Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 984/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Anna Świderska Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Protokolant: Pomocnik sekretarza Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczona odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji I instancji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Ostateczną decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. określił Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością A zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r.

Organ kontroli skarbowej stwierdził, że Spółka zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów wydatki udokumentowane fakturami wystawionymi przez: Zakład Remontowo - Budowlany B i C Sp. z o.o., w łącznej kwocie 1.093.400 zł z naruszeniem art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1991 r. o podatku dochodowym od osób prawnych w związku z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, ponieważ wystawcy przedmiotowych faktur nie wykonali czynności wymienionych w tych fakturach.

W dniu 25 września 2013 r. Spółka reprezentowana przez pełnomocnika wystąpiła do organu kontroli skarbowej z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia [...]grudnia 2011 r., wskazując jako podstawę art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., powoływanej dalej w skrócie jako: O.p.), przewidujący wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, w sytuacji gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

W ocenie wnioskodawcy do ujawnienia dowodów, o których mowa w powyższym przepisie, doszło w toku sprawy karnej prowadzonej przed Sądem Rejonowym dla Ł.-W. w Ł. przeciwko A. J. prezesowi Spółki A (sygnatura akt ...), podczas której świadek W. D., odmiennie niż w postępowaniu kontrolnym, stwierdził że prowadził działalność gospodarczą w ramach której zlecał innym osobom wykonanie prac powierzonych mu przez jego zleceniodawców. Osoby te świadczyły w imieniu W. D. pracę na rzecz innych podmiotów. Nowymi dowodami - zdaniem pełnomocnika Spółki, są również zeznania G. K. prezesa D Sp. z o.o. oraz zeznania inspektora kontroli skarbowej K. S.

Postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. wznowił postępowanie, a następnie w dniu [...]grudnia 2013 r. wydał decyzję, którą odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. gdyż nie stwierdził przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Spółka złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, do którego załączyła wyrok Sądu Okręgowego w Ł. utrzymujący w mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w Ł. uniewinniający A. J. od popełnienia zarzucanego mu czynu, a ponadto zwróciła uwagę na orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 13 lutego 2014 r. w sprawie C 18/13 Maks PEN, w którym TSUE uznał, że sam fakt, iż dostawca nie ma pracowników, środków ani majątku potrzebnego do wykonania usług nie jest wystarczający, by odmówić prawa do odliczenia podatku VAT z otrzymanych faktur.

W ocenie Spółki przesłuchany w charakterze świadka, w toku postępowania karnego inspektor kontroli skarbowej K. S. wyraźnie wskazał na nieprawidłowy, zdaniem pełnomocnika Spółki, sposób w jaki organ kontroli skarbowej rozstrzygał występujące w sprawie wątpliwości. Polegał on, zdaniem pełnomocnika na tym, że w toku pierwotnie prowadzonego postępowania, w sytuacji gdy organ posiadał jakiekolwiek wątpliwości co do rzetelności części faktur wystawionych przez Spółkę C dla Spółki A, to i tak kwestionował wszystkie faktury. Ponadto pełnomocnik Strony zarzucił organowi kontroli skarbowej, że pominął tę część zeznań W. D. złożonych w toku postępowania karnego w której wskazał on, że "organizowani" przez niego ludzie świadczyli usługi budowlane w imieniu jego firmy na rzecz Spółki z o.o D.

Pełnomocnik Spółki zarzucił również, że organ kontroli skarbowej nie ustosunkował się do złożonych w toku postępowania karnego zeznań świadka J. S.

Po zapoznaniu się z całością materiału dowodowego Spółka złożyła pismo z żądaniem włączenia do materiału dowodowego następujących dokumentów: 1) akt sprawy karnej o sygnaturze akt ... wraz z wyrokiem Sądu Rejonowego dla Ł.-W. w Ł. z dnia [...] r. uniewinniającym A. J. od popełnienia zarzucanego mu czynu, 2) wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia [...] lutego 2014 r. utrzymującego w mocy ww. wyrok Sądu Rejonowego, 3) wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi oddalającego skargę Spółki z o.o. A na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]grudnia 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] czerwca 2012 r. określającą zobowiązanie podatkowe Spółki z o.o. A w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r., 4) pismo Sądu Rejonowego dla Ł.-W. w Ł. z dnia 4 lipca 2013 r. skierowane do Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. wraz z odpowiedzią na nie udzieloną w dniu 25 lipca 2013 r. przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł., 5) kserokopię protokołu przesłuchania świadka W. D. w postępowaniu kontrolnym prowadzonym wobec Spółki C w zakresie podatku od towarów i usług za 2009 r.

