Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 1076/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 57
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 61a par 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 5 października 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: , Przewodnicząca Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędzia WSA Ewa Alberciak, , , Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2017 roku sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. po rozpatrzeniu zażalenia M. S. na postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku z dnia 3 maja 2016r. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. z dnia [...], nr [...] o podjęciu zawieszonego postepowania egzekucyjnego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 oraz art. 61a § 1 K.p.a. w zw. z art. 17 § 1, art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 599 ze zm.), dalej u.p.e.a., utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny.

W dniu [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego W.- U. wystawił na wobec M. S. tytuł wykonawczy nr [...], obejmujący odsetki od zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za styczeń 2008r. Przedmiotowy tytuł wykonawczy został przekazany do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. –G. do realizacji w trybie egzekucji administracyjnej.

W dniu 2 stycznia 2014r. poborca skarbowy pod adresem wskazanym w tytule wykonawczym, tj. Ł., ul. A 32 i spisał z M. B. (żoną kuzyna zobowiązanej) protokół o stanie majątkowym zobowiązanej. Zgodnie z ww. protokołem M. S. posiadała pod ww. adresem meldunek tymczasowy do października 2010r. Na dzień spisania protokołu zobowiązana przebywała w Areszcie Śledczym.

Pismem z dnia 7 stycznia 2014r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. zwrócił się do Komendy Miejskiej Policji VII Komisariatu Policji w Ł., z prośbą o ustalenie, czy M. S. przebywa pod adresem przy ul. A 32 w Ł., kto mieszka pod tym adresem oraz podanie innych danych pozwalających na skuteczną egzekucję. Ponadto wnioskiem z dnia 7 stycznia 2014r. organ egzekucyjny zwrócił się do Urzędu Miasta Ł. Wydziału Spraw Obywatelskich Oddziału Ewidencji Ludności o udostępnienie danych z ewidencji ludności ze zbioru PESEL w zakresie adresu zameldowania na pobyt stały i czasowy trwający powyżej 3 miesięcy oraz serii i numeru aktualnego dowodu osobistego.

W dniu 24 stycznia 2014r. do organu egzekucyjnego wpłynęło pismo z dnia 20 stycznia 2014r., w którym VII Komisariat Komendy Miejskiej Policji w Ł. poinformował, że M. S. na przełomie sierpnia i września 2010r. wyprowadziła się z posesji położonej przy ul. A 32 w Ł., zabierając wszystkie swoje rzeczy. Na dzień wystawienia powyższej informacji zobowiązana nie posiadała stałego miejsca zameldowania, odbywała karę pozbawienia wolności i była osadzona w Zakładzie Karnym nr 1 w Ł.. Planowany termin zwolnienia był wyznaczony został na dzień 5 lipca 2014r. Ponadto pismo zawierało informację, że zobowiązana w 2010 roku prowadziła firmę o nazwie B, która miała siedzibę w W. przy ul. C 3.

W związku z powzięciem powyższych informacji, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. skierował w dniu 13 lutego 2014r. do Zakładu Karnego nr 1 w Ł. zawiadomienie nr [...] o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika innego niż pracodawca, organ rentowy lub bank. Wskazane wyżej zawiadomienie zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 17 lutego 2014r., natomiast zobowiązanej wraz z odpisem tytułu wykonawczego w dniu 18 lutego 2014r.

W dniu 21 lutego 2014r. do organu egzekucyjnego wpłynęło pismo z dnia 18 lutego 2014r., w którym Dyrektor Zakładu Karnego nr 1 w Ł., poinformował o zbiegu egzekucji administracyjnej i sądowej dotyczącej M. S..

W dniu 4 marca 2014r. do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego wpłynęło pismo z dnia 23 lutego 2014r. zatytułowane "Zgłoszenie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego". W ww. piśmie M. S. wskazała, że składa zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego - nr wykonawczy [...] z dnia [...] zgodnie z doręczoną dokumentacją dnia 18 lutego 2014r. w Zakładzie Karnym nr 1 w Ł., na podstawie:

1. brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli było to wymagane,

2. kwestionuję istnienie obowiązku,

3. brak w samym tytule wykonawczym - str. 1 pkt 16,

4. niezgodność informacji (poz. 54) ze stanem faktycznym".

W dalszej części pisma zobowiązana rozwinęła wniesione zarzuty. Wskazała, że zawarta w tytule wykonawczym informacja o doręczeniu upomnienia w dniu 11 października 2013r. jest niezgodna ze stanem faktycznym. Podała, że od dnia 14 listopada 2011r. jest pozbawiona wolności (sprawa [...] PR Ł. – P. - obecnie [...] SO w Ł.. Wskazała, że w październiku 2013r. przebywała w Zakładzie Karnym nr 1 w Ł., gdzie każde doręczenie korespondencji osobie osadzonej jest dokumentowane przez dział ewidencji Zakładu Karnego. Nie ma możliwości, aby odebrała korespondencję skierowaną na inny adres niż Zakład Karny nr 1 w Ł., nie upoważniała też żadnej osoby trzeciej do odbioru korespondencji urzędowej jeśliby była ona wysłana na adres inny niż Zakładu Karnego nr l w Ł.. Tym samym w opinii zobowiązanej, nie można traktować ww. upomnienia za doręczone. Zobowiązana zakwestionowała również istnienie, wysokość i wymagalność zobowiązania, tj. odsetek od zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za styczeń 2008r., ze względu na brak możliwość weryfikacji historii rachunków bankowych, z których mogło zostać opłacone ww. zobowiązanie.

Ponadto zobowiązana wskazała na braki w tytule wykonawczym w pozycji 16 (przedsiębiorstwo, zajęcie, zawód lub pracodawca zobowiązanego) oraz niezgodność informacji ze stanem faktycznym w pozycji 54 (numer rachunku bankowego). Poinformowała, że zarówno jako osoba fizyczna i osoba prawna posiadała rachunki bankowe. Obecnie w celu obrony prowadzi korespondencję z bankami prowadzącymi ww. rachunki bankowe, a uzyskane historie rachunków bankowych przekazuje do Sądu Okręgowego w Ł. do akt sprawy [...]. Zobowiązana poinformowała również, iż w kwietniu/maju 2010 r. prowadziła korespondencję z Urzędem Skarbowym w sprawie ustalenia zadłużenia oraz wniosła o układ ratalny. Wskazana wyżej korespondencja znajduje się w dokumentacji działalności zabezpieczonej przez KMP w Ł. w maju 2010r., a następnie przekazanej do sprawy [...] SO w Ł..

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. postanowieniem z dnia 12 marca 2014r. zawiesił postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Postanowienie zostało doręczone zobowiązanej w dniu 18 marca 2014r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. pismem z dnia 12 marca 2014r. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-U. o zajęcie stanowiska w sprawie zarzutów złożonych przez zobowiązaną.

Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2014r. wierzyciel - Naczelnik Urzędu Skarbowego W.–U. uznał zarzuty wniesione przez zobowiązaną za nieuzasadnione. Wyjaśnił, że upomnienie w przedmiotowej sprawie zostało uznane za doręczone w dniu 11 października 2013r. w trybie art. 44 § 1 K.p.a. Przedmiotowe upomnienie skierowane było na adres wskazany przez M. S. we wniosku z dnia 30 grudnia 2009r. o wpis do ewidencji działalności gospodarczej EDG - l, jako adres zamieszkania i do korespondencji, tj. [...] Ł., ul. A 31. Tym samym właściwy miejscowo dla zobowiązanej stał się Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G.. Wierzyciel nie posiadał informacji o innym adresie korespondencyjnym wskazanym przez zobowiązaną, w związku z powyższym, upomnienie zostało uznane za doręczone prawidłowo. W odniesieniu do braków w treści tytułu wykonawczego zarzuconych przez zobowiązaną, wierzyciel poinformował stronę, że niewypełnienie pozycji 16 (przedsiębiorstwo, zajęcie, zawód lub pracodawca zobowiązanego) spowodowane było nieposiadaniem przez wierzyciela wskazanych informacji. Odnośnie zarzutu niezgodności informacji w pozycji 54 tytułu wykonawczego (numer rachunku bankowego) ze stanem faktycznym, wierzyciel poinformował, że zobowiązana nie zgłosiła rachunku bankowego do Urzędu Skarbowego W.-U., jak również w systemie CRP KEP brak jest informacji dotyczących rachunku bankowego.

W dniu 25 kwietnia 2014r. do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. wpłynęło pismo M.S. z dnia 22 kwietnia 2014r. zatytułowane "zażalenie na postanowienie - stanowisko Wierzyciela w sprawie zarzutów Zobowiązanego". W zażaleniu zobowiązana podała, że adresem wskazanym we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej EDG-1 jest adres: [...] Ł., ul. A 32, a nie jak wskazano w postanowieniu wierzyciela [...] Ł., ul. A 31. Z treści zaskarżonego postanowienia wynikało, że upomnienie zostało przesłane na adres przy ul. A 31 w Ł. Ponadto zobowiązana ponownie poinformowała, że w czasie doręczenia upomnienia była tymczasowo aresztowana, w związku z powyższym nie można przyjąć, że ww. upomnienie było skutecznie doręczone, a co za tym idzie decyzja o wszczęciu egzekucji jest przedwczesna. Zwróciła również uwagę, że ww. wpis do ewidencji działalności gospodarczej otrzymała z prawidłowym adresem.

Postanowieniem z dnia 14 lipca 2014r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji w sprawie stanowiska wierzyciela. Odnosząc się do argumentacji zobowiązanej, Dyrektor Izby Skarbowej w W. stanął na stanowisku, iż w sytuacji, gdy organ podatkowy nie ma wiedzy na temat zaistnienia zdarzeń powodujących zmianę miejsca zamieszkania lub faktycznego pobytu strony lub jej adresu do korespondencji, skierowanie korespondencji na adres wynikający ze zgłoszeń dokonanych przez podatnika i uznanie, że nastąpiło skuteczne jej doręczenie w trybie art. 44 K.p.a. nie narusza prawa. Ponadto analiza akt sprawy wykazała, że ww. upomnienie zostało przesłane na właściwy adres podany przez M. S. we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej EDG-1, a błędne wskazanie numeru posesji w zaskarżonym postanowieniu, nie miało wpływu na wynik sprawy.

W zakresie kwestii nieistnienia obowiązku oraz braków w tytule wykonawczym w pozycjach 16 i 54, Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie znalazł podstaw do zakwestionowania stanowiska wierzyciela. Wskazał ponadto, że w postępowaniu egzekucyjnym nie podlegają badaniu kwestie związane z postępowaniem podatkowym, wymiarem podatku, czy też okolicznościami jego zadeklarowania. Podniesiona przez M. S. w piśmie z dnia 7 lipca 2014r. kwestia postępowania prowadzonego przez organy ścigania na skutek zawiadomienia złożonego przez stronę również nie mogła być przedmiotem oceny w sprawie, której granice rozpoznania wyznacza art. 33 u.p.e.a.

W dniu 17 września 2014r. do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. wpłynął odpis postanowienia z dnia [...], sygn. akt [...], w którym Sąd Rejonowy dla Ł. W., oddalił skargę M. S. na postanowienie Referendarza Sądowego z dnia 27 maja 2014r. w sprawie [...] o rozstrzygnięciu zbiegu egzekucji. Zgodnie z zaskarżonym postanowieniem ze względu na zbieg egzekucji, dalsze prowadzenie egzekucji powierzono komornikowi sądowemu.

W dniu 19 listopada 2014r. do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – G. wpłynęło pismo z dnia 12 listopada 2014r. nr [...] (210), w którym Komornik Sądowy J. D. zarządziła zwrot akt egzekucyjnych z wniosku wierzyciela Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – U. przeciwko dłużnikowi, tj. M. S. do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – G.. Wskazanym wyżej pismem Komornik Sądowy poinformował, że postępowanie prowadzone przeciwko zobowiązanej zostało umorzone na podstawie art. 824 K.p.c. Wskazano również, że dłużniczka nie jest już zatrudniona w Zakładzie Karnym nr l w Ł.. W związku z powyższym zbieg egzekucji nie występuje.

W dniu 25 maja 2015r. do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.- G. wpłynęło pismo z dnia 21 maja 2015r. Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – U., który przekazał kopię odpisu wyroku Wojewódzkiego Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...], sygn. akt [...] odrzucającego skargę zobowiązanej na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 14 lipca 2014r., w którym uznano zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego [...] za niezasadne. W związku z powyższym, wierzyciel wniósł o podjęcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego.

Pismem z dnia 8 czerwca 2015r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – G. zwrócił się do Komendy Miejskiej Policji VII Komisariatu Policji, z prośbą o ustalenie informacji, czy zobowiązana przebywa pod adresem przy ul. A32 w Ł., kto mieszka pod wskazanym adresem oraz podanie innych danych pozwalających na skuteczną egzekucję.

W dniu 22 czerwca 2015r. do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – G. wpłynęło pismo z dnia 18 czerwca 2015r. w którym VII Komisariat Komendy Miejskiej Policji w Ł., poinformował, że pod podanym adresem nie zastano zobowiązanej. Na miejscu zastano Panią M. B., która oświadczyła, że Pani M. S. od ponad pięciu lat nie zamieszkuje pod ww. adresem. Pod podanym adresem zameldowana jest M. B., jej mąż J. B., syn J. W. B. oraz teściowa U. B.. Z informacji uzyskanych z policyjnej bazy danych wynika, że M. S. w chwili obecnej nie posiada stałego miejsca zameldowania, do dnia 30 września 2015r. przebywać będzie w Zakładzie Karnym nr 1 w Ł..

Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – G. uznał zarzuty wniesione przez zobowiązaną za nieuzasadnione. Ponadto postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – G. podjął zawieszone postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec zobowiązanej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Wskazane powyżej postanowienia wysłano na adres: ul. A 32, [...] Ł.. Przedmiotowa korespondencja po dwukrotnym awizowaniu została zwrócona do organu egzekucyjnego i w dniu 24 lipca 2015r. ww. postanowienia zostały ponownie wysłane na adres Zakładu Karnego nr 1 w Ł.. Odbiór ww. przesyłki został poświadczony przez M. S. własnoręcznym podpisem w dniu 28 lipca 2015r.

W dniu 3 lipca 2015r. do organu egzekucyjnego wpłynął wniosek M. S.z dnia 29 czerwca 2015r. o przesłanie pełnej dokumentacji związanej z postępowaniem [...].

Pismem z dnia 21 lipca 2015r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – G. poinformował stronę o konieczności dokonania opłaty za wykonanie kopii oraz przedstawienia dowodu zapłaty kosztów ich sporządzenia pracownikowi prowadzącemu sprawę, w terminie 14 dni od dnia otrzymania pisma. Wskazane wyżej pismo zobowiązana odebrała w dniu 24 lipca 2015r.

W dniu 4 sierpnia 2015r. do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – G., wpłynęło pismo M. S. z dnia 30 lipca 2015r. zatytułowane "wezwanie, w którym zobowiązana wezwała do "prawidłowego doręczenia przesyłki pocztowej EA/511-o nr [...], nadanej z UP Ł. [...], dnia 24.07.2015 r., a które były zaadresowane wadliwe, na adres nieaktualny i sprzeczny z miejscem (...) obecnego pobytu". Zobowiązana wskazała, "że z uwagi na fakt, iż miejsce (...) obecnego przebywania było znane US Ł. – G. w dacie nadania przywołanej przesyłki", przekazała bez otwierania zaklejone koperty, organom ścigania z wnioskiem o "sprawdzenie możliwości popełnienia przestępstwa przez US Ł. – G., w postępowaniu, wobec faktu, iż uchybienie w adresowaniu przesyłek (...) przez przywołany Urząd nastąpiło uprzednio i może dotyczyć sprawy zawisłej przed sądem". Zobowiązana wskazała, iż uchyla się "od jakichkolwiek skutków prawnych, karno-prawnych i wszelkich innych objętych matactwem US Ł. – G." w sprawach z udziałem zobowiązanej. Wskazała również, że w dniu 28 lipca 2015r. w Areszcie Śledczym Zakładzie Karnym nr 1 w Ł., pokwitowała odbiór prawidłowo doręczonej koperty, a jej wadliwie zaadresowaną zawartość bez czytania przekazała prokuraturze.

Pismem z dnia 21 sierpnia 2015r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – G. przesłał zobowiązanej potwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie dokumentacji związanej z postępowaniem [...]. Wskazane wyżej pismo wraz z załącznikami zostało doręczone w dniu 26 sierpnia 2015r.

Pismem z dnia 4 września 2015r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G., w odpowiedzi na pismo zobowiązanej z dnia 30 lipca 2015r. poinformował zobowiązaną, że postanowienia z dnia [...] zostały uznane za doręczone prawidłowo. Organ egzekucyjny wyjaśnił, że adresem rejestracyjnym i korespondencyjnym wskazanym przez zobowiązaną jest: Ł., ul. A 32. Do dnia sporządzenia przedmiotowego pisma strona nie złożyła formularza ZAP-3, informującego o zmianie ww. adresów. W toku postępowania ustalono, że miejscem pobytu Pani M.S. jest Areszt Śledczy Zakład Karny nr 1 w Ł., ul. D 54, [...] Ł.. W związku z powyższym, niedoręczoną korespondencję z dnia 22 czerwca 2015r. przesłano na adres Zakładu Karnego nr 1 w Ł.. Wskazana korespondencja została doręczona zobowiązanej w dniu 28 lipca 2015r.

W dniu 12 lutego 2016r. do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – G. wpłynęło pismo M. S. z dnia 5 lutego 2016r. zatytułowane "Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia od decyzji Naczelnika I US Ł. – G.". W uzasadnieniu wniosku zobowiązana wskazała, że w dniu 26 sierpnia 2015 r. odebrała przesyłkę pocztową adresowaną imiennie na adres Zakładu Karnego. Po otrzymaniu przesyłki zapoznała się z zawartością, którą stanowiły dwie przesyłki zaadresowane na adres M. B., ul. A 32 w Ł.. Ze względu na wskazanie błędnego adresu podczas pierwotnej wysyłki zobowiązana złożyła zawiadomienie do prokuratury o możliwości popełnienia przestępstwa w zakresie matactwa z doręczaniem korespondencji przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.- G.. Zobowiązana zaznaczyła, że nie zapoznała się z treścią postanowień, ponieważ dołączyła przesyłki do ww. zawiadomienia, w związku z czym nie mogła skorzystać ze środka odwoławczego. Z podanych powyżej przyczyn wniosła o przywrócenie terminu do "wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. –G. z dnia 22 maja 2015 r.".

Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. odmówił przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie z dnia [...] wskazując, że zobowiązana nie dopełniła czynności dla której wnosiła o przywrócenie terminu, tj. do ww. wniosku nie dołączyła zażalenia. Postanowienie doręczono stronie w dniu 29 lutego 2016r.

W dniu 21 marca 2016r. do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – G. wpłynęło zażalenie M. S. z dnia 6 marca 2016r. na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.–G. z dnia [...] odmówił przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie z dnia [...].

W dniu 9 maja 2016r. do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. wpłynęło pismo M. S. z dnia 3 maja 2016r. zatytułowane "Wniosek", w którym zobowiązana wskazała, że wobec faktu doręczenia dopiero w dniu 25 kwietnia 2016r. przesyłek z dnia 22 czerwca 2015r. składa wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od wskazanych decyzji (dotyczy pism; [...] oraz [...]), z uwagi na fakt przesłania dopiero teraz dokumentów.".

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku z dnia 3 maja 2016r. w zakresie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. z dnia [...] o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. m.in. wskazał, że w powyższej sprawie zastosowanie ma art. 61a § 1 K.p.a. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że skoro nie istnieje przepis prawa na podstawie którego przysługiwałoby zażalenie na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania, to tym samym ewentualne przywrócenie terminu do złożenia zażalenia byłoby bezcelowe.

Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. poinformował, że w odniesieniu do zawartego w piśmie z dnia 3 maja 2016r. wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. z dnia [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wyda odrębne, rozstrzygnięcie. Powyższe zostało zrealizowane poprzez wydanie przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w dniu [...] postanowienia o nr [...], którym odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku z dnia 3 maja 2016r.

Postanowienia z dnia [...]. zostały doręczone stronie w dniu 23 czerwca 2016r.

W dniu 30 czerwca 2016r. do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. wpłynęły trzy pisma M. S. z dnia 23 czerwca 2016r. w tym zażalenie na postanowienie z dnia [...], nr [...].

Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. z dnia [...], nr [...] i odmówił przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. z dnia [...]

Ponadto postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wniosku z dnia 3 maja 2016r. w zakresie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. z dnia [...] w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Organ wskazał, że niniejsze rozstrzygnięcie dotyczy zażalenia M. S. wniesionego pismami z dnia 23 czerwca 2016r.

Organ wyjaśnił, że niniejsze postanowienie nie dotyczy okoliczności wszczęcia i prowadzenia ww. postępowania egzekucyjnego, tj. m.in. kwestii powstania dochodzonych zaległości, wystawienia i doręczenia tytułu wykonawczego ani też innych postępowań, prowadzonych przez inne instytucje i organy państwowe.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podtrzymał swoje stanowisko w odniesieniu do wniosku z dnia 3 maja 2016r. wskazując, że w niniejszej sprawie zastosowanie ma art. 61a § 1 K.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego, jeżeli żądanie jego wszczęcia zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte.

Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowym, w art. 61a § 1 K.p.a. ustawodawca wprowadził dwie samodzielne i niezależne przesłanki (podmiotową i przedmiotową) wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Przy czym "inne uzasadnione przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania" nie zostały w ustawie skonkretyzowane. Należy przez nie rozumieć sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania; przykładowo, gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialno-prawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym.

Równocześnie Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził, że argumentacja strony w większości nie odnosi się do treści zaskarżonego postanowienia i wykracza nie tylko poza zakres postępowania dotyczącego wnioskowanego przez stronę przywrócenia terminu, ale również poza zakres postępowania egzekucyjnego - w związku z powyższym nie zasługuje na uwzględnienie.

W przypadku zaś postanowienia nr [...] odmowa wszczęcia postępowania została spowodowana faktem, że postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. z dnia [...] dotyczyło podjęcia przez organ egzekucyjny postępowania egzekucyjnego na wniosek wierzyciela, na które to postanowienie nie przysługuje prawo do złożenia zażalenia.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. S. zaskarżyła postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...], będące następstwem wystawionego z naruszeniem przepisów prawa tytułu wykonawczego z dnia [...]. Wskazując na uchybienia istniejące w treści ww. tytułu wykonawczego w zakresie m.in. naliczonych odsetek za zwłokę skarżąca nie podniosła żadnych zarzutów dotyczących zaskarżonych postanowień. Wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2017r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym.

W dniu 3 lutego 2017r. do akt sprawy wpłynęło pismo procesowe skarżącej z dnia 28 stycznia 2017r. w którym oświadczyła, że rezygnuje z ustanowionego w ramach przyznanego prawa pomocy doradcy podatkowego.

W piśmie z dnia 29 stycznia 2017r. skarżąca złożyła sprzeciw od postanowienia z dnia 20 stycznia 2017r.

Postanowieniem z dnia 3 marca 2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zmienił zaskarżone postanowienie w ten sposób, że przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i umorzył postępowanie w części dotyczącej wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.

Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie.

Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 marca 2017r.

Po rozpoznaniu zażalenia na powyższe postanowienie, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 3 lipca 2017r., sygn. akt II FZ 254/17 oddalił zażalenie.

W dniu 21 września 2017r. do akt sprawy wpłynęło pismo procesowe skarżącej z dnia 17 września 2017r., w którym wniosła o zarządzenie dowiezienia jej z Zakładu Karnego Nr 1 w Ł. na rozprawę w dniu 5 października 2017r. w celu umożliwienia jej aktywnego uczestnictwa w czynnościach procesowych przed tut. sądem. Poinformowała ponadto, że w tym samym dniu została również wyznaczona rozprawa w sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym w Ł..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.) dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Przeprowadzona przez sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] zostało wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do wyeliminowania go z obrotu prawnego.

Na wstępie zaznaczyć należy, że przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] utrzymujące w mocy własne postanowienie z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku z dnia 3 maja 2016r. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. z dnia [...], nr [...] o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o art. 61a § 1 K.p.a. znajdujący w niniejszej sprawie zastosowanie na podstawie art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 599 ze zm.), dalej u.p.e.a. Zgodnie z art. 61a § 1 K.p.a., gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Powołany przepis przewiduje dwie sytuacje uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego. Pierwsza z nich ma miejsce, gdy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od osoby niebędącej stroną tego postępowania. Natomiast druga występuje, gdy postępowanie administracyjne nie może zostać wszczęte przez organ z innych uzasadnionych przyczyn - przy czym przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane. Do takich przyczyn należą sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy, lub w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie, albo gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Należy przy tym zauważyć, że aby organ mógł odmówić wszczęcia postępowania na podstawie przepisu art. 61a § 1 K.p.a., wystarczające jest ziszczenie się choćby jednego z wyżej przedstawionych warunków.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że postanowieniem z dnia [...], nr [...] Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – G. uznał zarzuty wniesione przez zobowiązaną na prowadzone postępowanie egzekucyjne za nieuzasadnione. Natomiast postanowieniem z dnia [...] o nr [...] Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.- G. podjął zawieszone postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec zobowiązanej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Wskazane powyżej postanowienia przesłano skarżącej na adres: [...] Ł., ul. A 32. Przedmiotowa korespondencja po dwukrotnym awizowaniu została zwrócona do organu egzekucyjnego, a w dniu 24 lipca 2015r. ww. postanowienia zostały ponownie wysłane na adres Zakładu Karnego nr 1 w Ł.. Odbiór ww. przesyłki został poświadczony przez M. S. własnoręcznym podpisem w dniu 28 lipca 2015r.

W dniu 12 lutego 2016r. do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – G. wpłynęło pismo M. S. z dnia 5 lutego 2016r. zatytułowane "Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia od decyzji Naczelnika I US Ł. – G.", któremu został nadany bieg.

W dniu 9 maja 2016r. do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. wpłynął kolejny wniosek M. S. z dnia 3 maja 2016r. w którym ponownie wniosła o przywrócenie terminu do złożenia "odwołania od wskazanych decyzji" (tj. postanowień Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-G. z dnia [...] o nr [...] i [...]).

W świetle powyższych okoliczności faktycznych Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo po rozpoznaniu wniosków zawartych w piśmie dnia 3 maja 2016r. postanowieniem z dnia [...], nr [...] stosując art. 61a § 1 K.p.a. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku z dnia 3 maja 2016r. w zakresie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. z dnia [...] o uznaniu zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione. Natomiast postanowieniem z dnia [...] o nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku z dnia 3 maja 2016r. w zakresie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. z dnia [...], nr [...] o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego.

Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku z dnia 3 maja 2016r. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. z dnia [...], nr [...] o uznaniu zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne za nieuzasadnione. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że na dzień 9 maja 2016r., tj. data wpływu do organu wniosku z dnia 3 maja 2016r. toczyło się już odrębne postępowanie w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. z dnia [...], nr [...] o uznaniu zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne za nieuzasadnione, zainicjowane wnioskiem skarżącej z dnia 5 lutego 2016r., który wpłynął do organu w dniu 12 lutego 2016r. Powyższe postanowienie jest przedmiotem skargi w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 1075/16.

Natomiast postanowieniem z dnia [...], nr [...], będącym przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie, utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku z dnia 3 maja 2016r. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. z dnia [...], nr [...] o podjęciu zawieszonego postepowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo wywiódł, że w niniejszej sprawie zaistniała druga ze wskazanych powyżej przesłanek, o której mowa w cyt. powyżej art. 61a § 1 K.p.a., tj.

postępowanie administracyjne nie mogło zostać wszczęte przez organ z innych uzasadnionych przyczyn. Przeszkodę do wszczęcia postępowania w rozpatrywanej sprawie stanowił brak podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym.

Należy wskazać, że zgodnie z art. 57 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny podejmuje zawieszone postępowanie egzekucyjne po ustaniu przyczyny zawieszenia, zawiadamiając o tym zobowiązanego. Jednocześnie organ egzekucyjny przystępuje do czynności egzekucyjnych. Cytowany art. 57 u.p.e.a., reguluje zasady podjęcia zawieszonego postępowania. Czynność ta ma charakter obligatoryjny i zasadniczo jest konsekwencją ustania przyczyn zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Stroną uprawnioną do żądania podjęcia zawieszonego postępowania jest wierzyciel, a ustawa wprost nie określa czasu, w jakim postępowanie egzekucyjne może pozostawać w zawieszeniu. Jednakże z art. 59 § 1 pkt 8 u.p.e.a. wynika, że postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli postępowanie to, zawieszone na żądanie wierzyciela, nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania. Ustawa egzekucyjna w art. 57 nie określa wprost wszystkich okoliczności powodujących ustanie przyczyn zawieszenia postępowania i nie odnosi się do przesłanek zawieszenia postępowania wymienionych w art. 56 § 1 u.p.e.a. W tym zakresie należy kierować się generalną dyrektywą, zgodnie z którą podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego następuje po ustaniu przyczyny zawieszenia. Wyjątkowo w art. 57 § 2 i 3 u.p.e.a. reguluje podjęcie zawieszonego postępowania w związku ze śmiercią zobowiązanego (art. 56 § 1 pkt 2 u.p.e.a.). Wskazana powyżej konstrukcja nakłada konieczność określenia przesłanki podjęcia postępowania indywidualnie w odniesieniu do każdej podstawy zawieszenia.

Z zestawienia art. 17 § 1, art. 57 § 1 oraz art. 56 § 3 u.p.e.a. wynika, że podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie takie nie przysługuje zażalenie. Ustawa wyraźnie wskazała zaskarżalność tylko postanowienia organu egzekucyjnego o zawieszeniu postępowania lub o odmowie zawieszenia tego postępowania (art. 56 § 4 u.p.e.a.) – (por. Piotr Pietrasz, Komentarz do art. 57 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, LEX 2010). Obowiązek podjęcia zawieszonego postępowania powstaje nie tylko wówczas, gdy ustępuje przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania, ale także w chwili stwierdzenia przez organ braku przyczyny uzasadniającej zawieszenie postępowania, czyli w sytuacji, gdy przyczyna taka w ogóle nie istnieje.

Zaskarżone postanowienie nie jest postanowieniem wydanym w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego zażalenie nie przysługuje. W konsekwencji organ administracji zobligowany był do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie, na które zażalenie nie przysługuje. Ustalenie bowiem przez organ, że strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego, w stosunku do którego przepisy nie przewidują możliwości zaskarżenia, nakłada na organ obowiązek stwierdzenia w formie postanowienia braku podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego.

W świetle przedstawionych powyżej okoliczności faktycznych organ odwoławczy trafnie zastosował art. 61a § 1 K.p.a. w zw. z art. 57 § 1 oraz art. 18 u.p.e.a., a uzasadnienie zaskarżonego postanowienia spełnia wymagania określone w art. 107 § 3 K.p.a., odnosi się do wszystkich zarzutów zawartych w zażaleniu, wskazując na ustalone fakty, które zostały udowodnione i wyjaśnia podstawę prawną rozstrzygnięcia, co umożliwiło Sądowi rzetelne przeprowadzenie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Podniesione natomiast przez skarżącą zarzuty zawarte w skardze nie znajdują uzasadnienia w okolicznościach tej sprawy, której przedmiotem jest jedynie kwestia zasadności odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku z dnia 3 maja 2016r. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. z dnia [...] o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego.

Odnosząc się natomiast do sformułowanego w piśmie procesowym z dnia 17 września 2017r. wniosku skarżącej o zarządzenie dowiezienia jej z Zakładu Karnego Nr 1 w Ł. na rozprawę w celu umożliwienia aktywnego uczestnictwa w czynnościach procesowych przed tut. sądem należy wskazać, że zasadą przyjętą na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego, wynikającą z art. 107 p.p.s.a. jest, że nieobecność stron lub ich pełnomocników na rozprawie nie wstrzymuje rozpoznania sprawy. Z powyższej reguły wywieść należy brak obowiązku stawienia się na rozprawie przez stronę.

Strona ma oczywiście prawo do udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Prawo strony do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie oznacza jednak obowiązku doprowadzenia (dowiezienia) osoby pozbawionej wolności na rozprawę. Sąd administracyjny nie prowadzi bowiem postępowania dowodowego, nie dokonuje ponownego ustalenia stanu faktycznego sprawy, lecz jedynie ocenia, czy organy administracji publicznej ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym, a następnie czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego. Postępowanie dowodowe może być prowadzone przez sąd administracyjny tylko jako postępowanie uzupełniające, ograniczone do dowodów z dokumentów. Regułą obowiązującą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest bowiem, że sąd rozpoznaje i rozstrzyga sprawę na podstawie akt sprawy przedstawionych przez organ administracji publicznej.

Ponadto prawo strony do brania udziału w postępowaniu nie oznacza zagwarantowania jej prawa do osobistego działania. Stosownie do treści art. 34 p.p.s.a., strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Strona ma możliwość ustanowienia pełnomocnika, ma też możliwość zaprezentowania swojego stanowiska w pismach procesowych. Skarżąca jest wprawdzie osobą odbywającą karę pozbawienia wolności ale dobrowolnie zrezygnowała z przyznanego jej pełnomocnika z urzędu. W tej sytuacji gwarancję ochrony praw skarżącej stanowi art. 140 § 2 p.p.s.a., i z tych uprawnień skarżąca w pełni korzysta.

Zgodnie zaś z treścią art. 109 p.p.s.a., rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, chyba że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nieobecności. Odroczenie rozprawy w świetle tego przepisu jest sytuacją wyjątkową i nadzwyczajną i ocena tego, czy zachodzą uzasadnione podstawy do odroczenia rozprawy, należy każdorazowo do sądu. Z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP wynika nakaz rozpatrywania spraw przez sąd bez nieuzasadnionej zwłoki, a zasada ta znalazła odzwierciedlenie m.in. w treści art. 7 p.p.s.a, zgodnie z którym sąd administracyjny powinien podejmować czynności zmierzające do szybkiego załatwienia sprawy i dążyć do jej rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu. W związku z powyższym nie było podstaw do wydania zarządzenia o dowiezieniu skarżącej na rozprawę, na którą stawiennictwo nie jest obowiązkowe.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

E.C.