Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2775/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6165 Nasiennictwo i ochrona roślin uprawnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 145 § 1, 134 § 1, 107 § 3, 156
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia opłaty sankcyjnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2015r. nr [...] Główny Inspektor Ochrony Roślin (dalej też "organ odwoławczy" lub "Główny Inspektor"), po rozpatrzeniu odwołania "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej też skarżący) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w [...] (dalej też "Wojewódzki Inspektor" lub "organ I instancji") z dnia [...] lutego 2015r. nr [...], w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (j. t. Dz.U. z 2013r. poz. 267 z późn. zm. - dalej "k.p.a.") w związku z art. 75 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 2013r. o środkach ochrony roślin (Dz.U. z 2015r. poz. 547 - dalej "o środkach ochrony roślin") oraz art. 89 ust.2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o ochronie roślin (Dz.U. z 2014r. poz. 621 z późn. zm. - dalej "o ochronie roślin"), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w sprawie określenia opłaty sankcyjnej w wys. 5.280,76 zł, za sprzedaż środka ochrony roślin o nazwie "[...]" bez wymaganego zezwolenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na wprowadzanie do obrotu.

Przedmiotowa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniach 7-19 maja 2014 r. pracownicy Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Roślin i Nasiennictwa w [...], Delegatura w [...] przeprowadzili kontrolę w punkcie sprzedaży środków ochrony roślin w [...], ul. [...], należącym do spółki "[...]" Sp. z. o.o., z siedzibą w [...], w zakresie wprowadzania do obrotu środka ochrony roślin pod nazwą "[...]".

W wyniku przeprowadzonego postępowania stwierdzono, że kontrolowany podmiot dokonał w dniu 26 lutego 2014 r. sprzedaży środka ochrony roślin "[...]" po terminie ważności zezwolenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na dopuszczenie go do obrotu oraz po okresie przewidzianym, na wyprzedanie zapasów tego środka. Zgodnie z fakturą VAT nr [...] środek ochrony roślin "[...]" został sprzedany w ilości 20 sztuk w opakowaniach a'5 kg oraz 60 sztuk w opakowaniach a'1 kg do Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "[...]" Sp. z o.o., [...]. Firma ta następnie dokonała na podstawie faktury korygującej nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. zwrotu tego środka w ilościach: 11 sztuk w opakowaniach a' 5 kg oraz 48 sztuk w opakowaniach a 1 kg.

W odniesieniu do ustaleń organu, spółka "[...]" Sp. z o.o., pismem z dnia 21 maja 2014 r., złożyła wyjaśnienia dotyczące środka ochrony roślin "[...]". Tłumacząc przyczynę powstania powyższej nieprawidłowości poinformowała, że środek ochrony roślin "[...]" został dla Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "[...]" Sp. z o.o., wydany pomyłkowo. Jednocześnie wskazała, że zamiarem spółki było przeetykietowanie zakwestionowanego preparatu z uwzględnieniem aktualnego numeru zezwolenia.

Ustalenia kontrolne zostały przekazane przez organ kontrolny [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Roślin i Nasiennictwa w [...], który po przeprowadzeniu kontroli w dniach 11, 14 i 21 lipca 2014r w siedzibie spółki [...] Sp. z o.o., w [...] i potwierdzeniu, że Spółka dokonała sprzedaży środka ochrony roślin "[...]" dopuszczonego do obrotu zezwoleniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nr [...], po terminie ważności tego zezwolenia oraz po okresie przewidzianym na wysprzedanie zapasów tego środka, wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie określenia wobec w/w podmiotu opłaty sankcyjnej za sprzedaż środka ochrony roślin pod nazwą "[...]" bez zezwolenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na wprowadzenie do obrotu.

Po przeprowadzeniu postępowania, w którym strona czynnie uczestniczyła składając wyjaśnienia w sprawie oraz przedstawiając swoje stanowisko Wojewódzki Inspektor decyzją z dnia [...] lutego 2015r. nr [...] nałożył na spółkę opłatę sankcyjną w wys. 5.280,76 zł za sprzedaż środka ochrony roślin o nazwie "[...]" bez wymaganego zezwolenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na wprowadzenie do obrotu.

