Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1720/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 302 ust. 1 pkt 1,5,7,7,9 art. 315 ust. 2 pkt 2 ust. 4 -5 art. 318 ust. 1-2  art. 319 pkt 4
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 24 stycznia 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Teresa Kobylecka Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Miron /spr./ sędzia del. WSA Tamara Dziełakowska Protokolant specjalista Agnieszka Gontarz po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 1636/15 w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. G. na rzecz Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 marca 2016r. sygn. akt IV SA/Wa 1636/15 oddalił skargę A. G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Cudzoziemiec bezskutecznie ubiegał się o nadanie statusu uchodźcy w 2001r. i w 2008 r. A. G. w wyniku wydanych wobec niego decyzji administracyjnych opuścił terytorium Polski. W dniu 10 kwietnia 2010 r. skarżący zawarł na terytorium Polski związek małżeński z obywatelką polską. Z uwagi na fakt pozostawania w związku małżeńskim z obywatelką polską cudzoziemiec dwukrotnie uzyskał zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z terminem ważności od dnia 1 lutego 2011 r. do dnia 31 stycznia 2012 r. i od dnia 18 stycznia 2012 r. do dnia 31 stycznia 2014 r.

W trakcie pobytu cudzoziemca w Polsce zostały wydane wobec niego następujące prawomocne wyroki sądowe: wyrok Sądu Rejonowego z dnia [...] kwietnia 2006 r., sygn. akt [...] za popełnienie czynów karalnych polegających na kierowaniu pojazdu pod wpływem alkoholu, znieważeniu funkcjonariuszy Policji, stosowaniu wobec nich przemocy, kierowaniu gróźb pozbawienia życia oraz naruszeniu nietykalności cielesnej funkcjonariuszy, wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] czerwca 2008 r. sygn. akt [...], wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w J. z dnia [...] stycznia 2011 r. sygn. akt [...] za wykroczenie skarbowe, wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] stycznia 2012 r. sygn. akt [...] za czyn polegający na nie okazaniu funkcjonariuszom policji dokumentów tożsamości, używaniu nieprzyzwoitych słów i uszkodzeniu mienia, wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] listopada 2012 r. sygn. akt [...] za popełnienie czynów karalnych polegających na stosowaniu przemocy wobec funkcjonariuszy Policji, używaniu nieprzyzwoitych słów i uszkodzeniu mienia o cudzoziemcach.

W dniu 18 grudnia 2013 r. A. G. wystąpił z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się, uzasadniając go pozostawaniem w związku małżeńskim z obywatelką polską. Wojewoda Podkarpacki decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., powołując się na powyższe wyroki sądowe, odmówił udzielenia cudzoziemcowi niniejszego zezwolenia stwierdzając, że jego dalszy pobyt na terytorium Polski stanowi zagrożenie dla porządku publicznego, co stanowiło przesłankę, określoną w art. 66 ust. 1 pkt 4 ustawy. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2014r.

Komendant Straży Granicznej decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. zobowiązał A. G. (obywatela [...]) do powrotu oraz orzekł o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Polski i innych państw obszaru Schengen na okres 5 lat od dnia wydania decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że pobyt cudzoziemca na terytorium Polski stanowi zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do wniosku takiego organ doszedł po analizie akt administracyjnych, powołując się na wyroki sądowe orzeczone wobec cudzoziemca przy wydawaniu negatywnej decyzji o osiedleniu się. Zdaniem organu powołane przez Wojewodę Podkarpackiego wyroki karne świadczą o nagannym zachowaniu strony, braku poszanowania dla polskiego porządku publicznego, a ponadto stosunku cudzoziemca do pracowników administracji rządowej i kierowanych przez niego w stosunku do nich gróźb i bezprawnego oskarżenia. Wskazał, że cudzoziemiec wielokrotnie postępował sprzecznie z powszechnie obowiązującymi normami prawa.

A. G. wniósł odwołanie od tej decyzji, po którego rozpoznaniu Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] marca 2017 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy podniósł, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż skarżący uczynił źródło dochodu z popełniania przestępstw o charakterze ciągłym. Nie zrezygnował z tej formy zarobkowej pomimo orzeczonych wobec niego kar, a także pomimo uzyskania przez niego szansy na podjęcie legalnej pracy. Cudzoziemiec dopuszczał się kilkakrotnie naruszeń obowiązujących przepisów prawa o zróżnicowanym natężeniu szkodliwości społecznej. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podkreślił fakt, że wszystkie naruszenia prawa przez skarżącego miały miejsce zarówno w trakcie trwania znajomości, jak i małżeństwa z W. K. Małżonka cudzoziemca potwierdziła tę okoliczność w trakcie przesłuchania w charakterze świadka (protokół z dnia 7 listopada 2014 r.). Ponadto organ wskazał, iż art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz.U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284) nie będzie miał zastosowania w tym przypadku.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe rozstrzygnięcie złożył A. G., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji.

Zarzucił organowi naruszenie przepisów mających istotny wpływ na wynik sprawy:

I. przepisów postępowania tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a.,

II. przepisów prawa materialnego

1) tj. art. 302 ust. 1 pkt 1, 5, 9 oraz art. 348 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, poprzez błędne uznanie, że względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interesu Rzeczpospolitej Polskiej wymaga wydania wobec cudzoziemca decyzji o zobowiązaniu do powrotu,

2) przepisów prawa materialnego tj. art. 2 i 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i zasady ne bis in idem poprzez powołanie jako podstawy zaskarżonej decyzji wyroków wydanych przed 2009 r., które legły u podstaw poprzedniej decyzji w przedmiocie wydalenia cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, co powoduje, że skarżący po raz kolejny ponosi konsekwencje za te same czyny. Skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył skarżący, wnosząc o uchylenie wydanych w sprawie rozstrzygnięć.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że zaskarżona decyzja została oparta na niepełnym materiale dowodowym, ponadto obarczona jest wadami natury procesowej, które nie pozwoliły na ustalenie przez organy obu instancji prawdy materialnej oraz dokonanie właściwej oceny wszystkich zebranych dowodów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywołanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę. Sąd uznał, że wbrew zarzutom skargi wniesionej przez A. G., na dzień orzekania przez organy istniały podstawy do wydana zaskarżonego rozstrzygnięcia tych organów. W uzasadnieniu wyroku Sąd za organem odwoławczym rozważył charakter i częstotliwość popełnianych przez cudzoziemca czynów zabronionych na terytorium Polski, za które cudzoziemiec był pociągany do odpowiedzialności karnej. Powodem odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Polski był stwierdzony przez organy i Sąd fakt stwarzania przez cudzoziemca zagrożenia dla porządku publicznego. W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził również podstaw do udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany, ani na pobyt ze względów humanitarnych.

Wobec ustalenia powyższych okoliczność Sąd doszedł do wniosku, że powołane okoliczności nie dają podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. G. Wyrok zaskarżył w całości i zarzucił naruszenie:

I. przepisów postępowania:

1) art. 145 § 1 pkt c Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270), zwany dalej P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U.2016.23, zwany dalej K.p.a.) poprzez przyjęcie, że organy administracji publicznej podjęły wszystkie kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, a w konsekwencji wydały decyzje administracyjne.

2) art. 145 § 1 pkt c w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie kontroli działalności organów administracji publicznej i nie uwzględnienie skargi cudzoziemca na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Polski w sytuacji, gdy organ administracji dopuścił się naruszenia przepisów w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

II. prawa materialnego - art. 302 ust. 1 pkt 1, 5, 7, 9 i art. 303 ust. 1 w zw. z art. 348 pkt 1 i 2 oraz art. 351 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. 2013.1650) poprzez błędne uznanie, że względy bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interesu Polski wymagają wydania decyzji o zobowiązaniu skarżącego do powrotu, w związku z czym nie zachodzą okoliczności mogące uzasadnić udzielenie cudzoziemcowi zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany.

Skarżący dodatkowo wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a także zasądzenia na rzecz pełnomocnika skarżącego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Pełnomocnik skarżącego kasacyjnie wniósł o dołączenie do akt sprawy odpisu postanowienia Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] marca 2017 r., sygn. akt [...].

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wyartykułowanych w podstawie skargi kasacyjnej.

Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.

Skarga kasacyjna zawiera zarzuty naruszenia zarówno przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego. W tej sytuacji w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, albowiem dopiero postępowanie przeprowadzone w zgodzie z tymi przepisami, w którym ustalono w sposób prawidłowy stan faktyczny, pozwoli na ocenę trafności zastosowania przepisów prawa materialnego.

Nie ma racji skarżący kasacyjnie, iż w niniejszej sprawie organy administracji ustaliły stan faktyczny z naruszeniem zasad określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. a Sąd pierwszej instancji wadę tę nienależnie ocenił. Organy administracji oparły się w tym względzie zarówno na ustaleniach zawartych w ostatecznej decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r., którą Wojewoda Podkarpacki odmówił wnioskodawcy udzielenia zezwolenia na osiedlenie się, jak i zawartych w wyrokach sądowych czy wreszcie dokonanych odrębnie, niezależnie od powołanych okoliczności. Rację ma skarżący kasacyjnie wskazując, że kwestie bezpieczeństwa państwa i zagrożenia dla porządku publicznego winny być oceniane bardzo wnikliwie. Jest to tym bardziej uzasadnione, że żaden przepis prawa nie zawiera definicji tych pojęć, mimo że terminy te często pojawiają się w aktach prawnych. Pojęcia te są używane jako klauzule generalne, co jest związane z ich szerokim zakresem znaczeniowym. Organ uznając, że pobyt skarżącego stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego, wskazał zarówno na okoliczności, które były przyczyną wydania decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r., jak i inne przyczyny, które uzasadniają przyjęcie takiego stanowiska. Nie ma racji skarżący kasacyjnie, że ani decyzje administracyjne, ani wyrok Sądu pierwszej instancji nie zawierały stosownych ustaleń odnoszących się do zagrożenia ładu i porządku publicznego. Po pierwsze wskazać należy, że kwestie te były przedmiotem bardzo wnikliwej oceny dokonanej przez Wojewodę Podkarpackiego orzekającego w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na osiedlenie się. Biorąc zatem pod uwagę historię uprzedniej karalności cudzoziemca do daty wydania decyzji dotyczącej zobowiązania do powrotu, nie można skutecznie zarzucić organowi administracji, że poczynił błędne ustalenia co do kluczowej kwestii, która legła u podstaw wydania tej decyzji. Taka sytuacja oczywiście, co do zasady, mogłaby zaistnieć, gdyby skarżący wykazał, że jego zachowanie w omawianym zakresie na tyle uległo zmianie, że nie uzasadnia przyjęcia takiego zagrożenia, jednakże okoliczności takie nie miały miejsca w niniejszej sprawie. Co więcej, organ pierwszej instancji przeanalizował wszystkie wyroki karne orzeczone wobec cudzoziemca, a które wskazują na brak poszanowania porządku prawnego przez cudzoziemca. Należy przy tym podkreślić, że stwierdzenie, że dana osoba zagraża porządkowi publicznemu lub bezpieczeństwu państwa, nie musi wiązać się z tym, że osoba taka popełnia przestępstwo, za które została skazana prawomocnym wyrokiem sądu. Ustawa o cudzoziemcach wprowadza bowiem wiele rygorów i konsekwencji dla cudzoziemców, którzy popełnili przestępstwa, za które zostali skazani wyrokiem sądu. Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 68 ust. 1 pkt 3 ustawy cudzoziemcowi cofa się zgodę na osiedlenie się, jeżeli cudzoziemiec został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne na karę co najmniej 3 lat pozbawienia wolności. Niezależnie zatem od tego, że okoliczności związane z karalnością skarżącego winny być podnoszone w postępowaniu dotyczącym udzielenia zezwolenia na osiedlenie się, to wskazane okoliczności odnoszące się do rzekomo wadliwych ustaleń organów i Sądu w tym zakresie muszą pozostać bez wpływu na wynik sprawy, albowiem wbrew zarzutom skarżącego kasacyjnie kwestie te nie mogły być przedmiotem weryfikacji ani organów administracji, ani Sądu pierwszej instancji w niniejszej sprawie. I wreszcie organ administracji ustalając okoliczności związane z zagrożeniem bezpieczeństwa i porządku publicznego wziął pod uwagę treść wszystkich prawomocnych wyroków karnych. Należało uznać, po zapoznaniu się z treścią tych dokumentów, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone przez organy administracji w zgodzie z zasadą prawdy obiektywnej, po należytym wyjaśnieniu okoliczności sprawy. Tym samym nie ma racji skarżący kasacyjnie, że Sąd pierwszej instancji wadliwie ocenił działanie organów, które zdaniem autora skargi kasacyjnej, naruszyły art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Zaskarżona decyzja została wydana w zgodzie z ww. przepisami, co oznacza, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie.

Tym samym nie można również skutecznie zarzucić Sądowi naruszenia art. 145 § 1 pkt c w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. w stopniu, który uzasadniałby konieczność wyeliminowania rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.

W tej sytuacji jako nieuzasadniony należało również ocenić zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 302 ust. 1 pkt 1, 5, 7, 9 i art. 303 ust. 1 w zw. z art. 348 pkt 1 i 2 oraz art. 351 ustawy o cudzoziemcach. Związany charakter przepisów o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu obligował organ do wydania takiej decyzji. Odstąpienie od jej wydania mogło nastąpić tylko w przypadku zaistnienia w sprawie okoliczności przemawiających za udzieleniem cudzoziemcowi jednej z form ochrony przewidzianych przepisami prawa, tj. zgody na pobyt ze względów humanitarnych albo zgody na pobyt tolerowany na terytorium Polski. W sprawie nie było podstaw do udzielenia cudzoziemcowi żadnej z powołanych form ochrony.

Racje ma skarżący kasacyjnie, że sam fakt skazania cudzoziemca za naruszenie prawa nie stanowi jednak podstawy do uznania, że istnieją powody do zobowiązania go do powrotu. Dopiero wykazanie związku między skazaniem a istnieniem rzeczywistego zagrożenia ze strony cudzoziemca daje możliwość powołania się na realne zagrożenie z jego strony. Wymaga to dokonania ustaleń odnoszących się do przyszłości, czyli prognozy skutków dalszego pobytu cudzoziemca na terytorium Polski. Tym samym cudzoziemiec, decydując się na pobyt w Polsce i deklarując zamiar integracji ze społecznością lokalną winien ze szczególną starannością odnosić się do kwestii przestrzegania obowiązujących przepisów prawnych.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego analiza i ocena przesłanek dokonanych przez organy obu instancji uzasadniała wydanie niekorzystnej dla cudzoziemca decyzji, która odnosi się do zagrożeń porządku publicznego skarżącego kasacyjnie oraz dokonana została w kontekście aktualnych zagrożeń ze strony cudzoziemca dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organy obu instancji wykazały dlaczego wskazane naruszenia prawa czynią pobyt cudzoziemca niepożądanym ze względów określonych w powołanym przepisie oraz wskazanie konkretnych przesłanek uzasadniających realne zagrożenie ze strony cudzoziemca. Zastosowane przez organy administracyjne kryterium realności zagrożenia w niniejszej sprawie odnosić się będzie do takiej kategorii prawdopodobieństwa, gdzie wymagany próg prawdopodobieństwa wyznacza już uzasadniona możliwość popełnienia kolejnego przestępstwa. Uznanie pobytu skarżącego kasacyjnie, na terytorium Polski, za niepożądany ze względu na konieczność ochrony ładu i porządku publicznego wymagało ustaleń odnoszących się do przyszłości, w postaci prognozy skutków dalszego pobytu cudzoziemca.

