Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 904/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust 1,
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
article: art. 21 ust. 1.
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana (spr.), Sędziowie WSA Paweł Kornacki, Bożena Pindel, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi Z. S. i J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości na 2013 r. po wznowieniu postępowania podatkowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. – w dalszej części uzasadnienia określane zamiennie "Kolegium" lub "SKO", działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz .U. z 2015 r., poz. 613) zwanej dalej: O.p.) oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2001 Nr 79, poz. 856 ze zm.) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 roku w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. Nr 198, poz. 1925), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta L. z dnia [...]roku, nr [...]w sprawie ustalenia Z. i J. małżonkom S. wysokości zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości na 2013 r. w kwocie [...] zł.

Uzasadniając rozstrzygnięcie SKO wskazało, że decyzją z dnia [...] roku Burmistrz Miasta L., działając na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 i art. 245 § 1 pkt 1 O.p., uchylił w całości swoją decyzję ostateczną z dnia [...] r., ustalającą podatnikom zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie [...] zł i ustalił ww. nowy wymiar tego podatku w kwocie [...] zł.

W odwołaniu od ww. decyzji pełnomocnik podatników zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 197 § 1, art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej – poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności poprzez brak uwzględnienia informacji i wyjaśnień podatników oraz pominięcia wniosku dowodowego o dopuszczenie opinii biegłego i wykonania oględzin w zakresie wskazanym w pismach złożonych w toku postępowania.

W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik podniósł m.in., że przepisy Ordynacji podatkowej nie wykluczają możliwości przeprowadzenia przeciwdowodu przeciwko dokumentom urzędowym, w związku z czym uważa, że jeżeli podatnicy kwestionują zapisy wynikające z ewidencji gruntów i budynków, to ustalenia na tej podstawie nie są dla odwołujących wiążące, a postępowanie w sprawie zmian w ewidencji gruntów winien przeprowadzić organ podatkowy I instancji. Dotyczy to obiektów: nr 2 na działce [...] oraz nr 6 na działce [...], które podatnicy nie uważają za budynki.

Kolegium rozpoznając odwołanie w pierwszej kolejności podniosło, że materialnoprawną podstawę ustalania wymiaru podatku od nieruchomości stanowi ustawa z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2014, poz. 849 ze zm. – dalej określanej zamiennie "ustawa podatkowa" lub "u.p.o.l.") oraz uchwała Rady Miasta L. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie gminy w danym roku podatkowym.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy podatkowej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące (między innymi) właścicielami nieruchomości (art. 3 ust. 1). Jeżeli natomiast nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach (art. 3 ust. 4). Podstawowe znaczenie przy ustalaniu wymiaru podatku od nieruchomości ma przepis art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2015 roku, poz. 520 ze zm.), który stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te są wiążące dla organów podatkowych, a wypis z rejestru gruntu jest - zgodnie z art. 194 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa - dokumentem urzędowym sporządzonym w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej, stanowiącym dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (por. wyrok NSA z dnia 29 października 2003 roku, sygn. akt I SA/Ka 2268/02). Dane wynikające z ewidencji gruntów nie mogą być dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości korygowane przez organ podatkowy. Dopiero zmiana zapisów w ewidencji gruntów i budynków - dokonana w odrębnym od podatkowego postępowaniu przez uprawnione do tego organy geodezyjne - będzie mogła stanowić podstawę do dokonania innego wymiaru (por. wyrok NSA z 13 stycznia 2015 roku, sygn. akt II FSK 3227/12).

Jak z powyższego wynika ani organ podatkowy I instancji, ani Kolegium nie mają uprawnień do kwestionowania zapisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków, zaś ewentualne zmiany w tym zakresie mogą być dokonywane tylko w odrębnym od podatkowego postępowaniu, na podstawie wniosku podatników złożonego do właściwego Starosty.

Następnie wskazał, że postanowieniem z dnia [...] roku organ podatkowy pierwszej instancji wznowił – na podstawie 240 § 1 pkt 5 O.p. – postępowanie w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 rok ustalonego decyzją ostateczną z dnia [...] roku.

W postanowieniu tym powołał się na nowe dowody, tj. złożone w dniu 18 listopada 2013 roku oświadczenie pełnomocnika podatników, że działka nr [...] od roku 2012 nie jest już w posiadaniu samoistnym podatników.

W wypisie gruntów i budynków, znajdującym się w aktach sprawy wynika, że podatnicy są współwłaścicielami działki gruntu nr [...] przy ulicy [...] o pow. 03454 ha – sklasyfikowanej jako tereny mieszkaniowe oznaczone symbolem "B", na której znajduje się budynek mieszkalny o pow. zabudowy 115 m2, budynek handlowo usługowy o pow. zabudowy 125 m2 oraz budynek przemysłowy o pow. zabudowy 224m2.

Do akt dołączone zostało także pismo Starostwa Powiatowego w B. z dnia 8 sierpnia 2013 roku z informacją, że na działce nr [...] znajdują się 3 budynki, a na działce nr [...] budynek przemysłowy i przylegająca do niego wiata.

Pismem z dnia 9 czerwca 2014 roku organ podatkowy I instancji wezwał podatników do złożenia wyjaśnień dotyczących opodatkowanej nieruchomości oraz sposobu jej wykorzystania oraz złożenia określonych informacji na temat poszczególnych przedmiotów opodatkowania i ich wykorzystania.

W odpowiedzi na to pismo pełnomocnik stwierdził, że "wiaty położone na działce [...] były wykorzystywane do produkcji rolnej w czasie od dnia 31 grudnia 2012 roku do dnia 31 grudnia 2013 roku" nie wskazując jaka to była produkcja i nie przedstawiając na dowód jej prowadzenia jakichkolwiek dokumentów. Pełnomocnik wskazał także, że widniejący w ewidencji budynek przemysłowy (oznaczony na mapie jako nr 1 i 2) to jest wiata. Na tę okoliczność wniósł o przeprowadzenie dowodu z oględzin i opinii biegłego.

Postanowieniem z dnia [...] roku Burmistrz Miasta L. odmówił przeprowadzenia dowodu z oględzin i sporządzenia opinii biegłego na okoliczność charakteru obiektu budowlanego określonego w ewidencji gruntów i budynków jako budynek przemysłowy o powierzchni zabudowy 224 m. kw., wskazując że podatnicy nie przedstawili żadnego dowodu na to, iż budynek ten jest wiatą. Nie wskazali też, by wystąpili do starostwa powiatowego o dokonanie zmian w ewidencji budynkowej. Zatem odmówiono podatnikom przeprowadzenia dowodu w postaci oględzin i opinii biegłego, ponieważ fakt, że jest to budynek został stwierdzony innym dowodem - wypisem z ewidencji gruntów i budynków. Ponadto podkreślono, że na nieruchomości przeprowadzono już oględziny w dniu 22 czerwca 2011 roku. Oględziny nieruchomości, w tym budynków były dokonane przy udziale podatnika, który nie wniósł do protokołu uwag.

Postanowieniem z dnia [...] roku postanowiono włączyć do akt sprawy 14 dowodów z innych postępowań wymiarowych.

Po analizie akt sprawy i treści decyzji Kolegium uznało, że decyzja Burmistrza Miasta L. jest prawidłowa, natomiast zarzuty dotyczące przepisów postępowania, "poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego" oraz pominięcie wniosku dowodowego o dopuszczenie opinii biegłego i wykonania oględzin należy uznać za niezasadne.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podniosło, że "jedynie zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków i to zarówno te zgodne z rzeczywistością, jak i te, które obrazują stan odmienny od faktycznego, mogą stanowić podstawę wymiaru podatków. Dane te są bowiem wiążące dla organu podatkowego, mają moc dokumentu urzędowego, a ich podważanie w toku postępowania podatkowego nie jest dopuszczalne. Zapisy w ewidencji gruntów i budynków nie mogą być przez organ podatkowy korygowane w ramach postępowania podatkowego – bez zmiany tych wpisów dokonywanych przez organy do tego uprawnione. Dopiero jeżeli w postępowaniu administracyjnym przez właściwym starostą podatnik przeprowadzi skuteczny przeciwdowód przeciwko treści dokumentu urzędowego, jakim jest ewidencja gruntów i budynków, wówczas dopiero pojawi się możliwość zmiany sposobu opodatkowania spornych nieruchomości".

W końcowej części uzasadnienia decyzji Kolegium podkreśliło, że podatnicy – pomimo wezwania – nie przedstawili w trakcie prowadzonego postępowania żadnego dowodu na to, by stan faktyczny spornych budynków był inny niż ustalił to organ podatkowy pierwszej instancji. Nieruchomość nie była też wykorzystywana do prowadzenia działalności rolniczej, co zostało potwierdzone w trakcie postępowania i oględzin nieruchomości oraz dokumentacji fotograficznej. Na początkowym etapie postępowania podatnicy potwierdzili sami, że budynki wykorzystywane są do prowadzenia działalności gospodarczej, natomiast nie przedstawili w trakcie tego postępowania żadnych dowodów na to, by stan faktyczny był inny niż ustalił to organ pierwszej instancji. Natomiast to, że w zaświadczeniu o wpisie do działalności gospodarczej wpisany jest jako rodzaj wykonywanej działalności m. inn. "rozmnażanie roślin" – a nie "działalność rolnicza", nie jest równoznaczne z tym, że taki rodzaj działalności był w 2013 roku prowadzony na opodatkowanej nieruchomości. Podatnicy w trakcie całego postępowania nie przedstawili na to jakiegokolwiek dowodu, nie potrafili tez sprecyzować jaką działalność rolniczą prowadzili, ograniczając się wyłącznie do informacji dot. wpisu do ewidencji działalności gospodarczej.

Z kolei na działce [...] i częściowo [...] ujawniono już w 2005 roku budynek przemysłowy, który został usunięty z operatu ewidencyjnego dopiero zmianą z 27 grudnia 2013 roku (pismo starostwa powiatowego z 25 lipca 2014 roku).

W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach podatnicy, działając przez pełnomocnika będącego adwokatem, zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, a to: art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 197 § 1, art. 194 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa – poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego, wobec pominięcia wniosku dowodowego o dopuszczenie opinii biegłego i wykonanie oględzin w zakresie wskazanym w pismach złożonych w toku postępowania.

Uzasadniając skargę, pełnomocnik podniósł, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący wnieśli o dopuszczenie dowodu z oględzin oraz opinii biegłego na okoliczności wskazane w poprzednich wnioskach dowodowych. W ocenie pełnomocnika, okoliczności wskazane we wniosku były istotne w sprawie, gdyż zmierzały do ustalenia charakteru prawnego obiektów (czy to są wiaty czy też budynki), a nadto do ustalenia związku gruntów i obiektów z działalnością rolną a nie gospodarczą.

Pełnomocnik wskazał ponadto, że art. 194 § 3 O.p. nie wyklucza możliwości przeprowadzenie dowodu przeciw dokumentom urzędowym. Jak stwierdził, ustalenia dokonane na podstawie ewidencji gruntów i budynków nie są wiążące wówczas, gdy strona kwestionuje ich ustalenia, a organ nie dopuścił dowodu z opinii biegłego. Pełnomocnik zauważył, że obiekt budowlany (obiekt nr 2 położony na działce [...]) jest zbudowany z tych samych elementów, na takiej samej konstrukcji, jak przyjęta w ustaleniach przez organ w innych sprawach wiata (obiekt nr 7 na działce [...]). Uznał zatem, że wyjaśnienie wątpliwości winno nastąpić poprzez oględziny oraz opinię biegłego.

