Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 821/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2010-02-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 16 lutego 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2010 roku w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku B.F. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B.F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie: podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

B.F. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie: podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005r.

W skardze B.F. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że wyegzekwowanie należności, wynikającej z tej decyzji, uniemożliwi mu prowadzenie działalności gospodarczej, która stanowi źródło utrzymania jego rodziny. W postępowaniu egzekucyjnym egzekucja prowadzona jest między innymi z rachunku bankowego.

Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu swego stanowiska organ podniósł, że B.F. prowadzi działalność gospodarczą samodzielnie i jako wspólnik Spółki Cywilnej. Organ wskazał, że skarżący nie przedstawił dowodów, że egzekucja z rachunku bankowego uniemożliwi mu prowadzenie działalności gospodarczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może zatem nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy zostały spełnione przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności (por. postanowienie NSA z dnia 18.06.2004r., FZ 138/04, niepubl.). Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20.12.2004r., GZ 138/2004, LEX nr 281811).

Według skarżącego wyegzekwowanie należności, wynikającej z tej decyzji, uniemożliwi prowadzenie mu działalności gospodarczej, która stanowi źródło utrzymania jego rodziny. Z informacji przekazanej przez organ wynika, że B.F. prowadzi działalność gospodarczą samodzielnie i jako wspólnik Spółki Cywilnej. A zatem działalność gospodarcza wykonywana samodzielnie nie stanowi jedynego źródła utrzymania jego rodziny. Należy zgodzić się z Dyrektorem Izby Skarbowej, że skarżący nie przedstawił dowodów, że egzekucja z rachunku bankowego uniemożliwi mu prowadzenie działalności gospodarczej. Ponadto należy wskazać, że w przypadku prowadzenia egzekucji podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego ( art. 33 pkt 8 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ,j.t. Dz. U z 2005 r., nr 229, poz. 1954). Kwestia uciążliwości w przypadku prowadzenia egzekucji wykracza poza ramy postępowania rozpoznawczego i nie może stać się podstawą wstrzymania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.