Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2816/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-05-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2013 r. sprawy ze skargi T. G. i Z. G. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanowił: zawiesić postępowanie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawe art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 w zw. z art. 144 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku T. G. i Z. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] września 2012 r. znak : [...] którym odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011r. nr [...], znak: [...]

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że postanowieniem wydanym w dniu [...] listopada 2011 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie VII SA/Wa 2017/11 umorzył postępowanie sądowoadministracyjne na skutek cofnięcia przez T. G. i Z. G. skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011r. nr [...], znak: [...]Organ powołał się na treść art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270) oraz wskazał, że uznanie przez Sąd cofnięcia skargi za dopuszczalne, oznacza, że Sąd nie dopatrzył się, aby decyzja z dnia [...] lipca 2011 r. dotknięta była wadą nieważności. Wobec faktu, że Sąd umorzył postępowanie sądowe, organ ma zamkniętą drogę do stwierdzenia nieważności wyżej wskazanej decyzji, ze względu na związanie go oceną prawną zawartą w postanowieniu Sądu. Organ podkreślił, że nie jest możliwe stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia, w sytuacji gdy Sąd uznając cofnięcie skargi za dopuszczalne przesądza o tym, że rozstrzygnięcie organu nie jest dotknięte wadą nieważności.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli T. G. i Z. G.

Na rozprawie w dniu 29 maja 2013 r. skarżąca T. G. oświadczyła, że w maju br. złożyła wniosek o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2011 r. wydanego w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 2017/11, i skarżący wnieśli “o poczekanie z rozstrzygnięciem przedmiotowej sprawy do czasu zakończenia postępowania w sprawie o wznowienie".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Przyjęte w powyższym przepisie rozumienie kwestii prejudycjalnej zakłada istnienie ścisłego związku pomiędzy sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego. Związek ten polega na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej. Celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana zarówno z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem (art. 145 § 1 pkt 7, art. 145a k.p.a., art. 240 § 1 pkt 7, 8 i 11 o.p.), jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (art. 272 p.p.s.a.) na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym już toczącym się postępowaniu. Celowe może być również zawieszenie postępowania, jeżeli przed sądem administracyjnym toczy się kilka postępowań ze skarg na decyzje wydane w tej samej sprawie w postępowaniu zwykłym i nadzwyczajnym. Między daną sprawą sądowoadministracyjną a innym postępowaniem, o którym stanowi art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., istnieć musi związek tego rodzaju, że wynik, toczącego się już postępowania, będzie miał charakter prejudycjalny dla sprawy, która ma być zawieszona. Rozstrzygnięcie w tej drugiej sprawie wtedy tylko upoważniać będzie do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, kiedy podjęte w niej rozstrzygnięcie będzie miało decydujące znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej, która ma być zawieszona (por. Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2012 r., I GZ 27/12).

Przekładając powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należało stwierdzić, że sprawa dotycząca wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie VII SA/Wa 2017/11 zakończonego prawomocnym postanowieniem z dnia 7 listopada 2011 r. została zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 902/13 i dotyczy kwestii prejudycjalnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Powyższym postanowieniem, wobec cofnięcia przez T. G. i Z. G. skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], Sąd umorzył postępowanie sądowe, uznając, zgodnie z art. 60 p.p.s.a. cofnięcie skargi za dopuszczalne. Zgodnie z poglądem wyrażonym w orzecznictwie sądów administracyjnych, uznanie przez sąd cofnięcia skargi za niedopuszczalne wymaga pozytywnego ustalenia istnienia nieważności aktu lub czynności (por. Wyrok NSA w Warszawie z dnia 3 listopada 2004 r., OSK 631/04). Zatem Sąd badając dopuszczalność cofnięcia skargi w sprawie VII SA/Wa 2017/11 powinien sprawdzić, czy decyzja z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] nie jest dotknięta jedną z kwalifikowanych wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Z kolei przedmiotem niniejszego postępowania jest skarga na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r. utrzymującego w mocy własne postanowienie z dnia [...] września 2012 r. odmawiające wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...].

Niewątpliwie zatem rozstrzygnięcie w sprawie VII SA/Wa 902/13 dotyczącej wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu z dnia 7 listopada 2011 r. umarzającym postępowanie w sprawie VII SA/Wa 2017/11 ma wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Wynik w sprawie VII SA/Wa 902/13 determinuje kierunek wyrokowania w niniejszej sprawie, zatem stanowi prejudykat dla orzeczenia w przedmiocie skargi T. G. i Z. G. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r. znak:[...]

Z powyższych względów orzeczono, jak w sentencji, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.