Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 483/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 3, 5 ust. 1, 6 ust. 4, 12 ust. 1b, 18 ust. 4a i ust. 5, 92 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 2 pkt 43
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: par. 24 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 32 poz 262
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich  niezbędnego wyposażenia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2012 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2011 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego M. R. kwotę 2850 (dwa tysiące osiemset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (nazywany dalej: "GITD") decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], na podstawie

art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej: "k.p.a."),

art. 5, art.18 ust. 4a, art. 18 lit. a, b i c, art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm., dalej: "u.t.d.") oraz lp. 1.1, l.p. 2.9.1, 2.9.2, 2.9.3 i l.p. 2.10 załącznika do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania M. R. (nazywanego dalej "skarżącym") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (w skrócie "[...]WITD") z dnia [...] października 2011 r., nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W dniu [...] czerwca 2011 r., o godz. 11 min. 42 w W., na terenie [...] przeprowadzono kontrolę pojazdu marki [...] o nr rej. [...] kierowanego przez M. R.

Kierowca okazał do kontroli dowód rejestracyjny pojazdu, ubezpieczenie, prawo jazdy, książkę kasy fiskalnej, świadectwo legalizacji drogomierza, orzeczenie lekarskie i psychologiczne. Stwierdzono, że w pojeździe zainstalowany był drogomierz marki "[...]" nr fabryczny [...], sprzężony z kasą fiskalną. Na dachu pojazdu umieszczone było urządzenie techniczne z napisem [...]. Kierowca nie okazał do kontroli licencji taksówkowej i nie legitymował się także wypisem z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób.

Powyższe ustalenia utrwalono w postaci dokumentacji fotograficznej.

W związku z powyższym stwierdzono, że kierowca wykonywał przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania lub używania w pojeździe taksometru oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Kierowca odmówił podpisania protokołu kontroli z dnia [...] czerwca 2011 r.

Nr [...].

W czasie kontroli przesłuchano w charakterze pasażerkę - świadka A. N. Zeznała, że w dniu kontroli zamawiała zwykłą taksówkę osobową z korporacji [...] w celu wykonania kursu z [...] na [...] i z powrotem. Świadek nie zamierzał przewozić bagażu. Zeznania utrwalono w protokole przesłuchania świadka.

Pismem z dnia [...] lipca 2011 r. skarżący został zawiadomiony przez [...]WITD o wszczęciu postępowania administracyjnego. Zakres prowadzonego postępowania o naruszenie określone w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. rozszerzono pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. skarżący złożył wyjaśnienia, podając, że wykonywał transport drogowy ładunków przy użyciu taksówki bagażowej – samochodu o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t. W tym celu zakupił samochód kombi przystosowany do zarobkowego przewozu ładunków o ładowności przekraczającej 0,5 t, będący taksówką bagażową.

Skarżący wyjaśnił również, że w dniu [...] stycznia 2011 r. zawarł z [...] Sp. z o.o. w organizacji umowę współpracy w zakresie transportu drogowego w systemie radio - taxi. Zgodnie z warunkami umowy skarżący zobowiązał się do świadczenia usług transportowych zleconych przez [...], a w zamian Spółka zobowiązała się do rezerwacji i przekazywania zleceń transportowych.

Przed zawarciem umowy samochód został poddany oględzinom przez pracowników [...]

W dniu kontroli skarżący wykonywał kurs zlecony przez Spółkę. Klientka nie poinformowała skarżącego o szczegółach kursu, w szczególności nie wyjaśniła, że zamawiała taksówkę osobową.

Powołując się na zeznania świadka (klientki) skarżący podkreślił, że zamówienie kursu nastąpiło w firmie [...], zaś strona była jedynie podwykonawcą.

Pismem z dnia [...] września 2011 r. [...]WITD przesłał skarżącemu zawiadomienie uzupełniające w związku ze stwierdzonym dodatkowym naruszeniem w postaci wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b (art. 18 ust. 4a u.t.d.), l.p. 2.10 załącznika do u.t.d.

Decyzją z dnia [...] października 2011 r. [...]WITD – w oparciu o art. 92 ust. 1, art. 5, art. 8 oraz art. 18 ust. 5 lit. a), b) i c) i art. 18 ust. 4a) u.t.d. w związku z lp. 1.1, 2.9. pkt 1, 2 i 3 oraz 2.10 załącznika do u.t.d. - nałożył na skarżącego karę pieniężną z tytułu: wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek (kara 8.000 zł), wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania lub używania w pojeździe taksometru (kara 5.000 zł), umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych (kara 5.000 zł) oraz umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy (kara 5.000 zł), wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4a (kara 15.000 zł).

