Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 46/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-08-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 1387
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - t.j.

SENTENCJA

Dnia 26 sierpnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Protokolant: Starszy asystent sędziego Marcin Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2020 roku sprawy ze skargi R. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., decyzją z [...] listopada 2019 r., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – W. z [...] czerwca 2019 r., w przedmiocie określenia R. C. zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r..

Z akt sprawy wynika, że podatniczka w roku 2013 prowadziła (od 1 stycznia 2010 r.) pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwą A R. C. w Ł., w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami i korzystała ze zwolnienia podmiotowego w podatku VAT.

Zdaniem organu strona nie ewidencjonowała wszystkich przychodów z prowadzonej działalności oraz kosztów uzyskania przychodów ponoszonych w związku z ww. przychodami, a mianowicie:

1. w zakresie przychodów faktyczny przychód według organu to 626.993,50 zł, z czego:

- 209 593,50 zł stanowi przychód z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej uzyskany w ramach usług pośrednictwa w obrocie nieruchomościami (pomniejszony o należny VAT);

- 1 100 zł stanowi przychód z tytułu otrzymanego zwrotu poniesionych wydatków na wymianę okien w lokalu, w którym strona prowadziła działalność gospodarczą;

- 416.300,00 zł stanowi przychód z tytułu zbycia 3 lokali mieszkalnych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Podatniczka tymczasem zadeklarowała przychód w kwocie 34 300 zł., zatem zaniżając przychód naruszyła art. 14 ust. 1, ust. 1c i ust. 2 pkt 2 u.p.d.o.f.;

2. W zakresie kosztów uzyskania przychodów, według organu składają się na nie:

- 33 213,50 zł - wykazane w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 2013 r.;

- 392 672,50 zł - jako koszt własny zakupu nieruchomości w 2013 r. (z uwzględnieniem wartości zakupu i ustalonych wartości spisów remanentowych nieruchomości na dzień 1 stycznia 2013 r. i 31 grudnia 2013 r.);

- 1380,54 zł - pozostałe koszty dotyczące nieruchomości w 2013 r..

Łączne koszty uzyskania przychodów to, 427.266,54 zł., podczas gdy podatniczka zadeklarowała je w kwocie łącznej 33 213,50 zł, co stanowi naruszone przepisu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f..

Uwzględniając przysługujące stronie odliczenia od przychodów (składki na ubezpieczenie społeczne) oraz od podatku (odliczenia od podatku), organ pierwszej instancji decyzją z [...] czerwca 2019 r. określił należny podatek dochodowy od osób fizycznych za rok 2013 w kwocie 45 903 zł.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., utrzymując w mocy ową decyzję podzielił stanowisko organu pierwszej instancji. Wskazał, że bezsprzecznie podatniczka prowadziła działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami, w szczególności polegającą zarówno na pośredniczeniu pomiędzy sprzedającymi a kupującymi lokale mieszkalne, jak i na zakupie we własnym imieniu i na własny rachunek lokali mieszkalnych, a następnie ich sprzedaży także we własnym imieniu. Całkowicie nieuzasadnione w ocenie organu jest stanowisko, iż sprzedaż 3 nieruchomości w roku 2013 nastąpiła z majątku prywatnego podatniczki, a także, iż w okresie posiadania tych lokali mieszkalnych - dokonywała ona jedynie zarządzania majątkiem prywatnym, co miało wynikać - w szczególności z poszukiwania dla siebie i swojej córki (także dla matki partnera życiowego) - nowego miejsca zamieszkania oraz wystąpienia niespodziewanych okoliczności życiowych, zmuszających stronę do sprzedaży tychże lokali mieszkalnych.

Organ zauważył, że oprócz deklarowanych przychodów z działalności gospodarczej firmy pod nazwą A R. C. w roku 2013 dokonała nabycia czterech, a następnie sprzedaży (lub zbycia w wyniku zamiany) trzech nieruchomości, i tak:

1. odnośnie lokalu mieszkalnego w Ł. przy ul. AB 8 m 14. Spółdzielnia Mieszkaniowa poinformowała, że Zarząd Spółdzielni zawarł z podatniczką umowę o spółdzielcze lokatorskie prawo do ww. lokalu w związku z wzajemną zamianą z G. K.. Wcześniej podatniczka złożyła w Spółdzielni zgodę na zamianę wraz z deklaracją i podaniem o przyjęcie w poczet członków Spółdzielni. Wniosła o przekształcenie posiadanego spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu na odrębną własność do lokalu. Wpłaciła na konto Spółdzielni opłaty z tytułu udziału członkowskiego w kwocie 200 zł, wpisowe w kwocie 200 zł oraz opłatę manipulacyjną w wysokości 100 zł, jak również wymagany wkład mieszkaniowy w kwocie 125.993,33 zł. W dniu 24 lipca 2013 r. podatniczka zawarła ze Spółdzielnią Mieszkaniową im. [...] w Ł. umowę ustanowienia odrębnej własności lokalu i umowę przeniesienia prawa własności lokalu przy ul. AB. Wskazany lokal mieszkalny strona sprzedała 4 września 2013 r.. a więc niecałe półtora miesiąca od jego zakupu Z. L. za kwotę 140 000 zł. Powodem sprzedaży według oświadczenia podatniczki było to, że mieszkanie mieściło się w bloku, przy którym znajdowały się kościół i Biedronka, szczególnie dzwonnica kościelna, w której biły dzwony o 6.00, 12.00 i 18.00., nadto w godzinach 4.00-5.00 rano odbywały się bardzo hałaśliwe dostawy do Biedronki;

2. odnośnie lokalu mieszkalnego położonego w Ł. przy ul. AC 50/52 m 72 organ ustalił, że podatniczka go zamieniła (zbyła) 24 września 2013 r. na rzecz K. F.. Wcześniej, bo 29 lipca 2013 r. zawarła ze Spółdzielnią Mieszkaniową [...] w Ł. umowę ustanowienia odrębnej własności lokalu i umowę przeniesienia prawa własności lokalu. Z zapisów aktu notarialnego wynika, iż wniosła wymagany wkład mieszkaniowy wynoszący 120 995,31 zł, jak również dokonała spłaty umorzenia kredytu w części przypadającej na lokal w kwocie 4,69 zł, co razem stanowi kwotę wkładu budowlanego w wysokości 121 000 zł. Ponadto podatniczka wniosła na rzecz Spółdzielni udział w wysokości 300 zł oraz opłatę członkowską w kwocie 400 zł. Lokal podatniczka zamieniła (zbyła) w dniu 24 września 2013 r. na rzecz K. F. w ramach zawartej umowy zamiany na należący do niego lokal mieszkalny położony przy ul. AD 13 m 16 w Ł.. Strony zamiany określiły wartość: lokalu mieszkalnego przy ul. AC na kwotę 135 000 zł; lokalu mieszkalnego przy ul. AD na kwotę 95 000 zł. W związku z wzajemną zamianą K. F. był zobowiązany dopłacić kwotę 40 000 zł. Organ podkreślił, że prawo własnościowe do lokalu przy ul. AC strona posiadała 2 miesiące, natomiast lokal przy ul. AD został zbyty 9 maja 2014 r, tj. po 7 miesiącach od nabycia;

3.. odnośnie lokalu mieszkalnego położonego w Ł. przy ul. AE 17 m 25, ustalono, że podatniczka nabyła go od E. P. 2 października 2013 r.. za kwotę 140 000 zł., a tytułem podatku od czynności cywilnoprawnych – uiszczono kwotę 2 800 zł. Lokal ten strona sprzedała 26 listopada 2013 r. małżonkom M. i D. S. za kwotę 140 000 zł. W toku postępowania podatniczka oświadczyła, że powodem sprzedaży powyższego lokalu mieszkalnego było bardzo kłopotliwe sąsiedztwo "bardzo rozrywkowe, hałaśliwe i głośne", jak również uciążliwe odgłosy karetek pogotowia na sygnale, gdyż mieszkanie znajdowało się w pobliżu szpitala im. Kopernika. Zdaniem organu okoliczność, że kolejny lokal podatniczka nabyła przy ul. AE 4 m 11 wprost świadczy, iż owe wyjaśnienia są niewiarygodne.

W kwestii innych nieruchomości posiadanych przez stronę w tym samym okresie - Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. – W. ustalił, iż w roku 2013 podatniczka dysponowała też lokalem mieszkalnym - położonym w Ł. przy ul. AF 120 m 32. Lokal ten strona nabyła 5 kwietnia 2012 r. od W. A. (partnera życiowego strony) za kwotę 165 000 zł. Lokal sprzedała 2 kwietnia 2014 r. za kwotę 182 500 zł, tj. z zyskiem 17 500 zł.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej dalej zauważył, że kwestią sporną w niniejszej sprawie jest ocena, czy dokonywane przez podatniczkę zbycia lokali mieszkalnych w roku 2013 noszą znamiona działalności gospodarczej, określonej w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., a w konsekwencji, czy winny być zakwalifikowane do źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., czy też zbycia te należy zakwalifikować do źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust 1 pkt 8 tej ustawy, czyli odpłatnego zbycia nieruchomości, co zadeklarowała strona w złożonym zeznaniu za ten okres.

