Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1959/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-03-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: par. 2 I 8 UST. 1
journal: Dz.U. 1992 nr 36 poz 155
law: Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 14 kwietnia 1992 r. w sprawie warunków i sposobu organizowania nauki religii w publicznych  przedszkolach i szkołach.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie Sędzia NSA Marian Wolanin Sędzia del. NSA Grzegorz Jankowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 lutego 2018 r., sygn. akt IV SA/Gl 685/17 w sprawie ze skargi P. na czynność Prezydenta Miasta C. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru godzin lekcji religii prawosławnej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 6 lutego 2018 r. sygn. akt IV SA/Gl 685/17 stwierdził bezskuteczność czynności Prezydenta Miasta C. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru godzin lekcji religii prawosławnej.

Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że pismem

z dnia [...] marca 2017 r. Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny [...] w C. zwróciła się do Naczelnika Wydziału Edukacji Urzędu Miasta C. o umożliwienie w roku szkolnym 2017/2018 kontynuowania nauczania religii prawosławnej i zwiększenie wymiaru zatrudnienia dla katechezy stosownie do ilości wymienionych grup. Wskazano, iż nauczanie będzie się odbywało

w Międzyszkolnym Punkcie Katechetycznym w siedzibie Parafii w C.

przy ul. [...]. Z pisma wynikało, iż do dnia jego sporządzenia zgłosiły się dzieci, które będą uczestniczyły w lekcjach religii w następujących grupach: klasa 1 -1 uczeń, klasa 2 -1 uczeń, klasa 3 -2 uczniów, klasa 4 -2 uczniów, klasa 5 – 1 uczeń, klasa 6 -2 uczniów, klasa 7 -1 uczeń, gimnazjum klasa 2- 1 uczeń, klasa 3- 1 uczeń, szkoła ponadgimnazjalna klasa 1 -1 uczeń. Zawnioskowano o przyznanie wymiaru zatrudnienia w wysokości 20 godzin dydaktycznych dla 10 oddziałów szkolnych.

W odpowiedzi, pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. Naczelnik Wydziału Edukacji Urzędu Miasta C. wyraził zgodę na nauczanie religii prawosławnej

w Międzyszkolnym Punkcie Katechetycznym w siedzibie Parafii w C przy ul. [...] i poinformował proboszcza tej parafii, że nauka religii w roku szkolnym 2017/2018 będzie się odbywać w wymiarze 2 godzin lekcyjnych tygodniowo dla każdego etapu edukacyjnego, łącznie 8 godzin.

W piśmie z dnia [...] maja 2017 r. proboszcz Parafii św. Mikołaja w C. zakwestionował pismo Naczelnika Wydziału Edukacji Urzędu Miasta C. podnosząc, iż przyznanie 8 godzin lekcyjnych oznacza, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Edukacji narodowej z dnia 14 kwietnia 1992 r. w sprawie warunków i sposobu organizowania nauki religii nauczaniem mają być objęte tylko 4 oddziały klasowe,

co jest niezgodne z tym rozporządzeniem. W związku z czym proboszcz zwrócił się

o przyznanie katechezie prawosławnej stosownego wymiaru zatrudnienia, tj. 20 godzin dydaktycznych zgodnie ze zgłoszonymi 10 oddziałami klasowymi.

W piśmie z dnia [...] maja 2017 r. Naczelnik Wydziału Edukacji Urzędu Miasta C. podtrzymał stanowisko z dnia [...] kwietnia 2017 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach proboszcz Parafii św. Mikołaja w C. wniósł o uchylenie wskazanej wyżej czynności

i nakazanie przy ponownym rozpatrzeniu sprawy ustalenia godzin nauczania religii

w zgodzie ze wskazanymi niżej przepisami prawa. Podniósł zarzut naruszenia § 2 i § 8 ust. 1 rozporządzenia MEN z dnia 14 kwietnia 1992 roku w sprawie warunków

i sposobu organizowania nauki religii w publicznych przedszkolach i szkołach, poprzez ustalenie nieodpowiedniej liczby godzin nauczania religii, zarzut naruszenia art. 9 kpa

z uwagi na brak jakichkolwiek pouczeń co do sposobu i terminu odwołania, oraz zarzut naruszenia art. 48 ust 1 i art. 53 ust 2 i 3 Konstytucji RP poprzez ustalenie zasad dotyczących lekcji religii z pogwałceniem gwarancji nauczania z uwzględnieniem dojrzałości dziecka. W uzasadnieniu skargi wskazano, że kwestionowana czynność dotyczy sprawy indywidualnej i skierowana została do oznaczonego podmiotu, jak również dotyczy uprawnienia, które zostało określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego, dlatego przysługuje skarga do sądu administracyjnego w tej sprawie. Spełnione zostały bowiem wszelkie przesłanki do przyjęcia, iż jest to czynność

w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. W ocenie strony skarżącej organ nieprawidłowo zastosował przepisy powołanego wyżej rozporządzenia, bowiem zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia, przedszkole i szkoła mają obowiązek zorganizowania lekcji religii dla grupy nie mniejszej niż 7 uczniów klasy lub oddziału (wychowanków grupy przedszkolnej),

co oznacza, iż zasadą jest organizowanie lekcji religii w obrębie klasy lub oddziału przedszkolnego, a jedyną okolicznością umożliwiającą odstępstwo od tej zasady jest liczba uczniów lub wychowanków w danej klasie lub oddziale, mniejsza niż 7 osób.

Jak wynika bowiem ze zdania drugiego § 2 ust. 1 rozporządzenia, wówczas lekcje religii są organizowane w grupie międzyoddziałowej lub międzyklasowej. Użycie w treści powyższego przepisu terminu klasa i oddział oraz grupa międzyklasowa

i międzyoddziałowa nie pozwala na organizowanie nauczania religii inaczej, jak tylko

z uwzględnieniem poziomów klas szkół podstawowych, gimnazjów, szkół ponadgimnazjalnych i oddziałów przedszkolnych. Z treści rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 27 sierpnia 2012 roku w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół (Dz. U. z 2012 r., poz. 977 ze zm.), a konkretniej załącznika nr 2 oraz załącznika nr 4 do tego rozporządzenia wynika, iż termin "etap edukacyjny" nie jest tożsamy z terminem "klasa". Rozporządzenie w sprawie warunków i sposobu organizowania nauki religii (...) w § 2 ust 1 nie posługuje się terminem etap edukacyjny, ale terminem klasa, co obliguje szkołę do organizowania nauki religii z uwzględnieniem poziomów nauczania wyznaczanych przez klasy, a nie etapy edukacyjne. Mniejsza ilość osób nie może jednak powodować odmiennej organizacji nauki, niż to wynika z § 2 ust. 1 rozporządzenia w zakresie uwzględniającym poziom nauczania wyznaczany przez klasy. Edukacja w każdym zakresie pozostaje bowiem w związku z rozwojem psychofizycznym dziecka i wzrostem jego dojrzałości, nauczanie musi być zatem dostosowane do cech dzieci w tym zakresie. Nie sposób zrealizować programów nauczania religii w tym samym czasie dla np. dziecka z pierwszej klasy i trzeciej klasy, do których należy przekazywać w inny sposób treści, jak również zakres wiedzy

w odpowiedni sposób musi być miarkowany. Zrealizowanie podstawy programowej przy takim łączeniu, jak wynika to z zaskarżonej czynności jest niemożliwe, bo oznaczałoby to kilkukrotne ograniczenie treści, nie wspominając o zróżnicowanym doborze metod przekazywania wiedzy.

W skardze podniesiono także zarzut naruszenia § 8 ust 1 rozporządzenia Ministra Edukacji z dnia 14 kwietnia 1992 roku, zgodnie z którym nauka religii

w przedszkolach i szkołach publicznych wszystkich typów odbywa się w wymiarze dwóch zajęć przedszkolnych (właściwych dla danego poziomu nauczania) lub dwóch godzin lekcyjnych tygodniowo. Wymiar lekcji religii może być zmniejszony jedynie za zgodą biskupa diecezjalnego Kościoła Katolickiego albo władz zwierzchnich pozostałych kościołów i innych związków wyznaniowych, co w sprawie nie miało miejsca.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Powołał się na treść § 2 rozporządzenia Ministra Edukacji z dnia 14 kwietnia 1992 roku wskazując,

że nie wynika z niego, by nauka religii musiała odbywać się w ramach roczników, zdaniem organu w przepisie tym chodzi raczej o zbiorowość której można przypisać konkretne cechy w zależności od ustalenia konkretnego etapu edukacyjnego, który to wynika z załącznika nr 2 podstawy programowej kształcenia ogólnego dla szkól podstawowych do rozporządzenia MEN z 27 sierpnia 2012 r. w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz kształcenia ogólnego

w poszczególnych typach szkół. Rozporządzenie w sprawie podstawy programowej wyraźnie ustala, iż etapy edukacyjne obejmują konkretne klasy. Przyporządkowanie zatem określonej liczby godzin nauczania religii wynika z przytoczonych przepisów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w uzasadnieniu wyroku stwierdzającego bezskuteczność zaskarżonej czynności wyjaśnił, że skarga podlegała rozpoznaniu w trybie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., gdyż wystosowanie do skarżącej strony pisma w przedmiocie ustalenia wymiaru godzin lekcji religii prawosławnej w wymiarze

2 godzin lekcyjnych tygodniowo dla każdego etapu edukacyjnego, łącznie 8 godzin lekcyjnych w Międzyszkolnym Punkcie Katechetycznym w C., należało uznać za inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

o których mowa w tym przepisie. Jak bowiem wynika z treści skargi i przesłanych Sądowi akt, kwestionowany był wymiar godzin nauczania religii prawosławnej w roku szkolnym 2017/2018, w sposób określony przez Prezydenta C. .

Podstawą ustalenia wymiaru godzin nauki religii były przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 14 kwietnia 1992 r. w sprawie warunków i sposobu organizowania nauki religii w publicznych przedszkolach i szkołach, zwanego w dalszej części także rozporządzeniem. Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 12 ust. 2 ustawy o systemie oświaty. Ani ustawa ani rozporządzenie nie przewidują formy decyzji administracyjnej przy ustalaniu wymiaru nauczania religii czy etyki. Niemniej jednak kwestionowana czynność została podjęta

w sprawie indywidualnej, została skierowana do oznaczonego podmiotu i dotyczy uprawnienia, które zostało określone w przepisie prawa. Tym samym zaskarżona czynność jest czynnością o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Dalej Sąd odnotował, że od dnia 1 czerwca 2017 r. nastąpiła zmiana ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustawą z dnia 7 kwietnia

2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935). Stosownie do treści art. 17 ust. 1 tej ustawy, do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r., stosuje się przepisy ustawy p.p.s.a., w brzmieniu dotychczasowym. W myśl art. 17 ust. 2 ustawy zmieniającej, przepisy art. 52 i art. 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, stosuje się do aktów

i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej. Ustawa zmieniająca weszła w życie w dniu 1 czerwca 2017 r. Oznacza to, że w przypadku czynności podjętych przed dniem 1 czerwca 2017 r. zastosowanie znajdują przepisy p.p.s.a. w brzmieniu dotychczasowym. W świetle powołanych przepisów intertemporalnych, nie ma zatem znaczenia data wniesienia skargi do sądu, ale data podjęcia zaskarżonej czynności, gdyż to właśnie od daty wydania określonego aktu ustawodawca uzależnił zastosowanie nowych regulacji prawnych we wskazanym powyżej zakresie. W kontrolowanej sprawie zastosowanie miały więc art. 52 i 53 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca

2017 r., ponieważ zaskarżona czynność została podjęta [...] kwietnia 2017 r. Według

art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi (tak, jak miało to miejsce w rozpoznawanym przypadku), skargę na akty lub czynności można było wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności,

o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, powyższe terminy zostały dochowane. Strona skarżąca, po otrzymaniu pisma z dnia [...] kwietnia 2017 r. nie złożyła wprawdzie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jednak w terminie

14 dniowym od dnia podjęcia czynności wystosowała pismo z dnia [...] maja 2017 r.

(w tym samym dniu złożone w siedzibie organu) zatytułowane "odwołanie", z którego treści w sposób niewątpliwy wynika cel złożenia pisma i intencja piszącego, wskazująca na naruszenie przez organ przepisów prawa, z jednoczesnym wnioskiem o zmianę rozstrzygnięcia co do wymiaru godzin nauczania religii prawosławnej, określonego

w piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r. W odpowiedzi na to pismo organ sporządził pismo

z dnia [...] maja 2017 r., podtrzymujące dotychczasowe stanowisko. Sąd zauważył jednocześnie, że w żadnym z kierowanych do strony skarżącej pism, nie zawarto pouczenia o możliwościach ich zaskarżenia, co uchybiło obowiązkom organu wynikającym z art. 9 k.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron

o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, czuwają także nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Z zestawienia terminów doręczenia adresatowi pisma z dnia

[...] maja 2017 r. ([...].06.2017r.) i daty wpływu skargi do organu ([...].07.2017r.) wynika,

że 30 dniowy na wniesienie skargi został zachowany. Z tych względów Sąd uznał,

że skarga była dopuszczalna i została wniesiona w terminie.

Odnosząc się merytorycznie do treści skargi Sąd wskazał, że zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 14 kwietnia 1992 roku w sprawie warunków i sposobu organizowania nauki religii (...) przedszkole i szkoła mają obowiązek zorganizowania lekcji religii dla grupy nie mniejszej niż siedmiu uczniów danej klasy lub oddziału (wychowanków grupy przedszkolnej). Dla mniejszej liczby uczniów w klasie lub oddziale (wychowanków w grupie) lekcje religii w przedszkolu lub szkole powinny być organizowane w grupie międzyoddziałowej lub międzyklasowej.

W myśl § 2 ust. 2 rozporządzenia, jeżeli w przedszkolu lub szkole na naukę religii danego wyznania lub wyznań wspólnie nauczających zgłosi się mniej niż siedmiu uczniów (wychowanków), organ prowadzący przedszkole lub szkołę, w porozumieniu

z właściwym kościołem lub związkiem wyznaniowym, organizuje naukę religii w grupie międzyszkolnej lub w pozaszkolnym (pozaprzedszkolnym) punkcie katechetycznym. Zgodnie zaś z § 2 ust. 4 rozporządzenia, w szczególnie uzasadnionych przypadkach organ prowadzący przedszkole lub szkołę, w ramach posiadanych środków, może - na wniosek kościoła lub związku wyznaniowego - zorganizować nauczanie religii danego wyznania w sposób odmienny niż określony w ust. 1-3.

Jak wynika z § 2 ust. 1 rozporządzenia, przedszkole i szkoła mają obowiązek zorganizowania lekcji religii dla grupy nie mniejszej niż siedmiu uczniów klasy lub oddziału wychowanków grupy przedszkolnej, co oznacza, iż zasadą jest organizowanie lekcji religii w obrębie klasy lub oddziału przedszkolnego, a jedyną okolicznością umożliwiającą odstępstwo od tej zasady jest liczba uczniów lub wychowanków w danej klasie lub oddziale mniejsza niż siedem osób. Jak wynika bowiem ze zdania drugiego

§ 2 ust. 1 rozporządzenia wówczas lekcje religii są organizowane w grupie międzyoddziałowej lub międzyklasowej. Użycie w treści powyższego przepisu terminu "klasa" i "oddział" oraz grupa "międzyklasowa" i "międzyoddziałowa" nie pozwala na organizowanie grup nauczania religii jak tylko z uwzględnieniem poziomów klas szkół podstawowych, gimnazjów, szkół ponadgimnazjalnych i oddziałów przedszkolnych.

Sąd nawiązał do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 27 sierpnia 2012 r. w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół (Dz. U. z 2012 r., poz. 977 ze zm.),

w załączniku (nr 2) do którego została określona podstawa programowa kształcenia ogólnego dla szkół podstawowych wskazująca I etap edukacyjny obejmujący klasy I – III szkoły podstawowej – edukacja wczesnoszkolna i II etap edukacyjny, obejmujący klasy IV–VI. W załączniku nr 4 do rozporządzenia, określającym podstawę programową kształcenia ogólnego dla gimnazjów i szkół ponadgimnazjalnych, których ukończenie umożliwia uzyskanie świadectwa dojrzałości po zdaniu egzaminu maturalnego wskazano, że po ukończeniu szkoły podstawowej uczeń kontynuuje kształcenie ogólne na III i IV etapie edukacyjnym: III etap edukacyjny realizowany jest w gimnazjum,

zaś IV etap edukacyjny realizowany jest w szkole ponadgimnazjalnej. Z powyższej regulacji wynika, iż termin "etap edukacyjny" nie jest tożsamy z terminem "klasa". Rozporządzenie z dnia 14 kwietnia 1992 r. w § 2 ust. 1 nie posługuje się terminem

"etap edukacyjny", ale terminem "klasa", co obliguje szkołę do organizowana nauki religii z uwzględnieniem poziomów nauczania wyznaczanych przez klasy, a nie etapy edukacyjne. Zapisy § 2 ust. 2 rozporządzenia wprowadzają odmienności

w organizowaniu nauki religii, które wynikają z mniejszej ilości uczniów czy wychowanków danego wyznania, umożliwiając organizowanie w porozumieniu

z kościołem lub związkiem wyznaniowym naukę religii w grupie międzyszkolnej lub

w pozaszkolnym (pozaprzedszkolnym) punkcie katechetycznym. Mniejsza ilość osób

w grupie nie może jednak powodować odmiennej organizacji nauki niż to wynika z § 2 ust. 1 rozporządzenia w zakresie uwzględniającym poziom nauczania wyznaczany przez klasy. Odmienność wynikająca z § 2 ust. 2 rozporządzenia dotyczy bowiem organizacji nauczania religii w grupie skupiającej uczniów czy wychowanków poza szkołą czy przedszkolem, do których uczęszczają dzieci. W ocenie Sądu czynność Prezydenta Miasta C. z dnia [...] kwietnia 2017 r. ustalająca wymiar nauczania religii prawosławnej w odniesieniu do etapów edukacyjnych, a nie klas, została dokonana z naruszeniem § 8 ust. 1 rozporządzenia. Zgodnie bowiem z § 8

ust. 1 nauka religii w szkołach publicznych wszystkich typów odbywa się co do zasady w wymiarze dwóch godzin lekcyjnych tygodniowo. Tym samym w przypadku 10 grup, organizowanych w oparciu o edukację dzieci w poszczególnych klasach szkoły podstawowej, gimnazjum i szkoły ponadgimnazjalnej wynosi 20 godzin tygodniowo,

a nie 8 godzin lekcyjnych tygodniowo, obliczonych dla każdego etapu edukacyjnego.

Z tego względu Sąd stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności.

W skardze kasacyjnej od tego wyroku Prezydent Miasta C. zakwestionował opisany wyżej wyrok w całości zarzucając naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, tj. § 2 ust. 1, 2, 3 i § 8 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 14 kwietnia 1992 roku w sprawie warunków

i sposobu organizowania nauki religii w publicznych przedszkolach i szkołach poprzez uznanie, że nauka religii winna być organizowana z uwzględnieniem poziomów nauczania wyznaczonych przez klasy, a nie etapy edukacyjne, co w konsekwencji prowadzi do uznania, że dla każdej klasy lub oddziału, bez względu na liczbę uczniów, należy zorganizować naukę religii w wymiarze dwóch godzin tygodniowo

w pozaszkolnym punkcie katechetycznym. Zdaniem autora skargi kasacyjnej takie rozumowanie nie jest uzasadnione, bowiem z § 2 ww. rozporządzenia wynika,

że w przypadku gdy w danej klasie występuje liczba uczniów mniejsza niż 7, to naukę religii można organizować w grupie międzyklasowej. Ponadto, zgodnie z § 8 rozporządzenia nauka religii odbywa się w wymiarze 2 godzin tygodniowo, co nie stoi na przeszkodzie by była organizowana w grupie międzyklasowej zorganizowanej

w pozaszkolnym punkcie katechetycznym. Prezydent Miasta wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, a także o zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów postępowania kasacyjnego i kosztów postępowania poniesionych przed Sądem I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, albowiem nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.

Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.

Autor skargi kasacyjnej zarzucił wyrokowi WSA w Gliwicach naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, tj.: § 2 ust. 1, 2, 3 i § 8 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 14 kwietnia 1992 r. w sprawie warunków i sposobu organizowania nauki religii w publicznych przedszkolach i szkołach poprzez uznanie,

że nauka religii winna być organizowana z uwzględnieniem poziomów nauczania wyznaczonych przez klasy, a nie etapy edukacyjne, co w konsekwencji prowadzi do uznania, że dla każdej klasy lub oddziału, bez względu na liczbę uczniów, należy zorganizować naukę religii w wymiarze dwóch godzin tygodniowo w pozaszkolnym punkcie katechetycznym.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie powyższe rozumowanie nie jest uzasadnione, bowiem z § 2 ww. rozporządzenia wynika, że w przypadku gdy w danej klasie występuje liczba uczniów mniejsza niż 7, to naukę religii można zorganizować w grupie międzyklasowej.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela argumentów zawartych w skardze kasacyjnej.

Jak wynika z treści § 2 wspomnianego wyżej rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej dotyczy on sposobu organizacji lekcji religii w przypadku mniejszej liczby uczniów niż siedmiu. Natomiast § 8 rozporządzenia dotyczy wymiaru godzin nauki religii

w przedszkolach i szkołach i stanowi, że nauka religii odbywa się w wymiarze dwóch zajęć przedszkolnych lub dwóch godzin lekcyjnych tygodniowo.

Wymiar nauczania lekcji religii może być zmniejszony jedynie za zgodą biskupa diecezjalnego Kościoła Katolickiego albo władz zwierzchnich pozostałych kościołów

i innych związków wyznaniowych.

Mniejsza ilość osób w grupie nie może więc wpływać na wymiar godzin nauki religii w przedszkolach i szkołach. Trafnie więc uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, że czynność Prezydenta C. z dnia [...] kwietnia 2017 r.

w przedmiocie ustalenia wymiaru godzin lekcji religii prawosławnej w odniesieniu

do etapów edukacyjnych, a nie klas, została dokonana z naruszeniem przepisu

§ 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 14 kwietnia 1992 r.

w sprawie warunków i sposobu organizowania nauki religii w publicznych przedszkolach i szkołach.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie

art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.