Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 2204/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: 2 Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Popowska Sędziowie NSA Ewa Makosz-Frymus (spr) 3 WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Protokolant referent - stażysta Paweł Grzęda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2005r. sprawy ze skargi K. K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w[...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby, oddala skargę /-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/ B. Popowska /-/ E. Makosz-Frymus


UZASADNIENIE

KP/

Sygn. akt 4/II SA/Po 2204/03

UZASADNIENIE

Komendant Powiatowy Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r., na podstawie art. 41 ust.1 pkt 1 i art. 45 ust.3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2002 r. nr 7 poz. 58 ze zm.), zwolnił K. K. ze służby w Policji z dniem [...] r.

W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że K. K. ostatecznym orzeczeniem Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...] z dnia [...] r. nr [...] uznany został za całkowicie niezdolnego do pracy w Policji. Funkcjonariusz przebywał na zwolnieniach lekarskich ze względu na stan zdrowia nieprzerwanie od [...] r. W takiej sytuacji K. K. należało obligatoryjnie zwolnić ze służby w Policji.

W odwołaniu od nakazu personalnego nr [...] K. K. podniósł, że orzeczenie Komisji Lekarskiej jest przedmiotem kontroli Sądu Pracy w [...] oraz Komisji Lekarskiej w [...]. W związku z tym, zdaniem odwołującego się, do czasu prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zasadne byłoby zawieszenie terminu zwolnienia.

Komendant Wojewódzki Policji w [...]., po rozpatrzeniu odwołania K. K., rozkazem personalnym nr [...] z dnia[...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję stwierdzając, że wobec treści orzeczenia Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA z dnia [...] r. nr [...] zwolnienie K. K. ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust.1 pkt 1 przy uwzględnieniu art. 43 ust. 1 ustawy o Policji było w pełni uzasadnione i brak podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Wnosząc skargę na rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. K. K. podniósł, że czuje się zdrowym człowiekiem, a problemy z którymi skierował się do lekarza spowodowane były jedynie znęcaniem się nad nim przełożonego. Ponadto skarżący zarzucił, że Komisja Okręgowa wydała orzeczenie bez badania i bez wzięcia pod uwagę faktu, że lekarz leczący skarżącego wydal opinie o powrocie skarżącego do zdrowia.

Komendant Wojewódzki Policji w [...]. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Rzeczą Sądu Administracyjnego jest kontrola zgodności zaskarżonej decyzji z prawem.

K. K. został zwolniony z Policji na podstawie art.41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2002 r. nr 7 poz. 58 ze zm.). Przepis ten stanowi, że policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia przez komisję lekarską jego trwałej niezdolności do służby. W myśl art. 26 ust.1 powołanej wyżej ustawy o Policji zdolność fizyczną i psychiczną do służby w Policji ustalają komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.

Na podstawie delegacji zawartej w art.26 ust. 2 ustawy o Policji Minister Spraw Wewnętrznych wydał rozporządzenie z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz.U. nr 79 poz. 349 ze zm.).

Zgodnie z art. 40 ustawy o Policji oraz § 6 ust.2 powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych policjanta kieruje się z urzędu do komisji lekarskich jeżeli stan zdrowia daje podstawę do przypuszczeń, że stopień jego zdolności do służby uległ zasadniczej zmianie lub że dalsze pełnienie przez tego policjanta służby na zajmowanym stanowisku jest niemożliwe.

Skarżący od [...] r. przebywał na ciągłym zwolnieniu lekarskim i w związku z tym został poddany badaniu przez Wojewódzką Komisję Lekarską MSW w [...], która stwierdziła w orzeczeniu z dnia [...] nr [...], że jest on całkowicie niezdolny do służby w Policji. Tej samej treści orzeczenie wydała Okręgowa Komisja Lekarska w [...] (orzeczenie nr [...]) po rozpatrzeniu odwołania K. K. od orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej. Orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej stało się ostateczne.

Orzeczenie o całkowitej niezdolności skarżącego do pełnienia służby w Policji obligowało Komendanta Powiatowego Policji w [...] do zwolnienia skarżącego z tej służby. Cytowany wyżej przepis art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji jest sformułowany kategorycznie i nie dawał przełożonemu możliwości uznaniowego potraktowania sprawy.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że zaskarżony rozkaz personalny nr [...] oraz poprzedzający go rozkaz personalny nr [...] Komendanta Policji w [...] zostały wydane zgodnie z przepisami prawa. Podniesione przez skarżącego zarzuty nie znalazły uzasadnienia ponieważ oceny stanu zdrowia skarżącego dokonały właściwe do tego komisje lekarskie.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm. ) w związku z art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), oddalił skargę.

/-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/ B. Popowska /-/ E. Makosz-Frymus

KP/