Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 944/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-01-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 24 ust. 2a i ust. 2b
journal: Dz.U. 2016 poz 1629
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 5 stycznia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), , Protokolant Pomocnik sekretarza Blanka Kuźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2018 roku sprawy ze skargi M. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. z dnia [...]roku nr [...] w przedmiocie odmowy aktualizacji i zmiany operatu technicznego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. III SA/Łd 944/17

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. , art. 7b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1629 ) po rozpatrzeniu odwołania M. B., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] w sprawie odmowy ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków przebiegu granic pomiędzy działkami nr 10/1 i 10/2 w obrębie K. gm. G. w oparciu o operat techniczny nr [...] i wyłączenie z zasobu użytkowego części obliczeniowej operatu geodezyjnego nr [...] poprzez jego zastąpienie operatem nr [...].

Jak wynika z załączonych akt administracyjnych M. B. pismem z dnia 20 lutego 2012r. zwrócił się do Starosty [...] o aktualizację i zmianę operatu technicznego nr [...] z dnia 2 grudnia 1991 r., poprzez sprostowanie i wyznaczenie na gruncie prawnej granicy między działką o nr ewidencyjnym 10/2 (stanowiącą własność R. K.) ,a działką nr 10/1 (stanowiącą własność wnioskodawcy) we wsi K. gmina G., zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w Z. z dnia 31 października 1991 r. oraz zatwierdzonym podziałem zgodnym z mapą sytuacyjną z projektem podziału przyjętym do państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego w dniu 22.10.1991 r. Jak wskazał wnioskodawca, zgodnie z w/w dokumentami granica pomiędzy działkami przebiega "prosto" od gruntów PKP do drogi prowadzącej przez wieś K., natomiast w rzeczywistości na gruncie i w operacie jest "krzywa" na jego niekorzyść.

W dniu 13 marca 2012 r. Starosta [...] wszczął postępowanie w sprawie aktualizacji i zmiany operatu technicznego nr [...] z dnia 2 grudnia 1991 r. sporządzonego m.in. dla działek o nr 10/1 i 10/2 , a następnie decyzją z dnia 18 kwietnia 2012 r. umorzył postępowanie administracyjne uznając, że strona wnioskująca nie przedstawiła żadnych nowych faktów ani dowodów, które dałyby podstawę do dokonania zmiany danych objętych ewidencją. Decyzja ta została następnie uchylona przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego i sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że sprawa dotyczy aktualizacji ewidencji gruntów na wniosek właściciela , a brak przesłanek do uwzględnienia żądania strony nie czyni postępowania administracyjnego bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 §1 k.p.a. Wniosek o aktualizację ewidencji gruntów po analizie dokumentów może być uwzględniony, bądź organ może odmówić dokonania wnoszonej zmiany, niemniej musi się to odbyć z poszanowaniem art. 107 § 1 k.p.a.

Ponownie rozpatrując sprawę Starosta [...] wezwał wnioskodawcę M.B. do dostarczenia opracowania geodezyjnego, umożliwiającego wprowadzenie żądanych zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków. Na zlecenie M. B. mapę prawną wyznaczającą przebieg granicy dla działek 10/1 i 10/2, położonych w obrębie ewidencyjnym K. gminy G., sporządził geodeta uprawniony W. P.. Mapa została przyjęta do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu 5 września 2013 r. za nr [...] . Geodeta W. P. sporządził protokół z wyznaczenia punktów granicznych nr 1862 i 1517 oraz przebiegu granicy pomiędzy tymi punktami. Zgodnie z tym opracowaniem granica między działką 10/1 i 10/2 miałaby przebiegać w linii prostej od pkt 1862 do pkt 1517. Z takim przebiegiem granicy zgodził się jedynie M. B. składając podpis w protokole, natomiast właściciel działki nr 10/2 R. K. nie zgodził się z propozycją nowej granicy i odmówił złożenia podpisu.

Kolejną decyzją z dnia 30 października 2013 r. Starosta [...] odmówił aktualizacji i zmiany operatu technicznego nr [...] , zaś [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia 19 grudnia 2013 r. utrzymał w mocy tę decyzję. Obie te decyzje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 16 czerwca 2014r., III SA/Łd 139/14, uchylił, wskazując na konieczność rozważenia przez organ podstawowej kwestii, to jest czy przebieg granicy oznaczony w operacie jest zgodny z mapą z dnia 16 października 1991 r. wskazaną w postanowieniu Sądu Rejonowego w Z., która to mapa była podstawą wydania orzeczenia sądu powszechnego z dnia [...], w sprawie działu spadku po S. B..

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta [...] decyzją z dnia 15 stycznia 2015 r. odmówił aktualizacji i zmiany operatu technicznego. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 8 kwietnia 2015 r. Wskutek rozpoznania skargi M.B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 22 października 2015r., III SA/Łd 523/15, uchylił decyzje organów obu instancji. Uzasadniając ten wyrok Sąd wskazał, iż ponownie rozpatrując sprawę organy administracji nie zastosowały się do wytycznych Sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 czerwca 2014r., III SA/Łd 139/14, a zaskarżona decyzja jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wskazał w uzasadnieniu WSA w Łodzi w sprawie III SA/Łd 523/15 w ocenie M. B. granica miedzy działkami 10/1 i 10/2 przebiega w linii prostej od gruntów PKP do drogi przez wieś K. . Organ stwierdził, że granica przebiega w sposób odmienny niż twierdzi strona, ale konstatacja ta nie została poprzedzona analizą mapy załączonej do postanowienia Sądu Rejonowego w Z. i oceną czynionych w toku tego postępowania przez strony uzgodnień, które sąd administracyjny przytoczył.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] Starosta [...] wprowadził w ewidencji gruntów i budynków zmiany zgodnie z operatem technicznym nr [...] przyjętym do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu 5 września 2013r. sporządzonym dla działek o nr 10/1 i 10/2 położonych w obrębie K. gmina G..

Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez R. K., właściciela działki 10/2, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Uzasadniając tę decyzję wyjaśnił, że aktualizacja operatu ewidencyjnego zgodnie z § 45 ust. 1 Rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tekst jedn.: Dz.U. z 2015r. poz. 542 ze zm.) następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Przepis art. 22 ust. 3 pr.g.i.k. (w brzmieniu aktualnym w 2013r.) stanowił, że na żądanie starosty osoby zgłaszające zmiany są obowiązane dostarczyć dokumenty geodezyjne, kartograficzne i inne niezbędne do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków.

Organ odwoławczy stwierdził, iż w aktach niniejszej sprawy znajduje się mapa prawna wykonana na zlecenie M. B.. przez geodetę uprawnionego W. P. przyjęta do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu 5 września 2013 r , za nr [...]. W sporządzonym operacie znajduje się protokół z dnia 27 maja 2013r. z wyznaczenia punktów granicznych oraz przebiegu granic, z którym nie zgodził się R. K.. Podstawą dokonania zmiany i wytyczenia nowych punktów granicznych było postanowienie Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...], wydane w sprawie [...] o dział spadku, podział majątku i zniesienie współwłasności. Podnosząc zawiązanie organów wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zawartymi w wyroku z dnia 16 czerwca 2014r., III SA/Łd 139/14, organ odwoławczy stwierdził, że organy administracji publicznej ustaliły, iż orzekając o podziale nieruchomości Sąd Rejonowy w Z. oparł się o geodezyjną mapę podziału z dnia 16 października 1991r., sporządzoną przez uprawnionego geodetę J. T., a podpisaną w zastępstwie przez uprawnionego geodetę S. Ż., która to mapa została zaewidencjonowana w Wojewódzkim Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Ł., filia w G. za numerem [...] w dniu 2 grudnia 1991r.

W zakresie zgodności przebiegu granic pomiędzy działkami 10/01 i 10/02 wykazanego w operacie wykonanym w 2013r. przez uprawnionego geodetę W.P. z przebiegiem granic pomiędzy tymi działkami ustalonym orzeczeniem Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] sygn. [...] , organ stwierdził, że wypowiedział się w tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 22 października 2015r., III SA/Łd 523/15, wskazując, iż operat ten winien zostać uwzględniony w ewidencji gruntów i budynków.

W skardze na tę decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi R. K. zarzucał :

- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 22 ust. i 3 oraz art. 24 pr.g.i.k. oraz § 47 ust. 3 i § 44 rozporządzenia wykonawczego, przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie;

- naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 7, art. 77, art. 80, art. 105 § 1 oraz art. 107 k.p.a.

Uczestnik postępowania M. B. ponownie zaś wskazywał, że zmiana i wytyczenie nowych punktów granicznych pomiędzy działkami była przedmiotem postępowania przed Sądem Rejonowym w Z. w roku 1991. Poprzednio ustalona granica pomiędzy przedmiotowymi działkami, powstałymi w wyniku dokonanego podziału, miała mieć załamanie w obrębie siedliska. W wyniku zawartego porozumienia pomiędzy stronami granica ta miała przebiegać w linii prostej, na całym jej przebiegu. Po uprawomocnieniu się postanowienia Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...], zatwierdzającego ustalony przebieg punktów granicznych, w trakcie wykonywania obliczeń współrzędnych punktu popełniono w jego ocenie błąd, w wyniku którego doszło do skrzywienia granicy. O powyższym fakcie dowiedział się dopiero w 1997r., podczas kompletowania dokumentacji niezbędnej do budowy budynku gospodarczego. Wykonana na jego zlecenie, zgodnie z zobowiązaniem organu administracji, dokumentacja geodezyjna, sporządzona przez geodetę W. P., uwzględniająca przebieg granicy zgodny z orzeczeniem Sądu Rejonowego w Z., została włączona do zasobu geodezyjno-kartograficznego we wrześniu 2013r. Natomiast, co do zarzutu nieprawidłowości dokumentacji z uwagi na brak osnowy geodezyjnej, uczestnik postępowania wskazał, iż wykonawca przed przystąpieniem do jej wykonania, dokonał wznowienia 2 zniszczonych punktów osnowy, co opisał w sprawozdaniu technicznym.

W ocenie uczestnika z treści protokołu posiedzenia Sądu Rejonowego w Z. z dnia 27 września 1991r., jak i postanowienia Sądu z dnia [...] w sprawie [...] wynika jednoznacznie, że powołanym orzeczeniem zatwierdzona została jedynie mapa geodezyjna podziału, zawierająca przebieg granicy pomiędzy działkami w linii prostej. Natomiast wykonany przez biegłego J. T. operat sporządzony został już po uprawomocnieniu się postanowienia z dnia [...]. Zawiera on prawidłowy (zgodny z treścią postanowienia Sądu) opis przebiegu granicy, jednakże z uwagi na błędne obliczenie współrzędnych punktu nr 7, przebieg linii granicznej został skrzywiony na niekorzyść uczestnika postępowania. Pomimo tej sprzeczności sporządzony przez J. T. operat został przyjęty do zasobu geodezyjnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej w G. w grudniu 1991r. Operat ten został zastąpiony wykonanym na zlecenie uczestnika postępowania, zgodnie z wytycznymi organu administracji, operatem wykonanym przez geodetę W. P., który został przyjęty do zasobu geodezyjno-kartograficznego w Z. w dniu 5 września 2013r. W oparciu o załączoną do dokumentacji mapę do celów prawnych Sąd Rejonowy w Z. V Wydział Ksiąg Wieczystych dokonał w dniu 22 października 2013r. wpisu do księgi wieczystej nr [...].

Wyrokiem z dnia 28 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie III SA/Łd 533/16 uchylił zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...].

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia sąd administracyjny wskazał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż w sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 153 p.p.s.a. oraz art. 11 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013r. poz. 267 ze zm.), zwanej k.p.a.

Organy ponownie rozpoznając sprawę nie zastosowały się do wszystkich wytycznych zawartych w poprzednio podjętych w tej sprawie wyrokach. Sąd podkreślił, że działania naruszające art. 153 p.p.s.a. muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych, już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu administracyjnego. Bez ścisłego stosowania powołanego przepisu trudno byłoby zapewnić spójność działania systemu władzy państwowej. Jego nieprzestrzeganie w istocie podważałoby bowiem obowiązującą w polskim prawie zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji (por. wyroki NSA z dnia 21 października 1999r., IV SA 1681/97 i z dnia 1 września 2010r., I OSK 920/10, LEX 745376).

