Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1661/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 145 par. 1 pkt 4 i 6, art. 149 par. 3, art. 150
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 2040/20 w sprawie ze skargi P. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

1.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 stycznia 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 2040/20 oddalił skargę P. O.(dalej skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej.

Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych:

1.2. Burmistrz N., działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i 6, art. 150 i art. 149 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 570, dalej Kpa), decyzją z [...] maja 2020 r. nr [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego, dwóch silosów o średnicy 4,0 m, budowie rampy przeładunkowej, na terenie działki nr ew. [...], położonej w miejscowości P. gm. N.

1.3. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z [...] lipca 2020 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że wnioskodawca dowiedział się o wydaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla ww. inwestycji 24 marca 2019 r., kiedy złożył podpis pod pismem o przeprowadzenie konsultacji społecznych z mieszkańcami wsi P. Organ uznał, że termin na złożenie wniosku o wznowienie został zachowany, jednak nie można stwierdzić, aby istniała podstawa prawna, z której można by wywieść bezpośredni interes prawny skarżącego. Jest on bowiem właścicielem działki nr [...] nieprzylegającej bezpośrednio do działki inwestycyjnej. W ocenie skarżącego jego interes prawny miałby wynikać zaś z faktu oddziaływania skumulowanego inwestycji na terenie działek objętych decyzją, jak i na nieruchomości do niej sąsiedniej, o identycznym przeznaczeniu inwestycyjnym.

Kolegium podkreśliło, że przepisy z zakresu oceny oddziaływania na środowisko nie przewidują, aby dla inwestycji koniecznym było dokonanie oceny oddziaływania na środowisko. Przywołując § 3 ust. 1 pkt 103 i ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2020 r. poz. 283 ze zm., dalej rozporządzenie) organ wyjaśnił, że przepis ten nakazuje traktować nową inwestycję jako część wcześniejszej inwestycji, również nieprzekraczającej progu, o ile jednak ma to być inwestycja w ramach jednego zakładu. Podkreślił, że w sprawie brak jest tożsamości podmiotów występujących o ustalenie warunków zabudowy na sąsiednich działkach. Skoro natomiast oddziaływanie inwestycji na środowisko nie przekracza ram wyznaczonych przepisami, to z woli prawodawcy wynika założenie, że taka inwestycja nie wpływa na sąsiednie nieruchomości ponad miarę. Organ przypomniał, że nieruchomość inwestora i wnioskodawcy stanowią nieruchomości rolne, więc ich przeznaczenie zakłada prowadzenie na niej różnego rodzaju działalności rolniczej, w tym chów zwierząt. Skala oddziaływania inwestycji nie powoduje z założenia naruszenia interesów wnioskodawcy, zwłaszcza, że jego nieruchomość nie jest położona bezpośrednio przy terenie inwestycji. Uznano zatem, że z uwagi na brak wykazania interesu w sprawie, nie jest możliwym merytoryczna ocena w zakresie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 6 Kpa.

1.4. Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję, zarzucając naruszenie: art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80 Kpa i art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z aart. 145 § 1 pkt 6 Kpa.

1.5. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

1.6. Powołanym na wstępie wyrokiem z 14 stycznia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powyższą skargę oddalił. Jak stwierdził Sąd I instancji, ustalenie kręgu stron tego postępowania zależy od okoliczności faktycznych, tj. charakteru inwestycji oraz zasięgu jej oddziaływania, w tym rodzaju, stopnia i zakresu uciążliwości z nią związanych dla sąsiednich terenów. Sąd uznał więc, że pozbawione słuszności okazały się zarzuty dotyczące negatywnego wpływu inwestycji na komfort życia strony skarżącej i możliwość zagospodarowania jej działki w przyszłości. Okoliczności te odwołują się bowiem do przysługującego jej interesu faktycznego, a nie prawnego. Inwestycja nie ingeruje bezpośrednio w możliwość wykonywania uprawnień właścicielskich. Niedogodności spowodowane powstaniem nowej zabudowy trzeba z kolei uznać w warunkach wiejskich za typowe, także w zakresie zwiększania obciążenia komunikacyjnego. Nadto, na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy nie jest możliwe badanie poziomu immisji wytwarzanych przez inwestycję w zakresie hałasu, zanieczyszczenia powietrza, charakterystycznych zapachów itp.

Z kolei wydanie decyzji o warunkach zabudowy poprzedzone jest wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tylko, gdy jest ona wymagana, czego ustalenie pozostaje w kompetencji organu głównego, który rozważa czy dla przedsięwzięcia nie zachodzi potrzeba uzyskania takiej decyzji. W stanie sprawy inwestor wskazał, że zamierza prowadzić działalność w zakresie chowu o obsadzie do 39 DJP. Inwestycja nie jest więc przedsięwzięciem mogącym oddziaływać potencjalnie na środowisko, gdyż chów jest przewidziany w liczbie mniejszej niż 40 DJP. Innej oceny wymagałaby sytuacja, gdyby inwestor planował przedsięwzięcie tego samego rodzaju znajdujące się na terenie, do którego ma tytuł prawny. Wtedy musiałoby dojść do zsumowania parametrów charakteryzujących to przedsięwzięcie z parametrami innego przedsięwzięcia, a po osiągnięciu progu określonego w § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia, inwestycja zyskałaby miano przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tylko w takim wypadku możliwa byłaby ocena inwestycji w kontekście oddziaływań skumulowanych.

2. Skarżący wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie:

1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej Ppsa) w związku z art. 7, 8, 77, 80 Kpa:

- poprzez oddalenie skargi wynikające z braku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i błędnych ustaleń faktycznych, polegających na uznaniu, iż planowane inwestycje polegające na budowie budynku inwentarskiego, dwóch silosów o średnicy 4,0 m, budowie rampy przeładunkowej lokalizowane na dz. [...] i [...] oraz na dz. o nr [...] położonych w miejscowości P. nie są ze sobą powiązane powodując skumulowane oddziaływanie, podczas gdy faktycznie inwestycje te są ze sobą powiązane technologicznie, prowadzą do powstania skumulowanego oddziaływania na środowisko na wskazanym obszarze, co w konsekwencji prowadzi do uznania, iż przedsięwzięcia te mogą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia,

- poprzez oddalenie skargi wynikające z braku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i błędnych ustaleń faktycznych, polegających na uznaniu, iż skarżącemu nie służy przymiot strony w niniejszym postępowaniu, podczas gdy prowadzone postępowanie dotyczy jego interesu prawnego, bowiem nie tylko nieruchomości graniczące bezpośrednio z nieruchomościami, na których są planowane inwestycje doznają ograniczenia w ich zagospodarowaniu oraz skutków negatywnego oddziaływania inwestycji, ale także nieruchomości sąsiednie, w tym nieruchomość stanowiąca własność skarżącego;

- poprzez oddalenie skargi wynikające z braku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i błędnych ustaleń faktycznych, polegających na uznaniu, iż planowane przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko i zdrowie ludzi, podczas gdy planowana inwestycja będzie trwale oddziaływała na nieruchomości sąsiednie poprzez immisje pośrednie, bowiem zasięg oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości jest znaczny, powodując stałe uciążliwości hałasu, zanieczyszczenie powietrza, lokalnych wód, a także spadek wartości nieruchomości; planowana inwestycja spowoduje negatywne ingerencje w prawo własności, np. z uwagi na zamiar rozbudowania w bliskiej odległości obiektu kubaturowego o wysokości i uciążliwości nieporównywalnej z zabudową mieszkaniową jednorodzinną, którego realizacja rodzi realne obawy związane z immisjami, a zrealizowanie inwestycji w takich warunkach może doprowadzić do ponadnormatywnego ograniczenia właścicieli sąsiednich nieruchomości możliwości korzystania z ich nieruchomości, w tym również w zakresie zagospodarowania oraz zabudowy tych nieruchomości;

b) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 28 Kpa poprzez oddalenie skargi wynikające z braku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i błędnych ustaleń faktycznych, polegających na uznaniu, iż skarżącemu nie służy przymiot strony w niniejszym postępowaniu, podczas gdy prowadzone postępowanie dotyczy jego interesu prawnego, bowiem nie tylko nieruchomości graniczące bezpośrednio z nieruchomościami, na których są planowane inwestycje doznają ograniczenia w ich zagospodarowaniu oraz skutków negatywnego oddziaływania inwestycji, ale także nieruchomości sąsiednie, w tym nieruchomość stanowiąca własność skarżącego;

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit c. w zw. z art. 151 Ppsa w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa poprzez oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi, podczas gdy zaskarżona decyzja Kolegium w przedmiocie odmowy uchylenia ww. decyzji o warunkach zabudowy została wydana pomimo tego, iż skarżący jako strona, bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, nie zawiadomiono go o prowadzeniu postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy, ani nie doręczono mu tej decyzji;

d) art. 145 § 1 pkt 1 lit c. w zw. z art. 151 Ppsa w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa poprzez oddalenie skargi, podczas gdy decyzja Kolegium w przedmiocie odmowy uchylenia ww. decyzji o warunkach zabudowy została wydana pomimo tego, iż ze względu na zakres oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w powiązaniu ze skumulowanym oddziaływaniem innego planowanego przedsięwzięcia znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie konieczne było uzyskanie stanowiska innego organu, tj. oceny oddziaływania na środowisko;

e) art. 145 § 1 pkt 1 lit c. w zw. z art. 151 Ppsa poprzez oddalenie skargi w sytuacji, kiedy Sąd I instancji nie rozpoznał w sposób należyty zarzutów i argumentów przedstawionych w skardze;

2) naruszenie przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

a) art. 62 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenie oddziaływania na środowisko poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, skutkujące błędnym przyjęciem, iż inwestycja objęta niniejszym postępowaniem nie będzie ponadnormatywnie negatywnie oddziaływać na środowisko i zdrowie ludzi;

b) art. 141 ust. 1 i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie dokonania oceny, czy planowana inwestycja będzie powodowała przekroczenia standardów emisyjnych oraz zaniechanie dokonania oceny, czy planowana inwestycja spowoduje pogorszenie stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub będzie stanowiła zagrożenie życia lub zdrowia ludzi;

c) art. 6 ustawy Prawa ochrony środowiska poprzez brak dokonania oceny możliwości wystąpienia skumulowanego oddziaływania w zakresie inwestycji planowanych na działkach o nr ew. [...] i [...] oraz sąsiadującej z nią działką o nr [...];

d) art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak ustalenia, że powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie.

W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania D. P. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4.1. Skarga kasacyjna jest zasadna.

4.2. Wobec tego, że strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, na podstawie art. 182 § 2 Ppsa skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

4.3. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta sytuacja jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.

4.4. Przed oceną zarzutów skargi kasacyjnej należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 151 § 1 Kpa organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150 Kpa, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której:

- odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo

- uchyla, z uwzględnieniem art. 146 Kpa decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

4.5. W przedmiotowej sprawie istota sporu sprowadza się do tego, czy skarżący powinien mieć przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem ww. decyzji o warunkach zabudowy i czy mógł wnioskować o wznowienie postępowania. Wyjaśnienie powyższej kwestii pozwala dopiero na ustalenie, czy istniała przesłanka do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa i ustalenie, czy skarżący jest w ogóle uprawniony do skutecznego wniesienia podania o wznowienie postępowania w powołanej sprawie i to powinno być wyłącznie przedmiotem tego postępowania. Niespełnienie przesłanek, o których mowa, jest podstawą do wydania postanowienia odmownego, przewidzianego w art. 149 § 3 Kpa. Gdyby zaś organ z takich czy innych przyczyn wszczął (wznowił) postępowanie podlega ono umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Natomiast dopiero w drugim etapie dochodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy.

4.6. Tymczasem, jak wynika z uzasadnienia decyzji organów obu instancji, co również powtarza Sąd I instancji, organy przeprowadziły postępowanie w szerszym zakresie, analizując potrzebę uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, dokonując oceny, czy inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym oddziaływać potencjalnie na środowisko z uwagi na brak kumulacji z innymi inwestycjami. Z jednej bowiem strony doszły do wniosku, że skarżący nie ma przymiotu strony, gdyż jego nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, natomiast z drugiej strony przeprowadziły analizę prawidłowości decyzji o warunkach zabudowy.

4.7. W niniejszej sprawie, jak słusznie zarzuca się w skardze kasacyjnej, Sąd I instancji naruszył art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 28 Kpa oraz art. 151 Ppsa w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 Kpa poprzez brak wszechstronnego rozważenia czy skarżącemu służy przymiot strony w niniejszym postępowaniu. Brak jest w zaskarżonym wyroku analizy wpływu planowanej inwestycji na sytuację skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszym składzie podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie, według którego stronami postępowania w sprawach warunków zabudowy mogą być, niezależnie od inwestora, właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości sąsiadujących (graniczących) z terenem inwestycji oraz właściciele działek, którzy nie sąsiadują bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji, których sytuacja prawna (zespół praw i obowiązków) może zostać dotknięta przez planowaną inwestycję lub jej skutki. Sąd I instancji nie dokonał takiej oceny, jedynie zdawkowo wskazując, że inwestycja nie ingeruje bezpośrednio w możliwość wykonywania uprawnień właścicielskich.

4.8. O istnieniu interesu prawnego przesądza zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości (por. wyrok NSA z 5 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 1809/12; wyrok NSA z 12 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 135/11; wyrok NSA z 24 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2105/10; wyrok NSA z 29 czerwca 2001 r. sygn. akt IV SA 594/99, LEX nr 54166 oraz wyrok NSA z 8 września 2004 r. sygn. akt OSK 394/04, LEX nr 160631). O istnieniu interesu prawnego danego podmiotu w sprawie o ustalenie warunków zabudowy decydują zatem z jednej strony (w sferze faktycznej) charakter, cechy i skutki planowanej inwestycji (w tym rodzaj, stopień i zakres możliwych uciążliwości) dla całego obszaru potencjalnego jej oddziaływania, z drugiej zaś strony (w sferze normatywnej) - treść przepisów prawa materialnego, które ze względu na zasadnicze parametry planowanej inwestycji i terytorialny zasięg jej oddziaływania mogą i powinny mieć zastosowanie w sprawie. Z pola widzenia nie można również stracić przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422), określającego warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę, zapewniające spełnienie wymagań art. 5 i 6 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Z ww. rozporządzenia wynikają bowiem uwarunkowania, w jakich realizacja planowej inwestycji będzie możliwa, również w aspekcie jej oddziaływania na tereny sąsiednie. Przyjmuje się, że właściciel nieruchomości sąsiedniej ma interes prawny wynikający z tego przepisu do uczestniczenia jako strona (art. 28 Kpa) w postępowaniach administracyjnych, w wyniku których może zapaść decyzja kształtująca stosunki na sąsiedniej nieruchomości poprzez określenie sposobu jej zagospodarowania. Ustalenie to będzie bowiem miało wpływ na wykonywanie prawa własności przez właściciela nieruchomości sąsiedniej, ale zarówno w wąskim, jak i szerokim rozumieniu tego terminu. Oddziaływanie bowiem może zamykać się w granicach działki zainwestowanej, ale może również obejmować bezpośrednie, jak i niebezpośrednie sąsiedztwo. Przepis art. 28 Kpa sprzeciwia się eliminowaniu uprawnień właściciela działki niesąsiadującej bezpośrednio z terenem inwestycji. Zaakcentować przy tym należy, że orzecznictwo wskazuje na konieczność szerokiego rozumienia terminu działki sąsiedniej, a więc rozszerzenia katalogu stron tego postępowania, stwierdzając m.in. że uprawnienie do bycia stroną postępowania w sprawie warunków zabudowy nie jest sztywno i bezwzględnie zastrzeżone wyłącznie dla właścicieli (użytkowników wieczystych) działek graniczących z działką, której dotyczy postępowanie w sprawie warunków zabudowy (wyrok NSA z 25 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 1732/07).

4.9. Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd I instancji przeanalizuje powyższe kwestie, oceniając w sposób wyczerpujący, czy skarżącemu przysługuje interes prawny do żądania wznowienia postępowania. Dopiero takie ustalenia umożliwią przewidzianą prawem merytoryczną ocenę decyzji o warunkach zabudowy.

4.10. Na tym etapie przedwczesne byłoby natomiast odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej.

4.11. Mając powyższe na uwadze, działając w oparciu o art. 185 § 1 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji. Od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania odstąpiono w całości na podstawie art. 207 § 2 Ppsa.