Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 39/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi N. P. na bezczynność Dyrektora Zarządu Dróg Miasta [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 17 października 2019 r. postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

N. P. wniosła w dniu 21 lutego 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Dyrektora Zarządu Dróg Miasta [...] w udostępnieniu informacji publicznej wnioskowanej w piśmie z 17 października 2019 r., a następnie pismami z dnia 6 grudnia 2019 r. i z dnia 15 stycznia 2020 r. Niniejsza sprawa dotyczy pierwszego wniosku, tj. z dnia 17 października 2019 r. Skarżąca domagała się w nim udzielenia informacji dotyczącej działającej przy Dyrektorze Zarządu Dróg Miasta [...] tzw. komisji (zespołu) rozpatrującej wnioski o udzielenie ulgi w spłacie należności pieniężnych mających charakter cywilnoprawny.

Treść wniosku była następująca: "Czy w ww. komisja składa się ze stałych jej członków, czy każdorazowo jest dobierany inny jej skład do orzekania. Czy w komisji zasiadają wyłącznie urzędnicy ZDM czy są również inni jej członkowie nie będący urzędnikami ZDM. Czy nie powinno być tak, że poza Dyrektorem ZDM, członkowie komisji powinni złożyć swoje podpisy pod odpowiedzią (decyzją) w sprawie zaopiniowanego pozytywnie lub negatywnie wniosku o udzielenie ulgi w spłacie należności pieniężnych. W związku z tym zwracam się o udostępnienie mi personaliów składu komisji orzekającej w mojej sprawie tj. złożonego wniosku o udzielenie ulgi w spłacie należności pieniężnych z zaznaczeniem jaką funkcję poszczególny członek komisji pełni w ZDM. Zwracam z pytaniem, jaka ilość wniosków o udzieleniu ulgi w spłacie należności pieniężnych od momentu powstania komisji została pozytywnie zaopiniowana przez ww. komisję, a jaka została odmownie zaopiniowana. Czy ww. komisja ocenia faktycznie bezstronnie, czy jest tylko farsą. Mam wątpliwości co do bezstronności składu komisji orzekającej w niniejszych sprawach i nie mam przekonania czyjej orzeczenia (opinie) są zgodne z prawem."

W odpowiedzi, w piśmie z dnia 13 listopada 2019 r. (po uprzednim przekazaniu wniosku w dniu 28 października 2019 r. przez Prezydenta Miasta [...] Dyrektorowi Zarządu Dróg Miasta [...] jako organowi właściwemu), organ poinformował, że skład Komisji do spraw udzielania ulg w spłacie należności pieniężnych mających charakter cywilnoprawny działającej przy Dyrektorze ZIKiT wynika z zarządzenia Prezydenta Miasta [...] nr [...]. Organ podał dane osobowe osób zasiadających w komisji, wraz z ich stanowiskiem służbowym. Dodatkowo organ przesłał skarżącej kopię protokołu z posiedzenia z dnia 4 października 2018 r., podczas którego procedowany był wniosek skarżącej. Odnosząc się do zapytania dotyczącego zagadnienia jaka ilość wniosków o udzieleniu ulgi w spłacie należności pieniężnych od momentu powstania komisji została zaopiniowania pozytywnie przez komisję, a jaka została zaopiniowana negatywnie organ poinformował, że zakres wnioskowanej informacji obejmuje obowiązek przetworzenia, o jakim mowa jest w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 ze zm.), ponieważ Zarząd Dróg Miasta [...] nie posiada wnioskowanej informacji publicznej w postaci zestawienia. Organ wezwał skarżącą do wykazania, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, w jakim zakresie występuje szczególna istotność dla interesu publicznego, by dokonać przetworzenia żądanych informacji publicznych.

Następnie w dniu 16 grudnia 2019 r. Dyrektor Zarządu Dróg Miasta [...] z uwagi na brak wykazania przez skarżącą, że uzyskanie informacji przetworzonych objętych przedmiotem żądania jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, odmówił udzielenia wnioskowanej informacji w zakresie zapytania jaka ilość wniosków o udzieleniu ulgi w spłacie należności pieniężnych od momentu powstania komisji została przez komisję zaopiniowania pozytywnie, a jaka negatywnie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ww. ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z 30 sierpnia

2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2019, poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu.

Bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej ma miejsce wtedy, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia konkretnej informacji, nie podejmuje we wskazanym w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.Dz.U. z 2019 r., poz. 1429 - zwanej dalej u.d.i.p.) terminie właściwych czynności, tj. nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej, nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, nie informuje wnioskodawcy, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, bądź że żądanej informacji publicznej nie posiada lub nie udziela informacji, o której mowa w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla których określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością podmiotu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Sąd może przystąpić do merytorycznego rozpoznania skargi, po uprzednim ustaleniu, że zarzucany stan bezczynności trwał w dacie jej wniesienia.

Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że organ w dacie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie tj. 21 lutego 2020 r. nie pozostawał bezczynny w zakresie wniosku z 17 października 2019 r. Skarżącej udzielono bowiem w piśmie z 13 października 2019 r. dokładnych informacji odnośnie zasad ustalania i składu komisji, a także doręczono protokół z posiedzenia komisji z 4 października

2018 r. Odnośnie pozostałej części wnioskowanej informacji organ, uznając ją za informację przetworzoną, wydał decyzję odmowną.

Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność Dyrektora Zarządu Dróg Miasta [...] została wniesiona przez skarżącą już po wydaniu przez organ decyzji rozpoznającej jej wniosek o udostępnienie informacji publicznej i po wyczerpującym udzieleniu informacji w pozostałym zakresie, a więc w sytuacji, gdy nie istniał już stan bezczynności. Wobec tego skarga na bezczynność wskazanego organu nie może odnieść skutku i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny podjął 22 czerwca 2019 r. uchwałę w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19, w której stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały NSA wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu.

Rozpoznając skargę w niniejszej sprawie Sąd w pełni aprobuje ten pogląd. Skoro skarżąca wniosła skargę do sądu administracyjnego po ustaniu bezczynności w zakresie rozpatrzenia jej sprawy, należało uznać, że skarga ta była niedopuszczalna. Wydanie przez organ I instancji decyzji na skutek rozpatrzenia wniosku skarżącej przed wniesieniem skargi na bezczynność tego organu, jak również udostępnienie informacji publicznej w pozostałym zakresie stanowi przeszkodę w jej merytorycznym rozpoznaniu.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skargę odrzucił.