Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 241/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 , art.15 ust. 2 pkt. 6, art. 19 ust. 1, art.66 , art.64
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art.32
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art.58 par. 1 pkt. 6
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.53 par.2, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Ciesielska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 maja 2018 r. sprawy ze skargi W. K i J. K. na uchwałę Rady Miejskiej w Choszcznie z dnia 23 czerwca 2009 r. nr XXX/370/2009 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Choszczna w rejonie ul. Wolności, ul. 22 lipca i ul. Kwiatowej oraz Muru Północnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rada Miejska w Choszcznie dnia 23 czerwca 2009 r. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta Choszczna w rejonie ul. Wolności,

ul. 22 lipca i ul. Kwiatowej oraz Muru Północnego (uchwała nr XXX/370/2009).

W. K. oraz J. K. złożyli skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc

o uchylenie uchwały w części, które to żądanie, w dalszej części skargi, zostało zmodyfikowane na wniosek o stwierdzenie nieważności uchwały w części oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący zarzucili wskazanej uchwale naruszenie art. 6, art. 15 ust. 2 pkt 6, art. 19 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr. 80, Poz. 717), jak również naruszenie art. 66 oraz art. 64 oraz art. 32 Konstytucji RP poprzez pozbawienie ich praw nabytych wobec należącej do nich nieruchomości.

Wyjaśnili, że należąca do nich działka nr [...], o powierzchni [...] m2, położona przy ul. [...] (obecnie ul. [...]), zabudowana w 100% budynkiem usługowo-handlowym, położona jest na terenie oznaczonym symbolem [...]. Budynek został zrealizowany zgodnie z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r.

Koncepcja urbanistyczno-architektoniczna, na podstawie której wykonano plan zagospodarowania działki [...] oraz plan dróg komunikacyjnych, utrzymywała linie zabudowy wzdłuż ściany sprzedanego i nieistniejącego już szaletu miejskiego (obecnie MW/U) i dalej wzdłuż budynku skarżących. Nowy plan przewiduje przesunięcie linii zabudowy o 6 m, co wydłuża projektowany budynek położony na terenie objętym symbolem MW/U, i zasłania budynek skarżących znajdujący się

w strefie [...] na działce [...] oraz zamyka dojście do należącego do nich lokalu od ul. [...] obydwoma chodnikami.

Skarżący podkreślili, że prowadzą zakład złotniczy i sklep jubilerski, zaś zmiana koncepcji urbanistycznej poprzez nadbudowę i rozbudowę obiektu MW/U, nie tylko zasłoni im dostęp światła lecz też sprawi, że należący do nich zakład znajdzie się na zapleczu wysokiego budynku, co narazi skarżących na niebezpieczeństwo napadu. Zdaniem skarżących, w tych okolicznościach dalsze prowadzenie przez nich działalności gospodarczej nie będzie możliwe.

Wydłużenie budynku MW/U nie było przedstawione w pierwotnej wersji planu omawianego podczas wyłożenia projektu planu, zaś aktualnie obowiązujący plan nie został w ogóle omówiony, co zostało potwierdzone w protokole z dnia 26 marca 2009 roku (zał. 3 i 4). Wobec powyższego skarżący znajdują się w sytuacji mniej korzystnej w stosunku do właścicieli nieruchomości położonej na terenie objętym symbolem MW/U.

Wysokość nieruchomości położonej na terenie MW/U podniesiono do 4 pięter

i 16 m wysokości, a tymczasem należący do skarżących budynek można zabudować do 2 kondygnacji i tylko do wysokości 9 metrów. Jednocześnie skarżący zwrócili uwagę na postanowienie Z. Konserwatora Zabytków z dnia

[...] r., w którym uzgodniono projekt miejscowego planu przy wskazaniu dopuszczenia na terenach U1, U2 i U3 zabudowy do 3 kondygnacji.

Ponadto skarżący wskazali, że działka nr [...] nie ma bezpośredniego dojścia do drogi publicznej. Z kolei w zapisie § 9 ust. 4 pkt 4 uchwały dopuszczono wykorzystanie miejsc postojowych dla zabudowy MW/U w formie parkingu podziemnego zlokalizowanego na terenie KPJ2, zaś dla terenu na którym znajduje się działka skarżących czyli [...] nigdzie nie przewidziano miejsc postojowych.

