Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1060/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Elektrowni PV 71 Sp.z.o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko 1/ uchyla zaskarżoną decyzję; 2/ zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Firma A . kwotę 117 (sto siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta i Gminy Zakliczyn decyzją z dnia 27 marca 2021 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa Elektrowni Słonecznej wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce ewidencyjnej numer [...] obręb 0021 w miejscowości Wróblowice, gmina Zakliczyn. Ponadto określił istotne warunki i wymagania dla ww. przedsięwzięcia:

1/ Nie dopuszcza się wycinki drzew ani krzewów w związku z realizacją przedsięwzięcia.

2/ Prace przy budowie Elektrowni Słonecznej należy prowadzić w taki sposób, aby nie powodować powstawania kolein, zastoisk i zalewisk, w których może stagnować woda, aby nie stwarzać potencjalnych, nietrwałych siedlisk rozrodu dla płazów.

3/ Wykopy należy utrzymywać otwarte możliwie jak najkrócej. W przypadku konieczności pozostawiania otwartych wykopów należy zabezpieczać je ogrodzeniem z drobnej siatki lub geowłókniny lub przykrywać (materiałem sztywnym) tak, aby uniemożliwić wpadnięcie do nich zwierząt, można również stosować punktowe pochylnie (np. deski) umożliwiające samodzielne opuszczenie wykopu przez zwierzęta.

4/ Przed likwidacją (zasypaniem) wykopów, ich dno i ściany należy sprawdzać pod kątem obecności zwierząt, w razie potrzeby należy umożliwić zwierzętom bezpieczne opuszczenie wykopów, ewentualnie w sposób bezpieczny odłowić je i wypuścić poza terenem inwestycji.

5/ Pomiędzy siatką ogrodzeniową a gruntem należy pozostawić przerwę nie mniejszą niż 15 cm, aby zapewnić możliwość swobodnej migracji małych zwierząt.

6/ Instalację fotowoltaiczną tworzącą przedmiotową elektrownię słoneczną należy zaprojektować i wykonać z dostosowaniem do istniejącej rzeźby terenu, a prowadzenie prac budowlanych związanych z realizacją przedsięwzięcia nie może spowodować trwałego zniekształcenia rzeźby terenu.

7/ W przypadku zastosowania dwustronnych paneli fotowoltaicznych (bifacial) nie dopuszcza się możliwości zastosowania na powierzchni gruntu białej agrowłókniny ani jasnego kruszywa

8/ Podczas eksploatacji Elektrowni Słonecznej nie można dopuszczać do ekspansji na jej terenie inwazyjnych gatunków roślin obcego pochodzenia, takich jak np.: nawłoć olbrzymia, nawłoć późna, nawłoć wąskolistna, rudbekia naga, rudbekia owłosiona, niecierpek gruczołowaty, niecierpek drobnokwiatowy, niecierpek Roylego, szarłat szorstki, uczep amerykański, rdestowiec pośredni, rdestowiec sachaliński, rdest ostrokończysty, rdestowiec japoński, barszcz kaukaski, barszcz Sosnowskiego, kolczurka klapowana, chwastnica jednostronna. Pojawiające się okazy ww. gatunków roślin należy natychmiast usuwać.

Organ I instancji wskazał, że wnioskiem z dnia 4.01.2021 r. Firma A wniosła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. Pismem z dnia 22.01.2021r. Burmistrz Miasta i Gminy Zakliczyn zawiadomił o wszczęciu na wniosek Firma A w W. postępowania, oraz zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie, Wydział Spraw Terenowych w Tarnowie, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Tarnowie, oraz Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie o wyrażenie opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz określenie ewentualnego zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Tarnowie pismem z dnia 09.02.2021 r. wyraził opinię, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie, Dyrektor Zarządu Zlewni w Nowym Sączu pismem z dnia 12.02.2021 r. wyraził opinię, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Również Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie, Wydział Spraw Terenowych w Tarnowie, postanowieniem z dnia 26.03.2021 r. wyraził opinię, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, wskazując równocześnie na konieczność określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wnioskowanego przedsięwzięcia 8 warunków zapisanych w przesłanym postanowieniu. Do Wójta Miasta i Gminy Zakliczyn wpłynęła lista ponad 87 mieszkańców Wróblowic sprzeciwiających się budowie objętej wnioskiem inwestycji na działce nr [...] we. Wróblowicach. Jak wynika z załączonej do wniosku karty informacyjnej przedsięwzięcia, inwestycja planowana jest na terenie działki ewidencyjnej nr [...] obręb 0021 Wróblowice, gmina Zakliczyn. Całkowita powierzchnia ww. działki wynosi 2,19 ha. Elektrownia Słoneczna rozmieszczona zostanie na przeważającej części działki inwestycyjnej. Przedsięwzięcie planowane jest na terenie obszaru objętego ochroną na podstawie ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - Obszaru Chronionego Krajobrazu Pogórza Ciężkowickiego. Celem budowy przedmiotowej Elektrowni Słonecznej jest realizacja zamierzeń inwestora dotyczących wytwarzania energii elektrycznej przy pomocy ogniw fotowoltaicznych z odnawialnych źródeł energii - energii słonecznej. W ramach inwestycji planowany jest montaż paneli fotowoltaicznych w celu dokonywania konwersji energii promieniowania słonecznego na energię elektryczną i odprowadzanie wytworzonej energii do sieci operatora. Podłączenie do sieci energetycznej wykonane zostanie zgodnie z umową przyłączeniową. Obszar przeznaczony pod posadowienie ww. elektrowni stanowią grunty użytkowane rolniczo. Bezpośrednio na obszarze planowanego przedsięwzięcia nie występują żadne zabudowania. Sąsiedztwo działki inwestycyjnej stanowią tereny rolne z zabudową zagrodową. Najbliższe zabudowania mieszkalne znajdują się w odległości ok. 22 m od planowanej inwestycji. Przedsięwzięcie obejmie budowę oraz montaż następujących elementów: - panele fotowoltaiczne, - konstrukcje nośne do instalacji paneli (tzw. stoły fotowoltaiczne), - falowniki (inwertery) przekształcające energię prądu stałego na energię prądu zmiennego o parametrach dostosowanych do sieci odbiorczej, - instalacja monitorująca ilość wyprodukowanej energii oraz parametry pracy elektrowni, - prefabrykowana kontenerowa stacja transformatorowa, - kontener techniczny, - ogrodzenie o wysokości do 3 m, bez podmurówki, -pozostałe elementy infrastruktury niezbędne do funkcjonowania przedsięwzięcia. Moduły fotowoltaiczne zbudowane są z połączonych, a następnie zalaminowanych ogniw słonecznych, które chronione są od góry szybą o właściwościach antyrefleksyjnych. Przedsięwzięcie obejmie montaż paneli fotowoltaicznych (czyli .zestawów umocowanych wzajemnie modułów fotowoltaicznych) w ilości do 4000 szt. i łącznej mocy nominalnej do 1 MW. Montaż paneli opierał się będzie na szkieletowych konstrukcjach wsporczych (stalowo - aluminiowych), przytwierdzonych bezpośrednio do podłoża - pale wbijane lub wkręcane w grunt na głębokość do 2,5 m. Panele rozmieszczone będą w rzędach oddalonych od siebie na odległość 3 -10 m. Wysokość konstrukcji wsporczej wraz z zamontowanymi panelami fotowoltaicznymi wynosić będzie maksymalnie do 5 m. Wokół całej instalacji przewiduje się pozostawienie wolnej przestrzeni przeznaczonej pod drogę gruntową (technologiczną) o szerokości do 4 m, umożliwiającej dojazd do urządzeń, a także zorganizowanie nieutwardzonego placu o powierzchni do 900 m2, na którym umieszczone zostaną kontener stacji transformatorowej oraz kontener techniczny. Inwestor nie wyklucza montażu paneli za pomocą systemów nadążnych (na tzw. "trackerach") lub paneli dwustronnych (tzw. "bifacial"). Technologia montażu paneli na "trackerach" pozwala na zwiększenie wydajności działania instalacji, dzięki możliwości dostosowania kąta nachylenia ogniw fotowoltaicznych do aktualnych warunków nasłonecznienia. Pojedynczy panel fotowoltaiczny będzie miał moc do 1 kW. Szerokość rzutu z góry paneli zamontowanych na systemach nadążnych wyniesie do 5 m. Długość systemu będzie wielokrotnością długości lub szerokości panela i będzie uzależniona od wymiarów działki na której planowana jest inwestycja. W przypadku zamontowania paneli dwustronnych, wysokość panelu w rzucie bocznym wraz ze słupkiem nie przekroczy 5 m. Pojedynczy panel fotowoltaiczny będzie miał moc do 1 kW. Montaż paneli do konstrukcji systemu nadążnego bądź paneli dwustronnych zrealizowany zostanie w sposób analogiczny, jak montaż paneli do klasycznych konstrukcji wolnostojących. Elementy konstrukcji zostaną przykręcone lub wbite w grunt za pomocą systemów montażowych w taki sposób, że nie wystąpi konieczność realizacji głębokich wykopów ani ich odwadniania. W przypadku systemów nadążnych możliwe jest ponadto fundamentowanie nóg konstrukcji znajdujących się w gruncie - w sytuacji gdy pozwolą na to warunki geologiczne potwierdzone wcześniejszymi analizami geotechnicznymi - realizacja zamierzenia zostanie wykonana po wcześniejszych wyliczeniach statycznych dotyczących nośności gruntu. Istnieje możliwość posadowienia konstrukcji na stopach fundamentowych lub zastosowanie fundamentu o konstrukcji takiej, jaka jest stosowana pod słupy oświetleniowe. Słupy konstrukcyjne rozstawione będą w odstępach co kilka metrów. Masy ziemne powstałe podczas wykonywania wykopów zostaną w całości wykorzystane na terenie przedsięwzięcia. Energia elektryczna z paneli fotowoltaicznych w postaci prądu stałego przesyłana będzie do inwerterów przewodami zamontowanymi na konstrukcjach wsporczych paneli. Zadaniem inwerterów jest przekształcenie prądu stałego na prąd zmienny. Z inwerterów trasami kablowymi energia elektryczna o niskim napięciu przesyłana będzie do transformatora, którego zadaniem będzie podniesienia napięcia do wartości 15kV lub 20 kV, aby możliwa była współpraca z siecią dystrybucyjną. Zastosowany transformator będzie typowym, nowoczesnym technologicznie rozwiązaniem konstrukcyjnym, powszechnie stosowanym w tego typu instalacjach. Jego moc ma wynosić maksymalnie 1500 kVA. Inwestor planuje zastosować transformator suchy, nie wyklucza jednak możliwości zastosowania transformatora olejowego. W przypadku zastosowania transformatora olejowego, w celu uniknięcia przedostania się oleju lub cieczy izolacyjnej do środowiska wodno - gruntowego, na wypadek awarii, pod transformatorem znajdować się będzie szczelna misa olejowa, o pojemności wynoszącej minimum 110% zawartości oleju w transformatorze, wykonana z takiego materiału, aby olej nie przedostał się do środowiska gruntowo - wodnego. Transformator umieszczony będzie w kontenerowej stacji transformatorowej. Kontener składa się z komory obsługi, komory transformatora nn/SN, rozdzielnicy niskiego napięcia oraz rozdzielnicy średniego napięcia. Obudowa kontenera stanowi zabezpieczenie dwojakiego rodzaju tzn. eliminuje pole magnetyczne oraz stanowi izolację akustyczną. Odległość planowanej lokalizacji stacji transformatorowej do najbliższej zabudowy mieszkalnej wynosi ok. 104 m. Przedmiotowa Elektrownia Słoneczna może być wyposażona w zintegrowany system magazynowania energii, który znajdować się będzie w kontenerze technicznym. Szacunkowe parametry magazynu energii - moc do 1 MW, pojemność baterii do 5 MWh. Magazyn energii nie będzie powodował zagrożenia dla środowiska. Elektrownia Słoneczna będzie współpracować z siecią elektroenergetyczną przekazując do niej bezpośrednio - lub pośrednio, za pomocą systemu magazynowania energii - całą wyprodukowaną energię elektryczną. Planuje się wykopanie tras kablowych łączących poszczególne elementy elektrowni. Przy wykonywaniu wykopów pod trasy kablowe, masy ziemne zostaną w całości ponownie wykorzystane do zasypania przewodów. Planowane jest przyłączenie Elektrowni Słonecznej do istniejącej linii napowietrznej elektroenergetycznej. Dokładna lokalizacja i sposób wykonania przyłączenia do sieci ustalony zostanie przez lokalnego operatora sieci dystrybucyjnej na etapie uzyskania warunków przyłączenia do sieci elektroenergetycznej. Teren Elektrowni Słonecznej będzie ogrodzony i monitorowany. Pomiędzy siatką ogrodzeniową a gruntem zostanie pozostawiona przerwa, aby zapewnić możliwość swobodnej migracji małych zwierząt. Obszar elektrowni nie będzie oświetlany w porze nocnej. W tym czasie planowane jest jedynie oświetlenie terenu niewidzialnym dla człowieka oraz zwierząt światłem emitowanym przez kamery dozoru automatycznego w zakresie długości fal światła podczerwonego. Zużycie materiałów pojawi się w fazie budowy (konstrukcje nośne paneli fotowoltaicznych, przewody i kable, elementy ogrodzenia, piasek na podsypki i obsypki, itp.). W trakcie transportu i montażu elementów instalacji fotowoltaicznej wystąpi typowe zapotrzebowanie na paliwo niezbędne do napędu maszyn i urządzeń. Wszystkie komponenty wykorzystane podczas realizacji przedsięwzięcia dostarczone będą na miejsce planowanej inwestycji jako elementy częściowo przygotowane do montażu. W trakcie wykonywania instalacji materiały budowlane nie będą magazynowane - będą na bieżąco przywożone i wykorzystywane przez firmę budującą elektrownię fotowoltaiczną. Odpady wytwarzane na etapie realizacji przedsięwzięcia, będą to przede wszystkim: opakowania z papieru i tektury, opakowania z tworzyw sztucznych, opakowania z drewna, opakowania z metali, opakowania wielomateriałowe, zmieszane odpady opakowaniowe, drewno, tworzywa sztuczne, aluminium, żelazo i stal, kable, gleba i ziemia, w tym kamienie, zmieszane odpady z budowy, remontów i demontażu. Ilość powstających odpadów będzie w miarę możliwości minimalizowana. Będą one gromadzone w sposób selektywny, a następnie zostaną przekazane firmom posiadającym stosowne zezwolenia, odpowiednio na odbiór, transport, odzysk lub unieszkodliwianie odpadów. Ścieki socjalno- bytowe wytworzone podczas budowy przedsięwzięcia będą gromadzone w szczelnych, wybieralnych zbiornikach urządzeń sanitarnych (kabina toaletowa typu TOI- TOI). Ścieki będą odbierane przez odpowiedni podmiot, odpowiedzialny za ich wywóz do oczyszczalni ścieków. Podczas budowy elektrowni emitorami hałasu oraz wibracji będą pracujące maszyny i urządzenia budowlane, a także samochody dostarczające materiały budowlane. Oddziaływanie to jest integralnie związane z zakresem przedsięwzięcia i w zasadzie nie może być wyeliminowane. Uciążliwości akustyczne podczas prowadzonych prac będą minimalizowane dzięki wykorzystywaniu nowoczesnych urządzeń i maszyn spełniających normy. W celu ograniczenia oddziaływań akustycznych na środowisko i ludzi w fazie realizacji inwestycji planuje się korzystanie wyłącznie z maszyn i urządzeń budowlanych oraz środków transportu, których stan techniczny nie budzi zastrzeżeń; dbanie o dobry stan techniczny maszyn i urządzeń poprzez systematyczną ich konserwację (smarowanie, dokręcanie śrub i elementów drgających, itp.); wyłączanie silników maszyn i pojazdów w trakcie postoju bądź załadunku; prowadzenie prac wyłącznie w godzinach pory dziennej. Środkiem zmniejszającym oddziaływanie na środowisko planowanej inwestycji na etapie budowy będzie właściwa organizacja robót. Pozostałe planowane rozwiązania chroniące środowisko na etapie budowy: -do niezbędnego minimum ograniczona zostanie ilość kursów samochodów transportujących części montażowe instalacji fotowoltaicznej oraz ruch pojazdów po terenie inwestycji, - celem skrócenia czasokresu wzmożonej aktywności ludzi i maszyn w terenie, etap budowy przedsięwzięcia przeprowadzony zostanie możliwie jak najszybciej, - zaplecze placu budowy zlokalizowane zostanie w możliwie, jak największej: odległości od zabudowy mieszkalnej, -eliminowane będzie przeciążanie maszyn, a także nadmierna koncentracja pracującego sprzętu w jednym miejscu i w tym samym czasie, - naprawy oraz tankowanie maszyn odbywać się będą w miejscach zapewniających ochronę środowiska gruntowo-wodnego przed możliwością skażenia substancjami ropopochodnymi, - wszelkie prace związane z realizacją inwestycji zostaną wykonane przy zastosowaniu najlepszej dostępnej technologii. Oddziaływania związane z realizacją przedsięwzięcia w zakresie emisji hałasu oraz zanieczyszczeń do powietrza (z emisji spalin maszyn i pojazdów budowy) będą stosunkowo krótkotrwałe, nie będą powodowały przekroczeń norm i zakończą się wraz z końcem etapu budowy: Po wykonaniu instalacji, na terenie biologicznie czynnym wysiana zostanie mieszanka traw lub roślin łąkowych. Teren zielony będzie koszony podczas eksploatacji farmy przynajmniej raz w roku (po 1 sierpnia). Koszenie prowadzone będzie od centrum działki w kierunku jej brzegów. Eksploatacja instalacji fotowoltaicznej nie wymaga stałej obecności personelu obsługi, a jedynie okresowych przeglądów i konserwacji. Podczas eksploatacji instalacji niezbędne będzie wykorzystywanie paliwa do kosiarki, a także energii elektrycznej na potrzeby własne elektrowni. Podczas eksploatacji elektrowni zakładane jest czyszczenie paneli ok. 1-2 razy w roku (przy użyciu wody zdemineralizowanej, ewentualnie z wykorzystaniem niewielkich ilości środków czyszczących biodegradowalnych). Nie przewiduje się wytwarzania ścieków bytowych ani technologicznych. W trakcie normalnej eksploatacji elektrowni nie będą powstawać odpady, za wyjątkiem niewielkich ich ilości związanych z pracami konserwacyjnymi urządzeń technicznych oraz koszeniem trawy. Odpadem będą uszkodzone elementy instalacji, które będą przekazywane do odzysku lub ewentualnie do unieszkodliwienia. Powstały w wyniku ewentualnego awaryjnego wycieku olej zostanie przez podmiot zarządzający planowaną instalacją przekazany jako olej odpadowy innemu podmiotowi posiadające mu stosowne zezwolenia, zgodne z prawem (do regeneracji lub poddania innym procesom odzysku, a w razie braku takiej możliwości - do unieszkodliwienia). Awarie elektrowni fotowoltaicznych zdarzają się rzadko, a ich wielkość ogranicza się zazwyczaj do uszkodzeń pojedynczych elementów instalacji, takich jak panel fotowoltaiczny, szkło pokrywające panel, falownik (inwerter) oraz złącza - okablowanie. Przyczyną tego typu usterek mogą być warunki atmosferyczne (grad, mróz, wiatr, burze), a także uszkodzenia, do których dochodzi podczas transportu sprzętu, ewentualne defekty urządzeń, źle zaprojektowana instalacja, czy sprzęt niskiej jakości. Problemem mogą być również kradzieże i akty wandalizmu. Awarie tego typu nie mają wpływu na środowisko, nie przybierają rozmiaru katastrof naturalnych lub budowlanych, a ich wpływ ogranicza się jedynie do zmniejszenia wydajności instalacji. W celu zapobiegania awariom, przewiduje się regularne przeprowadzanie kontroli instalacji. Dodatkowo przewiduje się budowę instalacji odgromowej. Zainstalowany zostanie monitoring, aby zminimalizować ryzyko uszkodzeń instalacji przez osoby trzecie. W fazie eksploatacji farmy fotowoltaicznej niewielka emisja hałasu wystąpi w związku z pracą falowników oraz innych urządzeń umieszczonych w stacjach kontenerowych. Oddziaływanie inwestycji przy użyciu systemów nadążnych jest analogiczne do systemów z użyciem konstrukcji wolnostojących. Jest to konstrukcja, która w stelażu przeznaczonym pod moduły fotowoltaiczne posiada odpowiedni układ wraz z niezbędną elektroniką (czujniki lub GPS) do sterowania i ułożenia paneli pod odpowiednim kątem. Silniki elektryczne sterujące systemem konstrukcji wsporczej nadążnej będą pracować w krótkich cyklach. Zasilanie silników będzie odbywać się z bieżącej produkcji generowanej przez elektrownię lub z sieci elektroenergetycznej. Dopuszczalne poziomy hałasu, nie zostaną przekroczone. Zastosowane systemy nadążne będą systematycznie serwisowane, w związku z czym nie przewiduje się zwiększenia poziomu hałasu wraz z upływem czasu na etapie eksploatacji instalacji. Oddziaływanie akustyczne elektrowni nie będzie wykraczało poza teren inwestycji. Elektrownia nie będzie źródłem ponadnormatywnej emisji hałasu. Podczas eksploatacji instalacji, źródłem pola elektromagnetycznego będą: stacja kontenerowa z transformatorem, falowniki, linie energetyczne, przepływ prądu w przewodnikach paneli fotowoltaicznych. Analizy oddziaływania tego rodzaju instalacji w zakresie generowania pola elektromagnetycznego dowodzą, że farmy fotowoltaiczne (wraz z infrastrukturą im towarzyszącą) nie stanowią zagrożenia dla środowiska w tym zakresie. Poziom pola elektromagnetycznego generowanego przez poszczególne elementy instalacji fotowoltaicznej nie przekracza wartości normatywnych. Urządzenia te nie wytwarzają pola elektromagnetycznego, którego poziom mógłby osiągnąć wartości zagrażające środowisku, nawet w ich bezpośrednim sąsiedztwie. Przedmiotowa inwestycja będzie spełniać wymagania zawarte w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Sposoby sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku określone zostały w rozporządzeniu Ministra Klimatu z dnia 17 lutego 2020 r. Podczas eksploatacji przedmiotowej elektrowni słonecznej nie przewiduje się emisji zanieczyszczeń do powietrza. Działka inwestycyjna przeznaczona pod posadowienie przedmiotowej elektrowni słonecznej jest użytkowana rolniczo. Na terenie planowanego przedsięwzięcia nie stwierdzono występowania roślin chronionych na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin, ani występowania grzybów lub porostów wymienionych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej grzybów. Obszar planowanego przedsięwzięcia może stanowić miejsce żerowania i stałego przebywania zwierząt objętych ochroną gatunkową na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt. Należy pamiętać, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie zezwala na wykonywanie czynności zakazanych w stosunku do gatunków chronionych: w przypadku konieczności likwidacji siedlisk gatunków chronionych lub wykonania innych czynności zakazanych w stosunku do gatunków objętych ochroną, wymagane jest uzyskanie zezwolenia właściwego organu z zakresu ochrony gatunkowej -zgodnie z art. 56 ustawy o ochronie przyrody. Przedsięwzięcie planowane jest na przebiegu korytarza migracyjnego zwierzą to nazwie "Pogórze Ciężkowickie" (kod GKPd-8). Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w ramach niniejszego postępowania zbadał m.in. możliwość utraty drożności lub istotnego zakłócenia przebiegu tego korytarza ekologicznego w związku z realizacją przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Z uwagi na fakt, że wskazywana w literaturze szerokość ww. korytarza jest w tym miejscu nie mniejsza niż 3,6 km, powierzchnia przedsięwzięcia wynosi ok. 2 ha, a na działkach sąsiednich znajduje się zabudowa zagrodowa, uznano, że budowa przedmiotowej elektrowni słonecznej nie będzie miała istotnego negatywnego wpływu na możliwość migracji dużych zwierząt. Migracja zwierząt małych będzie nadal swobodna na całej powierzchni zainwestowania. Przedsięwzięcie planowane jest na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pogórza Ciężkowickiego, ustanowionego przez Wojewodę Tarnowskiego w drodze rozporządzenia Nr 23/96 z dnia 28 sierpnia 1996 r. i podlegającego ochronie na mocy Uchwały XLVIII/754/18 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 23 kwietnia 2018 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pogórza Ciężkowickiego w części położonej w Województwie Małopolskim, zmienionej Uchwałą Nr XII/141/19 Sejmiku Województwa Małopolskiego z 26 sierpnia 2019 r. w sprawie zmiany Uchwały Nr XLVIII/754/18 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 23 kwietnia 2018 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pogórza Ciężkowickiego w części położonej w Województwie Małopolskim. Zgodnie z § 3 ust. 1 uchwały, na terenie OChK Pogórza Ciężkowickiego wprowadzone zostały następujące zakazy: - realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; - likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych; - wydobywania do celów gospodarczych skał, w tym torfu oraz skamieniałości, w tym kopalnych szczątków roślin i zwierząt, a także minerałów; - wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub utrzymaniem, budową, odbudową, naprawą lub remontem urządzeń wodnych; - dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli służą innym celom niż ochrona przyrody lub zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych oraz racjonalna gospodarka wodna lub rybacka; - likwidowania naturalnych zbiorników wodnych, starorzeczy i obszarów wodno-błotnych; - budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości: a) 50 m od linii brzegów rzek Dunajec i Biała, b) 15 m od linii brzegów rzek Siemiechowianka (Siemiechówka), Brzozowianka, Paleśnianka, Szwedka c) 10m od linii brzegów pozostałych rzek i naturalnych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Zgodnie z § 3 ust. 2 ww. uchwały Sejmiku Woj. Małopolskiego, zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko na terenie OChK Pogórza Ciężkowickiego nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak negatywnego wpływu na ochronę przyrody i ochronę krajobrazu obszaru chronionego krajobrazu lub dla których Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie nie stwierdził konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W wyniku analizy zgromadzonej w sprawie dokumentacji oraz danych dostępnych w witryna chinteraktywnych map, takich jak np. Geoserwis stwierdzono, iż na terenie przeznaczonym bezpośrednio pod posadowienie przedmiotowej instalacji fotowoltaicznej nie występują zadrzewienia. Instalacja zostanie wykonana z dostosowaniem do istniejącego ukształtowania terenu, dzięki czemu prowadzenie prac budowlanych związanych z realizacją planowanej Elektrowni Słonecznej nie spowoduje trwałego zniekształcenia rzeźby terenu. Analiza zgromadzonych w sprawie dokumentów dowodzi, iż planowana inwestycja nie spowoduje istotnych negatywnych zmian w krajobrazie. Instalacje tego typu nie posiadają jaskrawych kolorów. Instalacja postrzegana będzie jako ciemniejsza, jednobarwna powierzchnia - postrzeganie jej koloru uzależnione będzie od warunków pogodowych. Wysokość instalacji jest kolejnym czynnikiem decydującym o jej stosunkowo niewielkiej widoczności - wysokość konstrukcji wynosić będzie do ok. 5 m n.p.t., dzięki czemu planowana farma fotowoltaiczna nie będzie stanowiła dominanty krajobrazowej. Planowana inwestycja nie spowoduje likwidacji ani niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, naturalnych zbiorników wodnych, starorzeczy i obszarów wodno-błotnych, nie spowoduje też zmiany stosunków wodnych i nie obejmuje wydobywania do celów gospodarczych skał i minerałów. Planowana inwestycja na terenie działki ewidencyjnej nr [...] w miejscowości W., gmina Z., nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na cenne siedliska przyrodnicze oraz siedliska roślin i zwierząt w tym Obszarze, nie wpłynie również znacząco negatywnie na wartości przyrodnicze, kulturowe oraz krajobrazowe, dla których został on wyznaczony. Realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie spowoduje naruszenia ustaleń dotyczących czynnej ochrony ekosystemów leśnych, nieleśnych i wodnych wprowadzonych na terenie OChK Pogórza Ciężkowickiego, nie spowoduje ponadto naruszenia zakazów obowiązujących na terenie OChK Pogórza Ciężkowickiego. Przedsięwzięcie planowane jest w odległości ok. 0,58 km od granicy obszaru Natura 2000 Dolny Dunajec PLH120085, który obejmuje rzekę Dunajec na odcinku od zapory w Czchowie do ujścia do Wisły wraz z wybranymi dopływami oraz ujściowym odcinkiem rzeki Biała. Zgodnie z Planem zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 Dolny Dunajec PLH120085, ustanowionym Zarządzeniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z 4 września 2014 r. (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2014 r. póz. 4920 ze zm.), za przedmioty ochrony obszaru uznane zostały: siedlisko przyrodnicze pionierska roślinność na kamieńcach górskich potoków [3220] oraz następujące gatunki ryb i ich siedliska: boleń [1130], brzanka [1138], głowacz białopłetwy [1163] i minóg strumieniowy [1096]. Do najistotniejszych istniejących i/lub potencjalnych zagrożeń zidentyfikowanych dla obszaru należą: regulowanie (prostowanie) koryt rzecznych; prace hydrotechniczne, które zmieniają geometrię koryta, zmieniają strukturę podłoża, likwidują naturalne formy erozyjne i odsypiskowe (np. łachy), modyfikują .przepływ wody w korycie, zmieniają stan brzegów i uniemożliwiają naturalny przebieg procesów formujących morfologię koryta, pozyskiwanie żwiru z koryta rzeki i kamieńców prowadzone nielegalnie lub w ramach powszechnego bądź szczególnego korzystania z wód; poruszanie się pojazdami spalinowymi po kamieńcach i korycie rzeki z różnych przyczyn (nielegalny pobór żwiru, rekreacja, wędkarstwo, off-road); progi stanowiące bariery migracyjne; pogorszenie jakości i podniesienie poziomu żyzności wody na skutek odprowadzania nieoczyszczonych ścieków bytowych i wyrzucania odpadów z gospodarstw domowych. Budowa przedmiotowej Elektrowni Słonecznej na terenie działki ewidencyjnej nr 6.1/1. w miejscowości Wróblowice, gmina Zakliczyn nie wpłynie negatywnie na przedmioty ochrony ww. obszaru Natura 2000. Realizacja inwestycji będzie miała miejsce poza siedliskami gatunków chronionych w przedmiotowym obszarze Natura 2000, nie spowoduje spadku liczebności populacji tych gatunków ani zmniejszenia zasięgów ich występowania, nie spowoduje pogorszenia stanu siedliska 3220, uszczuplenia jego powierzchni ani zmiany cech charakterystycznych. Realizacja inwestycji nie pogorszy integralności ww. obszaru Natura 2000 i nie wpłynie negatywnie na jego powiązania z innymi obszarami sieci Natura 2000. W przypadku planowanego przedsięwzięcia nie będą wykorzystywane technologie ani substancje mogące stanowić zagrożenie dla środowiska lub stwarzające ryzyko wystąpienia poważnych awarii przemysłowych. Z uwagi na rodzaj i skalę działań inwestycyjnych nie przewiduje się negatywnych zmian warunków klimatycznych na obszarze objętym planowanym przedsięwzięciem - zarówno na etapie realizacji, jak i eksploatacji inwestycji, nie będzie również występowało transgraniczne oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko. Dokonana analiza karty informacyjnej przedsięwzięcia wskazuje, że realizacja przedmiotowej inwestycji nie wpłynie niekorzystnie na stan środowiska przyrodniczego w zakresie wód powierzchniowych, podziemnych, powierzchni ziemi, środowiska ludzkiego, świata zwierząt i roślin, krajobrazu i powietrza. Realizacja inwestycji nie przyczyni się do wystąpienia znaczącego oddziaływania na środowisko oraz na zdrowie i życie ludzi, pod warunkiem zastosowania wszystkich rozwiązań zaproponowanych w Karcie oraz przestrzegania obowiązujących w zakresie przepisów prawa. Biorąc pod uwagę rodzaj inwestycji, rozwiązania techniczne, technologiczną i organizacyjne chroniące środowisko i zdrowie ludzi przed ujemnym wpływem planowanego przedsięwzięcia, uznano, że nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co jest równoznaczne z brakiem sporządzenia raportu.

Od tej decyzji odwołanie wnieśli M. B., S. S., P. J., W. P., P. P., Ł. P., G. P., A. P., A. P., J. P., E. B., B. S. zarzucając naruszenie art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 17 sierpnia 2021 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał, że celem budowy przedmiotowej instalacji fotowoltaicznej jest realizacja zamierzeń Inwestora dotyczących wytwarzania energii elektrycznej przy pomocy ogniw fotowoltaicznych z odnawialnych źródeł energii - energii słonecznej. W ramach inwestycji planowany jest m.in. montaż paneli fotowoltaicznych (do 4000 sztuk) w celu dokonywania konwersji energii promieniowania słonecznego na energię elektryczną i odprowadzanie wytworzonej energii do sieci operatora. Jak stanowi art. 84 ustawy: 1/ W przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Decyzja ta wydawana jest po uzyskaniu opinii, o których mowa w art. 64 ust. 1 i 1a. 1a/ W decyzji, o której mowa w ust. 1, właściwy organ może określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożyć obowiązek działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b lub c. 2/ Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia. Uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać: w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wskazać trzeba, przywołując w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2017 r., sygn. akt: II OSK 1609/16, że "w przeciwieństwie do art. 82 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, przepis art. 84 ust. 1 ustawy wskazuje jedynie na konieczność stwierdzenia w takiej decyzji, że nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Nie oznacza to jednak, że osnowa decyzji, jak i jej uzasadnienie, musi ograniczać się tylko do tego rodzaju stwierdzenia. Przeciwnie, powinno z niej precyzyjnie wynikać, do jakiego przedsięwzięcia się odnosi i w którym miejscu przedsięwzięcie to ma być zlokalizowane. Ma to szczególne znaczenie uwzględniając, że decyzja ta ma stanowić podstawę do złożenia wniosku o wydanie jednej z decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 ustawy. Brak jest zatem przeszkód, żeby decyzja ta zawierała rozstrzygnięcia, o których stanowi art. 82 ust. 1 ustawy, co pozwoli usunąć wątpliwości co do sposobu określenia warunków realizacji przedsięwzięcia." Rozwijając ten pogląd NSA wskazał: "W doktrynie podnoszono, że w praktyce może budzić wątpliwości, jakie elementy powinny znaleźć się w treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydanej bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. (...). Decyzja ta ma stanowić podstawę do .złożenia wniosku o wydanie jednej z wymienionych w art. 72 ust. 1 ustawy środowiskowej. Brak jest zatem przeszkód, żeby decyzja ta zawierała rozstrzygnięcia, o których stanowi art. 82 ust. 1 ustawy środowiskowej, co pozwoli usunąć wątpliwości co do sposobu określenia warunków realizacji przedsięwzięcia, (por. K. Gruszecki, Komentarz do art. 84 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, Lex 2013). Należy przy tym zauważyć, że tego rodzaju wątpliwości dostrzegł ustawodawca i w obecnym stanie prawnym, zgodnie z art. 84 ust. 1a ustawy środowiskowej, w decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, właściwy organ może określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożyć obowiązek wykonania działań, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b, w szczególności jeżeli wynikają one z postanowienia, o którym mowa w art. 63 ust. 2a." W doktrynie zaś wskazano: "kolejnym, nie mniej istotnym, problemem praktycznym jest ustalenie, co powinno znaleźć się w treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydanej bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Artykuł 82 ust. 1 ustawy, art. 84 ust. 1 wskazuje jedynie na konieczność stwierdzenia w takiej decyzji, że nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (co ma miejsce po uzyskaniu opinii z art. 64 ust. 1 i 1a ustawy). Natomiast ust. 2 tego przepisu mówi o potrzebie dołączenia do decyzji charakterystyki przedsięwzięcia. Jedynym doprecyzowaniem o jakie pokusił się ustawodawca jest ust. 1a komentowanego przepisu, umożliwiający określenie w tej decyzji istotnych warunków korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich (art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy), wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust: 1, w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14, 18, 23, 26 i 27 (art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy) oraz nałożenie obowiązku unikania, zapobiegania, ograniczania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy), czy obowiązku monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy). Takie ujęcie przepisu, nie oznacza jednak, że decyzja ta nie ma zawierać żadnych innych treści. Nadal jest ona przecież orzeczeniem merytorycznym dającym podstawę do ubiegania się o wydanie jednej z decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 ustawy i powinna spełniać warunki wynikające z art. 107 k.p.a. Oznacza to, że powinno z niej precyzyjnie wynikać, do jakiego przedsięwzięcia się odnosi i w którym miejscu przedsięwzięcie to ma być zlokalizowane. W tej części decyzja będzie więc zawierać analogiczne rozstrzygnięcia jak te wynikające częściowo z art. 82 ust. 1 ustawy. W zasadzie nic nie stało na przeszkodzie, aby również w art. 84 ust. 1 ustawy precyzyjnie wskazać konieczne elementy decyzji wydawanej bez przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Ograniczyłoby to swobodę działania organów administracji i w konsekwencji niewątpliwie wpłynęłoby na większą jednolitość orzecznictwa administracyjnego i bezpieczeństwo obrotu prawnego oraz pozwoliłoby usunąć wątpliwości co do sposobu określenia warunków realizacji przedsięwzięcia." (tak: Krzysztof Gruszecki, Komentarz do ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wyd. III).

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że Burmistrz Miasta i Gminy Z. nie określił w zasadzie żadnych warunków realizacji przedsięwzięcia. Ograniczył się do przepisania warunków ustanowionych w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 26.03.2021 r. znak: [...]

Wśród tych warunków są jedynie takie które mają ochronić zwierzęta (przed powstawaniem nietrwałych siedlisk rozrodu pazów, przed uniemożliwieniem im migracji, przed wpadnięciem zwierząt do wykopów), rośliny (zakaz wycinki drzew i krzewów oraz niedopuszczenie do ekspansji na terenie inwestycji "inwazyjnych gatunków roślin obcego pochodzenia"), zakaz zastosowania białej agrowłókniny lub jasnego kruszywa na gruncie oraz wynikający z uchwały w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pogórza Ciężkowickiego "zakaz trwałego zniekształcenia rzeźby terenu".

W ocenie organu odwołującego t ustawodawca wskazał na możliwość zawarcia w decyzji, warunków lub wymagań, o których mowa wart. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożenia obowiązku działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b lub c.

Zatem organ powinien wskazać w wydanej decyzji na warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich (art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b) lub wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie zagospodarowania działki lub terenu lub projekcie architektoniczno-budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14, 18, 23, 26 i 27 (art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c). W wydanej decyzji istnieje też możliwość nałożenia obowiązku podjęcia działań w zakresie unikania, zapobiegania, ograniczania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b) lub monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko poprzez nałożenie obowiązku monitorowania, określenia jego zakresu, terminu i obowiązku co do przedłożenia informacji o jego wynikach regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska, organowi wydającemu decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach oraz, gdy jest to uzasadnione, wskazania innych organów, którym należy przedłożyć wyniki, spośród następujących: wójt, burmistrz lub prezydent miasta, starosta, marszałek województwa, wojewódzki inspektor ochrony środowiska (art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. c). Organ l instancji zaniechał spełniania tych wymagań. Rozstrzygnięcie w sprawie (sentencję decyzji) ograniczono do przepisania warunków zawartych w postanowieniu opiniującym Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 26 marca 2021 r. Reasumując, rolą postępowania w sprawie środowiskowych (postępowania środowiskowego) jest ustalenie negatywnych następstw dla środowiska wynikających z realizacji konkretnej inwestycji oraz wskazanie działań, które mają im zapobiec lub je zminimalizować do poziomu zgodnego z prawem. Brak jest jakichkolwiek warunków, które miałby spełnić Inwestor aby uniknąć negatywnych następstw dla środowiska, zwłaszcza dla zdrowia ludzi, wynikających z realizacji konkretnej inwestycji. Treść decyzji ogranicza się przepisanie treści Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia i powielenie zamiarów Inwestora - bez ustalenia warunków ich realizacji. Takie rozstrzygnięcie w istocie uchyla się spod kontroli organu II instancji, bowiem organ nie ustalił żadnych warunków, które mogłyby podlegać kontroli instancyjnej. W tym też zakresie zarzutu odwołania uznać należy za zasadne. W sentencji decyzji nie wskazano również, że przeprowadzone postępowanie i wydana w sprawie decyzja dotyczy inwestycji o łącznej mocy zainstalowanych paneli fotowoltaicznych do 1 MW (tj. 1000 kW), co ma szczególne znaczenie z punktu widzenia kolejnej decyzji wydawanej przez Burmistrza Miasta i Gminy Zakliczyn dla planowanej inwestycji (tj. decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu). Dla terenu działki nr [...] w miejscowości Wróblowice brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak natomiast wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 grudnia 2020 r. (II OSK 3705/19) wprowadzając w art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odrębne unormowanie dotyczące urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, ustawodawca dokonał ich rozróżnienia. W wymienionych przepisach ustanowiono przede wszystkim obowiązek ustalenia w studium rozmieszczenia obszarów, na których lokalizowane będą przedmiotowe urządzenia, a także stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, w sytuacji gdy na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie takich obszarów. Natomiast w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów pod budowę tych urządzeń oraz granice ich stref ochronnych. Regulacja przepisów art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. oznacza, że rozmieszczenie tego rodzaju urządzeń infrastruktury energetycznej należy do decyzji organów gminy w ramach władztwa planistycznego, przy czym ustalenia w tym przedmiocie są obligatoryjne w studium, a fakultatywne w planie miejscowym. W konsekwencji uprawnione jest wnioskowanie, że realizacja urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW na obszarze gminy, zarówno na podstawie planu miejscowego, jak też decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, może odbyć się tylko na obszarach wskazanych w studiach (por. M. Szyrski, Rola samorządu terytorialnego w rozwoju odnawialnych źródeł energii, Wolters Kluwer, Warszawa 2017, s. 116-117; H. Izdebski, J. Zachariasz, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, LEX). Skoro z woli ustawodawcy lokalizowanie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW wymaga uprzedniego określenia obszarów przeznaczonych na ten cel w studium, to oznacza, że tego rodzaju inwestycje mają istotne znaczenia dla kształtowania lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, a zwłaszcza ładu przestrzennego w gminie. Nie sposób zatem uznać, że lokalizacja urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a u.p.z.p., miałaby być na podstawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. zwolniona od wymogów ustanowionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Jak słusznie wskazano w cytowanych wyżej wyrokach, treść art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. świadczy, że wolą ustawodawcy jest aby inwestycje, w ramach których planuje się rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, były -realizowane przede wszystkim na podstawie ustaleń planu miejscowego. Nie wyklucza to oczywiście możliwości ubiegania się o decyzję o warunkach zabudowy takiej inwestycji, ale wówczas wymagane jest spełnienie wymogów art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. (por. m.in. wyroki NSA II OSK 794/16, II OSK 2727/17, II OSK 2758/16). Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania w pierwszej kolejności wskazania wymaga, iż odniesienie się do argumentów stron w zakresie wpływu inwestycji na Ich zdrowie, a także na otaczające nieruchomości jest przedwczesne. Konieczne jest najpierw określenie warunków realizacji inwestycji, a dopiero po ich określeniu możliwe jest dokonanie ich oceny i kontroli. W trakcie ponownie prowadzonego postępowania organ l instancji powinien również odnieść się do zastrzeżeń i wątpliwości stron co do oddziaływania inwestycji zgłoszonych na etapie postępowania odwoławczego.

