Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 48/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-04-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
658
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.259 par.1 i 2;
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu A. Z. od postanowienia Starszego Referendarza Sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie z dnia 18 grudnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Ol 48/12 w przedmiocie odmowy częściowego zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi A. Z. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w rozpatrzeniu wniosku o uzupełnienie postanowienia postanawia odrzucić sprzeciw.


UZASADNIENIE

W dniu 12 czerwca 2012 r. A. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, za pośrednictwem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania w rozpatrzeniu wniosku o uzupełnienie postanowienia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując m.in., że poinformował skarżącego, iż na postanowienie dowodowe wydane na podstawie art. 56 Prawa budowlanego nie przysługuje zażalenie, a można je zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Ponadto skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania można złożyć po wyczerpaniu środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji.

Zarządzeniem z dnia 22 czerwca 2012 r. Przewodnicząca Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie rozdzieliła skargi w ten sposób, że pod kolejnymi numerami w repertorium SAB wpisano odrębnie skargę na bezczynność (sygn. akt II SAB/Ol 48/12) oraz skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania (sygn. akt II SAB/Ol 49/12).

Zarządzeniem z dnia 3 lipca 2012 r., Przewodnicząca Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wezwała A. Z. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w kwocie 100 złotych, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193).

Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł skarżący, zaskarżając je w całości. Postanowieniem z dnia 11 września 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.

W wykonaniu zarządzenia z dnia 20 września 2012 r. A. Z. został wezwany do wykonania zarządzenia z dnia 3 lipca 2012 r. pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący wystąpił na urzędowym formularzu z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych.

Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2013 r. tutejszy Sąd odmówił skarżącemu przyznania wnioskowanego prawa pomocy wobec nieujawnienia źródła utrzymania siebie i źródła finansowania ponoszonych wydatków. Postanowieniem z dnia 26 marca 2013 r. (sygn. akt II OZ 121/13) Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, oddalając zażalenie skarżącego na to postanowienie.

Na mocy zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II z dnia 8 kwietnia 2012 r. A. Z. został ponownie wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi pod rygorem jej odrzucenia. W odpowiedzi skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił przyznania skarżącemu wnioskowanego prawa pomocy z tych samych powodów jak poprzednio. Postanowieniem z dnia 26 września 2013 r. (sygn. akt II OZ 792/13) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na to postanowienie.

W związku z tym, skarżący został ponownie wezwany do wykonania zarządzenia o uiszczeniu wpisu od skargi w zawitym terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W wyznaczonym terminie skarżący wpisu nie uiścił, a złożył kolejny wniosek o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych.

Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił przyznania skarżącemu wnioskowanego prawa pomocy. Zażalenie na to postanowienie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2014 r. (sygn. akt II OZ 103/14).

W związku z powyższym, skarżący został ponownie wezwany do wykonania zarządzenia o uiszczeniu wpisu od skargi. Wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi zostało skarżącemu doręczone w dniu 24 marca 2014 r. W wyznaczonym terminie skarżący wpisu nie uiścił, a złożył wniosek o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego (k.240-241).

Postanowieniem z dnia 28 maja 2014 r. (sygn. akt II SO/Bk 20/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił wniosek skarżącego o wyłączenie sędziów i referendarzy sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie od rozpoznania jego wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie II SAB/Ol 48/12.

Następnie postanowieniem z dnia 18 grudnia 2014 r. (sygn. akt II SAB/Ol 48/12) starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie, po rozpoznaniu wniosku A.Z. z dnia 27 marca 2014 r. (k.240-241) o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, odmówiła przyznania skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Odpis tego postanowienia z uzasadnieniem oraz pouczeniem o terminie i sposobie zaskarżenia doręczono skarżącemu w dniu 5 stycznia 2015 r.

W dniu 13 stycznia 2015 r. (data nadania pocztowego) skarżący wniósł sprzeciw od powyższego rozstrzygnięcia, żądając jego zmiany i przyznania mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Zarzucił, że referendarz sądowy nie wezwał go powtórnie i należycie do wyjaśnienia powstałych wątpliwości co do sytuacji majątkowej, a w konsekwencji tego zaniechania gołosłownie i bezpodstawnie ocenił, że skarżący nie wykazał, iż jest osobą ubogą. Stwierdził, że w obowiązujących przepisach prawa nie ma przesłanki wykazania sytuacji materialnej "w sposób niebudzący wątpliwości", którą posłużył się referendarz sądowy, odmawiając przyznania żądanego prawa pomocy. Ponadto wskazał, że wniosek został bezpodstawnie oceniony przez pryzmat innych spraw, zaś odmowa przyznania prawa pomocy narusza jego prawo do sądu i sprawiedliwego procesu. Odmowę przyznania prawa pomocy uznał za nieobiektywną i naruszającą przepisy prawa, gdyż w jego ocenie wykazał on, że znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. Jednocześnie skarżący złożył kolejny wniosek o wyłączenie sędziów i referendarzy sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie od rozpoznania jego wniosku o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie.

Postanowieniem z dnia 6 lutego 2015 r. (sygn. akt II OW 14/15) Naczelny Sąd Administracyjny odmówił wyznaczenia innego wojewódzkiego sądu administracyjnego do rozpoznania pisma skarżącego z dnia 8 stycznia 2015 r. dotyczącego wyłączenia sędziów i referendarzy sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, wskazując, iż pismo to jest w istocie polemiką z wcześniejszym, prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej jako: p.p.s.a), od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. Zgodnie zaś z § 2 art. 259 sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

W niniejszej sprawie postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 18 grudnia 2014r. doręczono skarżącemu w dniu 5 stycznia 2015 r. (potwierdzenie odbioru, akta sądowe, k. 304). Termin do wniesienia sprzeciwu upłynął zatem w dniu 12 stycznia 2015 r.

Tymczasem strona skarżąca wniosła przedmiotowy sprzeciw dopiero w dniu 13 stycznia 2015 r. (data nadanie przesyłki pocztowej, akta sądowe, k. 311), a więc jeden dzień po upływie ustawowego terminu do wniesienia sprzeciwu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 259 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.