Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1629/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 5 art. 25 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung Sędzia WSA Danuta Kania (sprawozdawca) Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2015 r. sprawy ze skargi I. N. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej: "k.p.a.", uchylił rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. w sprawie zwolnienia I. N. ze służby w Policji z dniem [...] maja 2014 r. w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji i ustalił nową datę zwolnienia na dzień [...] czerwca 2014 r., zaś w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

Powyższe rozkazy personalne zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Komendant Miejski Policji w Z. wnioskiem z dnia [...] października 2013 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. o zwolnienie [...] I. N. ze służby w Policji ze względu na ważny interes służby. Powyższe uzasadnił długotrwałym pobytem wymienionej na zwolnieniach lekarskich obejmujących: w 2010 r. - 71 dni, w 2011 r. - 153 dni, w 2012 r. - 146 dni, w 2013 r. - do dnia sporządzenia wniosku - 172 dni, powodującym m. in. utrudnienia w planowaniu oraz bieżącej realizacji zadań Referatu [...] Komisariatu Policji [...] w Z. Komendy Miejskiej Policji w Z. Wskazał, iż okresy nieobecności funkcjonariusza w służbie nie mają charakteru ciągłego, co nie pozwala na wszczęcie procedury zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), tj. ze względu na upływ 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby.

Uwzględniając powyższy stan faktyczny Komendant Wojewódzki Policji w G. wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia policjanta ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Zgodnie z obowiązkiem wynikającym z treści art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, organ I instancji pismem [...] z dnia [...] marca 2014 r. wystąpił do Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów województwa [...] z wnioskiem o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia ze służby I. N. z uwagi na ważny interes służby.

Zarząd Wojewódzki Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów województwa [...] wyraził negatywne stanowisko w przedmiocie zwolnienia wyżej wymienionej ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Komendant Wojewódzki Policji w G. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. zwolnił I. N. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 43 ust. 3 i art. 45 ust. 1 ustawy o Policji z dniem [...] maja 2014 r. W uzasadnieniu rozkazu personalnego powołano się na liczne absencje chorobowe policjanta powodujące obciążenie zwiększonym zakresem zadań oraz ilością służb innych policjantów. Postępowanie funkcjonariusza, jak przyjął organ I instancji, narusza ważny interes Policji. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. rozkazowi perosnalnemu nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego I. N., reprezentowana przez pełnomocnika, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy:

← art. 7 i art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób uniemożliwiający dokładne ustalenie i wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy;

← art. 75 § 1 i 2, art. 77 § 1, art. 78, art. 80 k.p.a. w związku z art. 10 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób wybiórczy, w tym dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz przez oddalenie zgłoszonych wniosków dowodowych, w tym wniosku o przesłuchanie strony;

← art. 89 k.p.a., poprzez niewyznaczenie rozprawy administracyjnej mimo wniosku strony o jej przeprowadzenie.

Ponadto wymieniona sformułowała zarzut naruszenia prawa materialnego polegający na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki uzasadniające zwolnienie funkcjonariusza ze służby stałej w Policji ze względu na ważny interes służby.

Wobec powyższego, pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i przywrócenie I. N. do służby w Policji na stanowisku [...] Referatu [...] Komisariatu Policji [...] w Z. lub stanowisko równorzędne, ewentualnie uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Motywując powołany na wstępie rozkaz personalny Komendant Główny Policji wskazał, iż podstawę materialnoprawną zwolnienia skarżącej ze służby w Policji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie bliżej określone. W praktyce, na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, przy czym przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. Użycie w cytowanym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Stąd też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 k.p.a.).

Przyczyny zwolnienia ze służby policjanta ustanowione w art. 41 ust. 2 ustawy o Policji zawierają tę wspólną cechę, że odwołują się one do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz które utrudniają mu lub wręcz uniemożliwiają jej pełnienie.

Organ odwoławczy podkreślił, iż rolą organu administracji w sprawie o zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest wykazanie, że za zwolnieniem funkcjonariusza przemawia ważny interes służby. Okoliczności faktyczne muszą natomiast odnosić się do art. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do jej podstawowych zadań należą w szczególności ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra (art. 1 ust. 2 pkt 1), ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania (art. 1 ust. 2 pkt 2).

Organ odwoławczy stwierdził, iż Komendant Wojewódzki Policji w G., działając w granicach uznania administracyjnego, przed podjęciem rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie wnikliwie i wszechstronnie wyjaśnił stan faktyczny (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a.) i poddał go ocenie na podstawie mających zastosowanie przepisów prawa materialnego.

Organ podał, iż I. N. w okresie od dnia rozpoczęcia służby w Referacie [...] Komisariatu Policji [...] w Z., tj. od dnia [...] stycznia 2012 r. do dnia zwolnienia ze służby przedstawiła kilkadziesiąt zaświadczeń lekarskich stwierdzających jej niezdolność do służby przez prawie 400 dni. Zaświadczenia te wystawione były przez lekarzy różnych specjalności - ginekologii i położnictwa, ortopedii i traumatologii, psychiatrii, chirurgii plastycznej i chirurgii dziecięcej, medycyny rodzinnej, chirurgii urazowej, pediatrii. Zaznaczył przy tym, że wymieniona przebywała na długotrwałych zwolnieniach lekarskich również w 2010 r. i 2011 r. Wymiar absencji w tym okresie wyniósł ponad 220 dni.

Organ odwoławczy wskazał, że I. N. była kierowana do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w Z. w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby. W każdym przypadku Komisja Lekarska potwierdziła zdolność funkcjonariusza do służby (orzeczeniem z dnia [...] marca 2013 r. oraz orzeczeniem z dnia [...] lutego 2014 r.), jednak wymieniona, po uznaniu jej za zdolną do służby na zajmowanym stanowisku, przedkładała kolejne zwolnienia lekarskie.

Organ odwoławczy wskazał, iż nie kwestionuje zasadności wystawienia przedmiotowych zwolnień lekarskich. Okres przebywania na zwolnieniach lekarskich stanowił bowiem usprawiedliwioną nieobecność w służbie. Organ nie kwestionuje również okoliczności, że policjant uległ wypadkowi w służbie w dniu [...] maja 2007 r., czy też przeszedł operację [...], albowiem wynika to z dokumentów zebranych w sprawie, w tym również orzeczenia nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w Z. z dnia [...] listopada 2007 r., w którym potwierdzono uraz kolana i leczenie operacyjne oraz ustalono, iż wymieniona jest zdolna do służby w Policji z ograniczeniem i zdolna do pełnienia służby na obecnie zajmowanym stanowisku.

Rozpoznając przedmiotową sprawę organ administracji bada jednak wpływ zwolnień lekarskich na funkcjonowanie komórek i jednostek organizacyjnych Policji i ich przełożenie na interes służby.

Zdaniem organu odwoławczego bezspornym pozostaje, że sytuacja I. N. wpływa negatywnie na organizację służby w komórkach organizacyjnych Policji. Wymieniony policjant winien realizować zadania na poziomie odpowiadającym posiadanemu przygotowaniu i umiejętnościom, tymczasem policjant w okresie ostatnich trzech lat, tj. 2012-2014 przebywał na zwolnieniach lekarskich ok. 400 dni, a w latach 2010-2011 ponad 220 dni. Powyższa sytuacja rzutuje więc ujemnie na ważny interes służby, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa obywateli poprzez wykonywanie zadań przez wszystkich policjantów jednostki. Omawiana sytuacja dezorganizowała tok służby. Długotrwała, ciągła nieobecność funkcjonariusza w służbie w naturalny sposób zmuszała przełożonych, co wynika wprost z dokumentów przedłożonych przez Komendanta Komisariatu Policji [...] w Z., do zapewnienia zastępstwa za nieobecnego funkcjonariusza, co z kolei prowadziło do zwiększenia obciążenia pozostałych w służbie policjantów. Zwiększona ilość zadań służbowych, po stronie obecnych w służbie policjantów, wprost przekłada się na realne obniżenie poziomu efektywności i jakości zleconych zadań. Taki stan rzeczy bezspornie sprzeczny jest z interesem organu i godzi w "ważny interes służby" w rozumieniu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Sytuacja taka może rodzić napięcia i konflikty, a ponadto skutkować obniżeniem poziomu motywacji i zaangażowania w realizację zadań pozostałych funkcjonariuszy, jak również przyczyniać się do trudności z utrzymaniem dyscypliny służbowej w samej jednostce, na co wskazuje przełożony funkcjonariusza.

Istotne z punktu widzenia interesu służby, zwłaszcza patrząc przez pryzmat przywilejów, z których korzystają policjanci, jest zatem to, aby osoby pełniące służbę w Policji w sposób należyty wykonywały przydzielone im obowiązki. Brak dyspozycyjności policjanta, wynikający ze stanu zdrowia, czy też różnych zdarzeń losowych, niezależnie od ich przyczyny, jest w oczywisty sposób sprzeczny z interesem służby. Jednoznaczne więc jest, że za sprzeczne z interesem służby należy uznać, iż I. N. w latach 2010-2014 przez ok. 620 dni nie realizowała żadnych obowiązków służbowych, przebywając w tym czasie na zwolnieniach lekarskich.

Organ zaznaczył iż długotrwała absencja policjanta ma wpływ zarówno na organizację jak i efektywność działania macierzystej jednostki Policji. Przez okres nieobecności dotychczasowe czynności skarżącej zobowiązani byli bowiem wykonywać inni funkcjonariusze, co musiało prowadzić do obciążania ich dodatkowymi zadaniami. Przy powszechnie znanej trudnej sytuacji kadrowej całej Policji oraz specyfice zadań nałożonych na tę formację przedłużanie takiego stanu odbywałoby się z ewidentną szkodą dla służby. W tej sytuacji można uznać, że zachodziła potrzeba skorzystania z instytucji przewidzianej w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Istotne jest także, że ustawodawca nie uzależnił możliwości zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji od przebiegu służby funkcjonariusza ani jego subiektywnego przekonania co do przydatności do dalszej służby. Umożliwił natomiast przełożonemu, w związku z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań nałożonych przepisami prawa na Policję, taki dobór kadry, aby mogła ona efektywnie realizować te zadania.

Organ II instancji zauważa, iż każdy policjant przyjęty do służby w Policji posiada określone obowiązki, ale również i prawa, do których należą między innymi uposażenie za każdy miesiąc pozostawania w służbie, ale również prawo do 26 dni urlopu wypoczynkowego za każdy rok kalendarzowy, dopłata do wypoczynku, wypłata sortów mundurowych, nagród rocznych. I. N. przebywając w latach 2010-2014 ok. 620 dni na zwolnieniach lekarskich, nie realizując tym samym wszystkich nałożonych na nią obowiązków, w pełni korzystała z przysługujących jej praw.

W świetle powyższego, w ocenie Komendanta Głównego Policji, okoliczności związane z częstymi nieobecnościami skarżącej w służbie słusznie zostały potraktowane jako sprzeczne z ważnym interesem służby, a tym samym, w łącznym zestawieniu, uzasadniające rozwiązanie z I. N. stosunku służbowego w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zdaniem organu, niezasadne byłoby odstąpienie od zwolnienia ze służby w powołanym trybie z uwagi na dotychczasowy przebieg służby skarżącej. I. N. – jako policjant – nie osiągała bowiem wyników, które można by uznać za ponadprzeciętne, choć w przeważającym okresie służby wymieniona oceniana była pozytywnie.

Organ odwoławczy zaznaczył, iż zgodnie z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] maja 2014 r. został poprzedzony wymaganą opinią organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, przy czym negatywne odniesienie się organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów do kwestii zwolnienia policjanta ze służby w Policji nie ma mocy wiążącej dla organu.

Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ wskazał, iż Komendant Wojewódzki Policji w G. w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia skarżącej ze służby w Policji. Przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w k.p.a. Poinformował również stronę o uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a., w tym o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. Rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie podjęto mając na względzie zarówno interes społeczny, tożsamy w tym wypadku z interesem służby, jak też słuszny interes policjanta. Okoliczności sprawy, przedstawione w niniejszej decyzji, uzasadniają jednak przedłożenie ważnego interesu służby nad interes strony. Tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia art. 7 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego nieuwzględnienia przez organ I instancji szeregu zgłoszonych przez stronę wniosków dowodowych organ stwierdził, iż jest on nieuzasadniony. Wskazał w szczególności, iż stosownie do art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu organ administracji publicznej jest obowiązany uwzględnić tylko wówczas, gdy stwierdzi, że przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Tymczasem dla bytu przedmiotowego postępowania nie ma znaczenia stan faktyczny dotyczący innych funkcjonariuszy jednostki, w której pełniła służbę skarżąca. Nie zaistniała również przesłanka uzasadniająca przeprowadzenie rozprawy administracyjnej z uwagi na konieczność przesłuchania świadków oraz strony, o której przeprowadzenie wnioskował pełnomocnik skarżącej. Brak było bowiem podstaw do przesłuchiwania świadków na okoliczności dotyczące zwolnienia ww. funkcjonariusza ze służby w Policji.

Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności (art. 108 k.p.a.). Miał bowiem na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zaskarżona decyzja spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 k.p.a., gdyż w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony.

Stosownie do art. 110 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od dnia jej doręczenia. Decyzja wywołuje zatem określone w niej skutki prawne dopiero od dnia doręczenia lub ogłoszenia stronie. Rozstrzygnięciu Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. w przedmiocie zwolnienia I. N. z dniem [...] maja 2014 r. ze służby w Policji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, zaś decyzję tę doręczono pełnomocnikowi strony w dniu [...] czerwca 2014 r. Wobec powyższego należało na nowo określić datę zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Datę tę określono stosownie na dzień [...] czerwca 2014 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2014 r. I. N., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zarzuciła:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

← art. 42 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji przez przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki uzasadniające zwolnienie skarżącej ze służby stałej w Policji z dniem [...] czerwca 2014 r. ze względu na ważny interes służby, bowiem absencja chorobowa skarżącej w okresie od 2010 r. do 2014 r. dezorganizowała pracę innych funkcjonariuszy Referatu [...] w KP [...] w Z. KMP Z., podczas gdy materiał dowody sprawy nie zezwala na dokonanie takiego ustalenia;

2) naruszenie przepisów postępowania, tj.:

← art. art. 75 § 1 i 2, art. 77 § 1, art. 78 i art. 80 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania dowodowego w sposób wybiórczy, odniesienie się przez organ odwoławczy na niekorzyść strony do okresu, który nie był objęty postępowaniem administracyjnym w przedmiotowej sprawie, tj. lat 2004-2005 i 2010-2011, które to lata zostały wyłączone spod kontroli przez organ I instancji, dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego a przy tym powoływanie się na okoliczności, co do których odmówiono skarżącej przeprowadzenia postępowania dowodowego, a nadto przez oddalenie wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącą, w tym wniosku o przesłuchanie strony;

← art. 89 k.p.a., poprzez niewyznaczenie rozprawy administracyjnej mimo wniosku strony o jej przeprowadzenie;

← art. 7 i art. 8 k.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania administracyjnego w sposób uniemożliwiający ustalenie i dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego tej konkretnej sprawy ze względu na ważny interes strony.

W związku z powyższymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie obydwu wydanych w sprawie rozkazów personalnych oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Nadto wniosła o dopuszczenie dowodu z akt osobowych skarżącej. W motywach skargi skarżąca podniosła, iż wbrew stanowisku organu odwoławczego organ I instancji nie wyjaśnił wnikliwie i wszechstronnie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy. Nadto organ odwoławczy rozpoznając ponownie sprawę nie odniósł się do szeregu istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zarzutów skarżącej, podniesionych w odwołaniu od rozkazu wydanego w I instancji.

Organ odwoławczy pominął całkowicie okoliczność, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte z uwagi na długotrwałą nieobecność w służbie spowodowaną częstą absencją chorobową skarżącej i ma na celu potwierdzenie lub wykluczenie, iż absencja ta powoduje obciążenie zwiększonym zakresem zadań (dodatkowych czynności) innych policjantów pełniących służbę w Referacie [...] Komisariatu Policji [...] w Z. Komendy Miejskiej Policji w Z., co powoduje dezorganizację pracy w tej komórce i w konsekwencji ma na celu wyjaśnienie zasadności zwolnienia ze służby skarżącej z uwagi na ważny interes służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z 45 ust. 1 i art. 43 ust 3 ustawy o Policji.

Powyższe oznacza, że okres sprzed pełnienia przez skarżącą służby w Referacie [...] Komisariatu Policji [...] w Z. Komendy Miejskiej Policji w Z., a zatem okres obejmujący lata 2004-2005 i lata 2010-2011, nie może być powoływany dla uzasadnienia stanowiska w przedmiocie zasadności zwolnienia skarżącej ze służby, bowiem skarżąca w tych okresach nie pełniła służby w ww. Referacie.

Stanowisko organu odwoławczego w zakresie, w jakim odwołuje się do absencji chorobowej skarżącej, obejmującej okres 2004-2005 i 2010-2011, pozostaje w oderwaniu od czasookresu objętego kontrolą w prowadzonym przez organ I instancji postępowaniu administracyjnym. Co istotne, strona nie miała możliwości zajęcia stanowiska w odniesieniu do tego okresu, bowiem została pozbawiona przez organ I instancji takiego prawa, poprzez oddalenie wniosków dowodowych. Tymczasem organ II instancji, dla uzasadnienia swego stanowiska odnośnie zasadności zwolnienia skarżącej ze służby z uwagi na ważny interes służby, powołuje się na okres wyłączony spod kontroli prowadzonego postępowania administracyjnego.

Nadto skarżąca podniosła, iż organ odwoławczy w uzasadnieniu swego rozkazu wskazał ogólnikowo, iż "omawiana sytuacja dezorganizowała tok służby", jednak nie wyjaśnił w czym konkretnie upatruje dezorganizacji toku służby, i w której konkretnie komórce, co ma istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie.

Skarżąca wskazała, iż organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do zarzutu w zakresie dotyczącym długotrwałych absencji chorobowych innych funkcjonariuszy Referatu [...] w kontrolowanym okresie 2012 - 2014 oraz wpływu tych absencji na zwiększenie obowiązków innych funkcjonariuszy tego referatu. Częste absencje chorobowe funkcjonariuszy pełniących służbę w ww. Referacie w latach 2012 i 2013 były normą. Stanowisko to potwierdzają przedłożone do akt sprawy grafiki. Absencje chorobowe były tolerowane przez przełożonych i nigdy nie zgłaszano żadnych utrudnień w związku z nieobecnością któregokolwiek z funkcjonariuszy, w tym skarżącej.

Skarżąca wskazała również, iż wobec oddalenia szeregu wniosków dowodowych pełnomocnika skarżącej nie wiadomo, którym funkcjonariuszom skarżąca dezorganizowała pracę w okresie od stycznia 2012 r. do października 2013 r. i od [...] lutego 2014 r. do [...] marca 2014 r., nadto nie wiadomo, czy absencja skarżącej rodziła konflikty, napięcia, obniżenie poziomu motywacji i zaangażowania w realizację zadań pozostałych funkcjonariuszy ww. Referatu oraz czy przyczyniła się do trudności z utrzymaniem dyscypliny służbowej w jednostce, gdyż organy obu instancji nie ustaliły i nie wyjaśniły tych okoliczności.

