Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 148/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-08-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
659
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Umorzono postępowanie
Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności
Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Oddalono skargę w części
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 149, art. 200, art. 205
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 07 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi A. S. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania Prezydenta Miasta w przedmiocie wymiany prawa jazdy. 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2019 r, 2. stwierdza, że Prezydent Miasta dopuścił się bezczynności.; 3. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. w pozostałym zakresie skargę oddala; 5. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz skarżącego kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

A. S. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania prowadzonego przez Prezydenta Miasta w sprawie o wymianę prawa jazdy prowadzonego pod sygn. akt [...]

Skarżący wniósł na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. o :

1. stwierdzenie, że Prezydent Miasta w sprawie o sygn. [...] dopuścił się bezczynności i prowadził postępowanie w sposób przewlekły z rażącym naruszeniem prawa;

2. stwierdzenie na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa;

3. zobowiązanie organu na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do wydania decyzji w sprawie o sygn. [...] w terminie tygodnia;

4. przyznanie na podstawie 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a od organu na jego rzecz sumy pieniężnej w wysokości [...] zł tytułem odpowiedniej sumy pieniężnej;

5. rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.; przeprowadzenie dowodu z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy o sygn. akt [...] na okoliczność występującej w sprawie przewlekłości i bezczynności organu; na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów niniejszego postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że w styczniu 2019r. wystąpił do starosty poznańskiego o wymianę prawa jazdy. Po przekazaniu podania do organu właściwego, tj. Prezydenta Miasta, organ wezwał o uzupełnienie braków formalnych podania. Po uzupełnieniu dokumentów w lutym 2019 r. organ nie wykonał żadnej czynności poza tym, że pismem z [...] marca 2019 r. zawiadomił o przedłużeniu okresu postępowania, nie uzasadniając przy tym w żaden sposób swojego stanowiska.

Skarżący wskazał, że organ prowadzi postępowanie od ponad 3 miesięcy pozostając bezczynnym. W ocenie skarżącego organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia sprawy i bezczynności. W jego ocenie za tym, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia powstępowania z rażącym naruszeniem prawa przemawia w szczególności fakt, że zawiadamiając o wydłużeniu terminu rozpoznania sprawy nie wykonał obowiązku określonego w art. 36 § 1 k.p.a., tj. nie uzasadnił w żaden sposób przedłużenia terminu na rozpoznanie sprawy jak i nie wskazał daty stanowiącej granicę do której to organ rozpozna sprawę.

Powyższe zachowanie organu jest tym bardziej niezrozumiałe, gdyż jak wynika z twierdzeń pracowników organu istota sprawy zasadza się na dokonaniu oceny właściwości organu, jak i jurysdykcji krajowej do rozpoznania sprawy. W przypadku skarżącego w jego ocenie pozostaje właściwym do rozpoznania wniosku organ właściwy zarówno w RFN jak i RP. Przesądzenie przez organ kwestii swojej właściwości do wymiany prawa jazdy jest działaniem związanym wyłącznie z dokonaniem subsumcji przestawionego stanu faktycznego i dowodów do przepisów prawa i nie ma charakteru szczególnie skomplikowanego. W tej sytuacji tym bardziej zwłoka organu nie jest w żaden sposób uzasadniona.

Skarżący podkreślił, że szybkie rozpoznanie sprawy leży w interesie strony chcącej jak najszybciej uzyskać jakiekolwiek rozstrzygniecie w niniejszej sprawie, tak aby móc legalnie podróżować pomiędzy RP, a RFN. Skarżący bowiem bardzo często pokonuje drogę na trasie [...] - [...] i prawo jazdy jest mu niezbędne.

W tym kontekście skarżący wskazał, że organ powinien wydać decyzję choćby negatywną z zachowaniem terminów do załatwienia sprawy celem umożliwienia realizacji uprawnień strony do dochodzenia swoich praw organem wyższej instancji i sądem. Brak takiej decyzji w zasadzie jest działaniem obstrukcyjnym na prawie wyrażonym w art. 45 Konstytucji RP, ponieważ przy takiej organizacji pracy i tempie procedowania (które w zasadzie sprowadza się do dokonaniu oceny swojej właściwości) nie sposób "doczekać się" wyczerpania środków zaskarżenia i rozpoznania sprawy przez sąd.

Prezydent Miasta w odpowiedzi na skargę po poinformował, że dnia [...].05.2019r. wydał decyzję nr [...] o odmowie wymiany [...] prawa jazdy. Jednocześnie sprawa ponaglenia została rozstrzygnięta postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...].05.2019r. Nr [...] wskazującym na niedopuszczenie się bezczynności w sprawie przez Prezydenta Miasta.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących niezałatwienia sprawy wskazano, że wniosek przesłany zgodnie z właściwością miejscową ze Starostwa Powiatowego w [...] dnia [...].01.2019r. nie został niezwłocznie rozpatrzony, w związku z tym, że nie dostarczono:

- tłumaczenia prawa jazdy z kopią prawa jazdy złączonego w sposób trwały,

- karty pobytu lub innego dokumentu potwierdzającego pobyt na terenie Rzeczypospolitej Polskiej.

Powyższe elementy są warunkiem koniecznym do wymiany zagranicznego prawa jazdy: art. 14 ustawy o kierujących pojazdami (t.j. Dz.U.2019 poz. 341) oraz § 9 ust.1 pkt 5 i ust. 3 rozporządzenia w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U.2016 poz. 231 ze zm.).

Dnia [...].01.2019r. telefonicznie oraz dnia [...].01.2019r. zawiadomieniem nr SOUK- [...] skarżący został poinformowany o brakach w dokumentach, koniecznych do realizacji wniosku. Został on również pouczony o tym, że zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia.

Dnia [...].02.2019r. za pośrednictwem pełnomocnika skarżący uzupełnił tylko część brakujących dokumentów, będąc jednocześnie poinformowany o stanowisku urzędu dotyczącego niewłaściwej karty pobytu i braku właściwego tłumaczenia prawa jazdy.

Dnia 13 02.2019r. organ zwrócił się z zapytaniem do Ministerstwa Infrastruktury, czy przedstawiona przez skarżącego [...] karta pobytu może stanowić dokument potwierdzający pobyt na terenie RP. W dniu [...].03.2019r. otrzymano odpowiedź z Ministerstwa Infrastruktury nr sprawy [...], potwierdzającą stanowisko organu co do niewłaściwego dokumentu załączonego do wniosku, mającego potwierdzić pobyt na terenie Polski.

Jednocześnie dnia [...].02.2019r. oraz [...].03.2019r. organ skierował drogą elektroniczną zapytania do organu [...] z prośbą o informację w sprawie pobytu skarżącego na terenie [...]. Dnia [...].03.2019r.otrzymano informację, że skarżący przebywa od [...].12.2018r. na terenie [...] i tam jest zameldowany.

Chcąc poinformować o tym wszystkim skarżącego wysłano pismo w formie zawiadomienia o możliwości zapoznania się z otrzymanymi dokumentami, z czego on nie skorzystał.

Ponieważ skarżący nadal nie dołączył wspomnianych wyżej, a koniecznych do wymiany dokumentów, wniosek o czynność materialno-techniczną wymiany prawa jazdy nie mógł zostać rozpatrzony pozytywnie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Na wstępie Sąd wskazuje, że instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 roku, poz. 1302 z późn. zm., zwanej dalej – Ppsa) służy ochronie strony postępowania przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie lub też służy zapobieżeniu nieuzasadnionemu przedłużaniu prowadzenia postępowania. Stosownie bowiem do art. 149 § 1 Ppsa (w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r.) sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 (albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a), zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności (pkt 1) lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2), a także stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a Ppsa). W myśl art. 149 § 2 Ppsa sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Aktualnie obowiązujący art. 53 § 2b Ppsa stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Wyczerpanie przysługującego stronie środka zaskarżenia w trybie przewidzianym w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 j.t., zwanej dalej: k.p.a.) przez jego wniesienie (do właściwego organu) stanowi warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ (art. 52 § 1 i 2 Ppsa). Warunek ten będzie spełniony niezależnie od stanowiska zajętego przez właściwy organ, do którego skierowano ponaglenie. Tego rodzaju skarga może być wniesiona do sądu w każdym czasie, po uprzednim wniesieniu ponaglenia do organu wyższego stopnia (por. stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 7 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2367/15 dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W dniu [...].04.2019r. do Wydziału Spraw Obywatelskich i Uprawnień Komunikacyjnych Urzędu Miasta [...] wpłynęło ponaglenie skarżącego na prowadzone przez organ postępowanie w sprawie wymiany prawa jazdy. Ponaglenie zostało rozpatrzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] dnia [...].05.2019r. Nr [...] W ocenie organu Prezydent Miasta nie dopuścił się bezczynności w sprawie.

