Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 243/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.) sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant sekr. sąd. Karolina Heman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2018 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] grudnia 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy T. P., utrzymało w mocy własną decyzję z [...] października 2017 r. nr [...], którą stwierdzono nieważność decyzji Wójta Gminy [...] z [...] marca 2016 r. nr [...] o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego "[...]".

Stan niniejszej sprawy przedstawia się następująco.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wskazało, że decyzją administracyjną z [...] marca 2016 r. nr [...], Wójt Gminy [...] ustalił środowiskowe uwarunkowania dla planowego przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie fermy drobiu polegającej: [...]. W dniu [...] lipca 2017 r. do Kolegium wpłynęło pismo Wojewody [...], nr [...], w którym wskazano, że Starosta [...] przekazał Wojewodzie [...] odwołanie od decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i wdania pozwolenia na rozbudowę fermy drobiu, wskazując, że planowane zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając powyższe na uwadze oraz treść planu, Wojewoda [...] zwrócił się o dokonanie oceny zgodności z prawem decyzji Wójta Gminy [...] z [...] marca 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach. Pismem z dnia [...] lipca 2017 r. Kolegium wystąpiło do Organu I. instancji o nadesłanie akt sprawy wraz z ustosunkowaniem się do zarzutów zawartych w piśmie Wojewody [...]. Akta sprawy zostały nadesłane do Kolegium w dniu [...] lipca 2017 r. przy piśmie z 21 lipca 2017 r. Zajmując stanowisko w przedmiocie zgłoszonych zarzutów Wójt Gminy [...] podał, że decyzja środowiskowa została wydana zgodnie z przepisami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r. poz. 1235 z późn. zm.; dalej "ustawa środowiskowa"), wskazując na to, iż obszar objęty planem zagospodarowania przestrzennego obejmuje głównie tereny rolne słabych klas bonitacyjnych. Natomiast w czasie sporządzania planu obowiązywały inne standardy chowu drobiu, znacznie bardziej uciążliwe dla środowiska i zdrowia ludzi, niż te stosowane obecnie. Planowana ferma drobiu będzie zaś obiektem nowoczesnym, spełniającym wymogi najlepszych dostępnych technik; zgodnie z raportem w trakcie eksploatacji inwestycji będą podjęte wszelkie niezbędne środki służące ograniczeniu negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na jakość życia i zdrowia społeczności lokalnej; dla przedsięwzięcia nie trzeba utworzyć obszaru ograniczonego użytkowania; zasięg oddziaływania mieści się w granicach terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny; na terenie fermy nie występują obszary objęte ochroną na mocy przepisów ustawy o ochronie przyrody, ani zabytki. Pismem z [...] sierpnia 2017 r. Kolegium zwróciło się do Organu I. instancji o nadesłanie aktualnych wypisów z ewidencji gruntów dla wskazanych w treści pisma nieruchomości. Żądane dokumenty wpłynęły do tutejszego Kolegium w dniu [...] sierpnia 2017 r. Z kolei w dniu [...] września 2017 r. do akt wpłynęło pismo Wojewody [...] z prośbą o udzielenie informacji o toku prowadzonej sprawy. Postanowieniem z [...] września 2017 r. nr [...], Kolegium wszczęło z urzędu postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z [...] marca 2016 r. nr [...]. Pismem z tego samego dnia Kolegium zawiadomiło strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, a ponadto odrębnym pismem poinformowało Wojewodę [...] o czynnościach podjętych w sprawie. W dniu [...] września 2017 r., do akt sprawy wpłynęło pismo T. P., reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika. W treści pisma Inwestor wniósł o umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z [...] marca 2016 r. W ocenie Inwestora w niniejszej sprawie brak jest jakichkolwiek przesłanek do stwierdzenia nieważności ww. decyzji, zaś przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują instytucji tego rodzaju, jak wniosek o dokonanie oceny zgodności z prawem ostatecznej decyzji administracyjnej. Ponadto Wojewoda [...] nie miał kompetencji do występowania z tego rodzaju wnioskiem. Inwestor wskazał także, że wydanie decyzji środowiskowej nie wiąże się z przeprowadzaniem, w ramach postępowania opartego na przepisach art 59 i nast. ustawy, dokonywania oceny zgodności zamierzenia inwestycyjnego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Art. 62 ustawy wprowadza szczegółowe zasady przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, będące podstawą do wydania decyzji środowiskowej, regulując kwestie jakie w toku tegoż procesu mają być poddane analizie. Natomiast analizie takiej nie podlega zgodność planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak podkreślił Inwestor, organ wydający decyzję środowiskową – którym w niniejszej sprawie jest Wójt Gminy [...] – nie posiada prawa ani obowiązku do badania takiej zgodności. Decyzja środowiskowa wydawana jest w oderwaniu od zapisów miejscowego planu, po spełnieniu innego rodzaju przesłanek niż te, odnoszące się do jego zapisów. Pismem z [...] października 2017 r. tutejsze Kolegium wezwało pełnomocnika Inwestora do uzupełnienia pisma z [...] września 2017 r. poprzez przedłożenie pełnomocnictwa do reprezentowania Inwestora, o którym mowa w treści ww. pisma. Żądane pełnomocnictwo wpłynęło do akt przy piśmie z [...] października 2017 r. Decyzją z [...] października 2017 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nr [...] stwierdziło nieważność decyzji administracyjnej Wójta Gminy [...] z [...] marca 2016 r., nr [...]. W dniu [...] listopada 2017 r. do Kolegium wpłynął wniosek T. P., reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzja tutejszego Kolegium z [...] października 2017 r. W treści wniosku naruszenie przepisu art. 156 §1 pkt 2 k.p.a., przez jego zastosowanie i stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z [...] marca 2016 r. oraz art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] grudnia 2017 r. utrzymało w mocy własną decyzję z [...] października 2017 r. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, że bez znaczenia dla toku przedmiotowej sprawy miała okoliczność sformułowania przez Wojewodę [...] pisma z [...] lipca 2017 r., w ten sposób, że zwrócił się o dokonanie oceny zgodności z prawem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej przez Wójta Gminy [...] w dniu [...] marca 2016 r. oraz okoliczność, że Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje postępowania prowadzonego w trybie dokonania oceny zgodności z prawem decyzji. Kolegium wskazało, że kontrola taka – w zakresie zgodności decyzji z przepisami prawa materialnego – może odbywać się w trybie postępowania nadzwyczajnego, do którego należy postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Kolegium stwierdziło, że nie zasługuje na akceptację stanowisko T. P. wyrażone we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że decyzja w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowej inwestycji nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, zaś mając na względzie rodzaj inwestycji – w postaci rozbudowy istniejącej fermy brojlerów – pozostaje zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolegium w pełni podzieliło stanowisko, że zgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest w świetle art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie kryterium podstawowym oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dlatego jeżeli plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie, to organ ma obowiązek, wobec braku zgodności przedsięwzięcia z planem wydać decyzję odmowną, bez dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko. W konsekwencji właściwy organ, prowadząc postępowanie w zakresie określenia uwarunkowań środowiskowych dla określonej inwestycji, ma obowiązek zbadania zgodności planowanej inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o ile ten został uchwalony. Oznacza to, że jeżeli dla całości lub części terenu, na którym ma być realizowane przedsięwzięcie, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to planowana inwestycja musi być bezwzględnie zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który określa przeznaczenie terenu, sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu. Kolegium wskazało, że obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem, zaakceptowany uchwałą nr [...] Rady Gminy w [...] z dnia [...] lipca 1997 r. (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...]), przewiduje możliwość usytuowania na terenie oznaczonym symbolem 01 RPZ fermy brojlerów o docelowej maksymalnej produkcji 300 000 sztuk, przy czym, kurniki mogą zostać umiejscowione jedynie na terenie oznaczonym symbolem P, to jest działkach o numerach ewidencyjnych: [...],[...],[...],[...],[...] oraz [...]. Natomiast inwestycja, planowana przez Inwestora, której dotyczy decyzja środowiskowa, zakłada docelową obsadę na fermie w ilości 988 000 szt./cykl, czyli w ilości przekraczającej dopuszczoną planem o 688 000 sztuk. Ponadto, inwestycja zakłada umiejscowienie kurników również na działce nr [...], która w planie znajduje się na terenie oznaczonym symbolem NO – to jest na terenie do tego nie przeznaczonym, a zgodnie z planem przewidzianym jako teren gromadzenia i oczyszczania odpadów, przeznaczonym do lokalizacji oczyszczalni ścieków i kompostowni. Dlatego planowana przez Inwestora inwestycja jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego na terenie zainwestowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem nie został spełniony podstawowy warunek wydania przez Organ decyzji pozytywnej – w postaci zgodności planowanego zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem. Kolegium podkreśliło, że naruszenie przez organ administracji publicznej w toku postępowania w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej przepisu art. 80 ust, 2 ustawy środowiskowej jest istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Mający zastosowanie w przedmiotowej sprawie przepis art. 80 ust. 2 ustawy, w związku z treścią "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], fragment wsi [...]", nie pozostawia organowi administracji żadnej swobody, co do zakresu i przedmiotu jego stosowania.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] grudnia 2017 r. wywiódł T. P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając Organowi naruszenie:

1. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Kolegium w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z [...] marca 2016 r. w sytuacji, gdy wydana przez Wójta Gminy decyzja nie naruszała prawa, w szczególności nie naruszała przepisów ustawy środowiskowej, a już z całą pewnością nie naruszała tych przepisów w stopniu rażącym;

2. art. 8 k.p.a. poprzez uznanie za prawidłowe i celowe wszczęcie, a następnie prowadzenie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z [...] marca 2016 r., co w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy, wobec zgodności zamierzenia inwestycyjnego Inwestora z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podważać musi zaufanie do organów administracji publicznej,

oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i oraz poprzedzającej ją decyzji Kolegium z [...][...] października 2017 r., a także zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie przedmiotowej skargi, podtrzymując w całości argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej co oznacza, że Sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając niniejszą sprawę w ramach powyżej wskazanych kryteriów, skargę T. P. należało uznać za niezasadną.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] grudnia 2017 r. nr [...], którą Kolegium utrzymało w mocy własną decyzję z [...] października 2017 r. nr [...], stwierdzającą nieważność decyzji Wójta Gminy [...] z [...] marca 2016 r. nr [...] o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego "[...]".

Przedmiotem zaś przeprowadzonego z urzędu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postępowania administracyjnego nie było merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie nadzorczej weryfikacji decyzji Wójta Gminy [...] z [...] marca 2016 r., poprzez zbadanie, czy jest ono obarczone kwalifikowaną wadą prawnych określoną w art. 156 k.p.a.

Na wstępie poczynionych rozważań należy przede wszystkim podkreślić, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest instytucją, która stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 k.p.a., toteż może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Przy czym należy pamiętać, że ich zaistnienie ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy istniejącego w dacie wydania kwestionowanej decyzji. Jakkolwiek postępowanie nadzwyczajne podlega takim samym regułom procesowym, jak postępowanie zwykłe, jednakże odmienny jest przedmiot obu postępowań. W postępowaniu zwykłym organ administracji publicznej dokonuje subsumpcji stanu faktycznego oraz stanu prawnego, kształtując stosunek administracyjnoprawny w formie władczego rozstrzygnięcia, przedmiotem postępowania nadzwyczajnego natomiast jest wyłącznie weryfikacja, czy określone rozstrzygnięcie jest dotknięte którąkolwiek z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji umożliwia bowiem derogowanie z obrotu prawnego rozstrzygnięć organów administracji publicznej obciążanych najcięższymi wadami, których pozostawanie w tym obrocie byłoby sprzeczne z zasadą praworządności (art. 7 Konstytucji RP).

W ocenie Sądu, badając istnienie przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zasadne jest odwołanie się do teorii gradacji wad decyzji i odróżnienie wadliwości decyzji powodujących jej wzruszalność, od wad powodujących, przez samo swoje istnienie lub przez swoje skutki, nieuchronną konieczność eliminacji decyzji z obrotu prawnego lub wiążącego stwierdzenia naruszenia porządku prawnego przez decyzję. Uchybienia prawu mają charakter rażący w przypadku istnienia w niej wad o szczególnym ciężarze gatunkowym. Następuje to wówczas, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść rozstrzygnięcia stanowią zaprzeczenie obowiązującego stanu prawnego w całości lub w części. Należy przy tym podkreślić, że z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować (por. wyrok NSA z 18 października 2016 r., sygn. akt I OSK 1923/15). W judykaturze przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa ma miejsce wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa, realizacja zasady praworządności (art. 7 Konstytucji RP, art. 6 k.p.a.) jest bowiem wartością wyższą niż przestrzeganie innej zasady ogólnej, wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a., czyli zasady trwałości rozstrzygnięć administracyjnych (por. wyrok NSA z 30 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 1953/15).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że prawidłowo Organ nadzoru ocenił weryfikowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzję Wójta Gminy [...] z 4 marca 2016 r., stwierdzając, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a więc wprowadzona do obrotu prawnego jako obciążona kwalifikowaną wadą prawną określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W rozpoznawanej sprawie T. P. wnioskiem z [...] września 2015 r. wystąpił do Wójta Gminy [...] o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego "[...]".

Wskazać należy, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy środowiskowej przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:

1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Nie budzi sporu, że planowane przedsięwzięcie zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których realizacji wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i dla których sporządzenie raportu może być wymagane. Ocenę odziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się zaś w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.

Mający zastosowanie w przedmiotowej sprawie przepis art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej, w związku z treścią postanowień obowiązującego "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], fragment wsi [...]", nie pozostawiał Wójtowi Gminy [...] żadnej swobody, co do zakresu oraz przedmiotu jego stosowania. Zgodnie z załącznikiem graficznym do ww. planu, na terenie oznaczonym symbolem 01 RPZ ([...]), działka nr [...] położona jest na terenie oznaczonym symbolami WZ (część północna działki; teren ujęcia wody i urządzeń z nim związanych) oraz A (część południowa działki; teren administracyjny), działki nr [...],[...],[...],[...],[...] oraz [...] położone są na terenie oznaczonym symbolem P (teren produkcyjny i magazynowy – lokalizacja 20 kurników), zaś działka nr [...] – na terenie oznaczonym symbolem NO (teren gromadzenia i oczyszczania odpadów – lokalizacja oczyszczalni ścieków i kompostowni). Zauważyć należy, że postanowienia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu planowanej inwestycji przewidują możliwość usytuowania na terenie oznaczonym symbolem 01 RPŻ fermy brojlerów o docelowej maksymalnej produkcji 300 000 sztuk, przy czym kurniki mogą zostać umiejscowione jedynie na terenie oznaczonym symbolem P, to jest działkach o numerach ew. [...],[...],[...],[...],[...] oraz [...]. Planowana inwestycja zakładała docelową obsadę na fermie w ilości 988 000 szt./cykl, to jest w ilości przekraczającej dopuszczoną planem 688 000 sztuk. Ponadto, Inwestor zamierzał umiejscowić kurniki również na działce nr ew. [...], która w planie znajduje się na terenie oznaczonym symbolem NO, tj. na terenie do tego nie przeznaczonym, a zgodnie z planem przewidzianym jako teren gromadzenia i oczyszczania odpadów przeznaczonym do lokalizacji oczyszczalni ścieków kompostowni.

W ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, że zgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest w świetle art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej podstawowym kryterium oceny zamierzeń Inwestora ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Powyższe oznacza, że jeżeli dla całości lub części terenu, na którym ma być realizowane przedsięwzięcie, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to okoliczność taka, co do zasady, determinuje możliwość określenia uwarunkowań środowiskowych realizacji przedsięwzięcia. Planowana inwestycja musi zatem być bezwzględnie zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który określi przeznaczenie terenu, sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu. Jeżeli plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie lub też wprost zakazuje jego realizacji, to organ ma obowiązek, wobec braku zgodności przedsięwzięcia z planem wydać decyzję odmowną, bez dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko (por. wyrok NSA z 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2628/11). Niezgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obligowała zatem Wójta Gminy [...] do wydania decyzji negatywnej. W konsekwencji wydanie przez Wójta Gminy [...] decyzji z [...] marca 2016 r. o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań, w odniesieniu do przedsięwzięcia sprzecznego z postanowieniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, bezsprzecznie należało uznać za rażąco naruszające materialną normę art. 80 § 2 ustawy środowiskowej. Stwierdzenie nieważności decyzji możliwe jest bowiem, gdy decyzja ta została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, a więc gdy decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że w niniejszej sprawie przesłanki stwierdzenia nieważności zostały spełnione.

Mając na względzie wyżej poczynione rozważania, Sąd uznał za niezasadny również zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. Zaakcentować bowiem należy, że działaniem organów administracji publicznej zgodnie z zasadą pogłębienia zaufania obywateli do organów państwa jest przede wszystkim prowadzeniem postępowania zgodnie z przepisami procedury administracyjnej oraz prawidłowym stosowaniem przepisów prawa materialnego. Zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa nie może być rozumiana jako spełnianie wszystkich żądań strony zgodnie z jej subiektywnymi oczekiwaniami, a tym bardziej nie może polegać na utrzymaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięcia obciążonego kwalifikowaną wadą z art. 156 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skargi, właśnie przez wszczęcie postępowania oraz stwierdzenie nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa Organ wykazał się poszanowaniem prawa, do którego zobowiązują zasady praworządności oraz legalizmu, ale również zasada pogłębiania zaufania do organów Państwa. Przepis art. 8 k.p.a. nakłada bowiem na organy administracji publicznej również obowiązek rozważenia skutków prawnych, które wywołują wszelkie ostateczne akty administracyjne funkcjonujące w obrocie prawnym oraz pozostające w związku z podejmowanym rozstrzygnięciem w indywidualnej sprawie (por. wyrok NSA z 5 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 2005/06). Ponadto Sąd działając z urzędu, nie dopatrzył się takich uchybień przepisów prawa, które prowadziłyby do uchylenia zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji