Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 178/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. C. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2017 r. w sprawie ze skargi L. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną L. C. ("skarżący") od wyroku z dnia 16 listopada 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 178/16, którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżącego na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego, w związku z nieuiszczeniem przez skarżącego wpisu od skargi kasacyjnej.

Pismem z dnia [...] lipca 2017 r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej oraz wniesienia zażalenia na ww. postanowienie Sądu z dnia 24 kwietnia 2017 r.

Po wykonaniu dwóch wezwań Sądu, z dnia [...] sierpnia 2017 r. oraz [...] września 2017 r., skarżący uzupełnił ww. wniosek pismami z dnia [...] września 2017 r. oraz [...] października 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast stosownie do art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać tej czynności.

Z przywołanych przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może znaleźć zastosowanie tylko wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo złożenie, we wskazanym terminie, wniosku przez skarżącego oraz dokonanie czynności, dla której zakreślono termin, nie jest wystarczające dla przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, której uchybił. Niezbędne jest także uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu.

W rozpoznawanej sprawie skarżący zachował siedmiodniowy termin, określony w art. 87 § 1 P.p.s.a. – z uzasadnienia wniosku wynika, że ustanie przyczyny, dla której uchybiono dokonaniu czynności nastąpiło w dniu [...] lipca 2017 r. (odbiór przez skarżącego kserokopii z akt sądowych sprawy, w tym zaskarżonego postanowienia, na jego wniosek z dnia [...] lipca 2017 r. (k. 66), w dniu [...] lipca 2017 r. został nadany wniosek oraz została dokonana czynność – wniesienie zażalenia.

Warunkiem niezbędnym do przywrócenia terminu dla dokonania czynności jest brak winy wnioskodawcy w jego uchybieniu. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy można więc mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, której nie można było przezwyciężyć. Należy jednak dodać, że w przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (w niniejszej sprawie – przez adwokata), to jego brak winy jest warunkiem przywrócenia terminu przez Sąd, ponieważ to na nim spoczywa obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Dla przyjęcia winy profesjonalnego pełnomocnika procesowego wystarczy natomiast nawet lekkie niedbalstwo (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2009 r., sygn. akt I FZ 69/09, LEX nr 565 711).

Podkreślić należy, że to pełnomocnik jest osobą, która dokonuje czynności procesowych za reprezentowaną stronę postępowania. Pełnomocnictwo z mocy prawa obejmuje umocowanie do dokonywania wszystkich, łączących się ze sprawą czynności procesowych. Czynności te wywołują skutki prawne bezpośrednio dla mocodawcy, niezależnie od tego czy wykonane zostały dobrze, czy źle. Pełnomocnik zobowiązany jest do starannego działania i za takie działania ponosi odpowiedzialność wobec mocodawcy. Tym samym działania te należy traktować tak, jakby były podejmowane przez samego mocodawcę, a zatem nie można przyjąć, że skarżący uchybił terminowi bez swojej winy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 1999 r., sygn. akt II UKN 678/99 OSNAPiUS 2001/11 poz. 402). Podmiot reprezentowany nie może skutecznie podnosić braku swojej winy w uchybieniu terminu, które nie zostało spowodowane przez niego (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 640/13, LEX nr 1 521 134).

W przedmiotowej sprawie przesłanka braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia uiszczonego wpisu nie została spełniona. Okoliczności podane we wniosku przez pełnomocnika skarżącego nie pozwalają na uznanie, że wniosek o przywrócenie terminu jest zasadny. Skoro ówczesny pełnomocnik skarżącego podał jako adres do doręczeń adres strony, a nie miejsce, w którym wykonuje działalność zawodową, to w zakresie dokonywania wszystkich łączących się ze sprawą czynności procesowych mieściło się także zadbanie o to, by korespondencja do niego kierowana była mu przekazywana. Ponadto, jeśli skarżący dysponował wiedzą, że w rejonie jego urzędu pocztowego pojawiają się problemy z doręczaniem przesyłek lub pozostawianiem stosownego awizo w skrzynce pocztowej (a na to wskazują daty dołączonych do wniosku artykułów ze stron internetowych, tj. marzec 2017 r., listopad 2016 r., sierpień 2016 r. i lipiec 2016 r.), powinien wcześniej interweniować we właściwym urzędzie pocztowym, a pełnomocnika uprzedzić o możliwych trudnościach z odbieraniem przesyłek.

Wobec pisma Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] września 2017 r. (załącznik do pisma pełnomocnika skarżącego z dnia [...] października 2017 r.), stanowiącego odpowiedź na reklamację skarżącego z dnia [...] lipca 2017 r. oraz znajdującej się w aktach sądowych sprawy koperty, zawierającej postanowienie Sądu z dnia 24 kwietnia 2017 r., z prawidłowo wypełnionym awizem (k. 62), nie ma też podstaw do przyjęcia, że przesyłki te zostały błędnie uznane za doręczone w trybie art. 73 P.p.s.a. Zwłaszcza że poprzednia korespondencja w sprawie, tj. wezwanie o wpis wraz ze stosownymi pouczeniami, zawiadomienie o wyznaczonym terminie rozprawy oraz odpis wyroku wraz z uzasadnieniem zostały doręczone bądź domownikom skarżącego (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 12 i 34), bądź jemu osobiście (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 17). Nie było zatem wątpliwości ani co do poprawności podanego przez ówczesnego pełnomocnika skarżącego adresu do doręczeń, ani co do prawidłowego wykonywania doręczeń kierowanych tam przesyłek przez właściwy urząd pocztowy.

Natomiast w odniesieniu do reklamacji złożonej przez Sąd, a dotyczącej przesyłki nr [...], wskazać należy, że reklamacja ta została rozpatrzona pozytywnie, a ww. przesyłka została zwrócona do Sądu wraz z prawidłowo wypełnionym awizo i w związku z tym została uznana za skutecznie doręczoną w dniu 9 marca 2017 r.

Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.