Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt IV SA 3864/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-08-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sędzia WSA Asesor WSA Protokolant Janina Kosowska Marzenna Glabas Bogusław Jażdżyk (spr.) Romualda Gumińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi B. H. przeciwko Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w przedmiocie niewłaściwego wykonania wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2002 r. i 26 lutego 2003 r. - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 lutego 2003r. sygn. akt IV S.A. 3524-25/02 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 sierpnia 2002r. Nr "[...]". Decyzją tą organ nadzoru budowlanego stopnia wojewódzkiego po rozpatrzeniu odwołania B. H. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 czerwca 2002r. Nr "[...]", uchylił decyzję organu I instancji w całości i umorzył postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzja z 12 sierpnia 2002r. została wydana przez organ II instancji z naruszeniem przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Organ II instancji ma przede wszystkim obowiązek wydania decyzji merytorycznej, a wniesienie odwołania powoduje przeniesienie kompetencji do rozpatrywania sprawy do organu odwoławczego. Organ taki może w razie konieczności przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe, w celu uzupełnienia dowodów i materiałów sprawy. Zdaniem Sądu zasady te nie były przestrzegane w przeprowadzonym postępowaniu, co doprowadziło do nie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał nadto, że organy nadzoru budowlanego nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego zebranego materiału dowodowego, co uchybia przepisowi art. 77 § l Kodeksu postępowania administracyjnego, a także naruszyły art. 7 kpa poprzez brak należytego wyjaśnienia stanu faktycznego. Brak było podstaw prawnych do umorzenia postępowania, gdyż okoliczności prawne i faktyczne podnoszone przez sam organ wymagają przeprowadzenia w sposób zupełny i wyczerpujący postępowania administracyjnego. Skoro nie została rozstrzygnięta sprawa ustalenia zakresu robót budowlanych, daty ich wykonania, zakresu wymaganego pozwolenia na budowę oraz zakresu odstępstwa od projektu, to trudno przyjąć, że decyzja organu II instancji umarzająca postępowanie nie narusza obowiązującego prawa.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpatrując sprawę ponownie po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzją z 2 czerwca 2003r. "[...]" uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 17 czerwca 2002r., przekazując sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Po przekazaniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 23 lipca 2003r. Nr "[...]" na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity z 2000 Nr 106, póz. 1126 ze zm.) nakazał G. i J. małż. H. wykonanie obowiązków wymienionych w sentencji decyzji. Od decyzji z 23 lipca 2003r. odwołanie wniósł J. H. Odwołanie złożył także w dniu 8 sierpnia 2003r. B. H. W odwołaniu wezwał on organ II instancji do wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2003r. sygn. akt IV SA 3524-3525/02. Rozpatrując przedmiotowe odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 5 września 2003r. Nr "[...]" uchylił decyzję organu I instancji w całości i umorzył postępowanie przed tym organem.

Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył B. H., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący wniósł też o ukaranie grzywną Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zarzucając temu organowi, że przy wydaniu decyzji umyślenie ignorował wskazówki Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyrokach z 17 stycznia 2002r. i 26 lutego 2003r. Skarżący uznał, że Sąd szczegółowo pouczył organ II instancji jak należy przeprowadzić postępowanie przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaś umarzając postępowanie w sprawie pozostaje w bezczynności i nie wykonuje prawomocnych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego albowiem sprawa poczynionych odstępstw przez inwestora J. H., od zatwierdzonego projektu budowlanego nadal istnieje, a odstępstwa te nie zostały usunięte.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

W związku z przeprowadzoną reformą sądownictwa administracyjnego sprawy, w których - jak w tym przypadku - skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed l stycznia 2004r., a postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne, na których obszarze właściwości mają siedzibę organy administracji publicznej, których działalność została zaskarżona - art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, ze zm.).

Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 154 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności

organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia

sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi

grzywny. Z treści powyższego przepisu należy przyjąć, iż po wyroku uchylającym lub

stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, organ pozostaje w bezczynności, jeżeli nie

rozpoznał sprawy w powtórnym postępowaniu, prowadzonym na skutek wyroku sądowego.

Organ jednak nie pozostaje w bezczynności, jeżeli wydał rozstrzygnięcie w sprawie,

chociażby, zdaniem skarżącego, uczynił to wbrew ocenie prawnej wyrażonej w orzeczeniu

sądu. Niezastosowanie się do oceny prawnej zawartej w wyroku sądu może być tylko

podstawą uchylenia decyzji, nie może natomiast skutkować ukaraniem grzywną. W wyroku z

dnia 30 maja 2001r. sygn. akt II SA 2015/00 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "nie

wykonać orzeczenia Sądu w rozumieniu art. 31 ustawy o NSA znaczy pozostawać w

bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu

zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie prawem przewidzianej. Jeśli

zatem właściwy organ prowadzi, po otrzymaniu wyroku sądu administracyjnego,

postępowanie i kończy je wydaniem decyzji administracyjnej, Sąd nie może wobec tego

organu zastosować grzywny przewidzianej w powołanym wyżej przepisie". Orzeczenie to

zachowało swą aktualność mimo zmiany stanu prawnego.

W sprawie niniejszej z pewnością nie można postawić organowi zarzutu pozostawania w bezczynności po wyroku Naczelnego sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2003r., skoro po tym wyroku organ II instancji wydawał dwukrotnie decyzję w sprawie. Decyzją z 2 czerwca 2003r. uchylono decyzję organu I instancji z 17 czerwca 2002r. i przekazano temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Natomiast decyzją 5 września 2003r. Inspektor Nadzoru Budowlanego rozstrzygnął sprawę co do jej istoty umarzając postępowanie z przyczyn podanych w decyzji.

Należało zatem, zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalić.