Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1093/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2016-11-29 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 178 w zw. z  art. 198
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia B. K. i J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 2 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 1093/15 w sprawie ze skargi B. K. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego postanawia odrzucić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 1093/15, odrzucił skargę kasacyjną wniesioną osobiście przez B. K. i J. K. (dalej: skarżących) od wyroku z dnia 5 kwietnia 2016 r., oddalającego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego. Postanowienie to zostało doręczone skarżącym w dniu 25 sierpnia 2016 r.

Pismem z 31 sierpnia 2016 r., które wpłynęło do tutejszego Sądu w dniu 2 września 2016 r., skarżący wnieśli zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z uwagi na to, że ww. zażalenie nie zostało przez nich podpisane, skarżący zostali zobowiązani przez do jego podpisania lub nadesłania podpisanego odpisu zażalenia w terminie 7 dni pod rygorem jego odrzucenia. W zakreślonym przez Sąd terminie skarżący nadesłali podpisany przez siebie odpis zażalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej. Stosownie natomiast do treści art. 194 § 4 zd. 1 p.p.s.a., zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Wyjątek od tej zasady sformułowany w odpowiednio stosowanym art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a dopuszcza możliwość sporządzenie zażalenia, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, przez sędziego, prokuratora, notariusza, radcę Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesora lub doktora habilitowanego nauk prawnych, będących stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli zażalenie wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka, zaś w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami a także w sprawach własności przemysłowej odpowiednio przez doradców podatkowych oraz rzeczników patentowych.

W rozpoznawanej sprawie zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej zostało sporządzone i podpisane przez skarżących osobiście. Żaden ze skarżących nie jest ani radcą prawnym, ani adwokatem, ani żadną z osób wskazaną w art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a. Skarżący, którzy pomimo świadomości istnienia obowiązku sporządzenia zażalenia przez podmiot do tego uprawniony, o czym zostali pouczeni w piśmie z dnia 18 sierpnia 2016 r. (pkt 5 pouczenia), postanowili jednakże samodzielnie zainicjować postępowanie odwoławcze. Stąd też nie ma wątpliwości, że zażalenie nie spełnia ustawowego wymogu sporządzenia go przez profesjonalnego pełnomocnika, zaś skarżący nie należą do kręgu osób wymienionych w art. 194 § 4 w zw. z art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a.

W tej sytuacji zażalenie – jako niedopuszczalne – należało odrzucić na podstawie art. 178 w zw. z art. 198 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji niniejszego postanowienia.