Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 387/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2012 r. sprawy ze skargi "L." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r., o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzają brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na realizacji instalacji związanej z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, punktu do zbierania lub przeładunku odpadów, w tym złomu w ramach zmiany dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu budowlanego na budynek produkcyjno - magazynowy jako punkt zbierania, przeładunku i odzysku odpadów, na działkach ew. nr [...], [...], [...], [...] obręb [...], przy ul. [...] w Dzielnicy W. W,, którego inwestorem jest S. sp. z o.o.

W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że wnioskiem z dnia [...] lipca 2010 r. S. sp. z o.o. wniosła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na realizacji instalacji związanej z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, punktu do zbierania lub przeładunku odpadów, w tym złomu w ramach zmiany dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu budowlanego na budynek produkcyjno - magazynowy jako punkt zbierania, przeładunku i odzysku odpadów. Do wniosku załączono kartę informacyjną przedsięwzięcia. W dniu [...] listopada 2010 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W., stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla powyższego przedsięwzięcia.

Postanowieniem z [...] października 2010 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia i ustalił zakres raportu. Powyższe stanowisko zostało potrzymane w piśmie tego organu z dnia [..] listopada 2010 r. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 Prezydent W. orzekł o odstąpieniu od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia.

Decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] lutego 2011 r., Prezydent W. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko niniejszego przedsięwzięcia. Od powyższej decyzji odwołanie w ustawowym terminie wniosła spółka "L." sp. z o.o. wskazując na naruszenia m.in. art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a.

Rozpoznając wniesione odwołanie Kolegium wywiodło, że zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W myśl zaś przepisu art. 64 ust. 1 powołanej ustawy postanowienie, o którym mowa w art. 63 ust. 1 wydaje się po zasięgnięciu opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska i państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego.

Prezydent W. postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 orzekł o odstąpieniu od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał uwarunkowania i kryteria będące podstawą odstąpienia od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisk, o których mowa w art. 63 ustawy oraz zebrany w sprawie materiał dowodowy. W konsekwencji powyższego postanowienia organ orzekł o odstąpieniu od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Zdaniem Kolegium w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Charakterystyka przedsięwzięcia i karta informacyjna przedsięwzięcia stanowią załączniki do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Zgodnie zaś z art. 85 decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia. W myśl zaś art. 85 ust. 2 pkt 2 w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów K.p.a, powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Zdaniem Kolegium przedmiotowa decyzja zawiera wskazane elementy. Jej uzasadnienie zawiera zarówno uzasadnieni faktyczne jak i prawne oraz wskazuje okoliczności jaki organ I instancji brał pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonej decyzji.

Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła "L." sp. z o.o. zarzucając jej wydanie z naruszeniem:

- art. 63 ust. 1 uioś poprzez nieprzeprowadzenie rzetelnej oceny czy planowane przedsięwzięcie spełnia przesłanki w przypadku zaistnienia których istnieje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko,

- art. 85 ust. 2 uioś - przez brak precyzyjnego odniesienia się do uwarunkowań o jakich mowa w art. 63 ust. 1 tej ustawy,

- art. 136 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie,

- art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 8 K.p.a i art. 11 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, gdyż nie sposób wywnioskować jakie były przyczyny, które legły u podstaw wydania rozstrzygnięcia,

- art. 7, 77 § 1, 80 K.p.a. przez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ I instancji nie wskazał możliwych zagrożeń oraz wpływu na środowisko. Lakoniczne stwierdzenie Prezydenta W., że "w związku z powyższym planowane zamierzenie nie będzie stanowić zagrożenia dla środowiska gruntowo — wodnego" nie uzasadnia w należyty sposób stanowiska organu. Organ I instancji nie wskazał jednak, jakiej wysokości będzie przewidywany poziom hałasu, nie wskazał w oparciu o jakie dokumenty wyciągnął wniosek, że poziom hałasu będzie miał dopuszczalne natężenie. Prezydent W. stwierdził również, że "ilości substancji, z terenu inwestycji, wyprowadzanych do powietrza nie będą przekraczały wartości odniesienia, określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26.01.2010 r." Również i w tym miejscu organ I instancji nie wykazał jakie substancje oraz w jakich ilościach będą generowane przez planowaną inwestycję. Przedsięwzięcie realizowane będzie w rejonie, na którym występują przekroczenia standardów jakości środowiska. Jednakże ta kwestia nie została uwzględniona ani przez Prezydenta W., ani przez SKO w W..

Zdaniem skarżącego organ I instancji nie odniósł się ponadto w treści postanowienia nr [...] do następujących uwarunkowań ujętych w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku: usytuowania przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska I odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, jak również na rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań, wynikające z zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze, wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, prawdopodobieństwa oddziaływania, czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania. Mając na uwadze powyższe skarżący twierdzi, że SKO w W. przyjęło bezkrytycznie postanowienie nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., tj. nie dokonało jego analizy

Zdaniem skarżącego została wydana z naruszeniem art. 85 ust 2 pkt. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Skarżący podniósł zarzut naruszenia wskazanego powyżej artykułu sygnalizując tym samym organowi II instancji braki w decyzji Prezydenta W.. SKO w W. nie tylko nie ustosunkowało się w żaden sposób do podniesionego przez skarżącego zarzutu, ale również samo dopuściło się naruszenia wskazanego przepisu.

Organ II instancji utrzymując w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2011 r. stwierdził, że decyzja ta zawiera elementy wskazane w art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku nie uzasadniając należycie swojego stanowiska i nie wykazując elementów, które rzekomo decyzja ta zawiera. Tymczasem, zdaniem skarżącego uzasadnienie w decyzji z dnia 15 lutego 2011 r. zostało ograniczone do lakonicznego, niedookreślonego stwierdzenia, "organ dokonał stosownej oceny przedsięwzięcia, kierując się kryteriami i uwarunkowaniami wymienionymi w art. 63 ust. 1. Brak zaś odniesienia się do dowodów wskazanych w art. 85 ust. 2 pkt. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku skutkuje naruszeniem nie tylko tego przepisu, ale również ogólnej zasady postępowania administracyjnego, wynikającej z art. 8 K.p.a., to jest pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i rzutuje na prawidłowość wydanej decyzji.

Zdaniem skarżącego organ ma obowiązek dokonać weryfikacji karty informacyjnej przedsięwzięcia, jej zakresu oraz uwzględniać sposób komunikacji do planowanej inwestycji, uwzględniać powiązania z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać planowane przedsięwzięcie, uwzględniać emisje i występowanie innych uciążliwości, uwzględniać fakt, iż w wyniku przedmiotowej inwestycji będą powstawać odpady inne niż niebezpieczne oraz odpady niebezpieczne (np. baterie i akumulatory ołowiowe, ołów, cynk, cyna itp.), które mogą stanowić zagrożenie zanieczyszczenia środowiska gruntowo-wodnego, uwzględnić fakt, iż realizacja przedmiotowej inwestycji może stanowić źródło konfliktów społecznych. Ponadto wskazując inwestorowi zakres uchybień w materiałach stanowiących załączniki do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w tym w treści karty informacyjnej organ prowadzący postępowanie nie odniósł się do braku opisu ewentualnych wariantów przedsięwzięcia błędnego odwołania się do nieobowiązującej już podstawy prawnej. Informacje zawarte we wniosku oraz karcie informacyjnej jednoznacznie wskazują na to, iż zarówno na etapie realizacji, jak i eksploatacji inwestycji wystąpią oddziaływania związane z emisją hałasu i substancji do powietrza. Przeładunek, składowanie odpadów, w tym również niebezpiecznych może stanowić zagrożenie zanieczyszczenia środowiska gruntowo-wodnego. Zarówno organ I instancji jak i organ II instancji nie odniosły się do twierdzeń Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i całkowicie pominęły jego stanowisko nie uwzględniając wskazanych przez niego zagrożeń.

Do powyższych, bardzo istotnych uwarunkowań organ II instancji w ogóle się nie odniósł w zaskarżonej decyzji, czym naruszył, zdaniem skarżącego, art. 85 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku. Ponadto zdaniem skarżącego SKO w W. nie dokonało rzetelnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Jak skarżący wskazał w pkt. II niniejszego uzasadnienia w aktach sprawy znajduje się postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. stwierdzające konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W postanowieniu tym Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. wskazuje na braki w dokumentacji, które nie pozwalają na stwierdzenie: czy istnieje ryzyko wystąpienia poważnej awarii. SKO w W. nie uwzględnił tych braków i nie przeprowadził uzupełniającego postępowania dowodowego, które wyjaśniłoby, czy istnieje ryzyko wystąpienia zagrożenia, o którym jednoznacznie mówi art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