Pełnomocnik wniósł "o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na korzyść podatników i przekazanie sprawy do jej ponownego rozpoznania".

SKO, w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu objętą skargą decyzją.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje :

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja będąca przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 roku, poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 roku, 270 z późniejszymi zmianami) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy w punkcie wyjścia wskazać na regulację prawną zawartą w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych, która obowiązywała w chwili rozstrzygania sprawy przez organy podatkowe. Zgodnie z jego treścią opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

1) grunty;

2) budynki lub ich części;

3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nie posiadające osobowości prawnej, będące m. inn. właścicielami nieruchomości (art. 3 ust. 1 u.p.o.l.).

Brzmienie przywołanej regulacji prawnej nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że decydujące znaczenie dla bytu obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości ma fakt istnienia po stronie oznaczonego podmiotu jednego z tytułów prawnych do nieruchomości, wskazanych w art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Przystępując do rozpatrzenia spornych kwestii, w pierwszej kolejności wypada odnieść się do kwestii znaczenia wpisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków. W wyroku z dnia 13 stycznia 2015 roku, sygn. akt II FSK 3227/12 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 roku, Nr 193, poz. 1287) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma zatem odpowiedź na pytanie, w jakim zakresie organ podatkowy, w ramach postępowania dotyczącego wymiaru podatku od nieruchomości, związany jest informacjami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków?

W orzecznictwie sądów administracyjnych dość powszechnie przyjmowany jest pogląd w świetle którego, stosownie do przywołanej regulacji, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. m.in. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09, dostępna na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Jednakże, na co również zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13 (dostępna na stronie http://orzezcenia.nsa.gov.pl), wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Odstępstwa od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków mogą mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takim przypadku organ podatkowy obowiązany będzie do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku.

W wyroku z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt II FSK 3099/12 (dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy. Dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane. Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej).

Do pierwszej grupy zaliczyć można dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (art. 20 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego). W drugiej grupie znajdą się z kolei dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu bądź nie), a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem (por. ww. uchwała z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13), czy też np. dane dotyczące zlokalizowanych na działce gruntu budynków, które w rzeczywistości nie istnieją (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1647/12, dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ewidencja gruntów nie może również przesądzać o własności nieruchomości (prawie użytkowania wieczystego), co przekłada się na ustalenie podmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W tym zakresie, zgodnie z rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, należy w pierwszej kolejności uwzględniać wpisy ujawnione w dziale drugim księgi wieczystej (dotyczące własności i użytkowania wieczystego). Rękojmia ta jest natomiast wyłączona w odniesieniu do danych zawartych w dziale pierwszym księgi, dotyczącym opisu nieruchomości. Księgi wieczyste, podobnie zresztą jak ewidencja gruntów i budynków, stanowią rejestr publiczny, przy czym wpisy dotyczące oznaczenia właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości zawarte w ewidencji nie mogą podważać domniemania prawdziwości danych zawartych w dziale drugim księgi wieczystej, obejmującym wpisy dotyczące własności i użytkowania wieczystego (art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2013 r. poz. 707 ze zm., dalej "ustawa o księgach wieczystych i hipotece")).

Tym samym, w sytuacji, gdy podatnik wykaże w postępowaniu podatkowym w trybie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej, że wbrew wskazanym w ewidencji gruntów danym dotyczącym właściciela (użytkownika wieczystego), rzeczywisty stan własności (prawa użytkowania wieczystego) odmiennie reguluje dział drugi właściwej księgi wieczystej, organy podatkowe muszą taką okoliczność zweryfikować, aby podjąć rozstrzygnięcie odnoszące się do rzeczywistego, tj. ujawnionego w księdze wieczystej, właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości, będącego w rozumieniu przepisów u.p.o.l. podatnikiem. Taką możliwość podważenia wpisów ewidencyjnych na podstawie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej należy traktować jako sytuację wyjątkową, zdeterminowaną koniecznością respektowania innych bezwzględnie obowiązujących regulacji prawnych.

W świetle natomiast uprzednio poczynionych uwag, organ podatkowy przy wymiarze podatku od nieruchomości związany jest zawartymi w ewidencji gruntów i budynków informacjami o przeznaczeniu gruntów (budynków) i danych tych nie może korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego (np. na podstawie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej), bez stosownej zmiany zapisów ewidencyjnych w odrębnym trybie.

W tym zakresie rozwiązania przyjęte w Prawie geodezyjnym i kartograficznym skorelowane są z treścią art. 26 ust. 1 oraz art. 27 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece. Zgodnie z pierwszym z wymienionych przepisów, podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej są dane katastru nieruchomości. Do czasu przekształcenia ewidencji gruntów i budynków w kataster nieruchomości przez pojęcie katastru należy rozumieć ewidencję gruntów i budynków (art. 53a Prawa geodezyjnego i kartograficznego). W razie natomiast, gdy dane katastru nieruchomości (tj. ujawnione w ewidencji, gdy nie została ona przekształcona w kataster) są niezgodne z oznaczeniem nieruchomości w księdze wieczystej, sąd rejonowy dokonuje na wniosek właściciela nieruchomości lub wieczystego użytkownika sprostowania oznaczenia nieruchomości na podstawie danych katastru nieruchomości (art. 27 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece). Powyższe wskazuje wyraźnie na zależność opisu nieruchomości w dziale pierwszym księgi wieczystej od danych ewidencyjnych, co tylko potwierdza słuszność tezy o bezwzględnym związaniu tymi informacjami również organu podatkowego. Zwrócił na to również uwagę Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach z dnia 15 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 2234/12 i II FSK 2565/12 (orzeczenia dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Do tożsamych wniosków prowadzi także analiza przepisów regulujących prowadzenie ewidencji gruntów i budynków. Stosownie do art. 22 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Z kolei właściciele i osoby władające obowiązane są zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian (art. 22 ust. 2 tej ustawy). Zgodnie natomiast z § 49 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.) o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe. W przypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Zawiadomienie to zawiera w szczególności oznaczenie dokumentu, który stanowił podstawę do zmiany, oraz datę jej wprowadzenia.

Podzielić zatem należy stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w wyroku z dnia 21 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 986/11 (dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl), że z przytoczonej regulacji wynika, iż datą zmiany treści ewidencji jest data określona w skierowanym do organu podatkowego zawiadomieniu starosty. Powinna być ona również odnotowana w dzienniku zmian. Dopiero z tą datą dokonania zmiany w ewidencji, określone grunty zmieniają swój charakter dla celów podatkowych. Wyłącznie zatem starostowie upoważnieni są do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i budynków.

Uzupełniająco zwrócić wypada uwagę na spójne rozwiązania dotyczące ustalania funkcji nieruchomości gruntowych, przyjęte w u.p.o.l., jak i w pozostałych ustawach dotyczących opodatkowania nieruchomości, tj. użytków rolnych i lasów.

Zgodnie z art. 1 ustawy. o podatku rolnym opodatkowaniu nim podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Regulacja ta obowiązuje od 1 stycznia 2003 r. Z kolei obowiązujący od tej samej daty art. 1 ust. 2 ustawy o podatku leśnym stanowi, że lasem w rozumieniu tej ustawy są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy. Natomiast wprowadzony od 1 stycznia 2007 r. art. 1a ust. 3 u.p.o.l. również wprost odwołuje się do ewidencji gruntów i budynków jako podstawy wymiaru podatków. W orzecznictwie zauważa się, że tym samym również na gruncie ustaw podatkowych ewidencja ta zyskała walor normatywny dla wyznaczania zakresu opodatkowania (por. uchwała NSA z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 986/11, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Dane zawarte m.in. w ewidencji gruntów i budynków (podobnie jak w księgach wieczystych i innych ewidencjach i rejestrach), stanowią nadto materiał źródłowy dla budowania prowadzonej przez organy podatkowe w systemie informatycznym ewidencji podatkowej nieruchomości, dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego i podatku leśnego (art. 7a ust. 1 i 2 u.p.o.l.). Ustalanie elementów konstrukcyjnych podatku od nieruchomości, z uwzględnieniem ewidencji gruntów i budynków, której zasady prowadzenia określają przepisy Prawa geodezyjnego i kartograficznego, stanowi przykład stosowanej w praktyce techniki legislacyjnej. Samo uregulowanie określonych zagadnień w różnych częściach aktu normatywnego, a nawet w różnych aktach normatywnych, tylko w skrajnych przypadkach może wiązać się z naruszeniem Konstytucji RP (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2011 r., sygn. akt P 33/09, OTK-A 2011/7/71). Analizowany przypadek zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie rodzi takich wątpliwości. O kwalifikacji określonej nieruchomości dla potrzeb ustalenia właściwej stawki podatkowej może współdecydować treść innych regulacji prawnych. Przepisy odrębne nierzadko precyzują znaczenie wyrażeń występujących w ustawach podatkowych lub wyrażenia te wprost definiują. Przykładów takich rozwiązań dostarcza choćby sama u.p.o.l., odwołując się do przepisów prawa budowlanego przy ustalaniu znaczenia takich pojęć, jak budynek, czy też budowla (art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.).

Skoro w rozpoznawanej sprawie do dnia wydania decyzji przez organ odwoławczy nie dokonano zmian w ewidencji gruntów i budynków, to organy podatkowe nie miały podstaw i nie były uprawnione do dokonywania w tym zakresie odmiennych ustaleń w ramach postępowania w sprawie podatku od nieruchomości.

Reasumując poczynione wyżej uwagi należy wskazać, że użyty w art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego zwrot "wymiar podatku" należy interpretować w ten sposób, iż przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, w podatku rolnym i podatku leśnym, winny zostać uwzględnione zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Informacje dotyczące funkcji (użytkowego przeznaczenia) zarówno gruntu, jak i budynku (lokalu) mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony skarżącej, w rozpatrywanym przypadku nie mógł znaleźć zastosowania art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej. Informacje ujęte w operacie ewidencyjnym nieruchomości, dotyczące np. powierzchni czy też przeznaczenia gruntu i budynku, wprowadzone do tego rejestru przez właściwego starostę w ramach postępowania prowadzonego na podstawie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego, wywierają skutki materialnoprawne, mające również wpływ na zawartość danych ewidencji podatkowej nieruchomości (art. 7a ust. 2 u.p.o.l.). Stąd też nie można aprobować tezy, że dane z ewidencji gruntów i budynków mogą być dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości korygowane w odrębnym postępowaniu przez organ podatkowy, za pomocą każdego dopuszczonego prawem dowodu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1581/12, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dopiero zmiana zapisów w ewidencji gruntów i budynków (dokonana przez uprawnione do tego organy geodezyjne) będzie mogła stanowić podstawę do wznowienia postępowania w przedmiocie zobowiązania w podatku od nieruchomości.

Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko zawarte w powołanych wyżej wyrokach.

W świetle powyższych rozważań za całkowicie bezzasadne należy, zdaniem Sądu, uznać zarzuty skarżących zawarte w skardze. Zasadnie organ podatkowy odmówił skarżącym przeprowadzenia dowodu z oględzin i sporządzenia opinii biegłego na okoliczność charakteru budowlanego obiektów określonych w ewidencji gruntów i budynków jako – budynek przemysłowy (działka nr [...]) oraz budynki: mieszkalny, handlowo usługowy i przemysłowy (działka nr [...]). W tym miejscu ponownie podkreślić należy, że jedynie zapisy zawarte w ewidencji gruntów i to zarówno te zgodne z rzeczywistością, jak i te, które obrazują stan odmienny od faktycznego mogą stanowić podstawę wymiaru podatków. Jak słusznie wskazuje się w zaskarżonej decyzji dane te są wiążące dla organu podatkowego, mają moc dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, a ich podważenie w toku postępowania podatkowego nie jest dopuszczalne.

Niezależnie od powyższego wskazać trzeba, że skarżący nie wykazali, że wystąpili do starostwa powiatowego o dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków. Ponadto dane zawarte w tej ewidencji potwierdzone zostały także innymi dowodami zebranymi w sprawie, w tym m. inn. pismami Starostwa Powiatowego w B. oraz dowodami zebranymi (i włączonymi do akt sprawy) podczas prowadzonych postępowań podatkowych za inne lata (w tym protokół z oględzin nieruchomości oraz dokumentacja fotograficzna nieruchomości).

Wskazać również należy, że argumentacja pełnomocnika dotycząca konstrukcji budowlanych i ich wpływu na kwalifikację przedmiotu opodatkowania nie może zyskać aprobaty Sądu, a to z tej przyczyny, że o kwalifikacji tej decyduje przepis prawa, a konkretnie definicja legalna budynku zawarta w art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane i art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Zasadne jest zatem stanowisko organu podatkowego, że w sytuacji, kiedy obiekt posiada fundament, ściany działowe i dach – to bez względu na to jakich użyto materiałów i konstrukcji, obiekt taki należy zaliczyć do budynku. Obiekt, który nie spełnia takiej definicji (a więc nie posiada np. ściany) nie będzie już budynkiem w rozumieniu powołanych wyżej przepisów.

Chybiony jest także zarzut skargi, iż organ podatkowy bezpodstawnie uznał, że sporna nieruchomość nie była wykorzystywana przez skarżących w 2013 roku do prowadzenia działalności rolnej. Odnosząc się do tego zarzutu stwierdzić należy, że podatnicy w trakcie całego postępowania nie przedstawili na poparcie swoich twierdzeń jakiegokolwiek dowodu. Nie potrafili nawet – na proste i oczywiste pytanie organu podatkowego wskazać, jaką to działalność rolną prowadzili w 2013 roku. Sami z kolei, na początkowym etapie prowadzonego postępowania podatkowego stwierdzili, że sporne budynki wykorzystywane były do prowadzenia przez nich działalności gospodarczej, co również potwierdzone zostało przez organ podatkowy w trakcie prowadzonego postępowania dowodowego. W późniejszym etapie postępowania powoływali się wyłącznie na fakt wpisu do zaświadczenia o działalności gospodarczej – działalności "rozmnażanie roślin". Podkreślić w tym miejscu należy, że sądy administracyjne w swoich wyrokach wielokrotnie wskazywały, że wynikające z art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej obowiązki organu, jako gospodarza postępowania podatkowego, nie zwalniają podatnika z oferowania dowodów na wykazanie swoich racji. Organy podatkowe nie muszą poszukiwać w nieskończoność dowodów w sytuacji, gdy ich nie oferuje sam podatnik (tak między innymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2007r., sygn. akt II FSK 176/07).

Reasumując stwierdzić należy iż w rozpatrywanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., w ramach kontroli instancyjnej ponownie rozpoznało sprawę oceniając prawidłowość wyliczenia podatku od nieruchomości za 2013 rok i opierając się na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zebranym w sprawie materiale dowodowym nie znalazło podstaw do podważenia rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w tym przedmiocie. Nie ma też żadnych powodów do uznania, że poczynione przez organ odwoławczy ustalenia były dowolne, gdyż opierały się wyłącznie na zgromadzonych w sprawie dowodach.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach podzielając argumentację Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę, jako nieuzasadnioną oddalił.