Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 970/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 4 października 2006 roku Naczelny Sąd Administracyjny w osobie: Sędziego NSA Zygmunta Zgierskiego po rozpoznaniu w dniu 4 października 2006 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 czerwca 2006 roku, sygn. akt II SA/Gd 1543/02 o odrzuceniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 sierpnia 2005 roku, sygn. akt II SA/Gd 1543/02 oddalającego skargę Z. L. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 20 maja 2002 roku Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

II OZ 970/06

U Z A S A D N I E N I E

Wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Z. L. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 20 maja 2002 roku w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Odpis powyższego orzeczenia został doręczony skarżącemu w dniu 20 marca 2006 roku.

Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny przyznał Z. L.prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W dniu 2 maja 2006 roku Z. L. udzielił adwokatowi P. P. pełnomocnictwa do prowadzenia sprawy przed sądami administracyjnymi, w tym do wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W dniu 22 maja 2006 roku skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata P. P., wniósł skargę kasacyjną. Skarga ta postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 czerwca 2006 roku została odrzucona z uwagi na uchybienie terminu do jej złożenia. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, iż wyrok z dnia 11 sierpnia 2005 roku został skarżącemu skutecznie doręczony w dniu 20 marca 2006 roku, strona została również prawidłowo pouczona o prawie do złożenia skargi kasacyjnej oraz o sposobie i terminie jej wniesienia. Termin do złożenia skargi kasacyjnej upłynął zatem w dniu 19 kwietnia 2006 roku, skarga kasacyjna została natomiast wniesiona w dniu 22 maja 2006 roku.

W zażaleniu z dnia 28 czerwca 2006 roku Zdzisław Lupa wniósł o uchylenie powyższego postanowienia, podnosząc zarzut naruszenia art. 177 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego błędną wykładnię, co zdaniem strony przejawiło się w ustaleniu, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął w dniu 19 kwietnia 2006 roku. Powołując się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2005 roku, sygn. akt II OZ 253/2005, strona podniosła, iż w sytuacji, gdy skarżący korzysta z prawa pomocy w postaci ustanowienia pełnomocnika z urzędu, termin do wniesienia skargi kasacyjnej biegnie od dnia, w którym pełnomocnik powziął wiadomość o wyznaczeniu go przez organ samorządu zawodowego do reprezentowania w konkretnej sprawie. Odrzucenie skargi kasacyjnej w sytuacji, gdy termin do jej wniesienia upłynął w czasie, gdy trwała procedura ustanawiania pełnomocnika z urzędu, jest pozbawieniem konstytucyjnego prawa do sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim należy zauważyć, iż Naczelny Sąd Administracyjny ocenia orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pod kątem zaistnienia bądź niezaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 184 i 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a. W niniejszej sprawie nie można Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku zarzucić błędu, bowiem skarga kasacyjna od wyroku Sądu I instancji podlegała odrzuceniu.

Stosownie do treści art. 173 § 1 p.p.s.a. od wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny przysługuje skarga kasacyjna. Skargę kasacyjną, jak wynika z treści art. 177 § 1 p.p.s.a., wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok bądź postanowienie, w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Wystąpienie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata czy też radcy prawnego nie wpływa na bieg terminu do złożenia skargi kasacyjnej ani na odmienny sposób liczenia tego terminu. Jeżeli odpis orzeczenia został stronie skarżącej doręczony, to od tego momentu, zgodnie z art. 177 § 1 p.p.s.a., liczony jest bieg terminu do złożenia skargi kasacyjnej niezależnie od tego, czy strona ustanowiła pełnomocnika z wyboru czy też wystąpiła z wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Sytuacja taka nie sytuuje strony chcącej skorzystać z prawa pomocy w gorszej, niekorzystnej pozycji procesowej, nie pozbawia strony konstytucyjnego prawa do sądu jak podnosi skarżący, gdyż indywidualne okoliczności sprawy, takie jak spóźnione zgłoszenie wniosku o przyznanie prawa pomocy czy niemożność dotrzymania terminu dokonania czynności przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu podlegają ocenie w ramach ewentualnego wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Natomiast okoliczności związane z działaniem pełnomocnika z urzędu, jak podkreślił w postanowieniu z dnia 27 września 2001 roku SN (II UZ 51/01, OSNP 2003/13/324), nie mogą mieć wpływu na bieg terminów ustawowych. Powyższy pogląd znajduje aprobatę nie tylko w orzecznictwie - podobne stanowisko prezentuje również doktryna (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 390).

Mając na uwadze powyższe, nie sposób stwierdzić, iż Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni przepisu art. 177 § 1 p.p.s.a. bądź też w sposób nieprawidłowy ustalił, iż skarga kasacyjna została złożona z uchybieniem terminu, o którym mowa w w/w przepisie.

Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.