Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2597/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.C 2012 nr 326 poz 47 art. 288
law: Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (wersja skonsolidowania)
article: arert. 145 par. 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw z art. 7, 77, 78 par. 1
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./ sędzia del. WSA Marcin Kamiński Protokolant asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 19 października 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Po 334/16 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w S. na zarządzenie pokontrolne Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odpadów oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Po 334/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę [...] Sp. z o.o. Sp. k., na zarządzenie pokontrolne Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Poznaniu, z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie odpadów.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (dalej WWIOŚ), zarządzeniem pokontrolnym z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], Ldz. 371/2016, działając na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 686) oraz ustaleń kontroli przeprowadzonej w dniach od 11 do 23 lutego 2016 r. w firmie [...] Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w S., udokumentowanych protokołem kontroli nr KON 19/2016 zarządził zaprzestanie spalania odpadów sklasyfikowanych pod kodem 03 01 05 (trociny, wióry, ścinki, drewno, płyta wiórowa i fornir inne niż wymienione w 03 01 04) powstających w wyniku obróbki płyty wiórowej w piecu zakładowym, tj. poza spalarnią lub współspalarnią odpadów, w terminie niezwłocznym po otrzymaniu zarządzenia.

Pismem z dnia 11 marca 2016 r. Spółka zwróciła się do WWIOŚ z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (zatytułowanym "odwołanie") polegającym na wydaniu zarządzenia pokontrolnego z dnia 29 lutego 2016 r.

W odpowiedzi z dnia 8 kwietnia 2016 r. WWIOŚ przytoczył stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego.

W skardze na powyższe zarządzenie pokontrolne [...] Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w S. wniosła o jego uchylenie.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. poz. 1923) trociny, wióry, ścinki, drewno, płyta wiórowa i fornir inne niż wymienione w 03 1 04 (tj. trociny, wióry, ścinki, drewno, płyta wiórowa i fornir zawierające substancje niebezpieczne) zostały sklasyfikowane pod kodem 03 01 05 i nie stanowią odpadów niebezpiecznych. Fakt, że odpady te nie stanowią odpadów niebezpiecznych, a w ich składzie przeważają odpady drewnopochodne, nie oznacza jeszcze, że można je uznać za biomasę.

Sąd zwrócił uwagę, że ani przepisy ustawy o odpadach, ani przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2016 r. poz. 672, dalej: P.o.ś.) nie zawierają legalnej definicji pojęcia biomasy. Celem poszukiwania definicji biomasy należy w pierwsze kolejności zwrócić uwagę na regulacje z zakresu gospodarki odpadami.

Przytaczając treść art. 16 i art. 17 ustawy o odpadach Sąd wskazał, że unieszkodliwianie odpadów, w tym termiczne przekształcanie, znajduje się na końcu łańcucha hierarchii gospodarowania odpadami. Zgodnie z art. 29 ust. 1 i 2, odpady są przetwarzane w instalacjach lub urządzeniach. Instalacje i urządzenia te eksploatuje się tylko wówczas, gdy: 1) spełniają wymagania ochrony środowiska, w tym nie powodują przekroczenia standardów emisyjnych, o których mowa w przepisach o ochronie środowiska, oraz 2) pozostałości powstające w wyniku działalności związanej z przetwarzaniem odpadów będą przetwarzane z zachowaniem wymagań określonych w ustawie. Delegację do wydania rozporządzenia normującego wymagania ochrony środowiska w zakresie działalności związanej z przetwarzaniem odpadów zawiera przepis art. 146 ust. 3 P.o.ś. Na jego mocy Minister Środowiska wydał rozporządzenie z dnia 4 listopada 2014 r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów (Dz. U. z 2014 r. poz. 1546, dalej: rozporządzenie), w którym określił m.in. standardy emisyjne w zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza dla instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów. W § 5 ust. 2 rozporządzenia zdefiniowano pojęcie biomasy. Są nią produkty składające się z substancji roślinnych pochodzących z rolnictwa lub leśnictwa, które mogą być wykorzystywane jako paliwo w celu odzyskania zawartej w nich energii. Ponadto, za biomasę prawodawca uznał pięć rodzajów odpadów wymienione w pkt 1-5. Wśród tych kategorii odpadów wymieniono m.in. odpady z drewna, z wyłączeniem odpadów z drewna zanieczyszczonego impregnatami lub powłokami ochronnymi, które mogą zawierać związki chlorowcoorganiczne lub metale ciężkie. Innymi słowy odpady z drewna stanowią biomasę, chyba, że zostały zanieczyszczone w wyżej wymieniony sposób.

