Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1731/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Claudia Kozłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 lutego 2020 r. sprawy ze skargi J. K. i T. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Zaskarżoną decyzją z dnia 26 lipca 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy (dalej: "Wójt", "organ pierwszej instancji") z dnia 8 lutego 2019 r. określającą J.K. i T.M. (dalej: "strona", "podatnicy", "skarżący") podatek od nieruchomości za 2017 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że opodatkowana nieruchomość to zabudowana działka nr [...] o powierzchni 1.4394 ha w obrębie P. J.K. nabył prawo użytkowania wieczystego tej działki w dniu 30 września 2014 r. prowadząc działalność jako podmiot gospodarczy pod firmą "B" mgr inż. arch. J.K. z siedzibą w L., a w dniu 4 listopada 2014 r. odsprzedał ½ udziału w prawie użytkowania wieczystego gruntu działki T.M., prowadzącemu działalność gospodarcza pod firmą "A" w L.

W rejestrze gruntów i budynków działka ta oznaczona jest symbolem Lz - grunty zadrzewione i zakrzewione i Bz - tereny rekreacyjno-wypoczynkowe o powierzchni odpowiednio 1.2170 ha i 0.2224 ha. Zgodnie z danymi wynikającymi z rejestru gruntów i budynków na wskazanej działce znajdują się budynki oznaczone jako budynki pozostałe niemieszkalne dwukondygnacyjne i budynki pozostałe jednokondygnacyjne.

W dniu 8 maja 2018 r., w obecności jednego ze współwłaścicieli dokonano oględzin nieruchomości - działki nr [...], podczas których stwierdzono, że na działce znajdują się trzy budynki. W dwóch budynkach znajdują się pokoje gościnne z aneksami kuchennymi oraz łazienkami. Ogółem jest 12 pokoi. W trzecim budynku znajdują się toalety. W pokojach znajdują się meble. Budynki posiadają ściany wewnętrzne, zewnętrzne, ściany działowe, sufity, pokrycia dachowe. W części budynków na ścianach są zacieki. Dachy na budynkach są pokryte eternitem. J.K. oświadczył, że budynki znajdujące się na terenie ośrodka nie są użytkowane z uwagi na zły stan techniczny. W budynkach nie ma oświetlania elektrycznego od roku. Do protokołu dołączono zdjęcia nieruchomości, budynków, jak i jego wyposażenia.

Pismem z dnia 3 stycznia 2018 r. organ wezwał stronę do wyjaśnienia na piśmie i wykazania, że działka nr [...] została przeniesiona do majątku osobistego podatnika niezwiązanego z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz przedłożenia kopii decyzji organu nadzoru budowlanego, na podstawie której trwale wyłączono budynki lub ich części z użytkowania.

Skarżący dołączyli oświadczenie z dnia 1 maja 2017 r., że z dniem 1 maja 2017 r. przenieśli działkę nr [...] wraz z budynkami z majątku firmowego do majątku prywatnego, działka została zakwalifikowania jako działka rekreacyjna. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazali, że zapisy planu nie dopuszczają jakiejkolwiek zabudowy na 85% działki nr [...]. Skarżący dołączyli także informację w sprawie podatku od nieruchomości z dnia 1 maja 2017 r., w której wskazali do opodatkowania (działka nr [...]): grunty pozostałe o powierzchni 14.394 m2, budynki mieszkalne o powierzchni 357,84 m2, budowle o wartości 2.000 zł.

Dnia 6 czerwca 2017 r. złożono korektę informacji w sprawie podatku od nieruchomości, w której wskazano na 245,41 m2 budynków pozostałych. Do akt dołączono zawiadomienie Starosty z dnia 8 września 2017 r. o wszczęciu postępowania dotyczącego rozbiórki budynku letniskowego zlokalizowanego na działce nr [...].

W dniu 6 czerwca 2017 r. skarżący występujący jako osoby prowadzące działalność gospodarczą spisały protokół wydania budynku i gruntu pod budynkiem (hangar na łodzie wraz z częścią działki nr [...]) Skarbowi Państwa.

Decyzją z dnia 12 października 2017 r. Starosta udzielił Nadleśnictwu pozwolenia na rozbiórkę budynku letniskowego zlokalizowanego na działce nr [...].

