Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2315/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 166 poz 124 art. 2 ust. 1, ust. 2, art. 3 ust. 4, art. 6
law: Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2004/52/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie interoperacyjności systemów elektronicznych  opłat drogowych we Wspólnocie (Tekst mający znaczenie dla EOG).
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 157 poz 8 art. 2
law: Dyrektywa 2006/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. zmieniająca dyrektywę 1999/62/WE w sprawie pobierania  opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe
article: art. 13 ust. 1 pkt 3, pkt 2 , art. 13 k ust. 1 pkt 1, ust. 4
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 50 pkt 9
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant st. sekr. sąd. Paulina Paczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2012 r. sprawy ze skargi C. L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. D. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego we W., na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 4 i z art. 13 I ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j. t. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) – dalej jako u.d.p., oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokość stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. 2011, nr 80, poz. 433) - dalej jako rozporządzenie, nałożył na C. P. L. karę pieniężną w kwocie 3000 zł za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty.

Decyzje wydano w następujących ustaleniach;

W dniu [...] lipca 2011 r. na odcinku autostrady A4 pomiędzy Z., a węzłem B. W., został zatrzymany do kontroli zespół pojazdów: pojazd silnikowy marki [...] o nr rej. [...] wraz z przyczepą marki [...] o nr rej. [...], którymi kierował C. P. L. Dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekraczała 3,5 t. Kontrola potwierdziła, iż zatrzymany pojazd samochodowy nie był wyposażony w jednostkę pokładową (viaBOX) oraz nie uiszczono opłaty elektronicznej o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, za przejazd na kontrolowanym odcinku drogi krajowej.

W czasie kontroli sporządzono protokół ze stwierdzonymi naruszeniami, który podpisał kierujący pojazdem C. P. L., nie zgłaszając uwag do kontroli. Kierowca oświadczył, że wjechał na teren Polski i nie posiadał wiedzy o konieczności posiadania urządzenia do poboru opłat.

W dniu [...] lipca 2011 r. poinformowano C. L. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej z tytułu nie uiszczenia opłaty elektronicznej.

W tych ustaleniach została wydana powołana na wstępie decyzja administracyjna. W uzasadnieniu decyzji, przytaczając stan faktyczny sprawy, organ stwierdził, iż zgodnie z treścią art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.), za które uważa się zespół pojazdów składających się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. Droga Krajowa po której ustalono poruszanie się kontrolowanego zespołu pojazdów została wyszczególniona w załączniku nr 1 do rozporządzenia z dnia 22 marca 2011 r. Stwierdzono, iż zatrzymany pojazd nie był wyposażony w jednostkę pokładową (viaBOX), oraz, że za przejazd na kontrolowanym odcinku drogi krajowej nie uiszczono opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., w związku z czym została nałożona kara pieniężna na kierującego pojazdem, stosownie do treści art. 13k ust.1 pkt 1 u.d.p.

W dniu [...] sierpnia 2011 r. pełnomocnik C. P. L. od powyższej decyzji złożył odwołanie wnosząc o jej uchylenie w całości.

Zdaniem odwołującego się inspektor nakładający karę przekroczył swoje kompetencje w zakresie właściwości rzeczowej wynikającej z ustawy o transporcie drogowym. Podkreślał, odwołując się do regulacji wymienionej ustawy, że przepisy powołane w decyzji, w relacji do przepisów wspólnotowych i unijnych, nie mogą być stosowane z uwagi na brak możliwości, przed wjazdem na kontrolowaną drogę, nabycia urządzeń naliczających opłatę. W oparciu o te same przepisy zarzucono nałożenie kary pieniężnej na osobę nieregularnie korzystającą z takich dróg, a więc zwolnioną z ponoszenia opłat. Zdaniem skarżącego kontrolowany pojazd nie spełniał wymogu DMC z Dyrektywy 1999/62/WE (12 t) zatem nie powinny mieć zastosowania przepisy ustawy o drogach publicznych będące podstawą nałożenia kary, jako sprzeczne z normami prawa wspólnotowego.

W wyniku rozpoznania odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] września 2011 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy stwierdził, iż okoliczności podniesione przez stronę nie mogą stanowić podstawy do umorzenia nałożonej kary pieniężnej za wykonywanie przewozu z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Wskazał, że za naruszenie obowiązków określonych w art. 13k ust. 1 i 2 u.d.p. ustawodawca nie przewidział okoliczności, podnoszonych przez skarżącego, pozwalających na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Organ odwoławczy podkreślił, że ze zgromadzonego materiału dowodowego w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że kontrolowany pojazd poruszał się po drodze krajowej wymienionej w rozporządzeniu i za kontrolowany przejazd nie została uiszczona opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p.

