Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 933/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 185 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 lutego 2007 r., sygn. akt II SAB/Wr 49/06 o odrzuceniu skargi J. K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. w przedmiocie rozpoznania sprawy dotyczącej prowadzenia bez pozwolenia prac budowlanych pawilonu handlowo-usługowego przy ul. [...] w [...] postanawia uchylić zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

UZASASDNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 21 lutego 2007 r., sygn. akt II SAB/Wr 49/06 odrzucił skargę J. K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. w przedmiocie rozpoznania sprawy dotyczącej prowadzenia bez pozwolenia prac budowlanych pawilonu handlowo-usługowego przy ul. [...] w [...].

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący złożył już wcześniej, w dniu 26 lutego 2006 r. w sprawie oznaczonej sygn. akt II SAB/Wr 14/06, tożsamą pod względem podmiotowym i przedmiotowym skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. w przedmiocie wydania decyzji w sprawie pawilonu handlowo-usługowego przy ul. [...] w [...].

W związku z powyższym, Sąd I instancji uznał, iż stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), skargę J. K. z dnia 2 października 2006 r. należało odrzucić, bowiem dotyczy ona sprawy już zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.

W dniu 12 kwietnia 2007 r. pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Wskazując na powyższe uchybienia pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zwrot kosztów postępowania sądowego.

W motywach skargi kasacyjnej wskazał, że w sprawie oznaczonej sygnaturą II SAB/Wr 14/06 skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dotyczyła bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. w przedmiocie niepodjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego, "które na mocy orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 13 listopada 2002 r. w sprawach sygn. akt II SA/Wr 2564/2000 i sygn. akt II SAB/Wr 84/2001, zostało zawieszone". Zatem była to skarga przedmiotowo różna od skargi J. K. z dnia 2 października 2006 r.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. w odpowiedzi na skargę kasacyjna wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżących uchybił Sąd pierwszej instancji, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym, jest obwarowana przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 P.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.

Wobec niestwierdzenia nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był ograniczyć swoje rozważania wyłącznie do oceny zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi Samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Chodzi tu o sytuację, w której zachodzi tożsamość podmiotów i przedmiotu postępowania.

W świetle powyższego, za trafny należy uznać zarzut skargi kasacyjnej, iż skarga J. K. z dnia 1 października 2006 r. , zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Wr 49/06 nie jest tożsama ze złożoną przez niego skargą z dnia 10 lutego 2006 r., zarejestrowaną pod sygn. akt II SAB/Wr 14/06. Analiza treści skargi z dnia 10 lutego 2000 r. wskazuje bowiem, że jej przedmiotem jest, jak słusznie podnosi skarżący, bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. w przedmiocie niepodjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego w sprawie rozpoczętej budowy pawilonu handlowo-usługowego w [...]. Natomiast skarga J. K. z dnia 1 października 2006 r. dotyczy bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. w przedmiocie rozpoznania sprawy prowadzenia bez pozwolenia prac budowlanych pawilonu handlowo-usługowego przy ul. [...] w [...] przekazanej mu do rozpoznania przez Starostę O. w trybie art. 233 k.p.a.

O ile więc, podmioty obu opisany wyżej spraw są tożsame, o tyle nie można uznać, aby tożsamy był również ich przedmiot, a tym samym brak jest podstaw do odrzucenia skargi J. K. z dnia 1 października 2006 r. na mocy art. 58 § 1 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w postanowieniu.