Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 44/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2018-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 25 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 349
law: Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz  Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020
article: § 19
journal: Dz.U. 2015 poz 370
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. (Dz. U. poz. 370  z późn. zm.).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędziowie Asesor WSA Zbigniew Kruszewski Sędzia WSA Dariusz Skupień Protokolant sekretarz sądowy Danuta Chorabik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2018 r . sprawy ze skargi A sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności ekologicznej na rok 2016 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] listopada 2017 r., nr [...], Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Dyrektor OR ARiMR) po rozpoznaniu odwołania A Sp. z o.o. (dalej: Skarżąca albo Spółka) utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR (dalej: Kierownik BP ARiMR) z [...] sierpnia 2017 r. w sprawie przyznania płatności ekologicznej (PROW 2014 – 2020), którą umorzono postepowanie w sprawie przyznania płatności ekologicznej w części dotyczącej działek B, G, I, K i J; przyznającą płatność ekologiczną na rok 2016 w łącznej wysokości 152.852,42 zł; oraz przyznającą kwotę przeznaczoną na refundację kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu kontroli gospodarstwa ekologicznego na rok 2016 w łącznej wysokości 1500,00 zł.

Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm. - dalej: k.p.a.) w zw. z art. 10 ust. 2 ustawy z 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2017 r. poz. 2137 ze zm.), § 2 ust. 1, § 12 ust. 1, 2 i 3, § 15 ust. 1, § 16 ust. 1 i 2, § 17 ust. 1,2 i 3, § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Wsi z 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 – 2020 (Dz. U. 2015 r., poz. 370 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 – 2020 (Dz. U. z 2017 r., poz. 562), zwaną dalej ustawą PROW.

Z uzasadnienia decyzji Dyrektora OR ARiMR wynikał następujący stan sprawy.

Dnia 15 czerwca 2016 r. Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie m. in. płatności ekologicznej na 2016 rok (wariant 2.1 uprawy warzywne w okresie konwersji).

W dniu [...] czerwca 2016 r. organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 25 ust. 1 ustawy PROW wezwał skarżącą do usunięcia braków wniosku o przyznanie płatności. Wskazano na brak materiału graficznego i niewyrysowania wszystkich działek rolnych deklarowanych do płatności. W odpowiedzi skarżąca nadesłała zmianę do wniosku o przyznanie płatności wraz z materiałem graficznym. W dniu 30 czerwca 2016 r. od organu pierwszej instancji wpłynął wniosek o wycofanie części wniosku dotyczącej działki rolnej K1a, B1a, G1 a, I1a, J1 a.

Decyzją z [...] sierpnia 2016 r. Kierownik BP ARiMR: (1) umorzył postępowanie w zakresie w jakim Skarżąca cofnęła wniosek o przyznanie płatności ekologicznych, (2) przyznał Skarżącej płatność ekologiczną w wysokości 152.820,42 zł z uwzględnieniem pomniejszenia płatności o kwotę 13.288,73 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowanie z tego tytułu zmniejszenia, w tym przyznał kwotę przeznaczoną na refundację kosztów transakcyjnych – 1500 zł.

W uzasadnieniu podniesiono, że płatność została pomniejszona zgodnie z treścią § 2 rozporządzenia, zaś kwota kosztów transakcyjnych została przyznana zgodnie z § 16 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Wskazano, że ponieważ kompletny wniosek o przyznanie płatności wpłynął 27 czerwca 2017 r., tj. 8 dni roboczych po upływie terminu do składania wniosków, płatność pomniejszono o 1% przyznanej kwoty za każdy dzień opóźnienia zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U.UE.L.2014.181.48, dalej: rozporządzenie nr 640/2014).

W odwołaniu od decyzji Kierownika BP ARiMR, Spółka zarzuciła naruszenie art. 77 § 4 Kpa, poprzez nie uwzględnienie przez organ faktów znanych z urzędu w zakresie uprawnienia osoby wskazanej jako młody rolnik do reprezentacji Skarżącej; ewentualnie art. 64 § 2 Kpa, poprzez niedopełnienie obowiązków przez organ administracji publicznej, poprzez nie wezwanie Skarżącej do usunięcia braków formalnych wniosku o przyznanie płatności z pouczeniem o skutkach jego uzupełnienia. Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części, co do odmowy przyznania płatności dla młodych rolników na rok 2016 r., ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W ocenie organu odwoławczego pomniejszenie płatności było uzasadnione. Przypomniano, że wnioski o przyznanie płatności w roku 2016 należało składać w terminie od 15 marca do 15 czerwca. Zgodnie z art. 13 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 640/2014, złożenie wniosku po ostatecznym terminie prowadzi do zmniejszenia o 1% za każdy dzień roboczy kwot, do których beneficjent byłby uprawniony, gdyby wniosek został złożony w terminie. Stosownie do art. 13 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 640/2014 zasada powyższa dotyczy również wszelkich dokumentów, które należy przedstawić organom, jeśli takie dokumenty stanowią o kwalifikowalności do danej pomocy lub wsparcia. Organ podkreślił, ze takimi dokumentami są niewątpliwie, stosownie do § 19 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia, załączniki graficzne do wniosku, na których należy w szczególności wyrysować położenie działek rolnych deklarowanych do płatności. Zatem kompletny wniosek powinien zostać złożony do 15 czerwca 2016 r. Skarżąca uzupełniła wniosek (załączniki graficzne) w dniu 27 czerwca 2016 r., czyli z opóźnieniem wynoszącym 8 dni roboczych.

Organ odwoławczy argumentował jednocześnie, że w przypadku spółki nie można mówić o nadzwyczajnej okoliczności uzasadniającej odstąpienie od pomniejszenia płatności. Stwierdził, iż Spółka nie sygnalizowała problemów z pozyskaniem materiału graficznego, nie złożyła wniosku o jego udostępnienie na podstawie § 19 ust. 4 rozporządzenia.

Organ stwierdził nadto, że w aktach sprawy znajduje się wezwanie do usunięcia braków wniosku, w którym poinformowano Skarżącą, iż nie dostarczyła materiału graficznego. Wezwanie zostało doręczone w dniu 24 czerwca 2016 r. Tym samym uzupełnienie wniosku nie nastąpiło z inicjatywy samej Skarżącej.

Organ odwoławczy wskazał również, że art. 25 ust. 1 ustawy o PROW stanowi, iż w przypadku gdy wniosek o przyznanie płatności nie czyni zadość wymaganiom innym niż wskazane w art. 64 § 1 Kpa, kierownik biura powiatowego Agencji, niezwłocznie po otrzymaniu tego wniosku, informuje rolnika o stwierdzonych brakach oraz o skutkach ich nieusunięcia w terminie, w jakim można dokonać poprawek zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 640/2014, chyba że ten termin upłynął. Przepisu art. 64 § 2 Kpa nie stosuje się. Ostatecznie Dyrektor OR ARiMR uznał, że zaszły przesłanki wynikające z art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014 uzasadniające pomniejszenie płatności.

Od powyższej decyzji Skarżąca wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając:

- nieważność zaskarżonej decyzji na podstawie art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a., gdyż nie zawierała podpisu z imienia i nazwiska osoby upoważnionej do jej wydania,

ewentualnie

- naruszenie art. 13 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 640/2014 poprzez przyjęcie, że uzupełnienie braków formalnych wniosku o przyznanie płatności w siedmiodniowym terminie skutkuje zmniejszeniem płatności,

- ewentualnie naruszenie art. 64 § 2 k.p.a. poprzez uznanie, że uzupełnienie braku formalnego wniosku w trybie przepisu nie wywołuje skutku w postaci daty złożenia wniosku w dniu złożenia pierwotnego wniosku lecz w dacie uzupełnienia braku wniosku.

Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca argumentowała, iż brak podpisu pod decyzją zawierającego imię i nazwisko osoby podpisującej w sposób rażący narusza art. 107 § 1 k.p.a. i przez to skutkuje nieważność decyzji. Brak podpisu uniemożliwia bowiem identyfikację osoby, która decyzję podpisała. Podniosła jednocześnie, iż uzupełnienie wniosku na wezwanie organu winno skutkować przyjęciem, iż wniosek był kompletny w dacie jego pierwotnego złożenia.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który jednak dotyczy kognicji sądu w sprawach ze skarg na interpretacje podatkowe, a zatem nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Rozpoznając sprawę w tak określonych granicach kognicji, Sąd uznał, że zaskarżona przez Skarżącą decyzja nie naruszała prawa.

Zaskarżoną decyzją Dyrektor OR ARiMR, na podstawie przepisów wskazanych w części wstępnej uzasadnienia, utrzymał w mocy decyzję Kierownika BP ARiMR, którą przyznano skarżącej spółce płatność ekologiczną, w kwocie pomniejszonej z uwagi na opóźnienie w złożeniu obowiązkowych załączników jakimi były materiały graficzne.

Przedstawienie merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji poprzedzić jednak należało odniesieniem się do najdalej idącego zarzutu nieważności decyzji, która - zdaniem skarżącej - wynikała z braku poprawnego podpisu na zaskarżonej decyzji. Skarżąca, jak należy rozumieć z lakonicznych wywodów skargi, podstawy nieważności upatrywała w braku podpisu imiennego ("z imienia i nazwiska") nie natomiast w nieopatrzeniu decyzji w ogóle podpisem.

Co do zasady, należy zgodzić się z autorką skargi, że brak podpisu na decyzji (art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a.) stanowi przesłankę nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), ponieważ takie uchybienie musi być uznane za rażące naruszenie prawa (zob. np. wyr. NSA z 03.03.2015 r. II GSK 2438/13, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl - w skrócie: CBOSA), jednak brak jest podstaw do przyjęcia, że tego rodzaju mankament cechował decyzję Dyrektora OR ARiMR wydaną w niniejszej sprawie.

Podkreślić należy, że w aktach postępowania administracyjnego przedstawionych Sądowi znajduje się egzemplarz decyzji opatrzony podpisem i imienną pieczęcią osoby podpisującej, z której wynika, iż decyzję podpisała, działający z upoważnienia Dyrektora Oddziału Regionalnego, jego zastępca – B.N. – G..

W ocenie Sądu decyzja została podpisana zgodnie z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a., który stanowi, iż decyzja musi zawierać podpis z podaniem imienia, nazwiska oraz stanowiska. Ani ten, ani żaden inny przepis k.p.a. nie formułuje wymogu, by podpis pod decyzją był czytelny. K.p.a. w ogóle nie przesądza o rodzaju popisu. Prawne i praktyczne znaczenie podpisu polega bowiem na tym, że pozwala on na identyfikację osoby biorącej udział w wydaniu decyzji. Identyfikacji osoby podpisującej decyzję służy obok podpisu również wskazanie imienia, nazwiska oraz stanowiska służbowego (por. np. wyr. NSA: z 14.02.2013r., I GSK 395/12, z 06.12.2012r., I GSK 246/12, CBOSA). Pod pojęciem podpisu należy rozumieć znak ręczny określonej osoby, pozwalający dzięki jego indywidualnym cechom na identyfikację tej osoby. Nie musi obejmować pełnego nazwiska (zob. uchwałę SN z 28.12.1973r., III CZP 78/72, OSN 1973, nr 12, poz. 207). Podpis pod decyzją musi być zatem własnoręczny, lecz nie musi być czytelny (wyr. NSA z 04.04.2008 r., II FSK 151/07, CBOSA).

Tym samym twierdzenie o nieważności zaskarżonej decyzji nie znajduje oparcia w przepisach prawa.

Przechodząc do oceny merytorycznej treść decyzji, tzn. rozstrzygnięcie o przyznaniu Spółce płatności , należy stwierdzić, że Skarżąca kwestionowała wyłącznie pomniejszenie płatności na podstawie art. 13 ust. 1 rozporządzenia 640/2014 z powodu opóźnienia w dołączeniu do wniosku załącznika graficznego do wniosku.

Sąd oceniając decyzję w zakresie nieobjętym zastrzeżeniami strony, ograniczy się do stwierdzenia, że nie dostrzegł naruszeń prawa przy rozpoznaniu wniosku Skarżącej przez organy ARiMR; zarówno w przypadku ustaleń dotyczących powierzchni do której przysługiwała wnioskowana płatność, jak również przyjętych w decyzji stawek płatności. Organy zastosowały również właściwe przepisy prawa materialnego.

W kwestii spornej Sąd uznał, iż pomniejszenie płatności na podstawie art. 13 ust. 1 rozporządzenia 640/2014 było uzasadnione z uwagi na opóźnienie w złożeniu załącznika w postaci materiału graficznego, o którym mowa w § 19 ust. 1 rozporządzenia. Zgodnie ze wskazanym przepisem do wniosku o przyznanie płatności RE rolnik dołącza materiał graficzny, o którym mowa w art. 72 ust. 3 rozporządzenia nr 1306/2013 udostępniony lub przesłany przez Agencję. Z ust. 2 przepisu wynika, że rolnik zaznacza na materiale graficznym, o którym mowa w art. 72 ust. 3 rozporządzenia 1306/2013, granice działek rolnych, na których realizuje poszczególne pakiety lub warianty, oraz określone w planie działalności ekologicznej elementy krajobrazu rolniczego nieużytkowane rolniczo, o których mowa w § 5 ust. 1 pkt 3. Zgodnie natomiast z § 19 ust. 4 rozporządzenia w przypadku gdy rolnik po raz pierwszy ubiega się o przyznanie płatności ekologicznej do danego gruntu, Agencja udostępnia materiał graficzny, o którym mowa w art. 72 ust. 3 rozporządzenia nr 1306/2013, na wniosek tego rolnika, w którym wskazuje działki ewidencyjne, na których jest położony ten grunt, sporządzonym na formularzu udostępnionym przez Agencję.

W sprawie nie było sporne, że Skarżąca materiał graficzny stanowiący załącznik do jej wniosku o przyznanie płatności złożyła z opóźnieniem. Zgodnie bowiem z § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 16 maja 2016 r. w sprawie przedłużenia terminu składania wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu w 2016 (Dz. U. z 2016 r. poz. 680) składało się do 15 czerwca 2016 r. Skarżąca natomiast - co nie było kwestionowane - swój wniosek złożyła ostatniego dnia terminu. Wniosek ten, w momencie jego złożenia nie był kompletny, ponieważ nie dołączono do niego materiału graficznego, który stanowił obligatoryjny załącznik zgodnie z § 19 ust. 1 rozporządzenia. Nie było również sporne, że załączniki te Skarżąca złożyła dopiero 27 czerwca 2016 r. Sekwencja zdarzeń wskazuje przy tym, iż wniosek uzupełniono w następstwie wezwania z [...] czerwca 2016 r. wystosowanego w przez Kierownika BP ARiMR na podstawie art. 25 ust. 1 ustawy PROW (k. 44 akt WSA). Opóźnienie w złożeniu kompletnego wniosku wynosiło zatem 8 dni roboczych.

Zasadnie w tej sytuacji organ uznał, że zachodzą przesłanki do zastosowania zmniejszenia płatności o 1% za każdy dzień opóźnienia w złożeniu wniosku na podstawie art. 13 ust. 1 zd. pierwsze rozporządzenia nr 640/2014. Przepis ten przewiduje, iż z wyjątkiem przypadków siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności, o których mowa w art. 4, złożenie wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność na podstawie niniejszego rozporządzenia po ostatecznym terminie złożenia wniosku ustalonym przez Komisję na podstawie art. 78 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 prowadzi do zmniejszenia o 1 % za każdy dzień roboczy kwot, do których beneficjent byłby uprawniony, gdyby wniosek został złożony w terminie.

Wbrew ocenie Skarżącej terminu nie można uznać za zachowany w przypadku wystosowania przez organ ARiMR wezwania, o którym mowa w art. 25 ust. 1 ustawy PROW. W myśl tego przepisu, w przypadku gdy wniosek o przyznanie pomocy nie czyni zadość wymaganiom innym niż wskazane w art. 64 § 1 k.p.a., kierownik biura powiatowego ARiMR niezwłocznie po otrzymaniu tego wniosku, informuje podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy o stwierdzonych brakach oraz o skutkach ich nieusunięcia w terminie, w jakim można dokonać poprawek zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 640/2014 z, chyba że ten termin upłynął. Przepisu art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

Oznacza to, że w przypadku wpływu niekompletnego wniosku, tzn. dotkniętego brakami innymi, niż braki o których mowa w art. 64 § 1 k.p.a., obowiązkiem organu jest zawiadomienie beneficjenta o brakach ze wskazaniem na konsekwencje ich nieusunięcia. Z przepisu tego nie wynika natomiast, by organ określał termin na uzupełnienie wniosku. Zawiadomienie nie pełni zatem takiej funkcji jak wezwanie do uzupełnienia braków formalnych, lecz służy wyłącznie poinformowaniu strony o niespełnieniu przez wniosek wymogów wynikających z przepisów prawa, w tym: braku koniecznych załączników. Wyraźnie wyłączone stosowanie art. 64 § 2 k.p.a. oznacza natomiast, że ewentualne uzupełnienie braków, w następstwie zawiadomienia, nie jest podstawą do przyjęcia fikcji, iż kompletny wniosek został złożony w ustawowym terminie. Należy też zauważyć, że z art. 25 ustawy PROW nie wynika, by działania organu mogły modyfikować ostateczny termin do złożenia kompletnego wniosku bądź też uchylać skutki opóźnień w złożeniu kompletnych wniosków.

Tym samym nietrafne było stanowisko Spółki o istnieniu podstaw do zastosowania w sprawie art. 64 § 2 k.p.a. i przyjęcia, iż uzupełnienie braków w terminie określonym w wezwaniu musi być uznane za dokonane w terminie do złożenia wniosku.

Sąd uznał, że postępowanie Kierownika BP ARiMR, po otrzymaniu niekompletnego wniosku, było prawidłowe. Organ, zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy PROW, wprawdzie mylnie nadając swemu pismu nazwę "wezwanie", powiadomił Skarżącą o dostrzeżonych brakach wniosku. Wskazał na prawidłową podstawę prawną swej czynności oraz pouczył, iż uzupełnienia należy dokonać w terminie określonym w art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 640/2014, wskazując, iż datą końcową terminu poprawienia wniosku jest 11 lipca 2016 r. Wskazał również, że wniesienie poprawek do wniosku po 15 czerwca 2016 r. skutkuje pomniejszenie płatności o 1% za każdy dzień opóźnienia. Organ uczynił zatem zadość swojemu obowiązkowi wynikającemu z art. 25 ust. 1 ustawy PROW.

Jak wskazano wcześniej, zawiadomienie takie nie modyfikowało w żaden sposób terminu do złożenia wniosku o płatność. W tej sytuacji zastosowanie przez organ art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014 było w uzasadnione. Organy prawidłowo ustaliły też ilość dni opóźnienia w złożeniu kompletnego wniosku i prawidłowo obliczyły kwotę potrącenia przy zastosowaniu stawki wynikającej z ww. przepisu.

Jednocześnie Dyrektor OR ARiMR zasadnie uznał też, że nie zaszły przesłanki uzasadniające - zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014 - odstąpienie od pomniejszenia płatności czyli siła wyższa i inne nadzwyczajne okoliczności. Nie można tak zakwalifikować okoliczności na które Spółka powoływała się w odwołaniu od decyzji Kierownika BP ARiMR, tzn. niemożliwość pobrania załączników graficznych ze strony ARiMR z uwagi na "przyczyny techniczne" i "małą wydolność systemu".

Pomijając już nawet możliwość uznania takich przeszkód za nadzwyczajne okoliczności o których mowa w art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013, do którego odsyła art. 29 ust. 3 ustawy PROW, to należy zauważyć, iż okoliczności te nie zostały przez skarżącą ani w żaden sposób udokumentowane. Z akt postępowania ani z oświadczeń Spółki nie wynika również, by podejmowała ona jakiekolwiek wysiłki w celu usunięcia rzekomych trudności w uzyskaniu materiałów. Trzeba zresztą odnotować, że na przeszkody takie Skarżąca powołała się dopiero w odwołaniu od decyzji ARiMR we wrześniu 2016 roku. Nadto, na co zwrócił uwagę Dyrektor OR ARiMR, a czego w skardze nie kwestionowano, Skarżąca nie wystąpiła do Kierownika BP ARiMR o udostępnienie materiałów graficznych w trybie § 19 ust. 4 rozporządzenia. Wskazuje to, iż niedołączenie do wniosku materiału graficznego wynikało z zaniedbania strony.

Zasadnie przyjął również organ, że zgodnie z art. 27 ustawy PROW ciężar wykazania przesłanek wsparcia spoczywa na podmiocie ubiegającym się o płatności oraz, że uzyskanie płatności jest przywilejem rolnika, co powoduje, że obowiązkiem rolnika ubiegającego się o wsparcie jest dochowanie szczególnej staranności przy wypełnianiu wniosków.

Z tych też powodów oraz na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.