Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 835/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 106 § 6, art. 145 §1 pkt  1 lit c.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 6 ust. 1, art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.
article: art. 7, art. 77, art. 80 art. 97 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2014 r. sprawy ze skargi M. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej M. F. kwotę 357 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", decyzję Prezydenta W. z [...] listopada 2013 r. o wymeldowaniu p. M. F. z pobytu stałego w budynku nr [...] przy ul. [...] w W.

Uzasadniając decyzję, przywołano następujące uwarunkowania formalne i faktyczne sprawy:

- p. Z. F. we wniosku o wymeldowanie p. M. F. z pobytu stałego wskazał, że wyprowadziła się ona czasowo w 2010 roku z przedmiotowego budynku w celu opieki nad chorym ojcem, jednak - po jego śmierci ([...] listopada 2012 r.) - nie powróciła do miejsca zameldowania; w przedmiotowym budynku nie ma rzeczy osobistych wymienionej - kosmetyków, ubrań, butów; obecnie p. M. F. zamieszkuje pod adresem ul. [...] w W. i w tym miejscu koncentruje swoje sprawy życiowe; ponadto p. Z. F. w piśmie z 10 stycznia 2013 r. oświadczył, że jest jedynym właścicielem budynku nr [...] przy ul. [...] w W. i 1 lipca 2012 r. wymienił zamki w drzwiach wejściowych do niego, ponieważ - jak twierdził - p. M. F. wynosiła z budynku należące do niego przedmioty,

- Sąd Rejonowy [...], wyrokiem z [...] marca 2013 r. (sygn. akt [...]), orzekł o przywróceniu naruszonego posiadania p. M. F. przez wydanie jej kluczy do budynku,

- p. M. F. pismem z 11 kwietnia 2013 r. poinformowała, że od 14 września 2012 r. nie ma dostępu do budynku z uwagi na wymianę zamków w drzwiach wejściowych; tego dnia w budynku miały miejsce dwie interwencje Policji (powyższe potwierdził Komendant Komisariatu Policji [...] w piśmie z 16 maja 2013 r.),

- 6 czerwca 2013 r. Straż Miejska [...] przeprowadziła kontrolę w budynku nr [...] na okoliczność zamieszkiwania p. M. F.; p. Z. F. oświadczył, że wymieniona zamieszkuje obecnie w budynku przy ul. [...] nr [...]; pod wskazanym adresem zastano p. M. F., która oświadczyła, że mieszka pod tym adresem od września 2012 roku, ponieważ p. Z. F. uniemożliwia jej pobyt w miejscu zameldowania,

- organ I. instancji 26 czerwca 2013 r. przeprowadził kontrolę meldunkową w budynku nr [...] przy ul. [...], w której uczestniczył p. Z. F. oraz świadek; przedmiotowy budynek to dwupiętrowy dom jednorodzinny, składający się z salonu, kuchni, toalety, łazienki, 3 pokoi i gabinetu; nie znajdywały się w nim żadne rzeczy osobiste, kosmetyki, ubrania należące do kobiety, wszystkie rzeczy, jakie zastano należały do p. Z. F.; obecny podczas kontroli meldunkowej świadek zeznał, że jest pracownikiem firmy [...] mieszczącej się na tej samej posesji; przebywa na niej w godzinach 7:30 do 20 i nie widuje p. M. F.; zdaniem świadka wymieniona nie mieszkiwała w budynku nr [...] przy ul. [...],

- 23 sierpnia 2013 r. organ I. instancji wezwał kolejnego świadka; ten, poinformował telefonicznie, że nie może zgłosić się na przesłuchanie i jednocześnie oświadczył, że p. M. F. nie mieszka w budynku nr [...] przy ul. [...]; świadek nie widywał wymienionej od dłuższego czasu, jak również nie zauważył jej samochodu przed posesją,

- przesłuchany do protokołu kolejny świadek zeznał, że w związku z chorobą swojego ojca p. M. F. zamieszkała przy ul. [...] w budynku nr [...]; tam też posiada cześć swoich rzeczy osobistych; po śmieci ojca wymieniona bezskutecznie próbowała wrócić do miejsca zameldowania,

- podstawę prawną wymeldowania stanowi art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o ewidencji ludności", zgodnie, z którym warunkiem wymeldowania oznaczonej osoby w drodze decyzji administracyjnej jest opuszczenie lokalu przez tę osobę bez dopełnienia formalności wymeldowania się; w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest jednolity pogląd, zgodnie z którym przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne,

- w przedmiotowej sprawie poza sporem jest okoliczność, że p. M. F. opuściła nieruchomość nr [...] przy ul. [...]; fakt jej niezamieszkiwania w miejscu pobytu stałego potwierdzają wyjaśnienia p. Z. F., zeznania świadków, ustalenia dokonane w trakcie oględzin oraz wyjaśnienia samej p. M. F. jak też ustalenia Policji i Straży Miejskiej; w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (przywołano wyrok o sygn. akt V SA 1496/00) pobyt stały w danym lokalu oznacza zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania, z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów (art. 10 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności); miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję; p. M. F. w nieruchomości nr [...] przy ul. [...] nie zamieszkuje stale od 2010 r.; od chwili opuszczenia przedmiotowej nieruchomości nie nocuje w niej, nie korzysta z jej urządzeń; przeprowadzone postępowanie wykazało, że swoje życie skoncentrowała ona poza nieruchomością, w której jest zameldowana na pobyt stały,

- odnosząc się do przesłanki dobrowolności opuszczenia miejsca stałego zameldowania wskazano, że opuszczenie przez daną osobę dotychczasowego miejsca pobytu stałego następuje wówczas, gdy jest ono dobrowolne i wynika z jej własnej woli; konieczne jest zatem dokonanie oceny zamiaru osoby, która ma być wymeldowana; ocena ta nie może być jednak bezkrytyczna; toczące się postępowanie cywilne nie może uzasadniać odmowy wymeldowania; w sprawie o wymeldowanie istotne jest bowiem przede wszystkim to, czy dana osoba opuściła miejsce dotychczasowego pobytu i czy to opuszczenie - oprócz tego, że było dobrowolne - ma charakter trwały; nawet ustalenie, że do opuszczenia lokalu nie doszło w sposób dobrowolny, w sytuacji gdy osoba, która go opuściła nie ma zamiaru do niego powrócić bądź też nie podejmuje przez znaczny okres czasu żadnych kroków w tym celu, uzasadnia jej wymeldowanie; ewidencja ludności polega na rejestracji danych o miejscu pobytu (adresie) osób; jej zadaniem jest odzwierciedlenie stanu faktycznego, to jest wskazanie, gdzie dana osoba faktycznie przebywa na stałe, czyli gdzie koncentruje się jej życie codzienne; rozstrzygając o wymeldowaniu osoby z konkretnego lokalu okoliczność, czy opuszczenie przez nią tego lokalu miało charakter dobrowolny czy też przymusowy ma znaczenie drugorzędne i to tylko wówczas, gdy osoba, która opuściła lokal pod przymusem, ma zamiar do niego powrócić i podejmuje w tym celu jakieś kroki; nie można natomiast przyjmować, że sam brak dobrowolności przy opuszczaniu danego miejsca zamieszkania skutkuje odmową wymeldowania i to bez względu na to, czy osoba opuszczająca lokal ma faktycznie zamiar oraz możliwość powrotu do niego,

- w rozpoznawanej sprawie p. M. F. opuściła nieruchomość nr [...] przy ul. [...] w 2010 roku.; początkowo stan ten był uzasadniony tym, że opiekowała się chorym ojcem; na dzień wydania decyzji starała się udowodnić, że po śmierci ojca swoim nagannym zachowaniem p. Z. F. uniemożliwił jej powrót do przedmiotowej nieruchomości; jednakże centrum swych spraw życiowych p. M. F. od kilku lat jest nieruchomość przy ul. [...]; nie podjęła przy tym skutecznie, korzystając z przysługujących jej środków, próby powrotu do dotychczasowego miejsca pobytu; wprawdzie wytoczyła przeciwko p. Z. F. powództwo posesoryjne, ale wyrok ten jest nieprawomocny; zgodnie natomiast z aktualnymi poglądami sądów administracyjnych, prezentowanymi w orzecznictwie przyjmuje się, że osoba usunięta z lokalu wbrew własnej woli i bezprawnie do niego niewpuszczona powinna skorzystać - we właściwym czasie - z przysługujących jej środków prawnych, umożliwiających powrót do lokalu; w przeciwnym razie opuszczenie lokalu należy traktować jako dobrowolne (tak wyrok NSA o sygn. akt V SA 3078/00); ponadto nawet ustalenie w dacie orzekania o wymeldowaniu, że sama przyczyna opuszczenia lokalu nie była dobrowolna, ponieważ występowały elementy przymusu fizycznego lub psychicznego, to jednak następne trwałe związanie swojego centrum życiowego w innym lokalu bez podejmowania jakiejkolwiek czynności prawnej, by odzyskać możliwość zamieszkiwania w opuszczonym lokalu, stwarza sytuację prawną zobowiązującą organ administracji do wymeldowania takiej osoby z wcześniej zajmowanego lokalu (tak wyroki NSA o sygn. akt II OSK 401/06 i 352/07 – dostępne w CBOSA); w rozpoznawanej sprawie p. M. F. nie przebywa w omawianej nieruchomości od kilku lat, i nie podjęła skutecznej próby zmiany takiego stanu rzeczy,

- odnosząc się do oświadczenia p. M. F., że ma zamiar, powrócić do przedmiotowego budynku wskazano, że organy administracji nie mogą bezkrytycznie przyjmować oświadczeń osoby dotyczących jej woli wewnętrznej z pominięciem czynników obiektywnych pozostających w sprzeczności z tą wolą; zamiar stałego pobytu pod oznaczonym adresem nie stanowi jeszcze o zamieszkaniu tam osoby, ale musi on być połączony z przebywaniem, które polega na skoncentrowaniu w nim swoich osobistych i majątkowych interesów; rozstrzygając wątpliwości, co do charakteru pobytu, organy administracji publicznej nie mogą ograniczyć się do bezkrytycznego przyjęcia oświadczenia danej osoby, co do jej zamiaru; o kwalifikacji pobytu decyduje bowiem nie tylko treść werbalna oświadczenia, ale również okoliczności faktyczne wskazujące na rzeczywisty zamiar tej osoby; strony postępowania są skonfliktowane, p. Z. F. jest jedynym właścicielem nieruchomości, tak więc - biorąc pod uwagę doświadczenie życiowe - należy uznać, że ich wspólne zamieszkiwanie jest wykluczone,

- jeśli na skutek prawomocnego orzeczenia wydanego przez sąd, przywracającego M. F. prawo do korzystania z budynku, powróci ona i zamieszka z zamiarem stałego pobytu w tym budynku, będzie mogła ponownie w nim się zameldować; zanim jednak to nastąpi, zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, powinna zameldować się w miejscu obecnego pobytu.

W skardze na powyższą decyzję p. M. F., reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego – zarzuciła naruszenie:

- przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.:

- art. 6, 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a., poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszego postępowania, co skutkowało uznaniem, że zeznania świadków potwierdzają, jakoby skarżąca dobrowolnie i trwale opuściła miejsce stałego pobytu oraz uznaniem, jakoby nie podjęła ona skutecznych kroków prawnych w celu powrotu do dotychczasowego stałego miejsca pobytu, co w konsekwencji skutkowało wydaniem decyzji o jej wymeldowaniu ze stałego miejsca pobytu;

- art. 138 § 1 pkt l K.p.a. poprzez niezasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I. instancji, podczas gdy istniały przesłanki do jej uchylenia,

- przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności - poprzez błędne uznanie, jakoby Skarżąca:

- dobrowolnie opuściła stałe miejsce pobytu, podczas gdy został naruszony jej stan posiadania nieruchomości położonej przy ul. [...], poprzez wymianę zamków w drzwiach wejściowych, co skutkowało niemożliwością fizycznego korzystania przez nią z owej nieruchomości;

- trwale opuściła stałe miejsce pobytu, podczas gdy wystąpiła ona do Sądu z pozwem o przywrócenie naruszonego stanu posiadania i z wnioskiem o uregulowanie sposobu korzystania z nieruchomości, co świadczy o tym, że obecne jej nie przebywanie w przedmiotowej nieruchomości jest jedynie tymczasowe, a jej stały ośrodek życia znajduje się na ul. [...] w W.

Wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Pismem (k. 34) Skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z dokumentu - wyroku Sądu Rejonowego [...] z [...] marca 2013 r., sygn. akt [...], którym uwzględniono powództwo skarżącej o przywrócenie posiadania i od którego oddalono apelację pozwanego wyrokiem Sądu Okręgowego [...] z [...] kwietnia 2014 r., sygn. akt [...].

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie (k. 41), uczestnik postępowania - p. Z. F., wniósł o oddalenie skargi. Wskazywał, że jego była żona w spornym okresie tylko raz, w asyście Policji, była w domu i - po zabraniu dokumentów oraz rzeczy - zaraz go opuściła. Złożył do akt pismo z 24 czerwca 2014 r., dotyczące okoliczności przekazania Skarżącej kluczy do mieszkania.

Sąd nie uwzględnił wniosku o przeprowadzenie odwodu z dokumentu i pozostającego z nim w związku wniosku uczestnika postępowania o odroczenie rozprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga, jako zasadna podlega uwzględnieniu, ponieważ zaskarżona decyzja narusza prawo.

Trafnie wywiedziono w skardze: przesłanki wymeldowania zakreślone w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, w dorobku judykatury zostały doprecyzowane - istotnym warunkiem wymeldowania jest ustalenie, że:

- opuszczenie lokalu nie jest następstwem czynu bezprawnego - np. dana osoba w następstwie takiego czynu została zmuszona do zaprzestania faktycznego przebywania w lokalu)

- o ile opuszczenie lokalu było następstwem czynu bezprawnego, dana osoba nie podjęła dostępnych działań w tym czynności prawnych w celu odzyskania możliwości korzystania z lokalu (patrz np. wyroki NSA o sygn. akt II OSK 756/10, II OSK 2311/10, II OSK 2672/11, II OSK 1885/12 - dostępne w CBOSA),

W orzecznictwie prezentowany jest bowiem pogląd, że jeżeli opuszczenie lokalu nie było następstwem zdarzeń o charakterze zobiektywizowanym:

- prawnych, (np. orzeczenie o eksmisji – tak wyroki NSA o sygn. akt II OSK 1313/08, II OSK 772/09, II OSK 579/09, odbywanie długotrwałej kary pozbawienia wolności – tak wyrok NSA o sygn. akt II OSK 1976/11 - dostępne w CBOSA) lub

- faktycznych (np. rozbiórka obiektu - tak wyrok NSA o sygn. akt II OSK 772/09– dostępny w CBOSA)

istotnym warunkiem uznania, że zachodzą przesłanki wymeldowania, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, jest dobrowolność opuszczenia lokalu mieszkalnego. Dobrowolność ta przy tym może być uzewnętrzniona również poprzez nie podjęcie stosownych działań w celu zwalczania czynów bezprawnych, których skutkiem był brak możliwości faktycznego przebywania w lokalu.

Tego rodzaju koncepcja - wyłożenia ustawowych przesłanek wymeldowania w oparciu o definicję pobytu stałego (art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności) - wynika m.in. z założenia, że czynność tego rodzaju nie może stanowić dodatkowej szykany w stosunku do osoby, pozbawionej możliwości dalszego przebywania w dotychczasowym miejscu zameldowania, w następstwie bezprawnych działań, o ile oczywiście - w istocie - im się przeciwstawia, czego uzewnętrznieniem jest w szczególności wykorzystywanie stosownych dostępnych środków prawnych.

W tym świetle, wobec bezspornego stanu faktycznego – Skarżąca w istocie nie przebywa w lokalu (co potwierdzają stanowiska stron oraz zeznania świadków) a jednocześnie podjęła ona konkretne działania prawne, lecz nie przyniosły one rezultatów do czasu orzekania w sprawie (stosowne orzeczenia nie były prawomocne) – organ administracji obowiązany był, we własnym zakresie, rozważyć czy fakt czasowego (nawet długotrwałego) nie zamieszkiwania w lokalu ma charakter dobrowolny. W myśl dominującego orzecznictwa okoliczność toczących się, na dzień orzekania w sprawie administracyjnej o wymeldowanie, postępowań przed sądem powszechnym (np. o naruszenie posiadania) nie może być bowiem kwalifikowana, jako zagadnienie wstępne, w myśl art. 97 § 1 pkt 1 K.p.a. i stanowić przesłanki zawieszenia postępowania (patrz tak np. wyrok NSA o sygn. akt II OSK 2378/10 - dostępny w CBOSA).

Wobec wskazanych uwarunkowań, organ administracji był obowiązany dokonać oceny czy stan faktyczny – nie przebywanie skarżącej w lokalu - jest następstwem jego opuszczenia, z zamiarem stworzenia nowego miejsca koncentracji swoich spraw i interesów życiowych w innym miejscu, czy też czasowym następstwem bezprawnych działań uczestnika postępowania (ówcześnie małżonka skarżącej), polegającego na wymianie zamków, co uniemożliwiło jej korzystanie z lokalu (tak wywodzi Skarżąca).

Organ - pomimo że w uzasadnieniu decyzji trafnie zreferował poglądy doktryny w kwestii przesłanek wymeldowania - nie sprostał temu zadaniu, poprzestając na ustaleniu, że do dnia orzekania podjęte przez Skarżącą środki prawne nie przyniosły żadnych skutków. Abstrahował przy tym od oceny czy przyczyną długotrwałego nie przebywania skarżącej w lokalu są zaniedbania z jej strony (określone zaniechania) czy też przeszkody obiektywne – trwające procedury, na które Skarżąca może nie mieć wpływu.

Wypada dodać, że organ administracji wyraził przy tym mylne stanowisko, jakoby faktyczne opuszczenie lokalu przez Skarżącą nastąpiło już w 2010 roku. Kwestia, czy w okresie lat 2010 – 2012 doszło do opuszczenia przez Skarżącą lokalu, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, była przedmiotem rozważań organów obu instancji, a legalność wydanych w następstwie tego decyzji - o odmowie wymeldowania skarżącej (z [...] stycznia 2012 r., utrzymana w mocy orzeczeniem z [...] czerwca 2012 r.) - była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem oddalającym skargę z 25 stycznia 2013 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2099/12). W tym świetle nie było dopuszczalne wyrażenie oceny, jakoby faktyczne opuszczenie lokalu nastąpiło już w 2010 roku (res iudicata).

Bez znaczenia są podkreślane w sprawie, przez Uczestnika postępowania, okoliczności, że Skarżąca w istocie nie przebywała w spornym budynku od stosunkowo długiego czasu (tylko raz - w asyście policji), czy brak aktualnie rzeczy osobistych w lokalu. Rolą organu administracji była ocena, czy w istocie było to następstwem bezprawnych działań uczestnika postępowania, a jeżeli tak – czy zainteresowana podejmuje wszelkie dostępne środki ochrony swoich praw.

Brak wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a wskazanych wyżej, okoliczności faktycznych stanowi o naruszeniu przepisów postępowania (art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w kontekście ustalenia, czy istniały w istocie przesłanki wymeldowania skarżącej z pobytu stałego. Wobec nie wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, przedwczesny jest zawarty w skardze zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego zakreślających przesłanki wymeldowania, czy art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.

Sąd nie dopuścił dowodu z dokumentu, przedłożonego przez Skarżącą, gdyż nie zachodziły przesłanki wskazane w art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Dotyczy on zdarzeń mających miejsce już po wydaniu skarżonego orzeczenie (uprawomocnienie wyroku wobec oddalenia apelacji). Nie może mieć więc znaczenia z punktu widzenia oceny legalności decyzji. Bezzasadny był wobec tego także wniosek uczestnika postępowania o odroczenie terminu rozprawy, dla umożliwienia ustosunkowania się do nowej okoliczności w sprawie.

Nie miało także znaczenia w sprawie przełożone przez Uczestnika postępowania pismo, dotyczące aktualnego stanu spraw pomiędzy byłymi małżonkami – kwestii wydania kluczy do lokalu.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. Orzekając w pkt. 3 wyroku Sąd miał na względzie, że zgodnie z art. 200 ustawy, w przypadku uwzględnienia skargi, skarżącej należy się od organu administracji publicznej, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na podstawie tego przepisu w zw. z art. 205 § 2 ustawy zasądzono na rzecz skarżącej koszty postępowania sądowego, na które składają się: wpis sądowy od skargi - 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie dla radcy prawnego reprezentującego Skarżącą - 240 zł. Wysokość tego wynagrodzenia ustalono zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).