W planie nie ustalono linii zabudowy ani gabarytów dla obiektów, odsyłając ich określenie do dalszego opracowania projektowego, co w ocenie skarżących stanowi naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zapisy przyjętego planu miejscowego w sposób zasadniczy zmieniają dotychczasowe przeznaczenie, sposób zagospodarowania i zabudowę terenów sąsiadujących z działką skarżących o nr [...]. Skarżący obawiają się, że ustalenia planu nie zapewnią harmonii zabudowy, a co za tym idzie ładu przestrzennego.

Mając powyższe na względzie, zdaniem skarżących przyjęte ustalenia planu miejscowego są dla nich niekorzystne, ponieważ:

1) uniemożliwiają zgodne z planem zagospodarowanie i zabudowę działki,

2) obniżają wartość nieruchomości poprzez odstąpienie od realizacji dotychczas planowanej sąsiedniej zabudowy ciągu usługowo-handlowego wzdłuż murów miejskich, podnosząc, że istniejący od 10 lat budynek będzie tworzył element zaplecza zabudowy frontowej MW/U zlokalizowanej wzdłuż głównej ulicy [...],

a nie element ciągu, którą to koncepcję sprzedano im wraz z działką.

Podnieśli, że dwukrotnie, pismami z dnia 22 kwietnia 2009 r. oraz 4 czerwca 2009 r., złożyli uwagi do projektu planu, które nie zostały uwzględnione (załącznik

nr 4 do ww. uchwały), co zdaniem skarżących narusza procedurę planistyczną, a tym samym stanowi naruszenie prawa.

W oparciu o stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 3 października

2008 r., sygn. akt II OSK 367/08 podnieśli, że stosownie do art. 19 ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wprowadzone zmiany w stosunku do wersji planu, która była przedmiotem wyłożenia wymagają ponowienia czynności.

Końcowo, powołując się na brak wnikliwego rozpatrzenia złożonych przez skarżących do projektu uwag, a w konsekwencji wprowadzenia niekonsultowanych zmian, wnieśli o uchylenie planu w części, w związku z nierównym i niekorzystnym ich traktowaniem w porównaniu do przedsiębiorców, właścicieli MW/U.

W odpowiedzi na skargę, Rada Miejska w Choszcznie, reprezentowana przez Burmistrza Choszczna wniosła o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie.

Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi, organ wyjaśnił, że w jego ocenie skarżący nie wyczerpali wymaganego trybu poprzedzenia skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W. W. i J. K. skierowali do Burmistrza Choszczna pismo z dnia 28 grudnia 2017 r. (data wpływu: 29 grudnia 2017 r.) zatytułowane: "Wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego", niemniej jednak z jego treści wynikało, że skarżący domagali się zmiany uchwalonego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego ww. uchwałą. Zdaniem organu, o rzeczywistej treści żądania nie decyduje jego tytuł nadany przez stronę, lecz faktyczna treść pisma.

Burmistrz Choszczna, w odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 22 stycznia 2018 r. wyjaśnił, że na obecnym etapie brak jest podstaw do zmiany planu

w zakresie żądanym przez skarżących.

W przypadku nieuwzględnienia powyższych twierdzeń, organ zwrócił uwagę, że skarżący pismem z dnia 15 września 2009 r. złożyli już skargę na powyższą uchwałę, poprzedzając ją wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia

25 listopada 2009 r. w sprawie II SA/Sz 1176/09 odrzucił skargę W.

i J. K..

Zdaniem organu, powołującego się na pogląd wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych, wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego przysługuje danemu podmiotowi do określonej uchwały jednokrotnie, a każde następne pismo nie posiada waloru takiego wezwania i nie skutkuje ponownym rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia skargi. W tej sytuacji organ przyjął,

że skarżący zrealizowali swoje prawo w zakresie wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego poprzez wezwanie, które wpłynęło do Rady Miejskiej

w Choszcznie w dniu 21 lipca 2009 r. Stąd powtórne wezwanie poprzedzające wniesienie przedmiotowej skargi w sprawie, nie mogło wywołać skutku prawnego,

w postaci ponownego rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi.

W konsekwencji wniesioną w niniejszej sprawie skargę, zdaniem organu, jako niedopuszczalną, należy odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Z najdalej idącej ostrożności, organ podniósł, iż skarga nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, a jako taka powinna podlegać oddaleniu. Skarżący nie wskazali bowiem żadnego naruszenia prawa materialnego, które miałoby mieć wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania, które miałoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego miasta C. zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta i Gminy

nr XV/86/91 z dnia 4 października 1991 r. (Dz. Urz. Woj. Gorzowskiego z 1991 r.