Pismem z dnia [...] października 2011 r. skarżący wniósł odwołanie od decyzji [...]WITD z dnia [...] października 2011 r., zarzucając naruszenie prawa poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów u.t.d. oraz naruszenie art. 7 - 9

i art. 11 k.p.a. Skarżący wniósł o uchylenie ww. decyzji i umorzenie postępowania.

W uzasadnieniu odwołania skarżący podał, że wykonywał transport drogowy taksówką bagażową o masie poniżej 3,5 t. Przejazd był wykonywany na zlecenie [...]. Nie wiedział, że pasażerka zamówiła zwykłą taksówkę a nie taksówkę bagażową.

Po rozpatrzeniu odwołania, GITD decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., powołując się na przepisy prawa materialnego, w tym art. 4 pkt 11, art. 5, art. 18 ust. 4a oraz art. 18 ust. 5, jak również art. 92 ust. 1 i 4 u.t.d. oraz lp. 1.1, 2.9 pkt 1, pkt 2 oraz

l.p. 2 pkt 10 załącznika do u.t.d. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Organ odwoławczy, powołując się na pismo z Urzędu [...] z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...], stwierdził, że stronie nie udzielono licencji na wykonywanie transportu drogowego osób ani licencji na wykonywanie transportu drogowego osób taksówką.

Organ odwoławczy przyjął, że w pojeździe zamontowany był taksometr elektroniczny [...] o nr fabrycznym [...], współpracujący z kasą fiskalną.

Na pojeździe znajdowały się oznaczenia "[...]". Zaś na dachu pojazdu było zamontowane urządzenie techniczne z dwustronnym napisem "[...]".

Stosownie do zapisów w dowodzie rejestracyjnym kontrolowany pojazd był przystosowany konstrukcyjnie do przewożenia, łącznie z kierowcą, pięciu osób. Powyższe okoliczności potwierdziła przesłuchana w charakterze świadka pasażerka. Ustalenia udokumentowano za pomocą zdjęć wykonanych aparatem fotograficznym.

Organ odwoławczy przyznał, że zatrzymany pojazd posiadał cechy, które upodabniały go do taksówki osobowej, jednak taksówką nie był, Przewoźnik nie posiadał licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, a co za tym idzie pojazd nie posiadał oznaczeń w postaci herbu miasta, stosownych oznaczeń graficznych oraz numeru bocznego. Dowód w postaci badania technicznego pojazdu jako taksówki bagażowej, nie mógł być podstawą do uznania, iż kontrolowany pojazd był taksówką osobową.

W związku z powyższym GITD przyjął, że prawidłowo uznano, iż strona wykonywała okazjonalny transport drogowy osób (na podstawie zeznań świadka). W trakcie postępowania ustalono, że strona nie posiadała licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, co skutkowało wymierzeniem dodatkowej kary za ww. naruszenie.

GITD zauważył, że przedsiębiorca wykonujący okazjonalny transport osób zobowiązany jest przestrzegać szeregu ograniczeń mających na celu odróżnienie tego typu działalności od licencjonowanych przewozów osób taksówką. Celem regulacji z art. 18 ust. 5 u.t.d. było to, aby pojazdy te nie wyróżniały się względem pozostałych oraz, aby sposób oznakowania pojazdu nie wpływał na możliwość jego zatrzymania, którego celem było zawarcie umowy przewozu. Miało to wyeliminować sytuacje, w których o zatrzymaniu pojazdu decydowałoby przeświadczenie przeciętnego pasażera, że zatrzymując pojazd będzie z pewnością mógł skorzystać z umowy przewozowej. Chodziło więc, o ochronę potencjalnego klienta przed wprowadzeniem w błąd co do charakteru świadczonych usług. Nie ulega wątpliwości, że jedną z najbardziej charakterystycznych cech odróżniających taksówkę od innych pojazdów, dla przeciętnego pasażera, jest właśnie umieszczenie na dachu pojazdu dodatkowego podświetlenia napisu "[...]". Zdając sobie sprawę z powyższych okoliczności stworzono takie instrumenty prawne, aby całkowicie uniemożliwić podmiotom wykonującym przewozy okazjonalne upodabnianie pojazdu do pojazdów wykonujących transport drogowy osób taksówką.

Zdaniem organu odwoławczego, działalność skarżącego nie została wyłączona spod ustawy o transporcie drogowym, dlatego, że przedmiotem przewozu nie był bagaż. Bez znaczenia dla sprawy pozostawał również fakt, iż kontrolowany pojazd miał dmc poniżej 3,5 t.

Odnosząc się do naruszenia zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą lub telefonem przedsiębiorcy organ II instancji wyjaśnił, że we wskazanej w decyzji podstawie prawnej nie chodzi o dosłowne utożsamianie nazwy z firmą, pod którą przedsiębiorca figuruje we właściwym rejestrze lub ewidencji. Tym samym, bez znaczenia pozostało wskazanie, że umieszczona na pojeździe nazwa "[...]" nie pokrywa się z firmą przewoźnika. Organ II instancji podał, że w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. nie chodzi o to, aby nazwa przedsiębiorcy ściśle pokrywała się z jego firmą, gdyż ustawodawca nie posłużył się pojęciem firmy, które ma swą definicję w art. 43 i nast. k.c.

Odnosząc się z kolei do zakazu umieszczania numeru telefonu przedsiębiorcy GITD podkreślił, że numer ten nie musi być zarejestrowany na kontrolowanego przedsiębiorcę. Jak wynika z wyjaśnień strony umowa ze spółką "[...]" dotyczyła warunków współpracy w zakresie rezerwacji i świadczenia usług w zakresie transportu drogowego w systemie radio-taxi. Tak więc umieszczenie numeru telefonu [...] przysparzało stronie korzyści w postaci dostępu do dodatkowych zleceń przewozu.

Reasumując, organ odwoławczy uznał, ze oznaczenia pojazdu stwierdzone w trakcie kontroli niewątpliwie wprawiały potencjalnych klientów w błąd o czym świadczą zeznania świadka (pasażerki), która zeznała: "zamawiałam zwykłą taksówkę osobową z korporacji [...]".

Powołując się na uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2009 r. sygn. akt II GSK 911/08, organ odwoławczy uznał, iż w sprawie doszło do naruszenia zakazu w związku z zamontowaniem pojeździe taksometru lub urządzenia taksometr przypominającego.

Zdaniem GITD, nie budził również wątpliwości fakt, że kontrolowany pojazd nie był technicznie przystosowany do wykonywania przewozów okazjonalnych osób. Ustawodawca umożliwił wykonywanie tego typu przewozów jedynie pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Natomiast bezsprzeczne było, iż kontrolowany pojazd był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób wraz z kierowcą.

Organ nie znalazł podstaw do zastosowania w sprawie art. 93 ust. 7 u.t.d.

Pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z dnia [...] grudnia 2011 r., wnosząc o jej uchylenie w całości.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

I. art. 92 ust. 1 i 4 u.t.d. w związku z lp. 1.1. załącznika do u.t.d. poprzez:

a) przyjęcie, iż skarżący wykonywał transport drogowy bez wymaganej licencji pomimo, że ww. przepis nie dotyczy taksówek, a pojazd użytkowany przez skarżącego był - zgodnie z zaświadczeniem o przeprowadzonym badaniu technicznym - taksówką,

b) nieprzyjęcie co najwyżej, iż skarżący wykonywał transport drogowy taksówką bez wymaganej licencji, pomimo, że prawidłowa kwalifikacja naruszenia mogłaby mieć swoje następstwa w postaci niższej wysokości kwoty naliczonej kary;

II. art. 92 ust. 1 i 4 u.t.d. w związku z lp. 2.9. załącznika do u.t.d. poprzez przyjęcie, iż skarżący wykonywał przewóz z naruszeniem zakazów określonych w art. 18 ust. 5 pkt 1 - 3 u.t.d., tj.: z naruszeniem zakazu:

a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru,

b) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy,

c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, pomimo że pojazd użytkowany przez skarżącego był - zgodnie z zaświadczeniem o przeprowadzonym badaniu technicznym - taksówką bagażową, a zatem, zgodnie z określonymi dla taksówek wymaganiami technicznymi z § 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 roku posiadał odpowiednie i konieczne oznaczenia i wyposażenie;

III. art. 92 ust. 1 i 4 u.t.d. w związku z lp. 2.10. załącznika do u.t.d. poprzez przyjęcie, iż skarżący wykonywał przewóz okazjonalny, pomimo że zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą a pojazd skarżącego ma tylko miejsc 5;

IV. art. 6 oraz 8 k.p.a. w zw. z art. 7 i 11 k.p.a. przejawiające się w tym, że organ II instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności organu I instancji nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy właściwej ocenie materiału dowodowego, mogły przechylić szalę na korzyść skarżącego.

W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił organom nieuwzględnienie faktu, że pojazd użytkowany przez niego jest, w świetle zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym, taksówką. Tym samym, niezasadnie stwierdzono naruszenie art. 92 ust. 1 i 4 u.t.d. w zw. z lp. 1.1 załącznika go cyt. ustawy.

Skarżący, odwołując się do definicji taksówki, zawartej w art. 2 pkt 43 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. nr 108, poz. 908 z późn. zm.), podkreślił, że pojazd samochodowy może zostać uznany za taksówkę tylko wtedy gdy zostaną łącznie spełnione następujące przesłanki: pojazd posiada odpowiednie wyposażenie, jest odpowiednio oznaczony, opłatą za przewóz jest ustalony na podstawie taksometru niezależnie od tego czy chodzi o taksówkę osobową czy taksówkę bagażową.

Ustawa o transporcie drogowym nie określa wymagań technicznych pojazdu używanego przy wykonywaniu transportu drogowego, w szczególności taksówek. W tym zakresie odsyła wprost do ustawy - Prawo o ruchu drogowym (art. 5 ust. 3 pkt 5). Wymagania techniczne taksówek zostały określone w § 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262, zwanego dalej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r.).

Pojazd skarżącego jest taksówka bagażową i stosownie do wymagań technicznych dla taksówek określonych w ww. rozporządzeniu Ministra Infrastruktury posiadał odpowiednie oznaczenia i wyposażenie.

Niezasadnie zatem organy transportu drogowego uznały, że przewóz ten był wykonywany z naruszeniem zakazu: umieszczania i używania w pojeździe taksometru, umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, gdyż pojazd uznany za taksówkę bagażową musi spełniać wymania określone w cytowanym wyżej rozporządzeniu. W innym wypadku bowiem, gdyby pojazd, który jest - zgodnie z zaświadczeniem o przeprowadzonym badaniu technicznym - taksówką bagażową w trakcie użytkowania nie był należycie wyposażony to wobec skarżącego mogłoby zostać wszczęte postępowanie na podstawie art. 96 § 1 pkt 5 Kodeksu Wykroczeń.

Odnośnie stwierdzonego przez organy naruszenia art. 18 ust. 4a) u.t.d., skarżący zauważył, że użytkowany przez niego pojazd - zgodnie z protokołem kontroli z dnia [...] czerwca 2011 r. – był pojazdem, w którym znajdowało się 5 miejsc. A to oznacza, że organy nie miały podstaw do zastosowania ww. przepisu w ustalonym stanie faktycznym.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie celowości czy słuszności.

Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając w świetle powołanych unormowań zaskarżoną decyzję oraz utrzymane przez nie w mocy rozstrzygnięcie [...]WITD należało uznać skargę M. R. za zasadną, gdyż doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, co miało istotny wpływ na wynik postępowania.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalono, iż należący do skarżącego pojazd marki [...] nr rej. [...] był oznaczony (trwale) w ten sposób, że na jego dachu znajdowało się podświetlone urządzenie techniczne z dwustronnym napisem "[...]", wewnątrz był zamontowany taksometr elektroniczny [...] Fiskalny współpracujący z kasą fiskalną, na drzwiach i masce pojazdu umieszczone były napisy: "[...]". Zatem zewnętrznie i wewnętrznie pojazd był wyposażony w urządzenia charakterystyczne dla pojazdów wykonujących transport drogowy taksówkowy, a nadto wykonywano nim przewóz jednego pasażera.

Powyższe elementy oznakowania pojazdu skarżącego i okoliczność przewożenia pasażera wskazywały, że skarżący wykonywał transport drogowy taksówką bez wymaganej licencji, a szerzej prowadził działalność gospodarczą w tym zakresie. Skontrolowany pojazd był bowiem taksówką. Powyższe elementy są najbardziej charakterystyczne dla odróżnienia pojazdu wykonującego przewozy taksówkowe od pojazdów wykonujących przewozy okazjonalne (vide art. 18 ust. 5 u.t.d. sankcjonujący posiadanie właśnie opisanych elementów na pojeździe wykonującym przewozy okazjonalne i § 24 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Co do dodatkowych oznaczeń, jak: herbu miasta, stosownych oznaczeń geograficznych i oraz numeru bocznego, w myśl § 24 ust. 4 cytowanego rozporządzenia dopuszcza się ich stosowanie pod warunkiem, że są one zgodne z ustaleniami obowiązującymi na obszarze danych gmin lub związku komunalnego.

Należy zauważyć, że wykonywanie transportu drogowego taksówką może odbywać się wyłącznie na zasadach określonych w ustawie o transporcie drogowym. Przedsiębiorca prowadzący taką działalność gospodarczą, niezależnie czy jest to osoba fizyczna, prawna czy jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, powinien legitymować się uprawnieniem w postaci licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, o jakiej mowa w art. 6 ust. 1 u.t.d. Udziela się jej na określony pojazd i obszar, zgodnie z art. 6 ust. 4 u.t.d. Licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką jest bowiem specjalnym rodzajem licencji, innym od przewidzianej w art. 5 ust. 1 u.t.d. licencji na wykonywanie transportu drogowego (co zgodnie z art. 4 pkt 3 u.t.d. w zw. z pkt 1 i 2 tego przepisu oznacza podjęcie i wykonywanie działalności w zakresie przewozu osób lub rzeczy). Udzielenie licencji taksówkowej wymaga spełnienia przez przedsiębiorcę dodatkowych wymagań przewidzianych w cytowanym art. 6 u.t.d., który określa zakres przedmiotowy licencji oraz warunki, jakie musi spełniać przedsiębiorca ubiegający się o jej przyznanie. W tej sytuacji regulacja art. 12 ust. 1b u.t.d., zgodnie z którą licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką oznacza, że przewozem okazjonalnym jest przewóz wykonywany po uzyskaniu licencji w rozumieniu art. 5 u.t.d., zaś transport drogowy taksówką to transport wykonywany na podstawie licencji udzielonej zgodnie z art. 6 u.t.d. Wynika z tego, że w ustawie o transporcie drogowym istnieje wyraźny podział na przewozy okazjonalne i wykonywane taksówką. Podział ten potwierdza art. 18 ust. 4a u.t.d. dodany na mocy art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 48, poz. 247), z dniem 7 kwietnia 2011 r. Z przepisu tego wynika, ze przewóz okazjonalny może być wykonywany pojazdami samochodowymi przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Regulacja ta poprzez wskazanie opisanych kryteriów determinuje rozumienie pojęcia przewozu okazjonalnego. Oznacza to, że wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu do 7 osób łącznie z kierowcą, za wyjątkiem pojazdów zabytkowych (art. 18 ust. 4b u.t.d.) jest zakazane. Wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem konstrukcyjnie przeznaczonym do przewozu do 7 osób łącznie z kierowcą sankcjonowane jest karą grzywny wobec kierowcy wykonującego taki przewóz oraz wobec podmiotu wykonującego taki przewóz na mocy l.p. 2.10. załącznika do u.t.d. Przewoźnicy wykonujący przewozy okazjonalne osób na dotychczasowych zasadach objęci zostali okresem przejściowym, na mocy art. 3 wspomnianej nowelizacji. Przedsiębiorcy wykonujący do 7 kwietnia 2011 r. działalność gospodarczą w zakresie przewozu okazjonalnego mogą ją wykonywać na dotychczasowych zasadach, przez okres określony w licencji, nie dłużej jednak niż w okresie roku od dnia wejścia w życie ustawy, tj. do dnia 7 kwietnia 2012 r. (tak R. Strachowska. Komentarz do art. 18 ustawy o transporcie drogowym, ABC, 2011).

Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale (7) z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt II GPS 1/11, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl stwierdził, że "Przyczyną wątpliwości interpretacyjnych co do nałożenia kary na podstawie pkt 1.3. załącznika do u.t.d. mogło być użyte tam sformułowanie "wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji". W pkt 1.1. omawianego załącznika, również użyto sformułowania "wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji". Posłużenie się tym terminem jest konsekwencją regulacji zawartej w art. 5 ust. 1 u.t.d., stosownie do którego wykonywanie transportu drogowego jest uwarunkowane uzyskaniem “odpowiedniej licencji". Wymaganie uzyskania odpowiedniej licencji wiąże się ze zróżnicowaniem w tej ustawie licencji na wykonywanie transportu drogowego w zależności od rodzaju działalności transportowej. Określonego rodzaju licencji wymaga wykonywanie krajowego transportu drogowego, międzynarodowego transportu drogowego i transportu drogowego taksówką. W świetle tego co powiedziano, określenie "wymagana licencja" należy odnosić do rodzaju licencji, a nie do jej treści. "Wymagana licencja", to licencja "odpowiednia" w rozumieniu art. 5 ust. 1 u.t.d., dla określonego rodzaju wykonywanej działalności transportowej. Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy taksówką powinien legitymować się licencją na wykonywanie transportu drogowego taksówką, bowiem w jego przypadku to jest właśnie "wymagana licencja".

