Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1277/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 602  ceny
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję i umorzono postępowanie - art. 145 §3 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 27c ust. 1-2
journal: Dz.U. 2020 poz 2028
law: Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.
article: art. 64 par. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Siwek, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, , Protokolant specjalista - Agnieszka Małyszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...]marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na terenie gminy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, 2. umarza postępowanie administracyjne w całości, 3. zasądza od Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz [...]sp. z o.o. z siedzibą w [...]kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "Spółka", lub "Skarżąca") jest decyzja Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "organ II instancji") z [...]marca 2022 r. nr [...]uchylająca w całości decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...]Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "organ regulacyjny" lub "organ I instancji") z [...]czerwca 2021 r. nr [...] o odmowie zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy [...]na okres trzech lat. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 27c ust. 1-2 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2020 r. poz. 2028); dalej: "z.z.w.o.ś." w związku z art. 104 § 1 w związku z art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm.); dalej: "k.p.a.".

Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy:

W dniu 18 lutego 2021 r. Spółka wniosła o zatwierdzenie taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy [...]na okres 3 lat.

Pismem z 8 kwietnia 2021 r. Spółka została wezwana do przedłożenia dodatkowych informacji i dokumentów. Pismem z 20 kwietnia Skarżąca przedstawiła dodatkowe informacje i dokumenty.

Decyzją z [...]czerwca 2021 r. odmówiono zatwierdzenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na terenie gminy [...]na okres trzech lat oraz nałożono na Spółkę obowiązek przedłożenia poprawionego projektu taryfy i uzasadnienia. W uzasadnieniu organ regulacyjny wskazał, że ustalone stawki amortyzacji nie znajdują uzasadnienia w złożonych dokumentach, zostały przyjęte w sposób dowolny, stad też nie zapewniają ochrony odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen. Brak jest szczegółowego uzasadnienia w zakresie sposobu naliczania stawek amortyzacyjnych w okresie obrachunkowym oraz dla planowanych inwestycji. Przedsiębiorstwo zaniechało również przekazania metodyki wyodrębniania kosztów związanych z działalnością hurtową z działalności zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków.

Rozpoznając sprawę w następstwie odwołania organ II instancji decyzją z [...]września 2021 r. uchylił decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że przedłożony przez Spółkę projekt taryfy nie zachował wszystkich wymagań z.z.w.o.ś. oraz rozporządzenia taryfowego.

Rozpoznając sprawę w następstwie sprzeciwu Spółki, WSA w Warszawie wyrokiem z 23 listopada 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 4689/21 uchylił zaskarżoną decyzję.

Po ponownym rozpatrzeniu odwołania organ II instancji zaskarżoną decyzją orzekł o uchyleniu w całości decyzji organu I instancji z [...]czerwca 2021 r., odmowie zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy [...]na okres 3 lat, nałożeniu na Spółkę obowiązku przedłożenia do organu regulacyjnego w terminie 7 dni od dnia otrzymania decyzji poprawionego projektu taryfy, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 1 ustawy poprzez wskazanie w Tabeli C "Ustalenie poziomu niezbędnych przychodów przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego" oraz w Tabeli D "Alokacja niezbędnych przychodów przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego według taryfowych grup odbiorców usług w okresie obowiązywania nowych taryf' - stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lutego 2018 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz. U. z 2018 r., poz. 472); dalej: "rozporządzenie taryfowe", opłaty za korzystanie ze środowiska.

W skardze Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w całości oraz umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, które miały wpływ na wynik sprawy i poskutkowały wydaniem zaskarżonej decyzji, w tym w szczególności:

1. art. 24c ust. 1 w zw. z art. 24f ust. 2 z.z.w.o.ś. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. - poprzez błędne uznanie, że organ pierwszej instancji wydał decyzję przed upływem terminu 45-dniowego, o którym mowa w art. 24c ust. 1 z.z.w.o.ś. oraz, że termin nigdy nie rozpoczął biegu, podczas gdy termin rozpoczął swój bieg z chwilą doręczenia do organu pierwszej instancji kompletnego, pozbawionego braków formalnych wniosku i termin ten bezskutecznie upłynął w sprawie, a organ I instancji w dniu wydania przedmiotowej decyzji nie miał już kompetencji do jej wydania, a zatem wydał decyzję bez podstawy prawnej - w momencie, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe (bezprzedmiotowość następcza), co czyni także niedopuszczalnym odmowę zatwierdzenia taryf także przez organ II instancji;

