Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 270/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2012-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 4 ust.1 pkt 3,
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
article: art. 121, art. 180  par. 1, art. 187  par.1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sławomir Presnarowicz (spr.), Sędziowie sędzia NSA Mieczysław Markowski, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 listopada 2012 r. sprawy ze skargi T. [...] S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Bk 473/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...]

w przedmiocie określania T. [...] S.A. w W. (dalej powoływana także jako: "Spółka") podatku od nieruchomości za 2008 r. oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Wójta Gminy P. z [...] maja 2008 r., nr [...].

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, w sposób mogący mieć istotny wpływ na jej wynik. Organy podatkowe obu instancji przystąpiły do orzekania o wysokości zobowiązania podatkowego skarżącej Spółki, bez poczynienia jakichkolwiek ustaleń stanu faktycznego, czym naruszyły przepisy art. 122, art. 180, art. 187 § 1 oraz

art. 191 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., zwana dalej "o.p."). Sąd zaznaczył,

że poza pismem, w którym organ podatkowy pierwszej instancji poprosił Spółkę

o podanie przyczyny zmniejszenia wartość spornych budowli w stosunku do wartości zadeklarowanej w roku 2007, w sprawie nie podjęto żadnych czynności dowodowych, które pozwoliłyby na określenie przedmiotu i podstawy opodatkowania. W aktach niniejszej sprawy nie ma jakiejkolwiek dokumentacji, na podstawie której można byłoby stwierdzić, że przedmiotowe (konkretne) kable wraz z kanalizacją stanowią budowlę. W tym zakresie rozważania organów, że pod pojęciem budowli kryje się również linia kablowa przesyłająca sygnał telekomunikacyjny położona

we wnętrzu kanalizacji, mają znaczenie teoretyczne, albowiem abstrahują

od jakiegokolwiek stanu faktycznego.

Sąd stwierdził, że celem wykazania, że w sprawie mamy do czynienia

z budowlą podlegającą opodatkowaniu, organ podatkowy powinien w szczególności wezwać stronę do przedłożenia stosownej dokumentacji budowlano – architektonicznej dotyczącej przedmiotowych kabli oraz kanalizacji. Organ podatkowy powinien również ustalić, czy taka dokumentacja oraz inne materiały przydatne dla ustalenia stanu faktycznego nie znajdują się w posiadaniu innych podmiotów, w tym organów administracji publicznej. Wreszcie nie można tracić

z pola widzenia innych środków dowodowych, takich jak np. oględziny, dzięki którym również można ustalić, czy w konkretnej sprawie mamy do czynienia z budowlą.

W przypadku braku dostatecznej wiedzy w związku z ustalaniem, czy takie kable wraz z kanalizacją stanowią budowlę, organy podatkowe powinny rozważyć możliwość powołania biegłego w tej sprawie. Dopiero ustalenie przez organy podatkowe tego, co składa się na przedmiot opodatkowania, pozwoli na ustalenie podstawy opodatkowania.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Wójt Gminy P. decyzją z dnia

[...] lipca 2009 r. Nr [...] określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie 63.761,00 zł. Zobowiązaniem objęto grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 10047,50 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 33 m2 oraz budowle

o wartości 2.799.997,00 zł.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. zwróciło sprawę organowi I instancji w celu dokonania wymiaru uzupełniającego poprzez zmianę decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że organ i instancji pominął w swojej decyzji przedmioty opodatkowania wymienione w deklaracji złożonej przez Spółkę

w dniu 15 stycznia 2008 r., z której wynika, że przedmiotem opodatkowania jest także budynek o pow. 1, 55 m2 oraz grunt o pow. 3,50 m2.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., Nr [...] Wójt Gminy P. zmienił własną decyzję z dnia [...] lipca 2009 r. i określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie 63 793 zł. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...] i [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] września 2010 r., Nr [...] Wójt Gminy P. zmienił własną decyzję z dnia [...] lipca 2009 r.

w części dotyczącej określenia Spółce zobowiązania podatkowego w podatku

od nieruchomości za 2008 r. i uwzględniając dokonany wymiar uzupełniający, określił Spółce wysokość zobowiązania w kwocie 63.793 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że Spółka w dniu 14 stycznia 2008 r. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na 2008 rok, deklarując ten podatek w kwocie 30.596,00 zł, natomiast kolejną deklarację inny departament Spółki złożył na kwotę 32,00 zł w dniu 15 stycznia 2008 r. Z uwagi na zmniejszenie kwoty zadeklarowanego podatku od budowli przez Spółkę na 2008 rok wobec deklarowanego w 2007 roku - organ podatkowy zwrócił się o wyjaśnienie przyczyn zmniejszenia wartości budowli. W odpowiedzi Spółka wskazała, że zmiana wartości budowli zadeklarowanej na 2008 rok w stosunku do wartości budowli zadeklarowanej na 2007 rok wynikała z faktu, iż w 2008 roku wyłączone zostały z podstawy opodatkowania obiekty, nie będące budowlami w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Podatnik twierdził, że błędnie deklarował w latach poprzednich

do celów rozliczenia podatku od nieruchomości wartość linii kablowych położonych

w kanalizacjach kablowych.

W trakcie postępowania wyjaśniającego i dowodowego organ podatkowy ustalił, iż linie telekomunikacyjne są budowlami w rozumieniu art. 1 a pkt 2 ustawy

z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U.

z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej powoływana jako: "u.p.o.l."), co stwierdzono

w oparciu o dokumentację budowlano-architektoniczną ze Starostwa Powiatowego

w A., dokumentację dotyczącą inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej na podstawie pozwoleń na budowę znajdującej się w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Starostwie Powiatowym w A. oraz opinii biegłego rzeczoznawcy dotyczącej ustalenia wartości przedmiotowych budowli, objętych podatkiem od nieruchomości na 2008 rok. W rezultacie tych działań organ ustalił wartość budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem

od nieruchomości w 2008 roku w kwocie 2.799.997,00 zł., co stanowiło podstawę obliczenia wysokości podatku od tychże budowli. Organ przyjął, że sieć telekomunikacyjna lub elektroenergetyczna stanowi budowlę niezależnie od tego, jaka jest jej konstrukcja (napowietrzna lub podziemna), ani też kto jest właścicielem jej poszczególnych części. W przypadku sieci telekomunikacyjnej, zdaniem organu

I instancji budowlą jest zbiór poszczególnych elementów konstrukcyjnych oraz urządzeń i instalacji, które zostały połączone w celu realizacji określonego zadania. W ocenie organu I instancji, nieuzasadnione jest w świetle przepisów ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy prawo budowlane, dokonywane przez podatnika rozdzielanie budowli na poszczególne elementy, gdyż stanowi ona całość. Tę całość mogą tworzyć kable światłowodowe wraz z urządzeniami i instalacjami, bez względu na to, jak i gdzie są zlokalizowane.

Odnosząc się do wartości budowli, organ wyjaśnił, że w tym zakresie oparł się na treści dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy, gdyż Spółka odmówiła współpracy z organem w wyjaśnieniu i ustaleniu stanu faktycznego sprawy.

Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w S., decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., Nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium podkreśliło, że stan faktyczny rozpatrywanej sprawy jest niesporny i polegał na tym, że Spółka w 2007 roku deklarowała

do opodatkowania stanowiące jej własność i wykorzystywane w działalności gospodarczej budowle sieci telekomunikacyjnych jako całość, a następnie

w deklaracji na 2008 rok wykazała do opodatkowania jedynie wartość linii kablowej

z pominięciem wartości kanalizacji kablowej, wyrażając pogląd, że nie stanowią one budowli. Spór dotyczy więc wyłącznie interpretacji przepisów prawa, a nie stanu faktycznego istniejącego w sprawie. Dlatego też, w ocenie Kolegium, organ I instancji prawidłowo zdefiniował przedmiot opodatkowania, a ustalony stan faktyczny upoważniał do oceny opartej o przepisy art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego o zaliczeniu linii telekomunikacyjnych do budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Powołane przepisy jednoznacznie wskazują, że linie telekomunikacyjne wraz z kanalizacją kablową jako sieci techniczne są budowlą i podlegają opodatkowaniu podatkiem

od nieruchomości, co znajduje odzwierciedlenie także w orzecznictwie sądowo-administracyjnym. Tym samym organ odwoławczy nie podziela zarzutów odwołania naruszenia w sprawie wskazanych przepisów prawa.

Na powyższą decyzję, pełnomocnik Spółki wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, w której wniósł o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją wydanie decyzji Wójta Gminy P. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie:

– art. 210 § 4 w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p. oraz w związku z art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), gdyż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium nie wyjaśniło -

na skutek nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego, jak też na skutek nieuwzględnienia wytycznych WSA w Białymstoku, zawartych w prawomocnym wyroku z 15 października 2008 r., sygn. akt I SA/Bk 291/08 - następujących kwestii związanych z okolicznościami stanu faktycznego, prawnie relewantnego z punktu widzenia opodatkowania budowli podatkiem od nieruchomości, tj. Kolegium nie wyjaśniło:

a) czy skarżąca Spółka jest właścicielem budowli, których nie zadeklarowała

do podatku od nieruchomości za rok 2008, choć powinna była

je zadeklarować,

b) czy należące do Spółki linie kablowe położone w kanalizacji kablowej spełniają cechy budowli w rozumieniu u.p.o.l. - brak ustaleń opisanych w pkt a) i w pkt b) oznacza, że organ podatkowy nie ustalił, że zaistniał przedmiot opodatkowania,