Nr 14, poz. 89) - dla działki W. i J. K. określona była jednostka "A-l9 MW, MJ, UH, UG, UA, MZ - Tereny budownictwa wielorodzinnego, jednorodzinnego, handlu, gastronomi, rzemiosła i administracji" oraz funkcja projektowana "Utrzymanie dotychczasowej funkcji...", jednakże plan ten stracił swą moc na podstawie uchwały z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717).

Stosownie do zapisów zaskarżonej uchwały - działka W. i J. K. położona jest na terenie objętym symbolem "[...] - tereny zabudowy usługowej" w związku z czym, zdaniem organu, przeznaczenie danego terenu nie uległo zmianie. Przywoływana przez skarżących decyzja z 2000 roku o warunkach zabudowy była uzupełnieniem, jak sama nazwa wskazywała, obowiązującego wówczas ogólnego planu.

Przesunięcia linii zabudowy oraz zmiany parametrów budynku na terenie MW/U dokonano stosownie do zapisów postanowienia Z. Konserwatora Zabytków w S. z dnia [...] r.

nr [...], który nie uzgodnił pierwotnej wersji projektu planu miejscowego. Postanowienie ZWKZ zawierało również zastrzeżenia m.in. dla terenów MW/U, U1 i U2 w postaci wprowadzenia obowiązującej linii zabudowy nawiązując tym samym do historycznej zabudowy kwartałowej.

W oparciu o protokół z przeprowadzonej dyskusji publicznej z dnia 26 marca 2003 r., w której brał udział skarżący – J. K., organ ustalił,

że przedstawione zostały dwa projekty planu. Wersja pierwotna oraz ostateczna

z naniesionymi uwagami, która została wyłożona do publicznego wglądu i z którą można było się zapoznać w terminie od dnia 19 marca 2009 r. do dnia 8 kwietnia 2009 r.

Odnosząc się do podniesionej w skardze kwestii miejsc postojowych, organ wyjaśnił, że dopuszczenie miejsc postojowych dla zabudowy MW/U w formie parkingu podziemnego na terenie KPJ2 było spowodowane głównie nową funkcją - zabudową wielorodzinną (mieszkaniową). Miejsca postojowe zgodnie z zapisami obowiązującego planu, tj. § 6 ust. 2 pkt 1 ustala się dla nowej zabudowy, w związku

z czym dla żadnego z terenów U1, U2 i U3 nie zostały wskazane miejsca postojowe, bowiem objęte nim tereny stanowią funkcje istniejące. Jednocześnie organ zwrócił uwagę, że obowiązujący plan dopuszcza zgodnie z § 12 ust. 2 pkt 7 budowę kondygnacji podziemnej, której funkcja nie została określona.

W podsumowaniu organ wskazał, że w jego ocenie, w skardze nie podniesiono żadnych uchybień, które mogłyby skutkować uwzględnieniem zawartych w niej wniosków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Wniesiona skarga okazała się niezasadna.

Uchwała nr XXX/370/2009 Rady Miejskiej w Choszcznie z dnia 23 czerwca 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Choszczna w rejonie ul. Wolności, ul. 22 Lipca i ul. Kwiatowej oraz Muru Północnego, będąca przedmiotem oceny Sądu, zaskarżona została w trybie przewidzianym w treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, zwanej dalej "u.s.g." według brzmienia obowiązującego przed dniem

1 czerwca 2017 r. (w związku z datą podjęcia zaskarżonej uchwały, tj. przed

1 czerwca 2017 r.). Zgodnie powyższym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przesłanką skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest zatem uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia oraz posiadanie nie tylko interesu prawnego, ale również jego naruszenie.

W myśl art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , zwanej dalej "p.p.s.a.", w brzmieniu sprzed wejścia w życie z dniem 1 czerwca 2017 r. ustawy z dnia z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

W pierwszej kolejności tut. Sąd rozważył zatem, czy skarga poprzedzona została wniesieniem do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz czy skarga wniesiona została przez skarżących w przewidzianym prawem terminie. Zdaniem składu orzekającego wymogi te zostały w niniejszej sprawie dochowane, zaś uprzednio wniesiona lecz odrzucona skarga pozostaje bez wpływu na prawo skarżących do kwestionowania uchwały. Wynika to z faktu odrzucenia skargi, jako niedopuszczalnej, z uwagi na niewyczerpanie wymaganego trybu, tj. brak skutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa (II SA/Sz 1176/09).

