Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 244/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 3, art. 30 ust. 1 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Antoni Hanusz (sprawozdawca), Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak, Protokolant Agata Milewska, po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 października 2016 r. sygn. akt I SA/Go 248/16 w sprawie ze skargi A.T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 3 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 20 października 2016 r., I SA/Go 248/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę A. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Zielonej Górze z 3 czerwca 2016 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach.

2. Powyższy wyrok zobowiązana zaskarżyła w całości skargą kasacyjną, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") naruszenie:

I prawa materialnego przez niewłaściwe jego zastosowanie, a mianowicie przepisów art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej: "o.p.") w związku z art. 20 ust. 3 i art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm., dalej: "u.p.d.o.f.") w brzmieniu obowiązującym w 2011 r., poprzez ustalenie wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach, przy uprawdopodobnieniu i udowodnieniu przez skarżącą, że w 2011 r. wszystkie wydatki i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, znalazły pokrycie w mieniu zgromadzonym przed poniesieniem tych wydatków lub zgromadzeniem mienia, pochodzącym z przychodów uprzednio opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania, a pochodzących głównie z darowizn od przyszłego męża i ojca jej dzieci, D. T.

II przepisów postępowania, które to miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 123 § 1 w zw. z art. 200 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p., przez naruszenie obowiązku zapewnienia skarżącej czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, nie dopuszczenie jako dowodu wszystkiego, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie było sprzeczne z prawem, naruszenie obowiązku zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz nie dokonanie oceny na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, zwłaszcza w zakresie zgłoszonych darowizn od D. T.;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organy obu instancji wyżej wymienionego przepisu prawa materialnego i procesowego.

Mając na uwadze powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

3. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej ma zastosowanie art. 183 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonymi przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Ze względu na sposób sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej, jak też ich uzasadnienie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych i istotnych wymogów skargi kasacyjnej (art. 176 p.p.s.a.). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie i w jaki sposób. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez przedstawienie argumentacji. W odniesieniu do uchybień przepisom procesowym należy wykazać dlaczego zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuty skargi kasacyjnej w zasadzie wyznaczają zakres kontroli sprawowanej przez sąd kasacyjny. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej, poza przypadkami nieważności, które jak to zostało już powiedziane w tej sprawie nie występują, oznacza bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej podstawami, czyli że władny jest do badania tylko tych zarzutów, które zostały skonkretyzowane w skardze kasacyjnej. Powyższe obliguje zatem stronę wnoszącą skargę kasacyjną do prawidłowego konstruowania tak zarzutów, jak i ich uzasadnienia. Ze względu na wskazane wyżej wymogi skargi kasacyjnej ustanowiony został tzw. przymus adwokacki. Z art. 175 § 1 i 3 p.p.s.a. wynika, że powinna być ona sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika. Od profesjonalnego pełnomocnika można bowiem wymagać prawidłowego formułowania podstaw kasacyjnych i spełnienia pozostałych wymogów skargi kasacyjnej określonych w art. 176 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, działający jako sąd kasacyjny, nie został wyposażony w kompetencje do konkretyzowania, uściślania, korygowania zarzutów strony skarżącej, czy też wyręczania strony przy formułowaniu zarzutów skargi kasacyjnej bądź ich uzasadnieniu (por. m.in. wyrok NSA z 2 lipca 2015 r., I FSK 756/14).

Podnoszone przez skarżącą w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia 120 o.p., art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. i art. 30 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 123 § 1 o.p. w zw. art. 200 § 1 o.p., art. 180 § 1 o.p., art. 187 § 1 o.p. oraz art. 191 o.p. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. sprowadzają się jedynie do zanegowania poglądu zawartego w wyroku Sądu pierwszej instancji, akceptującego dokonanego przez organy podatkowe ustalenia, że wydatki i wartość zgromadzonego w 2011 r. mienia nie znajduje pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu. Skarżąca zaś nie uzasadnia dlaczego ww. ustalenia organów podatkowych są wadliwe. Rolą autora skargi kasacyjnej jest bowiem wykazanie, że organy podatkowe błędnie określiły wysokość zgromadzonego przez skarżącą mienia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, jak też wskazanie pokrycia poniesionych wydatków uzyskanymi zgodnie z prawem przychodami.

Strona skarżąca nie tylko nie udowodniła, ale nawet nie uprawdopodobniła posiadania przychodów opodatkowanych (dochodów) lub przychodów (dochodów) nieopodatkowanych mogących stanowić wystarczające pokrycie dla wydatków poniesionych w 2011 r. Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, wbrew twierdzeniom strony skarżącej organy, obu instancji na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wykazały, że skarżąca nie uprawdopodobniła posiadania środków mogących stanowić źródło pokrycia dla poniesionych wydatków w badanym roku podatkowym. Chybiony jest więc zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 20 ust. 3 i art. 30 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f.

Bezspornym w sprawie niniejszej jest, iż w świetle aktu notarialnego z 7 marca 2011 r. skarżąca zakupiła w dniu 7 marca 2011 r. działkę zabudowaną domem mieszkalnym w zabudowie bliźniaczej oraz udział wynoszący 1/58 część we własności tej działki. Cena w kwocie 322.500,00 zł została już zapłacona przez kupującą, co potwierdzili w treści aktu notarialnego sprzedający. Skarżąca poniosła również koszty notarialne w kwocie 8.126,00 zł. Ponadto, sprzedający potwierdził, iż zapłatę za nieruchomość otrzymał w formie gotówki w dniu podpisania aktu notarialnego.

W braku uzasadnienia zarzutów skargi kasacyjnej nie można uznać, że wskazane wyżej zarzuty mają uzasadnione podstawy. Tym samym należy uznać, że nie podważono skutecznie stanu faktycznego sprawy i zasadnie organy podatkowe uznały, co słusznie zaaprobował Sąd pierwszej instancji, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził, aby skarżąca posiadała w roku podatkowym 2011 środki finansowe w wysokości pozwalającej na pokrycie wszystkich poniesionych przez nią wydatków, w tym związanych z zakupem przedmiotowej nieruchomości.

Ze wskazanych przyczyn, wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.