Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1421/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6; art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), art. 7, 77 par. 1, art. 80 i art. 107 par 3 ustawy z dn
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz /spr./ Sędziowie sędzia NSA Wiesław Kisiel sędzia del. NSA Zdzisław Kostka Protokolant Iwona Ścieszka po rozpoznaniu w dniu 15 września 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 253/09 w sprawie ze skargi K.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz K.K. kwotę 240 (dwustu czterdziestu) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 253/09 po rozpoznaniu sprawy ze skargi K.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] 2008 r.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Komendant Wojewódzki Policji we W. pismem z dnia 7 maja 2008 r. powiadomił stronę o wszczęciu przeciwko niej postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską z uwagi na fakt, że została ona postawiona w stan oskarżenia o popełnienie czynu z art. 296 § 1 k.k., art. 301 § 3 w związku z art. 308 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k.

W toku postępowania organ pierwszej instancji pozyskał pozytywną opinię o stronie z Zarządu Koła Łowieckiego [...] i miejsca zamieszkania oraz ustalił, że broń i amunicja przechowywana jest przez stronę w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami.

Mając powyższe na uwadze Komendant Wojewódzki Policji we W. uznał, że zostały spełnione przesłanki z art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.), które nakazują cofnięcie pozwolenia na broń osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i decyzją z dnia [...] 2008 r., nr [...] cofnął K.K. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej, wydanej w celu łowieckim w ilości 3 sztuk.

W uzasadnieniu podkreślił, że skierowany akt oskarżenia oparty został na przepisach dotyczących przestępstw przeciwko obrotowi gospodarczemu, a nie przeciwko mieniu. Jednakże nie oznacza to, że zarzucane skarżącemu czyny nie dotyczą mienia, wręcz przeciwnie wiążą się z wyrządzeniem spółce znacznej szkody majątkowej.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem odwołania K.K., w którym wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] 2008 r. nr [...] zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy .

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazał, że brak prawomocnego zakończenia postępowania karnego nie stanowi przeszkody do wydania decyzji administracyjnej w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń, gdyż zasada domniemania niewinności obowiązuje w prawie karnym i nie jest brana pod uwagę w postępowaniu administracyjnym.

Organ odwoławczy podał, że istotą postępowania administracyjnego jest ustalenie, czy fakt toczącego się przeciwko stronie postępowania karnego o czyny prawem zabronione daje podstawę do zaliczenia strony do kategorii osób, które nie powinny posiadać pozwolenia na broń, ponieważ ich zachowanie budzi uzasadnioną obawę, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Powołał się na brzmienie art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i ciążący na tej podstawie obowiązek nałożony na organy Policji do obligatoryjnego cofnięcia posiadanego pozwolenia na broń.

W ocenie organu drugiej instancji okoliczność, że posiadacz pozwolenia na broń jest oskarżony o popełnienie różnych czynów godzących w porządek prawny, ma istotne znaczenie dla oceny czy powinien posiadać prawo do broni. Katalog wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji okoliczności, w tym przestępstw uzasadniających tę obawę, nie jest zamknięty. W ten sposób ustawodawca przyznał organom właściwym w sprawach pozwoleń na broń, prawo do rozszerzenia kręgu przesłanek wzbudzających tę obawę także o skazanie lub podejrzenie (oskarżenie) o popełnienie innych rodzajów przestępstw. Tym samym ustawodawca nadając art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji charakter obligatoryjny odrzucił możliwość uwzględniania interesu osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń lub je posiadającej także w tych przypadkach, gdy to organy właściwe w tych sprawach - uwzględniając swoją wiedzę i doświadczenie zawodowe oraz korzystając z ustawowej kompetencji - przyjęły za podstawę rozstrzygnięcia sprawy okoliczność spoza przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organ ten podniósł również, że organy te nie zostały zobowiązane tymi przepisami prawa do udowodnienia, iż faktycznie posiadacz pozwolenia na broń (lub osoba chcąca je uzyskać) posłużył się lub użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wystarczające jest bowiem samo domniemanie takiego zachowania, którego podstawą może być fakt skazania lub podejrzenia (oskarżenia) o popełnienie przestępstwa istotnego ze względu na jego rodzaj i wagę dla sfery stosunków społecznych, a zatem wykluczającego możliwość posiadania broni nawet, gdy jest ono jednorazowe, a inne zebrane w postępowaniu dowody korzystnie o takiej osobie świadczą.

Z tych względów, organ odwoławczy wskazał, że do przesłanek nie pozwalających przyznać prawa do broni, a przez dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 - nakazujących je cofnąć, należy zaliczyć, m. in. przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu, zwłaszcza te, które w jakikolwiek sposób są bliskie przestępstwom przeciwko mieniu. Takim właśnie przestępstwem jest czyn z art. 296 § 1 k.k., który stanowi podstawę aktu oskarżenia postawionego wobec strony skarżącej. Dlatego też organ uznał, że charakter czynów, o które oskarżono skarżącego pozwala przyjąć, że należy on do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Powyższe decyzja stała się przedmiotem skargi K.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi wskazał na zarzuty naruszenia prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, polegające na błędnym przyjęciu, że należy cofnąć pozwolenie na broń palną myśliwską, ponieważ zaistniały przesłanki ustawowe wymienione w tym przepisie. W jego ocenie przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu nie należy traktować tak jak przestępstwa przeciwko mieniu. Podkreślił, że dyspozycja art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji dotyczy przestępstw przeciwko mieniu i nie należy dokonywać w tym zakresie wykładni rozszerzającej.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę, wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga ta zasługuje na uwzględnienie.

W uzasadnieniu wyroku podał, że w niniejszej sprawie zastosowano art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że jedynie w przypadku przestępstw, wymienionych w tym przepisie nie istnieje konieczność uzasadnienia istnienia obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w pozostałych zaś przypadkach konieczne jest wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez daną osobę czynem i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które mogłyby stworzyć obawę, o której mowa jest w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

W związku z powyższym, podkreślił, że skarżący został oskarżony o popełnienie przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu, a toczone przeciwko niemu postępowanie karne jest w toku. Jednocześnie, jak ustalił organ K.K. posiada nieposzlakowaną opinię w kole łowieckim i w miejscu zamieszkania, a co więcej nie ma również zastrzeżeń co do warunków przechowywania przez niego broni jak też do chwili obecnej nie był osobą karaną. W tych okolicznościach Sąd uznał za daleko idące stanowisko organu, że skarżący jest osobą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Z uwagi na powyższe, Sąd pierwszej instancji stanowisko organów Policji orzekających w przedmiotowej sprawie uznał, za nieprawidłowe, którego zaaprobowanie prowadziłoby do pozbawienia pozwolenia na broń każdej osoby, która popełniłaby jakiekolwiek przestępstwo poza tymi, które zostały przez ustawodawcę wprost przewidziane w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W jego ocenie, w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organy Policji istnienie uzasadnionej obawy motywował charakterem przestępstwa, o popełnienie którego skarżący został oskarżony bez należytego powiązania tej okoliczności z jego warunkami osobistymi.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji uznał za zasadny i w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżaną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Komendant Główny Policji i zaskarżając go w całości zarzucił naruszenie:

1. prawa materialnego tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy

z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wobec strony oskarżonej o popełnienie szeregu czynów zabronionych z art. 296 § 1 kk, art. 585 § 1 ksh w zw. z art. 11 § 2 kk oraz czynów z art. 301 § 3 kk w zw. z art. 308 kk oraz art. 585 § 1 ksh, nie zachodzi uzasadniona obawa, że osoba ta może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, gdy tymczasem popełnienie przez nią wymienionych czynów wskazuje na zaistnienie takiej obawy;

2. przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu, że organy Policji nie rozważyły wszystkich istotnych okoliczności i nie dokonały oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazał, że zgodnie z art. 18 ust, 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.)-( zwanej dalej ustawą ), właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Stosownie natomiast do brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z treści przytoczonych przez przepisów wynika zatem, że prawomocne skazanie osoby posiadającej pozwolenie na broń choćby za jedno z przestępstw wymienionych w pkt 6 ust. 1 art. 15 ustawy nakazuje uznać taką osobę za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i obliguje organy Policji do cofnięcia wydanego jej pozwolenia.

Ponadto, autor skargi kasacyjnej podał, że dokonując analizy art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy należy uznać, że przepis ten jedynie przykładowo wymienia jako okoliczności budzące uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, prawomocne skazanie orzeczeniem sądowym za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W konsekwencji stwierdził, że katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest katalogiem otwartym.

W ocenie skarżącego kasacyjnie dobra prawne, których zarzucanym czynem naruszył K.K., jak również okoliczności popełnienia tych czynów i ich społeczna szkodliwość, której odzwierciedleniem jest grożąca sprawcy kara, bezsprzecznie wskazuje na zaistnienie uzasadnionej obawy, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podkreślił, że przestępstwa dotyczące obrotu gospodarczego, których popełnienie zarzuca się skarżącemu zagrażają w sposób pośredni mieniu, do którego to dobra prawnie chronionego odwołuje się art. 15 ust.1 pkt 6 omawianej ustawy.

W związku z powyższym, pomimo tego, iż przestępstwa, których dopuścił się, nie zostały wyraźnie wskazane w dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, to stwierdzono, iż ich sprawca działał świadomie, a zatem godził się z ewentualnymi skutkami swojego zachowania.

Poza tym autor skargi kasacyjnej wskazał, że broń jest towarem szczególnie reglamentowanym, a dostęp do jej posiadania jest ograniczony przepisami ustawy. Broń nie może bowiem stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie z pewnością występuje w przypadku dysponowania bronią przez osobę, która świadomie dopuszcza się czynów przestępczych. Nie można bowiem wykluczyć, że w przyszłości taka osoba kolejny "incydentalny" raz naruszy inne przepisy prawa dotyczące posiadania broni i amunicji i zachowa się w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Przy czym, podkreślił, że organy Policji nie mają obowiązku udowodnienia, że posiadacz pozwolenia może użyć broni w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, gdyż wystarczające jest już uzasadnione domniemanie takiego zachowania wynikające z faktu skazania lub choćby podejrzenia o popełnienie przestępstwa istotnego ze względu na rodzaj i wagę dla sfery stosunków społecznych, wykluczając możliwość posiadania broni nawet, gdy jest ono jednorazowe, a inne zebrane w postępowaniu dowody korzystnie o takiej osobie świadczą.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie posiadacz pozwolenia na broń musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W związku z tym, osoby mające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizję z prawem. Świadome działanie przeciwko ustanowionemu porządkowi prawnemu, taką rękojmię niweczy i świadczy jednoznacznie, iż osoba taka nie powinna posiadać pozwolenia na broń. Nie ma bardziej realnej obawy użycia broni z naruszeniem porządku i bezpieczeństwa publicznego, niż potwierdzona skazującym wyrokiem sądu karnego. Podkreślił również, że broń nie jest dobrem konstytucyjnie zagwarantowanym.

Z kolei odnosząc się do nieposzlakowanej opinii skarżącego, wyjaśnił, iż w jego ocenie nie zmienia to jednak faktu, iż jego postawa wobec ładu prawnego wzbudza obawą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6, chociaż popełniony przez niego czyn karalny nie miał związku z bronią.

Poza tym, skarżący kasacyjnie wskazując na zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3. K.p.a., podał, że Komendant Główny Policji zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 Kpa), lecz dokonał ich odmiennej oceny przy rozstrzyganiu o istocie sprawy. Ocena ta była również wynikiem znowelizowanej dyspozycji przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy (do którego to argumentu Sąd odniósł się w zaskarżonym wyroku w sposób szczątkowy) i podyktowana charakterem sprawy. Organ administracji nie dopuścił się jednak przy tym obrazy zasady swobodnej oceny dowodów, oparł się bowiem na wszystkich dowodach zgromadzonych w sprawie oraz dokonał wszechstronnej oceny materiału dowodowego, co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

K.K. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie przesłanki nieważności postępowania określone enumeratywnie w § 2 art. 183 powołanej ustawy, które w rozpoznawanej sprawie nie występują.

Natomiast wniesiona w tej sprawie skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W sytuacji wskazania w kasacji zarzutu błędnej wykładni prawa materialnego i jednocześnie zarzutu naruszenia prawa procesowego należy w pierwszej kolejności odnieść się do zarzutu naruszenia prawa materialnego.

Zaskarżone decyzje podjęte zostały na podstawie art. 18 ust. 1 pkt. 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustaw z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji ( tj. Dz. U. Nr 52 z 2004 r. poz. 525 ze zm. ) i zarzut błędnej wykładni tych przepisów wskazano w kasacji Komendanta Głównego Policji.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt. 2 ustawy o broni i amunicji organ cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt. 2-6 tej ustawy. Natomiast ze względu na fakt podany jako uzasadnienie zaskarżonych decyzji w sprawie organ zastosował przepis art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji. Z dyspozycji tej normy prawa wynika, iż pozwoleń na broń nie wydaje się ( a także cofa się już wydane ) osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw .

Zauważyć w tym miejscu należy, że w związku z rozbieżnościami w orzecznictwie sądów administracyjnych w stosowaniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, Rzecznik Praw Obywatelskich wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o podjęcie uchwały przez skład siedmiu sędziów mającej na celu wyjaśnienie, "czy sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy w celu z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525, ze zm.), uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, czy też niezbędne jest dodatkowo wykazanie, iż przestępstwo to realnie wskazuje na możliwość użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego". W uchwale z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. II OPS 4/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy w celu z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

Jednocześnie w uzasadnieniu tej uchwały wskazano, iż co do innych osób niż wymienione w w/w przepisie organ musi szczegółowo analizować i uzasadniać istnienie takiej obawy. Te inne osoby to w szczególności te, które nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu.

Mając na uwadze wskazaną wyżej uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, zastosowanie przez organ policji powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest zatem obligatoryjne w każdym przypadku gdy strona należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy. Są to zatem osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a przede wszystkim zaś skazane prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu , zdrowiu lub mieniu. Z normy tej wynika, że taki obowiązek zachodzi również w przypadku gdy wobec danej osoby toczy się postępowanie karne o popełnienie takich jak w/w przestępstw. Z omawianego uregulowania wynika w sposób oczywisty, że ma on przede wszystkim zastosowani do osób skazanych lub wobec których toczy się postępowanie za którekolwiek z przestępstw wskazanych w tym przepisie.

W takim przypadku osoba, która została skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw z mocy prawa jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Mówiąc innymi słowy, sam fakt popełnienia powyższego przestępstwa lub fakt toczącego się postępowania o takie przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni.

Jednakże w przypadku K.K. przesłanka taka nie wystąpiła albowiem powodem cofnięcia stronie pozwolenia na broń myśliwską był fakt toczącego się postępowania karnego ( Prokuratura Okręgowa we W. skierowała akt oskarżenia ) o czyny z art. 296 § 1 kk , art. 585 § 1 kodeksu spółek handlowych w związku z art. 11 § 2 kk , art. 301 § 3 kk w zw. z art. 308 k.k. w zw. z art. 585 § 1 kodeksu spółek handlowych. Przestępstwa te związane z niedopełnieniem obowiązku w zakresie prawidłowego gospodarowania mieniem są zamieszczone w rozdziale XXXVI Kodeksu karnego i dotyczą przestępstw przeciwko obrotowi gospodarczemu.