Rozważając z kolei legitymację skarżących do wniesienia skargi wskazać należy, iż skarżący jako właściciele położonej na obszarze planu działki, są, o ile uchwała narusza ich interes prawny, formalnie legitymowani do wniesienia skargi na uchwałę w przedmiocie planu miejscowego - w zakresie, w jakim dotyczy ona przeznaczenia ich nieruchomości.

Naruszenie interesu prawnego lub prawa dające stronie prawo do zaskarżenia uchwały z zakresu administracji publicznej nie oznacza automatycznego uwzględnienia skargi. Musi zostać wykazane, że naruszenie interesu prawnego skarżących związane jest z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r., II OSK 796/12, CBOSA).

W przypadku kwestionowania uchwały w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnienie skargi nastąpi, gdy naruszenie przepisów przekroczy granice tzw. władztwa planistycznego. Władztwo planistyczne wynika z art. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i stanowi kompetencję gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesem kształtowania polityki przestrzennej. Obejmuje ono samodzielne ustalenie przez gminę przeznaczenia terenów, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i określenie warunków zabudowy (art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 u.p.z.p.). W zakres władztwa planistycznego wchodzi też, z mocy art. 6 ust. 1 tej ustawy, ustalenie w planie miejscowym sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości. Zgodnie z ww. przepisem, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Jak wynika z ust. 2 tego artykułu, każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do:

1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie

z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich;

2) ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych.

Prawo własności jest wprawdzie najsilniejszym prawem podmiotowym, korzystającym z najszerszych gwarancji ustawowych i ponadustawowych, jednak nie ma charakteru absolutnego. Konstytucja RP dopuszcza bowiem w art. 64 ust. 3 możliwość ograniczenia praw właścicielskich. Jest to możliwe jednakże na podstawie przepisów ustawy i w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności,

a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej

- w stosunku do chronionej wartości - ingerencji w sferę praw i wolności. Między innymi taką ustawą, która dopuszcza wprowadzenie ograniczeń w korzystaniu

z własności nieruchomości jest ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Spójny z wymienionymi regulacjami pozostaje również art. 140 Kodeksu cywilnego, który stanowi, że w granicach określonych przez ustawy

i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa.

W świetle powyższego, analizując treść kwestionowanego przez skarżących planu zagospodarowania, w kontekście wniesionych zarzutów i stanu faktycznego sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona uchwała nie ingeruje w prawo własności skarżących w sposób przekraczający granice tzw. władztwa planistycznego.

W rozpoznawanej sprawie plan obejmuje obszar rozgraniczający Mur Północny, ul. Wolności, ul. 22 Lipca i ulicę Kwiatową. Działka skarżących nr [...] znajduje się na terenie elementarnym oznaczonym w planie symbolem [...]. Teren ten przeznaczony jest – zgodnie z § 12 ust. 1 uchwały na obiekty upowszechniania kultury, wystawy i ekspozycje, pracownie artystyczne, handel detaliczny, gastronomię, usługi drobne, produkcję drobną, poradnie medyczne, pracownie medyczne, obiekty kształcenia dodatkowego. Zważywszy na to, że skarżący prowadzą na ww. działce działalność handlowo-usługową (jubiler, usługi złotnicze), uchwalony plan nie powoduje zmian, które uniemożliwiałyby kontynuowanie zarówno funkcji terenu jak i prowadzonej działalności.

Sąd zauważa, że budynek usługowy skarżących powstał na terenie, na którym obowiązywał plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta Choszczno zatwierdzony uchwałą nr XV/86/91 z dnia 4 października 1991 r. zaś wydane na wniosek skarżącego warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczące wybudowania budynku handlowo-usługowego na działce nr [...] uwzględniały przepisy tej uchwały. Ustalenia co do przeznaczenia terenu były tożsame z obecnie obowiązującymi – był to teren przewidziany pod usługi i handel. Plan ten utracił swoją moc z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym.

Obecnych ustaleń kwestionowanego przez skarżących planu, w tym przewidzianej w planie nadbudowy i rozbudowy obiektu położonego na terenie elementarnym MW/U (czyli w bliskim sąsiedztwie terenu U 3) nie można uznać za przekroczenie władztwa planistycznego gminy, czy też arbitralnej ingerencji

w uprawnienia skarżących. Nie zmienią tej oceny nawet twierdzenia skarżących

o potencjalnym ograniczeniu dostępu do światła czy lokalizacji budynku na zapleczu budynku usytuowanego na terenie elementarnym MW/U i związanym z tym niebezpieczeństwem napadu rabunkowego, co już miało miejsce w 2003 r. Budynek, którego rozbudowa jest przewidziana w planie nie może przesłaniać innych budynków ponad normy wynikające z przepisów prawa budowlanego i stąd obawy skarżących w tym zakresie są przedwczesne. Nadto ze względu na zastosowanie podcieni słupowych na terenie MW/U (§ 9 ust. 2 uchwały) budynek będzie mógł być rozbudowywany dopiero od drugiej kondygnacji. Z kolei na kwestie związane

z bezpieczeństwem użytkowników nieruchomości położonych w granicach planu, uchwałodawca gminy nie ma wpływu.

Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy wynika, że plan obejmuje przede wszystkim tereny

w znacznym stopniu zainwestowane, zaś założenia planu pozwalają na niewielkie zintensyfikowanie zabudowy w centrum miasta z uwzględnieniem zabytkowych murów obronnych. Dla skarżących oznacza to brak ingerencji ustaleniami planu w ich prawo własności, albowiem funkcja terenu, na której zlokalizowany jest ich budynek usługowo-handlowy nie ulega zmianie, zaś gmina jako właściciel terenów położonych w sąsiedztwie nieruchomości skarżących miała prawo uporządkować ten teren pod względem urbanistycznym. Załączone przez skarżących zdjęcia należącego do nich budynku wraz z otoczeniem wskazują na zasadność podjęcia przez Gminę Choszczno działań zmierzających do zagospodarowania tego terenu, wyważając interes publiczny i interesy prywatne, co w przypadku tej uchwały nastąpiło.

Odnosząc się do przesunięcia linii zabudowy o 6 metrów wskazać należy,

że linia zabudowy jest zgodna z uzgodnieniami planu dokonanymi

z Z. Konserwatorem Zabytków (postanowienie z dnia

[...] r.). Linia zabudowy, w ocenie Konserwatora, winna nawiązywać do historycznej zabudowy kwartałowej i organ stanowiący gminy do tych wytycznych Konserwatora się zastosował. Nadto Z. Konserwator Zabytków po ponownym przedłożeniu planu do uzgodnienia w postanowieniu z dnia [...] r. nie wnosił zastrzeżeń do wprowadzenia obowiązującej linii zabudowy i w uzgodnieniu wskazał na dopuszczenie na terenach elementarnych U1, U2 i [...] zabudowy o wysokości 3 kondygnacji. Wprawdzie uzgodnienie to – co wynika z dokumentacji planistycznej- zostało dokonane po terminie określonym

w art. 25 ust. 1 u.p.z.p. ( wniosek o uzgodnienie doręczony 27 stycznia 2009 r., uzgodnienie z dnia 20 lutego 2009 r.), to jednak w tej sytuacji organ gminy mógł przyjąć uzgodnienie za dokonane na podstawie art. 25 ust. 2 u.p.z.p.

Działka skarżących położona na terenie elementarnym [...] – wbrew twierdzeniom skarżących -posiada dostęp do drogi publicznej od strony ciągu pieszo-jezdnego KPJ2, natomiast oczekiwanie, że unormowania planu zapewnią dostęp do budynku skarżących również od strony ciągu pieszego KP1 nie oznacza, że gmina nadużyła władztwa planistycznego wprowadzając w planie kwestionowane przez skarżących zapisy.

