Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 692/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 104 ust. 3
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: par. 9 ust. 5 i par. 8 ust. 8 pkt 1
journal: Dz.U. 2001 nr 152 poz 1732
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.), Sędzia NSA Julia Szczygielska, Protokolant Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 22 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...] Komendant Wojewódzkiej Policji we W. - po rozpatrzeniu odwołania st. sierż. A. W. (dalej skarżący), referenta Zespołu Kryminalnego Komisariatu Policji w K. Komendy Powiatowej Policji w B., od rozkazu personalnego z dnia [...] 2012 r. nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w B. obniżającego z dniem [...] 2012 r. dodatek służbowy w kwocie 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych miesięcznie o 30% (słownie: trzydzieści), tj. o 108 (słownie: sto osiem) złotych, do łącznej kwoty 252 (słownie: dwustu pięćdziesięciu dwóch) złotych miesięcznie - utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzja organu I instancji została wydana na podstawie art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

(t. j. Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 ze zm.) oraz § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. nr 152 poz. 1732 ze zm.), dalej rozporządzenie.

Podał, że podstawą obniżenia dodatku służbowego skarżącego było prawomocne orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] 2012 r. nr [...], którym to orzeczeniem utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia [...] 2012 r. nr [...] uznające skarżącego winnym naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzające mu karę dyscyplinarną nagany.

Wskazał, że powyższa okoliczność, zgodnie z § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia stanowiła podstawę obligatoryjnego obniżenia dodatku służbowego policjanta w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki. Dodał, że wynika to z kategorycznego brzmienia wskazanych przepisów rozporządzenia, bowiem: "dodatek funkcyjny (służbowy) obniża się w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną".

Wobec powyższego rozkazem personalnym z dnia [...] 2012 r. nr [...] organ I instancji obniżył z dniem [...] września 2012 r. przyznany skarżącemu dodatek służbowy w wysokości 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych miesięcznie o 30%, do łącznej kwoty 252 (słownie: dwustu pięćdziesięciu dwóch) złotych miesięcznie.

Organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z dnia [...] 2012 r. utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że okoliczność prawomocnego ukarania skarżącego karą dyscyplinarną stanowiła obligatoryjną przesłankę obniżenia dodatku służbowego

w granicach od 20 do 50% zawartą w § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia. Podał, że do uznania organu I instancji pozostawiono wyłącznie wysokość obligatoryjnego obniżenia dodatku w granicach od 20 do 50%, zatem rozstrzygnięcie jedynie w tym zakresie ma charakter uznaniowy i pociąga za sobą obowiązek jego uzasadnienia.

Organ odwoławczy podał, że orzeczenie z dnia [...] 2012 r. nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. uznającego skarżącego winnym naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzające mu karę dyscyplinarną stało się prawomocne w dniu wydania orzeczenia, czyli w dniu [...] maja 2012 r. Dodał, że wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na w/w orzeczenie dyscyplinarne nie skutkuje wstrzymaniem wykonania orzeczonej kary, bowiem zgodnie z art. 135o ust. 2 ustawy o Policji, przełożony dyscyplinarny, po uprawomocnieniu się orzeczenia lub postanowienia, niezwłocznie wykonuje orzeczoną karę. Wykonanie orzeczonej kary nagany, zgodnie z art. 134a ustawy o Policji nastąpiło poprzez wytknięcie skarżącemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania. Konsekwencją wymierzenia orzeczonej kary dyscyplinarnej, na podstawie § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia było obniżenie skarżącemu dodatku służbowego w granicach od 20 do 50%.

Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących naruszenia art. 77 § 4 k.p.a. oraz uniemożliwienia skarżącemu zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, uznał je za bezzasadne. Podniósł, że skarżący nie może skutecznie kwestionować wysokości ustalonego dodatku, jeżeli wysokość dodatku służbowego, po jego obniżeniu w trybie § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia jest zgodna z obowiązującymi przepisami (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 684/10).

Wskazał, że kolejny zarzut odwołania dotyczący naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. należy uznać za chybiony. Dodał, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że organ I instancji był zobowiązany do obniżenia dodatku służbowego skarżącego

z uwagi na spełnienie przesłanki określonej w § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia. Ze względu jednak na zakres dopuszczalnego obniżenia dodatku służbowego w granicach od 20 do 50%, rozstrzygnięcie w tym szczegółowym zakresie ma charakter uznaniowy i wymaga uzasadnienia. Jego zdaniem, organ I instancji prawidłowo uzasadnił wysokość obniżenia dodatku służbowego o 30% otrzymywanej stawki, uwzględnił przy tym charakter popełnionych przez skarżącego czynów, ich skutki oraz rodzaj i wymiar orzeczonej kary.

W skardze na powyższą decyzję ostateczną skarżący domagał się jej uchylenia.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1) naruszenie art. 10 § 1 k.p.a oraz zasad zawartych w art. 6-9 k.p.a, poprzez wydanie

z urzędu rozkazu "uznaniowego" bez przeprowadzenia właściwego postępowania administracyjnego, w szczególności niepowiadomienie skarżącego o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie;

2) naruszenie art. 77 k.p.a. poprzez niezapoznanie skarżącego ze zgromadzonym materiałem postępowania administracyjnego oraz uniemożliwienie mu wypowiedzenie się w sprawie przed podjęciem decyzji;

3) brak wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego oraz sporządzenie lakonicznego uzasadnienia, zawierającego błędy prawne w rozkazie personalnym nr [...];

4) naruszenie art. 109 i art. 110 k.p.a poprzez doręczenie skarżącemu kopii rozkazu personalnego nr [...], nr [...] oraz decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...]sierpnia 2012 r., a nie oryginału wydanych decyzji;

5) naruszenie prawa materialnego: § 9 ust. 5 oraz § 8 ust. 5-8 rozporządzenia poprzez uznanie, że obniżenie dodatku służbowego w sytuacji wymierzenia kary nagany nie jest decyzją uznaniową, a ma charakter obligatoryjny;

6) obniżenie dodatku służbowego przed uprawomocnieniem się orzeczenia o ukaraniu karą nagany, tj. przed rozstrzygnięciem skargi wniesionej przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na orzeczenie z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji we W.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że przy obniżeniu dodatku służbowego organy obu instancji nie wzięły pod uwagę pozytywnych opinii służbowymi wskazujących na nienaganny przebieg jego służby, szczególne zaangażowanie, wysokie osiągnięcia

i przydatność na zajmowanym stanowisku. Wskazał, że obniżenie dodatku służbowego przed uprawomocnieniem się orzeczenia o ukaraniu karą nagany, oraz nieuwzględnienie nienagannej służby jest niezwykle dotkliwe nie tylko moralnie, ale

i finansowo.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu

w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a.

Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Podstawę materialno-prawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 ze zm.) oraz § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. nr 152 poz. 1732 ze zm.), dalej rozporządzenie.

Zgodnie z art. 104 ust. 3 ustawy o Policji na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy. Na podstawie § 9 ust. 5 rozporządzenia w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Przepisy § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6. Stosownie zaś do przepisu § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia dodatek funkcyjny obniża się w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej

w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną.

Z treści przepisów § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia wynika zatem, że jedną z przesłanek uzasadniających obniżenie dodatku służbowego jest naruszenie przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja z dnia [...] sierpnia 2012 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. utrzymująca w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia [...] lipca 2012 r. obniżający z dniem [...] września 2012 r. dodatek służbowy o 30% otrzymywanej stawki.

W niniejszej sprawie podstawą obniżenia skarżącemu dodatku służbowego było orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] maja 2012 r.

nr [...], utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], uznające skarżącego winnym naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzające mu karę dyscyplinarną nagany. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu wniesionej przez skarżącego skargi, wyrokiem z dnia 21 listopada 2012 r. sygn. akt IV SA/Wr 520/12 uchylił orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] maja 2012 r.

nr [...] oraz poprzedzające je orzeczenie organu I instancji.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że w/w rozstrzygnięcie tut. Sądu z dnia 21 listopada 2012 r. ma bezpośredni wpływ na wynik niniejszej sprawy dotyczącej obniżenia dodatku służbowego, bowiem orzeczenie uznające skarżącego winnym naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzające karę dyscyplinarną nagany, będące podstawą faktyczną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, utraciło swój prawny byt. Powyższe oznacza, że na obecnym etapie postępowania sądowego nie została jeszcze rozstrzygnięta przez organy orzekające w sprawie kwestia dotycząca naruszenia przez skarżącego dyscypliny służbowej i tym samym nie można przyjąć, że organy te zobowiązane były do obniżenia dodatku służbowego na podstawie przepisów § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia.

Skoro z obrotu prawnego zostało wyeliminowane orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], w oparciu o które zostało wydane orzeczenie organu I instancji w przedmiotowej sprawie, utrzymane w mocy zaskarżoną decyzją, to brak jest podstawy faktycznej do orzekania w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego. Zatem, zaistnienie powyższej okoliczności, musi skutkować uchyleniem przez Sąd orzeczeń organów obu instancji.

Z podanych wyżej względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, co orzeczono w punkcie I sentencji wyroku. Orzeczenie w punkcie II sentencji wyroku znajduje uzasadnienie w art. 152 tej ustawy.