Od powyższej decyzji odwołanie pismem z dnia 12 lutego 2015 r., zostało złożone przez spółkę "[...]" Sp. z o.o., w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w całości.

Główny Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa po rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] lipca 2015r. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał i powołał się na obowiązujące w sprawie przepisy prawa, podniósł że z ustaleń dokonanych przez organ pierwszej instancji wynika, iż spółka "[...]" Sp. z. o.o., dokonała w dniu 26 lutego 2014 r. sprzedaży środka ochrony roślin "[...]", wyprodukowanego we wrześniu 2009 r., którego etykieta wskazywała, że środek ten był wprowadzony do obrotu na podstawie zezwolenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. Zezwolenie to dla wskazanego środka było ważne do dnia 31 grudnia 2012r. przy czym uwzględniając wynikający z art. 23 ustawy o środkach ochrony roślin 6 miesięczny okres na wysprzedanie jego zapasów, mógł być sprzedawany wyłącznie do dnia 30 czerwca 2013r. Powyższe zdaniem organu odwoławczego oznacza, że środek ochrony roślin o nazwie "[...]" wprowadzony do obrotu na podstawie zezwolenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nr [...], w związku z jego wygaśnięciem, nie powinien być sprzedawany po dniu 30 czerwca 2013r.

Organ odwoławczy podniósł nadto, że strona dokonując sprzedaży tego środka w dniu 26 lutego 2014r. sprzedała środek, który nie posiadał już wymaganego zezwolenia i z tego względu w myśl art. 75 ust.1 pkt 2 ustawy o środkach ochrony roślin, organ był zobligowany do określenia opłaty sankcyjnej w wys. 200% kwoty wartości sprzedanych środków ochrony roślin według cen ich sprzedaży, zgodnie z wystawionym dokumentem sprzedaży. Organ II instancji ocenił, że wysokość opłaty określona decyzją organu I instancji jest prawidłowa z uwagi na to iż wartość sprzedanego środka wynosiła 2.640,38 zł to opłata sankcyjna określona na 5 280,76zł odpowiada 200%, o której mowa w tym przepisie.

Główny Inspektor nie zgodził się przy tym z argumentacją strony, że środek ochrony roślin "[...]", zaopatrzony w etykietę na której widniał numer zezwolenia [...], w momencie dokonywanej przez nią sprzedaży był dopuszczony do obrotu, ponieważ jest on tożsamy ze środkiem o takiej samej nazwie, który w tym czasie posiadał ważne zezwolenie na dopuszczenie do obrotu nr [...]. Zdaniem organu nie jest uprawnione wyciąganie przez stronę wniosku, że w związku z tożsamością składu obu produktów, środek ochrony roślin dopuszczony do obrotu zezwoleniem nr [...] mógł być sprzedawany w oparciu o inne zezwolenie - nr [...].

Organ odwoławczy nie uznał również wyjaśnień strony, z których wynika, że środek dla Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "[...]" został wydany pomyłkowo. Zdaniem organu Spółka prowadzi bowiem działalność gospodarczą w zakresie wprowadzania środków ochrony roślin do obrotu, która jest działalnością reglamentowaną w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Przedsiębiorca prowadzący ww. działalność powinien zatem znać określone w przepisach prawa warunki jej wykonywania oraz powinien dochować wszelkiej staranności, aby prowadzenie obrotu" środkami ochrony roślin było zgodne z obowiązującymi przepisami przy czym podstawowym warunkiem tej działalności jest dokonywanie sprzedaży wyłącznie środków ochrony roślin, które posiadają ważne zezwolenie na dopuszczenie do obrotu. A zatem brak staranności w prowadzeniu działalności gospodarczej nie może być przesłanką do odstąpienia od nałożenia sankcji.

Niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z dnia [...] lipca 2015r., [...] Sp. z o.o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając przedmiotową decyzję w całości i zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego jak i procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

- art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o środkach ochrony roślin, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w uznaniu, iż skarżąca Spółka sprzedawała środek ochrony roślin "[...]" bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji gdy skarżąca na przedmiotowy środek, w dacie gdy został sprzedany, posiadała zezwolenie, dopuszczające go do obrotu na terenie Polski;

- art. 7, 8 i 12 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez wydanie decyzji, która w swojej treści opiera się na sprzecznych z logiką wnioskach o rzekomym braku zezwolenia dla skarżącej Spółki na dystrybucję i sprzedaż środka ochrony roślin ("[...]") podczas gdy jednoznaczne ustalenia dokonane w toku postępowania administracyjnego potwierdziły fakt, iż skarżąca w dacie sprzedaży tego środkach tj. 26 lutego 2014 r. posiadała takie zezwolenie, co w konsekwencji podważa zaufanie do Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa oraz organu I instancji, którzy jako organy administracji publicznej winni mieć na uwadze słuszny interes obywateli, tak aby racjonalne rozstrzygnięcia organów pogłębiały zaufanie obywateli do tych organów, co niestety w przypadku zaskarżonej decyzji nie może mieć miejsca.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z dnia [...] lutego 2015 r., znak: [...], a także zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm obowiązujących.

W uzasadnieniu skarżący w szczególności podniósł, że nie sposób w okolicznościach niniejszej sprawy zasadnie twierdzić, aby Spółka miała wprowadzać do obrotu środek ochrony roślin "[...]" w sposób sprzeczny z art. 28 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21.10.2009 r. dotyczącego wprowadzania do obrotu środków roślin i uchylającego dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG, tj. aby środek ten nie posiadał zezwolenia na jego wprowadzanie do obrotu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, a tym samym, aby winna zostać zastosowana wobec Spółki opłata sankcyjna, o której mowa w art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o środkach ochrony roślin. Spółka bowiem w dniu sprzedaży środka ochrony roślin "[...]" na rzecz Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "[...]" Sp. z o.o., czyli w dniu 26 lutego 2014 r., posiadała zezwolenie na jego dystrybucję i obrót w postaci zezwolenie nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. wydanego na okres 10 lat. Skarżąca wskazała bowiem, że środek ochrony roślin "[...]", ujawniony w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 19 maja 2014 r., w magazynie Spółki, w łącznej liczbie 59 sztuk, opatrzony etykietą odwołującą się do zezwolenia nr [...], zmienionego zezwoleniem nr [...] jest bowiem tożsamym środkiem ochrony roślin, na który zostało wydane kolejne zezwolenie nr [...], obowiązujące zarówno w dacie dokonania sprzedaży tego środka, jak i w dacie przeprowadzenia kontroli, co potwierdziło w swoim piśmie Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 4 listopada 2014 r. Tym samym zdaniem skarżącej twierdzenia organu jakoby wprowadzany do obrotu środek ochrony roślin nie posiadał wymaganego zezwolenia, nie znajduje zastosowania. Skarżąca podkreśliła przy tym, że art. 75 ust.1 pkt 2 ustawy o środkach ochrony roślin wyraźnie wskazuje, że chodzi o brak wymaganego zezwolenia na wprowadzanie środka ochrony roślin do obrotu, a nie ewentualne inne uchybienia, które mogą być z takimi działaniami związane. Dyspozycja wskazanej normy wskazuje jedynie na czynność sprawczą w postaci wprowadzania środka bez wymaganego zezwolenia i tylko takie zachowanie może spotkać się z reakcją organu w postaci opłaty sankcyjnej. Mając na uwadze penalny charakter wskazanej normy, zdaniem skarżącego, nie można dokonywać wykładni rozszerzającej i jako wypełnienie dyspozycji przedmiotowego przepisu traktować innych zachowań, nawet jeżeli takie zachowanie nie byłby "właściwe" i mogłoby naruszać inne zasady obrotu środkami ochrony roślin.

Zdaniem skarżącej, organy obu instancji, przywiązują zbyt dużą wagę do kwestii niewłaściwego etykietowania sprzedanych środków, które ma świadczyć o sprzedaży tego środka rzekomo bez wymaganego zezwolenia. Tymczasem sam fakt niewłaściwej etykiety na wprowadzanych do obrotu preparatach nie może oznaczać braku zezwolenia na sprzedaż środka ochrony roślin o określonych parametrach. Nieodpowiednie etykietowanie środka ochrony roślin, w sytuacji gdy określony podmiot ma wymagane zezwolenie na jego dystrybucję, nie może oznaczać zrealizowania dyspozycji przepisu, pozwalające na określenie i wymierzenie opłaty sankcyjnej właśnie na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy. Skarżąca wskazała przy tym, że zarówno zezwolenie nr [...] zmienione zezwoleniem nr [...], jak i nowe zezwolenie nr [...] nie wskazuje, iż dotyczą one wyłącznie środków ochrony roślin "[...]" o określonej dacie produkcji, określonym numerze partii, czy też tych, które zostały w określonym okresie czasu wprowadzone do obrotu na terytorium Polski. Nie można więc przyjmować, za organem I i II instancji, iż skarżąca nie mogła sama "przeetykietować", produktów jeżeli objęte one były zarówno wcześniej wydanym jak i późniejszym zezwoleniem. Skoro zezwolenie takie odnosiły się do tego samego preparatu, to możliwe było ponowne oznaczenie tego samego środka. Tak samo fakt, iż na niewielkiej partii środka przeznaczonego do sprzedaży, znajdowały się jeszcze omyłkowo pozostawione "poprzednie" etykiety, pomimo wydania skarżącej kolejnego zezwolenia nie stanowił, jej zdaniem, poważnego uchybienia.

Podsumowując skarżąca wskazała, że istotą sprawy, jest stwierdzenie czy na sprzedawane środki o określonym składzie chemicznym skarżąca miała wymagane zezwolenie, to bowiem ma istotne znaczenie dla zastosowania art. 75 ust.1 pkt 2 ustawy o środkach ochrony roślin i wymierzenia opłaty sankcyjnej. Natomiast niewłaściwe oznaczenie (etykieta) środka nie stanowi wystarczającej podstawy do nałożenia takiej kary finansowej.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w skarżonym orzeczeniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt. Dz.U. z 2014r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - jt. Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn.zm.).

Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1 b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.

Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do wniosku, że nie narusza ona prawa. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani w szczególności naruszenia przepisów postępowania. Zaskarżona decyzja została ponadto uzasadniona w sposób odpowiadający kryteriom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.

Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z dnia [...] lipca 2015r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w [...] z dnia [...] lutego 2015r. nr [...] stwierdzającą, że przedsiębiorstwo [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] dokonało sprzedaży środka ochrony roślin "[...]" w dniu 26 lutego 2014r, bez wymaganego zezwolenia na jego wprowadzenie do obrotu oraz określającą opłatę sankcyjną za sprzedaż w/w środka ochrony roślin na kwotę 5.280,76zł

Rozstrzygnięcie to zostało podjęte w oparciu o przepis art. 75 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy o środkach ochrony roślin w związku z art. 28 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylającego dyrektywy Rady nr 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz. Urz. UE L309/1 z późn. zm. - dalej "rozporządzenie nr 1107/2009).

Przepisy wskazanego wyżej rozporządzenia nr 1107/2009 szczegółowo i precyzyjnie określają zasady wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin oraz sankcje za naruszenie norm regulujących ten obszar. Zgodnie ze wskazanym wyżej art. 28 w/w rozporządzenia środek ochrony roślin nie jest wprowadzany do obrotu ani stosowany, chyba że uzyskał zezwolenie w danym państwie członkowskim, zgodnie z tym rozporządzeniem. Przepis art. 3 pkt 10 tego rozporządzenia definiuje zezwolenie na wprowadzanie środka ochrony roślin do obrotu jako akt administracyjny, na podstawie którego właściwy organ państwa członkowskiego zezwala na wprowadzenia środka ochrony roślin do obrotu. W art. 3 pkt 9 rozporządzenia zdefiniowano również termin wprowadzania do obrotu, który oznacza posiadanie dla celów sprzedaży we Wspólnocie, w tym oferowanie do sprzedaży lub innej formy przekazania, za opłatą lub bezpłatnie oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy przekazania, z wyjątkiem zwrotu poprzedniemu sprzedawcy. Na użytek tegoż rozporządzenia za wprowadzanie do obrotu uznaje się wprowadzanie do swobodnego obrotu na terytorium Wspólnoty.