c) że wartość spornych linii kablowych, przyjęta do rozstrzygnięcia przez organ podatkowy pierwszej instancji, jest wartością ustaloną zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.; w tym zakresie Kolegium wyjaśniło wprawdzie, że należało przyjąć wartość wykazaną przez podatnika w deklaracji złożonej za poprzedni rok podatkowy, jednak wartości tej nie przyjął organ podatkowy pierwszej instancji w swojej decyzji, co dodatkowo oznacza, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest sprzeczne z zawartym w niej rozstrzygnięciem,

a ponadto art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie uprawnia do takiego stanowiska - brak ustalenia opisanego w pkt c) oznacza, że organ podatkowy nie ustalił podstawy opodatkowania;

– art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone

w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu u.p.o.l.,

– art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., gdyż jako podstawę opodatkowania przyjęto wartość inną nić określona w tym przepisie.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest bezzasadna.

W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ

na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Sąd w rozpatrywanej sprawie nie stwierdza ani naruszenia przepisów prawa materialnego, mogących mieć wpływ na wynik danej sprawy, ani też nie stwierdza naruszenia przepisów prawa procesowego, mogących mieć istotny wpływ na wynik rozpatrywanej sprawy.

W szczególności Sąd nie uznaje za zasadny zarzut naruszenia przepisów art. 210 § 4 w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p. oraz w związku z art. 153 p.p.s.a. W ocenie Sądu wytyczne WSA w Białymstoku, zawarte w prawomocnym wyroku z dnia 22 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Bk 473/08 (wskazany w skardze wyrok WSA w Białymstoku z 15 października 2008 r. sygn. akt I SA/Bk 291/08 nie został wydany w przedmiotowej sprawie a zatem nie był wiążący dla organów jak i sądu), w kwestiach związanych z okolicznościami stanu faktycznego, z punktu widzenia opodatkowania budowli podatkiem od nieruchomości za 2008 r., zostały wykonane przez organy podatkowe, pomimo ewidentnego braku woli do dobrej współpracy ze strony Spółki. Z akt sprawy należy bowiem wnosić,

że postanowieniem [...] z dnia [...].03.2009 r. organ podatkowy I instancji wyznaczył podatnikowi siedmiodniowy termin do przedłożenia dokumentacji budowlano-architektonicznej inwestycji na podstawie pozwolenia na budowę

[...] z dnia [...].02.2001 r., [...] z dnia [...].03.2001 r., [...] z dnia [...].07.1996 r. w celu ustalenia stanu faktycznego dotyczącego przedmiotu opodatkowania, czy światłowód jest obiektem budowlanym (kabel i kanalizacja), oraz do złożenia wyjaśnień odnośnie powyższego stanu faktycznego w prowadzonym postępowaniu podatkowym osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie. Opisane postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi Spółki dnia 08.04.2009 r. W odpowiedzi na powyższe postanowienie pełnomocnik Spółki odmówił przedłożenia dokumentacji budowlano-architektonicznej inwestycji. Pomimo tego organ podatkowy I instancji uzyskały stosowne dokumenty potwierdzające, że światłowód jest obiektem budowlanym (kabel i kanalizacja) stanowiący budowlę podlegającą opodatkowaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w powoływanym wyroku

z dnia 22 grudnia 2008 r. wskazał, jakie środki dowodowe powinien zgromadzić organ podatkowy, które pozwoliłyby na określenie przedmiotu i podstawy opodatkowania, w tym oględziny. Słusznie jednak w ocenie Sądu, organ podatkowy nie zastosował wskazanych w powyższym wyroku WSA oględzin, jako środka dowodowego bezpośredniego, gdyż wymagało by to rozkopania przedmiotowej linii telekomunikacyjnej. Organ podatkowy I instancji ustalił jednak, że przedmiotem opodatkowania są linie telekomunikacyjne, będące budowlami w rozumieniu art. 1 a pkt. 2 u.p.o.l., o charakterze budowli sieciowych, na podstawie informacji zawartych w: (1) dokumentacji budowlano-architektonicznej znajdującej się w Starostwie Powiatowym w A., (2) dokumentacji o rejestracji inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej na podstawie pozwoleń na budowę znajdującej się

w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Starostwie Powiatowym w A., (3) treści opinii biegłego rzeczoznawcy powołanego postanowieniem [...] z dnia [...].05.2009 r. na okoliczność ustalenia wartości wyżej wymienionych budowli stanowiącej przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2008 r.

Organy podatkowe słusznie także, zdaniem Sądu, przyjęły wartość budowli 2.799.997 zł na dzień 1 stycznia 2008 r. bez pomniejszania jej o wartość amortyzacji stosownie do art. 4 ust. 1 pkt. 3 u.p.o.l. korzystając z przedmiotowej opinii biegłego rzeczoznawcy określonej w części 2 zlecenia na stronie 12 opinii biegłego znajdującej się w aktach sprawy - t.j. wartość I inwestycji na kwotę 1.903.116,69 zł i wartość II inwestycji na kwotę 896.880,44 zł. Organ podatkowy

I instancji posłużył się opinią biegłego rzeczoznawcy w celu ustalenia wartości przedmiotowej budowli, gdyż Spółka odmówiła współpracy z organem podatkowym

w wyjaśnieniu i ustaleniu stanu faktycznego sprawy.

Postanowieniem [...] z dnia [...].05.2009 r. organ podatkowy

I instancji powołał biegłego, celem wydania opinii na okoliczność ustalenia wartości w/w budowli stanowiącej przedmiot opodatkowania podatkiem

od nieruchomości za 2008 r. Postanowienie powyższe zostało doręczone Spółce 25.05.2009 r. Powołany biegły, rzeczoznawca majątkowy T. T. upraw

Nr [...], dostarczył organowi podatkowemu I instancji w dniu 15.06.2009 r. opinię

o wartości budowli w wysokości 2.799.997 zł. Biegły w powyższej opinii ustalił wartość przedmiotowych budowli, stanowiącej przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2008 r. w kwocie 2.799.997 zł, która stanowi podstawę opodatkowania przedmiotowej budowli w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Biegły rzeczoznawca wskazał, że z uwagi na zgodność terminologiczną pojęć zawartych

w przepisach prawa podatkowego oraz odrębnych ustaw należy uznać,

że na budowlę sieciową, jaką jest sieć telekomunikacyjna lub elektroenergetyczna, składają się nie tylko same konstrukcje budowlane (np.: kanalizacja techniczna, słupy wysokiego napięcia itd.), ale również to co znajduje się w niej lub poza nią, o ile elementy te są związane z prowadzeniem działalności telekomunikacyjnej lub energetycznej (np.: kable światłowodowe, linie wysokiego napięcia).

Wobec powyższego, w ocenie Sądu, organy podatkowy zasadnie przyjęły,

że sieć telekomunikacyjna lub elektroenergetyczna stanowi budowlę niezależnie

od tego, jaka jest jej konstrukcja (np.: napowietrzna lub podziemna), ani kto jest właścicielem jej poszczególnych części; część budowli np. kable mogą być umiejscowione w ziemi lub na słupach, albo przebiegać przez kanalizację techniczną należącą do innego podmiotu niż właściciel sieci telekomunikacyjnej. W przypadku sieci telekomunikacyjnej lub elektroenergetycznej budowlą jest zbiór poszczególnych elementów konstrukcyjnych oraz urządzeń i instalacji, które zostały połączone w celu realizacji określonego zadania. Opodatkowaniu będzie zatem podlegać każdy z elementów budowli sieci telekomunikacyjnej lub elektroenergetycznej stanowiącej integralną całość techniczno-użytkową. Podstawę opodatkowania budowli lub ich części stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, nie pomniejszoną o odpisy amortyzacyjne (art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). Oznacza to, że wartość budowli sieciowej ustala się zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm.), regulującymi, m.in. amortyzację środków trwałych. Reasumując, zarówno kable

w sieci telekomunikacyjnej jak i stacje transformatorowe w sieci elektroenergetycznej stanowiącej część budowli, a zatem podlegają opodatkowaniu podatkiem

od nieruchomości. W przypadku sieci telekomunikacyjnej wartość części budowli (np.: kabli) umieszczonych w obcej sieci uzbrojenia terenu, określa na potrzeby amortyzacji właściciel kabli, który powinien wykazać ich wartość w deklaracji

na podatek od nieruchomości, nie pomniejszona o odpisy amortyzacyjne. Powołany biegły określił w opinii wartość początkową budowli na kwotę 2.799.997,13 zł.

W tej sytuacji Sąd za nie zasadne uznaje naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., gdyż należące do Spółki linie kablowe położone w kanalizacji kablowej spełniają cechy budowli w rozumieniu u.p.o.l. Również za nie słuszny należy uznać zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., gdyż organy zasadnie obciążyły podatkiem od nieruchomości za 2008 r. należące do Spółki linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej.

Z przeprowadzonej i przedstawionej powyżej wykładni prawa wynika więc, zdaniem Sądu, jednoznaczna i uzasadniona ocena prawna, że przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą całość techniczno – użytkową podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie

art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Przypomnieć należy, że podobną ocenę prawną, przedstawił w analogicznych (zbliżonych) podatkowych stanach faktycznych Naczelny Sąd Administracyjny w sprawach: FSK 2316/04,

II FSK 156/08, II FSK 564/08 i II FSK 1723/09, (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http:// nsa.gov.pl).

Mając na uwadze powyższe, wobec nie zasadności skargi, orzeczono jak

w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270).