Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 771/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 par. 1, art. 18, art. 26, art. 27, art. 33 pkt 1 i pkt 10
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 148 par. 1, art. 149, art. 150 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 33 par. 2 i par.3, art. 40
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz 26
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 5 lipca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska ( spr.) Sędziowie NSA Maria Lorych-Olszanowska WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2012 roku przy udziale sprawy ze skargi B. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 lipca 2011 roku nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego za niezasadne oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 26 lutego 2010 r. B. J., reprezentowana przez pełnomocnika W. J., wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej wszczętej na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...]811 – 8216/2009 z dnia 28 października 2009 r.

W piśmie wskazano, że pomimo złożenia w Urzędzie Miasta (w dziale księgowości podatkowej) dokumentów z informacją o adresie pełnomocnika zobowiązanej, tytuły wykonawcze zostały wystawione na nieaktualny adres. Podniesiono ponadto, że do dnia 26 lutego 2010 r. pełnomocnik nie otrzymał decyzji wymiarowych ustalających podatek od nieruchomości za 2009 r., będących podstawą wystawienia tytułów wykonawczych.

Postanowieniem z dnia 20 lipca 2010 r. Prezydent Miasta– działając na podstawie art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) oraz art. 124 k.p.a. – uznał za niezasadne zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej wobec B. J., na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 28.10.2009 r. nr [...]8211 - 8216/2009 obejmujących zaległości z tytułu podatku od nieruchomości.

W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że pomimo, iż w piśmie z dnia 26 lutego 2010 r. powołano się na pkt 1 i 2 art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, to jednak z jego treści wynika, że podstawą wniesienia zarzutów była przesłanka określona w art. 33 pkt 1 i pkt 10 ustawy.

W związku z powyższym organ wskazał, że wystawienie tytułów wykonawczych o nr [...]8211-8216/2009 było konsekwencją powstania zaległości z tytułu podatku od nieruchomości położonej w P. przy ul. A. i zostało poprzedzone doręczeniem upomnienia, co jest niezbędnym warunkiem wszczęcia egzekucji administracyjnej. W przedmiotowej sprawie upomnienie zarówno z dnia 27 kwietnia 2009 r. oraz z dnia 1 września 2009 r., zostało wysłane na adres: [...] 5 i odpowiednio w dniu 29 kwietnia 2009 r. i w dniu 4 września 2009 r. odebrane przez B. J. Organ podkreślił przy tym, że w treści upomnienia zawarto również pouczenie, iż w przypadku nieuregulowania należności w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania, zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne w celu przymusowego ściągnięcia należności w trybie egzekucji administracyjnej, co spowoduje dodatkowe obciążenie kosztami egzekucji.

Prezydent Miasta zauważył ponadto, że do Oddziału Księgowości Podatkowej nigdy nie wpłynęło pismo w sprawie danych adresowych na jakie powinna być kierowana korespondencja. Pismo takie zostało skierowane do Oddziału Podatku od Nieruchomości Osób Fizycznych, Rolnego i Leśnego - data wpływu 20 lipca 2009 roku - jednakże dołączone pełnomocnictwo nie precyzowało zakresu reprezentowania zobowiązanej B. J. przez W. J. W związku z powyższym, w ocenie organu, wymienione powyżej upomnienia zostały wystawione poprawnie.

Organ wskazał również, że w dniu 30 października 2009 r. do Oddziału Podatku od Nieruchomości Osób Fizycznych, Rolnego i Leśnego wpłynęło pełnomocnictwo złożone przez B. J. upoważniające W. J. do reprezentowania w celu zgłaszania obowiązku podatkowego za nieruchomości położone w P., w tym do podpisywania i składania deklaracji podatkowych oraz odbioru korespondencji z Urzędu Miasta. W związku z powyższym Oddział Księgowości Podatkowej wszelką korespondencję wystawioną po dniu 30 października 2009 r., kierował do W. J.

