Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 804/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Zatrudnienie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1647
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 33 ust. 4 pkt 4,  art. 2 ust. 1 pkt 2,
journal: Dz.U. 2015 poz 149
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.),, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Ciesielska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 lutego 2016 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utraty statusu bezrobotnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta M., działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, orzekł o utracie przez J.T. statusu osoby bezrobotnej, z dniem [...], z powodu niestawienia się w wyznaczonym terminie w powiatowym urzędzie pracy i niepowiadomienia w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa.

Od decyzji tej J.T. wniósł odwołanie podnosząc, że usprawiedliwił swoje niestawiennictwo z zachowaniem 7 - dniowego terminu, ale decyzja została podjęta bez przeczytania jego wyjaśnień i to w okresie, w którym jeszcze miał czas na złożenie satysfakcjonującego pracownika organu usprawiedliwienia. Zwracając się o przywrócenie statusu osoby bezrobotnej wskazał, że decyzje o utracie tego statusu były już uchylane przez Wojewodę w stosunku do innych bezrobotnych,

a w niniejszej sprawie nie jest wiadome, czy niestawiennictwo w dniu [...] pozbawiło go oferty pracy, czy też w inny sposób zakłóciło pracę urzędu.

W wyniku rozpoznania sprawy na skutek wniesionego odwołania Wojewoda Z. decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) oraz art. 10 ust. 7 pkt 2 i art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r., poz. 149 ze zm.), zwanej "ustawą o promocji zatrudnienia", utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powołując się na akta sprawy wskazał, że J.T. zarejestrował się w urzędzie pracy w dniu [...] jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W dniu rejestracji strona podpisała oświadczenie, że została prawidłowo pouczona o obowiązku stawiania się w urzędzie pracy w wyznaczonych terminach oraz o konsekwencjach niedopełnienia ww. czynności. Otrzymała również "Informację dla osób rejestrujących się w PUP" dotyczącą praw i obowiązków osób posiadających status bezrobotnego, z którą się zapoznała, co potwierdziła własnoręcznym podpisem.

Zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym

z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy.

Obowiązkowy termin stawiennictwa w PUP celem potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy lub skorzystania z innej formy pomocy określonej w ustawie wyznaczono stronie na dzień [...]. Przyjęcie do wiadomości ww. daty strona potwierdziła własnoręcznym podpisem w karcie stawiennictwa w urzędzie pracy. W wyznaczonym terminie strona nie stawiła się w PUP. W dniu [...] J.T. zgłosił się do PUP i złożył pisemne oświadczenie, że w związku z dużą ilością problemów zapomniał o wyznaczonym terminie stawiennictwa.

Dalej organ podkreślił, że do zachowania statusu osoby bezrobotnej w takim przypadku niezbędne jest, zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia, jednoczesne spełnienie dwóch przesłanek: wskazanie uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa i uczynienie tego w ciągu 7 dni od dnia niezgłoszenia się w PUP. Strona spełniła jedną z tych przesłanek - w ciągu

7 dni powiadomiła urząd pracy o przyczynie niestawiennictwa, jednak przyczyny tej (zapomnienia daty) nie można uznać za uzasadnioną. Niezgłoszenie się bezrobotnego w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie mogą bowiem uzasadniać jedynie przyczyny, które nie są zawinione przez bezrobotnego; do takich przyczyn nie należy zapomnienie lub pomylenie daty stawiennictwa, której przyjęcie do wiadomości jest stwierdzone w aktach sprawy własnym podpisem strony. Niespełnienie warunków wymienionych w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy obligowało więc organ zatrudnienia do pozbawienia strony statusu bezrobotnego, a z uwagi na to, że w przedmiotowej sprawie nastąpiło pierwsze niestawiennictwo strony, zatem ponowna rejestracja w PUP jest możliwa po upływie 120 dni.

J.T. zaskarżył ww. decyzję Wojewody Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. nie zgadzając się

z zastosowaniem art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia. Podniósł, że w świetle tego przepisu obowiązkiem bezrobotnego jest złożenie w ciągu 7 dni w PUP usprawiedliwienia o przyczynach niestawiennictwa w wyznaczonym terminie, tymczasem organ I instancji wydając decyzję skrócił ten okres, a brak jest przepisu, iż przyczyna niestawiennictwa może być tylko jedna. Nadto wskazał, że organ nie wyjaśnił kwestii, czy spóźnienie było przyczyną zakłócenia pracy PUP i czy była przygotowana dla niego oferta zatrudnienia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Z. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Materialnoprawną podstawą orzekania w niniejszej sprawie stanowił art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 149 ze zm.). Zgodnie z tym uregulowaniem starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust.3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił

w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 120 dni od dnia niestawienia się

w powiatowym urzędzie pracy w przypadku pierwszego niestawiennictwa.

Przepis ten obliguje organ zatrudnienia do pozbawienia statusu bezrobotnego w związku z niespełnianiem warunków określonych w definicji bezrobotnego, zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, tj. warunku gotowości i zdolności do podjęcia zatrudnienia albo innej pracy zarobkowej, jak i naruszeniem przez bezrobotnego obowiązku wynikającego z art. 33 ust. 3 ww. ustawy, tj. zgłoszenia się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez ten urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy.

Wskazane unormowanie zakłada więc, że podstawowym obowiązkiem bezrobotnego jest zgłaszanie się do urzędu pracy w wyznaczonym przez ten urząd terminie. Odstępstwo od tej zasady, jak i negatywnych konsekwencji niestawiennictwa, jest możliwe jedynie wówczas, gdy zaistnieją określone w przepisach prawa okoliczności. Mianowicie bezrobotny może uniknąć utraty ww. statusu wówczas, gdy spełnione zostaną łącznie dwa warunki: po pierwsze - bezrobotny powiadomi urząd pracy w ciągu 7 dni od dnia, w którym miał się stawić, o przyczynie swego niestawiennictwa, a po drugie - wskazana przyczyna będzie uzasadniona. Przy czym, okoliczności przedstawione przez bezrobotnego podlegają ocenie przez właściwy organ, zaś negatywna ich ocena obliguje do wydania decyzji o pozbawieniu statusu osoby bezrobotnej.

Z akt administracyjnych sprawy, jak i ustaleń zaskarżonej decyzji wynika, że skarżący nie stawił się w urzędzie pracy w wyznaczonym na dzień [...] terminie, pomimo że został poinformowany o dacie wizyty oraz o obowiązkach

i prawach bezrobotnego. Natomiast w dniu [...] (a więc z dochowaniem 7 – dniowego terminu) złożył w urzędzie pisemne oświadczenie o przyczynie niestawiennictwa, wskazując, że zapomniał zgłosić się z uwagi na dużą ilość problemów jakie musiał rozwiązać.

W ocenie sądu, zgodzić należy się z organem odwoławczym, że wskazana przez skarżącego okoliczność nie stanowiła uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa.

W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że uzasadnionymi przyczynami w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy są okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody na które bezrobotny nie miał wpływu, jak np. nagła choroba, brak możliwości dojazdu z powodu przerw

w komunikacji lub inne nagłe zdarzenia (por. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 422/09, lex 588788). Niewątpliwie zapomnienie o dopełnieniu obowiązku zgłoszenia się do urzędu pracy na skutek "dużej ilości problemów" nie może być kwalifikowane w kategoriach uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa, gdyż nie stanowi niezawinionego i nagłego zdarzenia. Trudno bowiem uznać aby bezrobotny przy dołożeniu należytej staranności nie mógł przewidzieć takiej okoliczności i zapobiec jej negatywnym skutkom. Wręcz przeciwnie wyjaśnienia skarżącego oparte o analizowany powód świadczą o jego lekkomyślności, a nawet niedbalstwie, gdyż powinien liczyć się z obowiązkami wynikającymi z faktu posiadania statusu osoby bezrobotnej i tak zorganizować swoje sprawy osobiste, aby mógł wywiązać się ze stawiennictwa przewidzianego w art. 33 ust. 3 ustawy.

W kontekście poczynionych uwag stwierdzić należy, że w sprawie prawidłowo przyjęto, iż zaistniała podstawa z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia do pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...], a tym samym zasadnie Wojewoda Z. utrzymał w mocy decyzję Starosty M. Co prawda decyzja organu I instancji zawiera tylko lakoniczne uzasadnienie sprowadzające się do twierdzenia, że skarżący nie stawił się w PUP w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa, jednakże organ odwoławczy konwalidował powyższą wadliwość, przedstawiając w zaskarżonej decyzji wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne. Fakt, że decyzja organu I instancji została wydana przed upływem terminu przewidzianego do powiadomienia organu o przyczynie niestawiennictwa, nie ma żadnego wpływu na wynik sprawy. Skarżącemu bowiem umożliwiono usprawiedliwienie swojej nieobecności i z tej możliwości skorzystał w ustawowym terminie, a wskazane przez niego przyczyny zdeterminowały wydanie niekorzystnego rozstrzygnięcia przez organ I instancji. Poza tym podkreślenia wymaga, że ani w odwołaniu, ani w skardze strona nie podała, aby istniały jakiekolwiek inne powody niezgłoszenia się w urzędzie powiatowym.

Bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji pozostają również argumenty skargi wskazujące na niewyjaśnienie przez organ kwestii, czy w dniu stawiennictwa była dla niego przygotowana oferta pracy i ewentualnego wpływu niestawiennictwa na pracę urzędu, gdyż te okoliczności nie mieszczą się w hipotezie przepisu, będącego podstawą rozstrzygnięcia.

Reasumując stwierdzić należy, że skoro zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, a organ odwoławczy w sposób prawidłowy zastosował przepisy prawa, zatem brak jest podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.