Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 385/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 64c  par. 4
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Przewodniczący, Sędziowie Sędziowie, Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Sędzia NSA Anna Moskała, Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Protokolant, Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędzia NSA Anna Moskała, Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, (sprawozdawca), , starszy sekretarz sądowy Paulina Białkowska, , po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 6 lutego 2020 r. sprawy ze skargi "A" na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania egzekucyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. [...] z dnia [...] maja 2019 r., nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 207 (dwieście siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: k.p.a.) i na podstawie art. 18 art. 64c § 4 i § 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r., poz. 1438, dalej: u.p.e.a.), w związku z zażaleniem "A" we W. (dalej jako: DIP, wierzyciel) z [...] maja 2019 r. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-[...] z [...] maja 2019 r. nr [...] wydane w sprawie ustalenia kosztów postępowania egzekucyjnego i obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie 400 zł, powstałymi w toku postępowania egzekucyjnego, prowadzonego wobec spółki "B" sp. z o.o. we W., na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w dniu [...] kwietnia 2017 r. przez DIP o numerach [...] obejmujących zaległości z tytułu zwrotu środków z realizacji programów europejskich, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym.

Naczelnik Urzędu Skarbowego W.- [...] prowadził jako organ egzekucyjny postępowanie egzekucyjne wobec "B" sp. z o.o. na podstawie tytułu wykonawczego o numerach [...] obejmujących zaległości z tytułu zwrotu środków z realizacji programów europejskich na łączną kwotę należności głównej w wysokości [...] zł.

W związku ze stwierdzeniem, iż w postępowaniu egzekucyjnych nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki, Naczelnik Urzędu Skarbowego W.- [...] na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. umorzył postępowanie egzekucyjne z uwagi na bezskuteczność. Rozstrzygnięcie to nie zostało przez wierzyciela zakwestionowane.

W postanowieniu z dnia [...] czerwca 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. - [...] wydanym na podstawie art. 64c § 4, § 6a pkt 2 i § 7 u.p.e.a. określił koszty prowadzonego postępowania egzekucyjnego na kwotę [...] zł i obciążył wierzyciela tymi kosztami.

Pismem z dnia [...].06.2018 r. "A" wniosła zażalenie na postanowienie o obciążeniu wierzyciela kosztami egzekucyjnymi.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. postanowieniem dnia [...] lipca 2018 r. [...] utrzymał w mocy postanowienie. Postanowienie to zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia [...].01.2019 r. sygn. akt III SA/Wr [...] uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. - [...].

W efekcie ponownego rozpoznania tej sprawy organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...].05.2019 r. nr [...] ustalił koszty egzekucyjne prowadzonego postępowania na kwotę 400,00 zł i obciążył nimi wierzyciela i wyjaśnił, że kwota ta obejmuje opłatę manipulacyjną, zmniejszoną do 400,00 zł (tj. po 100,00 zł za każdy z tytułów wykonawczych od [...] do [...]).

NUS w uzasadnieniu postanowienia przywołał treść przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji: art. 64c §1, §4, §7, art. 64 §10 i stwierdził, że przedmiotowej sprawie sposób wyliczenia kosztów egzekucyjnych oparto na projekcie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. Wskazał, że ustawodawca uwzględniając wyrok TK prowadzi obecnie prace legislacyjne nad zmianą ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ egzekucyjny podkreślił, że w uzasadnieniu zmian do ustawy egzekucyjnej ustawodawca stwierdził, że uwzględniając wytyczne Trybunału Konstytucyjnego, w projekcie ustawy o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw, zmieniono przepisy regulujące koszty egzekucyjne w sposób kompleksowy, ustalając nowe zasady naliczania i ich poboru. NUS zaznaczył, że projektowana regulacja przewiduje nowy system naliczania, poboru i rozliczania kosztów egzekucyjnych obciążających zobowiązanego lub wierzyciela. Wprowadzenie maksymalnej wysokości opłaty egzekucyjnej (dotychczas opłaty za czynności egzekucyjne), ustalenie opłaty manipulacyjnej w wysokości 40 i 100 zł oraz obniżenie opłaty egzekucyjnej w przypadku dobrowolnego uregulowania należności jest wykonaniem wyroku TK.

Zgodnie z projektem ustawy art. 64 § 1 stanowi, że organ egzekucyjny pobiera opłatę manipulacyjną za wszczęcie postępowania egzekucyjnego dotyczącego należności pieniężnej. Opłata manipulacyjna wynosi 40 zł, a w przypadku wszczęcia egzekucji administracyjnej opłata ulega podwyższeniu i wynosi 100 zł. Paragraf 2 cytowanego artykułu stanowi natomiast, że obowiązek zapłaty opłaty manipulacyjnej powstaje z chwilą wszczęcia postępowania egzekucyjnego, oddzielnie od każdego tytułu wykonawczego. Zgodnie natomiast z art. 64 § 4 organ egzekucyjny pobiera w egzekucji należności pieniężnej opłatę egzekucyjną w wysokości 10% wyegzekwowanych środków pieniężnych pomniejszonych o koszty egzekucyjne, o których mowa w art. 115 § 1 pkt 1-1 c. Maksymalna wysokość opłaty egzekucyjnej wynosi 10% wyegzekwowanych: należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie naliczonych na dzień wystawienia tytułu wykonawczego i kosztów upomnienia, nie więcej jednak niż 40 000 zł.

NUS przypomniał, że w przedmiotowej sprawie wszczęcie egzekucji nastąpiło z dniem [...] czerwca 2017 r., z dniem doręczenia dłużnikowi odpisów tytułów wykonawczych od nr [...] do nr [...]. W związku z powyższym powstała opłata manipulacyjna w wysokości 100,00zł., która naliczona została do każdego tytułu wykonawczego oddzielnie. Jednocześnie w przedmiotowej sprawie nie wyegzekwowano żadnych środków z zajętych rachunków bankowych. Powyższe skutkuje brakiem naliczenia opłaty za dokonane zajęcie rachunku bankowego.

Organ egzekucyjny wskazał, że ze względu na niemożność ściągnięcia kosztów egzekucyjnych od dłużnika kosztami egzekucyjnymi w kwocie 400,00zł obciążono Wierzyciela – "A" we W.

Pismem z dnia [...].05.2019 r. "A" wniosła zażalenie na postanowienie o obciążeniu wierzyciela kosztami egzekucyjnymi, wnosząc ponownie o jego zmianę w trybie autokontroli lub o uchylenie w całości i wydanie orzeczenia co do istoty. "A" zarzuciła naruszenie przepisów art. 64 § 4 i § 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez brak uwzględnienia dyspozycji zawartych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt SK 31/14.

Utrzymując zaskarżone postanowienie DIAS wskazał, że organ stosujący prawo określił wysokość kosztów egzekucyjnych i nie można zarzucić mu naruszenia standardów określonych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt SK 31/14. Zdaniem Dyrektora IAS w zaskarżonym rozstrzygnięciu. nie nastąpiło zerwanie związku między świadczeniem organu egzekucyjnego a wysokością ponoszonych za dokonanie tych czynności opłat, nie stały się one forma dochodu nieuzasadnionego wielkością, czasochłonnością czy stopniem skomplikowania podejmowanych czynności egzekucyjnych. W opinii DIAS opłata manipulacyjna obliczona zgodnie z obowiązującymi przepisami wyniosła aż 6.442,00 zł., NUS natomiast uwzględnił, że opłata manipulacyjna wynikająca z projektu ustawy zmieniającej u.p.e.a. jest dużo niższa, wynosi jedynie 100 zł naliczone od każdego tytułu wykonawczego. Dyrektor IAS przyznał, ze w momencie orzekania przez organy na stronie Sejmu RP dostępny był jedynie projekt zmian do u.p.e.a., jednakże obecnie ustawa zmieniająca zapisy zakwestionowane przez Trybunał Konstytucyjny została uchwalona (w dniu 4 lipca 2019 r.) i jest opublikowana w Dzienniku Ustaw z 2019 pod pozycją 1553. Dyrektor podkreślił, że nie można też zarzucić, że wysokość kosztów egzekucyjnych obciążających wierzyciela jest nadmierna, ponieważ organ egzekucyjny określił je pierwotnie w kwocie [...] zł, podczas gdy w obecnie skarżonym postanowieniu wynoszą one, zdecydowanie mniejszą kwotę, 400,00 zł, zatem stawek zastosowanych przez organ egzekucyjny nie można uznać za dolegliwe.