Kierujący pojazdami samochodowymi mają obowiązek znać podstawowy zakres przepisów dotyczących dróg publicznych. Brak wiedzy, czy świadomości w zakresie obowiązującej w Polsce kategorii dróg publicznych i ponoszenia opłat elektronicznych, nie może być usprawiedliwieniem dla naruszenia przepisów.

Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu naruszenia właściwości rzeczowej przez D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego prowadzącego postępowanie w sprawie jako organ I instancji, podniósł, że kary pieniężne, o których mowa w art. 13 k ust. 1 u.d.p., nakładają w drodze decyzji administracyjnej, uprawnieni do kontroli o których mowa w art. 13 k ust. 1 u.d.p. Z dniem [...] sierpnia 2011 r. nastąpiło przeniesienie kompetencji i tym samym zmiana właściwości, gdzie organem właściwym stał się Główny Inspektor Transportu Drogowego. Jednak na dzień wydania decyzji organu I instancji właściwym w sprawie był D. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego.

Organ zważył, że brak stosownego oznakowania drogi płatnej nie wyłącza odpowiedzialności strony za stwierdzone naruszenie. O zaliczeniu do kategorii drogi krajowej, za którą pobiera się opłatę elektroniczną, rozstrzygają wyłącznie przepisy ustaw o drogach publicznych i rozporządzeń wykonawczych, nie zaś znak drogowy. Znaki drogowe na które powołuje się strona mają bowiem charakter znaków informacyjnych, a nie znaków zakazu lub nakazu.

Główny Inspektor Transportu Drogowego wyjaśnił, iż od [...] lipca 2011 r. system poboru opłat za przejazd po drogach krajowych, oparty na kartach opłat drogowych (tzw. "winietach"), został zastąpiony przez system elektronicznego poboru opłat.

Organ odwoławczy wskazując na rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2011 r. w sprawie trybu sposobu i zakresu kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2011 r., Nr 133, poz. 773), wyjaśnił na czym polega przeprowadzanie stacjonarnej i mobilnej kontroli sprawdzającej prawidłowość uiszczenia opłaty elektronicznej oraz w jaki sposób działa system elektronicznego poboru opłat.

Ponadto podkreślił, iż protokół kontroli drogowej stanowi dokument urzędowy w świetle art. 76 § 1 k.p.a., zatem sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Przywołując wyrok NSA z 2 grudnia 2009 r., sygn. akt II GSK 240/09, stwierdził, że podpisanie protokołu kontroli drogowej bez zastrzeżeń, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie, stanowi dowód na okoliczności w nim podane.

Od decyzji pełnomocnik C. P. L. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz ją poprzedzającej.

W skardze zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 19 k.p.a. w zw. z art. 20 k.p.a. w zw. z przepisami ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym na dzień przeprowadzenia kontroli, poprzez wydanie decyzji nakładającej karę pieniężną z tytułu nieuiszczenia opłaty elektronicznej, pomimo braku właściwości rzeczowej w tych sprawach ze strony organów Inspekcji transportu drogowego w czasie przeprowadzenia kontroli skarżącego;

- art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13 k ust. 4 w zw. z art. 13 l ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 13 i ust. 3 u.d.p. w zw. z pkt 14 preambuły Dyrektywy 1999/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 17 czerwca 1999 r. w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe (Dz. U. UE. L. 99.187.42, Dz. U. UE-sp. 07-4-372 z późn. zm.) w zw. z art. 7 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 2a, w zw. z art. 7 ust. 5 w zw. z art. 7 ust. 6 Dyrektywy 1999/62/WE, poprzez wydanie decyzji nakładającej karę pieniężną z tytułu nieuiszczenia opłaty elektronicznej wobec osoby nieregularnie korzystającej z sieci drogowej, pomimo braku zapewnienia przy autostradzie A4 na odcinku granica państwa do 25 km autostrady A4 i dalej, dostępu do urządzenia rejestrującego, a tym samym uniemożliwienia uiszczenia tej opłaty w każdym momencie, w szczególności zaś do czasu przeprowadzonej kontroli przez inspektorów inspekcji Transportu Drogowego;