Organ podkreślił ponadto, że decyzja ustalająca wysokość należnego podatku od nieruchomości została wydana w dniu 12 stycznia 2009 r. i doręczona w dniu 17 lutego 2009 r., a zatem przed złożeniem pełnomocnictwa upoważniającego W. J. do reprezentowania B. J.

Odnosząc się z kolei do podstawy zarzutu określonej w pkt 10 art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ wskazał, że zgodnie z art. 27 § 1 pkt 2 powołanej ustawy tytuł wykonawczy zawiera wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu. W przedmiotowej sprawie zobowiązanym jest B. J., w związku z powyższym to jej adres zamieszkania, a nie adres pełnomocnika, winien zawierać tytuł wykonawczy.

Organ podkreślił również, że ustanowienie pełnomocnika w postępowaniu podatkowym, karnoskarbowym nie jest tożsame ze złożeniem stosownego pełnomocnictwa w postępowaniu egzekucyjnym.

Na powyższe postanowienie zobowiązana B. J., reprezentowana przez pełnomocnika W. J. wniosła zażalenie.

W zażaleniu podniesiono, że organ egzekucyjny posiadał prawidłowe pełnomocnictwa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem nr [...] z dnia 28 lipca 2011 r., wydanym na podstawie art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych ( Dz. U. Nr 79, poz. 865 z 2001r. ze zm.)oraz art. 17 pkt 1 w zw. z art. 138§1 pkt 1 i art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

Kolegium przyjęło, że w przedmiotowej sprawie podstawą zarzutów był art. 33 pkt 1 i 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tj. wykonanie lub umorzenia w całości lub w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku oraz niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 powołanej ustawy. Zgodnie zaś z. 27 § 1 pkt 2 ustawy tytuł wykonawczy zawiera wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także określenie zatrudniającego go pracodawcy i jego adresu, jeżeli wierzyciel posiada taką informację. W związku z powyższym organ odwoławczy zaznaczył, że wskazanie w tytule wykonawczym adresu osoby zobowiązanej jest jednym z wymogów ustawowych. Kolegium stwierdziło ponadto, że Komornik Urzędu Miasta prawidłowo wszczął egzekucję administracyjną poprzedzając ją wysłaniem B. J. upomnień z dnia 27 kwietnia 2009 r. i z dnia 1 września 2009 r., skutecznie doręczonych zobowiązanej. Organ odwoławczy zgodził się zatem ze stanowiskiem organu egzekucyjnego, że zobowiązana wiedziała o ciążącym na niej obowiązku i zagrożeniu egzekucją administracyjną w przypadku nieterminowej zapłaty należności. Kolegium wyjaśniło ponadto, że wymiar podatku od nieruchomości za rok 2009 został ustalony decyzją z dnia 12 stycznia 2009 r. nr [...]. Decyzja została wysłana na adres zamieszkania podatniczki – B. J. Z uwagi na niepodjęcie w terminie decyzji po dwukrotnym awizo w dniach 17 lutego 2009 r. i 24 lutego 2009 r. Urząd pocztowy zwrócił przesyłkę dnia 4 marca 2009 r. W konsekwencji zgodnie z art. 150 Ordynacji podatkowej doręczenie uznano za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a więc decyzje pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia na dzień 4 marca 2009 r. W ocenie organu odwoławczego, biorąc pod uwagę tryb doręczenia oraz fakt, że w przedmiotowej sprawie skarżąca nie kwestionuje samego wymiaru podatku, brak było podstaw do zastosowania art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Kolegium zauważyło ponadto, że w aktach sprawy znajdują się trzy pełnomocnictwa. Jedno ogólne z dnia 18 kwietnia 2010 r. złożone w Urzędzie Miasta Wydział Finansowy dnia 4 maja 2010 r., drugie z dnia 24 sierpnia 2009 r. złożone dnia 28 października 2009 r. upoważniające do reprezentowania podatniczki w postępowaniu podatkowym w podatku od nieruchomości, w tym składania i podpisywania deklaracji podatkowej i odbioru korespondencji z Urzędu Miasta i trzecie z dnia 26 października 2008 r. przesłane z pismem przewodnim z dnia 17 lipca 2009 r. (data wpływu 20 lipca 2009 r.). Jak wskazał organ, wszelka korespondencja po doręczeniu prawidłowego pełnomocnictwa była wysyłana na adres pełnomocnika zobowiązanej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B. J., zarzuciła organom podatkowym nieuwzględnienie pełnomocnictw przedłożonych w postępowaniu i w związku z tym wniosła o dokonanie przez Sąd wnikliwej analizy akt administracyjnych sprawy.

W odpowiedzi na skargę Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Na rozprawie w dniu 9 lutego 2012 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że podtrzymuje skargę i wniesione w tej sprawie zarzuty dotyczące wszystkich nieruchomości, co do których organ wystawił tytuły wykonawcze tj. nieruchomości położonej przy ul. B. i ul. A. Pełnomocnik zakwestionował sposób doręczenia decyzji, w których określono B. J. podatek od nieruchomości dotyczący wskazanych wyżej nieruchomości. Wskazał, że po złożeniu pełnomocnictwa do reprezentowania swojej żony nieobecnej w kraju, w Wydziale Finansowym Podatku od Nieruchomości Podatku Rolnego i Leśnego w P. przy ul. [...], nie został poinformowany o tym, że organ zakwestionował prawidłowość tego pełnomocnictwa, a decyzje określające podatek od nieruchomości doręczone zostały na adres miejsca zamieszkania B. J., tj. ul. [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga okazała bezzasadna, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn, zm.) oraz art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) – w dalszej części p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W wyniku takiej kontroli zaskarżony akt lub czynność może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.).

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem dokonanej przez Sąd kontroli jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 lipca 2011 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 20 lipca 2010r., w którym uznano za niezasadne zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej wobec skarżącej B. J. na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 28 października 2009 r. nr [...] obejmujących zaległości z tytułu podatku od nieruchomości.

W piśmie z dnia 26 lutego 2010 r. stanowiącym zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, podniesiono, że organy administracji nie uwzględniły pełnomocnictw złożonych przez W. J., męża skarżącej. W konsekwencji czego pełnomocnik do dnia 26 lutego 2010 r. nie otrzymał decyzji wymiarowych ustalających podatek od nieruchomości za 2009 r., będących podstawą wystawienia tytułów wykonawczych. Zarzucono ponadto, że tytuły wykonawcze zostały wystawione na nieaktualny adres tj. adres skarżącej B. J., a nie na adres pełnomocnika.

Rozpatrując powyższe zarzuty organy obu instancji słusznie uznały, że podstawą ich wniesienia były przesłanki określone w art. 33 pkt 1 i pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), czyli nieistnienie obowiązku oraz niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 powołanej ustawy

Zgodnie z art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku.

Podstawę wystawienia w niniejszej sprawie tytułów wykonawczych z dnia 28 października 2009 r. stanowiły decyzje wymiarowe ustalające skarżącej B. J. podatek od nieruchomości za 2009 r. Decyzją z dnia 12 stycznia 2009 r. nr [...] ustalono podatek od nieruchomości położonej przy ul. B/1 w P. (dot. tytułów wykonawczych nr [...]8211/2009 i [...]8214/2009). Decyzją z dnia 12 stycznia 2009 r., nr [...] ustalono podatek od nieruchomości położonej przy ul. B/2 w P. (dot. tytułów wykonawczych nr [...] i [...]). Decyzją z dnia 12 stycznia 2009 r. nr [...] (przedłożoną do akt wraz z dowodem jej doręczenia przez organ odwoławczy na wezwanie Sądu) ustalono podatek od nieruchomości położonej przy ul. A. w P. (dot. tytułów wykonawczych nr [...]8213/2009 i [...]8216/2009).

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że powyższe decyzje wymiarowe zostały skierowane na adres skarżącej B. J. Z uwagi na niepodjęcie w terminie decyzji, po dwukrotnym awizo w dniach 17 luty 2009 r. i 24 lutego 2009 r., przesyłki zostały zwrócone przez urząd pocztowy do organu dnia 4 marca 2009 r.

Pismem z dnia 17 lipca 2009 r. (wpływ do organu w dniu 20 lipca 2009 r.) W. J. poinformował organ – Urząd Miasta Wydział Finansowy, Odział podatku od nieruchomości osób fizycznych – że w związku z pobytem skarżącej za granicą zachodzi konieczność doręczenia decyzji dotyczącej wymiaru podatku na jego adres i przedłożył pełnomocnictwo z dnia 26 października 2008 r.

Z powyższego wynika, że najwcześniejsze pełnomocnictwo udzielone W. J. zostało przedłożone w dniu 20 lipca 2009 r., a więc niewątpliwie po terminie wystawienia decyzji wymiarowych i doręczenia ich bezpośrednio na adres skarżącej. Zasadnie zatem Prezydent Miasta, nie dysponując w dniu wydania decyzji wymiarowych prawidłowym pełnomocnictwem udzielonym W. J. przez skarżącą, skierował te decyzje na adres podatniczki B. J. Prawidłowo również organ uznał, że pomimo, iż skarżąca nie odebrała decyzji wymiarowych, doszło do ich skutecznego doręczenia. Jak wskazano, w przypadku spraw podatkowych zastosowanie maja przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) Zgodnie z art. 150 § 1 pkt 1 Ordynacji, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 (doręczenie osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub w miejscu pracy) lub art. 149 (doręczenie za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu) – w przypadku doręczenia pisma przez pocztę - poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. Stosownie do § 1a powołanego przepisu adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawieniu pisma w miejscu określonym w § 1, powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni. Z kolei § 2 omawianego przepisu stanowi, że zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Wobec powyższego, skoro w dniu 17 lutego 2009 nie było możliwym doręczenie skarżącej decyzji wymiarowych w trybie art. 148 § 1 i art. 149 Ordynacji podatkowej, to należało dokonać doręczenia w trybie wskazanego wyżej art. 150 Ordynacji podatkowej. Prawidłowo zatem organ uznał przedmiotowe decyzje za skutecznie doręczone w dniu 3 marca 2009 r. (ostatni dzień czternastodniowego terminu od pierwszego awizo) i pozostawił je w aktach sprawy. W rezultacie skutecznego doręczenia skarżącej decyzji wymiarowych z dnia 12 stycznia 2009 r. powstało w stosunku do niej zobowiązanie podatkowe ustalone w tych decyzjach.

W konsekwencji, za bezzasadny Sąd uznał zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku (art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji).

Podstawę drugiego z podniesionych zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej stanowił art. 33 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tj. niespełnienie wymogów określonych w art. 27 tej ustawy.

Uzasadniając powyższy zarzut strona podniosła, że tytuły wykonawcze będące podstawą wszczętej egzekucji zostały wystawione na nieaktualny adres tj. adres skarżącej, zamiast na adres pełnomocnika, który przedłożył dwa dokumenty wskazujące adres do korespondencji.

Artykuł 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji określa podstawowe wymogi stawiane przez ustawę tytułom wykonawczym, które mogą się stać podstawą wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej. W pkt 1 § 1 powołanego art. 27 wprowadzono wymóg, aby tytuł wykonawczy wskazywał imię i nazwisko lub firmę zobowiązanego i jego adres. Jako zobowiązanego w tytule wykonawczym można zatem wskazać jedynie taki podmiot, na którym ciążył obowiązek o charakterze pierwotnym, uprzednio określonym poprzez wydanie odpowiedniego orzeczenia czy decyzji, a który wobec niewykonania go został następnie skierowany na drogę postępowania egzekucyjnego.

Jak wykazano powyżej, wobec skutecznego doręczenia skarżącej decyzji wymiarowych z dnia 12 stycznia 2009 r. ustalających podatek od nieruchomości, stała się ona zobowiązaną do jego zapłaty. W konsekwencji braku uiszczenia przez skarżącą podatku, zasadnie organ egzekucyjny uznał ją za zobowiązaną, wskazując w zakwestionowanych tytułach wykonawczych imię i nazwisko skarżącej oraz jej adres.