W ocenie Sądu, nie sposób przyjąć, że odpady z płyt wiórowych są odpadami z drewna i tym samym stanowią biomasę. Rzeczą notoryjną jest wiedza, iż płyty wiórowe nie są drewnem, a odpady z tych płyt nie są odpadami z drewna. W załączniku do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. poz. 1169) prawodawca, wymieniając instalacje produkcyjne mogące znacznie pogorszyć stan środowiska, określił, że płyty wiórowe są płytami drewnopochodnymi (6.1.c.). Podobnie w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. poz. 1646) wyraźnie odróżnia się płyty wiórowe jako płyty z materiałów drewnopochodnych od płyt drewnianych (symbol PKWiU 16.21.14 i 16.21.12). Nie można zatem nie pominąć różnicy pomiędzy drewnem a produktem drewnopochodnym jakim jest płyta wiórowa, której głównym, ale nie jedynym składnikiem jest drewno. W świetle zaś definicji biomasy określonej w § 5 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia z 4 listopada 2014 r. tylko odpady z drewna stanowią biomasę. Odpady z produktu drewnopochodnego, jakim są odpady z płyty wiórowej, nie są więc odpadami z drewna, w tym z drewna zanieczyszczonego impregnatami lub powłokami ochronnymi, które mogą zawierać związki chlorowcoorganiczne lub metale ciężkie. W takiej sytuacji Sąd za chybiony uznał zarzut naruszenia przez WWIOŚ powyższego przepisu rozporządzenia.

Sąd stwierdził, że nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych. Przepisy powołanej dyrektywy zostały implementowane do polskiego porządku prawnego właśnie przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2014 r. I tak przepis art. 3 pkt 31 lit. b (v) Dyrektywy zawiera tożsamą definicję biomasy do definicji określonej w § 5 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia. Zważywszy na to oraz powyższe rozważania odnoszące się do bezzasadności zarzutu naruszenia § 5 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Sąd uznał za zbędne wyjaśnianie braku podstaw zarzutu naruszenia przepisów Dyrektywy 2010/75/UE.

Również zarzut naruszenia przez organ ochrony środowiska przepisów Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania Sąd uznał za chybiony, stwierdziwszy, iż przepis 2 pkt 11 lit. e) tej Dyrektywy zawiera jednakową definicję biomasy do zawartej w § 5 ust. 2 pkt 5 powołanego rozporządzenia z dnia 4 listopada 2014 r.

W ocenie Sądu, z powodu niemożności uznania, że odpad z materiałów drewnopochodnych nie stanowi odpadu z drewna, czyli biomasy, brak jest podstaw do badania i analizy, na ile pozostałe poza drewnem składniki płyty wiórowej są nieszkodliwe dla środowiska. Przepis § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2014 r. wśród odpadów, które można zakwalifikować do biomasy nie wymienia odpadów z produktów drewnopochodnych. Sąd za chybioną uznał argumentację strony skarżącej, która powołała się na publikacje prasowe, wyniki badań światowych producentów płyt wiórowych, a także powszechną praktykę producentów płyt wiórowych.

Ponadto dla oceny legalności wydanego w niniejszej sprawie zarządzenia pokontrolnego nie ma znaczenia treść decyzji Starosty Konińskiego z dnia 14 kwietnia 2015 r., nr WS.6220.4.2015, udzielającej Spółce [...] pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem wymagań przewidzianych dla zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów, pomimo, iż w decyzji tej zezwolono na przetwarzanie odpadów o kodzie 03 01 05 metodą spalania (R1) poprzez wytwarzanie energii cieplnej na własne cele grzewcze. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 181 ust. 1 pkt 4 P.o.ś., w myśl którego, organ ochrony środowiska może udzielić pozwolenia na wytwarzanie odpadów. Niemniej jednak zgodnie z art. 155 ustawy o odpadach, termiczne przekształcanie odpadów prowadzi się wyłącznie w spalarniach odpadów lub we współspalarniach odpadów, z zastrzeżeniem art. 31 (który określa zasady spalania odpadów, gdy spalanie ich w instalacjach lub urządzeniach przeznaczonych do tego celu jest niemożliwe ze względów bezpieczeństwa). Stosownie do przepisu art. 158 ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach, termiczne przekształcenie odpadów, w celu odzysku energii odpadów innych niż niebezpieczne stanowi proces odzysku R1, wymieniony w załączniku nr 1 do ustawy. Jednocześnie ustawodawca w art. 163 ust. 1 pkt 5 tej samej ustawy określa, że przepisów art. 155-162 nie stosuje się do instalacji termicznie przekształcających wyłącznie odpady drewna, z wyjątkiem drewna zanieczyszczonego impregnatami i powłokami ochronnymi, które mogą zawierać związki chlorowcoorganiczne lub metale ciężkie, w skład których wchodzą w szczególności odpady drewna pochodzącego z budowy, remontów i rozbiórki obiektów budowalnych oraz infrastruktury drogowej. A contrario, do odpadów sklasyfikowanych pod kodem 03 01 05 powstających w wyniku obróbki płyty wiórowej w piecu zakładowym, o których mowa w sentencji zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego, nie znajduje zastosowania przepis art. 163 ust. 1 pkt 5 ustawy o odpadach., a zatem w myśl art. 155 tej ustawy, ich spalanie może być prowadzone wyłącznie w spalarniach odpadów lub we współspalarniach odpadów. Istniejąca zaś na terenie zakładu [...] instalacja EKOMAT 950 nie spełnia wymogów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 stycznia 2016 r. w sprawie wymagań dotyczących prowadzenia procesu termicznego przekształcania odpadów oraz sposobów postępowania z odpadami powstałymi w wyniku tego procesu (Dz. U. poz. 108).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] Sp. z o.o. Sp. k. Wyrok zaskarżyła w całości i zarzuciła:

a) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2014 r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów (Dz. U. 2014.1546 z dnia 2014.11.07) w zw. z art. 2 pkt 11 lit. e) Dyrektywy 2001/80/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania (Dz. U. L 309 z 27.11.2001) w zw. z art. 3 pkt 31 lit. b) Dyrektywy 2010/75/UE Parlamentu Europejskiego! Rady z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (Dz. U. L 334 z 17.12.2010) w zw. z art. 288 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. C 326 z dnia 26.10.2012) w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 P.p.s.a. przez błędną wykładnię definicji biomasy na gruncie prawa krajowego, zawężającą pojęcie biomasy jedynie do czystego drewna - tj. dokonanie wykładni w oderwaniu od prawa unijnego (ww. dyrektyw); podczas gdy prawidłowa wykładnia § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia krajowego w zgodzie z ww. dyrektywami unijnymi prowadzi do wniosku, że biomasa obejmuje również między innymi odpady drewniane, którymi mogą być także trociny oraz inne pozostałości pochodzące z procesu produkcji płyt drewnopochodnych.

b) naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 145 §1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77, 78 § 1 oraz 80 K.p.a. polegające na braku ze strony Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego prawidłowej kontroli w zakresie ustalenia stanu faktycznego poprzez uznanie, że brak jest podstaw do badania i analizy, na ile pozostałe poza drewnem składniki płyty wiórowej są nieszkodliwe dla środowiska; podczas gdy prawidłowa ocena stanu faktycznego prowadzi do wniosku, iż weryfikacja czy substancje zmieszane z odpadem z drewna zawierają lub nie zawierają określonych związków chemicznych (tj. związków chlorowcoorganicznych lub metali ciężkich) ma kluczowe znaczenie dla zakwalifikowania płyty wiórowej jako biomasy, która może być wykorzystywana jako paliwo w celu odzyskania zawartej w niej energii dla ogrzania zakładu produkcyjnego

skarżącej - a zatem jest to okoliczność mająca znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawie skargi kasacyjnej.

Co do zasady, w razie podniesienia w skardze kasacyjnej zarzutów materialnych i procesowych, w pierwszej kolejności rozważyć należy kwestie procesowe. W niniejszej sprawie jednak, potrzeba analiz i badań, o których mowa w procesowym zarzucie kasacji, co do zawartości w płytach wiórowych określonych związków chemicznych, jest uzależniona od zakwalifikowania odpadów z tych płyt do biomasy. Ta kwalifikacja jest zaś procesem wykładni i zastosowania prawa materialnego. Niezaliczenie spornych odpadów do biomasy wyklucza badanie pod katem zawartości związków chlorowcooragnicznych lub metali ciężkich.

Odnosząc się do materialnego zarzutu kasacji od razu należy opowiedzieć się za poglądem, według którego, odpady sklasyfikowane pod kodem 03 01 015 (trociny, wióry, ścinki, drewno, płyta wiórowa i fornir, inne niż wymienione w kodzie 03 01 04) powstające w wyniku obróbki płyt wiórowych, nie mogą być traktowane jako biomasa w rozumieniu § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2014 r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów (Dz. U. z 2014 r. poz. 1546 ze zm.). Jest także bezsporne, że rozporządzenie to w zakresie swojej regulacji wdraża m.in. następujące dyrektywy Unii Europejskiej:

- dyrektywę 2001/80/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania (Dz. Urz. WE L 309 z 27.11.2001, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 299);

- dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) (Dz. Urz. UE L 334 z 17.12.2010, str. 17, z późn. zm.).

Nie ma podstaw do przyjęcia, że wdrożenie to, w zakresie pojęcia biomasy, zdefiniowanego w § 5 ust. 2 rozporządzenia, nastąpiło w sposób naruszający wskazania wynikające z przepisów art. 2 pkt 11 lit. e Dyrektywy 2001/80/WE lub art. 3 pkt 31 lit. b Dyrektywy 2010/75/UE.

W myśl § 5 ust. 2 rozporządzenia, przez biomasę rozumie się produkty składające się z substancji roślinnych pochodzących z rolnictwa lub leśnictwa, które mogą być wykorzystywane jako paliwo w celu odzyskania zawartej w nich energii, i następujące rodzaje odpadów:

1) odpady roślinne z rolnictwa i leśnictwa;

2) odpady roślinne z przemysłu przetwórstwa spożywczego, jeżeli odzyskuje się wytwarzaną energię cieplną;

3) włókniste odpady roślinne z procesu produkcji pierwotnej masy celulozowej i z procesu produkcji papieru z masy, jeżeli odpady te są spalane w miejscu produkcji, a wytwarzana energia cieplna jest odzyskiwana;

4) odpady korka;

5) odpady drewna, z wyjątkiem odpadów drewna zanieczyszczonego impregnatami lub powłokami ochronnymi, które mogą zawierać związki chlorowcoorganiczne lub metale ciężkie, w skład których wchodzą w szczególności odpady drewna pochodzącego z budowy, remontów i rozbiórki obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej.

Według zaś art. 2 pkt 11 Dyrektywy 2001/80/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania, "biomasa" oznacza produkty składające się w całości lub w części z substancji roślinnych pochodzących z rolnictwa lub leśnictwa, które mogą być wykorzystywane jako paliwo w celu odzyskania ich zawartości energii oraz następujących odpadów wykorzystywanych jako paliwo:

a) odpadów roślinnych z rolnictwa i leśnictwa;

b) odpadów roślinnych z przemysłu przetwórstwa spożywczego, jeżeli wytworzona energia cieplna jest odzyskiwana;

c) włóknistych odpadów roślinnych z procesu produkcji pierwotnej pulpy celulozowej i z procesu produkcji papieru z pulpy, jeżeli odpady te są współspalane w miejscu produkcji, a wytworzona energia cieplna jest odzyskiwana;

d) odpadów korka;

e) odpadów drewnianych, z wyjątkiem odpadów drewnianych mogących zawierać organiczne związki chlorowcowane związki organiczne lub metale ciężkie powstałe w wyniku obróbki z wykorzystaniem środków do konserwacji drewna lub powlekania oraz które zawierają w szczególności takie odpady drewniane pochodzące z prac budowlanych lub rozbiórkowych.

Natomiast zgodnie z art. 3 pkt 31 lit. b Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola), "biomasa" oznacza którąkolwiek z następujących pozycji:

a) produkty składające się z substancji roślinnych pochodzących z rolnictwa lub leśnictwa, które mogą być wykorzystywane jako paliwo w celu odzyskania zawartej w nich energii;

b) następujące odpady:

(i) odpady roślinne z rolnictwa i leśnictwa;

(ii) odpady roślinne z przemysłu przetwórstwa spożywczego, jeżeli wytworzone ciepło jest odzyskiwane;

(iii) włókniste odpady roślinne z procesu produkcji pierwotnej pulpy celulozowej i z produkcji papieru z pulpy, jeżeli odpady te są współspalane w miejscu produkcji, a wytworzone ciepło jest odzyskiwane;

(iv) odpady korka;

(v) odpady drewniane, z wyjątkiem odpadów drewnianych mogących zawierać chlorowcopochodne związków organicznych lub metale ciężkie wprowadzone w wyniku zastosowania środków do konserwacji lub powlekania drewna i które obejmują w szczególności takie odpady drewniane pochodzące z prac budowlanych lub rozbiórkowych.

Jak trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, pojęcia biomasy użyte w Dyrektywach oraz w § 5 ust. 2 rozporządzenia są tożsame. Odpad drewniany oznacza to samo co odpad drewna.

Niezależnie zaś od aspektu językowego, istota zagadnienia sprowadza się do tego, że odpady wyrobów drewnopochodnych nie stanowią odpadów drewna (drewnianych). Ocenę o braku podstaw do zakwalifikowania odpadów z płyt wiórowych jako odpadów drewna umacnia, jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku, brzmienie pkt 6 ppkt 1 lit. c Załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. z 2014 r. poz. 1169). W przepisie tym, należącym do systemu powszechnie obowiązujących norm administracyjnego prawa materialnego z zakresu ochrony środowiska, określono płyty wiórowe jako płyty drewnopochodne. Płyty wiórowe nie są traktowane jako drewno także w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (Dz. U. z 2015 r. poz. 1676).

Badanie odpadów płyt wiórowych pod kątem zawartości substancji wymienionych w § 5 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia jest bezprzedmiotowe, skoro odpady te z samej istoty nie należą do odpadów drewna wymienionych w § 5 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2014 r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów. Badanie to mogłoby przynieść efekt pozytywny w postaci zaliczenia do biomasy, gdyby stanowiły odpady drewniane. Z § 5 ust. 2 pkt 5 powołanego rozporządzenia wynika natomiast, że nawet nie wszystkie odpady drewniane mogą być zaliczone do biomasy. W odniesieniu do odpadów wyrobów drewnopochodnych (płyt wiórowych) takie zaliczenie nie jest nigdy możliwe.

Pogląd o braku podstaw do zakwalifikowania odpadów pochodzących z różnego rodzaju płyt wiórowych, sklasyfikowanych pod kodem 03 01 05, do produktów stanowiących biomasę jest w orzecznictwie utrwalony (patrz: wyrok NSA z dnia 26 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 2270/17; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 20 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 824/17; wyroki zapadłe na tle § 5 ust. 7 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie standardów emisyjnych z instalacji (Dz. U. Nr 260, poz. 2181 ze zm.), tj. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 328/10 i z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1377/15).

Odnotowując zaś wyrok NSA z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 2270/17, zauważyć należy, że stanowisko wyrażone w tym wyroku nie może być odnoszone do okoliczności niniejszej sprawy. Obie sprawy różnią się zarówno okolicznościami faktycznymi, jak i przedmiotem postępowania. W sprawie o sygn. akt II OSK 2270/17 kontrolowana była decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań. Ustaleniom podległo oddziaływanie instalacji do spalania z użyciem odpadu drzewnego w postaci pyłu drzewnego zanieczyszczonego zanieczyszczeniami mineralnymi w trakcie przeróbki drewna. Czym innym jest natomiast spalanie odpadów z produkcji mebli z płyt wiórowych, które to odpady nie są odpadami drewna.

W konsekwencji, skoro niewątpliwe jest, że odpady z płyt wiórowych używanych do produkcji mebli nie mogą stanowić biomasy, bez względu na rodzaj i ilość związków chemicznych w tych odpadach, bezzasadny jest także zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, 77, 78 § 1 oraz 80 K.p.a. Jak bowiem stanowi powołany w kasacji art. 78 § 1 K.p.a., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Takiego znaczenia zaś, w świetle przedstawionych rozważań w zakresie podstawy materialnej rozstrzygniętej sprawy, nie miała okoliczność wskazana przez skarżącą.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

.