Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 309/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska,, sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant Julia Dobrzańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2006 r. sprawy ze skargi E. M. i D. M. na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę


UZASADNIENIE

E. i D. małżeństwo M. w piśmie z dnia 26 marca 2003r. wnieśli zarzut do wyłożonego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi K. w gminie W., kwestionując ustalenia planu w zakresie przebiegu drogi przez ich działki nr [...] i [...], z tego względu, że projektowana droga przebiegałaby przez teren ich działek, na których znajdują się media: kabel telefoniczny, kabel teletechniczny, gazociąg, kanalizacja tłoczna, a po przeciwnej stronie znajduje się wolny pas terenu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2004r. sygn. IV SA 4818/03 stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy W. z dnia [...] października 2003r. nr [...] uwzględniającej częściowo oraz częściowo odrzucającej zarzut skarżących.. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na wady uchwały, jak też jej uzasadnienia, stwierdzając, iż z treści uchwały nie wynika w jakiej części zarzut skarżących został odrzucony, a w jakiej uwzględniony. Kwestii tych nie wyjaśniono w uzasadnieniu uchwały, jak też nie podano motywów zajętego stanowiska, co jest niezgodne z art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Rada Gminy W., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, zaskarżoną uchwałą uwzględniła częściowo zarzut skarżących, postanawiając, że ulica [...] - oznaczona w projekcie planu jako droga [...] - będzie miała w liniach rozgraniczających szerokość 12 m, a nie jak poprzednio 15m, przy czym poszerzenie nastąpi symetrycznie po 3 metry po obu stronach, czyli 3 m z działek nr [...] i [...], stanowiących własność skarżących i 3 m z działki nr [...], stanowiącej własność D. Ponadto odrzucono zarzut w zakresie niewyrażenia zgody na projektowaną drogę oznaczona w planie symbolem [...] wyłącznie po ww. działkach skarżących.

W uzasadnieniu uchwały podano, że projekt planu dla wsi K. zakłada, że ulica W.- oznaczona symbolem [...] - będzie stanowiła główną

drogę układu komunikacyjnego, do której prostopadle dochodzą pozostałe drogi, łącząc wieś od wschodu ze wsią W., a od zachodu z drogą wojewódzką nr [...]. Zaznaczono, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinno odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 43, poz. 1591 ze zm.) szerokość drogi klasy "L" nie powinna być mniejsza niż 12 m. Po uwzględnieniu zarzutu skarżących przyjęto w planie, iż ulica W. ( droga [...]) będzie miała zmienną szerokość w liniach rozgraniczających od 12 -15 metrów, a szerokość jezdni od 5 do 6 metrów. Ponadto podano, że przeprowadzono wizję w terenie, dokonano pomiarów odległości pomiędzy budynkiem oraz ogrodzeniem działki nr [...] skarżących, a krawędzią jezdni po drugiej stronie ulicy, określono też przebieg granicy między działką nr [...], stanowiącą drogę, a działkami skarżących nr [...] i [...]. W oparciu o powyższe, ustalono, że poszerzenie drogi od strony działki nr [...] będzie wynosiło od 0,2 do 0, 7 metra, a od strony działki nr [...] około 1,70 m, z uwagi na to, że istniejące ogrodzenie skarżących stoi częściowo w drodze - na działce nr [...] - na odległość od 0,30 do 0, 70 m. Zaznaczono, że nieuzasadnione są obawy skarżących, że przesunięcie ogrodzenia spowoduje utrudnienia w eksploatacji kanału sanitarnego przebiegającego przez ich działki, ponieważ z opinii MPWIK zawartej w piśmie z dnia 12 sierpnia 2005r. wynika, że dla eksploatacji kanału, położonego 6 metrów od ogrodzenia skarżących, potrzebny jest teren 2 metrów po obu stronach kanału, a ogrodzenie ma być przesunięte o około 3 m.

