Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 830/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c,  art. 135, art. 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 6,7,77 par. 1, art. 80, art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 130
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 17 par. 1, art. 18, art. 102 par. 1,2,4
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędzia NSA Stefan Kłosowski ( spr.) Protokolant Joanna Białas-Gołąb po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 września 2012r. sprawy ze skargi Spółka A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Urzędu Skarbowego z dnia [...]r. znak [...], II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej Spółka A kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...], działając na podstawie art. 17 § 1, art. 18, art. 102 § 1 i 2 i § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...]r., odmówił Spółce z o.o. przyznania wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu marki [...]za okres od dnia [...]r.

Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazał, że pojazd marki [...], został decyzją funkcjonariusza Policji skierowany w dniu [...]r. na parking strzeżony przy ulicy [...]prowadzony przez R. J. pod firmą w oparciu o umowę nr [...]r. na wykonywanie usług przechowywania pojazdów zabezpieczonych przez Policję do celów procesowych, zawartą pomiędzy Komendantem Wojewódzkim Policji a R. J. Po wygaśnięciu umowy z firmą na podstawie umowy nr [...]r. zawartej pomiędzy Komendantem Wojewódzkim Policji, a Spółką z o.o., pojazd w dniu [...]r. został przetransportowany na parking tej Spółki przy ulicy [...]. Organ zawiadomił właściciela pojazdu, tj. M. T. o możliwości odbioru pojazdu, pomimo tego samochód nie został odebrany przez właściciela z parkingu. W dniu [...]r. Spółka wystawiła fakturę VAT nr [...]za przechowywanie pojazdu za okres od dnia [...]r. do dnia [...]r. W związku z wygaśnięciem umowy [...], Policja podjęła działania mające na celu odebranie pojazdu z parkingu przy ulicy [...], jednakże przedstawiciel Spółki z o.o. odmówił jego wydania. W oświadczeniu z dnia [...]r. Prezes Zarządu Spółki wskazał, że wydanie mogło nastąpić właścicielowi pojazdu lub innej osobie upoważnionej do odbioru po uiszczeniu opłaty za parkowanie pojazdu. Postanowieniem z dnia 14 września 20011 r. sygn. akt II Ns 1606/11 Sąd Rejonowy stwierdził likwidację depozytu w postaci przedmiotowego samochodu osobowego. Naczelnik Urzędu Skarbowego odebrał pojazd od Spółki z o.o. w dniu [...]r., a następnie przekazał go do stacji recyklingu. Stan techniczny pojazdu w dniu jego wydania utrwalono fotografiami pojazdu oraz wyceną biegłego skarbowego.

Odnosząc się do ustalonego stanu faktycznego Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazał, że podstawę przyznania wynagrodzenia

w niniejszej sprawie stanowią przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia

23 kwietnika 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449) i zastępującego je rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 46, poz. 237). Zgodnie z treścią tych rozporządzeń przepisy działu II rozdziału 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości, stosuje się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie przepisów o likwidacji niepodjętych depozytów i nieodebranych rzeczy.

Tryb przyznania dozorcy wynagrodzenia za przechowywanie ruchomości określa znajdujący się w wyżej wymienionym rozdziale przepis art. 102 § 2 ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z jego treścią, organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych

z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna

z osób wymienionych w art. 101 § 1.

Przy ocenie istnienia podstaw do przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu, w ocenie organu likwidacyjnego, kluczowym było zweryfikowanie wywiązywania się żądającego z obowiązków dozorcy w sposób przewidziany w art. 102 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz obowiązków wynikających z umowy [...]. Dokonując tej oceny, w pierwszej kolejności podniesiono, że [...], wbrew zobowiązaniu wynikającemu z § 4 ust. 5 umowy z dnia 22 maja 2007 r., nie podjęło żadnych działań zmierzających do uzyskania zapłaty za usługę parkowania pojazdu od poprzedniego właściciela pojazdu. Powyższe zaniechanie wskazuje, że to działania Spółki co najmniej mogły doprowadzić do braku zapłaty za należności, których teraz wnioskodawca dochodzi od Skarbu Państwa. Spółka z o.o. nie podjęła również żadnych działań mających na celu zakończenie parkowania po wygaśnięciu umowy, w [....]r. Przedmiotowa przesłanka prowadzi do wniosku, że po doręczeniu Spółce informacji o właścicielu pojazdu zobowiązanym do pokrycia kosztów parkowania, pojazd przechowywano na parkingu wyłącznie wskutek niewłaściwej realizacji umowy [...]zawartej z Policją. Brak jest podstaw aby koszty takich zaniechań ponosił Skarb Państwa. Ponadto Spółka bezpodstawnie odmówiła wydania pojazdu funkcjonariuszom Policji, co stoi w sprzeczności z obowiązkami dozorcy oraz § 2 ust. 4 pkt 4 ww. umowy. Jak wynika z oświadczenia z dnia [...]r. Prezes Zarządu Spółki odmówił wydania pojazdu wskazując, że będzie to możliwe dopiero po uiszczeniu kosztów przechowywania pojazdu.

W tej sytuacji organ nie znalazł przesłanek do przyznania wynagrodzenia zgodnie z żądaniem jakie zgłosiła Spółka z o.o..

Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem Spółka wniosła na nie zażalenie.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że podstawą wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu stanowi rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 lutego

2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a nie postanowienia umowne. Zgodnie z zapisami tego rozporządzenia przepisy działu II rozdziału 6 ustawy, dotyczące przechowania, stosuje się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie przepisów o likwidacji niepodjętych depozytów. Do przechowania ruchomości stosuje się odpowiednio art. 100-103 ustawy. Zgodnie z art. 5 ustawy o likwidacji niepodjętych depozytów "z chwilą likwidacji niepodjętego depozytu na Skarb Państwa przechodzą wszelkie korzyści i ciężary, jakie przyniósł od dnia, w którym znalazł się w dyspozycji przechowującego depozyt". W związku z powyższym koszty przechowania od dnia [...]r. do dnia odbioru obciążają Skarb Państwa, bowiem przez cały ten okres Spółka pełniła rolę przechowawcy. Według spółki, wbrew twierdzeniu organu, obowiązki przechowawcy wypełniała należycie. Skarżąca podniosła, iż pomiędzy nią a poprzednim właścicielem nie doszło do zawarcia umowy cywilnej, dlatego nie miała podstaw do wystąpienia z pozwem cywilnym o zapłatę. Bez uzasadnienia jest także twierdzenie Naczelnika US, że działania ze strony Spółki co najmniej mogły doprowadzić do braku zapłaty za należności, których dochodzi. Zgodnie z przepisami to Naczelnik US ma możliwość podjąć działania na drodze administracyjnej zmierzające do egzekucji kosztów likwidacji, w tym przechowania pojazdu. W tym zakresie działanie Spółki lub jego brak w żaden sposób nie ogranicza możliwości organu. Spółka nigdy też nie odmówiła wydania pojazdu osobie uprawnionej, a wskazane w postanowieniu oświadczenie Prezes Zarządu Spółki było w tej kwestii prawidłowe.

Po rozpoznaniu zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

Jako podstawę prawną swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej "K.p.a."), art. 18 i art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm. - dalej "ustawa o p.e.a.") w związku z § 3 pkt 1 lit. b, § 4 ust. 1 pkt 3 i § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 46, poz. 237 - dalej "rozporządzenie").

W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej, po przedstawieniu stanu faktycznego oraz przytoczeniu treści § 3 pkt 1 lit. b ww. rozporządzenia, wskazał że obowiązki, jakie ma spełniać dozorca, ustawodawca określił w art. 102 § 1 ustawy o p.e.a. Zgodnie z tym przepisem dozorca obowiązany jest przechowywać zajętą ruchomość z taką starannością, aby nie straciła na wartości, wydać ją na wezwanie organu egzekucyjnego lub poborcy skarbowego oraz zawiadomić organ egzekucyjny o zamierzonej zmianie miejsca przechowania ruchomości. Organ odwoławczy podkreślił, że kwestii przechowywania przedmiotowego pojazdu [...]i spełnienia przez dozorcę jego obowiązków nie można rozpatrywać w oderwaniu od umowy nr [...]r. zawartej przez Sp. z o. o. z Komendą Wojewódzką Policji, na podstawie której został on umieszczony na parkingu Spółki. W § 2 ust. 4 umowy wskazano, iż realizacja usługi obejmować miała m.in. protokolarne przyjęcie pojazdu nie później niż w ciągu 30 minut od momentu dostarczenia go przez przewoźnika oraz wydanie pojazdu osobie legitymującej się upoważnieniem wydanym przez zamawiającego. W materiale dowodowym jednakże brak jest dokumentu opisującego stan pojazdu w chwili przekazania go z parkingu prowadzonego przez przedsiębiorstwo R. J. na parking Sp. z o.o. Policja z przesłanymi materiałami takiego dokumentu nie przekazała, z kolei wnioskodawca nie odpowiedział na wezwanie organu o nadesłanie dokumentacji dotyczącej przedmiotowego pojazdu. W tej sytuacji organ przyjął, że pojazd został przekazany na parking sp. z o. o. w stanie takim, w jakim został usunięty z drogi, co udokumentowane zostało w protokole z [...]r. Był wówczas samochodem brudnym, porysowanym i poobijanym, miał wybitą przednią i tylną szybę, brak przedniego, prawego fotela oraz akumulatora, a także pozbawiony był przedniej tablicy rejestracyjnej. Z kolei w momencie odbioru, poza wymienionymi uszkodzeniami, biegły skarbowy stwierdził uszkodzenia płatu dachu z wzmocnieniem, poszycia drzwi, pokrywy komory bagażnika, zderzaka przedniego i tylnego oraz osprzętu elektrycznego silnika, a ponadto brak szyb drzwi i pokrywy komory silnika. Biorąc przy tym pod uwagę, że takie same zasady przechowywania pojazdów określone zostały w umowie z przedsiębiorstwem oraz fakt, że Policja bez zastrzeżeń opłaciła fakturę za przechowywanie pojazdu na tym parkingu, należy przyjąć, że przedsiębiorstwo to wywiązało się należycie z zawartej umowy, a elementów wyposażenia pojazd został pozbawiony już na parkingu Sp. z o. o.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, samochód przechowywany był wbrew przywołanemu ustaleniom umownym i w konsekwencji bez dochowania przewidzianej w ustawie należytej staranności, aby ruchomość nie straciła na wartości. Przechowawca nie dopełnił obowiązku zabezpieczenia pojazdu przed dostępem osób nieupoważnionych, uszkodzeniem oraz przedostawaniem się opadów atmosferycznych do wnętrza pojazdu. Jak wynika z umowy (§ 4 ust. 3 pkt 3) wykonawca zobowiązał się do posiadania na terenie parkingu zadaszonego miejsca spełniającego warunki przechowywania na koszt Policji pojazdów uszkodzonych

w liczbie co najmniej 5 stanowisk jednocześnie.

Organ zaznaczył, że z porównania wysokości opłaty za przechowywanie samochodu, ustalonej w umowie na kwotę [...]zł i opłaty za parkowanie pojazdów usuniętych z drogi w trybie przepisów ustawy o ruchu drogowym, wynikającej z uchwały Rady Miasta, tj. [...]zł, należy wywieść, iż Spółka obowiązana była zintensyfikować swoje działania i w zakresie dozoru dochować szczególnej staranności, tak aby rzecz nie tylko nie straciła na wartości ale też, biorąc pod uwagę, że depozytami są rzeczy stanowiące dowody rzeczowe, by nie utraciła swych cech i właściwości, które mogą mieć znaczenie w postępowaniu przygotowawczym. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej Sp. z o. o. nie tylko nie dochowało szczególnej staranności ale również nie wywiązało się z podstawowego obowiązku dozorcy, jakim jest przechowywanie nieruchomości z taką starannością, aby nie straciła ona na wartości. W tej sytuacji – zdaniem Izby Skarbowej - brak jest podstaw do przyznania dozorcy wynagrodzenia za dozór.

Wyżej opisane postanowienie ostateczne zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Sp. z o.o. podnosząc zarzut naruszenia :

- art. 102 § 2 ustawy o p.e.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuzasadnione uznanie, że skarżącej nie przysługuje wynagrodzenie za przechowywanie pojazdu,

- art. 138 § 1 ust. 1 z zw. z art. 144 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji mimo istnienia przesłanek do jego uchylenia,

- art. 107 § 3 w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez nieodniesienie się w sposób wyczerpujący do wszelkich zarzutów skarżącej oraz niedokonanie wyczerpującej analizy wszelkich przedstawionych w sprawie dowodów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia oraz niewyjaśnienie podstawy prawnej decyzji,

- art. 7 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności niezbadanie w jakim stanie został skarżącej przekazany pojazd marki [...]oraz w jakim okresie powstały wskazane w postanowieniu uszkodzenia tegoż pojazdu,

-art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie przez organ administracji

w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i w konsekwencji dokonanie błędnych ustaleń.