Skarżący zaznacza, że nawet przeprowadzenie kilku dowodów mieści się w kompetencjach organu odwoławczego oraz mieści się w granicach uzupełniającego postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 136 K.p.a. SKO w W. zaniechało tymczasem przeprowadzenia uzupełniającego, materiału dowodowego i nie wyjaśniło, czy w ramach planowanej inwestycji istnieje ryzyko wystąpienia awarii, która może zagrozić zdrowiu ludzi oraz może stanowić zagrożenia dla środowiska. Zdaniem skarżącego także uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów formalnych prawidłowego uzasadnienia. Organ ten nie uzasadnił w należyty sposób podjętej decyzji. Ograniczył się do obszernego zacytowania przepisów prawa, nie odniósł się jednak do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie ustosunkował się również do zarzutów podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu. SKO w W. w ogóle nie odniosło się do wydanych w sprawie opinii, w tym w szczególności do postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2010 r. (podtrzymanej pismem z dnia [...] listopada 2010 r.), w którym Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz ustalił zakres raportu zgodny z art. 66 ww. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Organ wydający omawianą decyzję, zarówno akceptując stanowisko organów opiniujących, jak i odstępując od niego, zgodnie z regułami ogólnymi wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a., powinien wskazać, jakimi okolicznościami faktycznymi (znajdującymi potwierdzenie w materiale dowodowym) kierował się w tym zakresie oraz odnieść się do przesłanek określonych w art. 63 ust. 1 i 2 ustawy, co nie miało miejsca.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2011 r. nie naruszają prawa w stopniu skutkującym konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

Organy w sposób prawidłowy orzekły, że dla inwestycji polegającej na realizacji instalacji związanej z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, punktu do zbierania lub przeładunku odpadów, w tym złomu w ramach zmiany dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu budowlanego na budynek produkcyjno - magazynowy jako punkt zbierania, przeładunku i odzysku odpadów, na działkach ew. nr [...], [...], [...], [...] obręb [...], przy ul. [...] w Dzielnicy W. W., którego inwestorem jest S. sp. z o.o. brak było potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia. W ocenie Sądu, pozwala na to ustalenie, że inwestycja nie będzie się znajdowała ani w sąsiedztwie ani na terenach Natura 2000, jak również zlokalizowana będzie poza granicami obszarów podlegających ochronie z mocy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, a ustalenia te wynikają z analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy planowane przedsięwzięcie polegać ma na realizacji inwestycji związanej , z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, punktu do zbierania lub przeładunku odpadów w tym złomu w ramach zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego na budynek produkcyjno - magazynowy. Takie przedsięwzięcie stosownie do § 3 ust. 1 pkt 73 i 74 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowanie przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199 poz., 1227 ze zm. - zwaną dalej uioś) obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając w szczególności uwarunkowania dotyczącego rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, jego usytuowanie, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do powyższych uwarunkowań.

Opiniując potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1 uioś, stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz ustalił zakres raportu. Z uzasadnienia jego opinii nie wynika jednakże jakich w rzeczywistości zagrożeń dla środowiska upatrywał w następstwie dokonania przedmiotowej zmiany przeznaczenia. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. z kolei pismem z dnia [...] listopada 2010 r., stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wykazując, iż nie ma tych jego elementów, które mogłyby zostać naruszone w wyniku przedmiotowego zamierzenia.

Przepis art. 63 ust. 2 uioś stanowi podstawę prawną do stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jednakże zgodnie z art. 85 ust. 2 uioś w takim przypadku decyzja wymaga uzasadnienia z podaniem informacji o uwarunkowaniach, o których mowa w powołanym wyżej art. 63 ust. 1 uioś.

