Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 510/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-06-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec Asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. L. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej GDOŚ) postanowieniem z [...] stycznia 2020 r., nr [...] po rozpatrzeniu zażalenia A. L., na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], (dalej RDOŚ) z dnia [...] listopada 2019 r., znak: [...], odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech pomostów oraz slipu do wodowania łodzi na fragmencie działki ewid. [...] w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...] – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ odwoławczy wskazał, że Burmistrz Gminy [...] pismem z dnia [...] października 2019 r. zwrócił się do RDOŚ w [...] o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r., RDOŚ odmówił uzgodnienia wskazując, że w przedmiotowej sprawie wymagane jest uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy w związku z lokalizacją inwestycji w granicach [...] Parku Krajobrazowego, na terenie którego obowiązuje Rozporządzenie nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...], nr [...], poz. [...], dalej rozporządzenie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r.), stwierdzając przy tym, że realizacja planowanej inwestycji będzie się wiązać z naruszeniem zakazów określonych w § 3 ust. 1 ww. Uchwały, tj. (1) zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, (§ 3 ust. 1 pkt 1), (2) likwidowania, zasypywania i przekształcania zbiorników wodnych, starorzeczy oraz obszarów wodno-błotnych (§ 3 ust. 1 pkt 8). Ponadto planowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest w granicach specjalnej ochrony ptaków Puszcza [...] utworzonego rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków (Dz. U. Nr 25, poz. 133, ze zm.).

Organ l instancji przeanalizował możliwość zastosowania odstępstw od ww. zakazów, ale uznał, że planowana inwestycja nie spełnia wymaganych przesłanek.

Na ww. postanowienie zażalenie złożył A. L.. W swoim zażaleniu zauważa fakt, iż zapisy w projekcie decyzji o warunkach zabudowy pkt 2 lit. f- maksymalna liczba miejsc cumowniczych - 10 sztuk, oraz pkt 2 lit g - maksymalna długość linii brzegowej - 20 m są niezgodne ze złożonym przez niego wnioskiem. Skarżący wskazując we wniosku, że maksymalna ilość miejsc cumowniczych będzie wynosiła do 10 sztuk miał na myśli mniej niż 10 sztuk. Inwestor odpiera zarzut, jakoby planowane przedsięwzięcie naruszało zakaz dotyczący likwidowania, zasypywania i przekształcenia zbiorników wodnych, starorzeczy oraz obszarów - błotnych. W ocenie skarżącego pogłębienie zbiornika o około 0,5 m dotyczy obszaru wewnątrz zamierzonego przedsięwzięcia. Ponadto zauważa, iż Jezioro [...] jest dużym zbiornikiem, ale płytkim, dlatego konieczne jest zebranie od 0,1 do 0,5 m piasku, aby port miał możliwość przyjęcia 9 łodzi. Skarżący zauważył także, iż przedmiotowe przedsięwzięcie było już przedmiotem rozważań RDOŚ w [...] w zakresie lokalizacji

w graniach obszaru specjalnej ochrony ptaków Puszcza [...], który uzgodnił realizację przedmiotowej inwestycji oraz określił warunki realizacji inwestycji.

GDOŚ - decyzją wskazaną na wstępie – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

Zdaniem organu odwoławczego planowana inwestycja narusza zakaz wymieniony "w 5 ust. 1 pkt 2 uchwały, tj. realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 i poz. 1238, z 2014 r. poz. 587)."

Organ wyjaśnił, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), zawiera katalog przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dalej jako "rozporządzenie Rady Ministrów". W związku z powyższym organ wskazał, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 63 lit a, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zaliczyć należy przystanie śródlądowe: dla nie mniej niż 10 statków w tym statków używanych wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji, o których mowa w ustawie z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej. Na marginesie organ dodał, że w toku postępowania odwoławczego (tj. z dniem 11 października 2019 r.) rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), dalej: "rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć", zostało zastąpione rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839). Przedsięwzięcia ujęte wcześniej w § 3 ust. 1 pkt 63 lit. a zostały uwzględnione w tożsamym co do brzmienia § 3 ust. 1 pkt 65 lit. a) nowego rozporządzenia. Niemniej jednak, zgodnie § 4 nowego rozporządzenia, do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia wszczęto i nie zakończono m.in. postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Organ zwrócił uwagę, że w projekcie decyzji o warunkach zabudowy punkt 2 ust. 1 lit. f widnieje zapis: maksymalna liczba miejsc cumowniczych - 10 sztuk co równoznaczne jest z tym, że przedłożony projekt dopuszcza realizację maksymalnie 10 miejsc cumowniczych. Mając na uwadze powyższy zapis, Organ stwierdził, iż planowane przedsięwzięcie zaliczać się będzie do przedsięwzięć mogąco potencjalnie oddziaływać na środowisko.

Dalej GDOŚ odniósł się do pojęcia "przystani", powołując się na art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2019 r. o żegludze śródlądowej, zgodnie z którym port lub przystań to akwen i grunt oraz związaną z nimi infrastrukturę, znajdującą się w granicach portu lub przystani. Wskazał także, że według słownika PWN przystań to mały port dla niewielkich statków, Jachtów lub łodzi. Organ zwrócił uwagę, że projekt będący przedmiotem postępowania nie zawiera zapisów zabraniających budowy takich obiektów. Organ II instancji przeanalizował możliwość zastosowania odstępstw zawartych w art. 17 ust 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody tj. zakaz nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest obowiązkowe i przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę i krajobraz parku krajobrazowego. GDOŚ wskazał też, że jak wynika z zapisów w projekcie decyzji o warunkach zabudowy pkt 2 ust. 3 lit. d, tj. projekt decyzji o warunkach zabudowy nie należy do rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71). Mając na uwadze powyższy zapis organ doszedł do wniosku, iż w niniejszej sprawie nie zostało przeprowadzone postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a także ocena oddziaływania na środowisko.

Organ II instancji analizując przedłożony projekt decyzji o warunkach zabudowy zwrócił uwagę na zapis w punkcie 1 tj. "W celu zabezpieczenia jednostek pływających przed mechanicznym zniszczeniem planuje się wyprofilowanie dna jeziora w obszarze planowanych do wykonania urządzeń wodnych". Mając na uwadze powyższy zapis stwierdził, iż sporne przedsięwzięcie naruszy także zakaz z § 3 ust. 1 pkt 8 tj. zakaz likwidowania, zasypywania i przekształcenia zbiorników wodnych, starorzeczy oraz obszarów wodno - błotnych. Organ odwoławczy zauważył także, iż nie ma zastosowania żadne z odstępstw zawartych w art. 17 ust 2 ustawy o ochronie przyrody.

Odnosząc się do zarzutu Skarżącego, że zapisy w projekcie decyzji nie są zgodne ze złożonym do Burmistrza wnioskiem, GDOŚ wskazał, że adresatem Ich powinien być Burmistrz, a nie GDOŚ, gdyż projekt decyzji o warunkach zabudowy przygotowany został przez Burmistrza, a wszelkie zmiany do projektu decyzji o warunkach zabudowy należy wnosić na szczeblu gminny poprzez uzupełnienie wniosku, bądź złożenie go ponownie.

Organ dodał także, że mając na uwadze ekonomikę procesową nie rozpatrywał sprawy pod kątem jej wpływu na obszar Natura 2000 [...] Puszcza [...]. Ponadto jak wynika z zaskarżonego postanowienia RDOŚ rozpatrywał przedmiotową inwestycję w zakresie lokalizacji w granicach specjalnej ochrony ptaków Puszcza [...], oraz uzgodnił realizację planowanego przedsięwzięcia ustalając warunki realizacji inwestycji.

A. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie GDOŚ z [...] luty 2020 r. zarzucając powyższej decyzji naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia tj.:

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji, gdy postępowanie przeprowadzone przed organem I instancji cechowało się uchybieniami natury procesowej, jak i obrazą prawa materialnego, co skutkować winno uchyleniem skarżonej decyzji w całości;

- § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. w zw. z art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w sytuacji gdy art. 51 ustawy Prawo ochrony środowiska został uchylony w roku 2008 i nie obowiązywał w dacie wydania decyzji przez organ I i II instancji, a zatem nie mógł być podstawą ich wydania, co stanowi także naruszenie zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 6 i 7 k.p.a. oraz w istocie winno skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji;

- § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r., poprzez uznanie, iż inwestycja planowana przez skarżącego będzie skutkowała likwidowaniem, zasypywaniem i przekształcaniem zbiorników wodnych, starorzeczy oraz obszarów wodno-błotnych w sytuacji, gdy analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego nie daje podstaw do przyjęcia ww. wniosku, co powinno skutkować wydaniem decyzji korzystnej dla skarżącego. Skarżący podkreślić, iż planowana inwestycja wiąże się wyłącznie z nieznacznym pogłębieniem dna jeziora w niewielkiej jego części, co nie może być rozumiane jako przekształcanie zbiornika wodnego. Zwrócił również uwagę, że działania, które w ramach planowanej inwestycji zamierzał podjąć nie doprowadziłyby do zmiany struktury lub formy jeziora, a ich zakres jednoznacznie wskazuje, iż nie były to zmiany istotne;

- § 3 ust. 1 pkt 65 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez uznanie, iż inwestycja planowana przez skarżącego jest inwestycją, o której mowa w treści ww. rozporządzenia, w sytuacji gdy wniosek skarżącego dotyczył portu dla mniej niż 10 łodzi, co stanowi także naruszenie zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 6 i 7 k.p.a. oraz w istocie winno skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji;

- art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez wskazanie w treści uzasadnienia, iż inwestycja planowana przez skarżącego jest sprzeczna z § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały, tj. realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku bez precyzyjnego określenia w/w uchwały, co w istocie uniemożliwia dokonanie kontroli instancyjnej wydanej decyzji oraz ustalenie podstaw prawnych wydania zaskarżonej decyzji, co jest także sprzeczne z zasadami postępowania wyrażonymi w art. 6 i 7 k.p.a., a także stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 15 k.p.a.;

- § 3 ust. 1 pkt 63 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. (w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia wniosku przez skarżącego), w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez jego niezastosowanie oraz zastosowanie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r., które to rozporządzenie zastąpiło rozporządzenie w roku 2010, skutkujące uznaniem, iż inwestycja skarżącego dotyczy przystani dla co najmniej 10 statków, a linia brzegowa zostanie wykorzystana na długości większej niż 20 metrów, w sytuacji gdy analiza treści wniosku skarżącego prowadzi do wniosków przeciwnych;

- ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody, w szczególności art. 5 ust. 21 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 63 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku (w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia wniosku przez skarżącego), w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy zakaz ingerencji w teren parku krajobrazowego nie dotyczy działalności o charakterze sportowym i rekreacyjnym, a ww. ustawa umożliwia korzystanie z parku w tym celu, a taki właśnie cel ma inwestycja planowana przez skarżącego.

Wobec powyższego Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia RDOŚ, jak i o zasądzenie na rzecz skarżącego od organu administracji zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W ocenie strony skarżącej organ zebrał co prawda materiał dowodowy, jednakże ocenił go w sposób wadliwy, stosując uchylone lub niedające się określić przepisy prawa. Inwestycja planowana przez skarżącego nie narusza bowiem w żadnym zakresie przepisów związanych z ochroną środowiska, a sama budowa przystani i slipu nie będzie miała żadnego wpływu na przyrodę. Nawet jeżeli jednak będzie miała, to nie będzie to wpływ znaczący, którego występowanie nie zostało ustalone przez organy administracji.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 – zwanej dalej P.p.s.a.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiot wywiedzionej skargi mieścił się w dyspozycji tego przepisu, dlatego ten tryb mógł znaleźć zastosowanie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, że postanowienie z dnia [...] stycznia 2020 r. GDOŚ nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Podstawą orzekania przez RDOŚ i GDOŚ w przedmiocie uzgodnień projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy w niniejszej sprawie był art. 53 ust. 4 pkt 8 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, z późn. zm.). dalej u.p.z.p, zgodnie z którym to przepisem decyzję o ustaleniu warunków zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż park narodowy i otulina tego parku - obszaru objętego ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody.

Konieczność dokonania wskazanego wyżej uzgodnienia w niniejszej sprawie wniknęła z faktu, że teren inwestycji znajduje się na obszarze objętym ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody, tj. na obszarze [...] Parku Krajobrazowego utworzonego uchwałą Nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] grudnia 1977 r. w sprawie utworzenia [...] Parku Krajobrazowego (Dz. U. WRN w [...] z [...] grudnia 1977 r.), uchwałą Nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] grudnia 1977 r. w sprawie utworzenia [...] Parku Krajobrazowego (Dz. U. WRN w [...] Nr [...], poz. [...]), na obszarze którego obowiązuje rozporządzenie nr [...] Wojewody [...] z [...] stycznia 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (dalej rozporządzenie).

W celu ochrony wybitnych wartości przyrodniczych, historycznych i kulturowych oraz walorów krajobrazowych w celu zachowania i popularyzacji tych wartości w Parku wprowadzono szereg zakazów w § 3 rozporządzenia.

W § 3 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia wprowadzono zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.).

Należy przy tym zauważyć, iż w dacie wydania zaskarżonego postanowienia art. 51 ustawy Prawo ochrony środowiska do, którego odwołuje się wskazany wyżej przepis § 3 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Wojewody, nie obowiązywał już (uchylony został przez art. 144 pkt 9 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - Dz. U. z 2008 r. Nr 199 poz. 1227) z dniem 15 listopada 2008 r.), co jednak nie oznacza, że również § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Wojewody, odwołujący się do rozumienia terminu "przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko", przestał obowiązywać. Uchylenie art. 51 poś przez art. 144 pkt 9 ustawy o udostępnianiu nie spowodowało, że w systemie przepisów prawa ochrony środowiska przestało istnieć pojęcie prawne "przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko".

Za Naczelnym Sądem Administracyjnym (wyrok z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt II OSK 897/13, dostępny w CBOSA) należy powtórzyć, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem, że wraz z uchyleniem art. 51 ustawy przestał obowiązywać zakaz z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Taki wniosek byłby zasadny tylko wówczas gdyby uchylony został wskazany przepis rozporządzenia, albo po uchyleniu art. 51 ustawy nie obowiązywałaby inna ustawa, która regulowałaby problematykę przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Stąd też mając na uwadze, że postanowienie organu II instancji zostało wydane w dniu 8 stycznia 2020 r. należało stosować pojęcie przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu obowiązującej w dacie jego wydania ustawy z 3 października 2008 r., co też organy w niniejszej sprawie uczyniły.

Należy także zwrócić uwagę – wobec zarzutów skargi w zakresie wydania postanowienia na podstawie rozporządzenia nieobwiązującego w dniu złożenia wniosku – że projekt decyzji o warunkach zabudowy został przekazany do RDOŚ w [...] w dniu [...] października 2019 r. Przed przekazaniem akt sprawy obowiązywał § 3 ust. 1 pkt 63 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), zgodnie z którym do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. przedsięwzięcia polegające na budowie przystani śródlądowych: a) dla nie mniej niż 10 statków, w tym statków używanych wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji, o których mowa w ustawie z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej, b) wykorzystujące linię brzegową na długości większej niż 20 m.

Z uwagi na zmianę ww. rozporządzenia przed przekazaniem RDOŚ projektu decyzji – organ I instancji prawidłowo uwzględnił w swoim rozstrzygnięciu treść § 3 ust. 1 pkt 65 lit. a nowego rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839), jak i jego § 4 uznając, że planowaną inwestycję należy zaliczyć do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie bowiem z § 3 ust. 1 pkt 65 lit. a - do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. przedsięwzięcia polegające na budowie przystani śródlądowych: a) dla nie mniej niż 10 statków, b) wykorzystujące linię brzegową na długości większej niż 20 m. Natomiast w myśl § 4 nowego rozporządzenia, do przedsięwzięć – wskazanych dokładnie w tym przepisie, do których nie zaliczona została przedmiotowa decyzja uzgodnieniowa - w przypadku których przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia wszczęto i nie zakończono, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Powyższe prowadzi do wniosku, że przedłożony projekt decyzji o warunkach zabudowy należało rozpatrywać uwzględniając treść obowiązującego obecnie rozporządzenia. I nawet pomimo niejasnego/lakonicznego uzasadnienia GDOŚ w tym zakresie, przy uwzględnieniu wpływu na wynik sprawy, zarówno § 3 ust. 1 pkt 63 lit. a dotychczasowego rozporządzenia, jak i § 3 ust. 1 pkt 65 lit. a nowego rozporządzenia, należy uznać, że konkluzja obu organów wskazująca, że planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - jest prawidłowa.

Wskazać także należy, że w niniejszym postępowaniu nie mogły zostać uwzględnione wyjaśnienia skarżącego, który w toku postępowania uzgodnieniowego modyfikuje swój wniosek o ustalenie warunków zabudowy. Jak wynika bowiem z tych wyjaśnień zawartych w odwołaniu i skardze, Skarżący wskazując we wniosku, że maksymalna ilość miejsc cumowniczych będzie wynosiła do 10 sztuk miał na myśli mniej niż 10 sztuk.

Zdaniem Sądu powyższe oświadczenia Strony nie mają wpływu na wynik sprawy i nie mogły zostać uwzględnione przez organy w postępowaniu uzgodnieniowym. Jak wynika z przedłożonego przez Burmistrza Gminy projektu decyzji o warunkach zabudowy, który określa zakres przedmiotu sprawy i organ uzgadniający jest nim związany – w punkcie 2 ust. 1 lit. f widnieje zapis: "maksymalna liczba miejsc cumowniczych – 10 sztuk". Wobec takich zapisów prawidłowo przyjęły organy, że wskazane 10 sztuk jest równoznaczne z tym, że przedłożony projekt dopuszcza realizację maksymalnie 10 miejsc cumowniczych, a w związku z tym należy do przedsięwzięć, do których odnosi się § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] w zw. z § 3 ust. 1 pkt 65 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839).

Poza tym zasadnie organy zwróciły uwagę na treść § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...], w którym określono, że na terenie Parku obowiązuje zakaz likwidowania, zasypywania i przekształcania zbiorników wodnych, starorzeczy oraz obszarów wodno-błotnych.

Przedmiotem analizowanej inwestycji jest budowa czterech pomostów oraz slipu do wodowania łodzi. Zgodnie z informacjami zawartymi w ust. 2 pkt 1 projektu decyzji maksymalna szerokość wszystkich pomostów wynosi do 2 m, a ich części prostopadłe do linii brzegowej jeziora [...], licząc od strony wschodniej, osiągną kolejno długość 50 m, 15 m, 25 m, 15 m. Poza tym wskazano w ust. 1 projektu decyzji, że w celu zabezpieczenia jednostek pływających przed mechanicznym zniszczeniem planuje się wyprofilowanie dna jeziora w obszarze planowanych do wykonania urządzeń wodnych W odwołaniu od decyzji organu I instancji Strona wyjaśniła, że "prace jakie zamierza wykonać w związku z wyprofilowaniem dna jeziora [...] dotyczą obszaru wewnątrz zamierzonego przedsięwzięcia, to jest około 500m2 i chodzi tu o pogłębienie w porcie zbiornika o około 0,5 m. Jezioro [...] jest dużym zbiornikiem, ale płytkim i podobną głębokość tj. około 0,7 m osiąga około 50m od brzegu. Dlatego jest konieczne zabranie od 0,1 do 0,5 m piasku, aby port miał możliwość przyjęcia tych 9 łodzi." W ocenie skarżącego "prace te nie naruszą tak znacząco zbiornika i nie uszkodzą go, ani nie zaszkodzą [...] Parkowi [...].".

Zdaniem Sądu realizacja przedmiotowej inwestycji, bez naruszenia naturalnego ukształtowania terenu, stosunków wodnych, zniszczenia występującej naturalnie roślinności, nie byłaby jednak możliwa. Wobec tego stanowisko skarżącego, iż rozważania w zakresie naruszenia powyższych przepisów pozostają bez związku ze sprawą jest wadliwe. Aby mogła zaistnieć na przedmiotowym terenie możliwość realizacji wskazanej w projekcie decyzji inwestycji, konieczne jest bowiem "przekształcenie zbiornika wodnego" poprzez jego pogłębienie, zmianę ukształtowania dna, przekształcenie naturalnych elementów przyrodniczych. Realizacja tych prac stanowi trwałe zniekształcenie zbiornika, czyli jest to sprzeczne z zakazami określonymi w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...].

Należy także dodać, że w sprawie nie mamy doczynienia z odstępstwem od ww. zakazów, zawartym w art. 17 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody, które wskazują, że zakazy, o których mowa w ust. 1 cytowanego artykułu nie dotyczą:

1. wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych,

2. wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa,

3. prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym,

4. realizacji inwestycji celu publicznego.

Tym samym zastosowanie powyższych odstępstw nie jest możliwe.

Dodatkowo należy wyjaśnić, że analiza treści powołanego w skardze zarzutu naruszenia "ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody, w szczególności art. 5 ust. 21", wskazuje, że powołany przepis – który miał obowiązywać w dniu złożenia wniosku o ustalenie warunków - nie istnieje w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r., poz. 1614 ze zm.).

Powołanie się na taką regulację jest niezrozumiałe, zwłaszcza, że Burmistrz w projekcie decyzji o warunkach zabudowy także wskazał na taki sam stan prawny co Sąd. Poza tym skarżący powołując się na ww. przepis w sposób ogólny odniósł się do naruszenia tej regulacji, co sprawiło, że nie możliwe było odniesienie do niego szczegółowo.

Powyższe ustalenia wskazują zatem, że organ zastosował prawidłowe przepisy prawa i dokonał ich właściwej wykładni.

W świetle powyższego, w niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, organy w sposób prawidłowy ustaliły, że nie jest możliwe pozytywne zaopiniowanie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej przez skarżącego planowanej inwestycji. Ustalenia powyższe bowiem wskazują, że w sprawie ma zastosowanie zakaz określony § 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 8 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...]. Zatem zaskarżone postanowienie nie zostało wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym więc i wskazanego w skardze: art. 6 K.p.a. oraz prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w tym wskazanych w skardze: rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] i rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839).

Wskazać także należy, że poza sporem w niniejszej sprawie jest, że planowana inwestycja ma zostać zrealizowana na obszarze [...] Parku Krajobrazowego oraz obszarze Natura 2000 Puszcza [...] (projekt decyzji ust. 2 pkt 3 lit. b i c).

Niewątpliwie zatem fakt usytuowania planowanej inwestycji na obszarach objętych ochroną, stanowił podstawę do dokonania uzgodnienia przez RDOŚ w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 w związku z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. W przypadku pokrywania się obszaru Natura 2000 z innymi obszarowymi formami ochrony przyrody, co miało miejsce w niniejszej sprawie, organ w ramach swojej właściwości oraz kompetencji, w pierwszej kolejności uwzględnia zakazy zawarte w aktach prawa miejscowego, obowiązujących dla tych innych obszarów. Dopiero, w przypadku braku naruszenia tych zakazów, bada się wpływ danej inwestycji na obszar Natura 2000. Wobec tego, w rozpatrywanej sprawie, z uwagi na naruszenie zakazu obowiązującego na terenie a wynikającego z rozporządzenia nr [...] Wojewody organy obu instancji były uprawnione do odstąpienia od badania wpływu tego zamierzenia na obszary Natura 2000.

Zgodzić należy się jednak z zarzutem skargi, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji znajdują się niejasności i brak jest precyzyjnych odniesień (np. do "§ 5 ust. 1 pkt 2 ww. Uchwały"). Jednak Strona – poprzez wskazanie jedynie powyższego - nie wykazała, że uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy. Sąd mając na względzie całokształt sprawy i powołane właściwe przepisy rozporządzenia nr [...] Wojewody i rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839) uznał, że powyższe uchybienie nie może stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

W świetle powyższego Sąd badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o powołane przepisy i w aspekcie uchybień, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu, doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrolowane postanowienie jest zgodne z prawem.

W tym stanie rzeczy Sąd - na mocy art. 151 P.p.s.a. – oddalił skargę.