Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 3627/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego
Treść wyniku: Odmówiono uzupełnienia postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 157 par.1 i 2, art.166
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Arkadiusz Tomczak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2017 r. wniosku o uzupełnienie postanowienia o orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania w sprawie ze skargi P. S. przy udziale [...] w O. na postanowienie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania decyzji odmawiającej przyznania środków finansowych na realizację projektu badawczego postanawia: odmówić uwzględnienia wniosku.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2016 r. tut. Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: "p.p.s.a"), umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi P.S., dalej: "Skarżący" na postanowienie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w przedmiocie sprostowania decyzji odmawiającej przyznania środków finansowych na realizację projektu badawczego stwierdzając, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Sąd wskazał, że prawomocnym wyrokiem z dnia 2 listopada 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 1704/15 stwierdzono nieważność prostowanej w rozpoznawanej sprawie decyzji z dnia [...] grudnia 2004 r.

Pismem z dnia [...] lipca 2016 r. (data nadania) pełnomocnik Skarżącego złożył wniosek o uzupełnienie postanowienia z dnia 23 czerwca 2016 r. o orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania. Podniesiono, iż w postanowieniu Sąd nie zawarł rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania, pomimo, że w skardze Skarżący wnosił o zasądzenie kosztów postępowania od strony przeciwnej. W ocenie Skarżącego Sąd powinien rozważyć uzupełnienie orzeczenia na podstawie art. 208 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W.zważył, co następuje.

Wniosek pełnomocnika Skarżącego jest bezzasadny.

Zgodnie z art. 157 § 1 i § 2 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Stosownie do art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Wskazać należy, że dodatkowym orzeczeniem, o którym mowa w powołanym przepisie jest orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania sądowego. Wniosek o uzupełnienie orzeczenia co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Uzupełnienie orzeczenia co do zwrotu kosztów następuje w wypadkach, w których sąd nie orzekł o kosztach, mimo że strona zażądała we właściwym czasie ich przyznania.

Stosownie do art. 208 p.p.s.a. niezależnie od wyników spraw, o których mowa w art. 200, art. 203, art. 204 i art. 207, sąd może włożyć na stronę obowiązek zwrotu kosztów - w całości lub w części - wywołanych jej niesumiennym lub oczywiście niewłaściwym postępowaniem. W rozpoznawanej sprawie nie ma zastosowania żaden z przepisów wskazanych w powołanym przepisie art. 208 p.p.s.a. Wskazać natomiast należy, że przepis art. 208 p.p.s.a. wprowadza do postępowania sądowoadministracyjnego możliwość wydania przez sąd rozstrzygnięcia o kosztach postępowania na zasadzie zawinienia. Stosowanie powołanego przepisu pozostawione zostało do uznania sądu, który analizując działanie strony w toku postępowania w konkretnej sprawie, musi ocenić, czy kwalifikuje się ono jako niesumienne lub oczywiście niewłaściwe (por. postanowienie NSA z 14 września 2004 r., FZ 286/04). Sąd rozpoznający wniosek podziela ocenę wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 12 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 262/10, iż stosowanie art. 208 p.p.s.a. jest ograniczone wyłącznie do postępowania sądowoadministracyjnego, a zatem przepis ten dotyczy nagannego zachowania strony w postępowaniu sądowym, a nie administracyjnym.

Wskazać należy, że Sąd może rozważyć zastosowanie art. 208 p.p.s.a. w dwóch przypadkach: niesumiennego działania strony lub oczywiście niewłaściwego postępowania. Niesumiennym działaniem strony są wszelkie jej zachowania, umyślne lub nieumyślne, które bez uzasadnionych przyczyn wywierają negatywny wpływ na przebieg postępowania i jego sprawność. Oczywiście niewłaściwym działaniem strony są wszelkie jej zachowania o charakterze umyślnym zmierzające w sposób ewidentny do przeszkodzenia prawidłowemu tokowi postępowania, w tym w szczególności wszelka obstrukcja procesowa powodująca przedłużenie postępowania ("Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" red. prof. zw. dr hab. Roman Hauser, prof. zw. dr hab. Marek Wierzbowski, Warszawa 2017 r., rozważania dotyczące art. 208 p.p.s.a.).

Podzielając wskazane poglądy orzecznictwa oraz doktryny Sąd rozpoznający wniosek stwierdza, że nie zasługuje on na uwzględnienie. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie można zarzucić organowi ani niesumiennego działania ani oczywiście niewłaściwego postępowania. Za takie nie można bowiem uznać czynności podejmowanych przez organ w toku postępowania administracyjnego. Zastosowanie art. 208 p.p.s.a. nie jest również uzasadnione wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego i uwzględnieniem skargi przez Sąd, jeżeli w sprawie nie pojawiają się przesłanki powołane we wskazanym przepisie. .

Wskazać również należy, że w ustawie prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, brak regulacji określającej obowiązek zasądzenia kosztów postępowania, jeżeli to postępowanie zostaje umorzone na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., a więc jeżeli postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wskazane w art. 161 § 1 i § 2 p.p.s.a.

W ocenie Sądu nie jest również zasadne skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego w zakresie zgodności przepisu art. 201 p.p.s.a. z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.

W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 157 § 1, 2 i 3 w zw. z art. 166 p.p.s.a.