Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 294/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2007-08-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2000 nr 46 poz 543
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.),, Asesor WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Małgorzata Frej, po rozpoznaniu w Wydziale II Sz na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi J. Spółki z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postepowania w sprawie warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

U Z A S A D N I E N I E:

Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw.

z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 59 – 64 ust. 1

w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Spółki A., od decyzji Wójta Gminy z dnia

[...] r., Nr [...] , odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie [...] siłowni wiatrowych na gruntach działek

nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...], uchylił ww. decyzję i umorzył postępowanie organu I instancji.

Organ II instancji rozpatrzył sprawę uwzględniając następujący stan faktyczny i prawny.

Podaniem z dnia [...] r. Spółka A. wystąpiła do Wójta Gminy o ustalenie warunków zabudowy dla ww. inwestycji. Postanowieniem z dnia [...] r. Wójt Gmin zawiesił postępowanie w tej sprawie do czasu wejścia w życie uchwalonego w dniu 30 czerwca 2005 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Gminy . W wyniku zażalenia strony Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] r. uchyliło ww. postanowienie uzasadniając, że w sytuacji gdy został już sporządzony projekt miejscowego planu, postanowienie w sprawie zawieszenie postępowania wymaga szczegółowego uzasadnienia. Po doręczeniu postanowienia organu odwoławczego organ I instancji pismem z dnia [...] r. zawiadomił strony o podjęciu postępowania. Jednocześnie dokonał, w jego trakcie, stosownych uzgodnień z organami współdziałającymi tj. Dyrektorem Urzędu Morskiego i Dyrektorem Z Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w. O zakończeniu postępowania organ I instancji zawiadomił strony pismem z dnia [...] r.

Następnie decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wnioskowanej inwestycji, stwierdzając w jej uzasadnieniu, iż Gmina posiada aktualnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (projekt tego planu sporządzony już był w dacie złożenia wniosku) i zgodnie z jego ustaleniami (nie zmienionymi w stosunku do projektu planu) działki nr [...] obręb [...] położone są w obszarze oznaczonym symbolem RZ o przeznaczeniu: łąki, pastwiska, nieużytki bez zabudowy.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał też na protesty mieszkańców wsi [...] sprzeciwiających się tej inwestycji z - uwagi na uciążliwość hałasu wiatraków.

Spółka A. odwołała się od tej decyzji wnosząc o jej uchylenie i zarzucając jej naruszenie prawa poprzez przewlekłość postępowania prowadzonego przez Wójta Gminy . Wniosek w sprawie ustalenia warunków zabudowy został złożony w dniu [...] r., natomiast postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania wydano dopiero w dniu [...] r., po uchyleniu tego postanowienia przez Kolegium ponowne postępowanie wszczęto dopiero [...] r., zaś decyzję wydano dopiero [...] r., a wiec gdy od

[...] r. obowiązywał już miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy.

Organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 4 ust 1 i ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku miejscowego planu określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy lub decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Powyższe przepisy oznaczają, że miejscowe plany stanowią podstawę do wydawania bezpośrednio pozwoleń na budowę z pominięciem etapu ustalania warunków zabudowy, ponieważ

w planach miejscowych w myśl art. 15 ust. 2 ustawy określa się obowiązkowo m.in. parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy.

Następnie organ wyjaśnił, że w sytuacji, gdy złożony wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dotyczy obszaru dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego postępowanie o wydanie takiej decyzji jest bezprzedmiotowe bowiem warunki zabudowy dla tego obszaru są określone

w miejscowym planie.

W rozpatrywanej sprawie, jak wskazał dalej organ II instancji, wniosek Spółki A. został wniesiony do organu I instancji w okresie braku obowiązującego miejscowego planu dla terenu objętymi działkami nr [...] obręb [...]. Wydanie decyzji organu I instancji (w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy) nastąpiło w okresie, gdy miejscowy plan był już obowiązującym aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ww. ustawy). Organ II instancji podkreślił, że wydając decyzję organ jest obowiązany stosować te przepisy prawa, które obowiązują w dniu jej wydawania.

W ocenie organu II instancji, Wójt Gminy uwzględniając przepisy ww. ustawy, tj. art. 4 i wskazane ustalenia w sprawie, winien na podstawie art. 105 K.p.a. umorzyć jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego z wniosku Spółki A., bowiem od

[...] r. obowiązywał już uchwalony przez Radę Gminy w dniu

[...] r. uchwałą Nr[...] miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy , opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa Zachodniopomorskiego z 2006 r. Nr 96, poz.1815 .

Ustosunkowując się do zarzutów odwołania, organ II instancji, uznał ich zasadność w przedmiocie przewlekłości postępowania organu I instancji, okres bez mała półrocznego rozstrzygania wniosku narusza przepisy prawa procesowego określone w art. 35 i 36 K.p.a. Jednakże w powyższym stanie faktycznym i prawnym należało podjąć ww. rozstrzygnięcie.

Powyższą decyzję Spółka A. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w części dotyczącej umorzenia postępowania w sprawie.

Skarżąca podkreśliła, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy skierowała do organu w dniu [...] r., tak więc organ I instancji miał termin do wydania stosownej decyzji do dnia [...] r. Uchwała Rady Gminy

w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy została podjęta dopiero w dniu [...] r. Ponadto błędnie przyjął organ

II instancji, że w dniu [...] r. ponownie zostało wszczęte postępowanie, bowiem pismo z dnia [...] r. Spółka A. otrzymała w [...] r.

W ocenie strony nie można orzec o umorzeniu postępowania, w przypadku, gdy wniosek skarżącej o ustalenie warunków został pozytywnie rozpatrzony już w dniu [...] r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Na wstępie należy wyjaśnić, że skoro planowana przez skarżącą inwestycja obejmowała budowę elektrowni wiatrowych, to skarżąca winna była złożyć do organu

I instancji wniosek o ustalenie lokalizacji celu publicznego, a nie wniosek o ustalenie warunków zabudowy. Budowę elektrowni wiatrowych należy bowiem uznać za inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – zwanej dalej ustawą) w związku z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r.

o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.). Jednakże

w związku z uregulowaniami ustawy oraz ze stanem prawnym powstałym po złożeniu wniosku, fakt ten nie miał wpływu na końcowe rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy.

Przepis art. 50 ust. 1 ustawy jednoznacznie stanowi, że inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego.

Z przepisu art. 59 ust. 1 tej ustawy wynika, iż takie formy zmiany zagospodarowania terenu jak: 1) budowa obiektu budowlanego, 2) wykonanie innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia w drodze decyzji administracyjnej warunków zabudowy. Przepis ten również wyraźnie stanowi, iż wymóg ten znajduje zastosowanietylko w przypadku braku planu miejscowego.

Ewidentnym jest zatem, iż jeżeli teren inwestycji jest objęty planem miejscowym to zrealizowanie inwestycji wskazanych w art. 50 ust. 1 lub art. 59 ust. 1 ustawy nie wymaga wydawania decyzji przewidzianej ww. przepisami ustawy.

Nie ulega kwestii, iż w dacie złożenia przez skarżącą wniosku o ustalenie warunków zabudowy ([...] r.) teren planowanej przez nią inwestycji nie był objęty planem miejscowym, a zatem złożenie wniosku przez skarżącą było zatem całkowicie uzasadnione.

W trakcie postępowania przed organem I instancji weszła jednakże w życie uchwała Rady Miejskiej z dnia [...] r., Nr [...],

w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy (Dz. Urzęd. Woj. Zachodniopomorskiego z 2006 r. Nr 96, poz. 1815). Z dniem wejścia w życie tej uchwały, tj. z dniem [...] r., jak słusznie uznały organ odwoławczy, wniosek skarżącej stał się bezprzedmiotowy.

Przepis art. 105 § 1 K.p.a. zobowiązuje organ administracji publicznej do umorzenia postępowania, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza, iż brak jest któregoś

z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygniecie jej co do istoty.

Za sytuację tego rodzaju należy m.in. uznać stan, w którym w systemie prawa nie istnieje podstawa prawna, upoważniająca jakikolwiek organ administracji do merytorycznego załatwienia określonego żądania strony w drodze orzeczenia administracyjnego. Stan taki wystąpił w niniejszej sprawie.

Z treści cytowanego art. 105 § 1 K.p.a. wynika, iż dla uznania postępowania za bezprzedmiotowe nie ma znaczenia fakt, iż w dacie jego wszczęcia bezprzedmiotowość ta nie występowała. Niezależnie zatem od fazy postępowania, w której pojawi się jego bezprzedmiotowość istnieją przesłanki do jego obligatoryjnego umorzenia z urzędu.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę należało oddalić.