Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 760/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2015-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 45
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 130a ust. 10k
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie: Sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant asystent sędziego Dawid Myszyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2015 r. sprawy ze skargi "A" S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia ... 2015 r. nr ... w przedmiocie kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem i sprzedażą pojazdu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty W. z dnia ...2015 r. nr ..., 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. na rzecz strony skarżącej kwotę 717 (siedemset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], Starosta W. na podstawie art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., dalej zwana u.P.r.d.) obciążył A. K. i G. N. B. S.A. kosztami w kwocie 9.466,20 zł związanymi z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem i sprzedażą samochodu ciężarowego marki M.-B. MB 100, nr rej. [...]. Z uzasadnienia decyzji wynika, że pojazd, o którym mowa, w dniu [...].10.2007 r. został usunięty z drogi i umieszczony na parkingu strzeżonym. W dacie tej właścicielami powyższego pojazdu byli A. K. w części 51/100 oraz G. B. S.A. w K., który na podstawie umowy przewłaszczenia na zabezpieczenie nr [...] w dniu [...].09.2007 r. nabył udział w prawie własności tego pojazdu w części 49/100. Pismem z [...].10.2007 r. Komenda Powiatowa Policji w W. powiadomiła A. K. o usunięciu pojazdu i umieszczeniu go na parkingu oraz o możliwości odebrania pojazdu z parkingu po uiszczeniu opłaty za jego usunięcie i przechowywanie. Dnia [...].06.2008 r. KPP w W. skierowała do G. B. S.A. Oddział w J. Z. pismo o konieczności odbioru pojazdu z parkingu oraz wzywające do uregulowania kosztów za usunięcie i przechowywanie przedmiotowego pojazdu na parkingu strzeżonym. Jak wynika z odpowiedzi G. B. S.A., na podstawie oświadczenia z [...].08.2008 r. bank zrezygnował z zabezpieczenia ustanowionego do umowy kredytowej oraz przeniósł wszelkie prawa do pojazdu na A. K. Pismem z [...].11.2010 r. Starosta W. zawiadomił A. K., jako jedynego właściciela przedmiotowego pojazdu, o obowiązku jego odebrania z parkingu strzeżonego. Z uwagi na nieodebranie samochodu, [...].06.2011 r. organ wystąpił do Sądu Rejonowego w W. z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu. Postanowieniem z [...].01.2012 r., sygn. akt [...], Sąd orzekł o przepadku pojazdu na rzecz Powiatu W. W dalszym toku postępowania pojazd przekazany został do stacji demontażu pojazdów. Kosztami obciążone zostały osoby będące właścicielami powyższego pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia, tj. A. K. i G. N. B. S.A. jako następca prawny G. B. S.A. Na wysokość powyższych kosztów złożyły się opłata za przechowywanie przedmiotowego pojazdu, ustalona na kwotę 9.060 zł, oraz koszty oszacowania pojazdu w wysokości 406,20 zł.

G. N. B. S.A. w W. złożył od powyższej decyzji odwołanie w części dotyczącej obciążenia kasztami odwołującego się. Jak wynika z uzasadnienia odwołania, bank do dnia jego wniesienia nie został prawidłowo powiadomiony o zabezpieczeniu pojazdu przez policję w dniu [...].10.2007 r. wskazując, że nie może być uznane za skuteczne wezwanie do odbioru pojazdu wraz z pouczeniem o skutkach nieodebrania pojazdu na adres, który nie był nigdy adresem siedziby G. B. S.A., tj. Oddział w J.-Z. Odwołujący się podkreślił, że dane Banku są wpisane do KRS. Podmiot dokonujący zatrzymania pojazdu i jego zabezpieczenia zobowiązany jest do niezwłocznego poinformowania o tym fakcie właściciela pojazdu. Bank nadmienił dodatkowo, że zgodnie z umową przewłaszczenia na zabezpieczenie wszelkie koszty obciążają A. K. i to on powinien ponosić koszty związane z usunięciem i przechowywaniem pojazdu.

Decyzją z dnia [...] maja 2015 r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. na podstawie art. 130a ust. 10h u.P.r.d. oraz art. 138 § 1 K.p.a. orzekło o zmianie pkt 2 zaskarżonej decyzji w ten sposób, że A. K. zobowiązany został do poniesienia kosztów w udziale 51/100, natomiast G. N. B. S.A. w udziale 49/100, w pozostałej części utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, zgodnie z art. 130a ust. 10h u.P.r.d., koszty usunięcia pojazdu ponosi podmiot, który był właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia. Wobec tego, prawidłowo obciążeni zostali kosztami związanymi z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem i sprzedażą spornego samochodu zarówno A. K. jak i G. N. B. S.A., skoro w dacie wydania dyspozycji o jego usunięciu pojazdu oba podmioty były jego właścicielami. Organ odwoławczy zwrócił jednak uwagę, że koszty te należało rozłożyć stosownie do udziału we współwłasności każdego z właścicieli. Organ wskazał, że koszty przechowywania pojazdu są iloczynem stawki opłaty określonej w uchwale Rady Miejskiej oraz długości przechowywania pojazdu na parkingu. Opłaty zostały naliczone za okres od [...].09.2010 r. do [...].12.2012 r. Kolegium podniosło, że zarzut dotyczący nieprawidłowego powiadomienia o usunięciu pojazdu jest niezasadny.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniósł G. N. B. S.A. w W.

Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania (art. 7, art. 8, art. 9, art. 45, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a.) oraz przepisów prawa materialnego (§ 5 rozporządzenia MSWiA z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów oraz art. 130a ust. 10h u.P.r.d.).

Skarżący podniósł, że to A. K. winien zostać obciążony ewentualnymi kosztami, o których mowa w skarżonej decyzji. Wezwania i zawiadomienia kierowane na adres niebędący adresem siedziby strony skarżącej powodowały nieskuteczność doręczenia pism zgodnie z art. 45 K.p.a. Skarżącemu, jako jednostce organizacyjnej, pismo może być doręczone w lokalu siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism, to jest członkowi organu spółki, uprawnionemu do jej reprezentowania lub pełnomocnikowi procesowemu spółki. Skarżący o wydaniu dyspozycji usunięciu przedmiotowego pojazdu w dniu [...].10.2007 r. dowiedział się dopiero z pisma KPP w W. z [...].06.2008 r., a zatem po upływie 8 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu. Ponadto pismo to doręczone zostało pod niewłaściwy adres, bowiem skarżący nigdy nie miał siedziby w J. Z. przy ul. H. [...]. Strona nie może ponosić negatywnych konsekwencji zaniedbań i zaniechań organu administracyjnego. Kolegium zatem błędnie nie uwzględniło przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy, że strona skarżąca nie była niezwłocznie poinformowana o usunięciu pojazdu. Tym samym przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ błędnie nie zastosował § 5 rozporządzenia MSWiA z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów obowiązującego w dacie usunięcia pojazdu.

W skardze zawarty został również zarzut błędnej wykładni art. 130a ust. 10h u.P.r.d. W opinii strony skarżącej, dotychczasowy właściciel pojazdu winien ponosić ewentualne koszty określone we wskazanym przepisie do daty uprawomocnienia się orzeczenia sądowego o jego przepadku. Wszelkie pozostałe koszty powstałe po tym dniu winien ponosić jego nowy właściciel, czyli w niniejszej sprawie powiat.

W związku z powyższym strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie zobowiązującym Bank do zapłaty 49% określonej kwoty, a także o uchylenie decyzji ją poprzedzającej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej przywoływana jako P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W rozumieniu powyższych przepisów, sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron, oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd orzekając w sprawie nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Natomiast stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Po myśli art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 P.p.s.a, skarga podlega oddaleniu w oparciu o przepis art. 151 P.p.s.a.

Wychodząc z tych przesłanek Sąd uwzględnił skargę, gdyż stwierdził, że zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 P.p.s.a. stanowi podstawę do ich uchylenia.

Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia zaskarżonego orzeczenia stanowił art. 130a ust. 10h u.P.r.d. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ja decyzji organu I instancji, obowiązywał już przepis art. 130a cyt. ustawy w pełnym zakresie zmian tego przepisu wprowadzonych przepisem art. 1 pkt 10 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 152, poz. 1018). Zasady i zakres wchodzenia w życie zmian wprowadzonych tą ustawą określił przepis art. 16. Zgodnie z art. 130a ust. 10h u.P.r.d., koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu (...). Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Przepis ten został dodany przez art. 1 pkt 10 lit. k ww. ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy nowelizującej, zmieniającej cyt. przepis z dniem 4 września 2010 r. W powołanej ustawie zmieniającej zamieszczone zostały również regulacje międzyczasowe. Nowela ta w art. 13 rozstrzygnęła o kosztach przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 u.P.r.d. w brzmieniu dotychczasowym. Zgodnie z tymi regulacjami, Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, wobec pojazdów, których 6-miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Podkreślić należy, że usunięcie pojazdu nastąpiło na podstawie art. 130a ust. 1 pkt 2 u.P.r.d. w treści obowiązującej w tej dacie, tj. [...].10.2007 r., w myśl którego pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku nieokazania przez kierującego dokumentu stwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub stwierdzającego opłacenie składki tego ubezpieczenia. W sprawie bezsporne było, że kierujący pojazdem A. K. nie okazał funkcjonariuszom Policji dowodu zawarcia umowy OC. Bezsporne również było to, że G. B. S.A. był wówczas współwłaścicielem pojazdu w 49/100 części oraz że pojazd był przechowywany na parkingu strzeżonym, o którym mowa w art. 130a ust. 5c u.P.r.d.

W dacie usunięcia pojazdu obowiązywało rozporządzenie MSWiA z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 191, poz. 1377). Zgodnie z jego § 5 ust. 1 pkt 2 i ust. 2, podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu, powiadamia o tym niezwłocznie właściciela pojazdu - w przypadku usunięcia pojazdu w trybie określonym w art. 130a ust. 1-3 u.P.r.d. i jednocześnie wskazuje skutki nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w art. 130a ust. 10 cyt. ustawy, tj. w terminie 3 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu. Jak słusznie zauważył WSA w Olsztynie w wyroku z 21.03.2013 r., II SA/Ol 94/13, LEX nr 1301186, z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie powinno wynikać, że strona została prawidłowo powiadomiona przez organ o możliwości odbioru pojazdu z parkingu. Z akt sprawy wynika, że stosowne powiadomienie skierowane do G. B. S.A. w K. zostało skierowane na adres jego Oddziału w J. Z. Podkreślić przy tym należy, że powiadomienie to zostało dokonane pismem z [...].06.2008 r., a więc prawie 8 miesięcy po usunięciu pojazdu z drogi.

Zgodnie z art. 45 K.p.a., jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism, zatem pismo skierowane do spółki powinno być doręczone na adres jej siedziby (tak np. postanowienie NSA z 8.01.2015 r., II GSK 2769/14, LEX nr 1634787). Doręczenie przez organ administracji decyzji jednostce organizacyjnej danej strony, w tym wysłanie korespondencji na adres oddziału, nie zaś na adres siedziby głównej, nie może być uznane jako skuteczne doręczenie przesyłki (postanowienie NSA z 9.02.2011 r., II OSK 166/11, LEX nr 1071188). Zasadnie zatem skarżący zarzucił naruszenie przepisu art. 45 K.p.a., w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Bezspornie osoba prawna działająca w formie spółki akcyjnej, jest jednostką organizacyjną w rozumieniu art. 45 K.p.a. Organy administracji publicznej, stosując się do zasady praworządności, winny zatem dokonywać doręczeń w sposób ściśle określony w przepisach K.p.a., bowiem jedynie takie doręczenia wywrą skutek prawny. Podkreślenia wymaga, że każdy, w tym również organ administracyjny, ma możliwość sprawdzenia w dostępnej przez Internet bazie Krajowego Rejestru Sądowego, jaka jest prawidłowa siedziba i adres podmiotu wpisanego do tego rejestru. Z KRS G. B. S.A. wynika, że miał on siedzibę w K. Nadto, organ administracji publicznej ma prawo, w ramach prowadzonego postępowania, żądać m.in. od stron informacji, które są niezbędne do prawidłowego prowadzenia i zakończenia danej sprawy. Siedzibą spółki akcyjnej jest niewątpliwie siedziba ujawniona w Krajowym Rejestrze Sądowym (w przedmiotowej sprawie są to K.), a nie siedziba jednostki organizacyjnej wchodzącej w skład tej spółki (Oddział w J. Z.) – vide wyrok NSA z 29.01.2013 r., II OSK 1728/11, LEX nr 1270186.

W związku z powyższym, skoro skarżący nie został powiadomiony w prawidłowy sposób o usunięciu pojazdu z drogi, organ nie mógł obciążyć go kosztami określonymi w art. 130a ust. 10h u.P.r.d.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z przedstawionych rozważań Sądu i ponowne rozpoznanie sprawy winno nastąpić z uwzględnieniem poczynionych przez Sąd uwag. Mając powyższe na uwadze, w oparciu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 P.p.s.a.