Sąd uznał zatem, że tytuły wykonawcze stanowiące podstawę wszczęcia w niniejszej sprawie postępowania egzekucyjnego spełniają wymogi formalne wskazane w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co czyni bezzasadnym zarzut z art. 33 pkt 10 powołanej ustawy.

Wbrew stanowisku strony, za prawidłowe Sąd uznał również doręczenie kwestionowanych tytułów wykonawczych na adres skarżącej B. J., a nie jej pełnomocnika W. J. Należy również zwrócić uwagę, że wszczęcie egzekucji zostało poprzedzone, stosownie do art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wysłaniem B. J. upomnień nr [...5987 z dnia 27 kwietnia 2009 r. i nr [...]13780 z dnia 1 września 2009 r., które osobiście zostały odebrane przez skarżącą odpowiednio w dniu 29 kwietnia 2009 r. i w dniu 4 września 2009 r. Jak słusznie zauważyły organy upomnienia zawierały pouczenie, że w przypadku nieuregulowania należności we wskazanym terminie, zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne w celu przymusowego ściągnięcia wskazanych należności w trybie egzekucji administracyjnej, co spowoduje dodatkowe obciążenie kosztami egzekucji.

Należy zaznaczyć, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie zawiera odrębnych przepisów regulujących kwestie doręczeń, odsyłając w tym zakresie z mocy art. 18 do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Przepisy k.p.a. wskazują, że doręczenia dokonywane są stronie, a w sytuacji, w której ustanowiła ona pełnomocnika, temu pełnomocnikowi (art. 40 k.p.a.). W przypadku ustanowienia pełnomocnika, doręczenie dokonane bezpośrednio stronie jest nieskuteczne. Jednakże, co należy podkreślić w rozpatrywanej sprawie, dopiero doręczenie tytułu wykonawczego otwiera postępowanie egzekucyjne i dopiero z tą chwilą strona może ustanowić pełnomocnika, który w tym postępowaniu będzie ją reprezentował (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2007 r., sygn. akt II FSK 365/06, wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 maja 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 3351/08). Dopiero zatem po skutecznym wszczęciu czynności egzekucyjnych, zobowiązany może ustanowić pełnomocnika w postępowaniu egzekucyjnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazywano również, że przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, zobowiązany nie może być uznany za jego stronę, tym samym nie jest możliwe, aby mógł działać przez pełnomocnika (wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 maja 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 4034/06; wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1431/07). Oznacza to, że organ nie może doręczać dokumentów, których doręczenie jest równoznaczne z wszczęciem postępowania egzekucyjnego, pełnomocnikowi zobowiązanego, który status strony uzyskuje dopiero z chwilą doręczenia tych dokumentów. Ponadto, pełnomocnictwo takie w myśl art. 33 § 2 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego winno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu, a oryginał lub odpis pełnomocnictwa powinien znaleźć się w aktach sprawy. Tym samym pełnomocnictwo złożone do akt innej sprawy nie może wywoływać skutku w postaci zobligowania organu do dokonywania doręczeń na adres pełnomocnika tym pełnomocnictwem ustanowionego zaś ustanowienie pełnomocnika w postępowaniu egzekucyjnym wymaga przeprowadzenia po raz kolejny czynności, o których mowa w art. 33 § 2 i 3 k.p.a.

Wobec powyższego, pełnomocnictwo z dnia 26 października 2008 r., złożone w dniu 20 lipca 2009 r. przez W. J., nie mogło zostać uznane za skuteczne w postępowaniu egzekucyjnym, gdyż w dacie jego złożenia postępowanie to nie zostało jeszcze wszczęte. Dopiero, jak słusznie przyjęto, pełnomocnictwo z dnia 4 sierpnia 2009 r udzielone W. J. przez skarżącą, złożone do organu I instancji w dniu 27 stycznia 2010 r., a więc po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, było podstawą do doręczania wszelkich pism pełnomocnikowi skarżącej.

W tym stanie rzeczy, Sąd uznał, że w kontrolowanym postępowaniu nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, wobec czego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 31 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) skargę oddalono.