Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 186/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-10-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, 77 § 1, 80, 136, 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędzia WSA Robert Hałabis, Protokolant Starszy asystent sędziego Anna Ostrowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 października 2015 r. sprawy ze skargi T. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 22 grudnia 2014 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu wniosku E. M. i wniosku T. Z. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z dnia 16 września 2014 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji, wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta L. przez Dyrektora Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta L. z dnia 11 lutego 2013 r., znak: [...], w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Centrum Handlowego wraz z przyległym układem komunikacyjnym i towarzyszącą infrastrukturą techniczną przy al. [...], ul. [...] i ul. [...] oraz przebudowie i budowie zewnętrznego układu komunikacyjnego przy al. [...] w L., utrzymało w mocy tę decyzję.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że w dniu 25 listopada 2013 r. wpłynął do niego wniosek T. Z. o stwierdzenie nieważności opisanej decyzji z dnia 11 lutego 2013 r. W złożonym wniosku T. Z. podniosła, iż przedsięwzięcie zostało rozdzielone z przedsięwzięciem polegającym na budowie dróg ul. [...] i ul. [...], a oba te przedsięwzięcia, w opinii wnioskodawczyni, pozostają w powiązaniu technologicznym, zatem ich ocena oddziaływania powinna być przeprowadzona łącznie. Ponadto wskazała ona na naruszenie przez organ pierwszej instancji przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez oparcie ustaleń organu pierwszej instancji na raporcie oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, który to raport zawiera istotne braki w zakresie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Po rozpoznaniu tego wniosku, Kolegium wskazaną wyżej decyzją z dnia 16 września 2014 r. odmówiło stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji, podnosząc, że w sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Kolegium szczegółowo przedstawiło charakterystykę inwestycji, której dotyczyła decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania i oceniło, że treść tej decyzji nie budzi zastrzeżeń co do zgodności z obowiązującymi przepisami prawa, a zwłaszcza z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ustawy oraz wymagań ochrony środowiska, w tym dotyczących dopuszczalnych poziomów hałasu. Zdaniem organu, na podstawie analiz przeprowadzonych w raporcie, zasadnie określono w kwestionowanej decyzji oddziaływania i potencjalne zagrożenia środowiska związane z realizacją i eksploatacją przedsięwzięcia. W celu minimalizacji oddziaływań przyjęto rozwiązania chroniące środowisko. Dokonana w raporcie analiza uwzględnia różne składniki lokalnego ekosystemu, w tym jego komponenty znajdujące się w bezpośrednim i pośrednim sąsiedztwie. Z analizy tej wynika, że przedsięwzięcie nie wpłynie negatywnie i nie doprowadzi do degradacji otaczających je elementów środowiska. W odniesieniu do planowanej inwestycji, jak wskazało Kolegium, nie stwierdzono w decyzji środowiskowej konieczności przeprowadzenia powtórnej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.; dalej także: "ustawa"), gdyż zebrane w toku postępowania dowody wykazały jednoznacznie brak negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko.

Nadto Kolegium nie podzieliło stanowiska strony co do tego, że o wadliwości decyzji organu pierwszej instancji świadczy brak łącznej oceny przedsięwzięcia polegającego na budowie centrum handlowego oraz przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi gminnej nr [...] - ul. [...] w L. na odcinku od al. [...] do skrzyżowania z ul. [...] i budowie drogi gminnej oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 8KDD (na odcinku od skrzyżowania z ul. [...] do projektowanego ronda oraz pętli autobusowej). Zdaniem Kolegium, budowa projektowanych dróg publicznych jest powiązana jedynie komunikacyjnie z planowanym Centrum Handlowym [...], jednakże planowane inwestycje są przedsięwzięciami o różnym charakterze. Niezależnie od tego, jak podniósł organ, w trakcie postępowania prowadzącego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie opisanego Centrum Handlowego zostały uwzględnione oddziaływania skumulowane dla obu inwestycji, a także wzięto pod uwagę prognozę ruchu uwzględniającą aktywizację pobliskich terenów AG - aktywności gospodarczej. W związku z tym kompleksowo przeanalizowano oddziaływania z planowanych inwestycji, a stanowisko uczestników postępowania może wynikać przypuszczalnie z niedokładnego zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym dotyczącym obu przedsięwzięć. W ocenie organu, wnioskodawczyni zupełnie pomija fakt, iż przy dokonywaniu oceny oddziaływania na środowisko bierze się pod uwagę stan faktyczny istniejący w dacie jego sporządzenia, nie dokonuje się zatem dywagacji o charakterze przypuszczeń odnośnie faktów i okoliczności, które mogą lub nie muszą wystąpić w przyszłości. Materiał dowodowy zawierać musi prognozy, ale jedynie przy uwzględnieniu zasady przezorności i ochrony środowiska. Wiadomym jest, iż zarówno autor raportu, jak i organ prowadzący postępowanie nie są w stanie przewidzieć wszystkich następstw danego przedsięwzięcia, a jedynie koncentrują się na skutkach przewidywalnych z punktu widzenia aktualnego stanu wiedzy.

