Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 47/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 107 par 3, art. 7, art. 8, art. 75 par 1 i art. 77 par 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 79 ust. 4, art. 80 ust. 3,
journal: Dz.U. 2015 poz 584
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej
article: art. 72
journal: Dz.U. 2016 poz 1907
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 lutego 2018 r. sprawy ze skargi E. Ł. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Inspektor Transportu Drogowego w W. decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 – dalej "K.p.a."), art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2017 r., poz. 953), art. 4 pkt 22, art. 72, art. 92 a ust. 1-6, art. 92 c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm.), lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania E. Ł. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł, utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli z dnia 14 lutego 2017 r., imiennego upoważnienia do przeprowadzenia kontroli przez inspektorów wojewódzkiego inspektoratu transportu drogowego w S. z dnia 6 marca 2017 r., wezwania z dnia 7 marca 2017 r., protokołu kontroli z dnia [...]., a także protokołów przesłuchania świadków - inspektorów M. R. oraz W. S., wynika, iż strona postępowania dopuściła się naruszenia, o którym mowa w lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy.

Organ odwoławczy zważył, iż strona pismem z dnia 3 marca 2017 r. wniosła o odroczenie wszczęcia kontroli w przedsiębiorstwie do dnia [...]., jako powód strona podała chorobę, a także okazała kopię zwolnień lekarskich od [...] r. W ocenie organu odwoławczego powyższe działanie miało na celu utrudnić przeprowadzenie inspektorom WITD w S. kontroli w przedsiębiorstwie. Organ podkreślił fakt, iż zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli zostało odebrane przez stronę w dniu 15 lutego 2017 r. W związku z powyższym w przypadku braku możliwości rzetelnego przygotowania się do kontroli i konieczności wyznaczenia pełnomocnika strona powinna wystosować pismo z informacją do WITD wcześniej, aniżeli 3 dni (pismo zostało nadane 4 marca 2017 r.) przed wskazaną w zawiadomieniu datą rozpoczęcia kontroli. Ponadto, strona mogła dodatkowo poinformować prowadzących kontrolę inspektorów telefonicznie dzwoniąc na podany w zawiadomieniu numer telefonu. Przesunięcie terminu wszczęcia kontroli na dzień [...] r. spowodowałoby, że WITD byłoby zobowiązane do wystosowania kolejnego zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli. Zgodnie bowiem z treścią art. 79 ust. 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej kontrolę wszczyna się nie wcześniej niż po upływie 7 dni i nie później niż przed upływem 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli; jeżeli kontrola nie zostanie wszczęta w terminie 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, wszczęcie kontroli wymaga ponownego zawiadomienia. Termin ww. 30 dni minął 17 marca 2017 r. Powyższe działanie bezsprzecznie wskazuje na celowe utrudnianie kontroli. Ponadto, organ odwoławczy zważył, iż strona postępowania odmówiła podpisania odbioru wezwania z dnia 7 marca 2017 r. Z protokołów przesłuchania świadków - inspektorów M. R. oraz W. S. wynika, że w dniu 7 marca 2017 r. strona również działała w sposób utrudniający przeprowadzenie kontroli.

Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących nie pojawienia się inspektorów WITD w dniu 9 marca 2017 r. w siedzibie przedsiębiorcy, a także nie wyrażenia zgody na przeprowadzenie kontroli w siedzibie organu organ odwoławczy zważył, że są bezzasadne. Organ odwoławczy wskazał, że z zebranego materiału dowodowego wynika bezsprzecznie, że strona uniemożliwiała przeprowadzenie kontroli, dowodzą tego m.in. zeznania inspektorów dokonujących kontroli. Z protokołów przesłuchania świadków wynika, iż E. Ł. został powiadomiony o konieczności przedstawienia dokumentów w siedzibie organu. Organ odwoławczy uznał, że z dokumentacji zawartej w aktach sprawy nie wynika, iż przedsiębiorca nie zgodził się na ww. sposób przeprowadzenia kontroli. W szczególności, strona odmówiła podpisania odbioru wezwania z dnia 7 marca 2017 r. Zgodnie z treścią art. 47 K.p.a. w przypadku odmowy odebrania pisma uznaje się je za doręczone w dniu odmowy przyjęcia go przez adresata. Ponadto, przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie wskazują na formę wyrażenia zgody na przeprowadzenie kontroli w siedzibie organu. W związku z powyższym nie można stwierdzić, iż przedsiębiorca wskazując jedynie w odwołaniu na brak zgody na przeprowadzenie kontroli w siedzibie organu obalił dowód w postaci protokołów przesłuchania świadków, których treść stanowią zeznania złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Ponadto, mało prawdopodobne jest to, że inspektorzy samowolnie, bez zgody strony, podjęli decyzję o przeprowadzeniu kontroli w siedzibie organu, gdyż jako przedstawiciele administracji publicznej są zobowiązani do działania zgodnie z przepisami prawa.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących zbyt wczesnego zakończenia postępowania i wydania decyzji administracyjnej organ odwoławczy zważył, że organ I instancji słusznie wskazał, iż termin zakończenia kontroli wskazany w imiennym upoważnieniu do przeprowadzenia kontroli jest jedynie terminem przewidywanym. W wezwaniu z dnia 7 marca 2017 r. została wskazana data 9 marca 2017 r., jako termin przedłożenia dokumentów i strona była zobowiązana do przedstawienia stosownych dokumentów w dniu 9 marca 2017 r. Organ odwoławczy uznał, że protokół kontroli został sporządzony dopiero [...] r., a zatem od 9 marca 2017 r. strona mogła okazać dokumenty. Podkreślił ponadto, iż w tym okresie inspektor M. R. próbował skontaktować się telefonicznie z przedsiębiorcą, jednakże ten podpisując pismo z dnia 3 marca 2017 r. przybił pieczątkę z nieaktualnym numerem telefonu, natomiast numer telefonu podany w biurze numerów był czasowo wyłączony. Organ odwoławczy zważył, iż termin zakończenia kontroli został wyznaczony dopiero na [...] r., ponieważ wyznaczając go inspektorzy przewidują, że przedsiębiorca podda się kontroli, a więc okaże stosowne dokumenty. W związku z powyższym inspektorzy muszą mieć czas na zbadanie okazanego materiału, ewentualnie na wezwanie przedsiębiorcy o dostarczenie brakującej dokumentacji. W niniejszym przypadku zebrany materiał dowodzi, że strona uporczywie uchylała się od poddania się kontroli.

Odnosząc się do zarzutu uniemożliwienia stronie wniesienia uwag do protokołu kontroli organ odwoławczy zważył, iż strona mogła wnieść pisemne uwagi przesyłając je, np. za pomocą operatora pocztowego, a także wnieść zażalenie na czynności kontrolne w firmie, czego nie uczyniła. Ponadto, strona wskazując, że jest w posiadaniu protokołu kontroli przyznaje, że zapoznała się z jego treścią.

Odnosząc się do argumentu skarżącego, że decyzja została wydana z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej wymienionej w art. 7 K.p.a., organ odwoławczy wskazał, iż w przedmiotowej sprawie organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 K.p.a. Zgromadził bowiem w aktach sprawy dowody, które były konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie było sprzeczne z prawem.

E. Ł. zaskarżył opisana powyżej decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jej uchylenie w całości oraz uchylenie poprzedzającej decyzji Z. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 15 września 2017 r. i umorzenie postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. art. 80 a także art. 7 oraz art. 8 K.p.a. poprzez całkowicie nieobiektywną i pozbawioną oparcia w stanie faktycznym ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, przejawiające się na gruncie niniejszej sprawy nałożeniem kary pieniężnej za rzekome niepoddanie się kontroli w sytuacji, w której to pracownicy organu kontrole tą porzucili i zrezygnowali z jej przeprowadzenia,

2. art. 75 § 1 K.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na informacjach zapisanych w protokole sporządzonym z naruszeniem prawa, tzn. bez przedstawienia go kontrolowanemu, który nie miał możliwości wniesienia uwag do tego protokołu,

3. art. 7, art. 77 § 1 oraz 107 § 3 K.p.a. poprzez oparcie skarżonego rozstrzygnięcia na niepotwierdzonych hipotezach i wrażeniach organu - a nie na faktach.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że nie jest obowiązkiem strony zabieganie o kontakt z kontrolującymi, tym bardziej nie jest obowiązkiem strony "bieganie z dokumentami" za kontrolującymi. Obowiązkiem strony jest natomiast okazanie dokumentów - i na to strona w dniu 9 marca 2017 r. była przygotowana zgodnie z doręczonym jej dwa dni wcześniej wezwaniem i dysponowała wszystkimi dokumentami w siedzibie swojej firmy. To kontrolujący nie przybyli w terminie, który sami zresztą wyznaczyli, po przygotowane dokumenty.

Skarżący wskazał, że w upoważnieniu z dnia 6 marca 2017 r., nr [...] do przeprowadzenia kontroli, określono wyraźnie termin jej zakończenia na dzień [...] r. Zatem sporządzenie protokołu kontroli przed tym terminem - czego organ dokonał w sposób oczywisty, było zdecydowanie przedwczesne. Protokół kontroli zostaje sporządzony z przeprowadzonych czynności kontrolnych. Planowany termin ich zakończenia określony został przez organ na dzień [...] r. Dlatego też sporządzenie protokołu kontroli w dniu [...] r. kiedy trwała kontrola, było zupełnie kuriozalne i niezrozumiałe tym bardziej, że organ nie przeprowadził żadnych czynności kontrolnych - jako że to właśnie pracownicy organu te czynności porzucili z sobie tylko znanych powodów.

Według skarżącego wiarygodność zeznań świadków stanowiących kluczowy dowód w sprawie równa się zeru. Obydwoje świadkowie zeznali bowiem, że w siedzibie kontrolowanego pojawili się w dniu 3 marca 2017 r. - co jest widomością nieprawdziwą. Taka zapisana informacja zapisana została już w pierwszym zdaniu zeznań składanych zarówno przez W. S. jak i w pierwszym zdaniu zeznań M. R.. Zatem pracownicy WITD S. nie wiedzą nawet w jakim dniu rozpoczęli kontrolę - co w ocenie skarżącego dyskwalifikuje wiarygodność złożonych przez obydwoje świadków zeznań.

Skarżący podniósł również, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji daje się wywnioskować, iż w istocie kara została nałożona za to, że w dniu 9 marca 2017 r. nie przywiózł dokumentów do siedziby organu. W orzecznictwie administracyjnym powszechne jest przekonanie, że do nałożenia kary w postępowaniu administracyjnym konieczne jest istnienie normy materialnej, zawierającej wskazanie obowiązku, czy też zabraniającej jakiegoś postępowania (norma sankcjonowana) i równocześnie przepisu przewidującego karę za zachowanie niezgodnie z tym przepisem materialnym (norma sankcjonująca). Na gruncie niniejszej sprawy natomiast, nie został naruszony żaden przepis materialny, jak i nie istnieje przepis sankcjonujący przewidujący dolegliwość dla kontrolowanego w sytuacji w której nie dostarczy on dokumentów do siedziby organy - i to jeszcze na rzekome ustne wezwanie, które zresztą zdaniem strony nigdy nie zostało sformułowane. Postępowanie organu kontrolnego miało na gruncie niniejszej sprawy przymiot samowoli - a nie opartego o obowiązujące przepisy postępowania.

Końcowo skarżący wskazał, iż umożliwienie organowi dokonania odbioru dokumentów choćby w dniu [...] r. byłoby wypełnieniem obowiązków kontrolowanego zapisanych w art. 72 ustawy transportowej.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2017 r. , poz. 2188.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Po dokonaniu według wskazanych reguł kontroli zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie są dotknięte uchybieniami, które skutkowałyby koniecznością usunięcia ich z obrotu prawnego. Organ administracji dokonał prawidłowego ustalenia okoliczności faktycznych koniecznych do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, należycie ocenił materiał dowodowy oraz prawidłowo zinterpretował i zastosował w sprawie przepisy stanowiące podstawę decyzji.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1907 ze zm.), dalej "u.t.d.", zgodnie z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10.000 zł za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6). Stosownie do Lp. 1.5 tego załącznika, za niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części przewidziana jest kara pieniężna w wysokości 10.000 zł.

Przepisy regulujące kontrolę przedsiębiorców znajdują się w Rozdziale 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r., poz. 584 ze zm.), dalej "u.s.d.g.". Zgodnie z art. 79 ust. 4 tej ustawy, kontrolę wszczyna się nie wcześniej niż po upływie 7 dni i nie później niż przed upływem 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli. Jeżeli kontrola nie zostanie wszczęta w terminie 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, wszczęcie kontroli wymaga ponownego zawiadomienia. Przepis art. 80 ust. 1 u.s.d.g. stanowi zaś, że czynności kontrolnych dokonuje się w obecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej. Kontrolowany jest obowiązany do pisemnego wskazania osoby upoważnionej do reprezentowania go w trakcie kontroli, w szczególności w czasie jego nieobecności (art. 80 ust. 3).

Ponadto, zgodnie z art. 72 u.t.d., kontrolowany jest obowiązany umożliwić inspektorowi dokonanie czynności kontrolnych, a w szczególności:

1) udzielić ustnych lub pisemnych wyjaśnień, okazać dokumenty lub inne nośniki informacji oraz udostępnić dane mające związek z przedmiotem kontroli;

2) udostępnić pojazd, a w uzasadnionych przypadkach wynikających z przeprowadzonej kontroli pojazdu na drodze, obiekt, siedzibę przedsiębiorcy oraz wszystkie pomieszczenia, w których przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą bądź też przechowuje mienie przedsiębiorstwa;

3) umożliwić sporządzenie kopii dokumentów wskazanych przez kontrolującego;

4) umożliwić sporządzenie dokumentacji filmowej lub fotograficznej, jeżeli może ona stanowić dowód lub przyczynić się do utrwalenia dowodu w sprawie będącej przedmiotem kontroli;

5) umożliwić przekazanie, za potwierdzeniem odbioru, oryginału zapisu urządzenia samoczynnie rejestrującego prędkość jazdy, czas jazdy i postoju lub karty kierowcy, oraz gromadzonych przez kontrolowany podmiot wydruków z tachografu cyfrowego i karty kierowcy, których kontrola będzie dokonywana w siedzibie organu kontroli.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zebrany przez organ materiał dowodowy pozawalał na przyjęcie, że skarżący nie poddał się kontroli, a zatem zaistniały podstawy do nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...]

Skarżący zdaje się nie zauważać, że podstawą do nałożenia kary za niepoddanie się kontroli był nie tylko fakt, że w dniu 9 marca 2017 r. nie dostarczył dokumentów wskazanych w wezwaniu z dnia 7 marca 2017 r. do siedziby organu, lecz jego wcześniejsze zachowania.

Jak wynika z akt sprawy, zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli skarżący odebrał w dniu 15 lutego 2017 r. Skarżący nie kwestionuje, że otrzymał ww. zawiadomienie. W zawiadomieniu wyraźnie określono, że kontrola będzie trwała od dnia 7 marca 2017 r., a zatem już w tym dniu przedsiębiorca powinien być gotowy na poddanie się kontroli. Jednocześnie w zawiadomieniu wskazano na możliwość przeprowadzenia kontroli w siedzibie organu po uprzednim uzgodnieniu terminu. Dodatkowo pouczono skarżącego o stosownych przepisach ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, w tym – w przypadku nieobecności – o konieczności wskazania osoby upoważnionej do reprezentowania przedsiębiorcy w trakcie kontroli (art. 80 ust. 3 u.s.d.g.).

Czynności kontrolne podjęte [...] r. zostały podjęte po upływie 7-dniowego terminu od doręczenia zawiadomienia, a więc skarżący (lub upoważniona przez niego osoba) w tym czasie powinien znajdować się w siedzibie przedsiębiorstwa i udostępnić wszystkie wskazane w zawiadomieniu dokumenty. Zdaniem Sądu, prawidłowo organy oceniły, że skierowanie na trzy dni przed planowanym rozpoczęciem kontroli pisma, które wpłynęło do organu na dzień przez planowanym jej rozpoczęciem, z prośbą o przesunięcie terminu kontroli było działaniem obliczonym na uniemożliwienie rozpoczęcia kontroli, a przynajmniej jej utrudnianie. Jak słusznie organ wskazał, przesunięcie terminu wszczęcia kontroli na dzień [...] r. spowodowałoby, że WITD byłoby zobowiązane do wystosowania kolejnego zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli. Zgodnie bowiem z treścią art. 79 ust. 4 u.s.d.g., kontrolę wszczyna się nie wcześniej niż po upływie 7 dni i nie później niż przed upływem 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli; jeżeli kontrola nie zostanie wszczęta w terminie 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, wszczęcie kontroli wymaga ponownego zawiadomienia. Termin ww. 30 dni miał 17 marca 2017 r.

Zauważyć należy, że w dniu rozpoczęcia kontroli skarżący stawił się w siedzibie przedsiębiorstwa, mimo że miał przebywać na zwolnieniu lekarskim. Nadto skarżący miał świadomość, że może wyznaczyć pełnomocnika, który będzie go reprezentował w kontaktach z kontrolującymi. Skarżący przybył osobiście aby oświadczyć inspektorom, że nie przygotował żadnych dokumentów wskazanych w zawiadomieniu o zamiarze wszczęcia kontroli. Na pytanie o książkę kontroli odpowiedział, że nie wie gdzie się znajduje. Odmówił również podpisania wezwania z dnia 7 marca 2017 r. do przedłożenia wyliczonych w nim dokumentów w dniu 9 marca 2017 r. Takie zachowanie skarżącego ocenić należy jako odmowę poddania się kontroli.

Opisane powyżej okoliczności znalazły odzwierciedlenie w treści protokołu kontroli z dnia [...] r. oraz korespondujący z nim protokółami przesłuchania inspektorów, którzy mieli przeprowadzić kontrolę. Wbrew zarzutom skargi nie można przyjąć, że wiarygodność zeznań inspektorów równa jest zeru tylko z tego powodu, że w protokołach przesłuchania podano błędną datę rozpoczęcia kontroli. Sąd wziął tu pod uwagę, że zeznania w pozostałej części znajdują potwierdzenie w treści dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, tj. notatki służbowej z dnia 7 marca 2017 r., protokołu oględzin z tego samego dnia oraz wezwania do przedłożenia dokumentów w dniu 9 marca 2017 r. Natomiast w kontekście tego, że skarżący odmówił podpisania tego ostatniego dokumentu, to zdaniem Sądu, niewiarygodnie brzmią jego twierdzenia, iż wszystkie wskazane w wezwaniu dokumenty przygotował na dzień 9 marca 2017 r. i oczekiwał na przyjazd inspektorów. Jeżeli skarżący miałby zamiar faktycznie poddać się kontroli i udostępnić wskazane w wezwaniu dokumenty, to nie odmawiałby podpisania wezwania. Prezentowane w skardze stanowisko uznać należy za niewiarygodne i zmierzając do uniknięcia kary za niepoddanie się kontroli. Skarżący próbuje wykorzystać fakt, że w wezwaniu nie odnotowano, iż wyraził zgodę na dostarczenie dokumentów do siedziby organu. Skarżący nie zauważa, że już sam fakt nie podpisania wezwania odzwierciedla jego rzeczywiste zamiary co do przygotowania i udostepnienia żądanych przez kontrolujących dokumentów.

Sąd wziął również pod uwagę to, że po dniu 9 marca 2017 r. inspektor próbował skontaktować się ze skarżącym telefonicznie, lecz było to niemożliwe ponieważ numer telefonu na pieczątce przedsiębiorstwa był błędny, a numer uzyskany z biura numerów był czasowo wyłączony. Okoliczność ta również świadczy o unikaniu przez skarżącego kontaktu z inspektorami, co ocenić należy jako uniemożliwianie przeprowadzenia kontroli.

Odnosząc się do zarzutów skargi, wyjaśnić należy, że Sąd nie zgadza się ze stanowiskiem skarżącego, iż skoro kontrola zaplanowana była do dnia [...] r., to do tego dnia miał czas na przedłożenie dokumentów i przedłożeni ich w tym dniu byłoby wypełnieniem obowiązków kontrolowanego zapisanych w art. 72 u.t.d. Jak już wcześnie wyjaśniono, że skoro w zawiadomieniu wyraźnie określono, iż kontrola będzie trwała od dnia 7 marca 2017 r., to już w dniu 7 marca 2017 r. przedsiębiorca powinien być gotowy na poddanie się kontroli.

Sąd nie podziela również tych zarzutów skargi, które odnoszą się do naruszenia zasad postępowania administracyjnego. Kontrola zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji wykazała, że nie naruszają one prawa. Organ przeprowadził postępowanie w sposób nie naruszający zasad wyrażonych w art. 7, art. 8, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. Rozstrzygnięcie oparto na właściwej podstawie prawnej. Stan faktyczny ustalono bezspornie. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest zaś wystarczające i spełnia wymogi art. 107 § 3 K.p.a. Organy w sposób nie budzący wątpliwości przytoczyły fakty istotne dla rozstrzygnięcia, wyjaśniły jaki jest przedmiot postępowania, w oparciu o jaką podstawę prawną jest ono prowadzone, a tym samym jaki jest zakres analizowanych ustaleń.

W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.