2. art. 153 oraz art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.); dalej: "p.p.s.a." w zw. z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej – poprzez działanie sprzeczne i abstrahujące od oceny prawnej wyrażonej w prawomocnym wyroku wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dnia 23 listopada 2021 roku (sygn. akt: V SA/Wa 4689/21) w sprawie ze sprzeciwu Skarżącej od decyzji kasatoryjnej Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej również "Prezes PGW WP") z dnia [...]września 2021 r. wydanej w sprawie decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] (dalej również "Dyrektor RZGW WP w [...]") z dnia [...]czerwca 2021 roku, gdzie stwierdzono, że Prezes PGW WP nie może twierdzić, że Skarżąca złożyła dokument, który nie jest projektem taryfy;

3. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 27c ust. 1 z.z.w.o.ś. polegające na dokonaniu wybiórczej oceny materiału dowodowego zebranego w aktach postępowania oraz przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów, poprzez dowolną ich ocenę, przejawiającą się w szczególności: na pominięciu okoliczności upływu terminu na wydanie decyzji, całkowitym pominięciu w sprawie dowodów w zakresie dokumentów, informacji i wyjaśnień złożonych w piśmie z dnia 18 maja 2021 r. potwierdzających zasadność przyjętych kosztów amortyzacji oraz poprzez pominięcie wyjaśnień Skarżącej dotyczących tego, że fajczynie nie ponosi ona opłat za korzystanie ze środowiska i dlatego nie uwzględniła ich w kalkulacji taryfowej;

4. § 7 ust. 6 w zw. z § 6 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia taryfowego - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że Spółka nie zaplanowała amortyzacji stopniowo i w sposób rozłożony w czasie, a nadto że winna zaplanować amortyzację obniżając stawki amortyzacyjne i wydłużając okres amortyzacji niezgodnie z przepisami o rachunkowości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowane stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast w sytuacji nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części – art. 151 p.p.s.a.

W sprawie niniejszej sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz procesowego, które miały wpływ na wynik sprawy.

Jak wynika z treści art. 20 ust. 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne określa taryfę na podstawie niezbędnych przychodów po dokonaniu ich alokacji na poszczególne grupy odbiorców usług. Taryfa ta podlega zatwierdzeniu przez organ regulacyjny, a przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne przedkłada projekt taryfy do zatwierdzenia; do wniosku dołącza się projekt taryfy oraz jego uzasadnienie (art. 24b ust. 1-4 ustawy). Wedle art. 24c ust. 1 tej ustawy organ regulacyjny, w terminie 45 dni od dnia otrzymania wniosku: 1) ocenia projekt taryfy oraz uzasadnienie pod względem zgodności z: a) przepisami ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę b) przepisami ustawy Prawo wodne, oraz 2) analizuje zmiany warunków ekonomicznych wykonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne działalności gospodarczej, w tym marżę zysku, oraz weryfikuje koszty, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1 z.z.w.o.ś. pod względem celowości ich ponoszenia w celu zapewnienia ochrony interesów odbiorców przed nieuzasadnionym wzrostem cen.

Zgodnie z treścią art. 20 ust. 2 ww. ustawy przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne określa taryfę na podstawie niezbędnych przychodów po dokonaniu ich alokacji na poszczególne taryfowe grupy odbiorców usług. W myśl art. 20 ust. 4 z.z.w.o.ś. przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne ustala niezbędne przychody, o których mowa w ust. 2, uwzględniając w szczególności: 1) koszty związane ze świadczeniem usług, poniesione w latach obrachunkowych obowiązywania poprzedniej taryfy, ustalone na podstawie ewidencji księgowej, z uwzględnieniem planowanych zmian tych kosztów w okresie obowiązywania taryfy; 2) zmiany warunków ekonomicznych oraz wielkości usług i warunków ich świadczenia; 3) kosztów wynikających z planowanych wydatków inwestycyjnych na podstawie wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych. Stosownie do art. 20 ust. 5 ustawy, ewidencja księgowa, o której mowa w ust. 4 pkt. 1, powinna w szczególności umożliwiać: 1) wydzielenie kosztów stałych i zmiennych, przychodów związanych z poszczególnymi rodzajami działalności przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, a także w odniesieniu do poszczególnych taryf; 2) ustalenie kosztów związanych z działalnością inwestycyjną w poprzednich 3 latach obrachunkowych, z tym że jeżeli okres prowadzenia działalności przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków jest krótszy niż 3 lata obrachunkowe, ustalenie tych kosztów obejmuje okres liczony od dnia rozpoczęcia tej działalności; 3) dokonanie alokacji niezbędnych przychodów według taryfowych grup odbiorców usług. W art. 23 z.z.w.o.ś. zawarto delegację ustawową do określenia przez ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej szczegółowego sposobu ustalania taryf. W oparciu o ten przepis Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej wydał rozporządzenie taryfowe.

W ocenie Sądu, Skarżąca trafnie wywodzi, iż kontrolowana decyzja została wydana w sposób sprzeczny zarówno z art. 153, jak i art. 170 p.p.s.a., tj. wbrew ocenie prawnej wyrażonej przez wojewódzki sąd administracyjny.

Należy zauważyć, iż w wyroku wydanym w następstwie sprzeciwu od decyzji organu odwoławczego z [...] września 2021 r. Sąd, dokonując oceny prawnej, wskazał, iż organ I instancji procedował nad wnioskiem Spółki w przedmiocie zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy [...] na okres 3 lat i wydał decyzję w sprawie odmowy zatwierdzenia taryfy.

WSA wyjaśnił, że niewątpliwie postępowanie administracyjne w rozpatrywanej sprawie dotyczyło zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Uzasadnienie decyzji organu zawiera szczegółową analizę merytoryczną wniosku Skarżącej zawierającego projekt taryfy. Tym samym organ odwoławczy nie może twierdzić, iż Skarżąca złożyła w istocie dokument, który nie jest taryfą gdyż nie spełnia wymagań ustawowych. Błędne jest stanowisko organu odwoławczego, że Dyrektor nie wezwał Spółki do złożenia wniosku o zatwierdzenie taryfy wraz z projektem taryfy, gdyż taki wniosek już został złożony przez stronę skarżącą. Spółka złożyła bowiem określone dokumenty, które były przedmiotem analizy zarówno organu I, jak i II instancji. Organ I instancji wzywał Stronę do uzupełnienia wniosku, a po uzupełnieniu wniosku wydał decyzję rozstrzygającą sprawę co do istoty.

Skarżąca trafnie wskazała zatem, iż przedłożyła Dyrektorowi RZGW w [...]wniosek o zatwierdzenie taryf zawierający elementy określone w art. 24b ust. 3 z.z.w.o.ś., do którego dołączyła zgodnie z art. 24b ust. 4 z.z.w.o.ś. - projekt taryf (zawierający wszystkie elementy z § 4 pkt 1 rozporządzenia taryfowego) i uzasadnienie (zawierające wszystkie elementy z art. 24b ust. 5 z.z.w.o.ś.), a także załączniki wymagane art. 24b ust. 6 z.z.w.o.ś.

W sprawie należało zatem rozstrzygnąć czy doszło do przekroczenia terminu 45 dni, o którym mowa w art. 24c ust. 1 z.z.w.o.ś. W myśl art. 24c ust. 2 ustawy z.z.w.o.ś. jeżeli wynik oceny, weryfikacji lub analizy, o których mowa w ust. 1, jest pozytywny, organ regulacyjny zatwierdza taryfę w drodze decyzji. Stosownie do art. 24c ust. 3 jeżeli wynik oceny, weryfikacji lub analizy, o których mowa w ust. 1, jest negatywny, organ regulacyjny odmawia, w drodze decyzji, zatwierdzenia taryfy oraz nakłada obowiązek w tej decyzji, w terminie w niej określonym, na przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne przedłożenia poprawionego projektu taryfy, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 1, lub poprawionego uzasadnienia, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 2, wskazując elementy projektu taryfy lub uzasadnienia wymagające poprawienia.

Zgodnie z art. 24f ust. 2 ustawy z.z.w.o.ś. jeżeli organ regulacyjny nie wyda decyzji, o której mowa w art. 24c ust. 2 lub 3, w terminie, o którym mowa w art. 24c ust. 1, taryfa wchodzi w życie po upływie 120 dni od dnia doręczenia jej projektu organowi regulacyjnemu wraz z wnioskiem o zatwierdzenie.

Należy zauważyć, iż zgodnie z art. 24c ust. 1 z.z.w.o.ś. 45 - dniowy terminy do załatwienia wniosku taryfowego rozpoczyna swój bieg od momentu początkowego wskazanego w ustawie, a więc od dnia otrzymania wniosku taryfowego przez organ. Regulacja ta odpowiada podobnej regulacji w k.p.a. W myśl art. 61 § 3 k.p.a. dniem wszczęcia postępowania w sprawie jest dzień złożenia wniosku. Nie oznacza to jednak, że ostateczny termin załatwienia sprawy musi zrównywać się z początkowym terminem załatwienia sprawy. Wniosek strony powinien odpowiadać określonym prawem wymogom, co z kolei zobowiązuje organ do badania każdego wniosku czy spełnia on wymogi formalne. Jeżeli organ stwierdzi braki formalne wniosku (żądania), to wówczas, w zależności od wagi tych braków, albo podanie pozostawia bez rozpoznania, jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, (art. 64 § 1 k.p.a.), czy też, jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, wzywa wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.). W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że w przypadku usunięcia braków podania w wyznaczonym terminie - datą wszczęcia postępowania jest dzień złożenia wniosku, co jednak nie musi zrównywać się z początkowym terminem załatwienia sprawy. Ten bowiem należy liczyć od dnia złożenia kompletnego wniosku (zob. wyroki NSA z: 13 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1247/08; 13 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1777/07).

W rozpoznawanej sprawie w ciągu 45 dni od wpływu wniosku do organu regulacyjnego, który nastąpił 18 lutego 2021 r., organ ten nie podjął żadnych czynności zmierzających do rozpoznania wniosku, a ograniczył się tylko do wysłaniem stronom zawiadomienia z 8 marca 2021 r. o wszczęciu postępowania. Dopiero wezwaniem z 8 kwietnia 2021 r. organ regulacyjny zobowiązał wnioskodawcę do złożenia dodatkowych dokumentów i informacji.

W tych okolicznościach, bezczynność organu po wpłynięciu do niego wniosku taryfowego, przekraczająca termin załatwienia sprawy określony w art. 24c ust. 1 z.z.w.o.ś., pociąga za sobą skutek materialnoprawny określony w art. 24f ust. 2 z.z.w.o.ś. tj. wejście taryfy w życie po upływie 120 dni od dnia doręczenia jej projektu organowi regulacyjnemu wraz z wnioskiem o zatwierdzenie. Brak przystąpienia przez organ do załatwienia sprawy niezwłocznie po wpływie wniosku o zatwierdzenie taryfy, chociażby poprzez sprawdzenie czy wniosek ten spełnia wymogi formalne i wezwanie strony do uzupełnienia ewentualnych braków, powoduje skutek określony w art. 24f ust. 2 z.z.w.o.ś., nawet wówczas gdy wniosek ten nie zawiera wszystkich informacji, o których mowa w art. 24 ust. 6-7 powołanej ustawy, koniecznych do jego prawidłowego rozpoznania. Stosownie do brzmienia art. 24f ust. 2 z.z.w.o.ś., po upływie terminu określonego w art. 24c ust. 1 tej ustawy, organ regulacyjny traci kompetencję do wydania decyzji, o której mowa w art. 24c ust. 2 lub 3 ustawy.

Zatem w rozpoznawanej sprawie, wobec upływu określonego w art. 24c ust. 1 z.z.w.o.ś. terminu do wydania decyzji przez organ regulacyjny, brak jest podstaw prawnych do dalszego orzekania przez ten organ w przedmiocie zatwierdzenia taryfy, a tym samym do ponownego rozpatrzenia sprawy.

W konsekwencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z [...]czerwca 2021 r.

Jednocześnie, uznając, że brak jest podstaw do kontynuowania w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego, na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a., Sąd umorzył postępowanie administracyjne w całości. Przepis ten jest przeniesieniem na grunt postępowania sądowoadministracyjnego instytucji obligatoryjnego umorzenia postępowania administracyjnego, przewidzianej w art. 105 § 1 k.p.a. Sąd, wstępując w rolę organu administracji publicznej, wykonuje przypisany organowi obowiązek. Wydane orzeczenie sądu zastępuje więc rozstrzygnięcie organu administracji publicznej i pełni funkcję decyzji umarzającej postępowanie administracyjne w całości lub w części, kończąc postępowanie bez rozstrzygania sprawy co do jej istoty (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 5, Warszawa 2017). W ten sposób, kierując się zasadami ekonomiki procesowej, ustawodawca umożliwił, aby wyrok sądu administracyjnego w takiej sytuacji definitywnie załatwiał sprawę administracyjną bez potrzeby ponownego angażowania organu administracji publicznej tylko po to, żeby wydał decyzję o umorzeniu postępowania (por. uzasadnienie do projektu ustawy o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Druk sejmowy Nr 1633 i 2538, VII kadencja, s. 17).

W konsekwencji umorzenie postępowania nie zależy więc od uznania sądu, lecz od stwierdzenia istnienia obiektywnej przyczyny bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego. Takowa przyczyna, wystąpiła w rozpatrywanej sprawie. Przekroczenie przez organ regulacyjny terminu materialnoprawnego wyznaczonego przez art. 24c ust. 1 z.z.w.o.ś. do wydania decyzji prowadzi do bezprzedmiotowości postępowania .

Orzeczenie o kosztach, zawarte w pkt 3 sentencji wyroku, uzasadnia art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na wysokość tych kosztów składa się uiszczony przez stronę skarżącą wpis od skargi w wysokości 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej w kwocie 480 zł, wynikające z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.