Wprowadzając kwestionowane przez skarżących ustalenia planistyczne organ miał na uwadze zasady kształtowania polityki przestrzennej ujęte w ustawie

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także zakres i sposób postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy – przyjmując za podstawę tych działań ład przestrzenny (rozumiany jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne – art. 2 pkt 1) i zrównoważony rozwój (rozumiany jako taki rozwój społeczno-gospodarczy, w którym następuje proces integrowania działań politycznych, gospodarczych i społecznych, z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych,

w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak

i przyszłych pokoleń. Postępując zgodnie z nakazem art. 1 ust. 2 u.p.z.p. i uwzględnił wymienione tam uwarunkowania, zwłaszcza to ujęte w punkcie 7, czyli prawo własności, ale też i uwarunkowania z pkt 4, czyli wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistki i architektury, czy potrzeby interesu publicznego. Organ miał zatem na uwadze, stosownie do regulacji art. 1 ust. 2 u.p.z.p., wskazanie na konieczność uwzględniania w planowaniu przestrzennych różnorakich elementów, w tym prawa własności, to jednak równoważnym elementem koniecznym do uwzględnienia w planowaniu przestrzennym były te dalej wskazane, w celu zagwarantowania zaspokajania podstawowych potrzeb związanych z interesem publicznym, dziedzictwa kulturowego i zabytków, kształtowania danej przestrzeni (kulturowej, kompozycyjno-estetycznej, krajobrazowej, urbanistyki, architektury), zarówno dla współczesnego pokolenia społeczności w tej przestrzeni bytującej

i przemierzającej, jak i przyszłych jej pokoleń. Oceniając więc określone w planie ustalenia, a kwestionowane przez skarżących, przez pryzmat ustawowych granic uprawnień planistycznych gminy, należało kierować się nie tylko interesem jednostki, ale przede wszystkim interesem publicznym. Podmioty dysponujące w granicach administracyjnych miast prawem własności terenów, zabudowy, o określonych walorach czy cechach (np. zabytkowych, kulturowych, ogólnie dostępnych, itp.) muszą liczyć się z pewnego rodzaju przywilejami władz, których źródłem są przepisy prawa, w przypadku sprawy władztwem planistycznym gminy dającym możliwość wpływu na dysponowanie daną własnością, w sensie na przykład jej ograniczenia.

W pewnych przypadkach istnieje zatem konieczność zarówno utrzymania charakteru zagospodarowania danych obszarów – tak jak w przypadku nieruchomości skarżących – w skład których wchodzą nieruchomości, które są przedmiotem prywatnej własności, pod określone funkcje służące społeczeństwu.

Odnosząc się do zarzutu nieprzedłożenia projektu planu przed jego uchwaleniem, Sąd stwierdził w oparciu o akta planistyczne załączone do sprawy, że plan podlegał wyłożeniu w terminie, który podał organ, tj. od 19 marca do 8 kwietnia 2009 r.

Z kolei w odniesieniu miejsc parkingowych, jakkolwiek w art. 15 ust. 2 pkt 6 wskazano, że plan powinien zawierać minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową

i sposób ich realizacji, to jednak ustalenia te dotyczą tych obiektów, które powstaną po uchwaleniu planu. Nie odnoszą się natomiast do obiektów istniejących, których przeznaczenie jest tożsame z tym sprzed uchwalenia planu.

Podsumowując, argumenty skarżących, że plan, którego legalność oceniał Sąd z punktu widzenia interesu prawnego małżonków K. obniża wartość ich nieruchomości oraz uniemożliwia – zgodne z planem – zagospodarowanie działki, stanowią naruszenie ich interesu prawnego są niezasadne, albowiem uchwalony plan w kontekście podniesionych zarzutów jest zgodny z obiektywnym porządkiem prawnym. Na żadnym z etapów procedury planistycznej Sąd nie dopatrzył się istotnego naruszenia trybu sporządzenia planu, ani też zasad jego sporządzenia, przekładających się na nieuprawnioną prawem ingerencję w sferę praw i interesów prawnych skarżących jako podmiotu posiadającego tytuł prawny do nieruchomości objętej procedowanym planem. Uwagi do planu, chociaż nie uwzględnione przez organ zostały rozpatrzone, natomiast lakoniczność uzasadnienia odmowy nie oznacza zaniechania wykonania tej części procedury planistycznej.

Normodawca gminny wyważył należycie zarówno interes prywatny strony skarżącej jak i potrzebę ochrony interesu publicznego, w tym min.: wymagania ładu przestrzennego; walory architektoniczne i krajobrazowe wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków, walory ekonomiczne przestrzeni.

Skoro skarżący nie wykazali, że zaskarżona uchwała przez naruszenie prawa jednocześnie negatywnie wpływa na ich sferę prawnomaterialną (wynikającą

z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), pozbawiając ich w sposób nie uzasadniony prawem pewnych uprawnień albo uniemożliwiając ich realizację, Wojewódzki Sąd Administracyjny we S., na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako nieuzasadnioną.