W dniu [...].05.2019r. Prezydent Miasta wydał decyzję nr [...] o odmowie wymiany [...] prawa jazdy A. S..

Reasumując tę część rozważań, stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie skarga została wniesiona z zachowaniem wymogów formalnych, o których mowa w art. 52 § 1 i 2 oraz art. 53 § 2a k.p.a., skoro skarżący przed wniesieniem skargi w niniejszej sprawie skierował do organu wyższego stopnia ponaglenie.

Bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art.3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.

Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Ponadto zgodnie z art. 35 § 2 k.p.a. niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.

Zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ponadto zgodnie z art. 36 § 2 k.p.a. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu.

Sąd wyjaśnia, że pod pojęciem "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 5, Warszawa 2012, str. 44; wyrok NSA z 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pod pojęciem tym rozumie się również mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski [w]: B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, str. 238). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować więc będzie opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (wyrok z dnia 26 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1956/12; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd wskazuje, że w dniu [...].01.2019r. do Urzędu Miasta [...] Wydziału Spraw Obywatelskich i Uprawnień Komunikacyjnych wpłynął wniosek skarżącego, przekazany przez Starostwo Powiatowe w [...]. We wniosku tym strona wniosła o wymianę prawa jazdy wydanego za granicą. Trzy dni później, w dniu [...].01.2019r. Wydział Spraw Obywatelskich i Uprawnień Komunikacyjnych Urzędu Miasta [...] wezwał pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia brukujących dokumentów w terminie 7 dni z zagrożeniem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. W notatce służbowej z [...].01.2019r. wskazano, że w tym dniu poinformowano telefonicznie o tym jakich dokumentów brakuje. W dniu [...].02.2019r. dostarczona została kopia umowy najmu z dnia [...].05.2018r. dotycząca najmu lokalu mieszkalnego w [...] [...] oraz aneks do umowy określający umowy upoważnione do zamieszkiwania w lokalu wraz z najemcą oraz do wglądu oryginał zaświadczenia o zmianie nazwiska. Kolejne dokumenty dostarczone zostały w dniu [...].02.2019r. tj.: kopia prawa jazdy potwierdzona za zgodność z oryginałem, kopia karty pobytu [...] potwierdzona za zgodność z oryginałem.

W aktach sprawy znajduje się również korespondencja prowadzona przez Wydział Spraw Obywatelskich i Uprawnień Komunikacyjnych Urzędu Miasta [...] z Kraftfahrt- Bundesamt we [...] (pisma wysłano [...].02.2019r. i [...].03.2019 r.) w sprawie zamieszkiwania skarżącego na terenie [...] oraz z Ministerstwem Infrastruktury (pismo z [...].02.2019 r.) w sprawie dokumentów potwierdzających pobyt cudzoziemca na terenie Polski. Odpowiedź z Ministerstwa Infrastruktury Organ otrzymał w dniu [...].03.2019r. Natomiast informacja z Kraftfahrt-Bundesamt wpłynęła w dniu [...].03.2019r.

Sąd wskazuje, że do tego momentu nie można organowi zarzucić przewlekłości. Podejmowane czynności nie miały charakteru pozornego i zmierzały do prawidłowego ustalenia przez organ pełnego stanu faktycznego i prawnego sprawy. Organ wszystkie czynności wykonywał niezwłocznie. Jednak organ po upływie miesiąca powinien poinformować wnioskodawcę o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy lub o wskazaniu, że uznano sprawę za szczególnie skomplikowaną. Mimo prowadzonych czynności wyjaśniających organ zaniechał wysłania takiego zawiadomienia.

W dniu [...].03.2019r. organ powiadomił skarżącego o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do tych materiałów przed wydaniem decyzji. A. S. nie skorzystał z tej możliwości. Zawiadomienie pełnomocnik skarżącego odebrał w dniu [...].03.2019 r. Od tamtej pory organ nie podjął żadnej czynności procesowej w sprawie.

Ponaglenie skarżącego datowane na dzień [...].04.2019r. wpłynęło do Urzędu Miasta [...] w dniu [...].04.2019r.

W niniejszej sprawie organ nie wskazał innego terminu załatwienia sprawy, ani nie zawiesił postępowania. Organ od zawiadomienia o zebraniu materiałów pozostawał w bezczynności, ponieważ naruszył terminy określone w art. 35 k.p.a. W ocenie Sądu organ nie działał przewlekle, a jego czynności nie miały charakteru pozornego, przedłużającego postępowanie bez uzasadnienia.

Bezsporne jest, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność i przewlekłość postępowania prowadzonego przez Prezydenta Miasta w sprawie o wymianę prawa jazdy prowadzonego pod sygn. akt [...], i przed rozpoznaniem tej skargi (wydaniem wyroku) organ administracji, któremu zarzucano bezczynność i przewlekłość, wydał decyzję z dnia [...] maja 2019r. znak:SOUK-[...], którą odmówił skarżącemu wymiany [...] prawa jazdy na prawo jazdy polskie.

Powyższe oznacza, że w dacie orzekania przez tutejszy Sąd nie było możliwe wydanie rozstrzygnięcia, o jakim mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a. i zobowiązanie organu do rozstrzygnięcia sprawy. Skoro wydanie decyzji nastąpiło przed wniesieniem skargi oraz przed dniem wydania wyroku w sprawie, musiało to skutkować umorzeniem postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jak też Sąd orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku. Zgodnie z ww. przepisem Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.

Nadal jednak na Sądzie spoczywał określony w art. 149 § 2 p.p.s.a. obowiązek stwierdzenia, czy bezczynność w prowadzeniu postępowania przez organ miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Każda bezczynność w postępowaniu jest naruszeniem prawa, godzi bowiem w zasady prowadzenia postępowania wskazane w k.p.a. (art. 12, art. 35, art. 36 tej ustawy), jednak nie każda bezczynność powoduje, że mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do tego stanu, który może być podstawą stwierdzenia bezczynności. Rażące naruszenie prawa dotyczyć może w szczególności zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego przepisów o terminach załatwienia sprawy administracyjnej przez ich ewidentne (oczywiste) niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie. Przyjmuje się, że w celu ustalenia, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Innymi słowy, samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy, musi być znaczne i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być pozbawione racjonalnego (prawnego) uzasadnienia (por.: wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 29 maja 2013 r., II SAB/Gd 29/13; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 czerwca 2013 r., III SAB/Gd 13/13; wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 października 2014 r., II SAB/Łd 124/14, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3 wyroku). Dla oceny, czy bezczynność organu miała charakter rażącego naruszenia prawa w każdej sprawie konieczna jest indywidualna ocena.

W ocenie Sądu bezczynność w niniejszej sprawie nie nosiła cech rażącego naruszenia prawa, ponieważ organ pozostawał w przekonaniu, że nie jest bezczynny, a czas bezczynności (od [...] marca do [...] maja 2019 r.) był przekroczony w sposób nieznaczny. Błędem organu był brak podjęcia jakichkolwiek czynności procesowych w tym zakresie (np. zawieszenie postępowania lub zawiadomienie o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy), jednak uchybienie to nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa.

Sąd wskazuje, że uznanie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa może stanowić jedną z przesłanek odmowy przyznania skarżącemu kwoty pieniężnej na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. Przyznanie ww. kwoty powinno być związane z oceną sposobu prowadzenia postępowania administracyjnego. Mając na uwadze, że w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa w zakresie bezczynności, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł racjonalnych przesłanek do przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej.

Sąd w pozostałym zakresie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. (pkt 4 wyroku).

O zwrocie kosztów Sąd postanowił na mocy art. 200 i art. 205 p.p.s.a. (pkt 5 wyroku).