Kolegium przypomniało, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, w jaki sposób opodatkował nieruchomość czyli:

od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od części budynków mieszkalnych zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej: 357,84 m2 x 22,66 zł = 8.108,70 zł,

od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków: 14.394 m2 x 0,89 zł = 12.810,70 zł,

od budowli 2% wartości: 2.000 zł x 2% = 40 zł,

co łącznie stanowi kwotę 20.959 zł.

Po przeanalizowaniu całości akt sprawy Kolegium stwierdziło, że stan nieruchomości w 2017 r. w porównaniu z rokiem 2016 nie uległ zmianie.

Zarówno z ewidencji gruntów, jak i z oględzin wykonanych w 2018 r. wynikało,

że nieruchomość w 2017 r. zabudowana była trzema budynkami. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: "WSA w Gdańsku") w wyroku z dnia 26 kwietnia 2017 r. w sprawie I SA/Gd 145/17 dotyczącej zobowiązania za 2016 r. - powyższe budynki oznaczone są w ewidencji gruntów i budynków jako budynki pozostałe niemieszkalne dwukondygnacyjne i budynki pozostałe jednokondygnacyjne. Także jak wynika z oględzin nieruchomości dokonanych w dniu 8 maja 2018 r. działka nr [...] zabudowana jest trzema budynkami ośrodka wypoczynkowego. Kolegium stwierdziło, że zgodnie z mapą ewidencji gruntów powyższe budynki znajdują się w jednostce Lz, co przesądza, że powyższy teren związany jest z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Kolegium wskazało, że powierzchnia budynków została przyjęta przez organ zgodnie z deklaracją skarżących z dnia 1 maja 2017 r. Pełnomocnik skarżących w trakcie postępowania nie wykazał, że powierzchnia budynków znajdujących się na działce nr [...] uległa zmianie. Natomiast przedstawione przez pełnomocnika skarżących dokumenty dotyczące przekazania budynku, jak i udzielenia pozwolenia na jego rozbiórkę, związane są z inną działką - nr [...], a nie z działką [...] będąca przedmiotem opodatkowania.

Wskazano także, że przestawione przez pełnomocnika zgłoszenie robót rozbiórkowych budynku o powierzchni 64,46 m2 zostało złożone w Starostwie Powiatowym w dniu 30 stycznia 2019 r., w związku z tym nie dotyczy roku podatkowego 2017.

Kolegium przypomniało, powołując się m.in. na wytyczne zawarte w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 7 września 2017 r. sygn. akt I SA/Sz 521/17, jakie przesłanki wskazują, że dana nieruchomość jest związana z aktywnością podatnika - przedsiębiorcy, a jakie wskazują, że należą do jego majątku osobistego, tzn. w założeniu niezwiązanego z działalnością gospodarczą. Także organ pierwszej instancji pismem z dnia 3 stycznia 2018 r. wezwał skarżących do wykazania, że ww. nieruchomość stanowi majątek osobisty podatników. Pełnomocnik do akt dołączył jedynie znajdujące się już tam oświadczenia podatników z dnia 1 maja 2017 r.

W tej sytuacji Kolegium uznało ww. oświadczenia za niewystarczające, tym bardziej, że w protokole z dnia 6 czerwca 2017 r. wydania budynku i gruntu, tj. murowanego hangaru na łodzie, znajdującego się na działce sąsiedniej nr [...] i przeznaczonego do rozbiórki skarżący w dalszym ciągu występowali jako osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą.

Kolegium podkreśliło, że gdy wykazanie określonych faktów leży w interesie podatnika - obowiązek współdziałania przekształca się w ciężar udowodnienia przez podatnika korzystnych dla niego faktów.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał także, że w ewidencji gruntów brak danych wskazujących, iż działka nr [...] objęta jest formą ochrony przyrody.

Zdaniem Kolegium, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 1a ust. 1, art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 716 ze zm.) - dalej: "u.p.o.l.", w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.) - dalej: "Prawo budowlane", oraz art. 81 § 1 i 2, art. 187 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.) - dalej: "Ordynacja podatkowa", oraz art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a., które w niniejszej sprawie nie mają zastosowania.

Kolegium stwierdziło także, że wymiar podatku został ustalony prawidłowo, zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Gminy w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości ([...]), w której wskazano, że od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków, podatek wynosi 0,89 zł od 1 m2 powierzchni (§ 1 ust. 3 lit. a) uchwały), natomiast od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej stawka wynosi 22,66 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej (§ 1 ust. lit. b) uchwały), a od budowli: 2% ich wartości określonej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 3-7 u.p.o.l.

W związku z powyższym Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W skardze do WSA w Gdańsku strona powyższej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

art. 1a ust. 1 u.p.o.l. w zw. z art. 3 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (Dz. U. z 2019 r. poz. 266 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zabudowania znajdujące się na przedmiotowej nieruchomości (działce gruntu) są budynkami w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego oraz spełniają wymagania techniczne, które odpowiadają normom ustawowym, a tym samym pozwalają na użytkowanie nieruchomości na cele gospodarcze;

art. 1a ust. 1, art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.o.l. w zw. z art. 3 ust. 1 Prawa budowlanego

w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy o wyrobach budowlanych w zw. z art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez ustalenie wymiaru podatku od nieruchomości za 2017 r.

w zakresie nieruchomości innych niż mieszkalne w wysokości 8.108,70 zł, w sytuacji gdy nieruchomości te nie spełniają kryterium ustawowych wskazanych w cytowanych przepisach, nadto istnieją znaczne rozbieżności w zakresie ilości budynków będących we władaniu podatników występujące w zapisach w księgach wieczystych oraz w gminnych rejestrach budynków i gruntów;

art. 1a ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez nieprawidłowe ich zastosowanie polegające na błędnym, niezgodnym z rzeczywistym stanem faktycznym określeniu powierzchni użytkowej budynków znajdujących się na działce gruntu nr [...] o powierzchni 1.4394 ha obręb P. na 357,84 m2, w konsekwencji tegoż błędne określenie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości;

art. 1a ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 u.p.o.l. w zw. z art. 51 i nast. Rozdziału 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1121 ze zm.) w zw. z art. 135 i nast. rozdziału 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r. poz. 1396 ze zm.) poprzez wprowadzenie strefy ochronnej jeziora na działce gruntu [...], a tym samym braku spełnienia przesłanki działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej;

art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 3 ust. 1 i 4 u.p.o.l. poprzez pominięcie okoliczności, że od dnia 1 maja 2017 r. nieruchomość obejmująca działkę nr [...] nie jest już nieruchomością związaną z wykorzystywaniem na cele gospodarcze;

art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że zabudowania znajdujące się na przedmiotowej nieruchomości (działce gruntu) są budynkami w rozumieniu prawa budowlanego oraz spełniają wymagania techniczne, które odpowiadają normom ustawowym, a tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w roku podatkowym 2016;

art. 81 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie przez Wójta korekty deklaracji złożonej przez podatników w zakresie przeniesienia własności nieruchomości na osoby fizyczne nie prowadzące działalności gospodarczej;

art. 2 ust. 2 u.p.o.l. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy przedmiotowe grunty są zwolnione z podatku od nieruchomości, bowiem są to grunty zadrzewione i zakrzewione zgodnie z wypisem z rejestru gruntów;

§ 3 pkt 16-18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 poz. 1065) poprzez przyjęcie, że zabudowania położone na przedmiotowej nieruchomości wypełniają definicję kondygnacji, a więc wysokości w świetle większej niż 1,9 m.

Zaskarżonej decyzji zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez określenie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości, mimo że działka gruntu nr [...] nie jest przeznaczona do prowadzenia działalności gospodarczej od 1 maja 2017 r., nie stanowi majątku osób prowadzących działalność gospodarczą oraz określenie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości, mimo że działka ta nie jest przeznaczona do prowadzenia działalności gospodarczej, występują rozbieżności w zakresie ilości budynków w księgach wieczystych oraz rejestrze gruntów i budynków.

Stawiając powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie skarżonego orzeczenia.

Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", wynika zaś, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie podkreślić należy, że w ocenie Sądu w żadnej mierze nie są uzasadnione zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania,

a w szczególności przepisów postępowania dowodowego. Organy podatkowe zgromadziły bowiem pełny materiał dowodowy, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 122, art. 181 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej), który poddany został wszechstronnej i wyczerpującej ocenie, mieszczącej się w granicach zakreślonych w art. 191 Ordynacji podatkowej. Ocena ta nie nosi znamion dowolności, jest logiczna i pełna.

Podkreślić w tym miejscu trzeba, że to na przedsiębiorcy, domagającym się zastosowania niższej stawki opodatkowania, ciąży obowiązek wykazania, że "względy techniczne", wykluczające przedmiot opodatkowania z działalności gospodarczej, rzeczywiście występują (por. wyrok NSA z dnia 4 marca 2016 r. sygn. akt II FSK 36/14, LEX nr 2036653).

Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

grunty,

budynki lub ich części,

budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Podatnikami tego podatku są m.in. właściciele nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3 (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.).

Podstawę opodatkowania stanowi:

dla gruntów - powierzchnia,

dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 u.p.o.l.).

Zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.

Z pkt 2 tego przepisu wynika, że za działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy nie uważa się:

działalności rolniczej lub leśnej;

wynajmu turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych znajdujących się na obszarach wiejskich przez osoby ze stałym miejscem pobytu w gminie położonej na tym terenie, jeżeli liczba pokoi przeznaczonych do wynajęcia nie przekracza 5;

działalności, o której mowa w art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (działalności rolników w zakresie sprzedaży, o której mowa w art. 20 ust. 1c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.).

Natomiast jak stanowi art. 1a ust. 2a u.p.o.l. do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się:

budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami;

gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d;

budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.

Zagadnienie opodatkowania nieruchomości będących w posiadaniu przedsiębiorcy było już wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: "NSA"), który wypracował w tym zakresie bogaty dorobek orzeczniczy. Przykładowo, w wyroku z dnia 14 listopada 2014 r. sygn. akt II FSK 3049/12 (LEX nr 1591873) NSA uznał, że "podstawowym kryterium związku z działalnością gospodarczą jest samo posiadanie danej nieruchomości przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Istotne jest, że związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni, służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną. Tym samym o tym, czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą nie przesądza to, czy działalność gospodarcza jest w danym obiekcie rzeczywiście prowadzona, ale to, czy jest w posiadaniu przedsiębiorcy. Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy części nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą".

W powołanym wyżej orzeczeniu NSA wskazał także, że "ustawa o podatkach

i opłatach lokalnych nie definiuje pojęcia "względów technicznych", których zaistnienie wyklucza wykorzystywanie przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej. Należy jednak przyjąć ze względu na ratio legis wprowadzenia tej konstrukcji prawnej, że chodzi o zmniejszenie obciążeń podatkowych tych podmiotów gospodarczych, które nie mogą wykorzystywać posiadanych nieruchomości dla celów gospodarczych z przyczyn całkowicie od nich niezależnych, a związanych z naturą danego przedmiotu opodatkowania. Innymi słowy, analizowany przepis może znaleźć zastosowanie tylko w przypadku zaistnienia obiektywnych okoliczności natury technicznej, całkowicie uniemożliwiających wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez dany podmiot i to zarówno obecnie, jak

i w przyszłości. Pojęcie "względy techniczne" nie obejmuje więc swoim zakresem technologicznych, ekonomicznych, jak również finansowych przyczyn braku możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej". Podobne stanowisko zajął NSA m.in. w wyrokach z dnia 9 stycznia 2009 r. sygn. akt II FSK 1354/07, LEX nr 478297; z dnia 5 czerwca 2014 r. sygn. akt II FSK 1626/12, LEX nr 1487962; z dnia 16 września 2014 r. sygn. akt II FSK 2222/12, LEX nr 1572458; czy z dnia 25 listopada 2015 r. sygn. akt II FSK 2449/13, LEX nr 1990316; co daje podstawę do wniosku, że w odniesieniu do omawianego problemu wykształciła się jednolita linia orzecznicza. Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela w pełni przedstawione powyżej poglądy.

Wprawdzie poglądy NSA zostały wyrażone na tle stanu prawnego obowiązującego przed dniem 1 stycznia 2016 r., zachowują jednak pełną aktualność w obowiązującym stanie prawnym. Dokonana zmiana przepisów ogranicza możliwość stosowania niższych stawek w odniesieniu do gruntów i budynków, będących w posiadaniu przedsiębiorcy, które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Dla wyłączenia takich nieruchomości z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej konieczne jest, w obecnym stanie prawnym, legitymowanie się stosowną decyzją administracyjną (art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l.).