Ponadto, organy obu instancji nie wyjaśniły w toku postępowania, o jakie konkretnie dodatkowe czynności chodzi, którymi to czynnościami byli obciążeni inni funkcjonariusze Referatu [...] KP [...] w Z., ta zaś okoliczność miała istotne znaczenie przy ustalaniu zasadności zwolnienia skarżącej ze względu na ważny interes służby.

Skarżąca podniosła, iż Komendant Główny Policji w W. skupiając na szeroko cytowanym orzecznictwie, pominął szereg istotnych uchybień w zakresie prowadzonego postępowania administracyjnego, podniesionych w odwołaniu od rozkazu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 4 listopada 2014 r. skarżąca podtrzymała zarzuty i wnioski skargi wskazując, iż organ odwoławczy nie zbadał należycie tego konkretnego przypadku i nie uwzględnił wszystkich okoliczności sprawy. Skarżąca wniosła również o uzupełnienie materiału dowodowego i zobowiązanie Komendanta Głównego Policji do przedłożenia opinii odnośnie przebiegu służby skarżącej za cały okres służby, na okoliczność ustalenia, jaki jest całokształt zachowania skarżącej w służbie i jakie skutki wywarło ono na służbę.

Skarżąca podniosła również, iż zwolnienia lekarskie, z jakich korzystała w latach 2012 – 2014, były wynikiem nieszczęśliwych wypadków, nie były zamierzone. Zdaniem skarżącej, okoliczność korzystania ze zwolnień lekarskich przez innych funkcjonariuszy ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem nie sposób zgodzić się z twierdzeniem, że to skarżąca dezorganizowała pracę Referatu [...] mimo, że w tym samym czasie kilkanaście osób pełniących służbę w tej komórce przebywało na zwolnieniach lekarskich.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Natomiast stosownie do art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenia prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z brzmieniem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Przepis ten stanowi materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji. Decyzja taka ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Wprawdzie decyzja w tym przedmiocie pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w taki sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony. Ponadto, zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji wypełniają treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych, czy celowościowych - realizacji określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 301/11, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przywołany art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji mówi o możliwości zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Choć prawodawca w ustawie o Policji nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby", to jednak nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny. Z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych, jakie mogą zaistnieć, użycie przez ustawodawcę zwrotu niedookreślonego "ważny interes służby" jest w pełni uzasadnione. W ocenie nauki prawa, "nieostrość nazw (jako szczególny przejaw ich niedookreśloności) nie jest traktowana w tekście prawnym jako wada. Wręcz przeciwnie - może być z powodzeniem stosowana jako świadomie przyjęty środek uelastycznienia tekstu przez stworzenie swoistego luzu decyzyjnego" (S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2004, s. 280). Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala zatem organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Z pewnością więc ustawodawca dostrzega potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 kwietnia 1994 r., sygn. akt II SA 426/99 (publ. LEX nr 47389) wyraził pogląd, że stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby w Policji nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych. Może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie przesłanka zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco wykazana.

Absencja skarżącej – I. N. w służbie z powodu zwolnień lekarskich od stycznia 2012 r. do [...] czerwca 2014 r., tj. do dnia zwolnienia ze służby wyniosła łącznie ok. 400 dni. We wskazanym okresie skarżąca nie wykonywała więc żadnych czynności służbowych. Zwolnienia lekarskie pochodziły od lekarzy różnych specjalności, co wynika z zestawienia załączonego do wniosku Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] października 2013 r., skierowanego do Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. o rozważenie zasadności wszczęcia niniejszego postępowania oraz z pozostałej zgromadzonej dokumentacji. Wprawdzie, jak wynika z akt sprawy, skarżąca w lutym 2014 r. uległa nieszczęśliwemu wypadkowi, co było bezpośrednią przyczyną przebywania na zwolnieniu lekarskim w dacie wydania decyzji o zwolnieniu ze służby, jednak zaznaczyć należy, że w przedmiotowej sprawie ocenie organu podległy skutki absencji chorobowej skarżącej w kontekście "ważnego interesu służby" w znacznie dłuższym okresie - poprzedzającym ww. zdarzenie.

Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować (...).

Skarżąca, w celu ustalenia, czy nadal spełnia kryteria określone w ww. przepisie, została skierowana do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w Z. w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby. W raporcie Komendanta Komisariatu Policji [...] w Z. z dnia [...] października 2012 r., poprzedzającym ww. skierowanie wskazano, iż skarżąca od stycznia 2011 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim 263 dni. Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. Wojewódzka Komisja Lekarska MSW w Z. potwierdziła zdolność I. N. do służby w Policji. W treści orzeczenia wskazano, że skarżąca jest zdolna do służby z ograniczeniem (kat. C) oraz zdolna do służby na zajmowanym stanowisku. Jednakże, pomimo uznania skarżącej za zdolną do służby przedłożyła ona zaświadczenie lekarskie z dnia [...] maja 2013 r. wystawione przez lekarza specjalistę chirurgii plastycznej i chirurgii dziecięcej potwierdzające jej niezdolność do służby od dnia [...] maja 2013 r. do dnia [...] czerwca 2013 r., a następnie zwolnienie lekarskie z dnia [...] lipca 2013 r. wystawione przez lekarza specjalistę ortopedii i traumatologii potwierdzające jej niezdolność do służby od dnia [...] lipca 2013 r. do dnia [...] sierpnia 2013 r., zwolnienie lekarskie z dnia [...] sierpnia 2013 r. potwierdzające jej niezdolność do służby od dnia [...] sierpnia 2013 r. do dnia [...] sierpnia 2013 r. oraz kolejne zwolnienia lekarskie wystawione przez lekarza psychiatrę, lekarza specjalistę ortopedii i traumatologii i lekarza specjalistę ginekologii i położnictwa potwierdzające niezdolność do służby z powodu choroby od dnia [...] września 2013 r. do dnia [...] października 2013 r.

Wobec powyższego skarżąca została ponownie skierowana do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w Z. w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby. Orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w Z. nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. zdolność I. N. w Policji została potwierdzona. Z treści orzeczenia wynika jednoznacznie, że skarżąca uznana została za zdolną do służby z ograniczeniem, przeciwwskazana praca wymagająca długotrwałego chodzenia i stania. Ograniczenie to dotyczy zatem wyłącznie zwolnienia ze służb patrolowych oraz służby wymagającej długiego stania i chodzenia.

Skarżąca, po uznaniu jej przez Wojewódzką Komisję Lekarską MSW w Z. w dniu [...] lutego 2014 r. za zdolną do służby z ograniczeniem w dalszym ciągu korzystała ze zwolnień lekarskich, przedkładając zaświadczenie lekarskie z dnia [...] lutego 2014 r. wystawione przez lekarza specjalistę ortopedii i traumatologii potwierdzające jej niezdolność do służby w okresie od dnia [...] lutego 2014 r. do dnia [...] marca 2014 r. oraz kolejne zaświadczenia lekarskie potwierdzające niezdolność wymienionej do służby z powodu choroby od dnia [...] marca 2014 r. do dnia [...] kwietnia 2014 r., od dnia [...] kwietnia 2014 r. do dnia [...] kwietnia 2014 r., od dnia [...] kwietnia 2014 r. do dnia [...] maja 2014 r., tj. do dnia zwolnienia ze służby w Policji.

Zgodzić należy się z organem, iż liczba przedstawionych zaświadczeń oraz okres pozostawania na zwolnieniach lekarskich jest znaczna i niewątpliwie nie pozostawała bez wpływu na organizację pracy i efektywność działania Referatu [...] Komisariatu Policji [...] w Z. W wymienionym okresie czynności skarżącej musieli bowiem wykonywać pozostali funkcjonariusze ww. komórki organizacyjnej, co skutkowało obciążeniem ich dodatkowymi zadaniami. Przy powszechnie znanej, trudnej sytuacji kadrowej całej Polski oraz specyfice zadań nałożonych na te formację, przedłużanie takiego stanu odbywałoby się z ewidentną szkodą dla służby. W takiej sytuacji można uznać, że zachodziła potrzeba skorzystania z instytucji przewidzianej w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji (por. wyrok NSA z dnia 15 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1033/12, publ. LEX nr 1339573).

Zaznaczenia przy tym wymaga, że funkcjonariusz Policji, który nie podejmuje służby i nie wykonuje żadnych obowiązków służbowych z uwagi na przebywanie na długotrwałych zwolnieniach lekarskich, a w świetle orzeczeń komisji lekarskiej wykazuje zdolność do pełnienia służby, nie może skutecznie powoływać się na swój interes. Jego postępowanie wpływa bowiem negatywnie na organizację służby i jej dobro oceniane przez pryzmat zadań Policji. Nie bez znaczenia są tu względy wynikające z konieczności zapewnienia prawidłowego funkcjonowania danej jednostki (przebywanie na długotrwałych zwolnieniach lekarskich z pewnością dezorganizuje służbę), jak i najefektywniejszego wykorzystania przydzielonych etatów, co niewątpliwie odpowiada intencjom prawodawcy w zakresie ochrony interesu służby (interesu społecznego), i nie można tego rodzaju ocen postrzegać w kategoriach łamania zasad procedury administracyjnej. W przypadku zatem licznych zwolnień lekarskich, przy jednoczesnym potwierdzeniu przez komisję lekarską zdolności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku, to interes służby winien górować nad indywidualnym interesem funkcjonariusza (art. 7 k.p.a.), gdyż znaczenie tego rodzaju okoliczności, zwłaszcza w odbiorze społecznym - co do zasady - negatywnym, wpływa niekorzystnie na wizerunek organów Państwa, co uzasadnia nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 108 k.p.a.).