Sąd w uzasadnieniu wyroku w sprawie III SA/Łd 533/16 wskazał, iż przedmiotem sporu między uczestnikami postępowania o dział spadku i podział ówczesnej działki nr 10 był przebieg granicy w obrębie siedliska, a przebieg granicy pomiędzy powstałymi z tej działki działkami o nr 10/1 i 10/2 od pkt 2 (przy granicy z gruntami PKP) do pkt 7 był w linii prostej, a od pkt 7 pierwotny przebieg tej granicy w obszarze siedliska miał załamanie w pkt 7 o szerokości ponad 4 m i o długości ponad 23 m do granicy z drogą nr 26. Jednakże strony w toku trwającego postępowania podziałowego zgodnie uzgodniły zlikwidowanie tego załamania celem "wyprostowania" przebiegu granicy. Nie oznacza to jednakże, że przebieg tej granicy od pkt 2 do pkt 26, a więc na całej długości granicy między spornymi działkami, ma mieć kształt linii prostej geometrycznie, w pkt 7 może być bowiem nieznaczne załamanie granicy (powodujące zmianę kierunku granicy), która dalej również będzie miała kształt linii geometrycznej prostej (jednakże w obrębie siedliska). Sąd stwierdził, że na obecnym etapie postępowania oczywiste jest jedynie to, że wolą uczestników postępowania podziałowego było niewątpliwie zlikwidowanie pierwotnego załamania granicy w obrębie siedliska (ponad 4 m szerokości i ponad 23 m długości) i "wyprostowanie" w tej szczęści przebiegu granicy. Z tego nie sposób jednak wywieść, iż na całej długości granica między nowo powstałymi działkami miała mieć kształt linii geometrycznie prostej. Zawarte w opinii uzupełniającej S. Ż. stwierdzenia o "wyprostowaniu" granicy należy odczytywać w kontekście poczynionych przez uczestników postępowania podziałowego uzgodnień co do przebiegu tej granicy w obrębie siedliska, celu, w jakim sąd rejonowy polecił sporządzenie opinii uzupełniającej, a zatem "wyprostowania" przebiegu granicy w obrębie siedliska. Dopiero tak odczytywane stwierdzenie biegłego S. Ż. o prostym przebiegu granicy pozwala na prawidłowe rozumienie treści opinii uzupełniającej. Stwierdzenie biegłego o prostym przebiegu granicy od gruntów PKP do drogi gminnej nie musi oznaczać, że jest to przebieg granicy na całej jej długości w linii geometrycznie prostej (w tym samym kierunku). Sam biegły w tej opinii powołuje się wszak na zawartą przez uczestników ugodę co do "zlikwidowania załamania granicy wynoszącej w terenie szerokości 4,20m i długości 23,95m", jak i też koryguje powierzchnie poszczególnych działek, co jest konsekwencją likwidacji owego załamania. Tej okoliczności nie można pomijać przy ocenie ustalonego przez sąd rejonowy przebiegu granicy między działkami nr 10/1 i 10/2. A zatem dla ustalenia prawidłowego przebiegu granicy nie jest wystarczające - jak nadal to czynią organy, a co w dorozumiały tylko sposób zdaje się wynikać z uzasadnienia zaskarżonej decyzji – odwołanie się do mapy sytuacyjnej z podziałem działek z dnia 16 października 1991r., tym bardziej, że przy skali tej mapy 1:2000 może nie być widoczny faktyczny kształt uzgodnionego przebiegu granicy. Przy tej skali przebieg ten może wydawać się mieć kształt linii prostej geometrycznej, choć w rzeczywistości może nastąpić w pkt 7 nieznaczna zmiana kierunku przebiegu granicy, która od tego punku nadal ma, jak przyjął biegły S. Ż. kształt linii prostej. Jest to tym bardziej prawdopodobne wnioskowanie skoro w poprzednio dwukrotnie kontrolowanych przez sąd administracyjny decyzjach organy stały na stanowisku o załamaniu tej granicy w pkt 7 i nieznacznej zmianie kierunku biegu tej granicy, co nie jest przecież tożsame z tak znacznym i widocznym nie tylko w terenie ale i na rysunku mapy załamaniem, jakim pierwotnie było załamanie o szerokości ponad 4 m i długości ponad 23m. Sąd kwestionując te decyzje w tym zakresie polecił jedynie wyjaśnienie, która mapa stanowi integralną część orzeczenia sądowego o podział nieruchomości, co nie zmienia faktu, że po niewątpliwym ustaleniu tej kwestii organ obowiązany był – jak zalecił Sąd w pierwszym wyroku - dokonać porównania i analizy dokumentacji podziałowej w kontekście zatwierdzonego przez sąd podziału ówczesnej nieruchomości nr 10. Aby zatem możliwe było ustalenie uzgodnionego przez uczestników i zatwierdzonego przez sąd podziału nieruchomości konieczne było dodatkowo przeanalizowanie obliczonych przez J. T. współrzędnych poszczególnych punktów granicznych, tj. dla pkt 2, 7 i 26 przy uwzględnieniu skorygowanej przez S. Ż. powierzchni działek nr 10/1 i 10/2 w związku ze zlikwidowaniem pierwotnego załamania granicy w pkt 7, 6 do 8 w obrębie siedliska i zmiany numeracji punktów oraz ewentualnego nieznacznego odchylenia kierunku granicy. Jak wynika z wykazu działek i ich powierzchni współrzędne wynoszą dla punktu 2 (1517) X 5619600.39 i dla Y 4545829.16, dla pkt 7 (1842) – X 569159.37 i Y 4546198.99, dla pkt 26 (1862) – X 5619142.12 i Y 4546215.56. Dopiero uwzględnienie wszystkich tych elementów pozwoli na niewątpliwe ustalenie przebiegu spornej granicy. Nawet jeśli hipotetycznie zakładając wynik tej analizy może doprowadzić organ ostatecznie do wniosku, że przebieg tej granicy na całej jej długości w punktach od 1517 (pkt 2) do 1862 (pkt 26) jest linią geometrycznie prostą, to winno ono znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Nie jest z pewnością dopuszczalne zajmowanie w kolejno podejmowanych przez organy decyzjach w oparciu o ten sam w istocie materiał dowodowy odmiennych ocen, bez uzasadnienia zmiany dotychczasowej oceny, tym bardziej w tak ważkiej sprawie, jaką jest przebieg granicy między nieruchomościami, a w konsekwencji i zasięg prawa własności. Tego jednakże zabrakło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ, jak dowodzi analiza uzasadnienia tej decyzji, ograniczył się jedynie do przytoczenia fragmentów uzasadnienia wyroku WSA z dnia 22 października 2015r., III SA/Łd 523/15, pomijając jednak całokształt rozważań sądu, wskazujących na nie wykonanie przez organ zaleceń poprzedniego wyroku WSA w Łodzi z dnia 16 czerwca 2014r., III SA/Łd 139/14. Sąd w wyroku z dnia 22 października 2015r., III SA/Łd 523/15, za ustaloną w sposób niewątpliwy uznał jedynie okoliczność, iż integralną część orzeczenia podziałowego stanowiła mapa sporządzona przez S. Ż. w zastępstwie J. T. z dnia 16 października 1991r., natomiast stwierdzenie sądu o konieczności respektowania przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego operatu należało rozważyć w kontekście nakazanych przez sąd ustaleń co do mapy stanowiącej integralną część orzeczenia podziałowego i wynikających z niej faktów co do przebiegu granicy, a więc wymagało to oceny tego operatu w tym aspekcie. W konkluzji uzasadnienia wyroku Sąd stwierdził wszak, że "w dniu podjęcia przez SR w Z. postanowienia w sprawie działu spadku i zniesienia współwłasności stronom została okazana jedynie mapa wykonana przez J. T. podpisana w jego zastępstwie przez S. Ż. (...) w ocenie składu orzekającego w przedmiotowej sprawie przebieg granicy potwierdza załączona do akt sądowych sprawy [...] opinia techniczna uzupełniająca geodety S. Ż. oraz treść protokołu z posiedzenia SR w Z. z dnia 27 września 1991r. określającego warunki zawarcie ugody, czego konsekwencją jest zaś pkt 6 postanowienia Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] ustanawiający służebność w postaci prawa korzystania ze studni, która w wyniku wyrównania granicy w obrębie siedliska dokonanej na podstawie zawartej ugody znalazła się na działce 10/1". Ponadto Sąd zwrócił "uwagę, że na zlecenie strony skarżącej, zobowiązanej do tego przez organ, geodeta uprawniony W. P. sporządził mapę prawną mającą wyznaczyć granicę pomiędzy działkami o nr 10/1 i 10/2 położonymi w obrębie K. gmina G.. Mapa powyższa została przyjęta do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu 5 września 2013 r. (...), co ma swoje ewidencyjne konsekwencje." Uwagę Sądu zwróciło stwierdzenie geodety W. P. zawarte na pierwszej stronie sprawozdania technicznego KERG 793-1/2013 , że "w ewidencji gruntów nie przedstawiono (...) dokumentów prawnych, na podstawie których wprowadzono zmianę. W tym przypadku jedynym dokumentem powinno być Postanowienie Sądu". Powstała więc zdaniem Sądu wątpliwość, czy organ wprowadzając do ewidencji dane z operatu technicznego nr [...] z dnia 2 grudnia 1991 r., dysponował postanowieniem Sądu Rejonowego w Z. zawierającym w pkt 3 kluczowe dla tej sprawy stwierdzenie, że mapa podpisana w zastępstwie J. T. przez S. Ż., która to właśnie mapa, jak ustaliły organy w przedmiotowym postępowaniu, była załącznikiem tego postanowienia, przedstawiająca prosty przebieg granicy uwzględniający zawartą ugodę, jest integralną częścią wydanego postanowienia". Z kolei w poprzedzającym ten wyrok wyroku WSA w Łodzi z dnia 16 czerwca 2014r., III SA/Łd 139/14, Sąd stwierdził, że "organ nie rozważył podstawowej w niniejszej sprawie kwestii, to jest czy przebieg granicy oznaczony w operacie jest zgodny z mapą z dnia 16 października 1991r. wskazaną w postanowieniu Sądu Rejonowego w Z.. Mapa ta zgodnie z pkt 3 postanowienia sądu, stanowić miała integralną część orzeczenia po jej zaewidencjonowaniu. (...) W aktach sprawy Sądu Rejonowego w Z. (...) znajduje się tylko jedna mapa sporządzona w dniu 16 października 1991 r. Została ona wykonana przez geodetę uprawnionego S. Ż. w zastępstwie inż. J. T.. Na mapie tej oznaczono granicę pomiędzy działkami 10/1 i 10/2, która w ocenie strony skarżącej przebiega w linii prostej od gruntów PKP do drogi przez wieś K.. Organ odwoławczy nie odniósł się do stanowiska strony w tym zakresie. Stwierdził, że granica przebiega w sposób odmienny niż twierdzi strona. Powyższa konstatacja organu nie została jednak poprzedzona analizą mapy załączonej do postanowienia Sądu Rejonowego w Z. (...) Organ administracji rozpoznając ponownie sprawę ustali, która z ww. map stanowiła integralną część prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] Następnie przeprowadzi analizę treści tej mapy i ustali czy granice wynikające z operatu technicznego (...) są zgodne z granicami oznaczonymi na mapie stanowiącej integralną część postanowienia Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...].". Jak podkreślił Sąd w uzasadnieniu orzeczenia w sprawie III SA/Łd 533/16, skoro uprzednio wątpliwości Sądu budziło to, jaka mapa stanowiła integralną część orzeczenia podziałowego oraz czy operat jest zgodny z mapą stanowiącą integralną część orzeczenia podziałowego, to ustalenie tych kwestii wymagało zarówno zbadania akt sądowych i załącznika do orzeczenia podziałowego, jak również oceny operatu jako podstawy dokonania zmian ewidencyjnych, tym bardziej iż ustalenia czynione przez autora operatu nie zostały zgodnie zaakceptowane przez pozostające w sporze strony, a będące obecnymi właścicielami spornych nieruchomości. Tymczasem organ co prawda ustalił, iż integralną część orzeczenia podziałowego była mapa sporządzona przez S. Ż. w zastępstwie J. T. z dnia 16 października 1991r., a także stwierdził, że z akt postępowania [...] wynika, że strony oświadczyły, że zamierzają zawrzeć ugodę, w tym A. B. otrzyma działkę nr 28/1 i 10/1, przy wyrównaniu granicy, w obrębie siedliska, a sporządzona przez S. Ż. mapa z dnia 16 października 1991r. zlikwidowała załamanie granicy wynoszącej w terenie szerokości 4,20 m i długości 23,95m. w obrębie siedliska, nie uwzględnił jednakże tej okoliczności, iż wyrównanie granicy miało miejsce wyłącznie w obrębie siedliska, co nie jest równoznaczne z tym, iż na całej długości tej granicy posiada ona linię geometrycznie prostą a w pkt 7 nie ma jej załamania, od którego to punktu granica ta ma wskazywaną przez biegłego S. Ż. linię prostą zgodnie z podkreślanymi przez niego, a poczynionymi przez strony uzgodnieniami. Wobec tego przeanalizowania wymagały również współrzędne pkt 2, 7 i 26, celem ustalenia jaki kształt ma granica na całej jej długości. Mechanicznie niejako, bez dokonywania jakiejkolwiek analizy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ uznał też w konsekwencji, iż przebieg granicy w operacie sporządzonym przez W. P. odpowiada orzeczeniu podziałowemu, a ściślej stanowiącej jego integralną część mapie z dnia 16 października 1991r. Jest to o tyle istotne, że jak wynika z dokumentacji stanowiącej ten operat, doszło do nowego ukształtowania przebiegu granicy, a pozostające w sporze o jej przebieg strony nie podpisały zgodnych ustaleń geodety. Uzasadnienie decyzji nie wyjaśnia zatem przyczyn, dla których organ wbrew swojemu wcześniejszemu stanowisku uznał ostatecznie, że granica ma przebieg geometrycznie prosty, nie zaś, że ulega nieznacznemu załamaniu w pkt 7. Nie wykazał, które z tych stanowisk jest prawidłowe w świetle materiału dowodowego sprawy. W związku z tym Sąd uznał, że w tym zakresie zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. Sąd stwierdził, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie pozwala na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, a organ w uzasadnieniu – wbrew zaleceniom wskazanym w poprzednio pojętych w tej sprawie wyrokach – nie dokonał analizy przebiegu przyjętej w opinii technicznej granicy między spornymi działkami z mapą stanowiącą integralną część orzeczenia sądowego o podział nieruchomości. Nie sposób zatem przyjąć, czy przyjęty obecnie przez organy przebieg granicy został ustalony prawidłowo. Zobowiązał zatem organy przy ponownym rozpoznaniu sprawę do dokonania analizy przyjętej w operacie technicznym granicy z granicą wynikającą z mapy przy uwzględnieniu skorygowanej przez S. Ż. powierzchni działek i przyjętych dla poszczególnych punktów granicznych współrzędnych ewentualnie odchylenia kierunku przebiegu granicy.

Starosta [...] po rozpoznaniu po raz kolejny wniosku M. B. z 20 lutego 2012 r. o aktualizację i zmianę operatu technicznego nr [...] z dnia 2 grudnia 1991 r. decyzją z dnia [...] odmówił ujawnienia w ewidencji gruntów przebiegu granic pomiędzy działkami nr 10/1 i 10/2 w obrębie K. gm. G. w oparciu o operat nr [...] i wyłączenia z zasobu użytkowego części obliczeniowej operatu geodezyjnego nr 793-42/91 poprzez jego zastąpienie operatem nr [...]. Organ dokonując ponownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału ustalił i wskazał, co następuje:

Postanowienie w sprawie [...] z dnia [...] zostało wydane w sprawie o dział spadku, podział majątku i zniesienie współwłasności. W toku sprawy kilkukrotnie powoływano biegłego geodetę w celu geodezyjnego opracowania projektu podziału nieruchomości . Efektem tego są trzy opinie i trzy mapy sytuacyjne z projektem podziału, z których każda przedstawia inną konfigurację działek, uwzględniając różne rozwiązania w zakresie zapewnienia właścicielom nowoutworzonych działek dostępu do studni. Pierwsza opinia i mapa sporządzona przez geodetę uprawnionego J. T. w dniu 29 marca 1990 r zawierają propozycję wydzielenia malej działki siedliskowej nr 10/2 z zastrzeżeniem prawa do korzystania ze studni znajdującej się na działce sąsiedniej nr 10/1 w odległości ok. 4 m. od jej zachodniej granicy.

Druga mapa została sporządzona przez tego biegłego w dniu 20 maja 1990 r., a projekt zakładał, że granica pomiędzy działkami 10/1 i 10/2 biegnąca od gruntów PKP będzie się załamywać pod kątem prostym w kierunku południowo-zachodnim aby następnie po minięciu studni skręcić w kierunku drogi. Dzięki temu studnia miała znajdować się na działce 10/2.

Trzecia mapa sporządzona w dniu 16 października 1991 r przez geodetę J. T. opatrzona jest nr księgi robót wykonawcy L.ks.rob. 501/4/90 , jednak w zastępstwie J.T. podpisał ją S. Ż., który jest także autorem opinii z dnia 22 października 1991 r. Zgodnie z tą opinią granica pomiędzy działkami nr 10/1 i 10/2 ma przebiegać " (...) w linii prostej od gruntów PKP do drogi, prowadzącej przez wieś K.. Tym samym, zgodnie z zawartą ugodą zostaje zlikwidowane załamanie granicy wynoszące w terenie szerokości 4,20 m i długości 23,95 m" . Powyższa mapa została powołana w postanowieniu Sądu Rejonowego w Z. sygn. akt [...] z dnia [...] , jako integralna część orzeczenia "po jej zaewidencjonowaniu".

Organ wyjaśnił, że w archiwum Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Z. znajduje się operat o nr ewidencyjnym [...], przyjęty do zasobu w dniu 2 grudnia 1991 r. Sporządzający go geodeta J. T. działał na zlecenie Sądu Rejonowego w Z. w sprawie [...]. Zgłoszenia roboty geodezyjnej dokonano w dniu 18 stycznia 1990 , zaś operat skompletowano w dniu 18 listopada 1991 r. . Przedmiotem opracowania był podział działek nr 10 i 28 położonych w miejscowości K. gm. G.. Wśród dokumentów skompletowanych w operacie znajduje się szkic polowy z pomiarów sporządzonych w dniach 4.05.1990 i 1.10.1991r.,protokół graniczny spisany w tych dniach, zawierający podpisy wszystkich stron, obliczenie powierzchni działek ze współrzędnych punktów granicznych a także mapa sytuacyjna z projektem podziału nieruchomości z dnia 16 października 1991 r. Zgodnie z powyższym opracowaniem i protokołem w nim zawartym w zakresie spornej granicy w protokole znajduje się jej opis: "opis granicy pomiędzy działkami 10/1 i 10/2 rozpoczęto od pkt. 2 położonego na przecięciu się granic działki10/1, 10/2 z południową granicą przez grunty PKP . Od tego punktu granica biegnie w kierunku południowym z odchyleniem na wschód , linią prostą przechodzi przez punkt 7 i dochodzi do pktu 26, na którym kończy swój bieg". Organ wskazał, że zainteresowani oświadczyli, że nie zgłaszają zastrzeżeń co do przebiegu opisanych nowych granic i że znaki graniczne osadzono w ich obecności i podpisali protokół. W operacie określono też współrzędne punktów, które wynoszą dla punktu 2 X 5619600.27 i Y 4545829.26, dla pkt 7 – X 569159.37 i Y 4546198.99, dla pkt 26 – X 5619142.12 i Y 4546215.56.

Dane pochodzące z operatu nr [...] stanowiły podstawę ujawnienia przebiegu granic nowopowstałych działek na mapie ewidencyjnej i mapie zasadniczej. Natomiast w części opisowej ewidencji gruntów tzw. rejestrze gruntów zmiany zostały ujawnione w dniu 28 stycznia 1992 r., a do dowodów zmiany załączono m.in. prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w Z. sygn. akt [...], mapę sytuacyjną z projektem podziału i wykaz zmian gruntowych opatrzony klauzulą przyjęcia dokumentu do zasobu geodezyjnego pod nr [...]. Powyższy przebieg granicy między działkami 10/1 i 10/2 zakwestionował w piśmie, które wpłynęło do urzędu 23 lutego 2012 r. M. B.. Ponieważ w zasobie geodezyjnym brak było dokumentacji, która stanowiłaby dowód innego, zgodnego z wnioskiem M. B. , przebiegu granic, wezwano stronę do przedłożenia dokumentacji geodezyjnej umożliwiającej wprowadzenie żądanych zmian. Mapę prawną na zlecenie M. B. sporządził geodeta uprawniony W. P. i została ona przyjęta do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu 5 września 2013 r. za nr [...]. W dniu 27 maja 2013 r. geodeta sporządził protokół z wyznaczenia nowo ustalonych punktów granicznych nr 1862 i 1517 okazując nowy przebieg granicy między działkami 10/1 i 10/2 ( granica miałaby przebiegać w linii prostej od pkt 1862 do pkt 1517). Właściciel działki numer 10/2 nie zgodził się z tak wyznaczoną granicą i odmówił podpisania protokołu. Następnie w piśmie z dnia 8 stycznia 2015 r. wnioskodawca sprecyzował swój wniosek wskazując, że jego żądanie dotyczy wyłączenia z zasobu użytkowego części obliczeniowej operatu nr [...] oraz ujawnienia zmian w ewidencji gruntów zgodnie z operatem nr [...].

Po analizie zgromadzonej dokumentacji organ I instancji stwierdził, że postanowienie Sądu Rejonowego w Z. w sprawie [...] z dnia [...] zostało wydane w oparciu o mapę nr 793-42/91 przyjętą do zasobu geodezyjnego w dniu 2.12.1991 r. , a opracowanie geodezyjne sporządzone przez geodetę uprawnionego W. P. nr [...] nie odzwierciedla tego stanu .

Jak ocenił, skompletowana w operacie dokumentacja, przyjęta do zasobu w dniu 2.12.1991 r. pod nr [...] wskazuje , że materiał opracowywany był na przestrzeni dwóch lat w korelacji do różnych etapów postępowania sądowego . Najpóźniej sporządzonym dokumentem jest mapa sytuacyjna z projektem podziału z dnia 16.10.1991 r. opatrzona nr księgi robót wykonawcy L.ks.rob.501/4/90. Numer księgi robót wykonawcy to numer identyfikujący konkretne opracowanie, podawany przez geodetę m.in. podczas zgłaszania pracy do ośrodka dokumentacji geodezyjnej, nadawany przez geodetę kolejnym realizowanym przez niego zleceniom, w ramach prowadzonej przez niego prywatnej ewidencji robót.

Organ wyjaśnił, że mapa jest ostateczny produktem powstałym jako efekt końcowy roboty geodezyjnej, a przedstawione na niej dane dotyczące powierzchni działek i rysunku granic są wynikiem geodezyjnych obliczeń dokonanych w oparciu o wcześniej przeprowadzone pomiary w terenie. Inaczej mówiąc mapa obrazuje przebieg granic ustalonych na gruncie zaś granice w terenie wyznacza się w oparciu o ich rysunek na mapie. Organ podkreślił, że mapa stanowiąca integralną część orzeczenia sądu pełni wyłącznie funkcję poglądową i jedynie obrazuje z zastosowaniem zasad generalizacji położenie granic nieruchomości, które uprzednio zostały ściśle określone przy pomocy współrzędnych punktów granicznych. Wszelkie poczynione w terenie ustalenia, pomiary i obliczenia położenia punktów granicznych, a także sporządzoną w oparciu o nie mapę, geodeta kompletuje w operacie technicznym, który to po przyjęciu do zasobu stanowi dopiero źródło danych pozwalających na naniesienie zmian na mapę ewidencyjną i zasadniczą. Powołanie mapy w orzeczeniu sądu ma dla organu prowadzącego ewidencję gruntów znaczenie o tyle, że wskazuje opracowanie geodezyjne z którego ta mapa pochodzi, co w konsekwencji pozwala na pozyskanie danych niezbędnych do ujawnienia zmiany przebiegu granic zgodnie z przepisami § 36 pkt 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Organ wskazał także, że powodem, dla którego sama mapa nie stanowi źródła danych niezbędnych do wprowadzenia zmian granic jest chociażby przepis § 29 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego ( Dz. U. z 2011 r. nr 263 poz. 1572 ) mówiący iż położenie punktów granicznych należy określić z dokładnością nie mniejszą niż 0,10 m względem położenia punktów osnowy geodezyjnej. Tymczasem mapa z projektem podziału nie zawiera oznaczenia położenia ani punktów granicznych ani też punktów osnowy mających stanowić odniesienie pomiaru, a ponadto nie sposób z mapy sporządzonej w tej konkretnej sprawie w skali 1:2000 ( 1 cm odpowiada 20 m w terenie) odczytać takich danych z żądaną precyzją.

Organ wskazał, że wydając orzeczenie Sąd oparł się na dokumentacji geodezyjnej, która nie była przyjęta do zasobu geodezyjnego, czyli nie była poddana obowiązkowej kontroli. Wykazane na mapie z akt sądowych powierzchnie działek, były niezgodne z obowiązującymi standardami m. in. Instrukcją G-5.4 wprowadzoną zaleceniem Głównego Geodety Kraju z 8 lutego 1991 r., która przewidywała wykazywanie powierzchni nieruchomości z dokładnością do metra kwadratowego. Należy więc przypuszczać, zdaniem organu, że warunkiem przyjęcia dokumentacji do zasobu było usunięcie powyższej usterki , co potwierdza adnotacja zamieszczona na mapie dołączonej do operatu [...] o treści "powierzchnia ogółem większa o 338 m² od obszaru zapisanego w ewidencji gruntów i DZ I KW wskutek obowiązujących metod pomiaru i obliczenia powierzchni" oraz poprawka zamieszczona w sprawozdaniu technicznym, z której wynika, iż pierwotnie wykonawca wykazał powierzchnie działek z dokładnością do ara, a dopiero później tę obliczoną ze współrzędnych z dokładnością do metra kwadratowego.

Organ zaznaczył, że żądanie M. B. wyłączenia dokumentacji przyjętej do zasobu pod nr [...] nie jest przedmiotem niniejszej sprawy. Kwestia wyłączenia opracowania z zasobu została ostatecznie rozstrzygnięta wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 1174/10, a wnioski M. B. rozpatruje jako żądanie wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów zmiany przebiegu granicy pomiędzy działkami 10/1 i 10/2, poprzez usunięcie punktu granicznego nr 7 (obecnie 1842) ujawnionego w oparciu o dane z operatu technicznego nr [...].

Organ wskazał, że po przeanalizowaniu dokumentacji geodezyjnej i mapy prawnej opracowanej przez geodetę uprawnionego W. P. stwierdził, że operat [...] nie udowadnia ponad wszelką wątpliwość jaki przebieg granic został ustalony w postępowaniu sygn. [...]. Informacje podane przez geodetę w sprawozdaniu technicznym budzą wątpliwości co do obiektywności całego opracowania. Geodeta cytując fragment opinii biegłego Ż. zmienia jego rzeczywiste brzmienie. Wybrano jedynie ogólnikowe stwierdzenie, iż granica biegnie w linii prostej od gruntów PKP do drogi , gdy kluczowe jest kolejne zdanie mówiące, ze zlikwidowane zostaje "(...) załamanie granicy wynoszące w terenie szerokości 4,20 m i długości 23,95 m(...)" będące źródłem jedynych "mierzalnych" danych. W odniesieniu do akt sprawy sądowej można wnioskować , że likwidowane załamanie granicy jest tym wykazanym na mapie załączonej do wcześniejszej opinii biegłego J. T. sporządzonej do postanowienia sądu z dnia 25. 04. 1990 r. , gdzie studnia ( znajdująca się wg pierwszej opinii ok 4 m od granicy) miała znaleźć się wewnątrz granic działki 10/2. Odnosząc tę informację do szkicu polowego znajdującego się w operacie [...] nie trudno zauważyć, że miary te wskazują niemal idealnie na lokalizację punktu nr 7 położonego w odległości 4,15 m od punktu oznaczonego nr 6 znajdującego się w odległości 23,98 m od drogi. Gdyby więc przyjąć, że granica pomiędzy działkami 10/1 i 10/2 wg opinii biegłego Ż. rzeczywiście biegnie od punktu 2 (obecnie 1517) do punktu 26 ( obecnie 1862) pomijając punkt 7 (obecnie 1842) , jak wykazał to geodeta W. P. w operacie [...], to likwidowane załamanie granicy miałoby szerokości w terenie około 6 m . Punkt nr 7 jest odsunięty bowiem od tak zaprojektowanej prostej o około 1,5 m tzn. leży o tyle bliżej "spornej" studni niż linia prosta łącząca punkt przy gruntach PKP z punktem przy drodze przez wieś K..

Organ podkreślił także, że przyjęcie dokumentacji geodezyjnej do zasobu jest czynnością materialno-techniczną, a kontrola obejmuje jedynie techniczną stronę opracowania nie zaś jego przydatność na potrzeby ewentualnego postępowania administracyjnego czy sądowego. Wskazał też, że w sprawie istnieją wątpliwości czy geodeta działający na zlecenie następcy prawnego jednej ze stron postępowania sądowego jest uprawniony do odtworzenia dokumentacji . Działając bowiem w takim trybie wskazuje, że materiał dowody zaginął, skoro nie jest to operat [...].

Organ uznał, że spór o granicę między działkami 10/1 i 10/2 jest w istocie sporem o zasięg prawa własności, którego rozstrzygniecie nie należy do postępowania ewidencyjnego. Dopiero dokumentacja geodezyjna sporządzona na potrzeby postępowania rozgraniczeniowego i uzyskanie korzystnego orzeczenia w sprawie o rozgraniczenie da podstawy do uwzględnienia takiego przebiegu granicy jakiego domaga się M. B..

Organ odniósł się też do faktu, iż w oparciu o opracowanie geodezyjne nr ewid [...] w roku 2013 na wniosek M. B. dokonano wpisu w dziale I księgi wieczystej nr [...]. Wskazał, że podstawą oznaczenia nieruchomości w dziale I-O księgi wieczystej, w tym jej obszaru i granic oznaczonych na mapie i opisie nieruchomości, zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece ( j.t. Dz. U. z 2013 r. poz.707 ze zm.) są dane z ewidencji gruntów i budynków ( katastru nieruchomości) nie zaś odwrotnie. Wobec faktu, że przebieg granic działki 10/1 z opracowania [...] do chwili obecnej nie został ujawniony w ewidencji gruntów, nie ma podstaw aby takie dane ujawnić w księdze wieczystej. W tych okolicznościach dokonany wpis obarczony jest błędem. Przepisy art. 27 ustawy przewidują tryb postępowania w przedmiocie sprostowania oznaczenia nieruchomości przed sądem prowadzącym księgę wieczystą w razie stwierdzenia niezgodności danych ewidencji gruntów i budynków z oznaczeniem nieruchomości w księdze wieczystej.

Starosta Z. biorąc powyższe pod uwagę a ponadto także art. 365 § 1 kodeksu cywilnego odmówił ujawnienia w ewidencji gruntów przebiegu granicy pomiędzy działkami 10/1 i 10/2 w obrębie K. gm. G. w oparciu o operat nr [...].

W odwołaniu od tej decyzji M. B. wnosił o uchylenie decyzji Starosty [...]. Wskazywał, że zgodnie z treścią ugody sądowej granica między działkami ma przebiegać w linii prostej na całym przebiegu od granicy gruntów PKP aż do drogi przez wieś. Postanowienie sądowe uprawomocniło się, tym samym przebieg granic działek nie podlega dyskusji. Operat techniczny został skompletowany już po wydaniu orzeczenia przez J.T.. Doszło w nim do przekłamania polegającego na błędnym obliczeniu współrzędnych punktów granicznych, skutkiem czego granica w dokumentacji geodezyjnej została skrzywiona.

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i kartograficznego utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] podzielając jego ocenę.

Organ odwoławczy po analizie akt sprawy [...] stwierdził, że na posiedzeniu w dniu 27 września 1991 r. uczestnicy oświadczyli, że zamierzają zawrzeć ugodę, w tym A. B. otrzyma na własność działkę 28/1 i działkę 10/1 , przy wyrównaniu granicy w obrębie siedliska. Następnie na zlecenie Sądu geodeta S. Ż. w zastępstwie nieobecnego J. T. wykonał mapę z dnia 16.10.1991 r, która zgodnie z jego opinią techniczną z dnia 16.10.1991 r. zlikwidowała załamanie granicy wynoszące w terenie szerokości 4,20 mi długości 23,95 m w obrębie siedliska. Zaewidencjonowanie operatu i map oraz wprowadzenie zmian w Ośrodku DGiK S. Ż. pozostawił biegłemu T..

Mapa S. Ż. z dnia 16.10. 1991r. w zakresie przebiegu granicy opierała się, jak ustalił organ I instancji ,na materiałach i współrzędnych roboty geodezyjnej J. T., gdyż opatrzona była nr księgi robót wykonawcy L.ks.rob. 501/4/90, która to robota była zaewidencjonowana przez geodetę J. T.. Biegły Ż. nie zgłosił innej roboty do tego postępowania bazując na ustaleniach J. T.. Zlecona przez Sąd analiza wykazała, ze granica wskazana na mapie S. Ż jest identyczna na odcinku od gruntów PKP do pkt. 7, następnie zgodnie ze zleceniem Sądu Rejonowego w Z. likwiduje ona załamanie w punkcie 7 wynoszące w terenie szerokości 4,20 m i długości 23,95 m ( w obrębie siedliska ) . Jak wskazał organ odwoławczy zostało to zobrazowane na mapie sporządzonej na jego żądanie przez starostę [...] przesłanej pismem z dnia 28 czerwca 2017 r. Zaewidencjonowany operat nr [...] zawiera likwidowane załamanie granicy, które było wykazane na wcześniejszej mapie J. T. sporządzonej na potrzeby postanowienia Sądu Rejonowego w Z. w trakcie postępowania podziałowego. Tym samym granice wykazane w operacie nr [...] są identyczne z tymi wykazanymi na mapie S. Ż. z dnia 16.10.1991 r.

Natomiast operat nr [...], który sporządził geodeta uprawniony W. P. nie może być podstawą do ujawnienia granicy pomiędzy działkami 10/1 i 10/2 na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] sygn.. [...], gdyż tworzy on nową granicę miedzy tymi działkami, niezgodną z mapą S. Ż. z dnia 16.10. 1991r.

Geodeta W. P. na zlecenie M. B. sporządził mapę, na której granica pomiędzy działkami biegnie w sposób geometrycznie prosty. Tym samym odbiega od punktu nr 7 o około 1,55 m . Jednocześnie granica ta tworzy trójkąt z obecnie wykazaną w ewidencji gruntów o powierzchni 464 m² i o tyle zmienia powierzchnie działek 10/1 i 10/2. Powyższe również zostało zobrazowane w analizie przesłanej przez Starostę [...].

W związku z powyższym argumenty wyrażone w odwołaniu organ odwoławczy uznał za niezasadne.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. B. zaskarżył decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w całości. Wnosił o uchylenie tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] oraz wydania orzeczenia zgodnego z jego wnioskiem . W uzasadnieniu skargi podtrzymał w całości swoją dotychczasową argumentację, sprowadzającą się do stwierdzenia, że Sąd Rejonowy w Z. zatwierdził mapę podziału, na której granica między działkami 10/1 i 10/2 przebiega w linii prostej .

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.

Z przytoczonych przepisów wynika, że sąd administracyjny rozpoznając sprawę bada, czy postępowanie, w wyniku którego wydany został zaskarżony akt przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami je regulującymi, czy ustalenia faktyczne mają oparcie w zebranym w sprawie materiale i czy ustalony stan faktyczny wyczerpuje dyspozycję przepisu powołanego przez organ jako podstawa prawna rozstrzygnięcia sprawy.

Sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy i w granicach sprawy; nie będąc jednak, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżoną decyzję z uwzględnieniem powyżej wskazanych kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie zaznaczyć należy, że decyzje [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego i poprzedzające je decyzje Starosty [...] wydawane w przedmiocie wniosku M. B. z dnia 20 lutego 2012 r. ( data wpływu do organu 23 lutego 2012 r.) były trzykrotnie przedmiotem oceny dokonywanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi. W uzasadnieniach orzeczeń zawarta została ocena prawna i wskazania dla organów co do dalszego postępowania, które zostały wyżej przedstawione.

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Przypomnieć należy, że przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie przez sąd pierwszej instancji istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, a więc nie tylko samą wykładnię w ścisłym tego słowa znaczeniu. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność) zostało uznane za wadliwe. Ocena ta może odnosić się do przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego i dotyczy dotychczasowego postępowania organów administracyjnych w sprawie (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2006r., VII SA/Wa 1803/06, LEX nr 304131). Z kolei wskazania stanowią konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w danej sprawie. Wskazania sądu administracyjnego co do dalszego postępowania mają wytyczać kierunek działania organu przy ponownym przyszłym rozpoznaniu sprawy, określają one sposób ich postępowania w przyszłości. Mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości. Między oceną prawną a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi więc ścisły związek (por. wyrok NSA z dnia 25 października 2006r., I OSK 1377/05, LEX nr 281309 czy wyrok NSA z dnia 13 września 2006r., II FSK 1099/05, LEX nr 262073).

Kontrolując zatem w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną decyzję oraz mając na uwadze wiążące wytyczne i ocenę zawartą w prawomocnych wyrokach, tj. wyroku WSA w Łodzi z dnia 16 czerwca 2014r., III SA/Łd 139/14, wyroku WSA w Łodzi z dnia 22 października 2015r., III SA/Łd 523/15 i w wyroku III SA/Łd 533/16 Sąd uznał, że skarga nie jest uzasadniona, gdyż organy zastosowały się wskazań Sądu, wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy i przedstawiły je w uzasadnieniu decyzji. Nie doszło zatem do naruszenia art. 153 p.p.s.a.

Na wstępie wskazać należy, że organ prawidłowo przyjął, że wszczynający postępowanie w niniejszej sprawie wniosek M. B. obejmuje żądanie zmiany przebiegu granicy pomiędzy działkami 10/1 i 10/2, poprzez usunięcie punktu granicznego nr 7 ( obecnie 1842) i poprowadzenie granicy w linii prostej od gruntów PKP do drogi przez wieś K. od pkt 1862 do pkt 1517. Prawidłowy, zdaniem skarżącego, przebieg granicy między działkami przedstawia mapa prawna sporządzona na jego zlecenie przez geodetę uprawnionego W. P., przyjęta do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu 5 września 2013 r. za nr [...].

Przebieg granicy między działkami 10/1 i 10/2, który jest przez skarżącego kwestionowany ujawniony został w ewidencji gruntów i budynków w oparciu o dane z operatu technicznego nr [...], opracowanego na potrzeby postępowania o dział spadku, podział majątku i zniesienie współwłasności nieruchomości, toczącego się w Sądzie Rejonowym w Z. w sprawie [...]. Operat został przyjęty do zasobu 2 grudnia 1991r. po wydaniu przez Sąd Rejonowy w Z. w dniu [...]. postanowienia znoszącego współwłasność nieruchomości składającej się z działek nr 10,11 i 28 przez fizyczny podział wchodzącej w skład nieruchomości rolnej działki nr 10 na działki 10/ 1 i 10/2 i działki 28 na działki 28/1 i 28/2, co obrazowała mapa sporządzona przez geodetę J. T. w dniu 16 października 1991 r. stanowiąca, zgodnie postanowieniem sądu, integralną część orzeczenia po jej zaewidencjonowaniu.

W toku całego postępowania skarżący kwestionował uwidoczniony w ewidencji gruntów przebieg granicy między działkami 10/1 i 10/2 twierdząc, że skrzywienie granicy tj. poprowadzenie jej od pkt 2 ( obecnie 1517) przez pkt 7 ( obecnie 1842) do pkt 26 ( obecnie 1862) wynika z błędnego obliczenia współrzędnych punktów granicznych już po zatwierdzeniu przez Sąd Rejonowy w Z. podziału działek. W jego ocenie, zgodnie z zawartą ugodą sądową, będącą podstawą wydania orzeczenia o podziale, granica między działkami 10/1 i 10/2 ma przebiegać w linii prostej na całym przebiegu. Na taki przebieg granicy nie zgadza się właściciel działki 10/2, który odmówił podpisania protokołu okazania granic.

Zdaniem sądu, Starosta [...] przed wydaniem decyzji odmawiającej ujawnienia w ewidencji gruntów przebiegu granic pomiędzy działkami 10/1 i 10/2 w oparciu o operat nr [...] sporządzony na zlecenie skarżącego przez geodetę uprawnionego W. P. i organ odwoławczy utrzymując tę decyzję w mocy zastosowały się do wskazań zawartych w omówionych wyżej orzeczeniach sądu. Przede wszystkim wyjaśniły i uzasadniły w sposób nie budzący wątpliwości, że integralną częścią postanowienia Sądu Rejonowego w Z. dokonującego podziału nieruchomości, w tym działki nr 10, była mapa sporządzona w dniu 16.10.1991 r przez geodetę uprawnionego J. T., którą w zastępstwie podpisał biegły geodeta S. Ż.. Organ po wnikliwej analizie zgromadzonego materiału wyjaśnił, że były sporządzone trzy opinie i trzy mapy z projektem podziału nieruchomości i ostatecznie uczestnicy postępowania zaakceptowali trzeci projekt, który zakładał zlikwidowanie przewidzianego w drugim projekcie załamania granicy pod kątem prostym w kierunku południowo-zachodnim, które po minięciu studni ponownie skręcało w kierunku drogi . Załamanie to miało wynosić w terenie 4,2 m. szerokości i 23.95 m długości i zaczynało się w pkt 7. Jak wynika z protokołu rozprawy z dnia 27 września 1991 r. uczestnicy postępowania uzgodnili zawarcie ugody, która przewidywała m.in., że "A. B. otrzyma na wyłączną własność działkę 28/1 i działkę 10/1 przy wyrównaniu granicy tej działki w obrębie siedliska". W związku z tym pełnomocnicy uczestników zgodnie wnieśli o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego geodety (...) celem sporządzenia nowego projektu podziału działki 10 z uwzględnieniem propozycji uczestników co do wyprostowania granicy w obrębie siedliska" i sąd dopuścił dowód z uzupełniającej opinii biegłego zlecając sporządzenie nowej opinii wraz z projektem podziału przy uwzględnieniu uzgodnionego stanowiska uczestników co do zmiany przebiegu granicy między działkami 10/1 i 10/2 w obrębie siedliska.

W wykonaniu postanowienia Sądu Rejonowego w Z. opinię techniczną (uzupełniającą ) złożył w zastępstwie za nieobecnego biegłego T. biegły Ż. , wyraźnie pisząc w niej , że dotyczy ona skorygowania przebiegu granicy w części siedliskowej działki. W opinii biegły podaje, że 14 października udał się do wsi K. w celu dokonania wizji w terenie oraz dokonania pomiaru uzupełniającego działki "w części wprowadzonej zmiany w przebiegu granicy". Wobec powyższego sporządził mapę, "w której został skorygowany przebieg granicy rozdzielającej działki 10/1 i 10/2 . Będzie ona przebiegała w linii prostej od gruntów PKP do drogi , prowadzącej przez wieś K.. Tym samym, zgodnie z zawartą ugodą zostaje zlikwidowane załamanie granicy wynoszące w terenie szerokości 4,20 m i długości 23,95 m". Biegły wskazał, że jednocześnie została skorygowana powierzchnia działki nr 10/1 z 3,12 na 3,13 ha i zwiększeniu uległa powierzchnia konturu terenu zabudowanego z 0,14 ha na 0,15ha oraz działki nr 10/2 z 1,38 ha na 1,37 ha i zlikwidowana w terenach zabudowanych pow 0,01 ha .

W ocenie Sądu, stanowisko organu, że sporządzona przez geodetę uprawnionego S. Ż. mapa z nowym projektem podziału działki 10, korygowała jedynie w przebieg granicy między działkami 10/1 i 10/ 2 w obrębie siedliska, a więc od punktu 7, tj pkt-u ,w którym we wcześniejszym projekcie granica załamywała się, do drogi, jest w pełni uzasadnione . Przedstawione zapisy protokołu rozprawy w sprawie [...] (treść wniosków uczestników i treść postanowienia dowodowego sądu, a następnie treść opinii uzupełniającej z 22.10.1991 r. jednoznacznie wskazują, że biegły miał zadanie wyprostowania przebiegu granicy w obrębie siedliska, które zrealizował . Zawarte w opinii uzupełniającej sformułowanie, że granica będzie przebiegała " w linii prostej od gruntów PKP do drogi prowadzącej przez wieś K." nie może być odczytywane bez kontekstu w jakim zostało zamieszczone i oderwaniu od treści postanowienia Sądu Rejonowego, który określił zakres opinii uzupełniającej, jaka ma być wydana.

Organ zastosował się także do zaleceń aby dokonać porównywania i analizy dokumentacji podziałowej i przeanalizowania obliczonych przez biegłego J. T. współrzędnych poszczególnych punktów granicznych dla punktu 2,7 i 26 i odniesienie tego do skorygowanej przez geodetę S. Ż. powierzchni działek w związku ze zlikwidowaniem wcześniej planowanego załamania granicy w pkt 7,6 do 8 . Porównanie to obrazuje sporządzony przez organ I instancji szkic ( analiza graficzna przebiegu granicy między działkami 10/1 i 10/2 wykazanymi na mapie z dnia 16 października 1991 r. i z dnia 22 sierpnia 2013 r. ). Ustalenia Starosty [...] zaakceptowane przez organ odwoławczy, że mapa S. Ż. opierała się na materiałach i współrzędnych roboty geodezyjnej J. T. znajdują oparcie w zebranym materiale, a sporządzona analiza wykazuje, że granica między działkami 10/1 i 10/2 od gruntów PKP do pkt 7 jest identyczna z wcześniejszym projektem podziału na odcinku do gruntów PKP do pkt 7, a następnie likwiduje ona załamanie w obrębie siedliska wynoszące w terenie szerokości 4,20 m i długości 23,95 m. Twierdzenia skarżącego o błędnym obliczeniu współrzędnych pkt 7 nie znajdują potwierdzenia. Zaewidencjonowany operat nr 793-42/91 zawiera taki właśnie przebieg granicy. Ustalona w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w Z. granica działek 10/1 i 10/2 nie stanowi więc linii prostej na całej długości . Granica przebiega w linii prostej od gruntów PKP do pkt 7, a od tego punktu następuje nieznaczna zmiana kierunku przebiegu granicy i dalej biegnie ona linią prostą do drogi. Nie jest to wyraźnie widoczne na sporządzonej mapie z projektem podziału, ale organ należycie wyjaśnił dlaczego sama mapa z projektem podziału nie może stanowić źródła danych niezbędnych do wprowadzenia zmian granic. Mapa obrazuje jedynie położenie granic, a jej powołanie w treści postanowienia sądu wskazuje konkretny operat, w którym geodeta zapisał wszystkie wyniki pomiarów i ustalone i przyjęte współrzędne punktów granicznych , a więc wskazuje opracowanie geodezyjne z którego ta mapa pochodzi. Ma to swoją podstawę w treści § 36 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Stanowisko organów potwierdza także sporządzana analiza porównawcza, z której wynika, że przyjęcie przebiegu granicy zgodnie z oczekiwaniami skarżącego oznaczałoby, że przebiega ona w odległości ok. 1,55 m od pkt 7, a więc likwidowane załamanie miałoby w terenie ok 6 m, gdy nie budzi wątpliwości , że miało ok 4,2 m ( co było związane z położeniem studni) . Ponadto granica wg operatu z 2013 r. zestawiona z granicą obecnie wykazaną w ewidencji tworzy trójkąt o powierzchni około 464 m² i o tyle zmieniałby powierzchnie działek 10/1 i 10/2 tj. działka skarżącego miałaby o tyle większą powierzchnię kosztem działki 10/2. Różnica powierzchni działek po wyprostowaniu załamania wskazana przez biegłego w opinii uzupełniającej to 0,01 ha. Należy w związku z tym zgodzić się ze stanowiskiem organów ewidencyjnych, że spór w niniejszej sprawie jest w istocie sporem o zasięg prawa własności, który nie może być rozstrzygnięty w postępowaniu ewidencyjnym lecz w postępowaniu np. o rozgraniczenie.

Z powyższych względów sąd uznał, że organ prawidłowo przyjął, że przebieg spornej granicy oznaczony w operacie jest zgodny z mapą z dnia 16.10.1991r. stanowiącą integralną część postanowienia dokonującego podziału nieruchomości. Ustalenia organu znajdują w ocenie sądu pełne oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym i zostały w sposób szczegółowy i logiczny przedstawione w uzasadnieniu decyzji.

Zgodnie z art. 24 ust. 2 a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( j. t. Dz. U. 2016 poz. 1629) informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji z urzędu a także na wniosek podmiotów których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania .

Z urzędu informacje podlegają aktualizacji jeżeli zmiany tych informacji wynikają z: a/ przepisów prawa, b/ dokumentów, o których mowa w art. 23 ust.1-4, c/ materiałów zasobu, d/ wykrycia błędnych informacji ( art. 24 ust. 2a pkt 1 u.p.g.k).

W myśl art. 24 ust. 2b b. u.p.g.k. aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje:

1) w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie:

a) przepisów prawa,

b) wpisów w księgach wieczystych,

c) prawomocnych orzeczeń sądu, a w przypadkach dotyczących europejskiego poświadczenia spadkowego - orzeczeń sądu,

d) ostatecznych decyzji administracyjnych,

e) aktów notarialnych,

ea) aktów poświadczenia dziedziczenia oraz europejskich poświadczeń spadkowych,

f) zgłoszeń budowy budynku, zawiadomień o zakończeniu budowy budynku oraz zgłoszeń rozbiórki budynku, o których mowa odpowiednio w art. 30, art. 54 oraz art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, oraz zgłoszeń dotyczących zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu,

g) wpisów w innych rejestrach publicznych,

h) wniosku zainteresowanego podmiotu ewidencyjnego i wskazanej w tym wniosku dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jeżeli wnioskowana zmiana obejmuje informacje gromadzone w ewidencji gruntów i budynków dotyczące nieruchomości znajdujących się w wyłącznym władaniu wnioskodawcy albo wnioskodawców;

2) w drodze decyzji administracyjnej - w pozostałych przypadkach.

Zgodnie z art. 24 ust. 2c u.p.g.k. odmowa aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze decyzji administracyjnej.

§ 44 pk 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r w sprawie ewidencji gruntów i budynków ( Dz. U. z 2016 poz. 1034) stanowi, że do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy utrzymywanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi.

Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu :

1/ zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi ;

2/ ujawnienia nowych danych ewidencyjnych ;

3/ wyeliminowania danych błędnych.

W ocenie sądu przeprowadzone przez organ postępowanie wykazało, że operat ewidencyjny zawiera prawidłowe i aktualne dane dotyczące przebiegu spornej granicy między działkami 10/1 i 10/2 , a przekonanie skarżącego o wystąpieniu błędu w obliczeniach jest nieuzasadnione. Postawą ujawnienia kwestionowanego przez skarżącego przebiegu tej granicy była, zgodnie z §36 pkt 5 wskazanego rozporządzenia dokumentacja geodezyjna ( operat techniczny nr [...]) przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 2.12. 1991 r., sporządzona na potrzeby postępowania sądowego, wykorzystana do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego. Postępowanie wyjaśniające wykluczyło uznanie, że dane zawarte w operacie ewidencyjnym w zakresie przebiegu granicy między działkami 10/1 i 10/2 są błędne. Przekonanie skarżącego, że granica pomiędzy działkami powinna przebiegać w linii prostej na całej długości granicy nie jest uzasadnione w świetle zgromadzonych dokumentów. Mapa obrazuje jedynie przebieg granicy , ale sama jako taka nie stanowi podstawy do precyzyjnego określenia jej przebiegu. Tę podstawę, o czym stanowi wprost § 36 rozporządzenia stanowi dokumentacja geodezyjna przyjęta do zasobu i stanowiąca podstawę do opracowania mapy.

Skarżący nie przedstawił też dokumentów uzasadniających wprowadzenie do ewidencji gruntów i budynków takiego przebiegu granicy, który przedstawia sporządzona na jego zlecenie przez geodetę W. P. mapa prawna przyjęta do zasobu w 2013 r. Takiego przebiegu granicy nie potwierdził właściciel drugiej działki. Tymczasem nie ulega wątpliwości, że aby można było dokonać zmiany lub modyfikacji operatu ewidencyjnego konieczność zmiany musi być udokumentowana w sposób określony w art. 24 ust. 2a i 2b u.p.g.k..

Prawidłowo także organ odniósł się w uzasadnieniu decyzji do faktu, że w oparciu o opracowanie geodezyjne nr ewid [...] na wniosek M. B. dokonano wpisu w dziale I księgi wieczystej.

Z powyższych względów uznając, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 153 p.p.s.a. w art. 7, 77 §1 i 80 k.p.a. oraz art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. i organ prawidłowo uznał, że nie ma podstaw do kwestionowania poprawności informacji co do przebiegu spornej granicy, odnotowanych w ewidencji gruntów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

E.C.