Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1031/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 105 par. 1, art. 97 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Franciszek Frączkiewicz, Sędziowie NSA Wiesława Achrymowicz /asesor WSA spr./, Witold Falczyński, Protokolant Ref. Beata Basak, po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Wojewody z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego I uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty Powiatowego z dnia [...]. Nr [...]; II zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku III zasądza od Wojewody na rzecz Z. M. kwotę 10 /dziesięć/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Starosta Powiatu ,

decyzją z dnia [...]. o numerze [...], umorzył postępowanie z wniosku H. Ś. w przedmiocie żądania udzielenia pozwolenia na użytkowanie murowanego ganku, dobudowanego do północnej ściany budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce o numerze geodezyjnym [...] w miejscowości Z., gmina W.

W uzasadnieniu, organ pierwszej instancji stwierdził, iż postępowanie prowadzone przed organami nadzoru budowlanego nie zostało zakończone. Nie zapadła decyzja w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 bądź art. 71 ust. 3 ustawy prawo

budowlane, która nakładałaby obowiązek dokonania określonych czynności, zmian, przeróbek ani też nie ma innych przesłanek materialnoprawnych do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

W konsekwencji takiego stanu, nie zachodzą przesłanki z art. 55 ust. 1 pkt 3 wskazanej ustawy prawo budowlane, co stanowić ma o bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a.

W rezultacie rozpoznania odwołania Z. M., Wojewoda , działając jako organ drugiej instancji, decyzją z dnia [...]. utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu , w pełni podzielając ustalenia faktyczne i ocenę prawną zawartą w zaskarżonej decyzji.

Na powyższe skargę wniósł Z. M., domagając się oceny zgodności z prawem decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego. Prezentował stanowisko, że decyzja o umorzeniu postępowania, jako niezgodna z prawem, pozbawiona podstawy prawnej, dotknięta jest nieważnością. Tu skarżący wskazywał na art. 156 § 1 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, jego prawną argumentację, gdy skarżący w odwołaniu nie sprecyzował żądania stwierdzenia nieważności decyzji nim objętej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę, zważył co następuje:

W pierwszym rzędzie wskazać należy na nieprawidłową ocenę prawną, o ile organy administracji obu instancji stwierdzają bezprzedmiotowość postępowania.

Na gruncie unormowania art. 105 § 1 k.p.a. bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego należy rozumieć, jako brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, skutkujący niemożnością wydania decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, w sposób merytoryczny, nie formalny. Zatem organ administracyjny, dla umorzenia postępowania, winien uprzednio pozytywnie przesądzić oczywisty brak podstaw faktycznych i prawnych do merytorycznego

rozpoznania sprawy.

Przedstawiony pogląd prawny odnośnie wykładni przesłanki bezprzedmiotowości jest utrwalonym w doktrynie i orzecznictwie (Kodeks postępowania administracyjnego - komentarz autorstwa B.Adamiak i J.Borkowski; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach: IV SA 1225/96 - Lex 43250, II SA 76/98 - Lex 43176 SA/Sz 1029/97 - Lex 36139, IV SA 1167/97 - Lex 47913 ,IV SA 12/98 – Lex 77609, V SA 381/01 - Lex 78917).

W rozpoznawanej sprawie, tak rozumiana bezprzedmiotowość nie występuje. Natomiast prowadzone postępowanie przed organami nadzoru budowlanego w przedmiocie stwierdzonej samowoli budowlanej, należy oceniać na gruncie unormowania art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. , a jego wynik będzie miał prejudycjalne znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie.

Wymaga podkreślenia obligatoryjność zastosowania instytucji zawieszenia postępowania w omawianych okolicznościach,

W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w pkt I sentencji, w odniesieniu do decyzji organów obu instancji, przy zastosowaniu art. 135 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Orzeczenie przesądzające niemożność wykonania objętych rozstrzygnięciem decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku uzasadnia art. 152 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania skargowego znajduje podstawę prawną w dyspozycji art. 200 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

kg.