Ponadto Rada Gminy W. podniosła, że powyższe rozwiązanie przyjęła mając na względzie przysługujące gminie z art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym tzw. władztwo planistyczne - tj. prawo do ustalenia przeznaczenia terenu, określenia sposobu zagospodarowania i warunków zagospodarowania terenów - w związku z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, a także § 7 ust. 1 i 3 rozporządzenia MT i GM z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Dodano również, że jeżeli uchwalenie planu będzie skutkowało niemożnością korzystania przez właściciela z nieruchomości w sposobów dotychczasowy lub zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem, wówczas

przysługują mu roszczenia przewidziane w art. 36 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Skargę na powyższą uchwałę wnieśli E. i D. M., podnosząc, iż nie zgadzają się na poszerzenie ulicy W. kosztem ich działek, gdyż ze względu na przechodzące przez ich działki media: kabel telefoniczny, kabel teletechniczny, gaz i kanalizację, musieliby przesunąć ogrodzenie pod balkon domu, gdy tymczasem po drugiej stronie znajduje się wolny pas terenu. Zdaniem skarżących z uwagi na konieczność zachowania odległości pomiędzy poszczególnymi mediami ogrodzenie trzeba by przesunąć o 12 metrów, a nie jak podaje Gmina o 3 metry. Poza tym nie mają gwarancji, że przesunięcie parkanu będzie dokonane zgodnie z prawem i nie będą ponosić kosztów jego przesunięcia. Podnieśli, że nie otrzymali szkicu wykonanego przez geodetę, w oparciu o którym gmina zarzuciła im, iż są w grodzeni w pas drogowy. Ich zdaniem, wbrew temu co twierdzi organ ogrodzenie odsunięte jest o 0,78m od granicy jezdni. Ponadto zgłosili wątpliwości, czy gmina dzieląc miejscowość K. na dwa obszary planistyczne działała zgodnie z prawem. Skarżący zarzucili, że Gmina nie wykonała wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2004r.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy W. wniosła o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty, co w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Nadto dodała, iż rozpatrując ponownie zarzut skarżących uwzględniając wytyczne zawarte w wyroku WSA z dnia 21 kwietnia 2004r. (sygn. IV SA 4813/03), przeprowadzono działania mające na celu uzasadnienie przyjętych w projekcie planu rozwiązań, zlecono wykonanie operatu w celu określenia przebiegu granic pomiędzy działkami skarżących a drogą, protokół przyjęcia przebiegu granic podpisała E. M. Wykonano też analizę przekroju drogowego na odcinku działki nr [...] do działki nr [...], z którego wynika, iż przy przyjętym 12 metrowym przekroju drogi, w pasie drogowym będzie zlokalizowana część istniejących urządzeń infrastruktury technicznej. Projektowana linia rozgraniczająca, a tym samym lokalizacja nowego ogrodzenia w odległości 3 metrów od granicy ewidencyjnej drogi, nie koliduje z mediami przebiegającymi przez działki skarżących i nie narusza przepisów dotyczących ich lokalizacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna i jako taka podlega oddaleniu.

Zgodnie z art.l ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm. ) w związku z art. 27 ust. 1 mającej zastosowanie w sprawie, a nieobowiązującej już ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) zakres sądowej kontroli uchwały rady gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ograniczony jest do badania zgodności z prawem, przy czym celowość i trafność przyjętych rozwiązań nie należy do zakresu badania sądu administracyjnego.

Oceniając legalność zaskarżonej uchwały przed wszystkim należy podkreślić, iż wbrew zarzutom skargi Sąd nie dopatrzył się aby Rada Gminy W. rozpoznając ponownie zarzut skarżących nie zastosowała się do oceny prawnej zawartej w wyroku WSA z dnia 21 kwietnia 2004r. ( sygn. IV SA 4818/)3). W treści zaskarżonej uchwały zgodnie ze wskazaniami Sądu podano w jakiej części zarzut skarżących został uwzględniony, a w jakiej części został odrzucony. Uzasadnienie uchwały spełnia warunki wynikające z art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, w tym też wszechstronną i wyczerpującą argumentację, odnoszącą się do wszystkich zastrzeżeń zgłoszonych przez skarżących do projektu planu zagospodarowania przestrzennego. Organ wyjaśnił, że przewidziane poszerzenie ulicy [...] -oznaczonej w planie jako droga [...] - do szerokości w liniach rozgraniczających od 12 do 15 metrów, wynika m.in. z tego, że ulica ta ma stanowić drogę główną układu komunikacyjnego wsi K., do której prostopadle dochodzą pozostałe drogi, stanowiącą połączenie ze wsią W. i z drogą wojewódzką nr [...]. W pasie drogowym planuje się m.in. wykonanie rowu odwadniającego oraz sieć wodociągową i kanalizacyjną. Droga ta na odcinku działek nr [...] i [...], będących własnością skarżących, będzie miała szerokość 12 m w liniach rozgraniczających, przy czy poszerzenie drogi nastąpi symetrycznie po 3 metry obu stronach drogi, a więc 3 metry z ww. działek skarżących i 3 metry z działki nr [...] po drugiej stronie, stanowiącej własność D. Przyjęta w planie szerokość

drogi odpowiada przepisom rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, którego par. 7 ust. 1 i 3 ustanawia dla drogi kat. "L" min. linie rozgraniczające o szerokości 12 metrów.

