Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 923/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 103 par. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2015 poz 155
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami

SENTENCJA

Dnia 11 grudnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędzia NSA Janusz Nowacki, , Protokolant Sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2015 roku sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi wynikających z prawa jazdy kategorii AB oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), art. 103 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r. poz. 155 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania R. S. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...] r. nr [...] o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi wynikających z prawa jazdy kategorii AB oraz o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, utrzymało w mocy powyższe rozstrzygnięcie.

Jak wynika z akt sprawy, R.S. od dnia 2 listopada 1968 r. posiada uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie prawa jazdy kategorii AB.

W dniu 3 kwietnia 2015 r. do organu I instancji wpłynęło orzeczenie lekarskie nr

[...] z dnia 25 marca 2015 r., wystawione w Przychodni Konsultacyjno - Diagnostycznej WOMP Ł. przez lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób kierujących pojazdami, z treści którego wynika, że w wyniku przeprowadzonych badań lekarskich stwierdzono u skarżącego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii: A1, A2, A, AM, B1, B, B + E, T.

Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Ł. pismem z dnia 30 marca 2015 r.

poinformował, że skarżący wniósł odwołanie od ww. orzeczenia.

W dniu 3 czerwca 2015 r. do organu I instancji wpłynęło orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia 28 maja 2015 r. wystawione przez lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób kierujących pojazdami Instytutu Medycyny Pracy w Ł., z treści którego wynika, że po przeprowadzeniu badań lekarskich w trybie odwoławczym stwierdzono u skarżącego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest prawo jazdy kategorii: A1, A2, A, AM, B1, B, B+E, T, C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E oraz pozwolenie na kierowanie tramwajem.

Prezydent Miasta Ł. pismem z dnia 13 lutego 2015 r. poinformował skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, bezskutecznie wzywając jednocześnie stronę do

zajęcia stanowiska w sprawie. Następnie decyzją z dnia [...] r. orzekł o cofnięciu R. S. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi wynikającego z prawa jazdy kategorii AB oraz nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji, powołując się na przepis art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, wskazał że przyczyną cofnięcia uprawnień było stwierdzenie, orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia 28 maja 2015 r. wydanym przez lekarza uprawnionego do badań kierowców Instytutu Medycyny Pracy [...] w Ł., istnienia u skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił organowi naruszenie:

• przepisu art. 107 § 3 k.p.a., albowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada zasadom wynikającym z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i jednocześnie uniemożliwia merytoryczne ustosunkowanie się do podstaw prawnych wydania zaskarżonych rozstrzygnięć;

• przepisu art. 75 k.p.a., poprzez niedopuszczenie dowodów w postaci dodatkowych badań przeprowadzonych przez skarżącego;

• przepisu art. 10 k.p.a., poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu.

W oparciu o powyższe skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. W uzasadnieniu organ wskazał, że podstawę materialnoprawną decyzji stanowił art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.

W ocenie Kolegium decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym podjęta przez organ I instancji na podstawie wyżej przytoczonej normy nie należy do kategorii decyzji uznaniowych, w związku z czym organ administracji publicznej, stosując przepisy ustawy o kierujących pojazdami, obowiązany jest do jej wydania.

Zdaniem organu odwoławczego w sprawie nie jest sporne, że orzeczenie nr [...], stwierdza jednoznacznie istnienie u skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest prawo jazdy kategorii: A1, A2, A, AM, B1, B, B+E, T, C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E oraz pozwolenie na kierowanie tramwajem. Zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami marszałek województwa sprawuje nadzór nad wykonywaniem badań lekarskich i wydawaniem orzeczeń lekarskich do kierowania pojazdem.

Organ wyjaśnił, że stosownie do delegacji zawartej w art. 81 ust. 1 ww. ustawy Minister Zdrowia wydał w dniu 17 lipca 2014 r. rozporządzenie w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. z 2014 r., poz. 949), które określa m.in. szczegółowe warunki i tryb przeprowadzania badań lekarskich kierowców. Orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest ostateczne (patrz art. 79 ust. 7 ww. ustawy).

Kolegium stwierdziło, że skarżący kwestionując prawidłowość orzeczenia lekarskiego nr [...], stosownie do wyżej przywołanego art. 79 ust. 4 ustawy o kierujących pojazdami, wystąpił z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w Instytucie Medycyny Pracy im. Prof. J. Nofera w Łodzi. Podjęte zatem przez lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób kierujących pojazdami Przychodni Konsultacyjno-Diagnostycznej WOMP w Ł. orzeczenie nr [...], zostało wydane w trybie art. 79 ust. 7 ww. ustawy i jest ostateczne.

Organ odwoławczy podkreślił, że ocena czy u kierowcy występują przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem, leży w gestii uprawnionych lekarzy, wykonujących stosowne badania w upoważnionych do tego jednostkach. Orzeczenia lekarskie uprawnionych lekarzy podmiotu odwoławczego mają walor ostateczności. Bez tych orzeczeń lub sprzecznie z nimi organ nie może dokonywać samodzielnych ocen, co do tego, czy kierowca - ze względu na stan zdrowia - jest w stanie kierować pojazdem w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Organ wyjaśnił, że wydane w sprawie orzeczenia lekarskie WOMP w Ł. i Instytutu Medycyny Pracy im. Prof. J. Nofera w Łodzi zostały podpisane przez lekarzy uprawnionych do badań kierowców. Z orzeczeń tych jednoznacznie wynika istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez R. S. pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest prawo jazdy kategorii: A1, A2, A, AM, B1, B, B+E, T, (orzeczenie nr K\147\2015 dotyczy dodatkowo kategorii prawa jazdy: C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E oraz pozwolenie na kierowanie tramwajem).

W związku z tym, że organy związane są orzeczeniami lekarskimi i nie mają podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń, Kolegium uznało, że cofnięcie skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi było w przedmiotowej sprawie obligatoryjne.

Odnośnie wniosku skarżącego, co do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego sądowego z listy Sądu Okręgowego z zakresu otolaryngologa na okoliczność ustalenia, czy stan zdrowia skarżącego ma bezpośredni wpływ na istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi organ wyjaśnił, że związanie organów ostatecznym orzeczeniem lekarskim (w niniejszej sprawie orzeczeniem nr [...] z 28 maja 2015 r.), wykluczało ewentualną możliwość przeprowadzenia w postępowaniu o cofnięcie prawa jazdy dowodu z opinii biegłego, co do treści zawartych w tym orzeczeniu.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji zostało przeprowadzone z poszanowaniem zasad Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym m.in. zasady praworządności, prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, zaś sama decyzja wydana po wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego który odnosił się do przedmiotu prowadzonego postępowania.

Ustosunkowując się do zarzutów odnoszących się do przeprowadzenia samego badania lekarskiego (na podstawie badania "ogólnego" bez wyników badań cząstkowych zleconych przez lekarza) organ wskazał, że stosownie do wyżej przywołanego art. 80 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami Kolegium nie jest jednostką sprawującą nadzór nad wykonywaniem badań lekarskich i wydawaniem orzeczeń lekarskich wobec kierowców. Ponadto organ odwoławczy uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 10 k.p.a.

W zakresie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. Kolegium wskazało, że niewątpliwie w interesie społecznym jest nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji o cofnięciu uprawnień do prowadzenia pojazdów silnikowych kierowcy, co do którego, bezsprzecznie już stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. Trudno bowiem uznać, zdaniem organu że strona kierując samochodem - pomimo stwierdzonego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi - nie powoduje zagrożenia w ruchu drogowym.

W skardze R. S. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących poprzez brak przedstawienia stronie wyników badań uzasadniających wydanie orzeczenia lekarskiego. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji I i II instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W ocenie skarżącego wydane w sprawie orzeczenia lekarskie nie mogły stanowić dla organów rozstrzygających o cofnięciu uprawnień dostatecznej podstawy od stwierdzenia konkretnej przyczyny uniemożliwiającej dalsze prowadzenie pojazdów silnikowych, a w konsekwencji do wydania decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami. Skarżący podkreślił, że orzeczenia lekarskie nie zawierają żadnego uzasadnienia, a zatem nie ma możliwości odniesienia się do treści tych orzeczeń.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w decyzji.

Na rozprawie w dniu 11 grudnia 2015 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę oraz wniósł o powołanie biegłego z zakresu otolaryngologii mającego ponownie zbadać skarżącego na okoliczność występowania dysfunkcji błędnika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga R. S. jest niezasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 t.j. ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 powołanej ustawy).

Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j. ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl natomiast przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dni [...] r. o cofnięciu R.i S. uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi wynikających z prawa jazdy kategorii AB. Dokonując kontroli zaskarżonych rozstrzygnięć, Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji publicznej przepisów postępowania administracyjnego ani przepisów prawa materialnego, które skutkowałoby koniecznością ich uchylenia.

Podstawę prawną zaskarżonych decyzji stanowi art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.

Decyzja cofająca uprawnienia do kierowania pojazdami jest tzw. decyzją związaną – jej wydanie nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie. W przypadku stwierdzenia przez uprawnionego lekarza w orzeczeniu lekarskim istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez stronę pojazdami silnikowymi, starosta ma obowiązek wydania decyzji cofającej kierowcy uprawnienia. Prawidłowe jest również stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, że organ administracji jest związany treścią orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, a orzeczenia te nie podlegają jego ocenie co do zasadności ich wydania. Podkreślić należy, że orzeczenia lekarskie wiążą organy administracyjne, które nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń. Postępowanie, którego celem jest ocena stanu zdrowia kierowcy, jest prowadzone przez uprawnionych lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje a wydane przez nich orzeczenia nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej (starostę) w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2009 r., sygn. I OSK 840/08, wyrok NSA z dnia 17 marca 2005 r., sygn. I OSK 1273/04, wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2007 r., sygn. I OSK 251/06 wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 471/13 i wyrok WSA w Łodzi z dnia 5 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 911/13, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Orzeczenie lekarskie wydawane w tym szczególnym trybie stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a. Oznacza to, że orzeczenie stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i korzysta z domniemania prawdziwości oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone.

Badania lekarskie w przedmiotowym zakresie mogą przeprowadzać jedynie lekarze uprawnieni spełniający wymagania określone w art. 77 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami i wpisani do ewidencji uprawnionych lekarzy, prowadzonej przez marszałka województwa. Jak stanowi art. 79 ust. 2 ww. ustawy, uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wydaje osobie badanej orzeczenie lekarskie. Podkreślić należy, że osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzający się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 81 ustawy. Jednostka mająca przeprowadzić badania w trybie odwoławczym powinna być jednostką o wyższym poziomie referencyjnym w stosunku do jednostki, która przeprowadziła badanie pierwotne (art. 79 ust. 4 i 5 ustawy). Orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest ostateczne (art. 79 ust. 7 ustawy). Kopię orzeczenia, w przypadku gdy zostały stwierdzone przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem, uprawniony lekarz ma obowiązek przesłać staroście właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej, po upływie 14 dni od dnia badania, jeżeli nie został złożony wniosek o przeprowadzenie ponownego badania albo orzeczenie lekarskie zostało wydane po przeprowadzeniu ponownego badania. Przesłanie do organu kopii ostatecznego orzeczenia lekarskiego kończy pierwszy diagnostyczno-orzeczniczy etap postępowania w przedmiocie weryfikacji uprawnień kierowcy ze względu na stan jego zdrowia w oparciu o regulacje ustawy o kierujących pojazdami.

Orzeczenia lekarskie w przedmiotowej sprawie wydano na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2014 r. poz. 949). Stosownie do treści § 7 ust. 1 uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wystawia orzeczenie lekarskie, którego wzór określają odpowiednio załączniki nr 7 i 8 do rozporządzenia. Z kolei § 11 rozporządzenia wskazuje, że jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania ponownego badania lekarskiego, o którym mowa w art. 79 ust. 4 i 5 ustawy, są w przypadku orzeczenia lekarskiego wydanego przez:

1) uprawnionego lekarza - wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej;

2) uprawnionego lekarza zatrudnionego w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy:

a) Centrum Naukowe Medycyny Kolejowej w Warszawie,

b) Instytut Medycyny Pracy im. prof. dr. med. Jerzego Nofera w Łodzi,

c) Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu,

d) Instytut Medycyny Wsi im. Witolda Chodźki w Lublinie,

e) Instytut Medycyny Morskiej i Tropikalnej Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego,

f) Wojskowy Instytut Medycyny Lotniczej w Warszawie.

W niniejszej sprawie skarżący skorzystał z prawa do wniesienia odwołania od orzeczenia lekarskiego. Drugie orzeczenie również wskazywało na istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. Natomiast orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest ostateczne (art. 79 ust. 7 ustawy o kierujących pojazdami). Orzeczenia lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Łodzi i Instytutu Medycyny Pracy im. prof. dr. med. Jerzego Nofera w Łodzi wydane zostały przez lekarzy uprawnionych w tych jednostkach do przeprowadzania badań kierowców. W tym zakresie podzielić należy stanowisko organów, że są to jednostki uprawnione do orzekania w sprawie badań kierowców.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy wyjaśnić, że procedura oceny stanu zdrowia kierowcy, wynikająca z cytowanych wyżej przepisów rozporządzenia, ma charakter szczególny i odrębny od procedury administracyjnej, a zatem nie mają do niej zastosowania ogólne zasady postępowania administracyjnego. Orzeczenia lekarskie wiążą organy administracyjne, które nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń. Postępowanie, którego celem jest ocena stanu zdrowia kierowcy (lub kandydata na kierowcę) jest prowadzone przez uprawnionych lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje w tym zakresie. Orzeczenie lekarskie wydawane w tym szczególnym trybie stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a. Oznacza to, że przedmiotowe orzeczenie stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i korzysta z domniemania prawdziwości oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone.

W niniejszej sprawie wydanie zaskarżonych decyzji poprzedziło postępowanie w sprawie skierowania skarżącego na badania lekarskie, w ramach którego wyczerpał procedurę wynikającą z przytoczonych wyżej przepisów i uzyskał ostateczne, jak również bezterminowe, orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia 28 maja 2015 r.

Podnieść należy jednak, że skoro orzeczenie lekarskie stanowi środek dowodowy, o którym mowa w art. 76 § 2 k.p.a, to podlega ocenie organu jak każdy inny środek dowodowy (vide wyroki NSA z 16.10.2013 r., I OSK 952/12, LEX nr 1396546, z 7.02.2006 r., I OSK 420/2005 LEX nr 194056, z 11.01.2007 r., I OSK 251/2006 LEX nr 291185, z 26.06.2007 r., I OSK 1078/06). Przyjęcie stanowiska, że orzeczenie lekarskie stanowi dokument urzędowy sporządzony w przepisanej formie przez uprawnionego lekarza państwowej jednostki organizacyjnej oznacza jednak, że korzysta ono z domniemania prawdziwości (autentyczności) oraz zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. W myśl art. 76 § 3 k.p.a. należy przyjąć za dopuszczalne przeprowadzenie dowodu tylko przeciwko treści dokumentu. Przepisy k.p.a. nie wprowadzają ograniczeń w odniesieniu do środków dowodowych, które organ orzekający może dopuścić w celu obalenia mocy dowodowej dokumentu urzędowego. W razie obalenia domniemania zgodności z prawdą lub domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego nie może on być potraktowany jako dowód w sprawie. Tym samym dokonywana kontrola legalności zaskarżonych decyzji winna zatem uwzględniać charakter orzeczenia lekarskiego jako środka dowodowego, o którym mowa w art. 76 § 2 k.p.a.

Jakkolwiek możliwe jest, jak wskazano wyżej, przeprowadzenie dowodu w postępowaniu administracyjnym przeciwko treści dokumentu urzędowego zgodnie z art. 76 § 3 k.p.a., lecz do obalenia mocy tego dowodu przez stronę skarżącą nie doszło. Nie wystąpiły bowiem w sprawie żadne podstawy natury faktycznej bądź prawnej do skutecznego zakwestionowania przez skarżącego rodzaju badań lekarskich, jakim został poddany przez uprawnionych lekarzy oraz podważania wydanych orzeczeń.

W tej sytuacji rozpoznający sprawę Prezydent Miasta Ł. związany był ostatecznym orzeczeniem stwierdzającym przeciwwskazania do kierowania przez skarżącego pojazdami mechanicznymi i w kompetencjach tego organu nie mogło być dokonywanie kontroli zasadności orzeczenia lekarskiego.

Trzeba również w tym miejscu podkreślić, iż za niezasadny Sąd uznał zarzut skargi, dotyczący braku wyjaśnienia (uzasadnienia) w orzeczeniu lekarskim konkretnych powodów jego wydania. Treść orzeczenia wynika z załącznika nr 7 do ww. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia z dnia 17 lipca 2014 r. i takim właśnie formularzem posłużyła się jednostka orzecznicza. Wzór tego formularza nie przewiduje uzasadnienia rozstrzygnięcia podjętego przez jednostkę medyczną, uprawnioną przez Ministra Zdrowia do przeprowadzania badań kierowców. Z tego rozporządzenia nie wynika także obowiązek zapoznania skarżącego z kartą badania lekarskiego, gdyż stosownie do § 7 ust. 2 cyt. rozporządzenia, badany otrzymuje jedynie oryginał orzeczenia lekarskiego.

Wreszcie zaznaczyć należy, że decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami ma charakter prewencyjny i powinna zostać wydana w każdej sytuacji, gdy jest wielce prawdopodobne, że kierowca ze względu na stan zdrowia nie jest w stanie kierować pojazdem w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego i nienarażający ani siebie, ani kogokolwiek z uczestników ruchu drogowego na szkodę. Tym samym cofnięcie uprawnień w razie istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem wynika z utraty warunku niezbędnego do uzyskania uprawnienia, jakim jest brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.

Reasumując, Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania, ani podnoszonego w skardze naruszenia art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.

Sąd oddalił również wniosek dowodowy strony o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu otolaryngologii na okoliczność ustalenia występowania u skarżącego dysfunkcji błędnika. Sądy administracyjne, co do zasady, nie prowadzą bowiem postępowania dowodowego. Jedynie w drodze wyjątku, dopuszczalny jest dowód uzupełniający z dokumentu, o ile jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania (art. 106 § 3 p.p.s.a.). Przy czym, jak podkreśla się w orzecznictwie, celem postępowania dowodowego, o którym mowa w cytowanym przepisie, nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, lecz wyłącznie ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami procedury administracyjnej, a następnie, czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji określonych przepisów prawa materialnego. Dlatego też Sąd oddalił wniosek dowodowy strony skarżącej.

e.o.