Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 310/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 173 par. 1, art. 174 pkt 1 i 2, art. 176, art. 178, art. 180, art. 183 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Magdalena Bosakirska po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1502/11 w sprawie ze skargi M. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2011 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: odrzucić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1502/11, oddalił skargę M. O. (prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "K. P. T.") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2011 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. M. O., reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika – r.pr. [...] złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego "skargę" od powyższego wyroku. Wniósł o uchylenie wyroku i wydanie orzeczenia ad meritum lub skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Pomimo że sporządził uzasadnienie pisma, nie przytoczył podstaw kasacyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jednolity: Dz. U. z 14 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej powoływanej jako "p.p.s.a." od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego służy skarga kasacyjna, nie zaś "skarga".

Stosownie do art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Jeśli chodzi o wymagania dotyczące przytoczenia podstaw skargi kasacyjnej i ich uzasadnienia, oznaczają one obowiązek wykazania przez wnoszącego skargę kasacyjną podstaw kasacyjnych, przez co należy rozumieć wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji.

Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno wyjaśnić na czym polegało naruszenie prawa materialnego (błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie danego przepisu) i wpływ na wynik sprawy, a nadto czy istotny wpływ na wynik sprawy mogło mieć naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.).

Należy też zauważyć, że zgodnie z przepisem art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. Związanie granicami skargi kasacyjnej pozwala Sądowi tylko na badanie, czy – oprócz istnienia powodów nieważności – rzeczywiście doszło do naruszenia wskazanych w podstawach kasacyjnych przepisów. Sąd kasacyjny nie może samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani ich uściślać, czy w inny sposób korygować (por. uzasadnienie postanowienia SN z dnia 16 października 1997 r., sygn. akt II CKN 4004/97, OSNC nr 4, poz. 59; wyrok NSA z dnia 30 marca 2004 r., sygn. akt GSK 10/04, Monitor Prawniczy z 2004 r. nr 9, s. 392). A zatem, warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd kasacyjny do domyślania się, które przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania miały doznać naruszenia (por. postanowienie NSA z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 2070/11, postanowienie NSA z dnia 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04, ONSAiWSA z 2004 r. nr 1, poz. 9, wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt OSK 421/04, LEX nr 146732, postanowienie SN z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97, OSNC z 1997 r. nr 6 - 7, poz. 96, postanowienie SN z dnia 17 stycznia 2002 r., sygn. akt III CKN 760/00, LEX nr 53138).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie spełnia tych wymogów, a sposób jej skonstruowania wskazuje na niezrozumienie istoty tego środka zaskarżenia.

Złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skarga kasacyjna od wyroku WSA w K. z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1502/11, oddalającego skargę M. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2011 r. została sporządzona i wniesiona przez radcę prawnego w przepisanym prawem terminie 30 dni oraz zawiera oznaczenie zaskarżonego wyroku i poprawnie sformułowane wnioski w rozumieniu art. 176 p.p.s.a. Nie zawiera jednak podstaw kasacyjnych ani ich uzasadnienia. Nigdzie w treści skargi kasacyjnej nie wskazano żadnego przepisu prawa (materialnego lub postępowania), który naruszył Sąd pierwszej instancji. W czterech akapitach uzasadnienia również nie podano podstaw kasacyjnych, zaś uzasadnienie to – w braku przytoczonych podstaw kasacyjnych – odnieść należy wyłącznie do wniosków skargi kasacyjnej, co nie jest wystarczające dla spełnienia podstawowego kryterium skargi kasacyjnej, jakim jest, obok przytoczenia podstaw kasacyjnych, ich uzasadnienie. W sytuacji gdy skarżący kasacyjnie de facto nie postawił wyrokowi Sądu pierwszej instancji zarzutów, uznać trzeba, że wniesiona przez niego skarga kasacyjna już tylko z powodu tego braku formalnego jest prawnie bezskuteczna. Profesjonalny pełnomocnik – nawet wtedy, gdy działa "z urzędu", zobowiązany jest do profesjonalnego wykonywania swoich obowiązków.

Bez znaczenia dla zachowania warunków formalnych skargi kasacyjnej pozostaje błędne jej zatytułowanie "skargą", gdyż z treści pisma wynika (vide na przykład oznaczenie zaskarżonego wyroku), że w istocie jest ono skargą kasacyjną.

Mając na uwadze wszystko powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 180 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.