Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SAB/Wa 83/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6461 Wynalazki
659
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie -art. 260 §1 ustawy PoPPSA_bez WO
Powołane przepisy: article: art. 260 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Fronczyk po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu rzecznika patentowego L. S. od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 10 lutego 2017 r., sygn. akt VI SAB/Wa 83/15, przyznającego wynagrodzenie za czynności wykonane w ramach zastępstwa prawnego w sprawie ze skargi Z. A. na przewlekłość postępowania przed Urzędem Patentowym Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie udzielenia patentu na wynalazek postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie starszego referendarza sądowego


UZASADNIENIE

Z. A. zwrócił się w niniejszej sprawie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie rzecznika patentowego.

Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 15 lutego 2016 r. zwolniono skarżącego od kosztów sądowych i ustanowiono dla niego rzecznika patentowego, o wyznaczenie którego Sąd zwrócił się do Krajowej Rady Rzeczników Patentowych. Pełnomocnikiem z urzędu wyznaczony został dla skarżącego rzecznik patentowy L. S.

Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę.

Ustanowiony pełnomocnik procesowy skarżącego - rzecznik patentowy L. S., w piśmie z dnia 18 listopada 2016 r. (k. 120 – 121 akt sądowych) zawarł wniosek o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Oświadczył jednocześnie, że koszty te nie zostały opłacone.

Postanowieniem z dnia 10 lutego 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz rzecznika patentowego L. S. koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 600 (słownie sześćset) złotych oraz kwotę 138 (słownie sto trzydzieści osiem) złotych stanowiącą 23% podatku VAT tytułem opłaty za czynności wykonane w ramach zastępstwa prawnego.

Pismem z dnia 16 lutego 2016 r. ustanowiony pełnomocnik złożył sprzeciw od powyższego postanowienia referendarza sądowego wnosząc o zmianę postanowienia i przyznanie pełnego wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w kwocie netto 900 złotych wraz z podatkiem VAT – brutto 1350 złotych. W uzasadnieniu sprzeciwu pełnomocnik podkreślił, że Sąd może przyznać dla rzecznika patentowego opłatę wyższą niż minimalna nawet w wysokości do jej sześciokrotności, tak więc zważywszy na niezbędny nakład pracy rzecznika patentowego, związany z zawiłościami analiz prawnych w niniejszej sprawie oraz na przeszło dwukrotny wzrost przeciętnej płacy pomiędzy 2003 i 2016 rokiem, 150% stawki minimalnej to absolutne minimum nie pokrywające poniesionych kosztów pracy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi zaś § 2 tego przepisu w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.

Zgodnie z art. 250 § 1 p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

W niniejszej sprawie zasady przyznawania wynagrodzenia rzecznikowi patentowemu reguluje rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz. U. z 2003 r. nr 212, poz. 2076 ze zm.)

Zgodnie z § 12 ust. 1 cyt. rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego wynosi 600 złotych. Z kolei zgodnie z § 13 ust. 1 wskazanego rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez rzecznika patentowego ustanowionego z urzędu ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w § 12, oraz niezbędne, udokumentowane wydatki rzecznika patentowego.

Z akt sprawy wynika, że rzecznik patentowy L. S., jako pełnomocnik z urzędu ustanowiony po wniesieniu przez skarżącego skargi, sporządził pismo procesowe zawierające zarzuty względem zaskarżonej przewlekłości organu. W ramach udzielonej pomocy prawnej wykonane więc zostały czynności odpowiadające swoim zakresem i charakterem dyspozycji § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych.

W ocenie Sądu, przyznane koszty nieopłaconej pomocy prawnej w kwocie 600 złotych, powiększone o 23% z tytułu podatku VAT, odzwierciedlają faktyczny nakład pracy ustanowionego pełnomocnika w niniejszej sprawie, która na tym etapie postępowania ograniczała się jedynie do sporządzenia ww. pisma procesowego. Należy podkreślić, że z brzmienia § 13 ust. 1 wskazanego rozporządzenia wynika, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawki minimalnej, a więc mogą być określone w mniejszej wysokości. Z tych względów przyznane w niniejszej sprawie przez starszego referendarza sądowego wynagrodzenie za zastępstwo prawne w kwocie 600 złotych podwyższone o stawkę 23% z tytułu podatku od towarów i usług, należy uznać za właściwe i określone na podstawie obowiązujących przepisów.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji. Niniejsze postanowienie jest ostateczne i nie podlega zaskarżeniu.