W takiej sytuacji, rozpoznając sprawę cofnięcia pozwolenia na broń w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można powoływać się jedynie na fakt toczącego się postępowania w sprawie o przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu jak wadliwie uczyniły to organy Policji gdyż fakt ten nie rodzi automatycznie uzasadnionej obawy, że broń może być przez taką osobę użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego.

Organy Policji nie mogą stosować takiej wykładni powołanego wyżej przepisu , że każda osoba w stosunku, do której toczy się postępowanie karne ( z wyłączeniem przestępstwa przeciwko życiu zdrowiu i mieniu ) winna mieć cofnięte pozwolenie na broń.

Zatem w takiej sytuacji jak zaistniała w tej sprawie warunkiem cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni jest wskazanie w toku postępowania administracyjnego przez organy administracji, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy zarzutem popełnieniem przez stronę danego przestępstwa (w tym przypadku przeciwko obrotowi gospodarczemu ), a uzasadnioną obawą użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Przy czym chodzi tu o tzw. adekwatny związek przyczynowy tzn. taki który pozwala na uznanie prawnej doniosłości tych następstw, które są dla ustalonych w toku postępowania wyjaśniającego okoliczności faktycznych zwykłe (typowe, normalne ) , a na odrzuceniu takich , które należy ocenić jako niezwykłe, nietypowe, nienormalne. Dlatego też, dla oceny spełnienia tej przesłanki, warunkującej cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, niezbędne jest wzięcie pod uwagę nie tylko faktu toczącego się postępowania karnego o przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu ale również innych okoliczności faktycznych występujących w sprawie.

Zatem w przypadku toczącego się postępowania karnego o przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu konieczne jest dodatkowo przedstawienie pogłębionej analizy wystąpienia takiej uzasadnionej obawy, użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie wystarcza przy tym analiza oderwana od konkretnej osoby, sprowadzająca się do ogólnych stwierdzeń o świadomości sprawcy i godzeniu się z ewentualnymi skutkami swego zachowania na co wskazuje skarga kasacyjna. Fakt zarzutu popełnienia przestępstwa może natomiast ujawniać cechy osobowe i sposób życia posiadacza broni, które mogą wywołać uzasadnioną obawę, iż użyje posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wymaga to jednakże oceny tego faktu w szerszym kontekście, uwzględniającym przede wszystkim zachowanie posiadacza broni w związku z zarzutem popełnieniem określonego przestępstwa.

Tak więc niezbędne jest także wykazanie bezpośredniego związku między zarzutem popełnienia przez skarżącego określonego czynu i toczącego się w związku z tym postępowania karnego i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które stwarzałoby obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego

Tym samym mając powyższe rozważania na uwadze uznać należy, iż Sąd pierwszej instancji w okolicznościach rozpoznawanej sprawy przedstawił prawidłową wykładnię przepisu art. 18 ust. 1 pkt. 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji co powoduje, że zarzut skargi kasacyjnej w tym zakresie pozostaje nieusprawiedliwiony.

Jednocześnie nieusprawiedliwiony jest kolejny zarzut skargi kasacyjnej a to naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a w związku z art. 7 , 77 § 1 , 80 i 107 § 3 K.p.a. gdyż prawidłowo przyjęto w zaskarżonym wyroku, iż organy Policji orzekając o cofnięciu stronie pozwolenia na broń palną myśliwską w związku z toczącym się postępowaniem karnym o przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu, nie rozważyły wszystkich istotnych okoliczności i nie dokonały właściwej oceny zebranego materiału dowodowego.

Mając na uwadze powyżej przedstawione rozważania uznać należało, iż zarzuty skargi kasacyjnej jako nieusprawiedliwione nie mogły doprowadzić do eliminacji zaskarżonego wyroku z obrotu prawnego.

Stąd Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt. 2 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji .