Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 907/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz (sprawozdawca), Sędzia NSA Hieronim Sęk, Sędzia WSA del. Agnieszka Jakimowicz, Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 1275/15 w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 4 września 2015 r. nr [...] znak sprawy: [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. B. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. kwotę 7.200 (słownie: siedem tysięcy dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 27 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 1275/15, oddalił skargę M. B. (dalej jako "skarżący" lub podatnik"), na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z 4 września 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

2. Przedstawiając stan sprawy WSA podał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. decyzją z 14 listopada 2012 r. określił skarżącemu nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące styczeń i luty 2007 r. oraz zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za pozostałe miesiące 2007 r.

3. Na skutek odwołania wniesionego przez skarżącego, decyzją z 24 kwietnia 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w L. uchylił tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

4. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. w decyzji z 1 czerwca 2015 r. zakwestionował skarżącemu prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur, w których jako wystawców wskazano Firmę Handlową "L." L. B. oraz PHU A. K., uznając, że faktury te nie dokumentowały rzeczywistych czynności gospodarczych, gdyż podmioty te nie mogły dostarczyć wykazanego w nich paliwa.

5. Dyrektor Izby Skarbowej w L. rozpatrując odwołanie skarżącego na wskazaną wyżej decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W jej motywach stwierdził, że zobowiązania objęte decyzją nie uległy przedawnieniu z powodu zaistnienia przesłanki określonej w art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późń. zm. ; dalej jako: O.p.). Pismem z 6 grudnia 2012 r. (doręczonym 21 grudnia 2012 r.), organ zawiadomił skarżącego, iż bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu z 5 grudnia 2012 r. w związku z wszczęciem postępowania karnoskarbowego.

Organ odwoławczy stwierdził, że wskazane wyżej faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych czynności. Skarżący nie wykazał, że w ramach spornych transakcji dochował należytej staranności kupieckiej. Były wobec tego zdaniem tego organu podstawy do pozbawienia skarżącego prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z tych faktur na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm. dalej u.p.t.u.).

6. WSA w Łodzi oddalił skargę skarżącego. Sąd ten podzielił stanowisko organów podatkowych, że bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych zaskarżoną decyzją został zawieszony na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w związku z wszczęciem wobec skarżącego dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe ze względu na nieprawidłowości podane w deklaracjach VAT-7 za miesiące od lutego 2007 r. do grudnia 2008 r. i zawiadomienie skarżącego o tym. Zdaniem WSA prawidłowo przyjęto też w tej sprawie, że skarżącemu ze względu na treść 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z zakwestionowanych przez organy faktur.

7. Skarżący złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy WSA w Łodzi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.". zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na błędnej wykładni art. 70 § 1 w związku z § 4 O.p.

8. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor IS wniósł o oddalenie tej skargi, o rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz o zasądzenie na jego rzecz od skarżącego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

9.1. Mając na uwadze treść zarzutów skargi kasacyjnej należy poczynić kilku uwag ogólnych dotyczących zasad wnoszenia skargi kasacyjnej, albowiem znajdują one przełożenie na kontrolę zaskarżonego wyroku. Regulacja art. 183 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. wskazująca na zakres rozpoznania sprawy, wyznaczony granicami skargi kasacyjnej, oznacza związanie sądu kasacyjnego podstawami zaskarżenia oraz jego zakresem. Poza bowiem przypadkami nieważności, które w tej sprawie nie występują Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach zgłoszonych w niej zarzutów. W konsekwencji sąd kasacyjny nie jest uprawniony do ingerowania w sformułowanie podstaw kasacyjnych. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna, poza wymogami właściwymi dla każdego pisma w postępowaniu sądowym oraz szczególnymi dla tego środka zaskarżenia, powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Prawidłowe powołanie podstawy kasacyjnej, polega na wskazaniu tego przepisu, który został naruszony przez Sąd pierwszej instancji oraz wyjaśnieniu na czym polegało to naruszenie i jak wpływało na wynik sprawy. Zauważyć też należy, że sąd administracyjny nie stosuje przepisów O.p. lecz kontroluje prawidłowość ich stosowania przez organy. Należało więc naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów O.p. powiązać z naruszeniem przepisów, które stosuje sąd administracyjny kontrolując zaskarżony akt tj. przepisów p.p.s.a. Mimo jednak tych mankamentów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest odnieść się do wszystkich sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów.

9.2. W skardze kasacyjnej w tej sprawie postawiony został jeden zarzut. Wskazano w niej bowiem jedynie na naruszenie art. 70 § 1 w związku z § 4 O.p. poprzez błędną wykładnię. W skardze kasacyjnej jednak nie wskazano w czym jej autor upatruje błędnej wykładni art. 70 § 1 O.p. Nie podaje też jaka powinna być jego zdaniem prawidłowa wykładnia tego przepisu. W myśl art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W sprawie tej nie budziła żadnych wątpliwości treść art. 70 § 1 O.p. Sąd pierwszej instancji bowiem przyjął, że w odniesieniu do zobowiązań podatkowych objętych tą sprawą – do listopada 2007 r. termin przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 O.p. skończył swój bieg 31 grudnia 2012 r., a w odniesieniu do grudnia 2007 r. z dniem 31 grudnia 2013 r. Wskazał jednak przy tym, że na bieg terminu przedawnienia, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie może mieć wpływ szereg czynników powodujących jego zawieszenie, czy przerwanie. Stwierdził, że w tej sprawie zaistniała przesłanka zawieszenia biegu terminu przedawnienia, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p.

9.3. Sąd pierwszej instancji odwołał się do wykładni wskazanego wyżej przepisu, zawartej w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r. sygn. akt P 30/11 i zauważył, że postanowieniem z 5 grudnia 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. wszczął dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe w związku z podaniem przez skarżącego nieprawdy w deklaracjach VAT – 7 w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego 2007 do grudnia 2008 r. Postanowienie to nie dotyczy stycznia 2007 r., gdyż organy podatkowe przyjęły z korzyścią dla podatnika kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Podkreślił też, że w piśmie z 6 grudnia 2012 r. skierowanym do skarżącego wskazano, że nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań w podatku VAT za poszczególne miesiące 2007 r. i 2008r. W rezultacie uznał, że doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p.

9.4. W sprawie tej ani organy ani Sąd pierwszej instancji nie dokonywały natomiast wykładni art. 70 § 4 O.p., gdyż nie było takiej potrzeby, z tej chociażby przyczyny, że przepis ten nie był stosowany w tej sprawie. Nie mogło więc dojść do jego błędnej wykładni. Pomijając nawet to, że pełnomocnik skarżącego w skardze kasacyjnej zamiennie używa terminy przerwania i zawieszenia biegu terminu przedawnienia, co może nasuwać wątpliwości, czy odróżnia te instytucji, to jednak co istotne w skardze kasacyjnej nie wskazano na naruszenie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., tj. przepisu, który był podstawą uznania, że nie doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych tą sprawą wskutek zawieszenia biegu przedawnienia.

9.5. Na marginesie w tej sytuacji można jedynie stwierdzić, że słusznie Sąd ten uznał, że dokonując wykładni art. 70 § 6 pkt 1 O.p. nie ma podstaw do uwzględnienia uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 kwietnia 2014 r. sygn. akt I FPS 8/13, dotyczącej skutków zastosowania środka egzekucyjnego w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 O.p. Żaden przepis prawa nie uzależnia bowiem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe od wcześniejszego wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe.

9.6. Wobec powyższego nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, skargę tę jako niezasadną należało stosownie do treści art. 184 p.p.s.a oddalić. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 tej ustawy.