Oceniając, czy w rozpoznawanej sprawie organ Policji zachował warunki do wydania decyzji uznaniowej, należy stwierdzić, że słuszny interes skarżącej (art. 7 k.p.a.) nie stoi w sprzeczności z podjętym rozstrzygnięciem, zaś argumentacja funkcjonariusza, kwestionująca przedmiotowy rozkaz, nie góruje nad interesem służby (interesem społecznym). Organy kierowały się bowiem dobrem służby i przez ten pryzmat oceniany był słuszny interes skarżącej.

Organ Policji mógł zatem zwolnić skarżącą ze służby. Wydając zaskarżony rozkaz personalny organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Zaznaczenia przy tym wymaga, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało uzasadnione przesłankami dostatecznie zindywidualizowanymi. Organ szczegółowo wyjaśnił stan faktyczny sprawy. Istotne przy tym jest również i to, że organ zgromadził taki materiał dowodowy, którego analiza stanowi dostateczne uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia.

Należy w tym miejscu podkreślić, że jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu, organ nie kwestionował zasadności wystawienia zaświadczeń lekarskich przedkładanych przez skarżącą, a ustalony w sprawie stan faktyczny opiera się w zasadniczym zakresie właśnie na tych zaświadczeniach.

Odnosząc się do poczynionych ustaleń faktycznych organ precyzyjnie wyjaśnił motywy rozstrzygnięcia, decyzja nie nosi zatem znamion dowolności, zaś przytoczona w uzasadnieniu argumentacja jest wyczerpująca i przekonywująca, co czyni zarzut naruszenia art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. nieuzasadnionym.

Należy przy tym zaznaczyć, że decyzja wydawana jest w indywidualnej sprawie i nie zachodzi potrzeba porównywania sytuacji innych funkcjonariuszy Referatu [...], w którym skarżąca pełniła służbę. Każdy stan faktyczny w innym zakresie może bowiem wypełniać przesłankę ważnego interesu służby. Z tego względu wszelka argumentacja skarżącej dotycząca nieuwzględnienia przez organy orzekające faktu, że w ww. okresach inni funkcjonariusze tego samego Referatu korzystali ze zwolnień lekarskich nie może mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Postępowanie dotyczące zwolnienia skarżącej ze służby jest postępowaniem indywidualnym i niezależnym od ewentualnych innych postępowań, dotyczących funkcjonariuszy komórki organizacyjnej w której skarżąca pełniła służbę.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 grudnia 2012 r. o sygn. akt I OSK 733/12 (publ. https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl), absencja funkcjonariusza trwająca ponad 570 dni w sposób oczywisty musiała dezorganizować pracę komórki organizacyjnej, w której pełnił on swoją służbę i w takiej sytuacji nie istniała potrzeba wykazywania w szczególny sposób tego faktu. Także w wyroku z 19 czerwca 2013 r. o sygn. akt I OSK 1353/12 (publ. j.w.) NSA wskazał, że nie wymaga szczególnego dowodzenia fakt, że każda długotrwała choroba policjanta negatywnie wpływa na funkcjonowanie komórek organizacyjnych omawianej formacji i możliwość sprawnego realizowania istotnych zadań, jakie zostały przypisane Policji. W świetle powyższego, nieuzasadniony jest zarzut skargi naruszenia przepisów postępowania dowodowego poprzez zaniechanie wykazania przez organ - w sposób, w jaki oczekuje tego skarżąca, iż jej nieobecność w służbie spowodowała dezorganizację pracy w przedmiotowej komórce organizacyjnej. Zaznaczyć przy tym należy, że motywy odnośnie istotnych utrudnień w realizacji zadań ww. komórki organizacyjnej z powodu absencji skarżącej wskazane zostały w ww. wniosku Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] października 2013 r., a także w pismach Komendanta Komisariatu Policji [...] w Z. z dnia [...] października 2013 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2014 r.

Absencja skarżącej w służbie trwała 400 dni w okresie 2012 - 2014, a uprzednio w latach 2010 - 2011 ponad 220 dni, zatem przydzielony jej zakres obowiązków musiał zostać przejęty przez innych funkcjonariuszy. To z kolei musiało rzutować na poziom i terminowość czynności realizowanych przez pozostałych funkcjonariuszy. Zasadnie, w związku z powyższym, organ uznał, że tak ukształtowana sytuacja faktyczna, tj. długotrwała nieobecność skarżącej w służbie i konieczność realizacji przez pozostałych funkcjonariuszy większej ilości zadań, nie może zostać niedostrzeżona w aspekcie interesu służby, który - mierzony interesem społecznym - jako ważny, winien determinować podejmowaną decyzję zwolnieniową, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie.

Zaznaczyć przy tym należy, iż brak jest podstaw do uznania, że poprzez wskazanie na absencję chorobową skarżącej nie tylko w latach 2012 - 2014, lecz również w okresie wcześniejszym, obejmującym lata 2010 i 2011, organ odwoławczy dopuścił się uchybienia, które mogło skutkować eliminacją zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Wskazane okoliczności potwierdzają jedynie zasadność stanowiska organu, iż w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka zwolnienia funkcjonariusza ze służby określona w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Interes służby został także oceniony z perspektywy finansowej, którego to aspektu skarżąca zdaje się nie zauważać. Skarżąca korzystając ze zwolnień lekarskich otrzymywała uposażenie w pełnej wysokości, co z pewnością mogło zostać ocenione jako nadużycie przysługujących jej uprawnień i nie pozostaje bez wpływu - co jest okolicznością notoryjnie znaną - na wizerunek Policji w odbiorze społecznym. To właśnie nadużywanie korzystania przez funkcjonariuszy z pełnopłatnych zwolnień lekarskich doprowadziło do zmian w przepisach prawa normujących te kwestie.

Zgodzić należy się z organem odwoławczym, iż w sprawie nie doszło do naruszenia art. 78 w zw. z art. k.p.a. poprzez oddalenie wniosków dowodowych skarżącej składanych na etapie postępowania przed organem I instancji. Zgodnie z ww. przepisem żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy (§ 1). Powyższa przesłanka nie zaistniała jednak w przedmiotowej sprawie. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie było potrzeby przeprowadzania dowodu z przesłuchania zawnioskowanych przez skarżącą świadków - funkcjonariuszy Policji, gdyż bezpośrednią przyczyną rozwiązania ze skarżącą stosunku służbowego w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, była jej długotrwała absencja w służbie, co jest okolicznością niesporną w sprawie.

Zgodnie z art. 89 § 1 i 2 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany przeprowadzić w toku postępowania rozprawę - z urzędu lub na wniosek strony - gdy przyspieszy to lub uprości postępowanie, przy czym ocena wymienionych przesłanek należy do organu, oraz gdy wymaga tego przepis prawa. Ponadto organ powinien przeprowadzić rozprawę w przypadku, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. Zgodzić należy się z organem, iż w sytuacji, gdy - jak w sprawie niniejszej - nie zaistniała żadna z obligatoryjnych przesłanek przeprowadzenia rozprawy oraz z uwagi na fakt, że rozpatrując przedmiotową sprawę organ oparł się na rzetelnie zgromadzonej dokumentacji, brak było podstaw do przeprowadzania rozprawy.

Reasumując, Sąd w pełni podziela pogląd organu, że niezwykle istotne z punktu widzenia interesu służby, zwłaszcza patrząc przez pryzmat przywilejów, z których korzystają policjanci, jest to, aby osoby pełniące służbę w Policji w sposób należyty wykonywały przydzielone im obowiązki. Tymczasem skarżąca z uwagi na stan zdrowia, wykazała brak wymaganej dyspozycyjności, który niezależnie od przyczyny, jest w sposób oczywisty sprzeczny z interesem służby. Dlatego też okoliczność ta, jak też inne wskazane powyżej, została zasadnie potraktowana przez organ jako sprzeczna z ważnym interesem służby, co uzasadniało zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

W świetle powyższych ustaleń za nietrafne należ uznać, w ocenie Sądu, podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ organy dokładnie wyjaśniły stan faktyczny z uwzględnieniem tak interesu społecznego, jak i słusznego interesu strony, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy spełniona została również przesłanka określona w przepisie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, zgodnie z którym zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Rozkaz personalny organu i instancji został poprzedzony wymaganą opinią organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Przy czym zaznaczyć należy, że negatywne odniesienie się ww. organizacji zakładowej do kwestii zwolnienia policjanta ze służby w Policji nie ma mocy wiążącej dla organu. Z tego względu treść uzyskanej opinii nie mogła mieć decydującego znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.

Końcowo Sąd zauważa, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W świetle powyższego brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o "dopuszczenie dowodu z akt osobowych" w sytuacji, gdy akta osobowe stanowią część akt sprawy, które stanowią podstawę wyrokowania stosownie do art. 133 p.p.s.a. Sąd nie znalazł również podstaw do uwzględnienia wniosku dowodowego skarżącej zawartego w piśmie procesowym z dnia 4 listopada 2014 r. "o uzupełnienie materiału dowodowego i zobowiązanie Komendanta Głównego Policji do przedłożenia opinii odnośnie przebiegu służby skarżącej za cały okres służby (...)". Podkreślenia wymaga, że ustawodawca nie uzależnił możliwości zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji od przebiegu służby funkcjonariusza ani jego subiektywnego przekonania co do przydatności do dalszej służby. Umożliwił natomiast przełożonemu, w związku z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań nałożonych przepisami prawa na tę formację, podjęcie takich działań w zakresie doboru kadry, aby mogła ona efektywnie realizować te zadania.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.