W ocenie Sądu w decyzji organu I instancji zawarto, choć syntetycznie, wymagane prawem elementy. Organ w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie wyjaśniające i zweryfikował kartę informacyjną przedsięwzięcia załączoną do wniosku. Zasadnie także wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia karty informacyjnej przedsięwzięcia. Organ wyjaśnił rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem wymogów z przepisu art. 63 ust. 1, wskazując w załączniku nr 1 do decyzji, który stanowi jej integralną część że przedsięwzięcie polegać będzie na adaptacji i przystosowaniu do działalności polegającej na gospodarowaniu odpadami w adaptowanym budynku o pow. 6226 m2 a możliwości produkcyjne wyniosą 2000 Mg. Zasadnicze znaczenie w sprawie w kontekście oceny potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia ma fakt jego lokalizacji. W rozpatrywanej sprawie w jego bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się wyłącznie tereny przemysłowe, a najbliższa zabudowa mieszkaniowa występuje w odległości ok. 200 m. "L." sp. z o.o., jak potwierdziła na rozprawie dla swych planów inwestycyjnych (zabudowy mieszkaniowej) nie uzyskała jeszcze warunków zabudowy. Obszar ten nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ale na tym terenie prowadzona jest obecnie działalność produkcyjna i usługowa. Organ podniósł w swym rozstrzygnięciu, że hala magazynowa wentylowana będzie w sposób grawitacyjny i będzie posiadała wybetonowane, nieprzepuszczalne podłoże. Ścieki bytowe odprowadzane będą do zbiorników bezodpływowych, znajdujących się na terenie nieruchomości, nie będą powstawały ścieki technologiczne. Wskazano także jakie substancje mogą być generowane przez planowaną inwestycję. Głównym czynnikiem mogącym negatywnie oddziaływać na środowisko w przypadku realizacji przedmiotowej inwestycji będzie emisja hałasu pochodząca z ruchu pojazdów oraz maszyn oraz emisja substancji do powietrza. Państwowy Inspektor Sanitarny w swojej opinii z dnia [...] listopada 2010 r. stwierdził jednak, że maszyny i urządzenia emitujące hałas zlokalizowane będą wewnątrz hali, co ograniczy emisję hałasu na zewnątrz. Organ ustalił także, iż powyższe emisje będą się mieściły w ustawowych normach. Inwestor posiada natomiast stosowne certyfikaty. W postanowieniu Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2011 r., którym odstąpiono od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wskazując, że przedmiotowe przedsięwzięcia nie obejmuje obszarów wodno błotnych i innych o płytkim zaleganiu wód podziemnych. Umiejscowione jest ono poza obszarami wybrzeży, obszarami górskimi i leśnymi. W ocenie Sądu, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące nie dokonania rzetelnej analizy oraz oceny potencjalnego oddziaływania na środowisko. Zgodzić należy się ze skarżącym, że w zaskarżonych decyzjach nie omówiono wszystkich elementów wskazanych w art. 63 ust. 1 uioś. W ocenie Sądu jednakże, wobec wskazanych okoliczności, nie jest to podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji. Omówione zostały jedynie te elementy, które mogą mieć związek z planowaną do realizacji inwestycją. Oczywiste jest że inwestycja z racji jej położenia nie będzie oddziaływać na obszary wybrzeży, obszary przylegające do jezior, uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej, a ze względu na rodzaj prowadzonej działalności nie będzie wykorzystywać zasobów naturalnych. Zasady doświadczenia życiowe wskazują także na to, że w tego typu zakładach nie występują "poważne awarie", o jakich mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. e uioś.

Zarzut naruszenia art. 85 ust. 2 pkt 2 uioś dotyczący braku precyzyjnego odniesienia się w zaskarżonej decyzji do uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1 uioś jest częściowo zasadny, ponieważ w uzasadnieniu decyzji SKO z dnia 3 stycznia 2012 r. Kolegium nie odnosiło się do poszczególnych zarzutów, wskazało jednak, że decyzja organu I instancji zawiera elementy o jakich mowa w art. 63 ust. 1 uioś i w art. 85 ust. 1 pkt 2 uioś. Samorządowe Kolegium stanęło również na stanowisku, że decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Świadczy to o tym że na skutek wniesionego odwołania ponownie rozpoznało sprawę i dokonało oceny merytorycznej zaskarżonej decyzji.

W tym zakresie nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia przepisów art. 7, 77 §1 i 80 K.p.a., przez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie. Nie może także zostać uwzględniony zarzut dotyczący naruszenia przez organ odwoławczy art. 136 K.p.a W ocenie Sądu organ odwoławczy posiadał wystarczające dowody w sprawie, by zająć stanowisko i wydać decyzję. Postępowanie dowodowe nie wymagało uzupełnienia.

Samorządowe Kolegium Odwoławczy wyjaśniło motywy zajętego stanowiska, przez co również zarzut naruszenia art. 8 i art. 11 K.p.a. jest niezasadny.

W tym stanie rzeczy należało na podstawie ar 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( DZ.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) orzec jak w sentencji .