W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka podniosła, że spór w niniejszej sprawie dotyczy prawidłowości wykonywania dozoru, prawidłowości jego wykonania i wywiązania się z obowiązków dozorcy. Odnosząc się do twierdzeń organu o nienależytym wykonaniu umowy Spółka podniosła, że zapis umowy nakładający obowiązek dochodzenia należności od właściciela pojazdu jest sprzeczny z bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa, zatem organ z tego tytułu nie mógł czynić zarzutu. Dalej wskazała, że od żadnego uprawnionego podmiotu nie otrzymała przed [...]r. żadnego wezwania do wydania przedmiotowego pojazdu. Według strony skarżącej, pojazd był przechowywany z należytą starannością. Samochód był pojazdem powypadkowym, znacznie uszkodzonym już w momencie przekazywania na pierwszy parking w dniu [...]r. Po ponad 6 miesiącach, tj. w dniu [....]r. pojazd został przekazany skarżącej w fatalnym stanie technicznym. Strona nie mogła dostarczyć dokumentu potwierdzającego powyższe, gdyż takim dokumentem nie dysponowała, a to że policja nie przekazała takiego dokumentu nie może skutkować negatywnymi konsekwencjami dla strony. Wobec braku takiego dokumentu nie było podstawy do przyjęcia, że pojazd został przyjęty na parking skarżącej w takim stanie w jakim został zabezpieczony. Ustalenia organu w tym zakresie są bezpodstawne i nieuzasadnione, gdyż nie znajdują odzwierciedlenia w zebranym materialne dowodowym.

Dyrektor Izby Skarbowej odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek nie wszystkie wywody zawarte w jej uzasadnieniu są trafne.

Analiza uzasadnienia zaskarżonego postanowienia dokonana w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że skarżąca Spółka trafnie podniosła w skardze zarzut naruszenia wskazanych w niej przepisów postępowania administracyjnego.

W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie naruszyło te przepisy w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270).

Przed przystąpieniem do wyjaśnienia powyższej tezy należy podkreślić, że Sp. z o.o. nie była przechowawcą spornego pojazdu w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek skarżącej o wypłatę wynagrodzenia za przechowywanie, zabezpieczonego przez Policję do celów procesowych, pojazdu na parkingu tej Spółki, który to pojazd na podstawie postanowienia Sądu o likwidacji niepodjętego depozytu przeszedł na własność Skarbu Państwa.

Rację ma organ odwoławczy podnosząc, że w realiach niniejszej sprawy, a więc w przypadku pojazdu zajętego przez Policję dla potrzeb postępowania karnego, którego następnie Skarb Państwa stał się właścicielem na podstawie przepisów o likwidacji niepodjętych depozytów, stosuje się przepisy o przechowywaniu rzeczy ruchomych zawarte w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym administracji. Zgodnie bowiem z § 3 pkt 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji (Dz. U. Nr 46, poz. 237) przepisy działu II rozdziału 6 dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości stosuje się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa albo powiatu na podstawie przepisów

o rzeczach znalezionych oraz o likwidacji niepodjętych depozytów i nieodebranych rzeczy.

Tak więc organy orzekające w sprawie prawidłowo zakwalifikowały roszczenie Spółki z o.o. zawarte w jej wniosku z dnia [...]r. jako oparte o przepis art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który stanowi, że organ egzekucyjny przyzna na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1, który to wyjątek nie wystąpił w niniejszej sprawie. Na podstawie powyższego przepisu Skarb Państwa zobowiązany jest do zapłaty wynagrodzenia za dozór od dnia, w którym stał się właścicielem pojazdu - do dnia odebrania go od dozorcy.

