Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 10/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 25 kwietnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), Sędziowie: Sędzia NSA Ewa Markiewicz, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Protokolant asystent sędziego Arkadiusz Widawski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2006 roku sprawy ze skargi J.T. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie nakazania wykonania robót rozbiórkowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 30 grudnia 2005r. J.T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., związaną z samowolnymi robotami budowlanymi wykonanymi przez współwłaściciela nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 20a – T.P., zarzucając, iż trwa ona od 3,5 roku mimo wydania przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowienia z dnia [...].

Podniosła, iż T.P. obniżył wartość estetyczną i cenową wspólnej nieruchomości poprzez obłożenie ścian domu złomem i różnorakimi płytkami oraz wyłożył podwórko i wjazd kostką brukową bez atestu, zmieniając jednocześnie parametry wjazdu.

Do skargi J.T. załączyła między innymi wskazane wyżej postanowienie WINB w Ł. z dnia [...] wydane na podstawie art. 37 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, którym organ ten wyznaczył Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Ł. dodatkowy termin załatwienia sprawy dotyczącej dokonanej przez T.P. zmiany nawierzchni terenu oraz oklejenia ścian budynku płytkami klinkierowymi na działce przy ul. A 20a w Ł. - w formie decyzji - do dnia 31 października 2002r.

W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. stwierdził, iż jest ona bezzasadna.

Podniósł, iż po przeprowadzonych w dniu 23 października 2002r. na posesji przy A 20a czynnościach kontrolnych stwierdzono, że współwłaściciele nieruchomości w latach 1998-2000 wykonali bez pozwolenia na budowę roboty budowlane związane z remontem budynku, w tym wydzieleniem dwóch odrębnych lokali mieszkalnych, wymiany okien, obłożenia ścian budynku płytkami klinkierowymi oraz zmiany rodzaju utwardzenia wjazdu i podwórza.

W związku z powyższym organ decyzją z dnia [...] nakazał współwłaścicielom nieruchomości J.T. oraz J. i T.P. przedłożenia w zakreślonym terminie dokumentów w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

Decyzją z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał tę decyzję w mocy w części merytorycznej, orzekając jedynie o nowym terminie wykonania nałożonych obowiązków.

Z uwagi na niewykonania obowiązków nałożonych wskazaną wyżej decyzją Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] nakazał wykonanie robót rozbiórkowych doprowadzających do stanu pierwotnego w/w nieruchomość, a organ odwoławczy decyzją z dnia [...] utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy.

Na powyższe decyzje J.T. złożyła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 marca 2005r. sygn. IISA/Łd 570/03 uchylił decyzje organów nadzoru budowlanego obu instancji wydanych odpowiednio w dniach [...] oraz [...], natomiast wyrokiem z dnia 11 maja 2005r. sygn. IISA/Łd 600/04 Sąd uchylił wskazane wyżej decyzje wydane w przedmiocie nakazu robót rozbiórkowych doprowadzających obiekt do stanu poprzedniego, tj. decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję PINB z dnia [...].

W odpowiedzi na skargę organ stwierdził ponadto, że uchylenie przez WSA wymienionych wyżej decyzji skutkowało koniecznością przeprowadzenia powtórnego postępowania administracyjnego, z uwzględnieniem wskazań wynikających z uzasadnień wyroków sądu.

Z uwagi na to, że jeden ze współwłaścicieli ( inwestor robót ) – J.P. zmarła i nie ustalono spadkobierców po niej, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] zawiesił postępowanie w przedmiotowej sprawie.

Na skutek zażalenia złożonego przez J.T. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] uchylił wskazane wyżej postanowienie oraz umorzył postępowanie organu I instancji w przedmiocie zawieszenia, które J.T. zaskarżyła do WSA, przy czym skarga ta nie została jeszcze dotychczas rozpoznana.

Na rozprawie poprzedzającej wydanie przez Sąd orzeczenia w niniejszej sprawie pełnomocnik J.T., w osobie adwokata, poparł skargę i wnioskował o zobowiązanie organu nadzoru budowlanego do wydania decyzji zobowiązującej T.P. do usunięcia samowoli budowlanej oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

J.T. poparła skargę i oświadczyła, że w jej ocenie współwłaściciel nieruchomości T.P. powinien dokonać rozbiórki samowolnie wykonanych robót budowlanych.

Uczestnik postępowania T.P. wnioskował o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach między innymi skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 ( pkt 8 ), tj. w sprawach, gdy organ ma wydać decyzję administracyjną.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.

Stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.

Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie ( art. 52 § 2 ), a także wezwanie do usunięcia naruszenia prawa ( art. 52 § 3 i 4 ).

W odniesieniu do skarg na bezczynność polegającą na niewydaniu w terminie decyzji oraz postanowień skarżący obowiązany jest przed wniesieniem skargi wyczerpać środek prawny przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a., tzn. wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie.

Należy jednocześnie stwierdzić, iż w odniesieniu do wszystkich kategorii skarg na bezczynność organów administracji publicznej nie znajdują zastosowania ograniczenia czasowe we wnoszeniu skargi, określone w art. 53 p.p.s.a.

Tak więc skargę na bezczynność można wnieść aż do czasu załatwienia przez właściwy organ sprawy przez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcia czynności (por. T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 87-89 ).

Celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie administracji publicznej zachowań, do których nawiązuje art. 149 p.p.s.a. Stosownie bowiem do treści tego przepisu sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

Wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącej, przy założeniu, iż skarga jest zasadna, sąd w wyroku uwzględniającym skargę nie może określić, w jaki sposób powinna być rozpatrzona sprawa w postępowaniu administracyjnym, w której organ pozostaje w bezczynności, a więc nie może nakazywać organowi wydania decyzji, postanowienia lub podjęcia czynności określonej treści (por. wskazane wyżej Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, s. 466 ).

W przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, iż J.T. wyczerpała tryb zażaleniowy z art. 37 § 1 k.p.a.

Z akt wynika bowiem, iż na skutek wniesionego zażalenia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. w dniu [...] w oparciu o art. 37 § 2 k.p.a. wydał postanowienie, którym wyznaczył Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Ł. dodatkowy termin do załatwienia sprawy dotyczącej zmiany nawierzchni terenu oraz oklejenia ścian budynku płytkami na działce przy ul. A 20a w Ł. – w formie decyzji, zakreślając termin do dnia 31 października 2002r.

Jednakże, wbrew stanowisku skarżącej, w niniejszej sprawie nie można organowi – Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego – postawić skutecznie zarzutu bezczynności.

Akta sprawy wskazują bowiem w sposób niewątpliwy na to, iż w dniu [...] wydał on omówioną wyżej decyzję, którą nałożono na współwłaścicieli nieruchomości obowiązek przedłożenia określonej dokumentacji, a następnie w sprawie zapadały kolejne rozstrzygnięcia podjęte przez organy nadzoru budowlanego obu instancji, które zostały z kolei zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Tak więc, skoro przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność organ administracji publicznej wydał decyzję, choćby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ ten nie pozostaje w bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi stosownie do uprawnień, jakie ma na podstawie art. 149 p.p.s.a. ( por. j/w : Prawo o postępowaniu... s. 467 ).

Natomiast o skuteczności skargi na bezczynność nie może przesądzać okoliczność, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, że wydawane przez organ decyzje nie są satysfakcjonujące dla skarżącej. Powoduje to uruchomienie trybu odwoławczego i skargowego i niewątpliwie wpływa na przedłużenie postępowania administracyjnego, a tym samym - ostateczne zakończenie sprawy.

Reasumując, Sąd uznał, iż przedmiotowa skarga nie zasługuje na uwzględnienie i dlatego też na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ) orzekł o jej oddaleniu.