Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 942/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Właściwość sądu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Przekazano według właściwości do innego sądu administracyjnego
Powołane przepisy: article: art. 59 § 1, art. 13 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 28 października 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Koś po rozpoznaniu w dniu 28 października 2015 roku, na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi A. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...], nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia : 1. stwierdzić niewłaściwość miejscową Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P., 2. przekazać sprawę do rozpoznania, według właściwości, Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.


UZASADNIENIE

Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...], nr [...], działając na podstawie art. 64 oraz art. 140aa ust. 1-3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., dalej: "P.r.d."), nałożył na A. B., prowadzącego działalność gospodarczą po nazwą Zakład A, karę pieniężna w wysokości [...] zł z tytułu przejazdu po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji, utrzymał ją w mocy. W pouczeniu organ odwoławczy zawarł informację o terminie wniesienia skargi wskazując - jako sąd właściwy - Wojewódzki Sąd Administracyjny w W.

W skardze na tę decyzję skierowanej do WSA w Poznaniu skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej przekazanie do WSA w W.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 13 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego. Właściwość miejscową sądów administracyjnych określa art. 13 § 2 P.p.s.a., według którego do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia, może przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości (art. 13 § 3 P.p.s.a.).

Wykonując tę delegację Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 18 kwietnia 2011 r. wydał rozporządzenie w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2011 r. Nr 89, poz. 506 ze zm.). Stosownie do § 1 tego rozporządzenia rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej: "u.t.d."), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.

Sprawy objęte tym przekazaniem dotyczą, zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., nakładania kar pieniężnych na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem za każde naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Zgodnie z art. 92a ust. 3 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

Jak wynika z treści przytoczonej na wstępie decyzji organu I instancji oraz z treści utrzymującej ją w mocy zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego, sprawa rozpoznana przez te organy nie dotyczyła nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a u.t.d., ale kary pieniężnej określonej w art. 140aa ust. 1 P.r.d. Przepis ten stanowi, że za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 P.r.d., lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Powyższa kara wymierzana jest za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych, które to naruszenie warunków wynikających z przepisów ustawy o drogach publicznych nie mieści się w żadnym z przepisów wymienionych w art. 92a ust. 1 u.t.d. Dlatego rozpoznawanie sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżoną decyzją nie zostało objęte przekazaniem innym niż WSA w Warszawie wojewódzkim sądom administracyjnym, o jakim stanowi rozporządzenie Prezydenta RP z dnia 18 kwietnia 2011 r.

Wobec powyższego, zgodnie z art. 13 § 2 P.p.s.a., niniejsza sprawa należy do właściwości miejscowej wojewódzkiego sądu administracyjnego, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Ponieważ organem tym jest Główny Inspektor Transportu Drogowego, który ma siedzibę w W., sądem właściwym do rozpoznania sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w W.

Zgodnie z art. 59 § 1 P.p.s.a., jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie przytoczonych przepisów, w pkt. 1 sentencji niniejszego postanowienia stwierdzono niewłaściwość miejscową WSA w Poznaniu, natomiast w pkt. 2 sentencji sprawę przekazano do rozpoznania, według właściwości, WSA w W.