Podsumowując Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. przywołał treść art. 18, art. 64c § 1, art. 64 § 6, § 10, oraz art 144, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i wyjaśnił, że organ I instancji prawidłowo zastosował powołane przepisy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wierzyciel zarzucił:

1) naruszenie prawa ustrojowego, tj. art. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 84 oraz art. 31 ust. 3 i 217 Konstytucji RP przez ustalenie kosztów egzekucyjnych na kwotę 400,00 zł i obciążenie nimi w całości skarżącego, podczas gdy taka wysokość kosztów egzekucyjnych jest nadmierna, godząca w zakaz nadmiernej ingerencji wynikający z art. 2 Konstytucji RP w kontekście relacji pomiędzy sformułowanym w art. 84 Konstytucji obowiązkiem ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznoprawnych a prawem jednostki do własności (art. 64 ust. 1 Konstytucji), co wprost wynika z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r. (SK 31/14);

2) naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 64 § 6 u.p.e.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, którym organ I instancji ustalił opłatę manipulacyjną z tytułu zwrotu wydatków za wszystkie czynności manipulacyjne związane ze stosowaniem środków egzekucyjnych w wysokości 1% kwoty egzekwowanych należności pieniężnych, a więc w sposób nadmierny, bez uwzględnienia nakazu wynikającego z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r. (SK 31/14), uznającego ten przepis za niezgodny z wynikającą z treści art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji;

b) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, którym organ I instancji określił wysokość opłaty manipulacyjnej w oparciu o "projekt ustawy o postępowaniu egzekucyjnym", a więc bez podstawy prawnej, co jednoznacznie przesądza naruszenie zasady praworządności;

c) art. 64c § 4 u.p.e. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, którym organ I instancji obciążył wierzyciela - DIP, kosztami egzekucyjnymi w naliczonej wysokości, bez uwzględnienia nakazu wynikającego z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r. (SK 31/14), uznającego przepisy wskazane w pkt 1 i 2 powyżej za niezgodne z Konstytucją RP.

W oparciu o podniesione wobec zaskarżonego postanowienia zarzuty strona wniosła:

1) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, zaś na podstawie art. 135 p.p.s.a także o uchylenie postanowienia organu I instancji w całości;

2) na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz 205 § 2 p.p.s.a o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. podtrzymał zajmowane w tej sprawie stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości – między innymi – poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), w tym także na decyzje wydawane przez organy egzekucyjne. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego każdej decyzji administracyjnej, która dotknięta jest co najmniej jednym z uchybień wymienionych w art. 145 § 1 p.p.s.a.

Przechodząc do rozpatrzenia sporu, należy wskazać, że niniejsza sprawa była już przedmiotem oceny tut. Sądu, który wyrokiem z dnia [...] stycznia 2019 r. (sygn. akt III SA/Wr [...]) uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z [...] lipca 2018 r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-[...] z [...] czerwca 2018 r. nr [...].

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. To oznacza, że Sąd w obecnym składzie zobowiązany jest do oceny działań organów w zakresie wywiązania się do wskazań poprzedniego wyroku. Należy wskazać, iż użyty w cytowanym przepisie zwrot "wiąże w sprawie" oznacza, iż chodzi tutaj o tożsamość sprawy oraz wyznaczające ją elementy, zakreślające granice związania orzeczeniem sądu. W szczególności o tożsamości sprawy, decyduje podstawa powstania danego stosunku prawnego, tj. podstawa prawna i okoliczności faktyczne. Istotna zmiana któregoś z tych elementów powoduje, że mamy do czynienia z nową sprawą. II FSK 100/07 - Wyrok NSA z 3 kwietnia 2008 r.

Zdaniem Sądu to oznacza, że w przypadku takim, jak w niniejszej sprawie tj. zaskarżenia rozstrzygnięcia organu administracyjnego, wydanego w powtórnym postępowaniu, prowadzonym po uchyleniu decyzji - sąd administracyjny jest związany swoją uprzednią oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania, tylko wtedy gdy nie zmieniły się okoliczności sprawy powodujące nieaktualność tej oceny i wskazań (vide T. Woś: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 478).

W związku z powyższym, dokonując oceny legalności zaskarżonych postanowień - wydanych po uchyleniu uprzednich orzeczeń wyrokiem WSA z dnia z dnia [...] stycznia 2019 r. - Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę zobligowany był w szczególności do dokonania kontroli, czy organy egzekucyjne uwzględniły ocenę prawną oraz wytyczne zawarte w powyższym orzeczeniu.

Przypomnieć należy, że Sąd w powołanym wyroku wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę organ powinien uwzględnić, że jakkolwiek opłaty ustalane przez organy egzekucyjne są konsekwencją prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a zatem następstwem braku dobrowolnego wykonania świadczenia przez zobowiązanego, to jednak ich wysokość, szczególnie kiedy obciążają wierzyciela, nie może pozostawać w oderwaniu od warunków, jakie wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2016 r. (SK 31/14);, a zatem w przypadku opłaty manipulacyjnej od rzeczywistych wydatków towarzyszących podjętym czynnościom organu egzekucyjnego. Wysokość tej opłaty jest bowiem nierozerwalnie związana z zapewnieniem właściwej równowagi pomiędzy interesem państwa, polegającym na otrzymaniu zwrotu wydatków za przeprowadzone postępowanie egzekucyjne a ochroną podmiotów przed nadmiernym fiskalizmem. Dlatego też wysokość tej opłaty powinna być powiązana w miarę możliwości z rzeczywistymi kosztami konkretnego postępowania. Wtedy tylko można mówić o racjonalnej zależności tych wielkości, a nie o swoistej "karze" za wszczęcie egzekucji.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do prawidłowości poczynionych przez organy egzekucyjne wyliczeń kwoty opłaty manipulacyjnej (art. 64 § 6 u.p.e.a.).

Prawidłowych czyli zgodnych z zaleceniami Sądu zawartymi w wyroku z [...] stycznia 2019 r. Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie ani Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-[...], ani Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. nie sprostali tym wymaganiom.

W opinii Sądu, wynikającej z treści uzasadnienia wyroku WSA z [...] stycznia 2019, w realiach rozpatrywanego postępowania egzekucyjnego ponownie doszło do zerwania związku między świadczeniem organu egzekucyjnego a wysokością ponoszonych za dokonanie tych czynności opłat. Tym bardziej, że określając minimalne stawki opłaty za zajęcie innej wierzytelności na kwotę 4,20 zł (art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a.) a opłaty manipulacyjnej na kwotę 1,40 zł (art. 64 § 6 u.p.e.a.), ustawodawca zasugerował, aby organ egzekucyjny podejmował czynności egzekucyjne, za które należne opłaty będą znikome, a wręcz symboliczne (tak: WSA w Gliwicach w wyroku z 18 kwietnia 2018 r., I SA/Gl 275/18, CBOSA).

Organ w zaskarżonym postanowieniu uznał, że prawidłowym jest sposób wyliczenia kosztów egzekucyjnych oparty na projekcie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. DIAS uznał, że skoro ustawa ta stanowi wyraz realizacji postanowień wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt SK 31/14, to odniesienie się do zapisów tej ustawy w taki sposób, aby koszty ciążące na wierzycielu nie były wyższe niż wynikające z tej ustawy jest w pełni uzasadnione.

Z takim twierdzeniem organu nie sposób się zgodzić, nie można bowiem nie zauważyć, że zgodnie z uzasadnieniem wyroku Sądu z [...] stycznia 2019 r., wysokość opłaty manipulacyjnej powinna być powiązana w miarę możliwości z rzeczywistymi kosztami konkretnego postępowania. Sąd wskazał przy tym, że były to czynności o niewielkim stopniu skomplikowania, wymagające niezbyt wysokiego nakładu pracy i niewysokie kosztowo (ewentualne koszty korespondencji), czynności wymagające zasadniczo przesłania stosownych zawiadomień do banków w poszukiwaniu rachunków bankowych, czy wystąpienie z zapytaniem o stosowne informacje do istniejących baz danych, sprawdzenie w Centralne Bazie Danych Ksiąg Wieczystych informacji dotyczących ewentualnych nieruchomości należących do dłużnika. Co więcej, Sąd zauważył w uzasadnieniu wyroku z [...] stycznia 2019 r., że organy egzekucyjne pozostały całkowicie bezskuteczny w swoich działaniach.

W wyniku weryfikacji legalności zaskarżonych postanowień według wskazanych powyżej reguł, Sąd uznał, że w kontrolowanej sprawie nie można przyjąć, iż organy wydały swoje rozstrzygnięcia wypełniając zalecenia Sądu ujęte w wyroku z [...] stycznia 2019 r. Nie można bowiem za takie uznać ustalanie wysokości kosztów egzekucyjnych - opłaty manipulacyjnej na podstawie projektu ustawy nie obowiązującej ani w czasie trwania postępowania egzekucyjnego, ani w momencie obciążania kosztami wierzyciela. Organy egzekucyjne ani w postanowieniu pierwszej instancji, ani w postanowieniu Dyrektora IAS nie wyjaśniły jakie były rzeczywiste koszty poniesione przez organ egzekucyjny, które uzasadniałyby ustalenie opłaty manipulacyjnej w tej konkretnej kwocie. Takie zaniechanie, tym bardziej jest nie do zaakceptowania, że Sąd w wyroku z [...] stycznia 2019 r, wyraźnie określił, jakie czynności organu egzekucyjnego powinny być wzięte pod uwagę przy określeniu tej opłaty. Zdaniem Sądu samo porównanie kosztów egzekucyjnych, którymi obciążono wierzyciela w pierwotnym postępowaniu egzekucyjnym do wysokości kosztów nałożonych na niego z mocy badanych postanowień i w konsekwencji stwierdzenie, że ich wysokość uległa radykalnemu obniżeniu nie jest spełnieniem zaleceń ujętych w uzasadnieniu wyroku z [...] stycznia 2019 r..

Organy ponownie obciążając wierzyciela kosztami egzekucyjnymi nie uzasadniły ich wysokości tak jak oczekiwał tego Są po raz pierwszy rozpoznają sporne postępowanie. Nie odniosły się bowiem w żaden sposób jakie wydatki poniósł organ egzekucyjny w tej konkretnej sprawie przy ustalaniu majątku dłużnika nadającego się do realizacji tytułów wykonawczych. Sąd zauważył przy tym, że Dyrektor IAS próbował konwalidować te nieprawidłowości, jednak zdaniem Sądu uczynił to zbyt późno, dopiero na etapie odpowiedzi na skargę.

Przy ponownym ustalaniu wysokości opłaty egzekucyjnej organ uwzględni w prawidłowy sposób zalecenia Sądu ujęte w wyroku z [...] stycznia 2019 r. i uzasadni miarkowanie kosztów egzekucyjnych przy pomocy konkretnych wskazówek zawartych w tym wyroku. Przede wszystkim weźmie pod uwagę realne działania organów egzekucyjnych mające na celu ustalenie składników majątkowych dłużnika, weźmie przy tym pod uwagę fakt, że pracownicy organów egzekucyjnych mają określone obowiązki wynikające z zawartymi z nimi umowami o pracę, za którą otrzymują określone wynagrodzenie.

Wobec dostrzeżonych uchybień proceduralnych, które mogły mieć istotny wpływ na wynik postępowania administracyjnego, należało – stosownie do dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzec jak w punkcie I sentencji wyroku.

Podstawę orzeczenia o kosztach stanowiły unormowania zawarte w art. 200, art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi