Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 803/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: article: Art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: Art. 145
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Art. 21, art. 122, art. 247
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: Art. 79
journal: Dz.U. 2004 nr 29 poz 257
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędziowie NSA Krystyna Kutzner (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2011 r. sprawy ze skarg J. C. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia 31 maja 2010 r. nr [...] nr [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji uchyla zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu pierwszej instancji.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celnego określił skarżącej J. C. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym według niżej wymienionych decyzji , z tytułu sprzedaży przed pierwszą rejestracją na terytorium kraju samochodów osobowych :

1. decyzja nr [...] z dnia [...] 2006 r. – kwota zobowiązania podatkowego za miesiąc marzec 2005 r – 1.182,00 zł dotycząca samochodu marki Opel Astra nr nadwozia [...] ,

2. decyzja nr [...] z dnia [...] 2007 r. - kwota zobowiązania podatkowego za miesiąc wrzesień 2004 r – 3.545,00 zł dotycząca samochodu marki Audi A4 nr nadwozia [...],

3. decyzja nr [...] z dnia [...] 2007 r. kwota zobowiązania podatkowego za miesiąc październik 2004 r – 1.182 ,00 zł dotycząca samochodu marki Volkswagen Golf nr nadwozia [...].

Wszystkie decyzje stały się ostateczne, gdyż skarżąca nie składała od nich odwołania .

Dwoma wnioskami z dnia 29 grudnia 2010 r. skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności wyżej wymienionych decyzji , zarzucając , iż są one niezgodne z prawem wspólnotowym i naruszają art. 90 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz.Urz.UE C 321E z dnia 29.12.2006r, zwany dalej TWE). Na poparcie swojego stanowiska skarżąca powołała się również na wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 stycznia 2007 r. , sprawa C-313/05 B. przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej. W ocenie skarżącej , przedmiotowe decyzje zawierają wadę powodującą ich nieważność na podstawie art. 247 § 1 pkt .3 i 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) .

Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 i 7 w związku z art. 248 § 3 Ordynacji podatkowej , decyzjami z dnia [...] 2010 r odpowiednio : nr [...], nr [...] oraz nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności wyżej wymienionych decyzji określających skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym .

Organ podniósł, że zgodnie z art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która:

- została wydana z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3),

- zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa (pkt 7).

Warunkiem koniecznym do uznania naruszenia prawa za rażące jest oczywisty charakter tego naruszenia. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej, oczywistej i bezspornej sprzeczności z treścią przepisu prawa, tzn. istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie. Naruszenie prawa będzie więc miało cechę "rażącego" wtedy, gdy czynność postępowania organu podatkowego lub istota załatwienia sprawy są w swej treści zaprzeczeniem obowiązującej regulacji prawnej, a działanie organu w toku postępowania lub rozstrzygnięcie sprawy w decyzji w ogóle nie odpowiada nakazom wynikającym z obowiązującego prawa lub też łamie zakazy w nim ustanowione. Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. Nie można zatem jako rażąco naruszającego prawo traktować rozstrzygnięcia, wynikającego z odmiennej interpretacji danego przepisu, nawet jeżeli później zostanie ono uznane za nieprawidłowe.

Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił , że na podstawie delegacji zawartej w art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, póz. 257 ze zm.) , stawka podatku określona w art. 75 ust. 1 została obniżona do wysokości wyrażonej w § 2 ust. 1 pkt.1 i § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 ze zm.). Organ podatkowy, który wydawał decyzje określające wysokość zobowiązania podatkowego w trybie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej tj.w przypadku nie wykonania przez podatnika ciążącego na nim obowiązku podatkowego , miał obowiązek stosowania stawek określonych w ww. przepisach.

Zdaniem Dyrektora Izby Celnej , organy podatkowe zobowiązane są do przestrzegania i stosowania przepisów podatkowych aktualnie obowiązujących w Rzeczpospolitej Polskiej, nie są natomiast władne orzekać o niezgodności przepisów prawa podatkowego z normami prawa Unii Europejskiej, rozstrzygać w decyzji o obowiązywaniu (bądź też nie) konkretnych przepisów prawa podatkowego oraz odmawiać stosowania przepisów, co do których podatnik posiada wątpliwości.

O niezgodności polskich przepisów podatkowych z przepisami wspólnotowymi może rozstrzygnąć jedynie Europejski Trybunał Sprawiedliwości.

Odnośnie powołanego przez skarżącą wyroku ETS z 18 stycznia 2007 r. (sprawa C-313/05 M. B przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w Warszawie) , organ wyjaśnił , że dotyczy on innej kwestii , niż będąca przedmiotem niniejszego postępowania, tj. niezgodności z art. 90 TWE krajowych przepisów akcyzowych umożliwiających pobieranie podatku akcyzowego od nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych w kwocie wyższej od rezydualnej kwoty tego podatku zawartej w wartości rynkowej podobnych pojazdów.

W kwestii będącej przedmiotem niniejszej sprawy ETS wypowiedział się natomiast w wyroku z 17 lipca 2008 r. (sprawa C-426/07 D. K. przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej), stwierdzając m.in., że "Artykuł 90 akapit pierwszy WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on podatkowi akcyzowemu takiemu jak będący przedmiotem postępowania przed sądem krajowym w zakresie, w jakim kwota podatku, któremu podlega sprzedaż przed pierwszą rejestracją pojazdów używanych sprowadzonych z innego państwa członkowskiego przewyższa rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w państwie członkowskim, które nałożyło podatek. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy uregulowanie sporne w postępowaniu przed sądem krajowym, a w szczególności stosowanie § 7 ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego, ma takie skutki".

W ocenie Dyrektora Izby Celnej, nie sposób wywieść wyraźnej, oczywistej oraz bezspornej sprzeczności rozstrzygnięcia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z treścią obowiązujących w tym zakresie regulacji prawnych.

Organ podniósł , że sytuacja, w której wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji , gdyż okoliczność taka nie została uwzględniona w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej .

Zdaniem Dyrektora Izby Celnej , nie można również uznać , iż przedmiotowa decyzja została dotknięta wadą powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa , gdyż w obowiązującym systemie polskiego prawa podatkowego przepisy zawierające ww. sankcję nie występują.

Po rozpatrzeniu odwołań skarżącej , Dyrektor Izby Celnej decyzjami z dnia 31 maja 2010r odpowiednio : nr [...], nr [...] , nr [...] – utrzymał w mocy swoje decyzje z dnia [...] 2010r w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, wymienionych na wstępie.

W ocenie organu odwoławczego , Naczelnik Urzędu Celnego działał zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa krajowego i nie doszło do naruszenia prawa, a w szczególności do naruszenia o charakterze rażącym.

Odpowiadając na zarzut odwołania dotyczący błędnego zastosowania stawki podatku akcyzowego w wysokości 65% w sytuacji, gdy w dacie wydania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, obowiązywały stawki 3,1% i 13,6%, na podstawie znowelizowanych przepisów , organ odwoławczy uznał ten zarzut za nieuzasadniony , gdyż na podstawie § 1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 listopada 2006 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 210, poz. 1551), treść § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. została zmieniona dopiero z dniem 1 grudnia 2006 r. , natomiast Naczelnik Urzędu Celnego wydał decyzję dotycząca zobowiązania podatkowego za miesiąc marzec 2005 r w dniu 06 lutego 2006 r , a zatem w dacie obowiązywania przepisu w " starym" brzmieniu.

Odnośnie pozostałych decyzji dotyczących miesiąca września 2004 r i października 2004r , Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił , iż w tych sprawach do powstania obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym doszło z mocy samego prawa w czasie obowiązywania przepisu § 7 ww. rozporządzenia " w starym" brzmieniu i jako przepis prawa materialnego musi mieć zastosowanie w brzmieniu na dzień powstania obowiązku podatkowego .

Odpowiadając na pozostałe zarzuty odwołania , Dyrektor Izby Celnej powtórzył dotychczasową argumentację , iż organy podatkowe zobowiązane są do przestrzegania i stosowania przepisów podatkowych aktualnie obowiązujących w Rzeczpospolitej Polskiej i nie są umocowane do orzekania o ich zgodności z prawem Unii Europejskiej.

Na powyższe decyzje wpłynęły skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie , w których skarżąca domagając się stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 i 7 Ordynacji podatkowej podniosła , że ww. decyzje naruszają :

1. art. 79 ust. 1 ww. ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym ,

2. art. 21 ust. 3, art.121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej jako konsekwencje naruszenia art. 79 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym,

3. § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 listopada 2006 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 210, poz. 1551).

Zgodnie z art. 79 ww. ustawy o podatku akcyzowym, podatnik ma prawo do obniżenia kwoty akcyzy o kwotę akcyzy zapłaconą przy nabyciu wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych, związanych ze sprzedażą opodatkowaną lub zapłaconą od importu. Organ podatkowy określając zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym powinien uwzględnić treść tego przepisu. Tymczasem Naczelnik Urzędu Celnego wydając decyzje określające skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za kolejne miesiące : marzec 2005r , wrzesień 2004r oraz październik 2004r , nie zastosował art.79 ww. ustawy , co miało wpływ na wysokość tych zobowiązań.

W ocenie skarżącej , taki sposób działania organu podatkowego narusza art.art.21 § 3 , art.121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej .

W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skarg, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje :

Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem . Oznacza to , że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji . Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy , gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania , że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Dz 2002 r Nr 153, poz.1270) .

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu były trzy decyzje Dyrektora Izby Celnej, które zostały wydane w wyniku wszczęcia na wniosek skarżącej postępowania o stwierdzenie nieważności ostatecznych w administracyjnym toku instancji trzech decyzji Naczelnika Urzędu celnego, które określały zobowiązania podatkowe w podatku akcyzowym za miesiące : wrzesień i październik 2004 r oraz za marzec 2005 r. Powyższe powoduje , że kontroli sądu poddane zostały decyzje wydane w trybie nadzwyczajnym , jakim jest postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności , którego istota jest ustalenia , czy zachodzi jedna z przesłanek wymienionych enumeratywnie w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Oznacza to , że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji , organ nadzoru nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym. Katalog przesłanek warunkujących stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznych zakreśla również ramy powierzonej sądowi administracyjnemu kontroli legalności decyzji wydanych w tym nadzwyczajnym postępowaniu .

W orzecznictwie przyjmuje się , że rażące naruszenie prawa nastepuje wtedy , gdy treść decyzji postaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter naruszenia powoduje , że owa decyzja nie może być akceptowana z punktu widzenia praworządności (wyrok NSA o sygn.akt V SA 86/92, LEX 10332 , II SA 1288/98 , LEX 41908 ) . Oznacza to , że rażące naruszenie prawa ma miejsce wtedy , gdy w stanie prawnym nie budzącym wątpliwości co do jego zrozumienia zostaje wydana decyzja , która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi zaprzeczenie obowiązujących przepisów.

Powyższa linia orzecznicza w zakresie wykładni pojęcia rażącego naruszenia prawa została wypracowana w stanie prawnym obowiązującym przed akcesją Polski do Unii Europejskiej , jednak z dniem 1 maja 2004 r sytuacja uległa zmianie , bowiem polski system prawny poszerzył się o prawo wspólnotowe , które stało się źródłem obowiązującego prawa.

W związku z powyższym po dniu 1 maja 2004 r " rażące naruszenia prawa" w rozumieniu art. 247 § 1 pkt.3 Ordynacji podatkowej zachodzi nie tylko wtedy , gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu , a rozstrzygnięciem objętym decyzją , ale także wówczas , gdy organ podatkowy wydał decyzję ostateczną w oparciu o przepis prawa krajowego , która to norma prawna poprzez proste zestawienie , pozostaje w oczywistej sprzeczności z prawem wspólnotowym.

Organy administracji publicznej , ale także sądy , stosując prawo nie mogą poprzestać jedynie na prostym odczytaniu treści przepisu krajowego , ale zobowiązane są również do analizy unormowań prawa wspólnotowego . Oznacza to , że jeśli zgodnie z prawem krajowym organ administracji ma obowiązek uchylić ostateczną decyzję administracyjną , która jest niezgodna z prawem krajowym , to taki sam obowiązek dotyczy sytuacji , gdy decyzja jest oczywiście nie zgodna z prawem wspólnotowym.

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy , należy wskazać , że Naczelnik Urzędu Celnego wydając decyzje określające wysokość zobowiązania podatkowego w trybie art.21 § 3 Ordynacji podatkowej tj. w przypadku nie wykonania poprzez podatnika ciążącego na nim obowiązku podatkowego , miał obowiązek zastosowania stawek obowiązujących w dacie powstania obowiązku podatkowego , określonych w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 w sprawie obniżonych stawek podatku akcyzowego (Dz.U. z 2004r, Nr 87, poz.825 ze zm.).

Na marginesie należy zauważyć , że skarżąca nie kwestionuje , iż obowiązek podatkowy z tytułu sprzedaży samochodu osobowego przed jego pierwsza rejestracją na terytorium Polski powstaje niezależnie od poprzednich faz obrotu tj. nabycia wewnątrzwspólnotowego. Zarzuca jednak , że Naczelnik Urzędu Celnego nie uwzględnił w rozstrzygnięciu art.79 ustawy o podatku akcyzowym , który stanowi : podatnik ma prawo do obniżenia kwoty akcyzy o kwotę akcyzy zapłaconą przy nabyciu wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych , związaną ze sprzedażą opodatkowaną lub zapłacona od importu.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że art.79 ustawy został ustanowiony dla uniknięcia wielokrotnego obciążenia podatkiem akcyzowym . W ocenie tut. Sądu , organ podatkowy określając zobowiązanie podatkowe w akcyzie zobowiązany był uwzględnić nie rozliczony przez skarżącą podatek , który – co należy podkreślić – z mocy prawa obniżał wysokość należnego zobowiązania.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie , w wyroku z dnia 28 listopada 2008r , sygn. akt I FSK 1526/07 stwierdził m.in. , że " brak jest przepisów , które expressis verbis pozbawiałyby podatnika prawa do rozliczenia podatku oraz to, że nieuwzględnienie przez organy regulacji korzystnych dla podatnika (w przedmiotowej sprawie – art.79 ustawy o podatku akcyzowym ) godzi w konstytucyjną zasadę równości , gdyż z dwóch podmiotów znajdujących się w identycznej sytuacji jeden będzie mógł skorzystać z prawa do obniżenia kwoty akcyzy o kwotę akcyzy zapłaconą przy nabyciu wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych , związaną ze sprzedażą opodatkowana lub zapłaconą od importu , drogi zaś nie , bo wszczęto w stosunku do niego postępowanie podatkowe...".

Wyrok ten co prawda zapadł w innej sytuacji faktycznej , ale zasady stosowania art.79 ww. ustawy są aktualne w odniesieniu do rozpatrywanej przez tut. Sąd sprawy, tym bardziej , że w dalszej części uzasadnienia Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził , " ustawodawca nie powinien , bez szczególnie uzasadnionych powodów , ograniczać możliwości korzystania przez podatników z ulg i odliczeń. Nie powinny tego czynić również organy stosujące prawo... ". Stanowisko to popiera Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę.

Dokonując oceny zaskarżonych decyzji pod kątem naruszenia prawa w stopniu rażącym , należy mieć na uwadze , że Naczelnik Urzędu Celnego decydując się na władcze określenie zobowiązania podatkowego w zakresie podatku akcyzowego powstającego po stronie skarżącej z mocy prawa , miał obowiązek uczynić to w sposób prawidłowy , czyli zgodny z prawem , co oznacza , że winien w tym władczym rozstrzygnięciu uwzględnić wszystkie elementy tzw. "rachunku podatkowego" , a zatem uwzględnić również te elementy , które obniżają wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. Obowiązek określenia zobowiązania podatkowego zgodnie ze stanem rzeczywistym wynika z art.21 § 3 i art.122 Ordynacji podatkowej.

Zdaniem tut. Sądu , fakt nie uwzględnienia w rozstrzygnięciach Naczelnika Urzędu Celnego konstrukcji przewidzianej w art.79 ww. ustawy o podatku akcyzowym , powoduje , iż przedmiotowe decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa. Stan prawny na dzień powstania obowiązku podatkowego skarżącej w podatku akcyzowym nie budził wątpliwości – skarżąca miała prawo do obniżenia podatku akcyzowego z tytułu sprzedaży pojazdów przed ich pierwsza rejestracja w Polsce o wysokość podatku akcyzowego uiszczonego z tytułu wewnątrzwspólnotowego ich nabycia . Treść decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia : [...] 2006r , [...] 2007 oraz [...] 2007 r określających podatek akcyzowy z tytułu sprzedaży samochodów objętych tymi decyzjami przed ich pierwsza rejestracją na terytorium kraju stanowiła zaprzeczenie obowiązujących przepisów w zakresie wyżej opisanym . Z tego powodu , w ocenie tut. Sądu , naruszenie prawa ma charakter rażący w rozumieniu art.247 § 1 pkt.3 Ordynacji podatkowej.

Przy ponownym rozstrzyganiu wniosków z dnia 29 grudnia 2009r skarżącej o stwierdzenie nieważności przedmiotowych decyzji , Dyrektor Izby Celnej uwzględni ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku . W pierwszej kolejności organ jednak rozważy kwestię przedawnienie zobowiązań podatkowych ; w toku postępowania sądowego skarżąca przedłożyła decyzję w sprawie rozłożenia na raty zaległości w podatku akcyzowym , co może wskazywać , iż bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu .

Sąd podzielił stanowisko Dyrektora Izby Celnej w zakresie zastosowanych do określenia zobowiązań podatkowych w podatku akcyzowym stawek tego podatku na dzień orzekania w tych sprawach . Powołany przez organ podatkowy wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 17 lipca 2008r , sprawa C-426/07 D. K. przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej, w ocenie Sądu , nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji określających skarżącej zobowiązania podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży samochodów osobowych przed ich pierwsza rejestracją , ale w przypadku ponownego , merytorycznego rozstrzygania w tych sprawach , należy uwzględnić jego treść.

Uznając , że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego w zakresie wyżej opisanym , Sąd działając na podstawie art.145 § 1 pkt.1 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) – orzekł jak w sentencji