Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 716/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 5a
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, , , po rozpoznaniu w dniu 20 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. G. na uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wyznaczenia obszaru i granic aglomeracji p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić skarżącej wpis od skargi w kwocie 300 (trzysta) złotych


UZASADNIENIE

Rada Miasta W. (dalej: "organ") uchwałą z dnia [...] r., nr [...], w sprawie wyznaczenia obszaru i granic aglomeracji W., na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 713 z późn. zm., dalej: "u.s.g.") oraz art. 87 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 310 z późn zm., dalej: "pr.w."), po uzgodnieniu z Dyrektorem Zarządu Zlewni w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie oraz Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w K., na wniosek Burmistrza Miasta W., wyznaczyła aglomerację W., położoną w województwie [...], powiecie [...], o równoważnej liczbie mieszkańców (RLM) [...] z oczyszczalnią ścieków komunalnych, zlokalizowaną w miejscowości W. przy ul. [...] (§ 1). Akt ten stanowi akt prawa miejscowego.

Pismem z dnia 17 maja 2021 r. H. G. (dalej: "skarżąca") złożyła skargę na powyższą uchwałę i wniosła o stwierdzenie jej nieważności. Podała, że w skład aglomeracji wchodzi oczyszczalnia ścieków i elektrownia fotowoltaiczna dedykowana dla niej, a którą to elektrownię fotowoltaiczną powstałą wskutek działań sprzecznych z prawem, usiłuje się obecnie zalegalizować przy okazji inwestycji celu publicznego w postaci "Budowy kanalizacji sanitarnej i deszczowej na terenie W. Etap II". Nadto, skarżąca swój interes prawny do złożenia skargi wywodzi z faktu, iż narażono ją na ryzyko utraty zdrowia wskutek promieniowania elektromagnetycznego oraz tego, że nieruchomość do niej należąca znajduje się na obszarze aglomeracji. Swoją argumentację poparła poglądem wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 25 lutego 2021 r. (sygn. akt II SA/Ol 910/20; orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach, dalej: "CBOS").

Organ pismem z dnia 15 czerwca 2021 r. złożył odpowiedź na skargę i wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podał, że przedmiotowa uchwała nie narusza interesu skarżącej, gdyż wskutek jej uchwalenia nie uległo zmianie przeznaczenie jej nieruchomości. Jednocześnie organ wskazał, że oczyszczalnia ścieków jest położona w znacznej odległości od nieruchomości skarżącej (dwa krańce miasta W.). Nadto, zdaniem organu nieprawdziwy jest argument o oddziaływaniu promieniowania elektromagnetycznego, gdyż wiedzą powszechną jest, że instalacje fotowoltaiczne dają, m.in. niezależność od podwyżek cen prądu, ekologiczny sposób pozyskiwania prądu, dofinansowanie do instalacji, ulgę podatkową, nadwyżki prądu, które zawsze można wykorzystać czy też niskie natężenie dźwięku. Organ podkreślił, że uchwała o jakiej mowa w art. 101 u.s.g. powinna m.in. rozstrzygać o jakimś elemencie sytuacji materialnoprawnej adresatów, inaczej bowiem nie dochodzi do naruszenia interesów prawnych i uprawnień. Konieczny jest element regulacyjny, zobowiązujący, zakazujący czy też dozwalający, aby możliwe było oddziaływanie na interes prawny skarżącego. Musi ona zatem jednocześnie wpływać na negatywną sferę prawnomaterialną, tj. pozbawia go, np. pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Powyższe nie zachodzi zaś w przypadku przedmiotowej uchwały. Ponadto, brak jest sprzeczności zaskarżonej uchwały z prawem, poza § 4 uchwały, którego nieważność została stwierdzona rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody Śląskiego z dnia [...] r., nr [...].

Pismem z dnia 16 września 2021 r. skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w kontekście zaskarżonej uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., nie zostały naruszone stosownie do wymogów przepisu szczególnego.

Na mocy art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Natomiast na podstawie art. 87 ust. 1 pr.w. aglomeracje wyznacza, w drodze uchwały będącej aktem prawa miejscowego, rada gminy.

W pierwszej kolejności odnosząc się do argumentacji skarżącej w zakresie wykazania jej interesu prawnego podać należy, że przywołana przez nią sprawa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie (sygn. akt II SA/Ol 910/20) została wydana w odmiennym stanie prawnym i faktycznym, niż ta będąca podstawą niniejszego postępowania, albowiem dotyczyła ona uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i ograniczenia prawa własności skarżącego, poprzez przeznaczenie jego działki na tereny rolne bez prawa zabudowy, w sytuacji, gdy brak było podstaw ku takiemu działaniu. Zatem uchwała naruszała bezpośrednio jego prawo, a zatem jego interes prawny znajdował bezpośrednio potwierdzenie w przepisie prawa materialnego. Natomiast niniejsze postępowanie dotyczy uchwały w przedmiocie wyznaczenia obszaru i granic aglomeracji. Skarżąca jednak w istocie kwestionuje fakt powstawania elektrowni fotowoltaicznej, która ma służyć oczyszczalni ścieków znajdujących się na terenie aglomeracji. Przedstawione przez skarżącą stanowisko w zakresie jej interesu prawnego pozostaje nieuprawnione, z niżej podanych względów.

W ślad za poglądem wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w sprawie II SA/Ol 910/20, a wspomnianym przez skarżącą, wskazać należy, iż u podstaw legitymacji skargowej leży aktualny interes prawny. Podstawą zaskarżenia jest bowiem niezgodność uchwały z prawem i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy. Podkreśla się również, że źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) lub jednostkowa i konkretna (decyzja), mająca źródło w przepisach prawa materialnego (nie tylko prawa administracyjnego materialnego).

Nadto, z naruszeniem interesu prawnego mamy do czynienia wówczas, gdy zaskarżonym aktem zostanie, w sferze prawnej, odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa, bądź też zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub zmieniony dotychczas ciążący na nim obowiązek. Przy czym związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną strony skarżącej, a zaskarżoną uchwałą musi istnieć w dacie wniesienia skargi (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1739/18, CBOS).

Zatem od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, polegający na tym, że podmiot wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany sposobem uregulowania danej kwestii, jednakże poprzez dane uregulowanie nie dochodzi do naruszenia normy prawa, dotyczącej jego sytuacji prawnej. Z naruszeniem interesu prawnego mamy do czynienia wtedy, co należy podkreślić, gdy zaskarżonym aktem zostanie, w sferze prawnej, odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa, bądź też zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub zmieniony dotychczas ciążący na nim obowiązek. Naruszenie takie powinno mieć charakter ingerencji w indywidualny interes prawny lub uprawnienie podmiotu i wywołać skutki uzasadniające skorzystanie z możliwości zaskarżenia uchwały organu gminy do sądu administracyjnego. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia musi wystąpić najpóźniej w chwili wnoszenia skargi i nie może polegać na tym, że w przyszłości uchwała mogłaby wywołać skutki bliżej nieokreślone, czyli stwarzać zagrożenie wystąpienia naruszenia w przyszłości. Zdarzenia przyszłe i w pewnym sensie niepewne, nie mogą stanowić o interesie prawnym, a jedynie o interesie faktycznym.

Stąd też, w ocenie Sądu, nie doszło do naruszenia indywidualnego interesu prawnego. Można mówić jedynie o naruszeniu interesu faktycznego skarżącej, gdyż nie zgadza się ona na wybudowanie elektrowni fotowoltaicznej z uwagi na swoje przekonania o szkodliwości takiej instalacji dla jej zdrowia. Interes prawny skarżąca wywodzi ze swojego prawa własności oraz faktu uchwalenia aglomeracji. Jednak jej nieruchomość znajduje się w znacznej odległości od planowanej inwestycji. Niezależnie jednak od tego, nie można w ten sposób wywodzić interesu prawnego, gdyż zaskarżoną uchwałę wydano w oparciu o art. 87 pr.w. Elektrownia fotowoltaiczna, która ma powstać ma służyć oczyszczalni ścieków działającej na terenie aglomeracji. Zatem trudno w takim przypadku mówić by jakikolwiek interes prawny skarżącej został naruszony, albowiem inwestycja taka nie narusza jej prawa własności, nie dotyczy jej nieruchomości ani nie znajduje podstawy w art. 87 pr.w. Zatem skarżącej nie odebrano ani nie ograniczono jej praw, ani też nie nałożono na nią nowych obowiązków, ani ich też nie zmieniono.

Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji.

Na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Wobec tego orzeczono jak w punkcie drugim sentencji.

W tym stanie rzeczy zaniechano rozpoznania złożonego przez skarżącą wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały, jak i przeprowadzenia dowodu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.