, to kontrola sądu polega jedynie na tym, czy tego rodzaju decyzja nie posiada cech dowolności, a więc czy w sposób należyty zostały wyważone interesy społeczne i uzasadnione interesy obywateli - art. 7 kpa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt II SA 1081/98 z dnia 9 października 1998 r., LEX nr 41419).

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organ nie przekroczył granic swobodnego uznania, a decyzja odpowiada kryterium racjonalności w ramach swobody podjętej decyzji. Przede wszystkim organ wnikliwie z zachowaniem zasad postępowania administracyjnego opisanych w art. 7, 77, 107 kpa przeprowadził postępowanie, wskazał przesłanki którymi kierował się wydając zaskarżoną decyzję i swoje stanowisko przekonywująco uzasadnił. Zebrał także istotny materiał dowodowy, w oparciu o który dokonał prawidłowego rozpoznania wniosku z rozważeniem interesu wnioskodawcy

i interesu społecznego. Wydana przez organ decyzja odpowiada kryterium racjonalności w ramach swobody podjętej decyzji.

Zgodzić należy się ze stanowiskiem organu, że rozpoznając sprawę z wniosku skarżącego odpowiednio wyważył interes skarżącego i interes społeczny, który

w niniejszej sprawie polega na zapewnieniu ochrony i bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla wszystkich uczestników tego ruchu.

Wbrew zarzutom skargi organ prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe. Za istotne Sąd uznaje, że organ już w pierwszym piśmie zwrócił się do skarżącego o podanie danych adresowych podmiotów do których obecnie dostarczane są radiofarmaceutyki, zaś skarżący nie podał informacji w pełnym zakresie, przede wszystkim nie podał danych adresowych podmiotów do których dostarcza radiofarmaceutyki. W piśmie z [...] lutego 2017 r. wnioskujący stwierdził, iż w porównaniu ze stanem z [...] nie uległa zmianie liczba ośrodków do których dostarczane są radiofarmaceutyki.

Ponadto nie można nie dostrzec, że skoro skarżący twierdził, że pisma ośrodków co do realizacji zamówień są lakoniczne nie zawierają szczegółowej treści i strona skarżąca znała ich treść, to nie ulega wątpliwości, iż skarżący w prowadzonym postępowaniu mógł na tę okoliczność domagać się uzupełnienia postępowania dowodowego. Skarżący zaś obarczał wadliwością postępowania organ, podnosząc, iż jeden z ośrodków jest konkurencją na rynku spółka [...] S.A.

Dane, wynikające z zestawienia zamówień, na które powołuje się strona skarżąca co do ilości wykonanych zamówień za rok 2016 i dwóch miesięcy 2017 r., wskazują jedynie, że w pierwszych dwóch miesiącach 2017 r. nastąpiło zwiększenie zamówień, co w żadnym razie nie daje pewności, iż w następnych miesiącach będzie rosło zapotrzebowanie na usługę skarżącego i zwiększenie zamówień. Załączone zestawienie jest mało przejrzyste.

Sąd zauważa, iż skarżący nie udokumentował, że wykonuje transport specyfiku na wykrywanie wczesne choroby Alzhaimera, jedynie podniósł tę okoliczność, natomiast nie przedstawił w tym zakresie żadnych wiarygodnych dokumentów w postaci zleceń, umów. Również z wniosku skarżącego nie wynikało, że realizuje on dostawy także innych radiofarmaceutyków.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, Sąd akceptuje stanowisko organu i podziela te ustalenia, że organ nie miał obowiązku przeprowadzania postępowania dowodowego na okoliczność, że to producent we współpracy z wnioskodawcą ma decydujące znaczenie dla ustalenia zwiększenia wykorzystywania farmaceutyku

w procesie leczenia pacjentów. Zatem za prawidłowe Sąd uznaje, że to jak podaje organ – to zamawiający ma decydujące znaczenie dla ilości zamówień i ewentualnych zleceń dla firmy skarżącego. Zbędne było zatem przeprowadzanie postępowania dowodowego i przesłuchiwanie podanych świadków i strony na tę okoliczność. Można jedynie zarzucić organowi, że formalnie nie rozpoznał powyższego wniosku dowodowego, nie mniej uchybienie powyższe nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Wbrew stanowisku skarżącego, trafnie stwierdził organ, iż nie zachodziła konieczność przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Sąd dodaje jedynie, że każda sprawa jest inna i to, że uprzednio w innej sprawie (tego samego rodzaju – sprawa VII SA/Wa 1625/11) była przeprowadzona rozprawa administracyjna, nie oznacza, iż

z automatu organ ma obowiązek przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Ponadto to nie organ ma poszukiwać dowodów z urzędu, jak wskazuje autor skargi,

a wnioskujący ma wykazać i właściwie uzasadnić złożony wniosek.

Podkreślić należy, że obecnie wnioskodawca posiada 24 (dwadzieścia cztery) pojazdy uprzywilejowane w ruchu drogowym i w ocenie Sądu okoliczność, że wnioskowany do uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazd [...] był uprzednio używany na podstawie odpowiedniego zezwolenia, a następnie został wycofany z użytku nie może prowadzić do automatycznego uprzywilejowania tego pojazdu, gdyż w świetle – art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy składa nowy wniosek.

Sąd podziela wszystkie argumenty organu uzasadniające odmowę uwzględnienia wniosku strony skarżącej. Zdaniem Sądu organ odpowiednio wyważył interes skarżącego i interes społeczny polegający na dążeniu do zapewnienia ochrony bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla wszystkich uczestników ruchu. Należy zauważyć, że orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie spraw rozpatrywanych na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 12 Prawa o ruchu drogowym jest spójne i uznaje uzasadnioną odmowę uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdów za zgodną z prawem i intencją ustawodawcy zmierzającą do ścisłego zawężenia kategorii pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym z uwagi na zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Sens uprzywilejowania w ruchu niektórych pojazdów polega na ułatwieniu możliwie szybkiego dotarcia do określonego miejsca pojazdom bezpośrednio biorącym udział w akcjach ratowniczych, z ratowaniem życia lub mienia albo w celu zmniejszenia skutków katastrofy. Skuteczność tego rozwiązania jest zachowana dopóty, dopóki liczba pojazdów uprzywilejowanych jest ograniczona do niezbędnego minimum. Im bowiem więcej jest takich pojazdów, tym mniejsze są faktyczne ułatwienia jazdy. Możliwość prawna uznania pojazdu za uprzywilejowany

w ruchu drogowym istnieje tylko w sytuacji, gdy jest on używany w związku

z ratowaniem życia lub mienia albo zmniejszeniem skutków katastrofy, (wyr. NSA z dnia 10 lutego 1998 r., II SA 1566/97).

Wyjaśnić także należy stronie skarżącej, że z zaskarżonej decyzji nie wynika, iż zdarzenia drogowe w liczbie kilku stanowiły podstawę odmowy zezwolenia na pojazd uprzywilejowany. Organ jedynie wykazał, że zwiększenie liczby pojazdów uprzywilejowanych ma wpływ na wzrost zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Swoje stanowisko w przedmiocie należycie uzasadnił i podparł orzecznictwem sądów administracyjnych.

Pozostałe zarzuty skargi również nie zasługują na uwzględnienie i nie wpływają na podjęte przez Sąd rozstrzygnięcie.

Mając na uwadze powyższą argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) orzekł jak w sentencji.