Kolegium podkreśliło również, że w kwestionowanej decyzji, mając na uwadze uwarunkowania przedsięwzięcia oraz obowiązujące przepisy, określono warunki wykonania inwestycji na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia oraz rozwiązania chroniące środowisko, które muszą być uwzględnione w dalszej części procesu inwestycyjnego na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Spełnienie wymogów określonych w decyzji zapewni dotrzymanie obowiązujących standardów i przepisów w zakresie ochrony środowiska. W szczególności na podstawie analiz przeprowadzonych w raporcie określono oddziaływania i potencjalne zagrożenia środowiska związane z realizacją i eksploatacją przedsięwzięcia. W celu minimalizacji oddziaływań przyjęto rozwiązania chroniące środowisko.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej tą decyzją Kolegium E. M. zarzuciła organowi pominięcie, że kwestionowana decyzja organu pierwszej instancji rażąco narusza art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., z powodu niewyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Odwołująca się T. Z. zarzuciła natomiast Kolegium niedostrzeżenie rażącego naruszenia prawa w opisanej decyzji środowiskowej wynikającego z niedokonania należytej oceny możliwości wystąpienia oddziaływań skumulowanych, uniemożliwienia społeczeństwu udziału w postępowaniu, pominięcia w decyzji części inwestycji polegającej na budowie dróg dojazdowych do planowanego centrum handlowego. Zdaniem T. Z., wadliwe było również uzasadnienie decyzji Kolegium, albowiem przytoczono w nim wprost fragmenty uzasadnień innych decyzji administracyjnych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało złożone wnioski za niezasadne i utrzymało w mocy decyzję własną z dnia 16 września 2015 r. Kolegium podzieliło stanowisko wyrażone w tej decyzji, podkreślając, że organ pierwszej instancji zastosował właściwe przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397 ze zm.; dalej także: "rozporządzenie"). Organ ten prawidłowego określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Centrum Handlowego wraz z przyległym układem komunikacyjnym i towarzyszącą infrastrukturą techniczną przy al. [...], ul. [...] i ul. [...] oraz przebudowie i budowie zewnętrznego układu komunikacyjnego przy al. [...] w L.. W ocenie Kolegium, nie zachodzą zatem żadne przesłanki do stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 K.p.a.

Odnosząc się do zarzutów stron Kolegium podniosło, że chybione są zarzuty rażącego naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez organ pierwszej instancji, który zebrał wystarczający materiał dowodowy, rozpatrzył ten materiał i wyjaśnił sprawę na tyle, że możliwe było wydanie w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia. Podobnie nietrafny jest zarzut naruszenia art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, skoro inwestor uzyskał środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia w postaci decyzji, której stwierdzenia nieważności domagają się wnioskodawcy. Zdaniem organu, niezasadny jest też zarzut naruszenia cytowanego wyżej art. 59 ust. 1 powołanej ustawy, skoro w sprawie sporządzono raport o oddziaływaniu planowanej inwestycji na środowisko. Bezzasadny jest zarzut rażącego naruszenia, art. 3 ust. 13 omawianej ustawy, gdyż budowa Centrum Handlowego wraz z przyległym układem komunikacyjnym i towarzyszącą infrastrukturą techniczną przy al. [...], ul. [...] i ul. [...] oraz przebudowie i budowie zewnętrznego układu komunikacyjnego przy al. [...] w L., nie jest przedsięwzięciem powiązanym technologicznie z budową dróg publicznych, tj. ul. [...] i ul. [...]. Jakkolwiek Centrum, jak i jego klienci będą korzystać z tych dróg publicznych, należy dodać, że z dróg tych będą korzystać także inne podmioty. Do innych celów bowiem służy centrum handlowe, a do innych przeznaczone są drogi publiczne. W ocenie organu, chybiony jest nadto zarzut naruszenia art. 11a ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, skoro decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczy budowy Centrum Handlowego, a nie dotyczy budowy drogi, co jest przedmiotem odrębnej inwestycji. Ponadto, jak podniósł organ nadzorczy, przytoczenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium fragmentu uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji z innej sprawy, nie jest naruszeniem prawa, tym bardziej naruszeniem rażącym. Kolegium nie znalazło podstaw do stwierdzenia, że zostało naruszone prawo unijne, zwłaszcza, że T. Z. nie wskazała, jaki przepis prawa unijnego miałby być naruszony.

Skargę do Sądu na powyższą decyzję wniosła T. Z., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Kolegium z dnia 16 września 2014 r. Decyzji tej skarżąca zarzuciła naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 in fine w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w związku z art. 71 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b), pkt 56 lit. b) i pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wskutek pominięcia, że budowa przedmiotowej inwestycji winna być objęta jedną decyzją środowiskową wraz z budową ul. [...] i ul. [...]. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że fakt powiązania technologicznego obu wskazanych wyżej inwestycji został pominięty przez organ pierwszej instancji, co winno skutkować stwierdzeniem nieważności kwestionowanej decyzji. Zdaniem skarżącej cele obydwu przedsięwzięć są w znacznym zakresie zbieżne, występuje między nimi powiązanie komunikacyjne i technologiczne, a fakt, iż istnieją różnice w technologii realizacji tych inwestycji nie świadczy o zasadności stanowiska Kolegium w tym zakresie. W ocenie skarżącej organ nadzorczy przeprowadził proces weryfikacji powiązania technologicznego pomiędzy analizowanymi przedsięwzięciami w sposób arbitralny. W konsekwencji tych uchybień, nie przeprowadzono należytej analizy wszystkich oddziaływań skumulowanych obydwu przedsięwzięć w zakresie określonym w art. art. 62, 63 i 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję własną odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia 11 lutego 2013 r., znak: [...], określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Centrum Handlowego wraz z przyległym układem komunikacyjnym i towarzyszącą infrastrukturą techniczną przy al. [...], ul. [...] i ul. [...] oraz przebudowie i budowie zewnętrznego układu komunikacyjnego przy al. [...] w L..

Należy podkreślić, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest postępowaniem nadzwyczajnym mającym na celu dokonanie oceny decyzji pod kątem kwalifikowanej wady określonej w art. 156 § 1 K.p.a., to jest czy decyzja:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości,

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa,

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,

4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie,

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały,

6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą,

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca, domagając się stwierdzenia nieważności wspomnianej decyzji organu pierwszej instancji wskazała na rażące naruszenie prawa, którego jej zdaniem dopuścił się organ wydając tę decyzję.

Rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. to pojęcie, które nie budzi rozbieżności interpretacyjnych w związku z bogatym dorobkiem orzecznictwa sądów administracyjnych. Jest ono interpretowane jednolicie, jako oczywista niezgodność w przypadku zestawienia treści rozstrzygnięcia z treścią zacytowanego przepisu jako podstawy prawnej. Przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa wiąże się także z powstaniem skutków niemożliwych do zaakceptowania w świetle reguł praworządności. Zakłada się, iż o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki - oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze skutki, które wywołuje decyzja (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04 oraz z dnia 29 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1672/10).

Dokonując wyjaśnienia pojęcia "rażącego naruszenia prawa", za zasadne uznać należy rozróżnienie wad decyzji powodujących jej wzruszalność i wad, które powodują – przez samo swoje istnienie lub przez swoje skutki – nieuchronną konieczność eliminacji decyzji z obrotu prawnego lub wiążącego stwierdzenia naruszenia porządku prawnego przez decyzję. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje stanowisko skłaniające się do czysto kasacyjnej formuły rozumienia przepisu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., a więc do uznawania konieczności eliminowania decyzji z obrotu prawnego, z racji istnienia w niej wad o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Wady te powstają w wyniku naruszenia prawa w toku czynności zmierzających do wydania decyzji lub w wyniku załatwienia sprawy przed wydaniem decyzji. Naruszenia prawa mają charakter rażący w takim przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego w całości lub w części. (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 630-631). Z rażącym naruszeniem prawa nie można utożsamiać każdego naruszenia prawa. Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawa nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Nie chodzi więc o spór o wykładnię, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie, a także o skutki wadliwej decyzji. Innymi słowy, o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 1994 r., sygn. akt III SA 1705/93).

W takim postępowaniu organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego, opierając się na dowodach zgromadzonych w poprzedzającym tę decyzję postępowaniu administracyjnym. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa (zob. np. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 170/10; wyrok NSA z dnia 8 września 2008 r., sygn. akt II GSK 1061/08; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 251/09). Ponadto rażące naruszenie prawa to taki stan, w którym przy prawidłowym zastosowaniu danych przepisów nie byłoby możliwym wydanie decyzji o danej treści.

W ocenie Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze oceniło w sposób należyty, to jest zgodnie z art. art. 7, 77 § 1, 80 i 136 K.p.a., że kwestionowana decyzja organu pierwszej instancji nie jest dotknięta kwalifikowaną wadą powodującą stwierdzenie nieważności tej decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

W pierwszej kolejności należy mieć na uwadze, iż postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, z uwagi na swój nadzwyczajny charakter, nie może był traktowane na równi z postępowaniem odwoławczym, wszczętym na skutek złożenia przez stronę odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Oznacza to zatem, że obowiązek organu nadzorczego dotyczący rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ograniczony jest w tym postępowaniu do zbadania, czy zachodzą przesłanki określone w art. 156 § 1 K.p.a.

W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że planowane przedsięwzięcie polega na budowie Centrum Handlowego wraz z przyległym układem komunikacyjnym i towarzyszącą infrastrukturą techniczną przy al. [...], ul. [...] i ul. [...] oraz przebudowie i budowie zewnętrznego układu komunikacyjnego przy al. [...] w L.. Teren objęty przedmiotową inwestycją zlokalizowany jest w północnej części miasta L. i swoim zasięgiem obejmie działki nr: [...]. Ponadto w zakres inwestycji wejdą działki zajęte pod zewnętrzny układ drogowy: nr [...]. Projektowana inwestycja będzie złożona z trzech fragmentów funkcjonalnych tworzących jedną całość, w tym:

- Galeria handlowa - trzykondygnacyjna, o 2 kondygnacjach nadziemnych i częściowo 1 kondygnacji technicznej podziemnej (występującej pod częścią galerii); w przeważającej mierze będzie to konstrukcja żelbetowa szkieletowa - prefabrykowana, częściowo monolityczna;

- Hipermarket - o jednej kondygnacji nadziemnej - konstrukcja żelbetowa szkieletowa, dach stalowy;

- Sklep [...] - trzykondygnacyjny.