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy skarżący nie legitymował się żadnym z wymienionych rodzajów licencji. Jednocześnie wykonywał przewóz osób i to zarobkowy (na co jednoznacznie wskazywały: zamontowany w pojeździe taksometr/kasa fiskalna, kopia wydruku z kasy fiskalnej i zeznania przewożonej pasażerki, która twierdziła, że zamówiła taksówkę osobową) i do tego pojazdem, który swoimi cechami ewidentnie sugerował transport drogowy taksówką. Takie (wyżej opisane) oznaczenie pojazdu oraz sposób jego wykorzystania w praktyce prowadzonej przez skarżącego działalności, ustalony w wyniku wzmiankowanej kontroli pojazdu w dniu [...] czerwca 2011 r., determinowały wykonywaną przy jego użyciu usługę przewozu jako taksówkową, jednak bez uprawniającej do tego licencji taksówkowej; zatem sprzecznie z dyspozycją art. 6 ust. 1 u.t.d., który statuuje obowiązek posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

Należy przy tym zauważyć, że wykonywaniem transportu drogowego osób jest nie tylko samo przemieszczenie się pojazdu wraz z pasażerem na określonej trasie, ale także złożenie przez przewoźnika oferty na przewóz skierowanej do potencjalnych klientów. Wyrazem tej oferty może być oczekiwanie na klienta w pojeździe gotowym do wykonania usługi przewozowej (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2012 r. II GSK 1382/10, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skoro skarżący nie legitymował się licencją na wykonywanie transportu/przewozu osób pojazdem, który prawidłowo został uznany za taksówkę, to tym samym realizował przewóz osób taksówką z naruszeniem obowiązków wynikających z ustawy o transporcie drogowym. W konsekwencji stanowić to powinno było podstawę do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej stosownie do l.p. 1.3. załącznika do u.t.d. w zw. z art. 92 ust. 1 i 4 u.t.d., a nie l.p. załącznika sankcjonujących wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek (l.p. 1.1) i wykonywanie przewozów okazjonalnych z naruszeniem art. 18 ust. 5 i ust. 4a u.t.d. (l.p. 2,.9 i 2.10), w brzmieniu jej przepisów z daty kontroli pojazdu.

Dla oceny podlegania skarżącego odpowiedzialności administracyjnej bez znaczenia jest jego argumentacja o wykonywaniu "jedynie przewozu rzeczy" taksówką bagażową (oświadczenia skarżącego, zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu, k. – 30 akt adm.). Jak już podnoszono art. 6 ust. 1 u.t.d. statuuje obowiązek posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Definicję legalną pojęcia "taksówki" wprowadza art. 2 pkt 43 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Według tego przepisu – w treści obowiązującej do 31 grudnia 2011 r. (a więc także w dacie kontroli pojazdu i podjętych przez organy obu instancji decyzji) – taksówka to pojazd samochodowy odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu za ustaloną na podstawie taksometru opłatą:

a) osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego (taksówka osobowa),

b) ładunków o masie nieprzekraczającej 2,5 tony (taksówka bagażowa).

Z wymienionych przepisów nie wynikało, żeby wykonywanie transportu drogowego taksówką bagażową nie podlegało obowiązkowi uprzedniego uzyskania licencji na taką działalność, skoro pod tym kątem art. 6 ust. 1 u.t.d. nie różnicował działalności taksówkowej, stanowiąc jedynie o udzielaniu (przy spełnieniu warunków określonych w tym przepisie) "licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką"; zatem zarówno osobową, jak i bagażową.

Ponadto, w dowodzie rejestracyjnym pojazdu nadal figurowało, że jest to samochód osobowy (k. – 9 akt adm.), a przewożona pasażerka zeznała, że wzywała taksówkę osobową, a nie bagażową.

Mając powyższe na uwadze organy obu instancji nieprawidłowo ustaliły, że skarżący nie wykonywał usługi jako przewozu taksówką a jedynie przewóz okazjonalny, co z kolei spowodowało przyjęcie błędnych podstaw prawnych odpowiedzialności M. R.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a należało wyeliminować obie decyzje. Co do wykonalności uchylonych rozstrzygnięć Sad orzekł na mocy art. 152 p.p.s.a O kosztach postępowania rozstrzygnął zgodnie z art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.