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że przedmiotowa nieruchomość (działka

nr [...]) należy do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Skarżący

w trakcie postępowania przed organem pierwszej instancji, jak i postępowania odwoławczego nie przedstawili w odniesieniu do niej ostatecznej decyzji organu nadzoru budowlanego o rozbiórce, czy decyzji ostatecznej organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek lub jego części z użytkowania. Z kolei zaś w rejestrze gruntów i budynków działka nr [...] oznaczona jest symbolem Lz - grunty zadrzewione i zakrzewione i Bz - tereny rekreacyjno-wypoczynkowe o powierzchni odpowiednio 1.2170 ha i 0.2224 ha. Zgodnie z danymi wynikającymi z rejestru gruntów i budynków na wskazanej działce znajdują się budynki oznaczone jako budynki pozostałe niemieszkalne dwukondygnacyjne i budynki pozostałe jednokondygnacyjne.

Trafnie przy tym zauważył organ odwoławczy, że w myśl art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2019 r. poz. 725 ze zm.), dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią m.in. podstawę wymiaru podatku, w tym podatku od nieruchomości.

Użyte w przywołanym przepisie wyrażenie "wymiar podatku" należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości winny zostać uwzględnione zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Informacje dotyczące funkcji (użytkowego przeznaczenia) zarówno gruntu, jak i budynku mają dla organu podatkowego charakter wiążący.

Jak wynika z wypisu z ewidencji gruntów, jak i mapy ewidencyjnej, działka nr [...] zabudowana jest trzema budynkami. Także z mapy dołączonej przez skarżących,

a dotyczącej działki nr [...], wynika, że sąsiednia działka - będąca przedmiotem opodatkowania, zabudowana jest trzema budynkami.

Także podczas oględzin nieruchomości w obecności J.K. stwierdzono, że nieruchomość zabudowana jest trzema budynkami. W księdze wieczystej nr [...] działka nr [...] figuruje jako zabudowana, a ujawniona w księdze powierzchnia dwóch budynków to 354 m2. Powierzchnia budynku socjalnego nie została ujawniona w księdze wieczystej. W trakcie postępowania pełnomocnik skarżących podnosił, że do 1 maja 2017 r. powierzchnia użytkowa budynków wynosiła 357,84 m2, następnie zmalała do 245,41 m2. Natomiast w skardze pełnomocnik wskazał, że prawidłowa powierzchnia to 317 m2.

Odnosząc się do powyższego Sąd uznał, że organy obu instancji prawidłowo ustaliły - na podstawie powołanych dokumentów - powierzchnię nieruchomości, a twierdzenia strony - z uwagi na treść przywołanych w decyzjach argumentów - nie mogą być uwzględnione.

Podobnie bez wpływu na stan sprawy pozostaje treść oświadczenia strony dotycząca przekazania majątku firmowego do majątku prywatnego.

Zdaniem Sądu, Kolegium słusznie zwróciło uwagę, powołując się na wyrok WSA w Szczecinie z dnia 7 września 2017 r. sygn. akt I SA/Sz 521/17, że skarżący w żaden sposób nie wykazali - mimo określonych czynności majątkowych - że sporne nieruchomości przestały być związane z aktywnością podatników, którzy są przedsiębiorcami.

Z akt sprawy wynikają wprost przeciwne okoliczności, potwierdzone chociażby ogłoszeniami w Internecie. Podniesione w skardze zarzuty co do wiarygodności tych informacji są w ocenie Sądu gołosłowne i niczym nie potwierdzone.

Podobnie należy ocenić zarzut dotyczący objęcia działki nr [...] formą ochrony przyrody, albowiem na tę okoliczność brak jest stosownych danych w ewidencji gruntów.

Za niezasadne Sąd uznał także uwagi skargi, że objęte sporem nieruchomości nie mogą być uznane za budynki, jak też że nie spełniają one wymagań technicznych pozwalających na użytkowanie ich na cele gospodarcze. W tej kwestii jedynie przypomnieć należy, że stan spornej nieruchomości, której dotyczy zaskarżona decyzja, wynika z zapisów ewidencji gruntów i budynków, co potwierdziły także dokonane oględziny.

Z akt sprawy także nie wynika, że w stosunku do działki nr [...] została wydana decyzja organu nadzoru budowlanego, na podstawie której wyłączono budynki lub ich części z użytkowania.

W świetle powyższych okoliczności Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w rozumieniu art. 145 P.p.s.a. W związku z tym, na podstawie art. 151 tej ustawy, orzeczono o oddaleniu skargi.