Jak wynika z akt, obszar przedmiotowej inwestycji stanowi rozległy fragment otwartego krajobrazu z dużym udziałem terenów zurbanizowanych. Głównym elementem zagospodarowania przestrzeni jest droga krajowa nr [...] relacji L. - L.. Oprócz terenów zurbanizowanych, znaczną część opisywanego obszaru stanowią nieużytki porolne w różnym stadium sukcesji. Zajmują one centralną, przeważającą część terenu planowanej inwestycji. W większości zachowany jest tu nadal otwarty charakter krajobrazu, z dominacją roślinności niskiej.

Poza sporem jest również, że działka nr [...], część działki nr [...], część działki nr [...] oraz część działki nr [...] nie są objęte unormowaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pozostała część terenu inwestycji objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta L. z dnia 30 czerwca 2011 r. [...] Obszar inwestycji oznaczony jest symbolem 1UC z podstawowym przeznaczeniem terenu pod realizację obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2. W planie jako przeznaczenie równoważne przewiduje się realizację obiektów usługowych komercyjnych i użyteczności publicznej, parkingów i garaży wielostanowiskowych obsługujących obiekty handlowe i usługowe. Ponadto na terenie objętym inwestycją dopuszcza się lokalizację:

- sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, w tym sieci i urządzeń telekomunikacyjnych,

- dróg wewnętrznych,

- zbiornika retencyjnego wód opadowych i roztopowych z terenu 1UC,

- wolnostojących nośników informacji wizualnej,

- terenów zieleni urządzonej.

Jak wskazało Kolegium, teren budowy estakady położony jest w obszarze oznaczonym symbolem 4KDW/ZP - teren dróg wewnętrznych i zieleni urządzonej. Tereny przylegające do obszaru przeznaczonego pod inwestycję od strony północnej znajdują się w obrębie gminy [...]. Jest to obszar określony, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...], jako teren upraw polowych. Obszar ten jest obecnie zadrzewiony, a wbrew twierdzeniom skarżących nie stanowi obszaru leśnego, podlegającego jakiejkolwiek ochronie przyrodniczej. Niewielki obszar sąsiadujący bezpośrednio z terenem inwestycji od strony północno - wschodniej stanowi obszar U - teren zabudowy usługowej. Znajdują się tu obiekty kubaturowe, obecnie niezagospodarowane. Tereny przylegające do obszaru inwestycji od strony wschodniej - za al. [...] tylko częściowo objęte są zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przeznaczone są m.in. pod zabudowę usługową z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej. Obszar znajdujący się po wschodniej stronie al. [...] w okolicach skrzyżowania z ul. [...] określony jest jako obszar M4 - przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Na terenie tym znajduje się komis samochodowy oraz jeden budynek mieszkalny - w odległości ok. 35 m od al. [...]. Na południowy wschód od obszaru przeznaczonego pod inwestycję, w obrębie terenu M4 znajduje się kilka budynków mieszkalnych w odległości 90 m i większej od obszaru planowanej inwestycji. Obszar u zbiegu ul. [...] oraz al. [...] stanowi teren określony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako obszar KS - urządzeń komunikacji samochodowej. Na tym obszarze znajdują się obiekty salonów samochodowych oraz towarzyszącej im infrastruktury. Dalej w kierunku zachodnim znajduje się obszar nieobjęty zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, znajdują się tu dwa budynki mieszkalne jednorodzinne, oddalone od terenu inwestycji o ok. 55 m i 85 m oraz jeden budynek mieszkalny jednorodzinny z zabudową usługową (zakład kamieniarski) w odległości ok. 30 m od terenu inwestycji. W kierunku zachodnim znajduje się obszar oznaczony w miejscowym planie jako AG/M4 - tereny aktywności gospodarczej na działkach wydzielonych z dopuszczeniem funkcji mieszkaniowej. Usytuowany jest tu jeden budynek mieszkalny jednorodzinny w odległości około 40 m od terenu inwestycji. Dalej w kierunku zachodnim, po południowo - zachodniej stronie obszaru inwestycji położony jest obszar AG - teren aktywności gospodarczej. Znajduje się na nim budynek mieszkalny w odległości około 70 m od terenu inwestycji. Po zachodniej stronie obszaru planowanego pod inwestycję rozciąga się obszar określony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako R2 - teren upraw polowych z zakazem lokalizacji nowej zabudowy mieszkaniowej i gospodarczej poza granicami istniejących działek siedliskowych. W środkowej części tego terenu w stosunku do obszaru inwestycji znajduje się obszar R4 - teren pracowniczych ogrodów działkowych. Obiekty kubaturowe położone w obszarze planowanym pod inwestycję stanowią pustostany przeznaczone do rozbiórki. W otoczeniu planowanej inwestycji brak jest obiektów oraz terenów przeznaczonych lub zagospodarowanych na potrzeby szpitali lub domów opieki społecznej, obszarów i obiektów związanych ze stałym przebywaniem dzieci i młodzieży, obszarów i obiektów rekreacyjno-wypoczynkowych.

Podzielając stanowisko Kolegium co do ustaleń dotyczących zagospodarowania przestrzennego należy wskazać, iż z uwagi na przeznaczenie terenu w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, trudno zaakceptować stanowisko, z którego wynika de facto żądanie braku realizacji przedsięwzięcia z uwagi na szczególną ochronę środowiskową, w sytuacji, gdy przepisy prawa miejscowego przewidują na przedmiotowym obszarze zagospodarowanie, które może generować uciążliwości do środowiska. Z natury rzeczy, sąsiadujący z takim obszarem mieszkańcy powinni się liczyć z różnego rodzaju uciążliwościami, które może, choć nie musi generować dane przedsięwzięcie. Z przeprowadzonej analizy wynika bowiem, że negatywne oddziaływania przedsięwzięcia zamkną się na obszarze, do którego inwestor posiada tytuł prawny, a dodać należy, iż z treści decyzji organu pierwszej instancji i zgromadzonego materiału dowodowego, wynika (wbrew zgłaszanym stanowiskom), że wszystkie te uciążliwości zostały przez organ pierwszej instancji kompleksowo przeanalizowane.

Trafnie organ stwierdził, iż co do zakresu i charakteru planowanego przedsięwzięcia, należy mieć na uwadze, że w zakresie oddziaływań inwestycji na etapie realizacji, biorąc pod uwagę jej skalę i rodzaj, nieuniknione są uciążliwości, które ustąpią zaraz po zakończeniu budowy. W celu ograniczenia negatywnych oddziaływań, w tym nadmiernego zapylenia oraz uciążliwości hałasowych na etapie budowy, wnioskodawca zaproponował szereg rozwiązań minimalizujących te oddziaływania. W szczególny sposób zostały potraktowane prace z procesu zagęszczania gruntu, prowadzone od strony ul. [...] (gdzie znajdują się budynki mieszkalne), które będą uciążliwe z uwagi na nadmierny hałas oraz wibracje. W przypadku tych prac inwestor zaproponował dodatkowe rozwiązania chroniące środowisko. Przede wszystkim przewiduje się ustalenie w porozumieniu z mieszkańcami szczególnego harmonogramu robót z ustaleniem godzin i czasu pracy. Ponadto istnieje możliwość zainstalowania reduktorów hałasu na wykorzystywanych do prac budowlanych urządzeniach. Nie budzi wątpliwości, że ul. [...] nie będzie jedyną drogą dojazdową do terenu inwestycji na etapie prowadzenia prac budowlanych, a zgodnie z informacją zawartą w raporcie wszystkie masy ziemne powstające na placu budowy zostaną zagospodarowane w obrębie inwestycji, co w znaczny sposób ograniczy ilość samochodów o wysokim tonażu wywożących urobek.

Prawidłowo także organ nadzorczy wskazał, że zgodnie z kwestionowaną decyzją, ruch samochodów do planowanego przedsięwzięcia będzie odbywał się al. [...] oraz ul. [...], z tym że ul. [...] i ul. [...] nie są objęte zakresem inwestycji, niemniej jednak w raporcie o oddziaływaniu planowanej inwestycji na środowisko przeprowadzono dodatkową analizę akustyczną, zgodnie z obowiązującą metodyką i normami, uwzględniającą wszystkie źródła hałasu w obrębie planowanego przedsięwzięcia. Uwzględniono w niej skumulowane oddziaływania inwestycji z trasami komunikacyjnymi znajdującymi się w sąsiedztwie obiektu. W raporcie powołano się na "Studium obsługi komunikacyjnej Centrum handlowo - usługowego [...] przy al. [...] w L.", z którego wynika, że obsługa komunikacyjna obiektów odbywać się będzie z 2 kierunków: od strony wschodniej terenu z al. [...] za pomocą zjazdu (od strony północnej od granicy administracyjnej miasta) oraz za pomocą dwupoziomowego zjazdu z al. [...] (od strony południowej) dla samochodów jadących z centrum miasta. Zjazdy te będą generować 70% ruchu samochodów osobowych oraz od strony zachodniej terenu za pomocą zewnętrznego układu komunikacyjnego ul. [...] - ul. [...] i ul. [...]. Od strony zachodniej zakłada się 30 % ruchu samochodów osobowych. Dostawy towarów realizowane będą wjazdami od strony zachodniej z ul. [...]. Dojazd pojazdów odbywać się będzie z al. [...] poprzez ul. [...]. Z przeprowadzonej analizy i wykonanych obliczeń wynika, że etap eksploatacji inwestycji nie będzie stanowił zagrożenia pod względem akustycznym dla terenów chronionych akustycznie. Dotrzymane będą wartości dopuszczalne, określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. W związku z powyższym z uwagi na brak przekroczeń poziomów hałasu w obrębie nieruchomości uczestniczki E. M. nie zostały przewidziane rozwiązania ograniczające poziom hałasu, tj. ekrany akustyczne. Zarzuty stron w tym zakresie są więc bezzasadne.

Niewątpliwie również w odniesieniu do inwentaryzacji przyrodniczej, w tym braku inwentaryzacji zieleni oraz świata roślinnego i zwierzęcego w kompleksie leśnym zlokalizowanym w pobliżu inwestycji, w raporcie o oddziaływaniu inwestycji na środowisko zawarto charakterystykę środowiska przyrodniczego w miejscu inwestycji. W kwestionowanej decyzji odniesiono się do rodzaju rozwiązań minimalizujących oddziaływania na przyrodę i zieleń. Przewidywane do wycinki drzewa dotyczą tylko obszaru, do którego inwestor posiada tytuł prawny i znajdują się w obrębie rozpatrywanego przedsięwzięcia. W fazie realizacji inwestycji, w trakcie prowadzonych prac budowlanych mogą wystąpić lokalne uciążliwości związane z emisją zanieczyszczeń do powietrza głównie niezorganizowaną. Będzie to związane z zapyleniem wynikającym z prac ziemnych i konstrukcyjnych, przemieszczaniem mas ziemnych i transportem materiałów pylistych. Dodatkowym źródłem emisji zanieczyszczeń do powietrza będzie ruch samochodów oraz maszyn budowlanych. Organ pierwszej instancji nałożył w tym zakresie na inwestora obowiązki mające na celu przeciwdziałanie tym uciążliwościom. Należy podzielić stanowisko, że występujące uciążliwości w zakresie emisji do powietrza będą miały charakter lokalny i przemijalny.

Zasadnie również organ kolegialny podzielił ustalenia analizy stanu zanieczyszczenia atmosfery, spowodowanego oddziaływaniem na środowisko wszystkich źródeł na terenie planowanej inwestycji, która wykazała, że analizowany obiekt spełniać będzie normy obowiązujące w zakresie ochrony powietrza dla emitowanych zanieczyszczeń. Na etapie realizacji inwestycji wystąpią uciążliwości hałasowe związane z pracami rozbiórkowymi, ziemnymi i budowlanymi. Wszelkie negatywne oddziaływania na etapie realizacji ustąpią wraz z zakończeniem prac budowlanych. Organ pierwszej instancji także w tym zakresie zasadnie nałożył na inwestora podjęcie działań zmierzających do ograniczenia negatywnych emisji. Ponadto w przedłożonym raporcie o oddziaływaniu planowanej inwestycji na środowisko przeprowadzono analizę akustyczną zgodnie z obowiązującą metodyką i normami uwzględniającą wszystkie źródła hałasu w obrębie planowanego przedsięwzięcia z uwzględnieniem skumulowanych oddziaływań inwestycji z trasami komunikacyjnymi znajdującymi się w sąsiedztwie obiektu. Z przeprowadzonej analizy i wykonanych obliczeń wynika, że etap eksploatacji inwestycji nie będzie stanowił zagrożenia pod względem akustycznym dla terenów chronionych akustycznie. Sąd podziela zatem stanowisko, że dotrzymane zostaną wartości dopuszczalne, określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. Nr 120, poz. 826).

Prawidłowe jest stanowisko Kolegium co do braku przesłanek stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji w pozostałym zakresie. Kolegium wskazało trafnie, że biorąc pod uwagę charakter przedsięwzięcia nie przewiduje się możliwości pogorszenia stanu oraz nieuzyskania celów środowiskowych dla jednolitych części wód podziemnych. Dalej podniosło, że odwodnienie zewnętrznego układu komunikacyjnego przewiduje zastosowanie odpowiednich spadków poprzecznych i podłużnych z odprowadzeniem wody do istniejących i projektowanych studzienek wodnościekowych. Odbiornikiem wód opadowych będzie projektowana i istniejąca sieć kanalizacji deszczowej. Ze względu na lokalizację planowanego przedsięwzięcia w obszarze GZWP, podatnego na zanieczyszczenia antropogeniczne, na obrzeżu leja depresji wytwarzanego przez ujęcia komunalne i przemysłowe eksploatowane na terenie miasta L. zalecono m.in. prowadzenie monitoringu podczyszczonych wód opadowych wprowadzanych do ziemi. W zakresie gospodarki odpadami Kolegium wskazało, że odpady, które powstaną na etapie realizacji inwestycji, powstaną w związku z prowadzeniem planowanych rozbiórek oraz prac budowlanych, prac ziemnych, wycinką drzew oraz funkcjonowaniem zaplecza socjalnego. Emisja ta będzie czasowa i ograniczy się do najbliższego otoczenia, a sposób zagospodarowania odpadów będzie zgodny z hierarchią postępowania z odpadami ustaloną w ustawie o odpadach oraz pozostałych unormowaniach. Masy ziemne powstające na etapie realizacji przedsięwzięcia inwestor planuje zagospodarować w granicach planowanej inwestycji. Odpady niebezpieczne wytwarzane na etapie eksploatacji, jak i realizacji inwestycji, będą magazynowane selektywnie w szczelnych pojemnikach wykonanych z materiału odpornego na działanie składników zawartych w odpadach. Wszystkie odpady powstające na terenie planowanego przedsięwzięcia (obiektów kubaturowych) będą magazynowane w zaprojektowanych w tym celu magazynach odpadów. Powstające odpady będą przekazywane do magazynów na bieżąco, ze szczególnym naciskiem na odpadowe produkty spożywcze powstające na terenie restauracji. Magazyny zlokalizowane będą w obrębie powierzchni posiadających szczelne betonowe podłoże. W obrębie magazynów znajdować się będą kontenery do selektywnego gromadzenia poszczególnych rodzajów odpadów. Wszystkie odpady, a w szczególności odpady produktów spożywczych powstające na terenie restauracji i sklepów odbierane będą z magazynów przez odbiorcę uprawnionego do zbierania i transportu tych rodzajów odpadów.

Nie budzi wątpliwości, jak podniosło Kolegium, że w ramach realizacji inwestycji konieczne będzie usunięcie drzew i krzewów. Z uwagi na charakter jaki dotychczas pełnił teren inwestycji (ogródki działkowe, zabudowa mieszkaniowa) będą to głównie drzewa i krzewy owocowe, zatem o niskiej wartości przyrodniczej. Wycinkę drzew planuje się przeprowadzić w miarę możliwości poza sezonem lęgowym. Usuwanie drzew będzie wykonywane zgodnie z obowiązującymi unormowaniami i zasadami. Na terenie budowy będą nadto stosowane szczelne ogrodzenia uniemożliwiające wtargnięcie zwierząt. W przypadku zaobserwowania płazów lub gadów na budowie będą one przenoszone do optymalnych siedlisk w pobliżu przedsięwzięcia. W razie zaś wystąpienia na terenie inwestycji gatunków chronionych wnioskodawca będzie musiał uzyskać zgodę Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na zniszczenie siedlisk gatunków chronionych.

Niewadliwie ocenił również organ nadzorczy, że przedsięwzięcie nie będzie przedsięwzięciem o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Na podstawie analiz przeprowadzonych w raporcie określono oddziaływania i potencjalne zagrożenia środowiska związane z realizacją i eksploatacją przedsięwzięcia. W celu minimalizacji oddziaływań przyjęto rozwiązania chroniące środowisko. Dokonana w raporcie analiza uwzględnia różne składniki lokalnego ekosystemu, w tym jego komponenty znajdujące się w bezpośrednim i pośrednim sąsiedztwie. Z analizy tej wynika, że przedsięwzięcie nie wpłynie negatywnie i nie doprowadzi do degradacji otaczających je elementów środowiska. Nadto, jak wskazał prawidłowo organ, w odniesieniu do planowanej inwestycji nie stwierdzono konieczności przeprowadzenia powtórnej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ustawy, ponieważ zebrane w toku postępowania dowody wykazały jednoznacznie brak negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko.

Niezasadne są również pozostałe zarzuty strony skarżącej.

Wbrew twierdzeniom skarżącej nie można uznać, że budowa przedmiotowej inwestycji winna być objęta jedną decyzją środowiskową wraz z budową ul. [...] i ul. [...] z uwagi na fakt ich technologicznego powiązania. Podkreślić należy, że oceniając tę okoliczność Kolegium, zgodnie z wymogami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., wyjaśniło w sposób wyczerpujący wszystkie istotne dla sprawy okoliczności i należycie uzasadniło rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji, stosownie do art. 107 § 3 K.p.a. Jak zasadnie wskazało Kolegium, mając na uwadze charakter omawianej inwestycji, polegającej na budowie centrum handlowego, jest ona niewątpliwie powiązana, ale jedynie komunikacyjnie z planowaną budowa opisanych wyżej dróg publicznych. Nie budzi wątpliwości Sąd, że – co do zasady –inwestycje te stanowią przedsięwzięcia o odmiennej specyfice. Trafnie podniosło Kolegium, że budowa dróg jest inwestycją liniową (stanowiącą m.in. źródło hałasu drogowego), zaś realizacja centrum handlowego jest inwestycją kubaturową (także będącą m.in. źródłem hałasu przemysłowego). Istotne jest również, wbrew stanowisku skarżącej, że z uwagi na zakres przedmiotowy obydwu inwestycji można stwierdzić, iż projekty te różnią się w sposób znaczący pod względem technologii realizacji oraz użytkowania przedsięwzięcia. W związku z tym trafnie oceniło Kolegium, że wskazane wyżej przedsięwzięcia nie są powiązane technologicznie, a zatem nie ma do nich zastosowania art. 3 pkt 13 ustawy, który stanowi, że przez przedsięwzięcie rozumie się zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin oraz stanowi, że przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty.

W ocenie Sądu, nawet gdyby uznać, co w realiach niniejszej sprawy nie ma miejsca, że przyjęte w tym zakresie przez organ pierwszej instancji w kwestionowanej decyzji stanowisko, naruszałoby przepisy przywołane przez skarżącą w skardze, to w żadnym razie nie możnaby stwierdzić, iż naruszenie to miałoby charakter "rażący". Ponownie bowiem trzeba podkreślić, że w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. pojęcie to odnosi się wyłącznie do niedwuznacznych, oczywistych naruszeń przepisów prawa, widocznych "na pierwszy rzut oka" dla podmiotu stosującego prawo. Tych warunków, z uwagi na okoliczności rozpoznawanej sprawy, nie spełnia w żadnym razie oceniana wyżej kwestia ewentualnego powiązania technologicznego istniejącego – w opinii skarżącej – pomiędzy przedsięwzięciem polegającym na budowie omawianego centrum handlowego oraz przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi gminnej nr [...] - ul. [...] w L. na odcinku od al. [...] do skrzyżowania z ul. [...] i budowie drogi gminnej oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 8KDD (na odcinku od skrzyżowania z ul. [...] do projektowanego ronda oraz pętli autobusowej).

Z tych również względów Sąd nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia wniosków dowodowych zawartych w skardze.

Skarżąca wnosiła bowiem po pierwsze o dołączenie do akt sprawy akt postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji:

a) w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie ul. [...] na odcinkach od al. [...] do skrzyżowania z ul. [...] wraz z tym skrzyżowaniem oraz od skrzyżowania z ul. [...] do skrzyżowania z ul. [...] wraz z tym skrzyżowaniem, zakończonego decyzją ostateczną Prezydenta Miasta L. z dnia 23 kwietnia 2012 r., znak: [...], o umorzeniu tego postępowania, a po jego wznowieniu - decyzją ostateczną SKO w L. z dnia 27 listopada 2014 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia 15 października 2014 r., znak: [...], stwierdzającą wydanie z naruszeniem prawa opisanej wyżej decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta L. z dnia 23 kwietnia 2012 r.,

b) w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie ul. [...] (8 KDD) od skrzyżowania z ul. [...] do projektowanego ronda wraz z budową ronda, pętli autobusowej i zjazdów, zakończonego decyzją ostateczną Prezydenta Miasta L. z dnia 24 maja 2012 r., znak: [...], o umorzeniu tego postępowania;

a następnie przeprowadzenia dowodu z przedmiotowych akt na następujące okoliczności:

a) rodzaj nawierzchni, długość oraz lokalizacja projektowanych dróg - ul. [...] i ul. [...] (8 KDD),

b) że Prezydent Miasta L., prowadząc postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na "budowie Centrum Handlowego wraz z [...] oraz przebudowie i budowie zewnętrznego układu komunikacyjnego przy al. [...] w L.", które zostało zakończone ostateczną decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia 11 lutego 2013 r., znak: [...], wiedział, że będą budowane ul. [...] i ul [...] (8KDD), które będą powiązane technologicznie z przedsięwzięciem polegającym na "budowie Centrum Handlowego wraz z [...] oraz przebudowie i budowie zewnętrznego układu komunikacyjnego przy al. [...] w L.".

Po drugie skarżąca zażądała dołączenie do akt sprawy akt postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji:

- w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań dla "przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi gminnej nr [...] - ul. [...] w L. na odcinku od al. [...] do skrzyżowania z ul. [...] i budowie drogi gminnej oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 8 KDD (na odcinku od skrzyżowania z ul. [...] do projektowanego ronda oraz pętli autobusowej)", zakończonego w pierwszej instancji decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia 5 maja 2014 r., znak: [...], a w drugiej instancji decyzją SKO w L. z dnia 7 lipca 2014 r., znak: [...]);

a następnie przeprowadzenia dowodu z przedmiotowych akt na następujące okoliczności:

a) że projektowana ul. [...] oraz projektowana ul. [...] (8 KDD) są ze sobą powiązane technologicznie oraz że ich łączna długość wynosi ok. 1,4 km i że w związku z tym stanowią one jedno przedsięwzięcie w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy, mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia),

b) że Prezydent Miasta L. jako organ pierwszej instancji oraz SKO w L. (organ drugiej instancji) uznali, że zachodzi brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie opisanych wyżej dróg.

Trzeba wskazać, że stosownie do art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z powyższego przepisu wynika zatem, że przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów może mieć miejsce w istocie jedynie wyjątkowo, o ile Sąd stwierdzi ponad wszelką wątpliwość, że jest to konieczne w celu rozwikłania wątpliwości, mających kluczowy charakter dla sprawy. Jak podniesiono wyżej, takie okoliczności w niniejszej sprawie nie miały miejsca, a zatem brak było podstaw do uwzględniania wskazanych wniosków dowodowych.

Podkreślenia również wymaga, że już po wydaniu zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 grudnia 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpoznawał skargę E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 marca 2014 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia 11 lutego 2013 r., znak: [...]. Wyrokiem wydanym w dniu 7 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 87/15, Sąd skargę oddalił. Z uzasadnienia tego wyroku wynika, że Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek podstaw do uchylenia decyzji kwestionowanej przez skarżącą w niniejszym postępowaniu, z powodu naruszenia prawa. Tym bardziej więc nie można uznać, iż decyzja ta narusza prawo w sposób rażący w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.