Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 23/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2011-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6198 Inspekcja pracy
Hasła tematyczne: Inspekcja pracy
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 237.11 par. 1 i 2, art. 3.1, art. 237.4 par. 2
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Teresa Kobylecka,, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 marca 2011r. sprawy ze skargi Grupy Kapitałowej A. Spółka z o.o. w T. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu utworzenia służby bezpieczeństwa i higieny pracy oraz opracowania instrukcji bhp oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Okręgowy Inspektor Pracy, po rozpatrzeniu odwołania Grupy Kapitałowej "A." Sp. z o.o. w T. od decyzji - nakazu Inspektora Pracy Państwowej Inspekcji Pracy z dnia [...] nr [...], nakazującego: 1/ utworzenie w zakładzie zatrudniającym ponad 100 pracowników służbę bezpieczeństwa i higieny pracy w terminie do 31 października 2010r. oraz 2/ opracowanie i udostępnienie pracownikom do stałego korzystania aktualne instrukcje bezpieczeństwa i higieny pracy określające szczegółowe zasady bezpieczeństwa pracy przy remontach maszyn i urządzeń eksploatowanych w zakładzie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 kpa oraz art. 19 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. Nr 89 poz. 589 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w punkcie pierwszym natomiast uchylił decyzję w punkcie 2 w całości i nakazał pracodawcy opracowanie i udostępnienie pracownikom do stałego korzystania, aktualne instrukcje bezpieczeństwa i higieny pracy określające szczegółowe zasady bezpiecznej pracy przy spinaniu gąsienic spycharki, w terminie do dnia 30 listopada 2010r.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w okresie od 5 do 25 sierpnia 2010r. nadinspektor pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy przeprowadził kontrolę w kopalni "Ł.", w celu ustalenia okoliczności i przyczyn śmiertelnego wypadku przy pracy, jakiemu uległ pracownik zakładu. W trakcie kontroli m.in. stwierdzono, że pracodawca nie zapewnił instrukcji określających zasady bezpiecznej pracy przy remontach maszyn eksploatowanych w zakładzie oraz nie utworzył służby bhp, lecz powierzył wykonywanie jej zadań osobie spoza zakładu mimo, że w przedsiębiorstwie zatrudnionych jest ponad 100 pracowników. Dalej Okręgowy Inspektor Pracy powołując treść art. 23711 § 1 Kodeksu pracy dalej k.p. stwierdził, że przepis ten wyróżnia dwie formy pełnienia funkcji w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy. Pierwsza realizowana jest w formie służby bhp, druga przez powierzenie wykonywania zadań służby bhp. Pracodawca zatrudniający więcej niż 100 pracowników tworzy służbę bhp. Natomiast pracodawca zatrudniający do 100 pracowników powierza wykonywanie zadań służby bhp pracownikowi zatrudnionemu przy innej pracy. Możliwość powierzenia zadań służby bhp specjalistom spoza zakładu, przewidziana w § 2 art. 23711 k.p. może mieć miejsce w przypadku zatrudniania do 100 pracowników oraz braku kompetentnych pracowników, którzy mogliby wykonywać obowiązki służby bhp. Przepis ten należy stosować łącznie z § 1 art. 23711, który wyraźnie stanowi, że pracodawca zatrudniający więcej niż 100 pracowników tworzy służbę bhp. Reasumując Inspektor stwierdził, że formę realizacji zadań z zakresu bhp przez pracodawców, ustawodawca uzależnił od ilości zatrudnionych pracowników.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, że pracodawca powierzył wykonywanie zadań z zakresu służby bhp specjaliście-inspektorowi bhp, organ, powołując się na wyrok NSA z dnia 13.10.2006r.w sprawie I OSK 263/06 wskazał, że taka możliwość występuje wyłącznie w przypadku pracodawców zatrudniających do 100 pracowników. Nadto wskazany specjalista-inspektor bhp nie może być pracownikiem służby bhp, gdyż będąc zatrudnionym na podstawie umowy cywilnoprawnej do wykonywania zadań w zakresie służby bhp nie jest pracownikiem spółki. Jeśli zaś chodzi o spełnianie przez B. P. wymagań kwalifikacyjnych dla specjalisty ds. bhp organ wskazał, że nikt nie kwestionuje spełniania przez nią tych wymagań, jednak ponieważ osoba ta jest prezesem jednoosobowego zarządu spółki, trudno wyobrazić sobie jej działanie jako osoby reprezentującej pracodawcę i jednocześnie jako organu pełniącego funkcje doradcze i kontrolne.

Uzasadniając punkt drugi decyzji Inspektor powołał treść art. 2374 § 2 k.p. oraz § 41 rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy i wskazał, że w niniejszej sprawie czynności kontrolne wykazały, że pracodawca nie posiadał opracowanej szczegółowej instrukcji bezpiecznego wykonywania prac związanych z naprawami (m.in. wymianą łożysk, rozpinaniem i spinaniem gąsienic itp.), a przedstawiona dokumentacja spycharki T170B, przy remoncie której doszło do wypadku ze skutkiem śmiertelnym, nie zawiera instrukcji bezpiecznego wykonywania tego typu prac. Zaskarżony nakaz winien być jednak uchylony i zastąpiony decyzją jak w sentencji, gdyż zapis w protokole nie uzasadnia rozszerzenia nakazu na wszystkie maszyny i urządzenia użytkowane w zakładzie.

W skardze na powyższą decyzję Grupa kapitałowa A. Spółka z o. o. w T. zarzuciła:

- obrazę przepisów postępowania administracyjnego zawartych w art. 7 kpa, 9 kpa, 11 kpa, art. 77 kpa, art. 107 § 3 kpa, która miała istotny wpływ na wynik sprawy poprzez brak rzeczywistego wyjaśnienie dlaczego w rozpatrywanym stanie faktycznym skarżący ma utworzyć służbę bhp, nie przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie dotyczącym stosowania wobec skarżącego przepisów bhp regulujących prowadzenie ruchu zakładu górniczego, brak wskazania co ma zawierać instrukcja bezpieczeństwa i higieny pracy określająca szczegółowe zasady bezpiecznej pracy przy spinaniu gąsienic spycharki oraz

- obrazę przepisu prawa materialnego zawartego w art. 23711 § 2 k.p. poprzez przyjęcie, że tylko pracodawca zatrudniający do 100 pracowników może powierzyć zadania służby bhp specjalistom spoza zakładu pracy.

W związku z tak sprecyzowanymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji.

W uzasadnieniu wskazała, powołując się przy tym na wyrok NSA z dnia 23 września 2005r. sygn. I OSK 40/05, że nie zgadza się z interpretacją Okręgowego Inspektora Pracy, że tylko pracodawca zatrudniający do 100 pracowników może powierzyć zadania służby bhp specjalistom spoza zakładu pracy. Podniosła, że świadczy usługi związane z prowadzeniem ruchu zakładu górniczego "Ł." położonym na terenie województwa świętokrzyskiego, podczas gdy siedziba firmy znajduje się w T. i w siedzibie spółki zadania służby bhp wykonuje specjalista ds. bhp B. P.. Trudno, aby to samo ww. specjalista równocześnie wykonywał na terenie zakładu górniczego "Ł.". Z tych względów oraz z powodu braku innych osób posiadających odpowiednie kwalifikacje dodatkowo zostało powierzone wykonywanie zadań służby bhp specjaliście spoza zakładu pracy. Zatem, zdaniem skarżącej, posiada ona własną służbę bhp oraz dodatkowo powierzyła wykonywanie jej zadań specjaliście spoza zakładu, ponadto organ w ogóle nie uzasadnił w jaki sposób ma ona utworzyć służbę bhp w sytuacji, kiedy już taką służbę posiada.

Odnosząc się do decyzji nakazującej opracowania instrukcji bhp, określającej szczegółowe zasady bezpiecznej pracy przy spinaniu gąsienic spycharki, skarżąca zarzuciła, że jest ona zbyt ogólnikowa, aby mogła być wykonana, gdyż każdorazowo spinanie gąsienic spycharki może przebiegać w różnych warunkach i trudno wszystkie warianty w takiej instrukcji przewidzieć. Ponadto organ w ogóle nie podał co taka instrukcja winna zawierać. Wreszcie Inspektor wydając zaskarżoną decyzję nie wziął pod uwagę, że do podmiotów wykonujących czynności zlecone w ruchu zakładu górniczego będą miały zastosowanie przepisy rozporządzeń wydanych na podstawie ustawy prawo geologiczne i górnicze regulujących kwestie bhp. Powyższego nie uwzględnił również nadinspektor pracy wydając swój nakaz. Tymczasem w niniejszej sprawie będzie miało zastosowanie rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 17 czerwca 2002r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, prowadzenia ruchu oraz specjalistycznego zabezpieczenia przeciwpożarowego

w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających kopaliny podstawowe (Dz. U. nr 96 poz. 858 ze zm.). Zgodnie z jego § 2 ust. 1 pkt 1 przepisy ww. rozporządzenia stosuje się odpowiednio do podmiotów wykonujących w zakresie swej działalności zawodowej powierzone im czynności w ruchu zakładu górniczego. Takim podmiotem jest właśnie skarżąca spółka, to zaś powoduje, że przepisy ww. rozporządzenia są lex specialis wobec rozporządzenia z dnia 26 września 1997r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. W konsekwencji skarżąca podniosła, że Okręgowy Inspektor Pracy w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, czy w świetle rozporządzenia z dnia 17 czerwca 2002r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, prowadzenia ruchu oraz specjalistycznego zabezpieczenia przeciwpożarowego w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających kopaliny należało sporządzić instrukcję bhp, określającą szczegółowe zasady bezpiecznej pracy przy spinaniu gąsienic spycharki.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

1. Odnośnie obowiązku utworzenia służby bezpieczeństwa i higieny pracy wskazać należy, co następuje.

Jak wynika z ustaleń organu, które w tej części nie są kwestionowane, skarżąca Spółka zatrudnia ponad sto osób. Organ ustalił także, iż mimo wynikającego z art. 23711 § 1 k.p. obowiązku nie utworzyła ona służby bezpieczeństwa i higieny pracy, a jedynie zleciła, na podstawie umowy zlecenia, wykonywanie zadań służby bhp specjaliście spoza zakładu T. Gołębskiemu. To ustalenie aktualnie, że nie została utworzona służba bhp jest w skardze kwestionowane. Zdaniem bowiem skarżącej zadania służby bhp wykonuje specjalista ds. bhp B. P..

Okolicznością niesporną jest to, iż B. P. jest prezesem jednoosobowego zarządu Spółki. Już tylko z tego powodu nie można uznać, iż skarżąca utworzyła służbę BHP, w której to służbie zatrudniona jest B. P. Istotą bowiem tworzenia służby bhp jest to, że zatrudnieni w niej pracownicy zajmują się wyłącznie spawami bezpieczeństwa i higieny pracy, w odróżnieniu od sytuacji dopuszczanej u pracodawców, zatrudniających do stu osób, którzy mogą powierzyć wykonywanie zadań służby pracownikowi zatrudnionemu przy innej pracy. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że do obowiązków B. P. jako prezesa zarządu Spółki z oczywistych względów nie może należeć zajmowanie się wyłącznie kwestiami bezpieczeństwa i higieny pracy. Ponadto zgodnie z art. 3 k.p. pracodawcą jest jednostka organizacyjna, a także osoba fizyczna. W myśl art. 31 k.p. za pracodawcę będącego jednostką organizacyjną czynność w sprawach zakresu prawa pracy dokonuje osoba lub organ zarządzający tą jednostką. Tak więc B. P., jako prezesa zarządu, w świetle tych przepisów należy traktować jako pracodawcę ( którego jest organem). Stosownie zaś do art. 23711 § 1 zdanie 2 k.p. pracodawca posiadający ukończone szkolenie niezbędne do wykonywania zadań służby bhp może sam wykonywać zadania tej służby jeżeli zatrudnia do 10 lub do 20 pracowników. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż zawarty w skardze zarzut, jakoby w spółce była już utworzona służba bhp, zatrudniająca B. P., jest niezasadny.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 23711 § 2 k.p. poprzez przyjęcie, że tylko pracodawca zatrudniający do 100 pracowników może powierzyć zadania służby bhp specjalistom spoza zakładu pracy na wstępie wskazać należy, iż faktycznie w orzecznictwie sądów administracyjnych na tle stosowania tego przepisu daje się zauważyć pewną niejednolitość. Okręgowy Inspektor Pracy w zaskarżonej decyzji przyjął stanowisko zaprezentowane przez NSA w wyroku z dnia 13 października 2006r. sygn. akt I OSK 263/06, (dostępne w internecie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo), w którym Sąd ten uznał, że zgodnie z art. 23711 § 1 k.p. w sytuacji gdy pracodawca zatrudnia powyżej 100 pracowników, to jest on zobligowany do utworzenia służby bhp i zatrudnienia pracownika tej służby. Nie może natomiast powierzyć wykonywania tej służby pracownikowi zatrudnionemu przy innej pracy, bądź specjalistom spoza zakładu. Z kolei skarżąca powołuje się na pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 23 września 2005r. sygn. akt I OSK 40/05 ( dostępnym w Internecie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo), z którego wynika, że konstrukcja art. 23711 § 1 k.p. umożliwia wszystkim pracodawcom - a więc zarówno tym, którzy zatrudniają mniej niż 100 pracowników, jak i tym, którzy zatrudniają większa ich ilość, powierzanie wykonywania zadań służby bhp specjalistom spoza zakładu pracy albo pracownikom zatrudnionym przy innej pracy, przy czym ustawodawca w § 2 tego artykułu sformułował jedną przesłankę odstąpienia powierzenia wykonywania zadań służby bhp specjalistom spoza zakładu pracy - brak kompetentnych pracowników. Wskazać należy na najnowsze orzeczenie NSA z dnia 12 stycznia 2011r. w sprawie I OSK 1120/10 ( dostępne w informatycznej bazie danych jak wyżej), w którym sąd ten stwierdził, że pracodawca zatrudniający powyżej 100 pracowników obowiązany jest zgodnie ze zdaniem pierwszym art. 237 11 § 1 k.p. utworzyć służbę bhp i nie może powierzać wykonywania zadań tej służby ani pracownikowi zatrudnionemu przy innej pracy, ani specjalistom spoza spółki. Natomiast osoby z zewnątrz mogłyby wykonywać zadania służby bhp jedynie

w przypadku, gdyby spółka wykazała, że – pomimo nakazu – nie jest w stanie zatrudnić własnych pracowników. Stanowisko to skład orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela. Zgodnie z art. 237 11 § 1 k.p. pracodawca zatrudniający więcej niż 100 pracowników tworzy służbę bezpieczeństwa i higieny pracy, zwaną dalej "służbą bhp", pełniącą funkcje doradcze i kontrolne w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy, zaś pracodawca zatrudniający do 100 pracowników powierza wykonywanie zadań służby bhp pracownikowi zatrudnionemu przy innej pracy. Z kolei § 2 wskazanego przepisu przewiduje, że w przypadku braku kompetentnych pracowników, pracodawca może powierzyć wykonywanie zadań służby bhp specjalistom spoza zakładu pracy.

Z przytoczonego przepisu jasno wynika, że pracodawca zatrudniający powyżej 100 pracowników ma obowiązek utworzyć służbę bhp i nie może powierzyć wykonywania zadań tej służby ani pracownikowi zatrudnionemu przy innej pracy ani też specjalistom poza zakładu pracy, o ile nie zajdzie okoliczność wskazana w jego § 2, a mianowicie niemożność zatrudnienia kompetentnych pracowników. Dlatego pracodawca zatrudniający ponad 100 pracowników może zwolnić się od obowiązku utworzenia służby bhp poprzez powierzenie zadań tej służby specjalistom z zewnątrz tylko i wyłącznie wtedy, gdy nie ma możliwości utworzenia służby bhp. Ciężar udowodnienia powyższej okoliczności spoczywa na pracodawcy, który winien wykazać nie tylko fakt, że nie ma u niego zatrudnionych "kompetentnych pracowników" czyli takich, którzy zgodnie z art. 23711 § 2 k.p. spełniają wymagania kwalifikacyjne niezbędne do wykonywania zadań służby bhp oraz ukończyli szkolenie w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy, lecz wykazać, iż nie jest w stanie takich osób zatrudnić.

Przedstawiona wyżej wykładnia art. 23711 k.p. jest zgodna z art. 7 dyrektywy Rady 89/391/EWG. W myśl ust. 1 tego przepisu pracodawca zobowiązany jest do wyznaczenia "jednego lub kilku pracowników celem zapewnienia odpowiedniego stopnia ochrony i zapobiegania zagrożeniom podczas pracy w ramach przedsiębiorstwa i/lub zakładu". Z kolei ust. 3 stanowi, że "jeżeli tego rodzaju środki ochronne i zapobiegawcze nie mogą być organizowane wskutek braku kompetentnego personelu w przedsiębiorstwie i/lub zakładzie, to pracodawca powinien wówczas sporządzić listę odpowiednich osób kompetentnych z zewnątrz (odpowiednik usług świadczonych z zewnątrz). Tak więc jedynie wtedy, gdy przedsiębiorstwo nie posiada odpowiednich zasobów do zorganizowania środków ochronnych i zapobiegawczych przed zagrożeniami, bo nie jest w stanie zatrudnić kompetentnych pracowników dla wykonywania obowiązków służby bhp, to powinno ono skorzystać z usług podmiotów zewnętrznych.

Przenoszą powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż nie było kwestionowane, że skarżąca spółka w kopalni "Ł." zatrudnia powyżej 100 osób. Dlatego zgodnie z dyspozycja § 1 art. 23711 k.p. winna ona utworzyć służbę bhp i zatrudnić pracownika lub pracowników tej służby. Dopiero

w przypadku braku kompetentnych pracowników, spełniających wymagania do pełnienia obowiązków w służbie bhp, mogła ona powierzyć wykonywanie zadań służby bhp specjalistom z zewnątrz. Aby zatem osoby z zewnątrz mogły wykonywać zadania służby bhp, skarżąca spółka musiałaby udowodnić, nie jest w stanie zatrudnić pracownika na tym stanowisku. Tymczasem skarżąca nie wykazała, że nie jest w stanie zatrudnić pracowników, o których mowa w art. 23711 § 1 k.p., a tym samym, nie dowiodła, że spełniła przesłankę określona w § 2 tego przepisu, poprzestając na kwestionowaniu obowiązku utworzenia takiej służby z uwagi na powierzenie tych obowiązków specjaliście z zewnątrz oraz posiadanie odpowiednich kwalifikacji przez prezesa zarządu.

W związku z powyższym, chociaż zasadnie skarżąca kwestionuje dokonaną przez organ wykładnię prawa materialnego, a mianowicie art. 23711 § 2 k.p., sprowadzającą się do uznaniu, że w żadnym wypadku pracodawca zatrudniający powyżej 100 pracowników nie może powierzyć zadania służby bhp specjalistom spoza zakładu pracy, jednak to naruszenie prawa materialnego nie miało wpływu na wynik sprawy, a tylko w takim wypadku, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej p.p.s.a., zachodziłaby podstawa do uchylenia decyzji.

2. Odnośnie nałożonego zaskarżoną decyzją obowiązku opracowania i udostępnienia pracownikom do stałego korzystania, aktualnych instrukcji bezpieczeństwa i higieny pracy określających szczegółowe zasady bezpiecznej pracy przy spinaniu gąsienic spycharki, w terminie do dnia 30 listopada 2010r. na wstępie zauważyć należy, iż niesporne jest, że do wypadku ze skutkiem śmiertelnym na terenie kopalni prowadzonej przez skarżącą doszło w czasie dokonywanej przez pracowników naprawy spycharki na etapie spinania ogniw gąsienicy, której to czynności pracownicy dokonywali posługując się koparką. Niesporne jest, iż skarżąca nie udostępniła pracownikom instrukcji bhp w jaki sposób należy takie czynności wykonywać i jakie zachować zasady bezpiecznej pracy przy takich czynnościach. Tymczasem zgodnie z art. 2374 § 2 k.p. pracodawca jest obowiązany zaznajamiać pracowników z przepisami i zasadami bezpieczeństwa i higieny pracy dotyczącymi wykonywanych przez nich prac, a z kolei w myśl § 41 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy ( tekst jedn. Dz. U. Nr 169 z 2003r. poz. 1650 ze zm.) pracodawca jest obowiązany udostępnić pracownikom do stałego korzystania aktualne instrukcje bezpieczeństwa i higieny pracy dotyczące między innymi wykonywania prac związanych z zagrożeniami wypadkowymi lub zagrożeniami zdrowia pracowników, obsługi maszyn i urządzeń technicznych. Zawarty w skardze zarzut, że przepisy tego rozporządzenia nie mają zastosowania do skarżącego, bowiem w jego przypadku mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 czerwca 2002r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, prowadzenia ruchu oraz specjalistycznego zabezpieczenia przeciwpożarowego w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających kopaliny podstawowe (Dz. U. Nr 96 poz. 858 ze zm.), które – zdaniem skarżącej - stanowią lex specialis w stosunku do rozporządzenia z dnia 26 września 1997r. jest nieuzasadniony. Po pierwsze oba rozporządzenia jako przepisy wykonawcze zostały wydane na podstawie delegacji ustawowej , zawartej w różnych ustawach, a poza tym, w § 2 rozporządzenia z dnia 26 września 1997r. w sposób enumeratywny zostały wymienione środki, do których jego przepisy nie mają zastosowania (transportu kolejowego, lotniczego, morskiego i wodnego śródlądowego), brak jest natomiast regulacji stwierdzającej, że przepisy tego rozporządzenia nie mają zastosowania do środków używanych w górnictwie.

Chybiony jest również zarzut dotyczący braku wskazania, co ma zawierać instrukcja bezpieczeństwa i higieny pracy określająca szczegółowe zasady bezpiecznej pracy przy spinaniu gąsienic spycharki, co w konsekwencji uniemożliwi jej wykonanie. Ani bowiem art. 2374 § 2 k.p. ani § 41 rozporządzenia z w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy nie nakładają na organy inspekcji pracy obowiązku konkretyzowania treści tych instrukcji i wskazówek, pozostawiając ten obowiązek pracodawcy. Zaznaczyć należy, że instrukcje i wskazówki dotyczące bhp spełniają istotną rolę w zabezpieczaniu pracownika przed niebezpieczeństwami związanymi z wykonywaną pracą. Wiedza o istnieniu zagrożeń i znajomość sposobów ich unikania przy obsłudze konkretnej maszyny w wielu przypadkach umożliwia uniknięcie zagrożenia dla zdrowia i życia, jakie niesie z sobą wykonywanie pracy. Na terenie należącej do skarżącej kopalni "Ł." doszło do śmiertelnego wypadku przy naprawie spycharki i jak wynika z protokołu kontroli jedną z jego przyczyn był brak opracowania i udostępnienia instrukcji dotyczącej pracy przy spinaniu gąsienic spycharki. W związku z powyższym tym bardziej stwierdzić należy, że skarżąca spółka – jako pracodawca - celem uniknięcia w przyszłości tak tragicznych zdarzeń, winna opracować i udostępnić swoim pracownikom instrukcję określającą szczegółowe zasady bezpiecznej pracy przy spinaniu gąsienic spycharki.

Mając to wszystko na uwadze, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku i brak jest uchybień, które z urzędu należało wziąć pod uwagę, skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czy, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.