Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1746/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-09-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie lub zarządzenie (art. 260 § 1 ustawy - PoPPSA)
Powołane przepisy: article: art. 260 § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 12 września 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu MB od postanowienia referendarza sądowego z dnia 20 lipca 2017 r. II SA/Rz 1746/16 w przedmiocie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi MB na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej - p o s t a n a w i a - utrzymać zaskarżone postanowienie w mocy


UZASADNIENIE

Po rozpoznaniu wniosku MB o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych, postanowieniem z dnia 20 lipca 2017 r. II SA/Rz 1746/16 referendarz sądowy odmówił uwzględnienia zgłoszonego żądania.

W ocenie referendarza sądowego, wniosek skarżącego nie mógł zostać uwzględniony, gdyż wnioskodawca nie wyjaśnił należycie swojej sytuacji materialnej, czym uniemożliwił dokonanie rzetelnej analizy tej sytuacji w kontekście brzmienia regulacji prawnych ustanawiających przesłanki przyznania prawa pomocy. Zgodnie bowiem z art. 252 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) - dalej: "Ppsa", wnioskujący o prawo pomocy powinien podać dokładne dane o stanie rodzinnym, majątkowym i dochodach. Informacje te służą sprawdzeniu, czy żądanie strony ubiegającej się o dofinansowanie ze środków publicznych rzeczywiście zasługuje na uwzględnienie. Referendarz sądowy wskazał, że MB został wezwany w trybie art. 255 Ppsa do wskazania konkretnie wyszczególnionych informacji, w odpowiedzi zaznaczył jednak, że skierowane do niego wezwanie było niejasne i budzi jego wątpliwości.

Zdaniem referendarza sądowego, trudno wnioskodawcy nie przypisać złej woli w zakresie prawidłowego ustosunkowania się do treści kierowanego do niego wezwania. Ponadto w ocenie referendarza sadowego, zwrócenia uwagi wymaga, że skarżący zainicjował przed Sądem wiele spraw, w których po otrzymaniu wezwania do uzupełnienia pierwotnie złożonego oświadczenia o stanie majątkowych odmawiał powyższego, zasłaniając się niejasnością tegoż wezwania. Zdaniem referendarza sądowego, świadczy to niewątpliwie o braku rzeczywistej chęci należytego ustosunkowania się do wezwania w niniejszej sprawie. Gdyby bowiem strona faktycznie miała zamiar wykazać szczegółowo swoje możliwości płatnicze, to podjęłaby chociaż próbę udzielenia referendarzowi żądanych przez niego informacji.

W dniu 20 sierpnia 2017 r. MB wniósł – skierowany do Naczelnego Sadu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie – sprzeciw na opisane wyżej postanowienie z dnia 30 czerwca 2017 r. Wnioskodawca podniósł, że nie mógł wykonać wezwania referendarza sądowego, gdyż nie wyjaśnił on wątpliwości skarżącego odnośnie do sposobu wykonania skierowanego do niego wezwania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że wprawdzie jako adresata sprzeciwu skarżący wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, jednakże w myśl art. 259 § 1 Ppsa, od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (a zatem m.in. od postanowień referendarza sądowego wydanych w przedmiocie prawa pomocy), strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie wolą skarżącego jest zainicjowanie instancyjnej kontroli zaskarżonego sprzeciwem postanowienia referendarza sądowego z dnia 30 czerwca 2017 r., a zatem właściwym do rozpoznania tak wniesionego środka zaskarżenia jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie.

Zgodnie z art. 260 § 1 i 2 Ppsa, rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6 - 8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.

Skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (art. 245 § 3 Ppsa). W myśl zatem art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa, jego obowiązkiem było wykazanie, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zaznaczyć również należy, w świetle poczynionych dalej rozważań, że wnioskodawca, co do zasady, winien już na etapie składania wniosku poczynić starania w celu wykazania, m.in. na podstawie stosownych dokumentów, istnienie przesłanek do przyznania mu prawa pomocy.

Zdaniem Sądu, zaskarżonym postanowieniem referendarz sądowy w pełni zasadnie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy. Wnioskodawca zarówno wypełniając formularz PPF, jak i udzielając odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego, nie podjął nawet próby wyjawienia swojej rzeczywistej sytuacji materialno-bytowej, czym uniemożliwił dokonanie oceny zasadności złożonego wniosku. Trudno bowiem dopatrywać się dobrej woli skarżącego w tym zakresie, jeżeli w urzędowym formularzu nie podaje niezbędnych informacji chociażby odnośnie lokalu, w którym obecnie zamieszkuje, skoro jak podkreśla, nie ma dostępu do swojego mieszkania, jak również danych odnośnie określenia rodzaju oraz sposobu ewidencjonowania otrzymywanych należności z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej (wystawianie faktur, rachunków, paragonów, pokwitowań itp.), a wobec jasnego i czytelnego wezwania referendarza sądowego zwraca się o wskazanie metodologii jaką winien przyjąć dokonując wyliczeń średnich miesięcznych wydatków związanych z utrzymaniem. Nie wykazał zatem (a nawet nie uprawdopodobnił), że uiszczenie wpisu od skargi w wysokości 200 zł, może spowodować uszczerbek dla koniecznego utrzymania jego osoby. Co również istotne, we wniesionym sprzeciwie nie przedstawił żadnych informacji, które podważałyby zasadność stanowiska referendarza sądowego.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 260 § 1 i § 2 Ppsa, orzeczono o utrzymaniu zaskarżonego postanowienia w mocy.