Zgodnie z art. 21 ustawy o środkach ochrony roślin, wprowadzane do obrotu środki ochrony roślin powinny być zaopatrzone w zatwierdzoną etykietę. Etykieta ta jest sporządzona w języku polskim i zatwierdzona w procesie rejestracji środka ochrony roślin i jest integralna częścią zezwolenia na jego dopuszczenie do obrotu. Wypada w tym miejscu dodać, że zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) nr 547/2011 z dnia 8 czerwca 2011 r. zakres informacji umieszczanych na opakowaniu środków ochrony roślin powinien obejmować m. in. nazwę handlową środka, jak również numer zezwolenia na dopuszczenie go do obrotu. Wyjaśnić w tym miejscu również wypada ze środki ochrony roślin rejestrowane są na czas określony, który każdorazowo jest wskazany w zezwoleniu.

Z brzmienia przepisu art. 75 ust.1 pkt 2 ustawy o środkach ochrony roślin wynika, że kto sprzedaje środek ochrony roślin, bez wymaganego zezwolenia na jego wprowadzenie do obrotu lub pozwolenia na handel równoległy - wnosi na rachunek wojewódzkiego inspektora ochrony roślin i nasiennictwa właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedziby tego podmiotu opłatę sankcyjną w wysokości 200% kwoty wartości sprzedanych środków ochrony roślin według ceny ich sprzedaży, zgodnie z wystawionym dokumentem sprzedaży.

W rozpatrywanej sprawie jest poza sporem, że w dniu 26 lutego 2014r. skarżąca dokonała sprzedaży środka ochrony roślin o nazwie "[...]", który jak wynika z etykiety znajdującej się na tym środku był wprowadzony do obrotu na podstawie zezwolenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nr [...] z dnia [...] lutego 2009r. Zezwolenie o wskazanym wyżej numerze było ważne dla tego środka do dnia 31 grudnia 2012r. Należy w tym miejscu zauważyć, co prawidłowo uwzględniły również organy, że zgodnie z przepisem art. 23 ustawy o środkach ochrony roślin środek ten mógł być sprzedawany po tym okresie, w oparciu o wskazane zezwolenie, jeszcze przez 6 miesięcy celem wysprzedania jego zapasów tj. do dnia 30 czerwca 2013r. Informacje we wskazanym zakresie były dostępne publicznie w rejestrze dopuszczonych do obrotu środków ochrony roślin, prowadzonym na podstawie art. 57 rozporządzenia nr 1107/2009, Biuletynie Informacji Publicznej pod adresem: http://www.bip.minrol.qov.pl.

W świetle dokonanych przez organ ustaleń, które należy uznać za prawidłowe, a także mając na względzie obowiązujące w sprawie przepisy, zdaniem Sądu racje ma organ wskazując, że środek ochrony roślin "[...]" wprowadzony do obrotu na podstawie wskazanego wyżej zezwolenia nr [...], w związku z jego wygaśnięciem, nie powinien być sprzedawany po dniu 30 czerwca 2013r. Tym samym dokonanie sprzedaży tego środka w dniu 26 lutego 2014r. Przedsiębiorstwu Wielobranżowemu "[...]" sp. z o.o. należy uznać jako sprzedaż bez wymaganego zezwolenia. Co z kolei zgodnie ze wskazanym wyżej art. 75 ust.1 pkt 2 ustawy o środkach ochrony roślin determinowało organ do wydania decyzji w sprawie określenia opłaty sankcyjnej.

Opłata ta została przez organy określona w sposób prawidłowy jako 200% kwoty wartości sprzedanych środków ochrony roślin według ceny ich sprzedaży, co przy uwzględnieniu, że cześć środków została po sprzedaży zwrócona przez nabywcę i co organ prawidłowo uwzględnił przy obliczaniu należnej opłaty, dało kwotę 5.280,76.

Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w skardze przez [...] sp. z o. o. Sąd uznał za nieuzasadnione twierdzenia strony skarżącej, że środek ochrony roślin "[...]", zaopatrzony w etykietę na której widniał nr zezwolenia [...], w momencie dokonywania przez nią sprzedaży był dopuszczony do obrotu, gdyż jest on tożsamy ze środkiem o takiej samej nazwie, który w tym czasie gdy dokonano sprzedaży posiadał ważne zezwolenie na dopuszczenie do obrotu nr [...].

Sąd podziela bowiem w tym zakresie argumentacje organu, że z treści zezwolenia [...] nie wynika, aby nawiązywało ono do zezwolenia na dopuszczenie do obrotu nr [...], które wygasło. Zezwolenie nr [...] nie jest ani odnowieniem tego zezwolenia ani też zmianą. Są to dwa odrębne akty administracyjne (zezwolenia) i dotyczą one konkretnie określonych w ich rozstrzygnięciu środków ochrony roślin. Środki te mimo ich zbieżnej nazwy oraz tożsamości składu, skoro zostały dopuszczone odrębnymi aktami administracyjnymi, to nie mogą wymiennie korzystać z uprawnień wynikających z tych zezwoleń na dopuszczenie do obrotu ani być samowolnie przeetykietowywane, szczególnie że zgodnie z zezwoleniem na dopuszczenie do obrotu środka ochrony roślin "[...]" skarżąca nie byłą upoważniona przez posiadacza zezwolenia tj. [...] sp. z o.o. do zmiany etykiety tych produktów. Tym samym środek na sprzedaż, którego wydane zostało zezwolenie nr [...] i na którym znajdowała się etykieta z tą informacją nie mógł być dalej sprzedawany po wygaśnięciu tego zezwolenia w oparciu o inne zezwolenie.

Rację ma również organ wskazując, że z niczego nie wynika wyciągany przez stronę wniosek, że w związku z tożsamością składu obu produktów, środek ochrony roślin dopuszczony do obrotu zezwoleniem nr [...] mógł być sprzedawany w oparciu o inne zezwolenie (nr [...]), szczególnie, że o tożsamości składu i właściwościach fizykochemicznych strona dowiedziała się dopiero z pisma Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi, znak: [...] z dnia [...] listopada 2014 r, a zatem w trakcie toczącego się postępowania (Informacje w tym zakresie nie były jej znane wcześniej).

Z przepisów regulujących obrót środkami ochrony roślin nie wynika także, aby nadanie takiej samej nazwy dla nowo rejestrowanego produktu wiązało się z tym, że środek ten musi mieć obligatoryjnie taki sam skład i właściwości fizyko-chemiczne jak poprzedni produkt. Ponadto jak słusznie podniósł organ, w rejestrze dopuszczonych do obrotu środków jest wiele tożsamych ze sobą produktów pod względem składu i właściwości, które są dopuszczane do obrotu odrębnymi zezwoleniami o innych terminach ważności, występują pod różnymi nazwami handlowymi. A ponieważ informacja o pełnym składzie chemicznym środka jest co do zasady informacją chronioną przez producenta środka, to dystrybutorzy środków ochrony roślin nie dysponują pełną wiedzą w tym zakresie. Z tego też względu, zgodnie z przepisami regulującymi wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin, identyfikacji środków nie dokonuje się na podstawie składu, lecz w oparciu o informacje zawarte na etykiecie środka tj. nazwę handlową środka oraz numer zezwolenia na dopuszczenie go do obrotu. Są to informacje, które są zatwierdzane w procesie rejestracji środka i które zgodnie z rozporządzeniem nr [...], obowiązkowo muszą znaleźć się na jego opakowaniu. Tym samym sprzedaż produktu, który jak wynika z etykiety posiadał zezwolenie, które już wygasło jest sprzedażą środka ochrony roślin, bez zezwolenia.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji