Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1943/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prokurator
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 109 par. 1, art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Andrzej Góraj, Protokolant specjalista Joanna Głowala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. zasądza od Prokuratora Generalnego na rzecz skarżącego M.J. kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prokurator Generalny decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Prokuratora Krajowego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] o przyznaniu [...] M. J. - prokuratorowi Prokuratury Rejonowej [...] - [...] w [...] dodatku wyrównawczego.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, Prokurator Okręgowy w [...], działając na podstawie art. 104 k.p.a., art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1726) oraz § 4 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 196, poz. 1298 ze zm.), w związku ze zmianą wysokości wysługi lat za długoletnią służbę wojskową oraz długoletnią pracę, na mocy decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. przyznał [...] M. J. od dnia [...] grudnia 2016 r. dodatek wyrównawczy w kwocie 3304,87 zł.

[...] M. J. w dniu [...] maja 2017 r. złożył do Prokuratora Regionalnego w [...] wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. z powodu jej wydania przez organ niewłaściwy, co stanowi przesłankę stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Zdaniem wnioskodawcy analiza art. 32 ustawy wprowadzającej ustawę – Prawo o prokuraturze oraz § 4 ust. 3 pkt 4 ww. rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. powinna prowadzić do wniosku, iż jedynym organem uprawnionym do wydania decyzji w sprawie dodatku wyrównawczego był Prokurator Generalny.

Prokurator Regionalny w [...] przekazał sprawę do rozpoznania Prokuratorowi Krajowemu, który decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., wydaną na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 158 § 1 k.p.a. odmówić stwierdzenia nieważności wnioskowanej decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r.

[...] M. J. wniósł odwołanie z dnia [...] sierpnia 2017 r. od decyzji Prokuratora Krajowego z dnia [...] lipca 2017 r.

Prokurator Generalny powołaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prokuratora Krajowego z dnia [...] lipca 2017 r. stwierdzając, iż odmowa stwierdzenia nieważności decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. ma oparcie w uzasadnieniu faktycznym i prawnym.

Organ nadzorczy II instancji nie zgodził się z argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu odwołania strony. Podniósł, iż brak jest podstaw do uznania zasadności twierdzeń, iż rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, począwszy od czasu zniesienia wojskowych prokuratur okręgowych, tj. od dnia 4 kwietnia 2016 r., nie mogło odnosić się do nowo powołanych prokuratorów do spraw wojskowych. Interpretacja taka pozostawałaby bowiem w sprzeczności z literalnym brzmieniem art. 73 ustawy z dnia 28.01.2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r., poz. 178, ze zm.) Zgodnie z powyższą normą dotychczasowe przepisy wykonawcze (w tym powołane rozporządzenie Prezydenta RP z 2010 r.) zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 22 ust. 9 i art. 80 ust. 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1414, ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą - Przepisy wprowadzające Prawo o prokuraturze - nie dłużej jednak niż przez okres 12 miesięcy. Rozporządzenie Prezydenta RP z 2010 r. obowiązywało zatem do dnia 4 kwietnia 2017 r., a od dnia 5 kwietnia 2017 r. obowiązywało rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 czerwca 2017 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz prokuratorów do spraw wojskowych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1126). Oba rozporządzenia mają charakter wykonawczy, a zatem nie regulują samodzielnie właściwości rzeczowej organów kompetentnych do wydania decyzji w przedmiocie ustalania wysokości dodatku wyrównawczego. Właściwość ta wynika z przepisów ustrojowych, tj. z ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r., poz. 177, ze zm.).

Prokurator Generalny podkreślił, iż zgodnie z obowiązującą zasadą działania tzw. nowego prawa wprost nie zachodzi potrzeba "potwierdzania", że od dnia wejścia w życie nowej ustawy stosuje się nowe przepisy. "Milczenie ustawodawcy co do reguły intertemporalnej należy uznać za przejaw jego woli bezpośredniego działania nowego prawa" (por.: wyrok TK z dnia 8.11.2006 r. w sprawie sygn. akt K 30/06 OTK-A 2006 nr 10, poz. 149). Stąd od daty wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze, właściwość rzeczową w zakresie organów kompetentnych do wydania przedmiotowej decyzji regulowały odpowiednie normy tej ustawy. Natomiast przepis art. 32 ustawy — Przepisy wprowadzające Prawo o prokuraturze miał jedynie charakter przejściowy i dostosowujący.

W konkluzji Prokurator Generalny uznał, iż Prokurator Okręgowy w [...] wydając decyzję z dnia [...] grudnia 2016 r. w zgodzie z przepisami prawa działał prawidłowo jako organ I instancji, a Prokurator Krajowy wydając decyzję z dnia [...] lipca 2017 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] w sprawie przyznania dodatku wyrównawczego, działał prawidłowo, jako organ II instancji. Nie doszło zatem do ziszczenia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.

Decyzja Prokuratora Generalnego z dnia [...] września 2017 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez M. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji jej wydanie z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, skutkujące nieważnością zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prokuratora Krajowego z przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 157 § 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 28 § 1 pkt 2 i art. 31 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Prawo o prokuraturze, poprzez wydanie decyzji przez Prokuratora Krajowego oraz Prokuratora Generalnego w sytuacji, gdy organem I instancji właściwym do wydania decyzji w przedmiocie wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Prokuratora Okręgowego w P[...] był Prokurator Regionalny w [...], jako organ wyższego stopnia w stosunku do Prokuratora Okręgowego w [...].

Ponadto skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 32 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze w zw. z § 4 ust. 3 pkt 4 powołanego rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 11 października 2010 r., poprzez błędne przyjecie, iż Prokurator Okręgowy w [...] był organem właściwym do wydania decyzji przyznającej skarżącemu dodatek wyrównawczy, w sytuacji gdy organem właściwym do wydania przedmiotowej decyzji był tylko i wyłącznie Prokurator Generalny.

Skarżący zarzucił także naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Prokuratora Krajowego, podczas gdy winna ona być uchylona albowiem decyzja Prokuratora Okręgowego w [...] zawiera kwalifikowaną wadę prawną, prowadzącą do jej nieważności.

Wobec powyższego skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Prokuratora Generalnego z dnia [...] września 2017 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prokuratora Krajowego z dnia [...] lipca 2017 r., ewentualnie (z ostrożności procesowej) ich uchylenie. Ponadto wniósł o zobowiązanie Prokuratora Regionalnego w [...] do wydania - jako organ I instancji - decyzji stwierdzającej nieważność decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Prokurator Generalny wniósł o jej oddalenie oraz w całości podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko w sprawie.

Na wezwanie Sądu pełnomocnik Prokuratora Generalnego w piśmie procesowym z dnia [...] marca 2018 r. wyjaśnił (w oparciu o załączone do pisma dokumenty), iż w dniu [...] sierpnia 2017 r. M. J. odebrał od Zastępcy Prokuratora Rejonowego do Spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej [...] w [...] kserokopię decyzji Prokuratora Krajowego z dnia [...] lipca 2017 r., natomiast oryginał tejże decyzji pozostał w komórce właściwej do spraw wojskowych, a następnie został zwrócony do Prokuratora Rejonowego [...] w [...]. Powyższe wynika zarówno z treści notatki służbowej z dnia [...] września 2017 r., sporządzonej na tą okoliczność przez M. J., jak również zostało potwierdzone w dniu [...] marca 2018 r. w trakcie ustaleń telefonicznych poczynionych z Zastępcą Prokuratora Rejonowego do Spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej [...] w [...] - [...] M. W. Według ustaleń i informacji przekazanych przez [...] M. W., M. J. zatrzymał przy sobie kserokopię decyzji Prokuratora Krajowego z dnia [...] lipca 2017 r., a oryginał decyzji otrzymał w dniu [...] września 2017 r., po powrocie ze zwolnienia lekarskiego. W dniu [...] sierpnia 2017 r. skarżącemu doręczono zatem kserokopię decyzji Prokuratora Krajowego z dnia [...] lipca 2017 r. Następnie w dniu [...] września 2017 r. doszło do prawidłowego doręczenia skarżącemu oryginału tej decyzji. Obu powyższych doręczeń dokonano osobiście do rąk własnych skarżącego przez osobę doręczającą: Zastępcę Prokuratora Rejonowego do Spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej [...] w [...] - [...] M. W.

Pełnomocnik organu podniósł, iż w związku z dokonanymi ustaleniami stwierdzić należy, iż w sprawie niniejszej doszło do wniesienia w dniu [...] sierpnia 2017 r. odwołania przez skarżącego od decyzji doręczonej prawidłowo (w prawidłowej formie tj. oryginale) dnia [...] września 2017 r. - czyli złożenie odwołania nastąpiło przed doręczeniem decyzji. Wniesienie odwołania przed doręczeniem decyzji (przed rozpoczęciem biegu terminu do dokonania czynności odwołania od tej decyzji) jest przedwczesne i nie może wywołać skutków prawnych, co potwierdza jednolite orzecznictwo, przykładowo wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2008 r. sygn. akt I OSK 831/07 – publik. LEX nr 523914.

W odpowiedzi na powyższe stanowisko organu skarżący (w piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2018 r.) oświadczył, że się z nim nie zgadza.

Skarżący podniósł, iż w dniu [...] sierpnia 2017 r. przyszedł do siedziby Działu do Spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej [...] w [...], celem przedłożenia zwolnienia lekarskiego. Wówczas to Zastępca Prokuratora Rejonowego do Spraw Wojskowych [...] M. W. doręczył mu osobiście oryginały trzech decyzji Prokuratora Krajowego w sprawach go dotyczących, datowanych [...] lipca 2017 r., wszystkie o sygnaturach [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] (z dnia [...] grudnia 2016 r., z dnia [...] kwietnia 2016 r. i z dnia [...] stycznia 2017 r.) Wszystkie te pisma zawierały pieczęci i podpisy Prokuratora Krajowego. Skarżący niezwłocznie zapoznał się z ich treścią. Pisma w jednym egzemplarzu każde zawierały dekret Prokuratora Rejonowego o odesłaniu ich do akt osobowych. Skarżący zwrócił oryginały i poprosił o sporządzenie i wydanie ich kopii. Na kopiach pism Zastępca Prokuratora Rejonowego do Spraw Wojskowych [...] M. W. umieścił zapisek "decyzję przekazałem [...] J. w dniu [...].08.2017r." i podpisał się. Następnie skarżący złożył odwołanie od wszystkich decyzji, a organ skarżony przyjął je i nadał im dalszy bieg uznając tym samym, że złożyła je w terminie osoba uprawniona.

Zdaniem skarżącego powyższy stan faktyczny wskazuje, iż doręczono mu skutecznie wszystkie przedmiotowe decyzje w dniu [...] sierpnia 2017 r. i nawet gdyby uznać, że doszło przy tym do pewnych nieprawidłowości to wynikają one z błędów organu. Wobec tego obarczanie skarżącego negatywnymi konsekwencjami tego stanu rzeczy stanowiłoby naruszenie prawa (vide wyrok NSA z 4 grudnia 2015 r. sygn. akt I FSK 1309/14). Oświadczenia sporządzone później przez skarżącego i przez [...] W. z inicjatywy Głównego Specjalisty ds. Osobowych Prokuratorów ds. Wojskowych nie pozostają w sprzeczności ze stanem faktycznym sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznawana w ww. trybie skarga zasługuje na uwzględnienie choć z innych powodów niż zostały w niej podniesione.

W przedmiotowej sprawie kontroli pod względem legalności podlegała decyzja nadzorcza Prokuratora Generalnego z dnia [...] września 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Prokuratora Krajowego z dnia [...] lipca 2017 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. przyznającej dodatek wyrównawczy.

Kwestią nadrzędną w niniejszej sprawie stało się ustalenie w jakiej dacie doszło do doręczenia stronie decyzji Prokuratora Krajowego, albowiem jedynie to rozstrzygnięcie organu I instancji, które weszło do obrotu prawnego, może zostać uznane za wiążący akt administracyjny, który wywołuje skutki prawne. Tylko więc taki akt, może być przedmiotem oceny w postępowaniu odwoławczym, gdyż zgodnie z treścią art. 127 § 1 k.p.a. odwołanie służy od decyzji wydanej w pierwszej instancji. Konsekwentnie więc, w sytuacji gdy do organu II instancji wpłynęłoby odwołanie od rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego, które nie weszło do obrotu prawnego - a więc od "nie aktu" - organ odwoławczy nie mogąc rozpoznawać go merytorycznie, winien stwierdzić niedopuszczalność odwołania.

Co się tyczy problematyki wejścia rozstrzygnięcia organu do obrotu prawnego, to została ona uregulowana w przepisie art. 109 § 1 k.p.a., zgodnie z którym decyzję doręcza się stronom na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

Fakt zawarcia wyżej przywołanej regulacji w ustawie ustalającej procedurę administracyjną świadczy o tym, jak wielką wagę ustawodawca przykładał do materii doręczenia stronie rozstrzygnięcia administracyjnego. Owo fundamentalne znaczenie, jakie dla bytu prawnego decyzji ma fakt jej doręczenia, jest oczywiście najzupełniej zrozumiały, zważywszy na to, jak poważne skutki dla stron postępowania, jak również dla organu, rodzi wejście w życie decyzji.

Od tego momentu zaczyna ona przecież swój byt prawny, a więc wiąże strony postępowania i wywołuje skutki zarówno prawne, jak i faktyczne.

Biorąc pod uwagę ogromną wagę przykładaną przez ustawodawcę do kwestii doręczenia decyzji, jako uprawniona jawi się konkluzja, iż skutki prawne doręczenia nastąpią dopiero wówczas, gdy przedmiotem tego doręczenia będzie oryginał decyzji a nie jakakolwiek jej kopia czy odpis.

Wniosek taki można wprost wyprowadzić z wykładni literalnej art. 109 § 1 k.p.a. Zakładając bowiem, że intencją ustawodawcy byłoby uzależnienie bytu prawnego decyzji od faktu doręczenia jej oryginału bądź odpisu, to racjonalny ustawodawca dałby temu wyraz w omawianej regulacji. Fakt zaś, że w art. 109 § 1 k.p.a. nie zostało zawarte sformułowanie "decyzję bądź jej odpis...", świadczy w ocenie tutejszego Sądu niezbicie o tym, że jedynie doręczenie stronie oryginału decyzji, będzie mogło zostać uznane za prawidłową realizację wymogu opisanego w art. 109 § 1 k.p.a.

Za poprawnością powyższych konkluzji przemawia również wykładnia celowościowa i funkcjonalna omawianego przepisu, dokonywana przez pryzmat treści całego Rozdziału 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zwrócić bowiem należy uwagę na to, że jedynie oryginał decyzji, w przeciwieństwie do np. jej odpisu, musi zawierać wszelkie elementy, o jakich mowa w art. 107 k.p.a. Skoro zaś ustawodawca uzależnił ważność decyzji od tego, czy spełnia wymogi formalne opisane w art. 107 k.p.a., to oczywistym jest, że adresat rozstrzygnięcia powinien mieć możliwość zapoznania się z oryginałem decyzji, aby móc samodzielnie zweryfikować poprawność danego aktu pod względem choćby spełnienia wymogów opisanych w ww. normie prawnej.

Jedynym więc gwarantem powyższego uprawnienia strony, w zakresie możliwości oceny poprawności rozstrzygnięcia organu, jest doręczenie stronie decyzji w oryginale. Wszelkie jej zaś odpisy czy kopie, z uwagi bądź to na ewentualne uchybienia osób je sporządzających, bądź z uwagi na np. złą jakość kserokopii, mogą uniemożliwić stronie dokonania weryfikacji spełniania przez wydany akt, przesłanek formalnych wskazanych w normie art. 107 k.p.a.

Wyżej zaprezentowane stanowisko tutejszego Sądu, pozostaje w zgodzie z dominującymi w judykaturze, jak i doktrynie poglądami, sprowadzającymi się do stwierdzenia, iż przez doręczenie decyzji należy rozumieć doręczenie jej oryginału. Przyjmuje się na gruncie postępowania administracyjnego, że każda kopia decyzji doręczana stronom musi być podpisana przez osobę upoważnioną do wydania decyzji, przez co każdy egzemplarz jest decyzją na prawach oryginału. Nie ma podstaw do uznania, że w aktach sprawy pozostawia się oryginał wydanej decyzji, a stronie (stronom) doręcza się tylko odpis decyzji. Z przepisu art. 109 § 1 wynika wprost, że stronom doręcza się decyzję, a nie jej odpis czy kopię. Ważne jest to, że doręczenie decyzji stanowi o jej wprowadzeniu do obrotu prawnego. Wprawdzie przyjmuje się, że decyzja rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej wydania (sporządzenia i podpisania), to jednak skutki prawne wywołuje dopiero z chwilą doręczenia (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 782/10 – publik. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podobne do powyższego poglądy prezentowały też inne składy orzekające Naczelnego Sądu Administracyjnego. Dla przykładu warto przywołać tu choćby tezę zawartą w wyroku NSA z dnia 11 października 2016 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I OSK 966/15 (publik. j.w.), iż: "przedmiotem doręczenia jest decyzja w formie pisemnej albo w formie wynikającej z przesłania jej środkami komunikacji elektronicznej, a nie jej kopia".

W podobnym duchu wypowiedział się również Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 8 maja 2014 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 987/14 (publik. j.w.) wskazując, że: "przez doręczenie decyzji należy rozumieć doręczenie jej oryginału".

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2322/11 (publik. j.w.) wprost stwierdził, iż: "... przez doręczenie decyzji należy rozumieć doręczenie jej oryginału. Każda "kopia" decyzji, która zostaje doręczona stronom, musi być podpisana przez osobę (osoby) upoważnioną do wydania decyzji, przez co każdy egzemplarz jest decyzją na prawach oryginału. Nie ma podstaw do uznania, że w aktach sprawy można pozostawić oryginał wydanej decyzji, a stronie doręczyć li tylko wypis lub odpis decyzji - por. postanowienie NSA z dnia 27 października 1998 r. sygn. akt II SA/Gd 1618/96, Lex nr 44208; wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 782/10, Lex 9520600. Stanowisko takie jest także konsekwentnie prezentowane w piśmiennictwie".

Przechodząc do materii niniejszej sprawy podkreślić należało, że niespornym jest, iż decyzja nadzorcza Prokuratora Generalnego z dnia [...] lipca 2017 r. nie została doręczona skarżącemu w oryginale w dniu [...] sierpnia 2017 r., bowiem w tym dniu doręczono skarżącemu jedynie kopię decyzji. Z materiału dowodowego sprawy zaś niezbicie wynika, iż przedmiotową decyzję (oryginał) skarżący otrzymał dopiero w dniu [...] września 2017 r. i to z tą data należy wiązać skutki prawne właściwego doręczenia decyzji – otwarcia terminu do wniesienia odwołania. Daty doręczenia decyzji nie można domniemywać. Musi ona być pewna i tą pewną data jest [...] września 2017 r. Zatem skarżący wnosząc odwołanie w dniu [...] sierpnia 2017 r. uczynił to przedwcześnie.

Zestawiając powyższą okoliczność z zaprezentowaną na wstępie niniejszych rozważań wykładnią przepisu art. 109 § k.p.a. tutejszy Sąd doszedł do wniosku, że sporna decyzja Prokuratora Krajowego wskutek braku doręczenia jej stronie w oryginale, nie weszła do obrotu prawnego w dacie wnoszenia odwołania, a więc i nie wywoływała dla strony określonych skutków prawnych. W takim stanie rzeczy Prokurator Generalny, jako organ drugoinstancyjny, nie miał przesłanek dla przyjęcia odwołania strony od decyzji Prokuratora Krajowego, czyli od "nie aktu" - do merytorycznego rozpoznania. Organ II instancji otrzymawszy powyższe odwołanie winien jedynie stwierdzić jego niedopuszczalność (art. 134 k.p.a.), jako odwołania wniesionego od nieistniejącego (bo znajdującego się poza obrotem prawnym) rozstrzygnięcia organu I instancji. Podejmując się zaś merytorycznego rozpoznania odwołania, organ II instancji naruszył rażąco zarówno normę art. 109 § 1, jak i art. 127 § 1 k.p.a. Tym samym Prokurator Generalny wydał zaskarżoną decyzję rażąco naruszając prawo w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Odnosząc się do argumentacji skarżącego, iż zaistniały stan rzeczy powstał na skutek nieprawidłowego działania organu w kwestii doręczenia decyzji organu I instancji, zaś ustalenia w tym zakresie poczynione zostały dopiero po wniesieniu skargi do Sądu, należy wskazać, iż okoliczności przywołane przez skarżącego powinny być wzięte pod uwagę przy rozpatrywaniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, o ile strona z tego prawa skorzysta.

Z podanych powyżej powodów zaskarżona decyzja nie mogła ostać się w obrocie prawnym. Dalszy sposób procedowania przez organ II instancji będzie uzależniony od złożenia lub nie przez stronę wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prokuratora Krajowego z dnia [...] sierpnia 2017 r.

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania - obejmujących wpis od skargi 200 zł oraz wynagrodzenie radcy prawnego 480 zł (wg. stawki określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych /tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz.265/) - Sąd postanowił w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.