Postanowienie NSA, sygn. akt II OW 136/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Wskazano organ właściwy do rozpoznania sprawy
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2012 poz 145
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia WSA del. Małgorzata Miron Protokolant: Dominika Człapińska po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy z wniosku Wójta Gminy J. z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Wójtem Gminy J. a Starostą J. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku Z. S. w sprawie zatrzymania naturalnego spływu wód na jego działce nr ewid. [...] stanowiącej las, w związku z wykonaniem przez W. S. stawu na działce nr [...] postanawia: wskazać Wójta Gminy J. jako organ właściwy do rozpoznania sprawy.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy J. wnioskiem z dnia 30 lipca 2012 r., znak [...] wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy tym organem a Starostą J. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku Z. S., zam. [...] w sprawie zatrzymania naturalnego spływu wód na jego działce nr ewid. [...] stanowiącej las, w związku z wykonaniem przez W. S., zam. [...] stawu na działce nr [...].

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w dniu 10 maja 2012 r. Z. S. złożył pismo, w którym poinformował Wójta Gminy J., że W. S. w marcu 2012 r. na działce nr [...] wykopał staw, przez co zatrzymał całkowicie naturalny spływ wód opadowych z działki [...] stanowiącej las, co spowodowało zatopienie części działki oraz zagrożenie dla stojących w wodzie drzew. Powołując się na art. 29 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 145) wniósł o wydanie decyzji nakazującej właścicielowi działki nr [...] przywrócenie stanu poprzedniego. W uzupełnieniu Z. S. pismem z dnia 15 maja 2012 r. wniósł o wszczęcie stosownego postępowania i wydanie decyzji w zakresie nakazania W. S. przywrócenia stanu poprzedniego i zakazania tego typu czynności na przyszłość. Poza tym wniósł o zbadanie czy W. S. przed wykonaniem robót wykopania stawu uzyskał stosowny operat wodno - prawny zezwalający mu na wykonanie zmian z zakresu stosunków wodno - prawnych.

W związku z wnioskiem, inspektorzy Urzędu Gminy J. działając na podstawie art. 85 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, dalej k.p.a., w dniu 29 maja 2012 r. przeprowadzili oględziny działki nr [...] oraz nr [...] wraz z przyległym terenem w miejscowości J., podczas których stwierdzono na działce nr [...] istnienie stawu wraz z odpływem. Podczas oględzin W. S. oświadczył, że w wyniku prowadzenia prac umocnienia stawu przy granicy z działką [...] oraz [...] poprzez nawiezienie ziemi został zablokowany odpływ wody stojącej na działce nr [...]. W. S .oświadczył równocześnie, że dokonywane prace prowadzone były w oparciu o zgłoszenie do Starosty.

W świetle powyższego wniosek Z. S. oraz wyniki wstępnych ustaleń wyjaśniających (protokół oględzin wraz z dokumentacją fotograficzną), przestrzegając z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej, w oparciu o art. 19 oraz art. 65 § 1 k.p.a. przekazano Staroście J. celem podjęcia przez niego stosownych działań w ramach posiadanych kompetencji.

Z. S. odnosząc się do przekazania sprawy z jego wniosku Staroście J. pismem z dnia 8 czerwca 2012 r. podniósł, że działania urzędu są dla niego niezrozumiałe, gdyż wnosił o wydanie W. S. decyzji nakazującej przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom, a także zbadanie czy W. S. przed wykonaniem stosownych robót uzyskał operat wodno - prawny zezwalający na zmianę zakresu stosunków wodno - prawnych, które wystąpiły poprzez wykonanie przez niego stawu otoczonego budowlą (urządzeniem w postaci wału).

Starosta J. w kontekście do przekazania sprawy, pismem znak: [...] z dnia 6 czerwca 2012 r. zwrócił się o udzielenie informacji w kwestii zablokowania naturalnego spływu wód opadowych z działki nr [...] powodującego naruszenie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne.

W odpowiedzi na powyższe pismem znak: [...] z dnia 18 czerwca 2012 r. poinformowano strony, że w ocenie Wójta Gminy J. sprawa z wniosku Z. S. należy do kompetencji organu właściwego w sprawie wydania pozwolenia wodno - prawnego na wykonanie urządzenia wodnego - w tym przypadku S. J.

Starosta J. pismem znak: [...] z dnia 28 czerwca 2012 r. odesłał Wójtowi Gminy J. przekazane akta sprawy powołując się na pismo Z. S. z dnia 8 czerwca 2012 r.

Wójt Gminy J. wyjaśnił, że nie jest uprawniony do rozstrzygania o bycie prawnym urządzeń wodnych.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 64b ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, w przypadku nienależytego utrzymywania urządzenia wodnego, powodującego zmianę jego funkcji lub szkodliwe oddziaływanie na grunty, organ właściwy do wydania pozwolenia wodno - prawnego może, w drodze decyzji, nakazać przywrócenie poprzedniej funkcji urządzenia wodnego lub likwidację szkód, określając warunki i termin wykonania tych czynności.

Równocześnie art. 162 ust. 1 Prawa wodnego wskazuje starostę jako organ kompetentny w sprawie usuwania zaniedbań w zakresie gospodarki wodnej w przypadkach działań zagrażających środowisku.

Jednocześnie na podstawie art. 64a, jeżeli urządzenie wodne zostało wykonane bez wymaganego pozwolenia wodno - prawnego, właściciel tego urządzenia może wystąpić z wnioskiem o jego legalizację, dołączając dokumenty wskazane w art. 131 ust. 2 (w tym operat wodno - prawny o którego sprawdzenie wnosi wnioskujący – Z. S.). Wójt nie jest uprawniony do sprawdzenia powyższej dokumentacji.

Natomiast w oparciu o art. 64a ust. 5, jeżeli właściciel urządzenia wodnego nie wystąpił z wnioskiem o legalizację lub nie uzyskał decyzji o legalizacji urządzenia wodnego, organ właściwy do wydania pozwolenia wodno - prawnego nakłada na właściciela tego urządzenia, w drodze decyzji, obowiązek likwidacji urządzenia, ustalając warunki i termin wykonania tego obowiązku.

Wójt wskazał, że z przytoczonych przepisów ustawy Prawo wodne wynika, że ustawodawca powierzył staroście całokształt spraw związanych z rozstrzyganiem o bycie prawnym urządzeń wodnych wymagających pozwolenia wodno – prawnego. Wójt Gminy J. w zakresie swojej właściwości nie może stanowić o rozstrzygnięciach dla urządzeń wodnych. A takim urządzeniem jest przedmiotowy staw.

W ocenie Wójta, brak było również podstaw do działań Starosty J. polegających na zwróceniu Wójtowi przedmiotowego wniosku wraz z aktami sprawy.

Wójt Gminy J. zgodnie z dyspozycja art. 65, działając w oparciu o art. 19 k.p.a., uznając się za organ niewłaściwy w sprawie przekazał organowi właściwemu - Staroście J. zbadanie sprawy z wniosku Z. S., zachowując zasady ustanowione w normie prawnej wynikającej z tego przepisu, tj. zawiadomił o fakcie przekazania wnoszącego podanie i równocześnie uzasadnił przyczynę przekazania. W tej sytuacji, w ocenie Wójta, jeżeli organ administracji publicznej - Starosta kwestionuje zasadność przekazania winien wstąpić na drogę sporu kompetencyjnego o którym mowa w art. 22 k.p.a.

Żaden przepis k.p.a. nie daje uprawnień do przekazywania podania wraz z aktami sprawy, który już wcześniej został przekazany przez inny organ administracji publicznej. Potwierdza to zachowując również w obecnym stanie prawnym swoją aktualność wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 stycznia 2012 r. (Sygn. akt II SA/Kr 962/11). Skoro brak jest takiego przepisu, działanie Starosty należy uznać za bezprawne (pozbawione podstawy prawnej).

Niesłuszność działania Starosty potwierdza równocześnie jego pismo skierowane do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K.

Wójt wskazał również, że nienależyte utrzymanie urządzenia wodnego może skutkować naruszeniem stosunków wodnych wywołującym szkodę na gruntach sąsiednich, w stosunku do gruntu, na którym to urządzenie się znajduje, które to naruszenie regulowane jest przez art. 29 ustawy Prawo wodne. Zgodnie z tym przepisem, właściciel gruntu, o ile przepisy prawa wodnego nie stanowią inaczej, nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich, a przeszkody oraz zmiany w odpływie wody, powstałe na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich, obowiązany jest usunąć. Do rozstrzygnięcia w tej sprawie właściwy jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta, który może w drodze decyzji nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom.

Jeżeli szkoda jest wywołana nienależytym utrzymaniem urządzenia wodnego występuje zbieg norm właściwych do orzekania w sprawie usunięcia przyczyn naruszenia stosunków wodnych.

Wybór normy, którą należy zastosować w danej sprawie jest istotny z uwagi na właściwość organu prowadzącego sprawę oraz środki zaskarżenia od wydanej przez ten organ decyzji.

W sprawach urządzeń wodnych rozstrzyga starosta w drodze decyzji, od której odwołanie rozpatruje dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, natomiast w sprawie innego naruszenia stosunków wodnych orzekał będzie wójt, burmistrz, prezydent miasta w drodze decyzji, od której odwołanie rozpatruje samorządowe kolegium odwoławcze.

Przy takim zbiegu norm, zastosowanie będą miały przepisy dotyczące urządzeń wodnych. Rozpoznanie sprawy przez starostę w oparciu o art. 64b Prawa wodnego gwarantuje, że problem naruszenia stosunków wodnych wywołany nienależytym utrzymaniem urządzenia wodnego (art. 64 ust. 1 ustawy Prawo wodne - utrzymywanie urządzeń wodnych polega na ich eksploatacji, konserwacji oraz remontach w celu zachowania ich funkcji), zostanie rozpoznany kompleksowo w ramach całego systemu funkcjonowania urządzenia i wydana w efekcie tego postępowania decyzja nie skoncentruje się tylko na nakazaniu działań mających na celu usunięcie przyczyn konkretnej, ujawnionej szkody, z pominięciem działań dotyczących funkcjonowania całego urządzenia, celem zapobieżenia szkodom, które mogą ujawnić się na terenie innych nieruchomości.

Zgodnie z art. 128 ust. 1 ustawy Prawo wodne, w pozwoleniu wodno - prawnym ustala się cel i zakres korzystania z wód, warunki wykonywania uprawnienia oraz obowiązki niezbędne ze względu na ochronę zasobów środowiska, interesów ludności i gospodarki, w tym, w szczególności (pkt 7a Prawa wodnego) wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom lub zmniejszających negatywne skutki wykonywania tego pozwolenia wodno - prawnego. Udzielane pozwolenie wodno - prawne powinno zawierać rozstrzygnięcie w tej kwestii w sytuacji, gdy w efekcie działań objętych pozwoleniem wodno - prawnym nastąpi zmiana stosunków wodnych, oddziaływująca na grunty nie znajdujące się we władaniu osoby, której tego pozwolenia udzielono. Tak więc uprawnienie do nałożenia obowiązku wybudowania urządzenia zapobiegającego szkodom, przyznane w art. 29 ust. 3 Prawa wodnego wójtowi, burmistrzowi, prezydentowi miasta w przypadku naruszenia stosunków wodnych na skutek działań podejmowanych bez pozwolenia wodno - prawnego, przyznane zostały organowi udzielającemu pozwolenie wodno - prawne (staroście, marszałkowi województwa) w przypadku, gdy do takiego naruszenia stosunków wodnych może dojść przy okazji korzystania z uprawnień przyznanych pozwoleniem wodno - prawnym.

Mając powyższe na uwadze, Wójt wniósł, by Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął powstały spór kompetencyjny i wskazał organ właściwy.

Odpowiedź na wniosek złożył Starosta J., wnosząc o wskazanie Wójta Gminy J. jako organu właściwego w sprawie.

W uzasadnieniu Starosta wskazał, że sprawa dotyczy sporu wodnego - naruszenia stosunków wodnych na działce nr ew. [...], położonej w J. gm. J., stanowiącej las, będącej własnością Z. S., poprzez działanie W. S., polegające na usypaniu wału ziemnego wokół istniejącego stawu /zbiornika wodnego/ na sąsiedniej działce nr ew. [...], w wyniku czego dochodzi do zablokowania naturalnego spływu wód opadowych z działki nr ew. [...] i jej podtapiania.

Organ wskazał, że do załatwienia w/w sprawy ma zastosowanie art. 29 ustawy Prawo wodne, który w ustępie 3 wskazuje wyraźnie właściwość rzeczową wójta w tym zakresie.

W ocenie Starosty błędne jest stanowisko Wójta przyjmujące, że przedmiotem sprawy z wniosku Z. S. jest rozstrzygnięcie o bycie prawnym stawu jako urządzenia wodnego. Z. S. dwukrotnie wnioskował do Wójta o wszczęcie postępowania i wydanie decyzji nakazującej W. S. przywrócenie stanu poprzedniego, to jest istniejącego przed wzniesieniem wału ziemnego, lub wykonanie urządzeń zapobiegającym szkodom, to jest np. zamontowanie w wale rur o odpowiedniej średnicy celem odprowadzania wód opadowych.

Kwestią uboczną do zaistniałego sporu wodnego jest natomiast żądanie wnioskodawcy zbadania, czy W. S. legalnie dokonał wzniesienia wału ziemnego, powodującego zmianę stosunków wodnych na gruncie i dopiero w tym kontekście pojawia się kwestia pozwolenia wodnoprawnego. W ocenie Starosty, Wójt dokonał nadinterpretacji żądań wniosku, uznając, że przyczyną sprawczą całej sprawy było wykopanie przez W. S. stawu, jak się okazało, bez pozwolenia wodnoprawnego. Tymczasem z zebranego dotychczas w sprawie materiału dowodowego wynika, że mimo istnienia stawu nie było problemu z odpływem wód opadowych na działce nr ew. [...] aż do czasu usypania wału ziemnego i właśnie z tą czynnością wnioskodawca wiąże niekorzystną dla siebie zmianę stosunków wodnych na gruncie.

Zdaniem Starosty, kwestia legalności wykonania stawu przez W. S. jest sprawą odrębną, która pojawiła się przy okazji wniosku o usunięcie naruszenia stosunków wodnych i która jest przedmiotem określonego postępowania starosty. Właśnie w tym celu, przestrzegając przepisów kompetencyjnych, pismem z dnia 2.07.2012 r. znak: [...] Starosta zwrócił się do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. w trybie art. 92 ust. 3 pkt 12 i art. 156 ust. 2 Prawa wodnego o przeprowadzenie kontroli, dotyczącej wykonania przez W. S. zbiornika wodnego /stawu/ jako urządzenia wodnego. Organ ten zapoczątkował proces legalizacji tego urządzenia wodnego, informując o tym zarówno Starostę jak i W. S. pismami z dnia 7 sierpnia 2012 r. znak:[...].

Dalsze postępowanie Starosty w tym zakresie, zgodnie z jego kompetencjami, uwarunkowane będzie działaniem W. S. w zależności od tego, czy złoży on wniosek o legalizację stawu na podstawie art. 64a Prawa wodnego. Pismem z dnia 6.09.2012 r. W. S. poinformował Starostę o zamiarze legalizacji stawów.

Starosta podkreślił, że postępowanie w tym zakresie, należące do kompetencji starosty, będzie postępowaniem odrębnym, niezależnym od postępowania w sprawie w/w sporu wodnego, do którego prowadzenia kompetentny jest wójt.

Błędne w ocenie Starosty jest stanowisko Wójta, że w sprawie ma zastosowanie przepis art. 64b Prawa wodnego, gdyż przepis ten dotyczy urządzeń wodnych, posiadających pozwolenie wodnoprawne, w którym zawarte byłyby warunki wykonania i utrzymywania tego urządzenia. Dopiero kontrola eksploatacji takiego urządzenia, w odniesieniu do warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym, dawałaby podstawę do stwierdzenia prawidłowości lub nieprawidłowości w funkcjonowaniu i utrzymywaniu urządzenia wodnego.

Zainicjowana przez Starostę kontrola, przeprowadzona przez Dyrektora RZGW w K., stwierdziła wykonanie urządzeń wodnych bez pozwolenia wodnoprawnego, nie wnosząc zastrzeżeń co do ich utrzymania.

Rozstrzygnięcie sprawy legalizacji urządzenia wodnego nie załatwia jednak sprawy z wniosku Z. S. o usunięcie naruszenia stosunków wodnych na jego gruncie, która należy do kompetencji Wójta. Zasadne w ocenie Starosty było więc przekazanie sprawy Wójtowi celem jej rozpoznania.

Pismem z dnia 5 listopada 2012 r. Wójt Gminy J. podtrzymał stanowisko zawarte we wniosku, załączając pismo W. S. z dnia 19 września 2012 r., informujące o "zamiarze legalizacji wykonanych zbiorników wraz z rozwiązaniem problemu zaistniałego na działce [...]" oraz pismo RDGW w K. z dnia 7 sierpnia 2012 r.

Starosta pismem z dnia 15 listopada 2012 r. przekazał pismo W. S. z 13 listopada 2012 r. informujące Starostwo Powiatowe w J. o wystąpieniu Wójta Gminy J. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, polegającej na budowie dwóch zbiorników wodnych i rowu przechwytującego wodę na działce nr ew. [...] wraz z kopią decyzji Wójta Gminy J. z dnia [...] września 2012 r., umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla w/w zamierzenia inwestycyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 4 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory kompetencyjne między organami jednostek samorządu terytorialnego i samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Stosownie zaś do art. 22 § 1 pkt 1 k.p.a. spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego rozstrzyga sąd administracyjny w przypadku braku wspólnego organu wyższego stopnia. Organy będące w sporze nie mają wspólnego organu wyższego stopnia, gdyż takim organem dla starosty realizującego kompetencje organu właściwego do wydania pozwolenia wodnoprawnego, zgodnie z art. 4 ust. 4 pkt 2 Prawa wodnego, jest właściwy dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, a nie samorządowe kolegium odwoławcze.

W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z negatywnym sporem kompetencyjnym pomiędzy Wójtem Gminy J. a Starostą J., co do tego, który z tych organów jest organem właściwym do rozpoznania wniosku Z. S. w sprawie zatrzymania naturalnego spływu wód na jego działce nr ewid. [...] stanowiącej las, w związku z wykonaniem przez W. S. stawu na działce nr [...].

Należy zwrócić uwagę, że pismem z dnia 10 maja 2012 r. Z. S. poinformował Wójta Gminy J., że W. S. w marcu 2012 r. na działce nr [...] wykopał staw, przez co zatrzymał całkowicie naturalny spływ wód opadowych z działki [...] stanowiącej las, co spowodowało zatopienie części działki oraz zagrożenie dla stojących w wodzie drzew. Powołując się na art. 29 ust. 1 Prawa wodnego Z. S. wniósł o wydanie decyzji nakazującej właścicielowi działki nr [...] przywrócenie stanu poprzedniego. Wnioskodawca domagał się zatem rozstrzygnięcia w przedmiocie zmiany stanu wody na gruncie w oparciu o art. 29 Prawa wodnego, co w sposób jednoznaczny zostało wskazane we wniosku.

Wobec tego, wskazać należy, że zgodnie z art. 29 ust. 1 Prawa wodnego, właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł – ze szkodą dla gruntów sąsiednich (pkt 1), a także odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie (pkt 2). Stosownie zaś do ust. 3 wskazanego przepisu, jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom.

Wskazany powyżej art. 29 Prawa wodnego, w ustępie 3 ustanawia zatem właściwość rzeczową wójta w zakresie nakazania właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom.

Odnosząc się zaś do podnoszonej przez Wójta Gminy J. okoliczności, że Z. S. wnosił także o zbadanie, czy W. S. przed wykonaniem stosownych robót uzyskał operat wodno - prawny, co wskazuje na kompetencję organu właściwego w sprawie pozwolenia wodno – prawnego, wskazać należy, że nie zwalniała ona organu od rozpatrzenia sprawy w przedmiocie zmiany stanu wody na gruncie na podstawie art. 29 Prawa wodnego. We wniosku złożonym przez Z. S. wyraźnie bowiem określono jego przedmiot, tj. żądanie wydania decyzji nakazującej W. S. przywrócenie stanu poprzedniego. W konsekwencji, uznać należy – na co zasadnie w odpowiedzi na wniosek wskazał Starosta - że błędne jest stanowisko Wójta przyjmujące, że przedmiotem sprawy z wniosku Z. S. jest rozstrzygnięcie o bycie prawnym stawu jako urządzenia wodnego. Kwestia legalności wykonania stawu przez W. S. stanowi bowiem odrębną sprawę, niezależną od postępowania w sprawie w/w sporu wodnego - naruszenia stosunków wodnych na działce nr ew. [...] spowodowanych wykonaniem przez W. S. stawu na działce nr [...]. Należy zauważyć, że zastosowanie przepisu art. 29 Prawa wodnego uzależnione jest od wystąpienia skutku w postaci szkody, czego brak w postępowaniu dotyczącym pozwolenia wodnoprawnego. Dlatego postępowanie, o którym mowa w art. 29 Prawa wodnego nie pokrywa się z postępowaniem w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego, a także z przedmiotem postępowania dotyczącego legalizacji urządzenia wodnego wykonanego bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego.

Prawidłowe jest natomiast stanowisko Wójta, że brak było podstaw do zwrócenia temu organowi przez Starostę J. wniosku Z. S. wraz z aktami sprawy. Wójt Gminy J., uznając się za organ niewłaściwy w sprawie przekazał w jego ocenie organowi właściwemu - Staroście J. zbadanie sprawy z wniosku Z. S. W tej sytuacji Starosta, kwestionując zasadność przekazania, winien wstąpić na drogę sporu kompetencyjnego, o którym mowa w art. 22 k.p.a., albowiem, jak zasadnie wskazał Wójt, żaden przepis k.p.a. nie daje uprawnień do przekazywania sprawy, która już wcześniej została przekazana przez inny organ administracji publicznej. Powyższe działanie Starosty nie miało jednak wpływu na ustalenie organu właściwego do rozpoznania niniejszej sprawy.

Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 4 i art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.

-----------------------

9