Wyrok NSA, sygn. akt II SA 1327/98
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1998-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Powołane przepisy: article: art. 25 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128
law: Obwieszczenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 lutego 1997 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Teza: Ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./ nie przewiduje jakichkolwiek możliwości odstępstw od przewidzianych w nich zasad i nie daje organom administracji ani sądowi żadnych uprawnień do uznaniowego wydłużania maksymalnych okresów pobierania zasiłku.

TEZY

Ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./ nie przewiduje jakichkolwiek możliwości odstępstw od przewidzianych w nich zasad i nie daje organom administracji ani sądowi żadnych uprawnień do uznaniowego wydłużania maksymalnych okresów pobierania zasiłku.


UZASADNIENIE

Regina S., legitymująca się 21-letnim stażem pracy, dnia 2 grudnia 1997 r. zarejestrowała się jako bezrobotna.

Kierownik Rejonowego Urzędu Pracy w W. decyzją z 1 stycznia 1998 r., na podstawie art. 23 i art. 24 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, przyznał jej zasiłek dla bezrobotnych od 10 grudnia 1997 r.

Kolejną decyzją z 30 czerwca 1998 r., na podstawie art. 25 cyt. ustawy, organ ten orzekł o utracie przez skarżącą prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 10 czerwca 1998 r., z powodu upływu okresu pobierania tego świadczenia.

Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. uznał powyższą decyzję za prawidłową i dnia 11 sierpnia 1998 r. utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu decyzji podał, że w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego nabycie przez skarżącą prawa do zasiłku dla bezrobotnych na terenie województwa S. stopa bezrobocia nie przekraczała przeciętnej stopy bezrobocia w kraju. Dlatego też Regina S. mogła otrzymywać zasiłek tylko przez 6 miesięcy. Przez taki też okres przedmiotowe świadczenie było jej wypłacane.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Regina S. wniosła o przedłużenie jej zasiłku, gdyż obecnie nie ma żadnych środków do życia. Po utracie prawa do renty inwalidzkiej pozbawienie jej także prawa do zasiłku jest dla niej krzywdzące. Z uwagi na swój wiek i stan zdrowia nie może bowiem otrzymać żadnej pracy.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, podkreślając, że przepisy cytowanej ustawy nie przewidują możliwości przedłużenia okresu zasiłkowego z uwagi na trudną sytuację bezrobotnego, a skarżąca nie spełnia warunków do otrzymania zasiłku przedemerytalnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./, dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze rejonowego urzędu pracy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała przeciętnej stopy bezrobocia w kraju - okres pobierania zasiłku /poza wyjątkami przewidzianymi w ust. 5, 8, 11 i 12, które w sprawie bezspornie nie mają zastosowania/ wynosi 6 miesięcy.

Regina S. prawo do zasiłku nabyła od 10 grudnia 1997 r. W myśl obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 13 stycznia 1997 r. w sprawie przeciętnej stopy bezrobocia w kraju oraz na obszarze działania rejonowych urzędów pracy /M.P. 1997 nr 3 poz. 20/, według stanu na dzień 30 czerwca 1996 r. przeciętna stopa bezrobocia w kraju wynosiła 14,3 procent, a w W., 13,7 procent. Skoro zatem w tym czasie stopa bezrobocia na obszarze działania Rejonowego Urzędu Pracy w W. była niższa od przeciętnej stopy bezrobocia w kraju, organy obu instancji prawidłowo uznały, że skarżącej zasiłek przysługiwał jedynie przez 6 miesięcy, a po upływie tego okresu, tj. od 10 czerwca 1998 r., wymieniona utraciła prawo do tego świadczenia. W zaskarżonej decyzji i w odpowiedzi na skargę bezbłędnie ponadto wyjaśniono przyczyny uniemożliwiające przedłużenie Reginie S. okresu pobierania zasiłku. Ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie przewiduje jakichkolwiek możliwości odstępstw od przewidzianych w nich zasad i nie daje organom administracji ani sądowi żadnych uprawnień do uznaniowego wydłużania maksymalnych okresów pobierania zasiłku.

Wobec tego, że zaskarżona decyzja pozostaje w zgodności z prawem, skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.