Od powyższej decyzji sprzeciw wniosła Firma A . podnosząc, że wskazanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze faktu "przepisania warunków realizacji przedsięwzięcia" czy też rozstrzygnięcie w sprawie (sentencję decyzji) ograniczono do przepisania warunków zawartych w postanowieniu opiniującym Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 26 marca 2021 r." nie stanowi o niezapoznaniu się przez organ lub nieprzeprowadzeniu wnikliwej analizy wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ ma możliwość wydawania decyzji, biorąc pod uwagę stanowiska organów wskazanych w art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Organ administracji działając w granicach swobodnego uznania administracyjnego wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach biorąc pod uwagę, zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, możliwość przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia, które potencjalnie może oddziaływać na środowisko. Burmistrz Miasta i Gminy Zakliczyn wydał decyzję w oparciu o przeprowadzoną, szczegółową analizę. Istotnym jest wskazanie, że 4.09.2021 r. wezwał inwestora do uzupełnienia Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia o informacje, których w ocenie organu Inwestor nie zamieścił we wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Niewątpliwym jest fakt, że jeśli powstałyby jakiekolwiek wątpliwości organu co do konieczności wydania postanowienia oceny oddziaływania na środowisko lub też konieczność wskazania dodatkowych warunków realizacji przedsięwzięcia, zostałyby one inwestorowi przedstawione. Warunki realizacji przedsięwzięcia są jedynie uzupełnieniem Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia załączanej każdorazowo do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, a także charakterystyka przedsięwzięcia do niej dołączona, zawiera istotne postanowienia realizacji przedsięwzięcia, natomiast należy wskazać, iż nie istnieje konieczność każdorazowego wzywania Inwestora do uzupełnienia wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zważywszy na fakt, iż przed wnioskowaniem do organu o wydanie przedmiotowej decyzji Inwestor przeprowadza szereg specjalistycznych badań, wielomiesięcznych obserwacji terenów, na których będzie realizowana Inwestycja i na ich podstawie umieszczanie są wszelkie oceny parametrów wskazanych w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia. Dotyczy to wielu kwestii, wśród których, w nawiązaniu do wątpliwości Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zaliczyć należy również sposób korzystania ze środowiska w fazie realizacji, eksploatacji przedsięwzięcia, dopuszczalne poziomy hałasu, kwestię ewentualnej uciążliwości dla mieszkańców i wiele innych czynników. Po wszczęciu procedury postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przez Burmistrza Miasta i Gminy Zakliczyn, a także uzyskaniu niezbędnych opinii organów na podstawie z art. 64 ust. 1 Ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz po zakończeniu postępowania zmierzającego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, istotnym jest wskazanie, iż na tych podstawach umieszczenie dodatkowych warunków realizacji nie mogłoby mieć wpływu na rozstrzygnięcie organu wydającego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach.

W odpowiedzi na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie wniosło o jego oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107), uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 P.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu od kasacyjnej decyzji organu administracji, w relacji do zasad ogólnych jakimi rządzi się P.p.s.a., jest znacznie uproszczone. Organ administracji nie ma obowiązku udzielenia odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4 P.p.s.a.), w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3 P.p.s.a.), sąd co do zasady rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1 P.p.s.a.). Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. (art. 64e P.p.s.a.). Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. (art. 151a § 1 P.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 P.p.s.a.).

Konstrukcja postępowania sądowego w rozpoznaniu sprzeciwu od decyzji kasacyjnej implikuje zatem daleko idące ograniczenia w zakresie sposobu i kryteriów dokonywanej przez sąd kontroli. Ograniczeniu, by nie powiedzieć wyłączeniu, uległa możliwość badania i weryfikacji przez sąd materialnoprawnych aspektów zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taka ocena stałaby się determinantą przyszłego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Kreowania takiej determinanty w postępowaniu prowadzonym pod nieobecność wszystkich podmiotów, których interesu prawnego jego wynik może dotyczyć i przy braku pełnej kontroli instancyjnej nie można pogodzić ani z podstawowymi zasadami porządku prawnego, ani z wymogami sprawiedliwości proceduralnej. W konsekwencji kontrola decyzji kasacyjnej musi się sprowadzać do oceny, czy przy przyjętych przez organ odwoławczy założeniach materialnoprawnych przesłanki z art. 138 § 2 K.p.a. jawią się jako spełnione - natomiast to, czy owe założenia są trafne, pozostać musi kwestią otwartą. Weryfikacja tych założeń będzie mogła nastąpić dopiero w razie wniesienia skargi na decyzję merytoryczną. Oceniając legalność decyzji kasacyjnej obowiązkiem sądu administracyjnego jest jedynie ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a., a więc odstąpienia od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie 138 § 2 K.p.a. sąd nie jest zatem władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2219/15). Także w wyroku z dnia z dnia 1 lipca 2021 r. II OSK 1190/21 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż zgodnie z art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Oznacza to, że zakres kontroli legalności sprawowany przez sąd administracyjny w sprawie zainicjowanej sprzeciwem od decyzji kasacyjnej został określony w sposób zawężający, tzn. rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a. W konsekwencji, sąd jest władny uwzględnić sprzeciw wyłącznie, gdy uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania nie wynikało z przesłanek wynikających z ww. przepisu.

W myśl art. 138 § 2 K.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przepis ten przesądza, iż organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (zob. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15). Kasacyjne rozstrzygnięcie winno zapaść wtedy, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 K.p.a. tj. w sytuacji, kiedy konieczny do uzupełnienia materiał dowodowy ma tak dużą skalę, że dokonanie tych czynności (uzupełnienie materiału dowodowego) przez organ II instancji i oparcie na nim rozstrzygnięcia naruszyło by zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, chyba, że wszystkie strony zgodnie z art. 136 § 2 k.p.a. wniosą o przeprowadzenie postępowanie wyjaśniające w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy (por. wyrok NSA z dnia 28 maja 2021 r. I OSK 650/21). Jak zasadnie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z dnia 10 maja 2021 r. II SA/Gl 438/21, stwierdzenie "koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy" jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

W niniejszej sprawie, organ odwoławczy wadliwości decyzji organu I instancji upatruje w tym, że decyzja ta - jej sentencja, nie określiła warunków realizacji przedsięwzięcia ograniczając się do przepisania warunków ustanowionych w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Tymczasem organ ten powinien w wydanej przez siebie decyzji określić warunki korzystania ze środowiska realizacji, eksploatacji. W ocenie organu odwołującego t ustawodawca wskazał na możliwość zawarcia w decyzji, warunków lub wymagań, o których mowa wart. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 247 z późn. zm. (dalej; ustawa) lub nałożenia obowiązku działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b lub c ustawy. organ powinien zatem wskazać w wydanej decyzji na warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich (art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy) lub wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy, w szczególności w projekcie zagospodarowania działki lub terenu lub projekcie architektoniczno-budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14, 18, 23, 26 i 27 (art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy). W ocenie organu odwołującego, istnieje też możliwość nałożenia obowiązku podjęcia działań w zakresie unikania, zapobiegania, ograniczania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy) lub monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko poprzez nałożenie obowiązku monitorowania, określenia jego zakresu, terminu i obowiązku co do przedłożenia informacji o jego wynikach regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska, organowi wydającemu decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach oraz, gdy jest to uzasadnione, wskazania innych organów, którym należy przedłożyć wyniki, spośród następujących: wójt, burmistrz lub prezydent miasta, starosta, marszałek województwa, wojewódzki inspektor ochrony środowiska (art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. ustawy).

Przyczyny które wyżej obszernie zostały zacytowane, były przyczynami uchylenia decyzji organu I instancji do ponownego rozpatrzenia. W ocenie sądu przyczyny te nie są oparte na przesłankach o których mowa w art. 138 § 2 K.p.a.

W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, iż zgodnie z wyrażoną w art. 15 K.p.a zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, postępowanie przed organem II instancji ma pełnowymiarowy merytoryczny a nie tylko formalny wymiar. Organ odwoławczy ponownie rozpoznaje zawisłą przed nim sprawę administracyjna, dokonując ewentualnych korekt w decyzji reformacyjnej, jeżeli uzna, że decyzja organu I instancji jest wadliwa bądź niepełna. Postępowanie przed organem II instancji nie służy kontroli legalności decyzji organu I instancji, czego konsekwencją może być uchylanie decyzji organu I instancji do ponownego rozpatrzenia, w razie stwierdzenia że bądź to wyrzeczenie tej decyzji, bądź jej uzasadnienie jest wadliwe lub niepełne. W postępowaniu odwoławczym organ rozpoznaje i rozstrzyga sprawę tożsamą pod względem podmiotowym i przedmiotowym w zakresie, w jakim czynił to organ I instancji. Oznacza to, że organ II instancji zobowiązany jest merytorycznie rozpoznać sprawę zawisłą przed tym organem, ustalając we własnym zakresie prawidłowe jej rozstrzygnięcie i dokonując jej uzasadnienia zgodnie z wiedzą i doświadczeniem, jakie posiada.

Decyzja kasacyjna regulowana w przepisie art. 138 § 2 k.p.a. stanowi wyjątek od zasady merytorycznego charakteru postępowania odwoławczego i może zostać wydana jedynie w sytuacji, gdy zachodzi konieczność wyjaśnienia znacznego zakresu sprawy, istotnego dla jej rozstrzygnięcia. Jak wskazuje Knysiak-Sudyka Hanna w Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II - organ odwoławczy może powołać się na art. 138 § 2 tylko wówczas, gdy wykaże, że przeprowadzenie przez niego postępowania wyjaśniającego w granicach art. 136 nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy, a więc nie jest możliwe sanowanie uchybień organu pierwszej instancji w ramach dodatkowego postępowania. W pierwszej kolejności organ odwoławczy powinien rozważyć zastosowanie art. 136, gdyż organ odwoławczy zobowiązany jest podjąć wszelkie możliwe kroki w celu merytorycznego załatwienia sprawy, a nie uchylać się od tego obowiązku, przekazując sprawę organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy może więc wydać decyzję kasacyjną, jeśli wydanie prawidłowej decyzji nie jest możliwe bez uzyskania szeregu dodatkowych ustaleń faktycznych.

W rozpoznawanej sprawie organ nie wskazuje na jakiekolwiek braki w postępowaniu dowodowym. Organ nie wskazuje, jaki to zakres sprawy, mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie należy uzupełnić i to nie we własnym zakresie w oparciu o przepis art. 136 § 1 K.p.a. ale w postępowaniu przed organem I instancji. Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ uznaje wyrzeczenie organu I instancji za niepełne. Wczytując się w to uzasadnienie należało by uznać, że w ocenie organu II, decyzja środowiskowa dla której nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w zasadzie nie różni się od decyzji, dla której ocenia ta została przeprowadzona. Jest to pogląd mocno polemiczny, jednak w postępowaniu sądowym wszczętym na skutek sprzeciwu od decyzji kasacyjnej sąd w przedmiocie tego poglądu stanowiska nie powinien zajmować, bo wiązał by on organ administracji w sytuacji, kiedy nie istnieje kontrola instancyjna poglądu wyrażonego przez sąd w razie wydania wyroku uchylającego decyzję organu odwoławczego oraz gdy w postępowaniu sądowym nie uczestniczą wszystkie strony postępowania administracyjnego.

Nie oceniając zatem poprawności poglądu wyrażonego przez organ odwoławczy wskazać należy, iż do kompetencji tego organu było braki te uzupełnić w decyzji reformacyjnej, jeżeli mógł to uczynić w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji. Z uzasadnienia decyzji nie wynikało jednak, że braki w tym zakresie występują. Jak mowa wyżej, organ odwoławczy nie dokonuje jedynie kontroli decyzji pierwszoinstancyjnej, ale ponownie rozpoznaje sprawę administracyjna w pełnym wymiarze orzeczniczym, przy czym co do wydania decyzji kasacyjnej jest ograniczony koniecznością wykazania, że postępowanie wyjaśniające (dowodowe) musi być uzupełnione w znacznym zakresie. W niniejszej sprawie organ okoliczności takich nie wykazuje.

Niezrozumiałe dla sądu są dywagacje organu na temat decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia objętego niniejszym postępowaniem. Postępowanie to dotyczy ustalenia uwarunkowań środowiskowych dla przedmiotowego zamierzenia a nie warunków zabudowy. Są to różne postępowania oparte o różne kryteria. Organ w postępowaniu środowiskowym nie powinien zajmować się kwestiami zagospodarowania przestrzennego. Samo wydanie decyzji środowiskowej nie oznacza, że inwestycja objęta tym postępowaniem zostanie zrealizowana. Inwestycja ta bowiem może nie spełniać kryteriów badanych i ocenianych na dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Decyzja środowiskowa ustala ramy środowiskow, w jakich dane przedsięwzięcie może być realizowane. Z kolei decyzja o ustaleniu warunków zabudowy ramy urbanistyczne. Wydanie decyzji środowiskowej nie oznacza, że przedsięwzięcie spełni kryteria przestrzenne, ale będzie oceniane to w odrębnym postępowania, nie ostatnim zresztą w procesie inwestycyjnym.

Ponownie rozpoznając sprawę organ oceni materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji, ewentualnie materiał ten uzupełni i orzeknie co do istoty. Uchylenie decyzji organu I instancji do ponownego rozpatrzenia możliwe będzie jedynie wtedy po ocenie tego materiału organ wykaże, że zachodzą przesłanki o których mowa w art. 138 § 2 K.p.a.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151a § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.