Wyrok NSA oz. we Wrocławiu, sygn. akt SA/Wr 714/90
NSA oz. we Wrocławiu
Data orzeczenia: 1990-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Powołane przepisy: article: art. 15
journal: Dz.U. 1989 nr 75 poz. 446
law: Ustawa z dnia 29 grudnia 1989 r. o zatrudnieniu.
Teza: Przepisy ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. o zatrudnieniu /Dz.U. nr 75 poz. 446 i z 1990 nr 9 poz. 57/ nie przewidują możliwości rewaloryzowania ostatnio pobieranego wynagrodzenia za pracę dla ustalenia wysokości zasiłku dla bezrobotnych na zasadzie art. 15 ust. 2 tej ustawy.

TEZY

Przepisy ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. o zatrudnieniu /Dz.U. nr 75 poz. 446 i z 1990 nr 9 poz. 57/ nie przewidują możliwości rewaloryzowania ostatnio pobieranego wynagrodzenia za pracę dla ustalenia wysokości zasiłku dla bezrobotnych na zasadzie art. 15 ust. 2 tej ustawy.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę Mariana K. na decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Biura Pracy w W. z dnia 2 czerwca 1990 r. w przedmiocie przyznania zasiłku z Funduszu Pracy.


UZASADNIENIE

Marian K. został zarejestrowany w Rejonowym Biurze Pracy z W. jako bezrobotny w dniu 1 lutego 1990 r. Jest z zawodu inżynierem mechanikiem o specjalności budowa dźwigów i maszyn budowlanych. Ponieważ Rejonowe Biuro Pracy nie miało dla niego propozycji odpowiedniej pracy, decyzją z dnia 16 marca 1990 r. nr ZSS-9223-419/90 kierownik tego Biura przyznał mu zasiłek dla bezrobotnych za okres od 8 lutego do 28 lutego 1990 r. w wysokości 84.000 zł, to jest według najniższego wynagrodzenia za pracę w gospodarce uspołecznionej, wynoszącego wówczas 120.000 zł miesięcznie /M.P. 1990 nr 2 poz. 17/. Jako podstawę materialnoprawną swego rozstrzygnięcia organ orzekający powołał art. 10 pkt 4 i art. 15 ust. 1, 2, 3 i 7 oraz art. 37 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. o zatrudnieniu /Dz.U. nr 75 poz. 446/.

Następnie decyzją z dnia 28 marca 1990 r. kierownik Rejonowego Biura Pracy przyznał Marianowi K. zasiłek za marzec 1990 r. w wysokości 120.000 zł. oraz decyzjami z dnia 26 kwietnia 1990 r. i z dnia 5 czerwca 1990 r. przyznał mu zasiłek za kwiecień i maj również po 120.000 zł.

Od decyzji z dnia 16 marca 1990 r. Marian K. odwołał się do Dyrektora Wojewódzkiego Biura Pracy, zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Zdaniem odwołującego się, podstawą naliczenia świadczenia w postaci zasiłku dla bezrobotnych powinno być wynagrodzenie wykazane w ostatnim świadectwie pracy odpowiednio zrewaloryzowane, a nie najniższe wynagrodzenie stanowiące minimum socjalne. Podzielenie poglądu organu I instancji prowadziłoby do sytuacji, w której absolwent zasadniczej szkoły zawodowej otrzymywałby wyższy zasiłek niż inżynier z wieloletnim stażem zawodowym. Dlatego wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie wyższego zasiłku.

Organ odwoławczy, to jest Dyrektor Wojewódzkiego Biura Pracy w W., nie uwzględnił tych zarzutów i decyzją nr ZS-I-0116a/14/90 z dnia 2 czerwca 1990 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, stwierdzając, że zasiłek został obliczony prawidłowo i zgodnie z art. 15 ust. 2 i 3 cytowanej ustawy.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na tę decyzję Marian K. podtrzymał zarzut naruszenia prawa materialnego, podnosząc, że "ustawa o zatrudnieniu z dnia 29 grudnia 1989 r. nie wyklucza waloryzacji ostatnio pobieranego wynagrodzenia". Dlatego zasiłek należało obliczyć według ostatnio pobieranego przez niego wynagrodzenia, zwiększonego o wskaźnik waloryzacji. Ponadto skarżący zarzucił niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz sprzeczność ustaleń organu z treścią zebranego w sprawie materiału. Wskazując na powyższe podstawy, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, jako sprzecznej z prawem.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Wojewódzkiego Biura Pracy w W. podtrzymał swoje stanowisko, wywodząc, że art. 15 ust. 2 tej ustawy nie przewiduje waloryzacji wynagrodzenia za pracę ostatnio pobieranego przez uprawnionego do zasiłku. U skarżącego wynosiło ono 5.582 zł miesięcznie. Przepis ten umożliwia natomiast podniesienie zasiłku do kwoty najniższego wynagrodzenia za pracę w gospodarce uspołecznionej, wynoszącego w dniu ustalenia zasiłku 120.000 zł miesięcznie. Z tych powodów - zdaniem organu odwoławczego - skarga Mariana K. powinna ulec oddaleniu, jako bezzasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. o zatrudnieniu /Dz.U. nr 75 poz. 446 ze zm./ prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu po upływie 7 dni, licząc od daty zarejestrowania go w rejonowym biurze pracy. Warunkiem przyznania zasiłku jest spełnienie dalszych przesłanek przewidzianych w tym przepisie, a w szczególności brak możliwości zaproponowania bezrobotnemu odpowiedniej pracy. Stosownie do art. 15 ust. 2 i 3 powyższej ustawy wysokość zasiłku w okresie pierwszych trzech miesięcy powinna wynosić 70 procent wynagrodzenia pobieranego w ostatnim zakładzie pracy, lecz nie może być niższa od najniższego wynagrodzenia za pracę w gospodarce uspołecznionej.

Jak wynika z karty rejestracyjnej, ostatnim zakładem pracy skarżącego była Fabryka Maszyn Rolniczych w W. W zakładzie tym był on zatrudniony w okresie od dnia 1 marca 1982 r. do dnia 31 maja 1982 r. jako ustawiacz maszyn do skrawania z wynagrodzeniem miesięcznym w wysokości 5.582 zł. Od dnia rozwiązania stosunku pracy z tym zakładem pracy /dokonanego w drodze porozumienia stron/ skarżący nie podjął innego zatrudnienia. Słusznie organ odwoławczy skonstatował, że przepisy omawianej ustawy o zatrudnieniu nie przewidują możliwości rewaloryzowania ostatnio pobieranego przez skarżącego wynagrodzenia za pracę. Przewidują natomiast gwarancję, że ustalony w trybie art. 15 ust. 2 tej ustawy zasiłek dla bezrobotnych nie będzie niższy od najniższego wynagrodzenia za pracę w gospodarce uspołecznionej /art. 15 ust. 3 ustawy/.

Skoro skarżącemu przyznano zasiłek za okres objęty zaskarżoną decyzją zgodnie z art. 15 ust. 1, 2 i 3 powyższej ustawy, skarga, jako nieuzasadniona, podlega oddaleniu.

Z tych powodów na mocy art. 207 par. 5 Kpa należało orzec jak w sentencji.