Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1717/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Właściwość sądu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Przekazano według właściwości do innego sądu administracyjnego
Powołane przepisy: article: art. 92a
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 59
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący del. Sędzia SO Paweł Kornacki (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej postanawia: stwierdzić swą niewłaściwość i przekazać sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia, Główny Inspektor Transportu Drogowego w W., działając m.in.

na podstawie art. 55, art. 56, art. 60 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r.

o finansach publicznych (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm., zwanej dalej w skrócie "u.f.p.") utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...]

nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia w całości kary pieniężnej w wysokości [...] zł nałożonej decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...]. Kara pieniężna na stronę skarżącą została nałożona

na podstawie m.in. art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

(t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm., zwanej dalej w skrócie "u.t.d.").

Przedmiotowa decyzja z dnia [...] zawierała pouczenie,

że przysługuje od niej skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Skargę należało wnieść za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W.

Kierując się treścią powyższego pouczenia, skarżąca w dniu 7 listopada 2013 r. (data nadania) wniosła do tut. Sądu skargę. W jej treści wskazała, że prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą A w S. 116 (37-400). Wskazany adres (z uwzględnieniem, że miejscowość S. znajduje się w gminie J., powiecie [...]) widnieje również w aktach administracyjnych jako adres zamieszkania strony skarżącej.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia

18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2011 r., nr 89, poz. 506 ze zm.) rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a u.t.d., przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Przepisy powołanego art. 92a u.t.d. regulują natomiast odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego.

Ustawa o transporcie drogowym, jak również Ordynacja podatkowa nie zawierają regulacji prawnych w zakresie trybu i zasad umarzania lub rozkładania na raty kar pieniężnych, nałożonych na podstawie art. 92a u.t.d. Kwestię tę reguluje natomiast ustawa o finansach publicznych, zawierająca przepisy dotyczące umarzania, odraczania terminów płatności lub rozkładania na raty nieopodatkowanych należności budżetowych

o charakterze publiczno – prawnym, do których należą kary pieniężne nakładane

na podstawie ustawy o transporcie drogowym (art. 60 pkt 7 u.f.p.). W myśl art. 55 u.f.p. należności pieniężne mające charakter cywilnoprawny, przypadające organom administracji rządowej, państwowym jednostkom budżetowym i państwowym funduszom celowym, mogą być umarzane w całości albo w części lub ich spłata może być odraczana lub rozkładana na raty.

W tym miejscu należy zauważyć, że ulgi w spłacie należności, o których mowa

w powołanym przepisie są regulacjami, które należy wiązać z należnościami wcześniej ustalonymi. Skoro zatem ulgi w spłacie należności wynikające z nałożenia kary pieniężnej należy wiązać z karą pieniężną jako należnością główną powstałą wcześniej,

to rozpoznawanie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją w przedmiocie odmowy umorzenia należności wynikającej z kary pieniężnej, to sprawy takie należy włączyć

do spraw przekazanych tym wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Spraw w przedmiocie ulg w spłacie należności wynikających z nałożenia kar pieniężnych nie powinno się rozdzielać od spraw bezpośrednio związanych z nałożeniem kar (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2011 r., sygn. akt II GZ 415/11, opublikowane w LEX pod nr 1068935).

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, nie ulega wątpliwości, że właściwym do jej rozpoznania będzie wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze strona skarżąca zamieszkuje, zgodnie z regulacją zawartą w § 1 powołanego rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. Skarżąca zamieszkuje

w miejscowości S., znajdującej się w gminie J., powiecie [...], wchodzącym w skład województwa [...] (zob. załącznik do obwieszczenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 czerwca 2010 r. w sprawie wykazu gmin i powiatów wchodzących w skład województw – M.P. z 2010 r., nr 48, poz. 654).

Zgodnie z § 1 pkt 11 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej

z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. z 2003 r., nr 72, poz. 652 ze zm.), właściwym dla obszaru województwa [...] jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, stąd ten Sąd jest właściwym do rozpoznania sprawy, wbrew błędnemu pouczeniu.

Z kolei art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowi, że jeżeli

do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym.

W związku z powyższym, na podstawie powołanego przepisu, orzeczono jak

w sentencji postanowienia.