Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 929/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Asesor WSA Anna Tyszkiewicz – Ziętek Protokolant sekr.sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2007r. sprawy ze skargi S. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie skierowania do domu pomocy społecznej uchyla zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. na postawie art. 134 w związku z art. 129 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2001 r. Nr 79 poz. 856 ze zm.) stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu podano, iż decyzją dnia [...]r. działający z upoważnienia Prezydenta Miasta B., Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. odmówił skierowania J. K. do domu pomocy społecznej. Od powyższej decyzji S. F. złożył odwołanie do organu II instancji. Po rozpatrzeniu sprawy uznano jednak, iż odwołanie strony zostało wniesione po terminie. Decyzja organu I instancji doręczona została stronie [...]r., z kolei odwołanie złożone zostało na poczcie w Ś. w dniu [...]r.. Zatem czternastodniowy termin do wniesienia odwołania nie został przez odwołującego się zachowany, a strona nie uprawdopodobniła, że uchybienie nastąpiło bez jej winy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, S. F. wskazał, iż uchybienie terminu nastąpiło z przyczyn przez niego niezawinionych. J. K. okresowo przebywała w Ś., M. oraz w Ż.. Korespondencję (decyzję) odebrała jej wnuczka I. Ł.. Przekazanie dokumentacji nastąpiło zbyt późno, a upoważniona osoba do reprezentacji J. K. nie posiadała wiedzy na temat daty odbioru korespondencji. Wiedza ta bowiem umożliwiałaby złożenie prośby o przywrócenie terminu. Skarżący podał także, iż korespondencja prowadzona z MOPS w B., również nie pozwalała ustalić czy odwołanie zostało wniesione w terminie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełni argumentację zawartą w motywach zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo podano, iż fakt doręczenia przesyłki zawierającej decyzję organu I instancji został wyjaśniony przez pocztę w postępowaniu reklamacyjnym złożonym przez MOPS w dniu [...]r.. W piśmie z dnia [...]r. Dyrektor Oddziału Poczty Polskiej wyjaśnił, iż reklamowana przesyłka polecona została doręczona pod podanym adresem w dniu [...]r. J. S.- szwagrowi adresata. W dalszej kolejności powołano treść art. 43 K.p.a. zgodnie, z którym w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Wskazano też, iż data doręczenia zastępczego jest miarodajna do oceny czy środek odwoławczy wniesiony został w terminie ustawowym. Z kolei okoliczność, że dorosły domownik nie doręczył w stosownym czasie przyjętego pisma do rąk adresata nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia odwołania, w tym też miejscu powołano się na wyrok NSA w Lublinie z dnia 22 marca 2000 r. sygn. akt I SA/Lu 1731/98.

W piśmie procesowym z dnia [...]r. skarżący podniósł, iż J. S. nie jest członkiem jego rodziny, jak również osoba posługująca się tym imieniem i nazwiskiem nie jest mu znana, ani nie jest szwagrem J. K.. W związku z powyższym wniósł o ponowne wyjaśnienie danych osoby, która odebrała korespondencję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje się także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zaskarżone postanowienie nie może się ostać, bowiem zapadło z naruszeniem przepisów postępowania, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mianowicie w kwestii doręczenia decyzji organu I instancji sprawa nie została należycie wyjaśniona, co uchybia przepisom art. 7 i 77 § 1 K.p.a.

Istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydając zaskarżone postanowienie prawidłowo stwierdziło, że doręczenie decyzji wydanej przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. z dnia [...]r. w przedmiocie odmowy skierowania J. K. do domu pomocy społecznej nie naruszyło treści art. 43 k.p.a.

Zgodnie z wyżej wskazanym przepisem w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pismo doręcza się za pokwitowaniem do rąk dorosłego domownika, sąsiada, dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi, o doręczeniu pisma do rąk sąsiada lub dozorcy umieszcza się zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub gdy nie jest to możliwe w drzwiach mieszkania adresata.

Z powyższego wynika zatem, iż podjęcie przesyłki- adresowanej do strony- przez dorosłego domownika i złożenie podpisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru oznacza podjęcie się przez niego oddania przesyłki adresatowi.

W przedmiotowej sprawie w trakcie przeprowadzonego przez Pocztę Polską postępowania reklamacyjnego ustalono, iż reklamowana przesyłka polecona została doręczona pod podanym adresem w dniu [...]r. J. S. - szwagrowi adresata. Z uwagi jednak na brak dokumentu ,,potwierdzenia odbioru" uzyskano pokwitowanie odbioru przedmiotowej przesyłki na jego duplikacie od J. L. - syna adresata. Powyższe wyjaśnienia zawarte zostały w znajdującym się w aktach sprawy piśmie Poczty Polskiej datowanym na dzień [...] r., do którego dołączony został duplikat, o którym mowa powyżej, a na którym faktycznie jako odbiorca przesyłki złożył swój podpis J. L..

Z powyższego wynika zatem, iż J. L. (podpisany na duplikacie potwierdzenia odbioru jako odbiorca przesyłki), nie mógł podjąć się jej oddania adresatowi, bowiem faktycznie jej nie otrzymał. Jak z kolei wynika z pisma Poczty Polskiej, przesyłka rzeczywiście odebrana została przez J. S..

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż organ odwoławczy w sposób nieprawidłowy uznał - nie przeprowadzając dodatkowego postępowania wyjaśniającego - iż doręczenie decyzji organu I instancji nastąpiło w sposób zgodny z treścią art. 43 K.p.a. Wobec wysoce rozbieżnych ustaleń dokonanych przez pocztę, w zakresie odbioru listu poleconego, na organie odwoławczym ciążył obowiązek dokładnego wyjaśnienia powyższej kwestii, gdyż od tego zależała ocena prawidłowości doręczenia decyzji.

Ponieważ we wskazanym wyżej zakresie sprawa nie została wyjaśniona, musi to nastąpić przy ponownym jej rozpatrzeniu. Wydając kolejne rozstrzygnięcie organ orzekający winien wziąć także pod uwagę kwestię podnoszoną przez skarżącego, iż J. S. nie jest członkiem jego rodziny, jak również osoba posługująca się tym imieniem i nazwiskiem nie jest mu znana, ani nie jest szwagrem J. K.. Nadto winien zbadać twierdzenie skarżącego , iż decyzję organu I instancji odebrała wnuczka adresata I. Ł..

Z racji istnienia wskazanych uchybień, których usunięcie wymaga uzupełnienia postępowania dowodowego i dokonania poprawnych ustaleń, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.