Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 636/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2013-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 2a, art. 52 ust. 2 pkt 1, art. 61 ust. 1 i 3, art. 64 ust. 1 w zw. z art. 54
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia E.-K. W. W. i P. P. B. w K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Burmistrza C. z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak: [...], o ustaleniu warunków zabudowy inwestycji - budowy elektrowni wiatrowej o mocy 2,4 MW wraz z urządzeniami służącymi przesyłaniu energii elektrycznej, na działce o numerze [...] położonej w obrębie K. - S., gmina C.

Decyzja SKO w Ł. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2011 r. W. Spółka z o.o. w W. zwróciła się do Burmistrza C. o ustalenie warunków zabudowy dla budowy elektrowni wiatrowej o mocy 2,4 MW wraz z urządzeniami służącymi przesyłaniu energii elektrycznej, na działce o numerze [...] położonej w obrębie K. - S., gmina C.. We wniosku określone zostały: rodzaj zamierzenia inwestycyjnego, sposób zagospodarowania terenu i charakterystyka zabudowy, charakterystyczne parametry techniczne projektowanej inwestycji, potrzeby inwestycji w zakresie infrastruktury technicznej oraz inne istotne informacje dot. inwestycji.

Wskutek postanowienia SKO w Ł. z dnia [...] kwietnia 2012 r. ([...]) uznającego za zasadne zażalenia spółki na bezczynność organu i wyznaczającego terminu załatwienia sprawy do dnia [...] maja 2012 r., Burmistrz C. dnia [...] maja 2012 r. wydał decyzję, znak: [...], odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na obowiązujący od dnia 25 września 2010 r. przepis art. 10 ust. 2a ustawy z dnia 27 mara 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej: u.p.z.p.), stwierdzając, że jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 KW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, w studium ustala się ich rozmieszczenie. Organ wskazał, że dnia [...] grudnia 2009 r. Rada Gminy C. podjęła uchwałę nr [...]w sprawie zmiany uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, przewidującą m.in. wyznaczenie obszarów pod budowę elektrowni wiatrowych. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 3a u.p.z.p., po opracowaniu studium sporządzony zostanie plan miejscowy wyznaczający obszary pod budowę elektrowni wiatrowych z wyznaczeniem stref ochronnych do zabudowy. Organ podniósł także, że wyznaczenie obszaru pod budowę elektrowni wiatrowych wymaga wyznaczenia odpowiedniej strefy buforowej od istniejących i potencjalnych zabudowań, albowiem zakres oddziaływania urządzeń wiatrowych wykracza poza teren, na którym są one posadowione. Na tym etapie zatem postępowanie w sprawie lokalizacji i budowy elektrowni wiatrowych, przed uchwaleniem odpowiednich zmian w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, pociągających za sobą zmiany w planie miejscowym, jest przedwczesne. Organ zwrócił także uwagę, że tereny, na których spółka chciałaby lokalizować elektrownie wiatrowe przeznaczone są na cele rolnicze z zabudową zagrodową oraz prawem do zabudowy zagrodowej.

Wskutek rozpoznania odwołania spółki od ww. decyzji, SKO w Ł. uchyliło ją w całości decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. oraz przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji uznał, że wniosek spółki z dnia [...] grudnia 2011 r. nie spełniał wszystkich wymogów formalnych z art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., albowiem winien on zawierać m.in. dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko. Ponadto wedle organu, spółka nieprawidłowo wyznaczyła strefę potencjalnego oddziaływania inwestycji na kopii mapy ewidencyjnej w skali 1:5000, zamiast na mapie w skali 1:500 lub 1:1000. Kolegium zauważyło, że organ I instancji winien był, w trybie art. 64 § 2 k.p.a., wezwać spółkę do uzupełnienia wniosku pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Ponadto w ocenie organu odwoławczego redakcja zapisu rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji budzi wątpliwości, co do tożsamości przedmiotu rozstrzygnięcia z przedmiotem żądania wnioskodawcy. Nadto Kolegium zwróciło uwagę na szereg uchybień popełnionych przez organ I instancji takich jak: niewłaściwe określenie stron postępowania, braku zawiadomienia stron o wszczęcie przedmiotowego postępowania, braku analizy stanu faktycznego sprawy, braku wskazania okoliczności uzasadniających odmowę ustalenia warunków zabudowy na terenie, na którym nie obowiązuje plan miejscowy, braku powołania podstawy prawnej nakazującej sporządzenie planu miejscowego w przedmiotowej sprawie, a ponadto niezasadne stwierdzenie bezprzedmiotowości postępowania.

Wobec powyższego spółka została przez organ I instancji dnia [...] czerwca 2012 r. wezwana do uzupełnienia wniosku wszczynającego postępowanie. Dnia [...] czerwca 2012 r. inwestor złożył kopię decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych z [...] marca 2012 r., informacje dot. wpływu inwestycji na środowisko oraz określił granice terenu objętego wnioskiem na kopii mapy katastralnej.

Postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. (nr [...]) organ dopuścił do udziału w postępowaniu Stowarzyszenie E.-K. W. W. i P. Pr. B. do udziału w postępowaniu na prawach strony.

Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], Burmistrz C. ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji argumentując powyższe faktem, że inwestycja nie może zostać zlokalizowana we wskazanej lokalizacji, bowiem nie spełnia warunków wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., a ponadto elektrownie wiatrowe nie są urządzeniami infrastruktury technicznej.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. (nr [...]) SKO w Ł. uchyliło ww. decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ II instancji stwierdził w uzasadnieniu, że inwestycja mieści się w pojęciu urządzeń infrastruktury technicznej. Ponadto Kolegium wskazało, że zaskarżona decyzja narusza art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., oraz że Burmistrz C. w dalszym ciągu nie dopełnił uchybień wyszczególnionych w poprzedniej decyzji kasacyjnej z dnia [...] czerwca 2012 r.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Burmistrz C. wydał dnia [...] kwietnia 2013 r. (nr [...]) decyzję o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z obowiązującymi przepisami, zaś inwestor spełnił wszystkie warunki dające możliwość ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 61 ust. 1 u.p.z.p.

Odwołanie od ww. decyzji złożone przez Stowarzyszenie E.-K. W. W. i P. P. B., zostało rozpatrzone przez SKO w Ł. w dniu [...] czerwca 2013 r., które decyzją nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji Kolegium zauważyło, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa, w szczególności art. 61 ust. 1 pkt 1-5 oraz ust. 2 i 3 u.p.z.p. Organ I instancji prawidłowo uznał, że wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania nieruchomości obejmującej teren inwestycji, umożliwiły wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania, organ II instancji wskazał, że wbrew twierdzeniom Stowarzyszenia nie można uznać wniosku uzupełnionego za nowy, a pomimo zmian niektórych parametrów, sprawa dotyczy tej samej inwestycji. W kwestii zaś braku spełnienia wymagań ustawowych w zakresie skali map załączonych do wniosku zauważono, że żadna ze stron nie podniosła, że spowodowało to pominięcie jakichkolwiek elementów terenu i zostały naruszone przepisy prawa. Kolegium stwierdziło ponadto, że okoliczność uchwalenia przez Radę Miejską w C. dnia [...] kwietnia 2013 r. uchwały nr [...]w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie ma wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, albowiem na obecnym etapie sprawy nie określa się ściśle lokalizacji przedsięwzięcia na działce.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na powyższą decyzję wniosło Stowarzyszenie E.-K. W. W. i P. P. B., zarzucając jej oraz decyzji ją poprzedzającej niezgodność z prawem polegającą na naruszeniu przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, w tym zwłaszcza:

1) naruszenie treści art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, że oczywiste naruszenie tego przepisu poprzez dołączenie do wniosku inwestora map w niewłaściwej skali nie powoduje konieczności uchylenia decyzji Burmistrza C.;

2) naruszenie treści art. 61 ust. 3 u.p.z.p. w zw. z art. 3 pkt 1 i 3 ustawy prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, iż elektrownia wiatrowa jest urządzeniem infrastruktury technicznej zamiast prawidłowego przyjęcia, że elektrownia wiatrowa jest obiektem budowlanym rozumianym jako budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami a w konsekwencji pominięcie przez organy obu instancji analizy czy planowana inwestycja, dla której złożono wniosek o wydanie warunków zabudowy spełnia warunki przewidziane w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p.;

3) naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organy obu instancji podjęcia kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia sprawy, poprzez uznanie za wystarczające do dokonania ustaleń w sprawie oparcia się na złożonych przez wnioskodawcę mapach o skali liczbowej wyższej niż wymagana bezwzględnie obowiązującymi przepisami w tym zakresie, a przez to mniej dokładnej w szczegóły terenu i infrastruktury oraz zabudowy.

W oparciu o powyższe skarżące Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w Ł. z dnia [...] czerwca 2013 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza C. z dnia [...] kwietnia 2013 r. w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę SKO w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując poprzednio zaprezentowane stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2013 r. skarżący podtrzymał dotychczasowe zarzuty oraz dodatkowo wskazał orzeczenia sądów administracyjnych, z których wynika konieczność dołączania przez inwestorów do wniosków w sprawie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy map w odpowiednich skalach.

W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2013 r. Gmina C. wniosła o oddalenie skargi i poczyniła rozważania w zakresie funkcjonowania rozbieżnych stanowisk w orzecznictwie sądów administracyjnych odnośnie traktowania elektrowni wiatrowych jako urządzeń infrastruktury technicznej.

Z kolei SKO w Ł., w piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r., odniosło się do pisma Gminy C. z dnia [...] listopada 2013 r. i ponownie poparło swoje stanowisko prezentowane w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r. oraz w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zatem kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślenia przy tym wymaga, że uszczegółowieniem zasady niezwiązania sądu granicami skargi jest przepis art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Działania takie służyć mają bowiem zapewnieniu ostatecznego i pełnego załatwienia sprawy, czyli stworzenia takiego stanu, w którym w obrocie prawnym nie będzie funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest zaskarżona decyzja SKO w Ł. z dnia [...] czerwca 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza C. z dnia [...] kwietnia 2013 r. o ustaleniu warunków zabudowy inwestycji - budowy elektrowni wiatrowej o mocy 2,4 MW wraz z urządzeniami służącymi przesyłaniu energii elektrycznej, na działce o numerze [...] położonej w obrębie K. - S., gmina C..

Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647; dalej: "u.p.z.p."), a w szczególności przepis art. 61 ust. 1, który stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Nie ulega więc wątpliwości, że z cytowanego przepisu wynika, jaki zakres przyjmuje postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W postępowaniu tym powinnością organu lokalizacyjnego jest ustalenie, czy spełnione są wszystkie przesłanki materialne, od których ustawa uzależnia wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W efekcie spełnienia przez wnioskodawcę wymaganych warunków i poczynionych w tej mierze przez właściwy organ ustaleń, wydawana jest decyzja, która zgodnie z art. 64 ust. 1 w związku z art. 54 u.p.z.p. określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali. Organ jest natomiast uprawniony do wydania decyzji odmownej wtedy, gdy wnioskodawca nie spełnia warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy bezsporne jest, że oba organy stanęły na stanowisku, że przedmiotowa inwestycja jest urządzeniem infrastruktury technicznej i w związku z tym, na mocy art. 61 ust. 3 u.p.z.p., nie stosuje się do niej przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 tego przepisu.

Przechodząc do kontroli legalności przedmiotowych decyzji podkreślić należy, że zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich oraz do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Wyrażona w tym przepisie zasada swobody w zagospodarowaniu terenu wyznacza jednocześnie ograniczenia, do których należy konieczność takiego ukształtowania zabudowy, aby było ono zgodne z miejscowym planem lub decyzją o warunkach zabudowy, a także, aby nie naruszało praw osób trzecich. Omawiana zasada rzutuje na przebieg postępowania lokalizacyjnego.

Zdaniem Sądu, skarga jest niezasadna, chociaż zarzuty w niej podniesione są częściowo zasadne. Strona skarżąca zarzuca organom naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego tylko w dwóch kwestiach, a mianowicie, że inwestor dołączył do wniosku mapę w niewłaściwej skali oraz, że potraktował przedmiotową inwestycję jako urządzenie infrastruktury technicznej.

Zarzut naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. jest wprawdzie zasadny, jednakże w rozumieniu art. 145 § 1 p.p.s.a., brak jest w stanie faktycznym niniejszej sprawy podstaw do uchylenia lub stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji. Z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. wynika jednoznacznie, że przedkładana przez inwestora kopia mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku kopia mapy katastralnej, powinna być w odpowiedniej skali, tj. 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych w skali 1: 2000. Przepis ten, na mocy art. 64 ust. 1 u.p.z.p., ma także zastosowanie do decyzji o warunkach zabudowy. Brak dołączonej do wniosku mapy w odpowiedniej skali winien więc skutkować wezwaniem wnioskodawcy do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że ich nieusunięcie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.). Analizowany przepis stawia konkretne wymogi w zakresie rodzaju i skali mapy koniecznej dla wydania decyzji o warunkach zabudowy i uznanie, że warunki te spełnia mapa innego rodzaju bądź innej skali byłoby wykładnią contra legem (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 1631/13).

Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela cytowany pogląd i zajmuje stanowisko, że organ nie jest uprawniony, na etapie przyjmowania od inwestora wniosku do oceny, czy dołączona do niego w nieprawidłowej skali mapa może być przedmiotem dalszego postępowania ze względu na występujące w sprawie jakieś warunki szczególne, choćby w postaci braku zabudowy na analizowanym obszarze. Zauważenia jednak wymaga, że jeśli już dojdzie do sytuacji, że organ dopuści do analizy mapę o nieprawidłowej skali, to naruszenie takie nie zawsze należy oceniać jako skutkujące zastosowaniem art. 145 § 1 p.p.s.a. Może bowiem zdarzyć się taki przypadek, jak w niniejszej sprawie, że powyższe naruszenie nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Skala mapy, pomimo jej ewidentnej sprzeczności z wymogami płynącymi z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., może być na tyle czytelna, że pozwoli na wyznaczenie obszaru analizowanego i dokonanie analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588). W niniejszej sprawie konstatacja powyższa jest tym bardziej uzasadniona gdy się zważy, że na obszarze analizowanym nie wystąpiła żadna inna zabudowa, a ponadto przedmiotowa inwestycja zaliczona jest do urządzeń infrastruktury technicznej, co powoduje, że z mocy art. 61 ust. 3 u.p.z.p., nie stosuje się do niej ust. 1 pkt 1 i 2. Siłą rzeczy więc, analiza, o której mowa w § 3 ust. 1 i 2 cyt. rozporządzenia dotyczyć musi tylko kwestii określonych w art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p. Tak też organ I instancji uczynił w niniejszej sprawie, zaś skarżący w żaden sposób nie wykazał, w jaki sposób zastosowana mapa o niewłaściwej skali miała wpływ na wynik sprawy.

W tym miejscu ponadto zauważenia wymaga, że w orzecznictwie sądów administracyjnych występuje pogląd, iż w sytuacji decyzji dotyczących warunków zabudowy, których przedmiotem są urządzenia infrastruktury technicznej, organ I instancji winien dokonać jedynie oceny, czy wnioskodawca spełnia warunki określone w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p., nie zaś przeprowadzać analizę w tym zakresie (por. wyrok WSA w W. z dnia 25 października 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1844/13). Niezależnie zatem od oceny, czy należało w niniejszej sprawie wyznaczać obszar analizowany i dokonywać na nim analizy, czy nie, niewłaściwa skala mapy nie miała wpływu na wynik sprawy. Dołączona kopia mapy ewidencyjnej w skali 1:5000 (k. [...] akt administracyjnych) jest na tyle czytelna i wyraźna, że daje się z niej uzyskać wszelkie potrzebne dane do przeprowadzenia stosownej analizy.

W powyższym kontekście nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut strony skarżącej odnośnie naruszenia art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. Sprawa została bowiem przez organy obu instancji wyjaśniona na tyle dokładnie, że wydane przez nie w oparciu o poczynione przez siebie ustalenia decyzje, odpowiadają prawu. Skarżący w skardze, mimo sformułowania przedmiotowego zarzutu, nie potrafił wykazać, czego organy nie wyjaśniły i w jaki sposób przełożyło się to na wynik sprawy.

Niezasadny jest także zarzut strony skarżącej dotyczący przyjęcia przez organy, że przedmiotowa inwestycja jest urządzeniem infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Wniosek inwestora w rozpoznawanej sprawie dotyczy budowy pojedynczej elektrowni wiatrowej o mocy do 2,4 MW, zaś z jego pisma z dnia [...] lutego 2012 r. wynika, że budowa linii energetycznej łączącej GPZ ze wskazanym przez PGE S.A. D. punktem przyłączeniowym, nastąpi w drugim etapie inwestycji, na podstawie odrębnych wniosków.

Sąd w niniejszym składzie przychyla się do poglądu szeroko reprezentowanego w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. m.in. wyrok NSA z dnia 3 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 2251/10 oraz wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 310/10), że elektrownie wiatrowe stanowią urządzenia infrastruktury technicznej w rozumieniu wskazanego przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Wprawdzie cytowana ustawa nie definiuje pojęcia "infrastruktura techniczna", jednakże bazując na wykładni systemowej, w tym na regulacjach zawartych w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651) oraz ustawie z dnia 7 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625) przyjąć należy, że urządzenia infrastruktury technicznej to przewody lub urządzenia techniczne stosowane do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej, czyli m.in. siłownie wiatrowe z generatorem energii elektrycznej, a ponadto urządzenia, które służą do jej wytwarzania (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 762/12).

Zdaniem Sądu, ustawodawca w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. dlatego przyjął, że do inwestycji polegających na realizacji linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej nie stosuje się wymogów z ust. 1 pkt 1 i 2 tego przepisu, gdyż ze względu na specyfikę tych inwestycji, zwykle nie może być mowy o dostosowaniu cech zabudowy powstającej do cech zabudowy istniejącej. Elektrownia wiatrakowa ze względów wskazanych powyżej winna być także do tej kategorii urządzeń zaliczona. Inne zakwalifikowanie takiej inwestycji praktycznie wykluczałoby możliwość jej powstania w miejscach, na których nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Trudno bowiem sobie wyobrazić inny istniejący obiekt, którego kontynuacją funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania terenu zabudowy oraz zagospodarowania terenu, byłaby elektrownia wiatrowa. Ponadto, na co słusznie zwrócono uwagę w cytowanym już wyroku NSA (II OSK 2251/10), przedmiotowa inwestycja posiada nowatorski charakter zmierzający do ochrony środowiska, a zatem zasługuje na wspieranie w tym znaczeniu, że przepisy prawa, w tym ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, należy stosować z zachowaniem prounijnej wykładni prawa.

Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione przez stronę skarżącą zarzuty nie dawały podstaw do uwzględnienia skargi. Natomiast postępowanie w niniejszej sprawie organy przeprowadziły poprawnie, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniły właściwie, dając temu wyraz w uzasadnieniach wydanych decyzji. Mające zaś zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane i zastosowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.