Zważyć należy, że kwestia nadania drodze ( ul [...]) charakteru drogi głównej o zmiennej szerokości od 12 do 15 metrów w liniach rozgraniczających została przez Radę Gminy W. uzasadniona wyczerpująco, z uwzględnieniem zarówno interesu ogółu mieszkańców wsi K., jak też interesu skarżących, względami celowościowymi i racjonalnymi, mieszczącymi się w granicach przysługującego uznania. Ustalenia faktyczne przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały co do konieczności poszerzenia istniejącej drogi ( ulicy W.) nie zawierają cech dowolności.

Jak trafnie zauważono w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, Rada Gminy z mocy art. 4 ust.l ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ma prawo ustalać zasady i przeznaczenie zagospodarowania terenu. To uprawnienie gminy określane w doktrynie jako władztwo planistyczne oznacza, że gmina samodzielnie rozstrzyga o zasadach zagospodarowania, co jednak nie może być rozumiane jako dowolność działania. Miejscowy plan zagospodarowania wraz z innymi ustawami w świetle art. 33 cyt., wyżej ustawy kształtuje sposób wykonywania prawa własności i w sposób istotny determinuje treść prawa własności w zakresie wykorzystania nieruchomości. Oznacza to, że wszelkie rozstrzygnięcia planistyczne ograniczające właściciela w sposobie korzystania z niej muszą być dokonywane nie tylko z uwzględnieniem obowiązujących przepisów, lecz w sytuacjach konfliktowych poszukiwać kompromisu między interesem wspólnoty samorządowej a indywidualnym interesem właściciela nieruchomości. W niniejszej sprawie Rada Gminy mając na uwadze, iż ustalenia planu w zakresie poszerzenia ulicy [...] naruszają interes skarżących, szczegółowo rozważyła zarzut skarżących i postanowiła uwzględnić częściowo zarzut rezygnując z rezygnując z poszerzenia ulicy [...] do 15 m w liniach rozgraniczających na całej jej długości i wprowadzając nowe ustalenia, iż droga ta przy działach skarżących będzie miała szerokość 12 metrów w liniach rozgraniczających. Fakt

częściowego uwzględnienia zarzutu skarżących, jakkolwiek narusza ich interes prawny, to jednak mieści się w granicach uprawnień rady. Obowiązek uwzględnienia zarzutu w całości do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego ( normy prawa materialnego). Obowiązku takiego Rada Gminy nie ma wówczas, gdy dzieje się to zgodnie z uprawnieniami rady określonymi w ustawie po wyczerpaniu właściwego trybu postępowania, czego skarżący nie kwestionują. Do uznania zasadności zarzutu lub skargi nie jest więc wystarczające samo naruszenie uprawnień właścicielskich. Rada ma prawo w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przyjmować rozwiązania w granicach przysługującego jej uznania, o ile tego uznania nie nadużywa. Musi kierować się przy tym interesem ogółu mieszkańców, względami celowościowymi i racjonalnymi oraz zasadami określonymi w powołanej ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący nie mogą zatem oczekiwać, że Rada nie będzie korzystała z przyznanych jej uprawnień i będzie związana żądaniem właścicieli działek objętych planem. Skarżący mogą natomiast oczekiwać, że Rada wykonując ustawowe uprawnienia w przedmiotowym zakresie będzie działała w zgodzie z obowiązującym prawem i nie będzie nadużywała przysługujących jej uprawnień.

W świetle szczegółowych wyjaśnień i argumentów podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w ocenie Sądu nie ma podstaw do stwierdzenia, że projektując poszerzenie ulicy [...] - oznaczonej symbolem [...] - do szerokości od 12 do 15 m w liniach rozgraniczających Rada Gminy W. nadużyła uprawienia przysługujące jej z mocy art. 4 ust.l ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Wręcz przeciwnie przyjęte rozwiązanie jest wyrazem poszukiwania rozwiązania między interesami skarżących i wspólnoty samorządowej.

Odnosząc się do kwestii wykonania dla wsi K. dwóch odrębnych projektów planów zagospodarowania przestrzennego, wyjaśnić należy, że przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennego dopuszczają opracowanie planu zagospodarowania dla określonego przez radę gminy obszaru.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji