Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1924/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odrzucono sprzeciw
Powołane przepisy: article: art. 259 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, , po rozpoznaniu w dniu 12 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 1 sierpnia 2014 r. w sprawie ze skargi P. B. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne postanowił: - odrzucić sprzeciw -


UZASADNIENIE

W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego Skarżący – P. B. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. Wskazał, na trudną sytuację finansową powodującą brak możliwości dokonania wpłaty wpisu sądowego, bez uszczerbku dla utrzymania siebie i rodziny.

W wykonaniu wezwania referendarza sądowego z 15 lipca 2014 r., Skarżący wskazał na brak znacznych dochodów, utrzymywanie się przede wszystkim ze stosunku pracy przy uprzednim funkcjonowaniu w układzie jako pracodawca - właściciel dobrze działającej firmy, niemożność funkcjonowania w systemie sprzed [...] lipca 2010 r., tj. przed wydaniem decyzji Starosty [...] zakazującej prowadzenia działalności gospodarczej, obsługa znacznych kwot kredytowych i leasingowych przy braku dochodów, które uprzednio przynosiła stacja kontroli pojazdów.

Skarżący oświadczył, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną, z która posiada ustrój wspólności majątkowej. Żona nie osiąga żadnych przychodów. Wskazał, że posiada nieruchomość rolną o pow. 57,2452 ha. Z tytułu wynagrodzenia za pracę uzyskuje dochód brutto w wysokości 1.680 zł miesięcznie. Wyjaśnił, że w budynkach związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą nie prowadzi działalności, ponieważ Starosta [...] wydał w dniu [...] lipca 2010 r. decyzję zakazującą prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów, która była jego głównym źródłem utrzymania. Z tego okresu pozostały mu do spłaty zobowiązania w wysokości ok. 900.000 zł. Zobowiązania te spłaca z przychodów z dzierżawy części budynków. Skarżący podał również, że mimo korzystnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, którym uchylono ww. decyzję, nadal nie może uruchomić obiektu w takiej formie jak przed dniem [...] lipca 2010 r. Wskazał, że musi obsługiwać zaciągnięte w związku z funkcjonowaniem stacji kontroli pojazdów kredyty i umowy leasingowe.

Do wniosku Skarżący załączył zeznania podatkowe za 2013 r. PIT-37 i PIT 36L, złożył oświadczenia co do rozmiarów prowadzonej działalności rolniczej, przedstawił wydruk z podatkowej księgi przychodów i rozchodów dotyczący 2014 r. oraz zestawienie miesięcznych wydatków gospodarstwa domowego.

Z przedłożonych zeznań podatkowych wynika, że w 2013 r. Skarżący uzyskał przychód ze stosunku pracy i innych źródeł w wysokości 17.625,91 zł (PIT-37), a z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej uzyskał roczny przychód w wysokości 132.633,35 zł oraz poniósł stratę w wysokości 215.488,21 zł (PIT-36L). Z podatkowej księgi przychodów i rozchodów za 2014 rok wynika, że Skarżący uzyskał w bieżącym roku następujące przychody: styczeń - 8.328,29 zł, luty - 10.191,14 zł, marzec - 9.963,01 zł, kwiecień - 8.081,35 zł, maj - 8.783,32 zł i jednocześnie poniósł stratę w następujących wysokościach: styczeń - 43.398,75 zł, luty - 20.346,18 zł, marzec - 12.563,08 zł, kwiecień - 15.484,86 zł, maj - 13.388,25 zł.

Skarżący wskazał, że w ramach prowadzonej działalności rolniczej uprawia pszenżyto (25 ha) oraz pszenicę (20 ha). Ze złożonego oświadczenia wynika, że uzyskany przychód z wytworzonych płodów rolnych w 2013 r. wyniósł 100.000 zł, przy czym koszty prowadzenia działalności rolniczej w 2013 r. były następujące: zasiew - 33.000 zł, zbiory - 29.000 zł, uprawa - 59.000 zł, środki ochrony roślin - 12.000 zł, ubezpieczenie - 5.000 zł, podatek rolny i podatek od nieruchomości - 4.000 zł. Koszty prowadzenia działalności rolniczej poniesione do kwietnia 2014 r. były następujące: zasiew - 30.000 zł, uprawa - 20.000 zł, środki ochrony roślin – 15.000 zł, ubezpieczenie - 3.000 zł, podatki rolny i od nieruchomości 2.000 zł.

Średnie miesięczne wydatki Skarżący zadeklarował w następujący sposób: gaz, prąd - 460 zł, woda, kanalizacja - 60 zł, koszty związane z ogrzewaniem mieszkania - 350 zł; telefon - 150 zł; ubezpieczenie na życie - 60 zł, ubezpieczenie mieszkania - 70 zł, pozostałe wydatki związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego - 1.500 zł.

Postanowieniem z 1 sierpnia 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił Skarżącemu przyznania prawa w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Pismem z 11 sierpnia 2014 r., Skarżący złożył sprzeciw od ww. postanowienia referendarza sądowego. W sprzeciwie wskazał, iż jego dochody znacznie spadły i nie jest w stanie opłacić wpisu sądowego od skargi. Podkreślił, iż wykazana sytuacja finansowa odbiega od przedstawionej przez referendarza sądowego w kwestionowanym postanowieniu. Stwierdził, iż nie może dochodzić swoich praw, w sytuacji gdy nie posiada środków na opłacenie kosztów sądowych.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2014 r. wezwano Skarżącego pismem z dnia 14 sierpnia 2014 r. do uzupełnienia braku formalnego ww. sprzeciwu przez własnoręczne jego podpisanie lub nadesłanie podpisanego egzemplarza, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu, Skarżący przy piśmie z dnia 22 sierpnia 2014 r. nadesłał niepodpisany egzemplarz sprzeciwu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sprzeciw należało odrzucić.

Zgodnie z art. 259 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. ) - zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a.", na postanowienie referendarza sądowego, którego przedmiotem jest przyznanie lub odmowa prawa pomocy, stronie służy prawo wniesienia sprzeciwu w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia, przy czym sprzeciw taki wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione - sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

Za braki formalne pisma uznaje się m.in. nie wypełnienie ogólnych wymogów stawianych każdemu pismu procesowemu, określonych w art. 46 i 47 P.p.s.a., jak również innych wymogów wynikających z odrębnych przepisów P.p.s.a. Jednym z takich wymagań jest określony w art. art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a., obowiązek podpisania pisma przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.

W przypadku natomiast, gdy pismo procesowe (sprzeciw) strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania wyżej wymienionych warunków formalnych, to na zasadzie art. 259 § 2 w związku z art. 49 § 1 P.p.s.a., przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Zważyć przeto należy, iż termin siedmiu dni jest terminem ustawowym, który nie może ulec ani przedłużeniu, ani skróceniu, a czynność podjęta w postępowaniu przez stronę, po jego upływie, jest bezskuteczna. W rozpatrywanej sprawie wezwanie do uzupełnienia braków sprzeciwu na postanowienie referendarza sądowego poprzez jego podpisanie zostało doręczone w dniu 21 sierpnia 2014 r. Siedmiodniowy termin do dokonania żądanej przez Sąd czynności, upłynął w dniu 28 sierpnia 2014 r. W zakreślonym terminie Skarżący nie uzupełnił braku formalnego sprzeciwu poprzez jego podpisanie. Nadesłał bowiem niepodpisany egzemplarza sprzeciwu z dnia 11 sierpnia 2014 r. Wezwanie zawierało pouczenie, iż niezastosowanie się do jego treści spowoduje odrzucenie sprzeciwu.

Mając na względzie powyższe Sąd uznał, iż Skarżący nie usunął braku formalnego sprzeciwu z dnia 11 sierpnia 2014 r., i dlatego podlega ono odrzuceniu. Stąd działając na zasadzie art. 259 § 2 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.