Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 1036/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Kazimierz Włoch /spr./ Protokolant ref. st. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi J D.-M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2012 rok - oddala skargę -


UZASADNIENIE

I SA/Rz 1036/12

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania J.D-M. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...[, ustalającą wysokość podatku w podatku od nieruchomości za 2012 r.

W podstawie prawnej organ odwoławczy powołał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), określanej dalej w skrócie jako o.p. oraz art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, ust. 4, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i c, pkt 2 lit. a, b i e, art. 6 ust. 9 i 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.), określanej dalej w skrócie jako u.p.o.l.

Prezydent Miasta, opisaną wyżej decyzją ustalił J.D-M., D.M. oraz M.M. wysokość podatku od nieruchomości za 2012 r. na kwotę 219 zł. Do opodatkowania przyjęto powierzchnię gruntu pozostałego – 1043 m2.

W toku postępowania ustalono, że M.M. w informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, złożonej w dniu [...].04.2006 r. zadeklarował działkę nr [...], obr. [...], o pow. 1043 m2, położoną przy ul. M. w R., jako grunty pozostałe. Z wypisu z ewidencji gruntów i budynków wynika natomiast, że działka nr [...] jest oznaczona jako tereny mieszkaniowe i stanowi współwłasność J.D-M., D.M. oraz M.M. W związku z powyższym Prezydent Miasta w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów oraz ze złożonej informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych ustalił podatek od nieruchomości na 2012 r., stosując stawki określone przez Radę Miasta i w przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych

Odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta złożyła J.D-M., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zobowiązanie Prezydenta Miasta do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów z datą wsteczną tj. od dnia [...].09.2006 r. oraz o ustalenie czy zasadne jest naliczanie podatku od gruntu, przeznaczonego pod publiczne tereny zieleni parkowej. Odwołująca wskazała, że Rada Miasta uchwaliła w dniu [...].09.2006 r. Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego (dalej MPZP) Nr [...] "P.-K.", w którym zmieniono przeznaczenie przedmiotowej działki z budowlanej na publiczny teren zieleni parkowej. Skoro w dniu [...].09.2006 r. działka przestała być działką budowlaną, należy z urzędu wprowadzić do ewidencji gruntów zmiany w tym zakresie a także zaniechać poboru podatku.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, opisaną wyżej decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Odnosząc się do kwestii zmiany przeznaczenia przedmiotowej działki w MPZP Kolegium stwierdziło, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo Geodezyjne i Kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) podstawą wymiaru podatków i świadczeń są dane zwarte w ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe, ustalając podatki nie są uprawnione do dokonywania odmiennych ustaleń w stosunku do danych zawartych w ewidencji gruntów. Nie mogą także dokonywać zmian w operacie ewidencyjnym. Skoro z urzędowego rejestru wynika, że odwołująca jest we władaniu konkretnych działek, organ podatkowy jest obowiązany do uwzględnienia tych zapisów przy wymiarze podatku. Jeśli zaś odwołująca kwestionuje dane zawarte w ewidencji gruntów powinna w pierwszej kolejności wystąpić o ich korektę w trybie przewidzianym w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne. Następnie, w przypadku uwzględnienia jej zastrzeżeń i zmiany danych zawartych w ewidencji, można wnosić o wzruszenie ostatecznej decyzji, ustalającej wysokość zobowiązań podatkowych.

J.D-M. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie orzeczenia zobowiązującego Prezydenta Miasta do:

• wprowadzenia z dniem [...].09.2006 r. z urzędu zmian w ewidencji gruntów, stosownie do ustaleń MPZP nr [...] "P.-K.", uchwalonego przez Radę Miasta uchwałą z dnia [...].09.2006 r., nr [...] i ogłoszonego w dniu [...].09.2006 r. w Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego Nr 120, poz. 1629),

• zaniechania ustalenia zobowiązania podatkowego od działki nr [...] obr. [...] o pow. 0,1043 ha przy ul. M. w R., przeznaczonej z dniem [...].09.2006 r pod publiczny teren zieleni parkowej oraz

• zwrotu pobranego podatku od dnia zmiany przeznaczenia działki z budowlanej na publiczny teren zieleni parkowej.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w zaskarżonej decyzji nie uwzględniono faktu zmiany przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości z dniem [...].09.2006 r. tj. z dniem ogłoszenia uchwały o MPZP w Dzienniku Urzędowym Województwa Podkarpackiego. Zatem M.M., w złożonej deklaracji z dnia [...].04.2006 r. nie mógł wskazać innego przeznaczenia gruntu. Skarżąca nadmieniła także, że Kolegium nie uwzględniło także treści decyzji z dnia [...].09.2010 r., nr [...], dotyczącej odmowy ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Kolegium podniosło także, że zgodnie z orzecznictwem sądowym, zmiana w stanie posiadania podatników może mieć wpływ na wymiar podatku na przyszłość a nie wstecz.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei z mocy art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując takiej kontroli Sąd doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie, czy zmiana przeznaczenia przedmiotowej działki, z budowlanej na teren zieleni parkowej, jakiej dokonano poprzez uchwalenie w dniu [...].09.2006 r. Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego nr [...] "P.-K.", może stanowić podstawę zmiany wymiaru zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Należy mieć bowiem na względzie, że w niniejszej sprawie organy podatkowe, ustalając wysokość zobowiązania podatkowego oparły się na danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, z której wynika, że działka nr [...], obr. [...] P. stanowi teren mieszkaniowy.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo Geodezyjne i Kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z treści tego przepisu wynika, że organy podatkowe, ustalając wysokość zobowiązania podatkowego nie mogą przyjąć innej podstawy opodatkowania niż ta, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Wiążący charakter danych zawartych ewidencji gruntów i budynków wynika z faktu, iż posiada ona walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 o.p., co oznacza, że stanowi dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone.

Związanie organu podatkowego treścią ewidencji gruntów i budynków oznacza w konsekwencji, iż organy podatkowe nie mogą pominąć danych z ewidencji w toku postępowania podatkowego, co więcej, nie są także uprawnione do weryfikowania klasyfikacji wskazanej w ewidencji oraz do dokonywania samodzielnych ustaleń w zakresie wielkości gruntu lub jego przeznaczenia. Pogląd taki został już wyrażony w licznym orzecznictwie sądów administracyjnych ( por. wyrok NSA z dnia 11.07.2012 r., sygn.. akt II FSK 2632/10, wyrok NSA z dnia 18.11.2011 r., sygn.. akt II FSK 1040/10, wyrok NSA z dnia 20.06.2012 r., sygn.. akt II FSK 2511/10, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 10.11.2011 r., sygn.. akt I SA/Rz 574/11, wyrok WSA w Lublinie z dnia 26.10.2011 r., sygn. akt I SA/Lu 500/11 – źródło baza https://cbois.nsa.gov.pl).

Nie oznacza to jednak, że wobec rozbieżności, jaka występuje pomiędzy ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego a danymi w ewidencji gruntów i budynków w zakresie przeznaczenia nieruchomości, podatnik nie dysponuje instrumentem, pozwalającym na doprowadzenie do zgodności treści ww. ewidencji ze stanem rzeczywistym. Podatnik, kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków powinien wszcząć procedurę ich zmiany, zwracając się do organu prowadzącego taką ewidencję na podstawie § 46 ust. 1 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Zgodnie bowiem z tym przepisem dane, zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu (przez organ prowadzący taką ewidencję) lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11 tj. m. in. na wniosek właścicieli nieruchomości.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że zgodnym z prawem było działanie organów podatkowych, polegające na ustaleniu zobowiązania podatkowego w oparciu o dane ewidencji gruntów i budynków, z których wynikało, że przedmiotowa nieruchomość stanowi tereny mieszkaniowe. Skarżąca zaś, w celu doprowadzenia do zgodności z rzeczywistym stanem, danych ewidencji gruntów i budynków w zakresie przeznaczenia nieruchomości, winna była złożyć wniosek o aktualizację danych na podstawie § 46 ww. rozporządzenia. Dopiero bowiem od dnia zmiany w ewidencji gruntów i budynków grunty zmieniają swój charakter dla celów podatkowych. Odnosząc się zaś do żądania skarżącej o zobowiązanie Prezydenta Miasta do wprowadzenia z dniem [...].06.2006 r. zmian w ewidencji gruntów stosownie do treści Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Nr [...] należy wskazać, że sąd administracyjny nie dysponuje takim uprawnieniem.

W dalszej kolejności należy podnieść, że w niniejszej sprawie okoliczność zmiany przeznaczenia nieruchomości opisanym wyżej planem zagospodarowania przestrzennego nie ma znaczenia dla powstania oraz ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. Powstanie zobowiązania podatkowego nie jest uzależnione od określonego przeznaczenia nieruchomości, wiąże się zaś z dysponowaniem prawem majątkowym do nieruchomości, o którym mowa w art. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz. U. 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.). Zatem dopóki skarżącej przysługuje prawo współwłasności przedmiotowej nieruchomości, ciąży na niej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości. Należy także zauważyć, że w niniejszej sprawie zmiana przeznaczenia nieruchomości nie ma wpływu na wysokość zobowiązania podatkowego. Zgodnie bowiem z § 1 pkt 3 lit. c uchwały Rady Miasta Rzeszowa z dnia 29 listopada 2011 r., Nr XXI/408/2011, stawka podatku od gruntów pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego wynosi 0,21 zł od 1 m2 pow. Zatem zarówno tereny mieszkaniowe, jak i przeznaczone pod publiczny teren zieleni parkowej są objęte jednolitą stawką podatkową, nie są to bowiem grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej lub grunty zajęte pod jeziora, zbiorniki wodne retencyjne lub elektrownie wodne. W świetle przytoczonych wyżej regulacji należało uznać, że żądanie zaniechania ustalenia zobowiązania podatkowego od działki nr [...] i zwrotu pobranego podatku od dnia zmiany przeznaczenia działki jest niezasadne.

Mając na względzie powyższe Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).