- art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13 k ust. 4 w zw. z art. 13 l ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 13 i ust. 3 u.d.p. w zw. z art. z art. 12 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską w zw. z pkt 15 preambuły Dyrektywy 2006/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. zmieniającej dyrektywę 1999/62/WE w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe (Dz. U. UE.L.06.157.8) w zw. z pkt 14 preambuły Dyrektywy 1999/62/WE w zw. z art. 7 ust. 4 tej dyrektywy, poprzez wydanie decyzji nakładającej karę pieniężną z tytułu nieuiszczenia opłaty elektronicznej wobec osoby nieregularnie korzystającej z sieci drogowej, pomimo braku stosownej informacji na autostradzie A4 na odcinku od granicy państwa o stosowaniu przez państwo polskie opłaty elektronicznej także w odniesieniu do pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej mniejszej niż 12 ton, wskutek czego naruszona została zasad niedyskryminacji;

- art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP w zw. z jej art. 2, poprzez wydanie decyzji administracyjnej pomimo braku ku temu podstawy prawnej;

-art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie;

- art. 8 k.p.a. poprzez niezastosowanie zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa.

W ocenie skarżącego Inspektor Wojewódzki przekroczył swoje uprawnienia rzeczowe wydając decyzję w I instancji, bowiem norma kompetencyjna z art. 50 pkt 9 u.t.d. została uchylona, a więc decyzja w I instancji została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w tym przepisów art. 19 i art. 20 k.p.a., (wydana została również bez podstawy prawnej czym narusza także przepisy konstytucji RP), a tym samym decyzja organu odwoławczego utrzymująca decyzję I instancji w mocy również dotknięta jest wadą nieważności. Skarżący podkreślał, że normy ustawy o drogach publicznych nie mogą zastępować norm kompetencyjnych z ustawy o transporcie drogowym.

Wskazując ponownie na Dyrektywę 1999/62/WE podnoszono, że nie można było nałożyć kary pieniężnej na kontrolowany zespół pojazdów, gdyż jego DMC nie przekraczało 12 t. Naruszono w związku z tym obowiązujące przepisy wspólnotowe, gdyż jak jednocześnie podkreślano, skarżący nie miał możliwości nabycia, po wjeździe na teren Polski wymaganego urządzenia elektronicznego, co narusza unijną zasadę niedyskryminacji, także dlatego, że obowiązek tej opłaty nie powinien dotyczyć skarżącego, jako korzystającego nieregularnie z drogi, po której się poruszał. W tym miejscu powołano się na Dyrektywę nr 2006/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady.

Zdaniem skarżącego obie decyzje nie spełniają również wymagań art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., gdyż nie podają podstawy prawnej rozstrzygnięć.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie. Zdaniem organu, zarzuty naruszenia prawa europejskiego podnoszone w skardze nie znajdują uzasadnienia. Podkreślany zarzut braku możliwości zakupu urządzenia i uiszczenia opłaty nie był przyczyną z powodu której nie uiszczono opłaty, lecz przyczyną tą była "niewiedza kierowcy", jak zaznaczano w odwołaniu. Możliwość zakupu urządzenia lub brak tej możliwości nie ma wpływu na wynik sprawy. W uzasadnieniu podniesiono, iż organy administracji publicznej nie są zobowiązane do informowania obywateli innych krajów o regulacjach obowiązujących w Polsce. Zdaniem organu każdy kto przekracza granicę polską powinien we własnym zakresie zapoznać się przepisami prawa obowiązującymi na terenie Polski. Organ podkreślił, że skarżący nie może powoływać się na zaniedbania innych podmiotów przy wykonywaniu przewozu, które nie umieściły informacji o poruszaniu się po drodze płatnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga jest niezasadna.

Zarzutem zmierzającym do unieważnienia obu decyzji był zarzut naruszenia właściwości rzeczowej przez inspektora wojewódzkiego, co przekłada się na to, że decyzja organu odwoławczego, jeżeli utrzymywała w mocy decyzję dotkniętą wadą z art. 156 § 1 k.p.a., również podlegałaby stwierdzeniu nieważności.

Zarzutu tego Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podzielił.

Należy zwrócić uwagę, że kontrola została przeprowadzona w dniu [...] lipca 2011 r. i w tym samym dniu została wydana decyzja przez organ I instancji. Odnosząc się zatem do stanu prawnego obowiązującego w tej dacie podkreślić należy, że regulacja w art. 50 pkt 9 ustawy o transporcie drogowym miała następującą treść – do zadań inspekcji należy kontrola prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Przepis art. 50 pkt 9 został dodany przez art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 218, poz. 1391) z dniem 1 lipca 2011 r. oraz uchylony przez art. 1 pkt 6 lit. b) ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. (Dz. U. Nr 159, poz. 945) zmieniającej ustawę o transporcie drogowym z dniem 1 sierpnia 2011 r. Zatem w dniu wydania decyzji przez organ I instancji norma z art. 50 pkt 9 u.t.d. była aktualna.

Zdaniem skarżącego przepis art. 50 u.t.d. został zredagowany nieprzejrzyście, gdyż po punkcie 1, 2 i 3 występuje punkt 9. Jednocześnie, zdaniem skarżącego, z art. 50 pkt 9 u.t.d. nie sposób wyprowadzić wniosku, że odnosi się on do kontroli. Faktycznie redakcja art. 50 u.t.d wskazuje na pewną niestaranność legislacyjną prawodawcy, jednakże należy mieć na uwadze, iż w przypadku trudności w wykładni przepisu metodą językową, należy sięgnąć do innej wykładni (w tym przypadku będzie to wykładnia systemowa), mając na względzie racjonalność prawodawcy w tworzeniu prawa. Sformułowanie w punkcie 9 pierwszego słowa "prawidłowości" wskazuje, iż prawodawca zadania inspekcji określone w tym przepisie odniósł do uprawnienia z pkt 1 art. 50 u.t.d. nawiązującego do kontroli, dlatego w pkt 9 użyto określenia "prawidłowości", a nie "prawidłowość". W taki sposób odczytywany przepis art. 50 pkt 9 u.t.d. nabiera właściwej treści – "kontrola prawidłowości..." i taką jego treść należało uznać za właściwą. W przeciwnym przypadku należałoby stwierdzić, że przepis art. 50 pkt 9 u.t.d. nie wprowadza żadnej regulacji, a to zaprzeczałoby racjonalności tworzenia prawa przez prawodawcę.

Przyjmując zatem za właściwą, dla zrozumienia przepisu art. 50 pkt 9 u.t.d., wykładnię systemową należy zwrócić uwagę, iż przepis ten odwołuje się do art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych stanowiącego, że korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.), za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. Przepis art. 13 ust. 1 pkt 3 dodany został przez art. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. (Dz. U. Nr 218, poz. 1391) zmieniającej ustawę o drogach publicznych z dniem 24 grudnia 2008 r., ze stosowaniem od dnia 1 lipca 2011 r., a więc w dacie kontroli i wydania decyzji przez organ I instancji przepis ten obowiązywał.

Konsekwencja nieuiszczenia opłaty przez kierującego pojazdem wynika z art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. (odwołującego się z kolei do art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p.) - za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, za który pobiera się opłatę elektroniczną, bez uiszczenia tej opłaty - wymierza się karę pieniężną w wysokości 3.000 zł. Zgodnie z art. 13k ust. 4 u.d.p. kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 i 2, nakładają, w drodze decyzji administracyjnej, uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 13 i ust. 1. W myśl powołanego art. 13 i ust. 1 pkt 2 u.d.p. - do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, w tym kontroli używanego w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3, jeżeli jest ono wymagane, oraz nałożenia i pobierania kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k, są uprawnieni inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego. Zatem zgodnie ze wskazaniem cytowanego przepisu, zarówno do kontroli, jak i do nakładania kar pieniężnych, w dacie kontroli skarżącego i wydania decyzji, uprawniony był inspektor transportu drogowego, który wydał decyzję.

W tych warunkach należało uznać zarzut skarżącego o braku kompetencji wydającego decyzję w I instancji za nie nietrafny.

Ustawa o drogach publicznych uwzględniła wymagania Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2004/52/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie interoperacyjności systemów elektronicznych opłat drogowych we Wspólnocie (Dz. U. UE. L. 2004. 166. 124 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 Dyrektywy: wszystkie nowe systemy opłat elektronicznych wprowadzone do użytku od dnia 1 stycznia 2007 r., do celów przeprowadzania transakcji związanych z opłatami elektronicznymi, stosują jedną lub kilka spośród następujących technologii:

a) pozycjonowanie satelitarne;

b) łączność ruchoma stosująca normę GSM-GPRS (GSM TS 03.60/23 060);

c) technologia mikrofalowa 5,8 GHz.

W myśl ust. 2 art. 2 Dyrektywy: europejska usługa opłaty elektronicznej zostaje wprowadzona do użytku na podstawie art. 3 ust. 1.(...). Urządzenia te są co najmniej interoperacyjne i zdolne do komunikowania ze wszystkimi systemami działającymi w Państwach Członkowskich z wykorzystaniem jednej lub więcej technologii wymienionych w ust. 1.(...). Zgodnie ze wskazaniem art. 3 ust. 1 Dyrektywy: tworzy się europejską usługę opłaty elektronicznej, która obejmuje wszystkie sieci drogowe we Wspólnocie, w których opłaty lub opłaty za użytkowanie dróg są pobierane środkami elektronicznymi. Ta usługa opłaty elektronicznej zostanie zdefiniowana za pomocą umownego zbioru reguł umożliwiającego wszystkim operatorom i/lub emitentom świadczenie usługi, zbioru norm i wymogów technicznych oraz jednej umowy subskrypcyjnej pomiędzy klientami i operatorami i/lub emitentami oferującymi usługę. Umowa ta przyznaje dostęp do usługi w ramach całej sieci, a subskrypcje są udostępniane przez operatora jakiejkolwiek części sieci i/lub przez emitenta. Jednocześnie zgodnie z ust. 2 cytowanego przepisu: europejska usługa opłaty elektronicznej jest niezależna od podstawowych decyzji podjętych przez Państwa Członkowskie mających na celu nałożenie opłat na określone rodzaje pojazdów, od poziomów opłat oraz od celu, jaki mają nakładane opłaty. Usługa ta odnosi się jedynie do sposobu pobierania opłat. Usługa umożliwia zawieranie umów niezależnie od miejsca rejestracji pojazdu, przynależności państwowej stron umowy, w odniesieniu do których opłata jest naliczana.

Zatem nie można uznać za trafny zarzut skarżącego o niemożności nabycia w Polsce po przekroczeniu jej granicy wymaganego urządzenia służącego do naliczania opłaty, gdyż urządzenie to było do nabycia również w N., który to kraj jest Państwem Członkowskim Unii Europejskiej posiadającym krajowy system elektronicznego pobierania opłat i który to kraj, zgodnie z art. 3 ust. 4 Dyrektywy, powinien zapewnić dostęp do tych urządzeń na co wskazuje jej przepis art. 6 tiret pierwsze o zastosowaniu tej Dyrektywy - Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 20 listopada 2005 r. oraz niezwłocznie przesyłają Komisji teksty tych przepisów wraz z tabelą korelacji pomiędzy tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.

Zarzuty zawarte w skardze w znacznej części oparto na przepisach Dyrektywy nr 1999/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe (Dz. U. UE. L. 1999. 187. 42 ze zm.) ze wskazaniem również na Dyrektywę nr 2006/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. zmieniającą dyrektywę 1999/62/WE w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe. Zauważenie wymaga więc, iż druga z powołanych dyrektyw nie jest odrębną regulacją, gdyż dotyczy jedynie pewnych zmian Dyrektywy nr 1999/62/WE z dnia 17 czerwca 1999 r. Jedną ze zmian wprowadzoną w Dyrektywie nr 1999/62/WE, Dyrektywą nr 2006/38/WE, była zmiana w art. 2 Dyrektywy 1999/62/WE definicji pojazdu, jako wyłącznie przeznaczonego lub wyłącznie używanego do przewozu drogowego towarów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Zmieniono zatem DMC pojazdu z 12t do 3,5t, stąd powoływanie się przez skarżącego na to, że jego zespół pojazdów nie przekraczał 12t, w sytuacji w której faktycznie kontrolowany zespół pojazdów przekraczał 3,5t, nie było trafne. Istotnym jest także to, że obie dyrektywy odnoszą się do pojazdów ciężarowych, niejako pojazdy te dookreślając dodatkowo w ogólnej grupie pojazdów, dlatego określając, że dyrektywy te odnoszą się do pojazdów ciężarowych wskazano jednocześnie, iż muszą to być pojazdy, które wyłącznie przeznaczone są lub wyłącznie używane do przewozu drogowego towarów. Żaden z zespołu kontrolowanych pojazdów skarżącego nie był wyłącznie przeznaczony lub wyłącznie używany do przewozu towarów, stąd odwołanie się do wymienionych dyrektyw nie miało uzasadniania. Jednakże zespół ten, przekraczając DMC o 3,5t, podlegał opłacie na kontrolowanym odcinku drogi, zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych. Z uwagi zatem na niewniesienie wymaganej opłaty przez skarżącego organ administracji zasadnie nałożył karę pieniężną w wysokości podanej w zaskarżonej decyzji administracyjnej.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.