Co więcej, okoliczności świadczące za potrzebą ochrony interesu publicznego sprowadzają się do kwestii ilości i ciężaru gatunkowego popełnionych przestępstw oraz zbadania w sposób należyty prowadzonego przez cudzoziemca i jego małżonkę życia rodzinnego i prywatnego w Polsce. W niniejszej sprawie wskazać należy, czy rozważono zasadę proporcjonalności tj. czy powoływany związek małżeński może stanowić podstawę do odstąpienia od wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu. Co więcej, wydanie niekorzystnej dla cudzoziemca prognozy zostało wsparte spójną i wyczerpującą argumentacją, znajdującą stosowne odzwierciedlenie w prawidłowo zebranym oraz kompletnym materiale dowodowym. Organy obu instancji przeprowadziły trafne rozumowanie i wskazały na fakty, które przesądzają o istnieniu zagrożenia ze strony cudzoziemca. Postępowanie dotyczące sprawdzenia faktów wskazujących na trwałość więzi rodzinnych cudzoziemca musi być przeprowadzone szczególnie starannie. Organy obu instancji wykazały się dużą rozwagą w ocenie konfrontowanych wartości. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, organy nie naruszyły powołanej zasady proporcjonalności. Nie mogła ona zostać zinterpretowana na korzyść cudzoziemca z uwagi na notoryczne naruszanie przez niego porządku publicznego, pomimo wydanych orzeczeń sądowych. W myśl ustaleń orzecznictwa zasada proporcjonalności wymaga rozważenia sytuacji osobistej i rodzinnej cudzoziemca, w tym między innymi długotrwałości pobytu w Polsce, ewentualnych przeszkód do zamieszkania z rodziną w kraju pochodzenia cudzoziemca, w tym skutków wynikających dla rodziny z przeniesienia życia rodzinnego do innego kraju. Poza sytuacją rodzinną cudzoziemca są brane pod uwagę takie okoliczności, jak czas, jaki minął od popełnienia przestępstwa, późniejsze zachowanie cudzoziemca, resocjalizacja i stopień integracji ze społecznością polską. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że kary wymierzone cudzoziemcowi za popełnianie kolejnych przestępstw, nie odwiodły go od dalszego naruszania prawa. Cudzoziemiec dopuszczał się co najmniej kilkakrotnie naruszeń obowiązujących przepisów prawa o zróżnicowanym natężeniu szkodliwości społecznej. Podkreślić należy, że historia cudzoziemca o jego uprzedniej karalności uzasadnia stwierdzenie, że dalszy jego pobyt na terytorium Polski stanowił zagrożenie dla porządku publicznego. Powyższe okoliczności potwierdzają negatywną prognozę jego postępowania w przyszłości oraz możliwość zastosowania zasady proporcjonalności w rozpatrywanej sprawie. Ponadto należy wskazać, że art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności nie gwarantuje nieograniczonego prawa do życia z rodziną na terytorium Polski. Orzecznictwo Trybunału Praw Człowieka wymaga jednak istnienia silnych związków rodzinnych, jednoznacznego zaistnienia faktu ingerencji państwa oraz zaistnienia przeszkód uniemożliwiających zorganizowanie życia rodzinnego w państwie pochodzenia cudzoziemca. Podkreślić należy, że nawet silne więzy rodzinne nie chronią cudzoziemca przed odpowiedzialnością przed skutkami permanentnego naruszania porządku publicznego i w konsekwencji do wydania decyzji zobowiązującej do powrotu.

Konkludując, powyższe okoliczności wskazują, że z jednej strony analizowane przepisy odsyłają do jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, wynikającej z art. 7 K.p.a., tj. konieczności podjęcia przez organy administracji wszelkich kroków niezbędnych dla załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z drugiej jednak strony decyzje podejmowane w niniejszej sprawie nie podlegają uznaniu administracyjnemu. W strasburskim modelu limitacji chodzi o zbadanie okoliczności przemawiających za ochroną interesu publicznego oraz okoliczności związanych z życiem rodzinnym cudzoziemca i ustalenie, stosownie do wszystkich okoliczności sprawy, który z interesów przeważa. Model ten wskazuje na prawnie dopuszczalną możliwość ograniczenia praw i wolności człowieka w imię ochrony konkretnego celu jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wówczas, w myśl orzecznictwa stosowanie prawa musi być przewidywalne i skonstruowane w sposób uniemożliwiający arbitralność jego stosowania. W konsekwencji nie jest jednak wymagane, aby prawo pozwalało przewidzieć jego skutki z całkowitą pewnością, dopuszczając pewną niedookreśloność regulacji. Pociąga to za sobą jednak konieczność, aby prawo było sformułowane w sposób umożliwiający przewidzenie w rozsądnym zakresie konsekwencji, jakie może przynieść dane działanie (zob. wyrok 7 grudnia 1976, Handyside przeciwko Zjednoczone Królestwo, § 48). Odnosząc się do niniejszej sprawy należy zauważyć, że za dobro swojej rodziny odpowiedzialny jest przede wszystkim skarżący, który powinien zdawać sobie sprawę z faktu, że konsekwencją jego ciągłego nieprzestrzegania obowiązującego porządku prawnego może stać się odmowa legalizacji jego pobytu na terytorium Polski i w konsekwencji zobowiązanie go do powrotu do kraju pochodzenia.

Konkludując, wobec stwierdzenia, że zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie, skargę kasacyjną należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, działając w oparciu art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 P. p. s. a.