Jak wynika z ustaleń organów obu instancji, niekwestionowanych w tym zakresie skargą, roszczenie skarżącej Spółki nie jest następstwem przechowywania przedmiotowego pojazdu w trybie określonym w art. 130 a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908), na co wprost zwrócił uwagę organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego postanowienia. Organ ten jednak z tej okoliczności nie wyprowadził prawidłowego wniosku dla kwestii stawki wynagrodzenia za dozór, ponieważ nie mają tu zastosowania przepisy określające tryb postępowania i zasady wynagradzania z tego tytułu jednostki prowadzącej parking strzeżony wyznaczony przez Starostę, a w tym wysokość opłat ustalona uchwałą rady powiatu na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Zauważyć należy, że we wniosku określony został zakres żądania: wynagrodzenie za dozór, czasokres objęty żądaniem oraz stawka dobowa wynagrodzenia za dozór przedmiotowego [...], która była identyczna jak dobowa stawka wynagrodzenia określona uprzednio w umowie z dnia [...]r., do której odwoływał się organ w zaskarżonym postanowieniu.

Spółka nie wniosła natomiast o zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru. Rzeczą organu likwidacyjnego było zatem ustalenie czasookresu za jaki powinno zostać zapłacone wynagrodzenie za dozór i wysokości tego wynagrodzenia, o ile zostałoby ustalone, że wynagrodzenie przysługuje.

Z treści zaskarżonego postanowienia wynika, że organ odwoławczy roszczenie Spółki o wynagrodzenie za dozór uznał co do zasady za uprawnione, a odmawiając jego przyznania kierował się treścią art. 102 § 1 ustawy o p.e.a., zgodnie z którym dozorca obowiązany jest przechowywać zajętą ruchomość z taką starannością, aby nie straciła ona na wartości oraz wydać ją na wezwanie organu egzekucyjnego lub poborcy skarbowego. Z mocy tego przepisu dozorca obowiązany jest także zawiadomić organ egzekucyjny o zamierzonej zmianie miejsca przechowywania ruchomości.

O ile za zgodne z prawem uznać należy stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, że w kwestii zapłaty na podstawie art. 102 § 2 ustawy o p.e.a. za dozór przechowywanego pojazdu należy rozstrzygać z uwzględnieniem paragrafu pierwszego tego artykułu, o tyle nie można zaakceptować sposobu w jaki organ przepis ten zastosował.

Nie przesądzając ostatecznego sposobu rozstrzygnięcia należy podkreślić, że stanowisko organu drugiej instancji uznające, że istnieją podstawy do odmowy przyznania skarżącej Spółce wynagrodzenia za dozór przedmiotowego pojazdu

w okresie objętym wnioskiem jest co najmniej przedwczesne, gdyż oparte zostało na nienależycie zebranym materiale dowodowym, którego braki zastąpiono przypuszczeniami i domniemaniami wykładanymi na niekorzyść strony, co w sytuacji zaniechania przez organy obu instancji własnej inwencji we wszechstronnym wyjaśnieniu sprawy nie może być uznane za działanie zgodne z zasadą praworządności (art. 6 K.p.a.).

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Dyrektor Izby Skarbowej utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji odmawiające zapłaty wynagrodzenia za dozór pojazdu przyjął, że dozór sprawowany był nienależycie, a w związku z tym pojazd stracił na wartości do wartości równej wartości złomu. Jednakże organ ten doszedł do takiego wniosku opierając się na niepełnym materiale dowodowym co do sposobu sprawowania dozoru.

Po pierwsze, zauważyć trzeba, że brak jest w aktach sprawy dowodu obrazującego stan techniczny przedmiotowego pojazdu w dacie zajęcia go przez Policję. Skoro – jak wynika to z tychże akt - pojazd ten zajęty został na potrzeby wszczętego postępowania karnego, to w aktach policyjnych lub prokuratorskich z tego postępowania powinien znajdować się protokół (lub chociażby notatka) oględzin pojazdu bezpośrednio po wypadku. Organy likwidacyjne obu instancji przed wydaniem swych postanowień zaniechały wyjaśnienia tej okoliczności. Tymczasem w piśmie Komendanta Miejskiego Policji (k. 71 akt adm.) poinformowano, że materiały procesowe w toku prowadzonego postępowania przygotowawczego znajdują się w Sądzie Rejonowym, IX Wydział Rodzinny i Nieletnich sygn. akt IX-290/07.

Po drugie, nie wyjaśniono również jaki był stan pojazdu w momencie przemieszczenia go z parkingu firmy przy ul. [...], oraz jaki był jego stan w momencie opłacenia przez Policję w dniu [...]za okres przechowywania od [...]r., w szczególności nie wiadomo czy ktokolwiek wówczas interesował się stanem technicznym omawianego pojazdu, a zwłaszcza czy sporządzano protokoły z podejmowanych względem niego czynności utrwalające ten stan.

Po trzecie, pominięto informację zawartą w treści uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...]r., w którym Sąd ten podejmując rozstrzygnięcie o sprzedaży przedmiotowego samochodu w ramach postępowania w przedmiocie likwidacji niepodjętego depozytu, stwierdził, że dalsze przechowywanie uszkodzonego samochodu na otwartym parkingu znacznie obniży jego wartość, a nadto związane jest z kosztami niewspółmiernie wysokimi w stosunku do tej wartości. Sięgnięcie do akt Sądu Rejonowego w sprawie sygn. akt III Ns 3934/07, mogłoby przyczynić się do wyjaśnienia niniejszej sprawy administracyjnej, gdyż akta te mogą zawierać dowody wskazujące na szacunkową wartość samochodu ustaloną na potrzeby postępowania sądowego.

Przyjęcie w zaskarżonym postanowieniu w oparciu o opinię techniczną z dnia [...]r., że wartość badanego pojazdu jest zerowa, jest wprawdzie dowodowo uzasadnione, jednakże nie wyjaśnia - wobec wyżej przedstawionych braków materiału dowodowego - czy wartość złomowa pojazdu była następstwem niestarannie wykonywanego przez skarżącą dozoru, czy też stanowiła następstwo innych okoliczności niezależnych od dozorującego lub splotu okoliczności zależnych

i niezależnych od dozorującego.

Podkreślenia wymaga, że rację ma strona skarżąca kwestionując dokonaną przez organy orzekające ocenę dowodów, a w szczególności wyłożenie na jej niekorzyść nieprzedłożenia przez nią dowodów na okoliczność stanu technicznego pojazdu w momencie przyjęcia na parking, skoro organy te nie zobowiązały strony

w konkretny sposób do przedłożenia takich dowodów, a jednocześnie same nie wyczerpały wszelkich dostępnych możliwości dowodowych.

Sąd nie znajduje również racjonalnych podstaw uzasadniających rozciąganie postanowień wygasłej umowy cywilnoprawnej z [...]r., przy ocenie powinności dozorcy i sposobu wywiązania się z jego obowiązków na okres późniejszy niż jej obowiązywanie. W szczególności nie przemawia za całkowitą odmową przyznania wynagrodzenia za dozór odwołanie się w zaskarżonym postanowieniu do § 4 ust. 3 pkt 3 wygasłej umowy, dotyczącego zobowiązania się dozorcy do posiadania na parkingu jednocześnie co najmniej 5 zadaszonych stanowisk do przechowywania samochodów, gdy z pisma skarżącej Spółki do KW Policji (k. 24 akt sprawy) wynika, że na dzień [...]r. na parkingu skarżącej Spółki przechowywanych było 10 samochodów osobowych pozostawionych w latach [...]przez Policję.

Zdaniem Sądu niedopuszczalne jest wykładanie na niekorzyść dozorującego faktu niewydania pojazdu funkcjonariuszowi Policji, który nie okazał odpowiedniego upoważnienia do jego odbioru z parkingu.

W niewyjaśnieniu wszystkich wyżej wskazanych okoliczności Sąd upatruje naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, zwłaszcza art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu orzekającego będzie wyczerpujące zebranie materiału dowodowego na okoliczność stanu technicznego spornego pojazdu w poszczególnych okresach dysponowania nim przez organy Policji oraz po przejściu własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, a następnie wszechstronne rozważenie tego materiału i dokonanie rzetelnej oceny sposobu sprawowania dozoru przez Spółkę z o.o. z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących przechowaniu.

Wyjaśnienie i rozważenie tych wszystkich okoliczności powinno stanowić podstawę do dalszych ustaleń i rozważań co do wysokości wynagrodzenia w przypadku przyjęcia, że istnieją podstawy faktyczne i prawne do przyznania wynagrodzenia. Kwestie te jednak, w aktualnym stanie sprawy, nie mogły być przedmiotem szerszych rozważań Sądu, skoro nie zajmowały się nimi orzekające w sprawie organy egzekucyjne.

Dlatego należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w pkt I sentencji. Rozstrzygnięcie w pkt II wyroku oparte zostało o przepis art. 152 tej ustawy.