Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 848/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 3
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 217
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, , , po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2009 r., sygn. akt IV SAB/Wa 4/09 w sprawie ze skargi M.M. na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M.M. na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie wydania zaświadczenia.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że wniesienie skargi na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w wydaniu wypisu i wyrysu z ewidencji gruntów jest niedopuszczalne, bowiem przed wniesieniem skargi strona skarżąca nie skorzystała z uprawnień określonych w art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) Strona wystąpiła bowiem z wezwaniem, które nie dotyczyło złożonego przez nią wniosku.

Od powyższego postanowienia skargę kasacyjną złożył skarżący M.M., zaskarżając tenże wyrok w całości, zarzucając:

1. naruszenie prawa materialnego a to art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez jego niezastosowanie,

2. naruszenie prawa materialnego, a to art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2070 ze zm.), poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż złożenie przez osobę uprawnioną na podstawie tego przepisu wniosku o wydanie wypisów i wyrysów z ewidencji gruntów i budynków nie jest tożsame z ubieganiem się o wydanie zaświadczenia w rozumieniu art. 217 k.p.a.,

3. naruszenie przepisów procesowych, a to art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 3 i w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz w zw. z art. 217 § 1, 2 i 3 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny w całości podziela argumentację Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Stosownie do art. 26 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. Nr 19, poz. 147 ze zm.), podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej są dane z ewidencji gruntów. Treść tego przepisu powtórzona została w art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 30, poz. 163 ze zm.). Przepis § 28 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 września 2001 r. w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów (Dz. U. Nr 102, poz. 1122) wskazuje, że dane dotyczące nieruchomości gruntowych i budynków wpisuje się w księdze wieczystej na podstawie wyrysu z mapy ewidencyjnej oraz wypisu z rejestru gruntów lub innego dokumentu sporządzonego na podstawie przepisów o ewidencji gruntów i budynków, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej.

Zdaniem Naczelnego Sadu Administracyjnego nie można zgodzić się z poglądem wyrażonym w skardze kasacyjnej, że wypis i wyrys o których mowa w art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowi zaświadczenie w rozumieniu art. 217 § 1 K.p.a.

Jak jednoznacznie wynika z akt sprawy wnoszący skargę kasacyjną wystąpił o wydanie mu wypisu z rejestru gruntów z wyrysem mapy, wskazując że dokumenty te są mu niezbędne w celu dokonania wpisów do ksiąg wieczystych.

Tymczasem pismem z dnia [...] listopada 2008 r. skarżący wezwał do usunięcia naruszenia prawa i wydania zaświadczeń o danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków dla działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...].

Tym samym uznać należało, że pismem powyższym skarżący wszczął kolejne postępowanie administracyjne, dotyczące wydania zaświadczenia w rozumieniu art. 217 § 1 K.p.a.

Gdyby ustawodawca, jak chce tego wnoszący skargę kasacyjną, zrównał wydanie zaświadczenia z wydaniem wypisu z rejestru gruntów oraz wyrysu z mapy ewidencyjnej wynikałoby to wprost z treści przepisu. Jak natomiast jednoznacznie wynika z art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, starosta wydaje wypis ( a nie zaświadczenie) z operatu ewidencyjnego. Bliższa analiza powyższego uregulowania wskazuje nadto, iż inny jest krąg podmiotów legitymowanych do zgłoszenia żądania wydania wyrysu i wypisu ( właściciele, osoby fizyczne i prawne w których władaniu znajduje się budynek, grunt lub lokal........), podczas gdy z żądaniem wydania zaświadczenia może wystąpić osoba legitymowana na podstawie przepisów prawa lub mająca interes prawny w potwierdzeniu pewnych faktów.

Jednocześnie powołany przez wnoszącego skargę kasacyjną wyrok NSA z dnia 18 marca 1998 r., sygn. II SA 125/98 nie stanowi, jak chce tego autor skargi kasacyjnej, o tym, iż na gruncie żądania strony o wydanie wypisu i wyrysu z rejestru gruntów należy stosować przepisy dotyczące wydania zaświadczeń wynikające z treści art. 217 § 1 K.p.a.

Powyższe orzeczenie dotyczy innego niż w niniejszej sprawie stanu faktycznego, albowiem skarżący w celach dowodowych (a takim służy wydawanie zaświadczeń na podstawie art. 217 K.p.a.) żądał wyłącznie potwierdzenia przedmiotu własności, niezbędnego na potrzeby postępowania toczącego się przed sądem powszechnym.

Trzeba wskazać, że z danych zebranych w ewidencji gruntów istnieje możliwość wydawania zarówno wypisów i wyrysów jak i zaświadczeń w rozumieniu art. 217 § 1 K.p.a.

Zauważyć jednak należy, że o ile zaświadczenie dotyczy konkretnych danych figurujących w rejestrze gruntów, to wypis i wyrys z tego rejestru stanowi dokument charakteryzujący działkę niemalże kompleksowo, obejmując numer księgi wieczystej, jej obszar, granicę, numer ewidencyjny, położenie, rodzaj użytków, klasę gruntów i właściciela.

Nie wymaga przy tym uzasadnienia stanowisko , że wyrys z mapy ewidencyjnej nie może być uznany za zaświadczenie.

Co więcej, wskazać należy, że ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece posługuje się zarówno pojęciem wypisu i wyrysu, jak i pojęciem zaświadczenia dla określenia różnych od siebie dokumentów . Przykładowo w art.27 ust.3 tej ustawy mowa jest o wypisie i wyrysie jako dokumentach niezbędnych do sprostowania niezgodności danych katastru nieruchomości z oznaczeniem w księdze wieczystej. Z kolei z art.26 ust.1 ustawy wynika, ze podstawą oznaczenia lokalu w księdze wieczystej jest zaświadczenie o położeniu i powierzchni lokalu oraz dane katastru nieruchomości. Podobnie w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 września 2001r. w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów( Dz. U. Nr. 102, poz. 1122 ze zm) ustawodawca wyraźnie rozróżnia pojecie "wypis" i "zaświadczenie"- § 30 rozporządzenia.

Za tym, że wypis i wyrys z rejestru gruntów nie jest traktowane jako zaświadczenie w rozumieniu art. 217 § 1 K.p.a. przemawia również treść rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 roku w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego (Dz. U. 37, poz.333). Rozporządzenie to określa m.in. wysokość opłat za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego. Gdyby wolą ustawodawcy było traktowanie wypisu z operatu ewidencyjnego na równi z zaświadczeniem nie istniałaby potrzeba odrębnego uregulowania opłat za wykonywanie wypisów i wyrysów, bowiem znalazłaby odpowiednie zastosowanie ustawa o opłacie skarbowej.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.