Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 705/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2019-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.3 par.2,par.2a i par.3,art.52 par.1-2,art.58 par.1 pkt 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art.15,art.78 par.2,art.123,art.141 par.1,art.142
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. O. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na broń postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

A. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia "[...]" o nieuwzględnieniu w prowadzonym postępowaniu administracyjnym w sprawie o cofnięcie pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich, żądania skarżącego, dotyczącego dopuszczenia oraz przeprowadzenia wskazanych przez niego dowodów. W rozstrzygnięciu tym pouczono stronę, że na niniejsze postanowienie nie służy zażalenie, lecz strona może je zaskarżyć w odwołaniu od decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że wniesienie skargi na przedmiotowe postanowienie jest niedopuszczalne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, bowiem dotyczy działalności organów administracji publicznej, skargę wniesie uprawniony podmiot po wyczerpaniu środków zaskarżenia oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.

Stosownie do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018r. poz. 2096 ze zm., dalej jako: k.p.a.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Dodatkowo, z mocy art. 3 § 2a p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają również w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

Stosownie zaś do art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają zatem jedynie rozstrzygnięcia ostateczne, to znaczy takie, od których nie przysługuje już żaden środek zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Strona musi bowiem wyczerpać przed wniesieniem skargi środki zaskarżenia przysługujące jej w postępowaniu administracyjnym - art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Przepisy te uwzględniają obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadę dwuinstancyjności postępowania-art. 15 k.p.a., zgodnie z którą organ II instancji rozstrzyga sprawę załatwioną przez organ I instancji na nowo w jej całokształcie. W związku z tym, skarga pośrednio dotyczy też decyzji wydanej w I instancji, ale przedmiotem zaskarżenia może być tylko działanie organu II instancji.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia "[...]" w przedmiocie nieuwzględnienia w prowadzonym postępowaniu administracyjnym w sprawie o cofnięcie pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich wniosków dowodowych złożonych przez skarżącego. Powyższe postanowienie zostało wydane na podstawie art. 78 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 123 k.p.a.

Należy zatem wskazać, że w myśl art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Przy czym, zgodnie z art. 142 k.p.a. postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji.

Stosownie zaś do art. 123 k.p.a. organ administracji publicznej w toku postępowania wydaje postanowienia, które dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Takim postanowieniem jest postanowienie organu w przedmiocie nieuwzględnienia żądania strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu (art.78 § 2 k.p.a.). Należy przy tym podkreślić, że przepisy k.p.a. nie przewidują samodzielnego zaskarżenia postanowienia dotyczącego nieuwzględnienia wniosku dowodowego. To zaś oznacza, że ewentualną prawidłowość jego podjęcia skarżący mógłby kwestionować wyłącznie na etapie odwołania od decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, w tym przypadku – decyzji w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich.

Konsekwencją wyłączenia prawa zażalenia na przedmiotowe postanowienie jest niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego. Skarga do sądu przysługuje bowiem na postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo na postanowienie kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty (por. wyrok NSA z dnia 27 października 2017 r., sygn. akt II OSK 340/16, CBOSA).

Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.