Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 405/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2023-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 54
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski Sędziowie Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 lutego 2023 r. sprawy ze skargi L.K., W.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2022 r. nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne wniesionej przez L. i W.K.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Naczelnik Urzędu Skarbowego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...]

z [...] listopada 2017 r., wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku małżonków L.K. i W.K., celem wyegzekwowania zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011r. i 2012r. wraz z należnościami ubocznymi. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny zawiadomieniami nr [...] z [...] listopada 2017 r. skierowanymi do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział dokonał zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej W.K., a zawiadomieniami nr [...] z [...] listopada 2017 r. - zajęcia wynagrodzenia

za pracę L.K. w Zespole Szkół Gminy [...]. Odpisy powyższych zawiadomień o zajęciach egzekucyjnych wraz z odpisami ww. tytułów wykonawczych doręczono zobowiązanym za pośrednictwem Poczty dnia 14 listopada 2017 r. Podaniem z [...] listopada 2017 r., zobowiązani wnieśli skargę na ww. czynności egzekucyjne podnosząc, że zostali wprowadzeni w błąd przez organ podatkowy oraz wskazując na uciążliwość dokonanego zajęcia egzekucyjnego,

a także trudną sytuację materialną i zdrowotną. Po rozpoznaniu przedmiotowego środka zaskarżenia, Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z [...] grudnia 2017 r. oddalił wniesioną skargę na czynności egzekucyjne.

W wyniku wniesionego zażalenia, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej

postanowieniem z [...] lutego 2018 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał [...] listopada 2017r. postanowienie o zawieszeniu postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie ww. tytułów w związku z wniesieniem przez zobowiązanych zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, co obligowała organ do powstrzymania się przed podejmowaniem wszelkich czynności do czasu podjęcia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 4 września 2018 r., sygn. akt

I SA/Go 207/18 uchylił ww. postanowienie organu II instancji uznając, że zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie oznacza zakazu rozpoznawania wniesionej skargi na czynności egzekucyjne. Stanowisko to podzielił Naczelny Sąd Administracyjny

w wyroku z 29 marca 2022 r. sygn. akt III FSK 611/21. Ponownie rozpatrując sprawę, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z [...] sierpnia 2022 r. utrzymał w mocy postanowienie organu

I instancji. W uzasadnieniu zwrócił uwagę, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdują przepisy regulujące środek zaskarżenia w postaci skargi na czynności egzekucyjne (w tym art. 54 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – Dz. U. z 2019 r. poz. 1438; dalej upea) w brzmieniu obowiązującym przed 30 lipca 2020 r. Omawiane postępowanie egzekucyjne zostało bowiem wszczęte przed wejściem nowelizacji w życie.

Zaznaczył, że w postępowaniu wszczętym w trybie art. 54 upea, ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej oraz dotyczące jej zgodności z przepisami regulującymi sposób i formę dokonania takich czynności. Dokonując oceny materiału dowodowego w świetle regulacji zawartych w dziale II upea dotyczących realizacji zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego a także wynagrodzenia za pracę (art. 79 oraz art. 72 upea) stwierdził, że zaskarżone czynności egzekucyjne Naczelnika Urzędu Skarbowego, polegające na zajęciu renty W.K. oraz wynagrodzenia za pracę L.K., zostały dokonane zgodnie z powołanymi wyżej przepisami upea.

Zauważył, że Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] listopada 2017 r. wystosował do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział zawiadomienia o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej W.K. Tego samego dnia organ egzekucyjny wystosował zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę L.K. do Zespołu Szkół Gminy. Stosując ww. środki egzekucyjne organ egzekucyjny dopełnił wymogu jednoczesnego zawiadomienia Zobowiązanych o zajęciu ww. praw majątkowych. Z zapisów znajdujących się na zwrotnych potwierdzeniach odbioru wynika, że odpisy zawiadomień o numerach [...] o zajęciu świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz

renty socjalnej, a także o numerach [...] o zajęciu wynagrodzenia za pracę wraz z odpisami tytułów wykonawczych nr [...] z [...] listopada 2017 r., zostały doręczone zobowiązanym 14 listopada 2017 r. za pośrednictwem Poczty Polskiej. Ponadto, przedmiotowe zawiadomienia zawierały wszystkie wymagane ustawowo dane oraz wezwania i pouczenia kierowane odpowiednio do dłużników zajętych wierzytelności i zobowiązanych.

Co do zarzutu uciążliwości dokonanych zajęć egzekucyjnych oraz trudnej sytuacji materialnej i zdrowotnej organ wyjaśnił, że powyższe kwestie zostały rozstrzygnięte w postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] grudnia 2017 r. o uznaniu za nieuzasadnione zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z 21 listopada 2018 r. sygn. akt I SA/Go 341/18 oddalił skargę małżonków K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej nr [...] z [...] maja 2018 r. utrzymujące w mocy wskazane postanowienie organu egzekucyjnego z [...] grudnia 2017 r. Zaznaczył, że w skardze na czynności egzekucyjne można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest jednak możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego. Skarga na czynność egzekucyjną nie może dotyczyć przypadków, które mogą być przedmiotem zgłoszenia zarzutów na podstawie art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że w drodze wniesienia skargi na czynność egzekucyjną nie jest możliwe wzruszenie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego.

W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie można też mówić o braku poszanowania przez organ egzekucyjny zasady minimum egzystencji. Zajęcia renty dokonano zgodnie z przepisami ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych natomiast wynagrodzenia za pracę w wysokościach określonych zgodnie z Kodeksem Pracy. Zajęcia te w żaden sposób nie zagroziły egzystencji zobowiązanych, lecz stanowiły najmniej uciążliwe środki przymusowego dochodzenia zaległości ciążących na nich. Końcowo zauważył, że z dokumentów zebranych w sprawie wynika,

że zaległości podatkowe małżonków K. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. i 2012 r. wraz z należnościami ubocznymi zostały uregulowane, a na dzień rozpatrywania niniejszej sprawy do wyegzekwowania pozostały natomiast koszty egzekucyjne naliczone w związku z dokonanymi przez organ czynnościami.

W skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego skarżący zarzucili nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych postępowania, naruszenie Kodeksu postępowania administracyjnego oraz egzekucyjnego i na podstawie art. 33 pkt 4 w zw. z art. 59 § 1 pkt 4 upea wnieśli o uchylenie wszystkich czynności egzekucyjnych. Ich zdaniem czynności egzekucyjne były bardzo uciążliwymi środkami egzekucyjnymi, zwłaszcza, że są osobami niepełnosprawnymi, posiadającymi inne zobowiązania jak również dwoje dzieci, które uczyły się poza miejscem zamieszkania. Następnie argumentowali zasadność skorzystania przez nich na przestrzeni lat z ulgi budowlanej, remontowo – modernizacyjnej oraz na cele rehabilitacyjne. W ocenie skarżących, zajęcie egzekucyjne pozbawiło ich minimum egzystencji - 800 zł na osobę. Skarżący stwierdzili, iż nie wzięto pod uwagę dobra rodziny czy pomocy osobom niepełnosprawnymi. Zaznaczyli, że interes publiczny to nie tylko interes fiskalny. To również obowiązek państwa zapewnienia pomocy osobom słabszym, w tym niepełnosprawnym. Podali, że od chwili zawiadomienia

o dokonaniu zajęć egzekucyjnych, stan zdrowia W.K. uległ znacznemu pogorszeniu. Zwolnienie spod egzekucji składników pozwoliłoby zapewnić środki finansowe na potrzeby egzystencjalne.

Zarzucono ponadto nie wzięcie pod uwagę uzasadnienia wyroków NSA z 29 marca 2022 r. o sygnaturach: III FSK 605/21 oraz III FSK 611/21. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (j. t. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej: P.p.s.a.), Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, nie jest przy tym

– co do zasady - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stwierdził, działając w tak zakreślonych granicach kontroli, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie naruszało prawa. Przypomnieć na wstępie należy, że organ stosownie do art. 153 P.p.s.a. był związany oceną prawną i wskazaniami wynikającymi z wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 4 września 2018 r. o sygn. akt I SA/Go 207/18. Trzeba też zauważyć w tym miejscu, że zarówno Sąd I instancji we wskazanym wyroku, jak też NSA w wyroku z 29 marca 2022 r. sygn. akt III FSK 611/21 przesądzili,

że przeszkodą do rozpoznania skargi na czynność egzekucyjną, nie jest stan zawieszenia postępowania egzekucyjnego wywołany wniesieniem zarzutów.

W związku z powyższym, organ odwoławczy zobowiązany był rozpoznać ponownie zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie oddalenie skargi na czynności egzekucyjne, co też nastąpiło. Zakreślając ramy prawne sprawy należy podzielić stanowisko organów

o zastosowaniu przy rozpoznawaniu skargi na czynność egzekucyjną art. 54 upea

w brzmieniu obowiązującym przed 30 lipca 2020 r. tj. przed wejściem w życie ustawy z 11 września 2019r., o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070), z uwagi na wszczęcie postępowania egzekucyjnego przed tą datą. Zgodnie zatem z art. 54 § 1 upea w brzemieniu sprzed nowelizacji, zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Co do charakteru prawnego tak zdefiniowanego ww. środka prawnego, wielokrotnie w orzecznictwie podkreślano, że określony w art. 54 upea środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego.

Ma bowiem charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego.

W postępowaniu skargowym, prowadzonym na podstawie art. 54 § 1 upea, dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które należą do kompetencji organu egzekucyjnego, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W ramach postępowania prowadzonego

na podstawie art. 54 upea, kognicja organów nadzoru jest ograniczona wyłącznie

do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych (zob. wyroki NSA: z 24 kwietnia 2019 r., sygn. akt II FSK 1370/17; z 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13; z 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 778/13; z 24 października 2014 r., sygn. akt II GSK 1377/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). W ramach skargi na czynności egzekucyjne można zatem podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora, na podstawie przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Podkreśla się także, że nie ma podstaw do przyjęcia, aby składaną w trybie art. 54 upea skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, przy pomocy którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2018 r. sygn. akt I GSK 1994/18, Lex nr 2587966). Przez czynności egzekucyjne z kolei ustawodawca rozumie wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania

lub zrealizowania środka egzekucyjnego (art. 1a pkt 2 upea). Z kolei środek egzekucyjny zdefiniowany został w art. 1a pkt 12 ustawy i oznacza m.in. egzekucję

z wynagrodzenia za pracę, czy też ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego, a także z renty socjalnej. Zgodnie z art. 67 § 1 upea podstawę zastosowania środków egzekucyjnych,

o których mowa w art. 1a pkt 12 lit. a, stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności albo protokół zajęcia prawa majątkowego, albo protokół zajęcia i odbioru ruchomości, albo protokół odbioru dokumentu, sporządzone według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. W niniejszej sprawie małżonkowi K. wnieśli skargę na czynności egzekucyjne dokonane zawiadomieniami z [...] listopada 2017 r., skutkujące zajęciem świadczenia rentowego W.K. oraz wynagrodzenia za pracę L.K. Dokonując oceny tych konkretnych czynności, należy odwołać się do regulacji ich dotyczących. I tak, zgodnie z art. 79 § 1 powołanej ustawy organ egzekucyjny dokonuje zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego zobowiązanego, a także z renty socjalnej, przez przesłanie do organu rentowego właściwego do spraw wypłaty zobowiązanemu świadczeń zawiadomienia o zajęciu tej części przysługujących zobowiązanemu świadczeń, która nie jest zwolniona spod egzekucji, na pokrycie egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami

z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa organ rentowy, aby nie wypłacał zajętej części świadczenia zobowiązanemu, lecz przekazał ją organowi egzekucyjnemu aż do pełnego pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych. W myśl art. 79 § 2 i 3 upea, zajęcie świadczeń jest dokonane z chwilą doręczenia organowi rentowemu zawiadomienia o zajęciu. Zajęcie to zachowuje moc również w przypadku zmiany organu rentowego właściwego do wypłaty świadczeń. W stosunku do egzekwowanej należności pieniężnej nieważne są rozporządzenia świadczeniami przekraczające część wolną od zajęcia, dokonane po ich zajęciu, a także przed tym zajęciem, jeżeli są wymagalne po zajęciu. Natomiast w art. 79 § 4 ww. ustawy ustawodawca wskazał, że jednocześnie

z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny:

1) zawiadamia zobowiązanego o zajęciu przysługujących mu świadczeń, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia przesłanego do organu rentowego, pouczając ponadto zobowiązanego, że nie może odbierać świadczeń poza częścią wolną od zajęcia, ani rozporządzać nimi w żaden inny sposób; 2) wzywa organ rentowy, aby:

a) w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia podał wysokość przysługujących zobowiązanemu miesięcznych świadczeń i zawiadamiał o każdej zmianie ich wysokości, b) składał, w przypadku zaistnienia przeszkód do wypłacenia świadczeń, oświadczenie o rodzaju tych przeszkód, a w szczególności podał, czy inne osoby roszczą sobie prawa do zajętych świadczeń, czy i w jakim sądzie toczy się sprawa o te świadczenia oraz czy i o jakie roszczenia została skierowana do tych świadczeń egzekucja przez innych wierzycieli; 3) poucza organ rentowy

o określonych w art. 71b, art. 168c i art. 168e skutkach niestosowania się do wezwań, o których mowa w pkt 1 i 2. Z kolei co do zasady realizacji zajęcia wynagrodzenia za pracę należy wskazać na art. 72 § 1 upea, z godnie z którym organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wynagrodzenia za pracę przez przesłanie do pracodawcy zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu tej części jego wynagrodzenia, która nie jest zwolniona spod egzekucji, na pokrycie egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa pracodawcę, aby nie wypłacał zajętej części wynagrodzenia zobowiązanemu, lecz przekazał ją organowi egzekucyjnemu aż do pełnego pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych. W myśl art. 72 § 2 i 3 ww. ustawy zajęcie wynagrodzenia za pracę jest dokonane z chwilą doręczenia pracodawcy zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Zajęcie to zachowuje moc również w przypadku zmiany stosunku pracy lub zlecenia, nawiązania nowego stosunku pracy lub zlecenia z tym samym pracodawcą, a także w przypadku przejęcia pracodawcy przez innego pracodawcę. W stosunku do egzekwowanej należności pieniężnej nieważne są rozporządzenia wynagrodzeniem przekraczające część wolną od zajęcia, dokonane po jego zajęciu, a także przed tym zajęciem, jeżeli są wymagalne po zajęciu. Natomiast w art. 72 § 4 cytowanej ustawy, ustawodawca wskazał, że jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny: 1) zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wynagrodzenia za pracę, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis wezwania przesłanego do pracodawcy, pouczając ponadto zobowiązanego, że nie może odbierać wynagrodzenia poza częścią wolną od zajęcia ani rozporządzać nim w żaden inny sposób; 2) wzywa pracodawcę, aby: a) w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył za okres 3 miesięcy poprzedzających zajęcie, za każdy miesiąc oddzielnie, zestawienie otrzymanego w tym czasie wynagrodzenia zobowiązanego

z wyszczególnieniem wszystkich jego składników, b) składał, w przypadku zaistnienia przeszkód do wypłacenia wynagrodzenia za pracę, oświadczenie o rodzaju tych przeszkód, a w szczególności podał, czy inne osoby roszczą sobie prawa

do zajętego wynagrodzenia, czy i w jakim sądzie toczy się sprawa o to wynagrodzenie oraz czy i o jakie roszczenia została skierowana do tego wynagrodzenia egzekucja przez innych wierzycieli; 3) poucza pracodawcę

o określonych w art. 71b, art. 168c i art. 168e skutkach niestosowania się do wezwań, o których mowa w pkt 1 i 2. W ocenie Sądu, działania organu egzekucyjnego skutkujące zajęciami egzekucyjnymi, były zgodne z ww. przepisami. Należy bowiem zauważyć, że NUS [...] listopada 2017 r. wystosował zawiadomienia o zajęciu świadczeń do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział a także zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia do pracodawcy L.K. tj. Zespołu Szkół [...]. Jednocześnie w dniu 14 listopada 2017 r. doręczył zobowiązanym odpisy ww. zawiadomień wraz z odpisami tytułu wykonawczych. Sami skarżący nie kwestionują prawidłowości dokonanych czynności w kontekście ww. regulacji.

Z kolei odnosząc się do zarzutu uciążliwości przyjętych środków egzekucyjnych i ich wpływu na sytuację zdrowotną oraz materialną należy podkreślić, że kwestia ta była przedmiotem oceny w odrębnym postępowaniu

tj. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym wszczętym na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 i 2012 rok. Prawidłowość rozstrzygnięć organów podjętych w tym postępowaniu została potwierdzona prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z 21 listopada 2018 r. sygn. akt I SA/Go 341/18. Zatem powyższa kwestia nie mogła być przedmiotem oceny w niniejszej sprawie, gdyż – jak już na wstępie wskazano

- skarga na czynność egzekucyjną nie może dotyczyć przypadków, które mogą być – i były – przedmiotem zgłoszenia zarzutów na podstawie art. 33 upea. Nieograniczony zakres skargi na czynność egzekucyjną prowadziłby bowiem

do powielenia środków zaskarżenia istniejących w ramach postępowania egzekucyjnego (vide: wyrok NSA z 10.02.2012 r., sygn. akt II FSK 1588/10).

Co więcej, należy jedynie nadmienić, że wobec nieskutecznej egzekucji z rachunku bankowego – z uwagi na brak środków na koncie, to zajęcie wynagrodzenia oraz świadczenia rentowego, stanowiło jedyne możliwe środki do zastosowania. Nie sposób też podzielić zarzutu braku poszanowania przez organ zasady minimum egzystencji. Po pierwsze bowiem, kryterium dochodowe, stanowi w istocie punkt wyjścia przy ocenie dolegliwości stosowanych środków egzekucyjnych,

a co jak już wskazano może być przedmiotem zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, a nie przedmiotem skargi na czynność egzekucyjną. Po wtóre zaś, nie ulega wątpliwości, że organy dokonały zajęć z poszanowaniem prawa. W sposób klarowny przedstawiły w swych rozstrzygnięciach, opierając się na informacjach uzyskanych od dłużników zajętych wierzytelności (czyli Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz pracodawcy Skarżącej), jaka część świadczenia rentowego oraz wynagrodzenia za pracę będzie podlegała potrąceniu. Potraceń dokonano zgodnie

z obowiązującymi przepisami tj. w zakresie świadczenia rentowego z uwzględnianiem art. 139 i 140 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, natomiast wynagrodzenia za pracę w wysokościach określonych zgodnie z 87 Kodeksem Pracy, pozostawiając do dyspozycji skarżących część wolną od zajęć. Zatem nie sposób zarzucić organowi egzekucyjnemu uchybień w tym zakresie. Sąd nie podziela również zarzutu naruszenia zasad ogólnych postępowania, kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji. W ocenie Sądu, postępowanie przeprowadzono prawidłowo,

a wydane postanowienia odpowiadają prawu. Strona błędnie powołuje się w skardze na art. 33 upea, nie zważając na to, że przepis ten dotyczy innego środka zaskarżenia jakim są zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej,

a co za tym idzie organy w niniejszej sprawie nie procedowały w oparciu o niego. Organy nie oceniały również przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego,

w tym przesłanki wymienionej w art. 59 § 1 pkt 4 upea. W tym kontekście jeszcze bardziej niezrozumiałe jest żądanie skierowane do Sądu, by w oparciu o ww. przepisy uchylił postępowanie egzekucyjne. Nie można w końcu też zarzucić organowi, że nie wziął pod uwagę stanowiska wyrażonego przez NSA w wyrokach

z 29 marca o sygn. akt III FSK 605/21 oraz III FSK 6111/21. Trzeba przypomnieć,

że NSA w ww. wyrokach przesądził, że zawieszenie postępowania egzekucyjnego

w związku z wniesieniem zarzutów nie stanowi przeszkody do rozpoznania skargi

na czynność egzekucyjna, tym samym podzielił pogląd wyrażony przez Sąd

I instancji. W konsekwencji, organ będąc związany oceną prawną Sądu, rozpoznał zażalenie skarżących na postanowienie oddalające skargę na czynności egzekucyjne. To też czyni zarzut strony chybionym.

Mając na uwadze wszystkie ww. okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a skargę oddalił.