Organ kontroli skarbowej nie uwzględnił argumentów Spółki i decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie odmowy uchylenia decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. w przedmiocie określenia zobowiązania Spółki A z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 rok.

Organ kontroli skarbowej stwierdził, odnosząc się do wskazanych przez Spółkę wyroków - Sądu Rejonowego dla Ł.-W. w Ł. uniewinniającego oskarżonego A. J. od popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 61 § 1 k.k.s. i art. 62 § 2 k.k.s. oraz utrzymującego go wyroku Sądu Okręgowego w Ł., że Sąd Rejonowy dla Ł. – W. dał wiarę zeznaniom W. D. w zakresie wystawiania fikcyjnych faktur dla przedsiębiorstw P. D., jednakże ustalił "iż miało to miejsce w odniesieniu do innych faktur, niż dających podstawę do wystawiania przez B i C faktur na rzecz A Sp. z o.o. Z uzasadnienia ww. wyroków wynika, że Sądy przy ich wydaniu kierowały się wyrażoną w art. 5 § 2 kodeksu postępowania karnego zasadą, iż nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego. W konkluzji uzasadnienia wyroku Sąd Rejonowy dla Ł. – W. w Ł. stwierdził, że brak jest dowodów bezpośrednio potwierdzających nierzetelność faktur wystawianych w 2006 r. przez P. D. dla Spółki A.

Podkreślono dalej, że odmienne niż sądy karne stanowisko w kwestii zeznań świadka W. D. zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. rozpatrując skargę spółki A na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej Ł. z dnia [...] grudnia 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...]czerwca 2012 r. określającą zobowiązanie Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r. WSA w Łodzi stwierdził, że z zeznań W. D. wynika, że wystawione przez niego dla firm B i C faktury nie dokumentowały rzeczywiście wykonanych usług budowlanych i sprzedaży towarów. Ponadto w ww. wyroku WSA w Łodzi stwierdził: "W niniejszej sprawie organy zasadnie wzruszyły domniemanie wiarygodności ksiąg podatkowych skarżącej spółki. Wprawdzie organy nie zakwestionowały faktu wykonania robót przygotowawczych, jakie miała w procesie budowlanym zrealizować firma A, dowiodły jednak, że robót tych nie wykonały ani firmy P. D., ani ich podwykonawca - firma E W. D".

Wyjaśniono, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. wydając decyzję dotyczącą zobowiązań spółki A w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. oparł się na zeznaniach tych samych świadków, w szczególności na zeznaniach W. D., którzy byli przesłuchiwani w postępowaniu kontrolnym dotyczącym zobowiązań podatkowych Spółki A w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r., a zatem stwierdzenia zawarte w ww. wyroku WSA w Łodzi uznano za mające znaczenie dla postępowania kontrolnego w zakresie zobowiązań Spółki A za 2006 r.

Podkreślono, że ustalenia postępowań karnych przeprowadzonych przed Sądem Rejonowym dla Ł. – W. w Ł. i przed Sądem Okręgowym w Ł. oraz wydane przez te Sądy wyroki nie wiążą organów administracyjnych. Charakter wiążący dla sądów administracyjnych mają jedynie ustalenia wydanego w postępowaniu karnym wyroku skazującego. Zasada ta wynika wprost z przepisu art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Odnosząc się do pisma Sądu Rejonowego dla Ł.-W. w Ł. z dnia 4 lipca 2013 r. skierowanego do Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. oraz odpowiedzi na nie udzielonej w dniu 25 lipca 2013 r. przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł., wyjaśniono, że opinia wyrażona w tym piśmie przez Dyrektora UKS w Ł. pokrywa się w pełni z uzasadnieniem decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. wydanej dla Spółki A.

Odnośnie protokołu z dnia 11 lutego 2014 r. z przesłuchania świadka W. D. w postępowaniu kontrolnym prowadzonym przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. wobec Sp. z o.o. C w zakresie podatku od towarów i usług za 2009 r., wskazano, że w toku tego przesłuchania W. D. zeznał, że w 2009 r., podobnie jak w latach poprzednich, wystawiał fikcyjne faktury dla Spółki C, a zatem z powyższego protokołu nie wynika żadna nowa okoliczność nieznana organowi kontroli skarbowej.

Reasumując, w wyniku rozpatrzenia wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ kontroli skarbowej nie stwierdził by w przedmiotowym postępowaniu wystąpiła którakolwiek z wymienionych w art. 240 § 1 O.p. przesłanek wznowienia postępowania.

W skardze na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...]Spółka A zarzuciła naruszenie: a) art. 240 § 1 pkt 5 O.p. polegające na jego błędnej interpretacji i w konsekwencji błędnym uznaniu, że dowody przeprowadzone przez Sąd Rejonowy dla Ł.-W. w Ł. w sprawie A. J., a w szczególności dowody w postaci zeznań świadka J. S. oraz zeznań W. D. nie są nowymi dowodami w sprawie pomimo, iż w toku sprawy głównej, w której organ kontroli skarbowej wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2011 r. nigdy nie były przez ten organ rozpoznane, w sytuacji gdy z zeznań świadka J. S. wynika, że W. D. prowadził działalność gospodarczą i miał nawet zatrudnić w/w świadka, co potwierdził W. D.; dowody te przemawiają za zupełnie odmiennym stanem faktycznym sprawy, niż ustalił to organ w toku sprawy zakończonej decyzją z dnia [...]grudnia 2011 r., b) art. 240 § 1 pkt 5 O.p. polegające na jego błędnej interpretacji i w konsekwencji błędnym uznaniu, że wyroki Sądu Rejonowego dla Ł.-W. oraz Sądu Okręgowego w Ł. wydane w sprawie A. J. nie stanowią nowego dowodu, w sytuacji gdy w istocie wyroki te nie uznają winy A. J. - Prezesa Spółki A w zakresie nierzetelnego prowadzenia ksiąg rachunkowych i posługiwania się nierzetelnymi fakturami VAT w roku 2006 i w roku 2007, a zatem również w roku podatkowym, którego dotyczy decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...]grudnia 2011 r.

Wskazując na powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wydając decyzję z dnia [...]grudnia 2011 r. organ kontroli skarbowej nie analizował zeznań świadka J. S., gdyż świadek nigdy w tym postępowaniu nie zeznawał. Świadek nie był nigdy ani wezwany w tym charakterze, ani tym bardziej nie był przesłuchany w charakterze świadka w toku postępowania prowadzonego przeciwko Spółce A. Zdaniem strony, uznać zatem należy, że jest to nowy dowód w sprawie, który powinien zostać w tym postępowaniu przeprowadzony i dopiero po jego przeprowadzeniu z udziałem stron powinno dojść do ewentualnego rozstrzygnięcia merytorycznego.

W opinii autora skargi nie bez znaczenia pozostaje również fakt wydania przez sądy powszechne wyroku uniewinniającego od zarzutów pozostających w ścisłym związku z treścią decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. Wskazano, że organ kontroli skarbowej pominął zupełnie dokumenty urzędowe w postaci wyroków uniewinniających wydanych względem Prezesa Zarządu Spółki A.

W odpowiedzi na skargę organ kontroli skarbowej wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, ponieważ organ kontroli skarbowej nie naruszył ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem postępowania i wydanych w jego ramach rozstrzygnięć Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. działającego jako organ pierwszej i drugiej instancji, była kwestia wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną tego organu z dnia [...]grudnia 2011r. w przedmiocie wymiaru podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r.

Wskazywaną przez stronę we wniosku z dnia 24 września 2013 r., podstawą żądania wznowienia była wyłącznie przesłanka przewidziana w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w związku ze wskazywanymi przez stronę nowymi, jej zdaniem, dowodami. W takim też zakresie doszło do wznowienia postępowania.

Wznowienie postępowania jest instytucją nadzwyczajną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Dlatego też postępowanie wznowieniowe toczy się w ściśle określonych ramach prawnych, a jego przedmiotem nie może być ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, lecz jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 O.p. Wznowienie postępowania, w ramach którego dopuszczalna jest weryfikacja decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym, nie może więc zastępować kontroli sprawowanej w postępowaniu zwykłym w ramach postępowania odwoławczego. Dlatego też wyłącznym celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zakończone ostateczną decyzją dotknięte było jedną z kwalifikowanych wad przewidzianych w art. 240 § 1 O.p., a następnie, w zależności od poczynionych ustaleń, wydanie jednego z możliwych rozstrzygnięć, przewidzianych w art. 245 § 1 O.p.

Powyższe rozgraniczenie zakresów obu rodzajów postępowań, tj. postępowania zwykłego, w ramach którego wydana została ostateczna decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] grudnia 2011 r. określająca skarżącej spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2006, od postępowania nadzwyczajnego, zakończonego zaskarżoną do Sądu decyzją ostateczną Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] odmawiającą, po ponownym rozpatrzeniu sprawy (tryb przewidziany w art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991r. o kontroli skarbowej – tekst jednolity Dz.U. z 2011 r. Nr 41, poz. 214), uchylenia - w wyniku wznowienia postępowania – objętej wnioskiem strony własnej decyzji ostatecznej, ma decydujące znaczenie dla prawidłowej oceny zasadności zarzutów skargi. Postępowanie wznowieniowe nie stanowi bowiem kontynuacji uprzednio zakończonego decyzją ostateczną postępowania zwykłego, przez co niedopuszczalne jest także wykorzystanie tego postępowania do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, a jego wyłącznym celem jest dokonanie oceny, czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 O.p. (por. wyrok NSA z dnia 19 listopada 2009 r. sygn. akt II FSK 933/08).

Dlatego też podkreślić trzeba, że pewne kategorie wad postępowania zwykłego zakończonego decyzją mogą być zwalczane przez stronę wyłącznie w ramach przysługujących jej w tej kategorii postępowań środkami zaskarżenia, poprzez złożenie odwołania od decyzji organu I instancji, a następnie poprzez wniesienie skargi do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję organu odwoławczego. W tym też postępowaniu strona nie doznaje żadnych ograniczeń w zakresie formułowania zarzutów, które mogą dotyczyć zarówno naruszeń prawa materialnego jak i przepisów postępowania. Inaczej natomiast kształtuje się sytuacja strony w postępowaniach nadzwyczajnych, gdyż są one ograniczone do oceny zaistnienia w sprawie określonych kwalifikowanych przesłanek ustawowych, bądź ich braku. Nie wszystkie zatem wady postępowania zakończonego decyzją objętą następnie postępowaniem wznowieniowym, mogą stanowić podstawę do jej uchylenia na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 O.p.

W myśl, powołanego we wniosku inicjującym postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją, art. 240 § 1 pkt 5 O.p. - wznowienie postępowania następuje w przypadku, gdy po wydaniu ostatecznej decyzji podatkowej wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Zatem możliwość wznowienia postępowania w takim przypadku wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: - ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy, - ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są nowe, - nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istnieją w dniu wydania ostatecznej decyzji, - nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję, przy czym nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody to zarówno okoliczności faktyczne lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę.

Reasumując, nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej, muszą one istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Jeżeli zatem w toku postępowania podatkowego, a przed wydaniem decyzji ostatecznej, ujawnione zostały określone okoliczności faktyczne, to fakt, że potwierdzono je później dodatkowo nowym dowodem, pozyskanym w toku postępowania wznowieniowego, nie powoduje, że okoliczności te stały się "nowe" w rozumieniu powołanego przepisu (por. wyroki WSA : w Lublinie z dnia 17.01.2012 r. sygn. akt I SA/Lu 730/11, w Łodzi z dnia 16.09.2010 r. sygn. akt I SA/Łd 322/10). Tak więc, gdy strona skarżąca odwołuje się do art. 240 § 1 pkt 5 O.p. jako podstawy wznowienia postępowania, w wyniku którego dąży do zmiany zapadłego uprzednio ostatecznego rozstrzygnięcia, musi wykazać, że brak wiedzy organu podatkowego o okoliczności potwierdzanej nowo przedkładanym mu dowodem miał wpływ na zapadłe rozstrzygnięcie. Jednak podkreślić należy, że nie chodzi tu o weryfikację samego zajętego wówczas merytorycznego stanowiska organu, z którym podatnik nadal się nie zgadza i próbuje je podważyć, przedkładając wprawdzie nowe dokumenty, ale stwierdzające te same okoliczności, które były już wówczas znane organowi. Instytucja wznowienia postępowania, mająca charakter nadzwyczajny, służy bowiem umożliwieniu podatnikowi przeprowadzenia ponownej analizy sprawy, w sytuacji, gdy ujawniona zostanie w ramach nowego dowodu istotna dla sprawy okoliczność. Sama natomiast, nawet błędna, ocena okoliczności faktycznej, dokonana już przez organ w ramach decyzji ostatecznej mającej podlegać wznowieniu nie jest tym samym, co brak wiedzy o tej okoliczności. Są to dwie różne sytuacje. Tylko jedna z nich - ta druga - stanowi przesłankę wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. (por. też wyrok WSA w Gliwicach z dnia 2.04.2009 r. sygn. akt I SA/Gl 8/09; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 16.01.2008r. sygn. akt I SA/Wr 64/07; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11.09.2008r. sygn. akt I SA/Gd 441/08).

Z tego też powodu w ramach kontroli zaskarżonej decyzji istotną jest ocena, czy wskazywane przez stronę skarżącą, jako nowe dowody ujawnione w toku sprawy karnej prowadzonej przed Sądem Rejonowym dla Ł. – W. w Ł. przeciwko A. J., tj. zeznania W. D. – odmienne od tych, które składał w postępowaniu kontrolnym, zeznania G. K., zeznania J. S. i zeznania inspektora kontroli skarbowej K. S. stanowią nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące już w dniu wydania ostatecznej decyzji, ale nie znane wówczas organowi.

Z akt sprawy wynika, że w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. wydana została w dniu [...] grudnia 2011r. decyzja organu podatkowego pierwszej instancji, która w związku z brakiem skutecznego odwołania podatnika stała się ostateczna.

Już po jej wydaniu, tj. w dniu [...] marca 2013 r. zapadł wyrok Sądu Rejonowego dla Ł. – W. w Ł. (sygn. akt ...) uniewinniający A. J. prezesa spółki A od popełnienia zarzucanego mu czynu. Również po wydaniu decyzji ostatecznej zostały przeprowadzone przez ww. Sąd dowody z zeznań świadków wskazanych przez stronę we wniosku o wznowienie postępowania, na co wskazują daty załączonych do niego protokołów rozprawy głównej: 9 stycznia 2013 r., 13 lutego 2013 r., 10 kwietnia 2013 r., 13 maja 2013 r., 26 czerwca 2013 r., 12 sierpnia 2013 r., 12 września 2013 r. Również po dacie wydania decyzji ostatecznej, w dniu [...] lutego 2014 r., zapadł powoływany przez skarżącą wyrok Sądu Okręgowego w Ł. utrzymujący w mocy wyrok Sądu Rejonowego uniewinniający A. J.

Zatem wszystkie powoływane przez stronę dowody zaistniały już po wydaniu decyzji ostatecznej. W tym stanie rzeczy uznać należy, że w tym przypadku nie zostały spełnione wymogi z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., gdyż te dowody formalnie nie istniały jeszcze w dacie wydania decyzji ostatecznej, mającej podlegać wznowieniu. Już z tego tylko względu, zdaniem Sądu, zasadnie Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej.

Nie mniej nawet, gdyby uznać, że ww. nowe dowody istniały w dacie wydania decyzji ostatecznej, to i tak nie byłyby podstawą do jej uchylenia. Jak słusznie bowiem wyjaśniono w zaskarżonej decyzji, z przywołanych we wniosku strony dowodów nie wynika by W. D. rzeczywiście prowadził działalność gospodarczą polegającą na wykonywaniu usług budowlanych, a jedynie to, że "organizował" pracowników dla spółki D, której prezesem był G. K. W pozostałym zakresie dowody te są zbieżne z dowodami i ustaleniami postępowania kontrolnego zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...]grudnia 2011 r., natomiast odmienna ocena tych dowodów nie może być podstawą do uchylenia decyzji ostatecznej, jak wskazano już we wcześniejszych wywodach.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd oddalił skargę.

k.ż.