Zdaniem organu odwoławczego całokształt dokonanych w sprawie ustaleń pozwala jednoznacznie stwierdzić, ze prowadzona przez stronę działalność w roku 2013 wypełnia znamiona definicji działalności gospodarczej o której mowa zarówno w przepisach podatkowych jak i w ustawach o swobodzie działalności gospodarczej i ustawie - Ordynacja podatkowa (art. 3 pkt 9). Po pierwsze, organ ustalił, że tylko w latach 2012-2016, tj. w okresie najbardziej intensywnej działalności strona nabyła notarialnie (we własnym imieniu) 24 lokale mieszkalne. Ilość transakcji wskazuje, iż systematycznie z roku na rok kupowała coraz więcej mieszkań (np. w roku 2012-1; w 2013 - 4; w 2015 - 6; w 2016 - 7) i coraz więcej ich sprzedawała (np. w roku 2012 - 2; w 213 - 3; w 2014-5; w 2015-5; w 2016-2). W badanym roku (2013), podobnie jak i we wcześniejszych i późniejszych latach, kupując lokale mieszkalne działała jak typowy przedsiębiorca handlujący nieruchomościami. Okoliczność, że każde z tych mieszkań nabywała na podstawie aktu notarialnego na własne nazwisko, a następnie je sprzedawała (w tym w roku 2013-3 mieszkania), absolutnie nie daje podstawy do uznania, że dokonywała jedynie wyprzedaży swojego majątku prywatnego. Niewiarygodne są też wyjaśnienia, że podatniczka kupowała je z zamiarem zaspokojenie własnych i córki potrzeb mieszkaniowych, a ich sprzedaż była jedynie następstwem uznania, że przedmiotowe mieszkania jednak nie spełniają wymagań, co do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych strony, pomimo braku chęci zamieszkania chociażby na krótki okres w tych mieszkaniach. Zdaniem organu okoliczności sprawy w pełni uzasadniają stanowisko, że dokonując w roku 2013 sprzedaży 3 lokali mieszkalnych strona działała w charakterze podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Podejmowane czynności nosiły znamiona działalności gospodarczej, a zatem osiągane z tego tytułu przychody należało zaliczyć do źródła z art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.. Zdaniem organu podejmowane przez stronę działania polegające na odpłatnym zbywaniu nieruchomości były wynikiem działalności zarobkowej, zorganizowanej, prowadzonej we własnym imieniu i w sposób ciągły na przestrzeni wielu lat, co mieści się w zakresie przedmiotowym art. 5a pkt 6 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Końcowo organ uznał, iż strona mogła dysponować w roku 2013 pewną kwotą oszczędności lecz kwota ta nie mogła stanowić źródła dokonanych w tym okresie wpłat gotówkowych, gdyż w tym roku poniosła m.in. wydatki gotówkowe (w łącznej kwocie 269 977,33 zł). Wydatki te nie znalazły pełnego pokrycia w dokonanych przez podatniczkę w 2013 r. wypłatach gotówkowych z rachunku bankowego, tj. w okresie od 21 marca do 2 października 2013 r.. Ponadto w okresie od 21 marca do 5 lipca 2013 r. (data wniesienia w gotówce wkładu mieszkaniowego ul. AB 8 m 14) strona wypłaciła z rachunków bankowych kwotę łączną 53 000 zł. W okresie tym uzyskała wpływy (przychody) gotówkowe w kwocie 12 600 zł, oraz poniosła wydatki gotówkowe (bez ww. wkładu) w kwocie 1 884,76 zł. Aby zatem uiścić wkład mieszkaniowy musiała jeszcze posiadać w gotówce kwotę 62 278,09 zł. Nadto, w okresie od 6 lipca do 02 października 2013 r. (data zakupu mieszkania przy ul. AE 17 m 25 zapłata gotówkowa) strona wypłaciła z rachunków bankowych kwotę łączną 66 200 zł. W tym okresie otrzymała wpływy (przychody) gotówkowe w kwocie 9 000 zł, oraz poniosła wydatki gotówkowe w kwocie co najmniej 12 888,81 zł. Aby zatem uiścić w gotówce cenę zakupu mieszkania przy ul. AE 17 m 25 musiała posiadać w gotówce kwotę 81 672,81 zł. Łącznie w celu uiszczenia wydatków gotówkowych na nabycie mieszkań; przy ul. AB 8 m 14 i ul. AE 17 m 25, poza środkami posiadanymi z dokonanych wypłat gotówkowych oraz otrzymanych środków gotówkowych, strona musiała dysponować gotówką w kwocie 143 950,90 zł. W ocenie organów tylko kwota 143 950,90 zł mogła pochodzić - tak jak twierdziła podatniczka z oszczędności z lat poprzednich, tj. ze sprzedaży nieruchomości w 2012 r.. Za rok 2012 z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej strona zadeklarowała przychody w kwocie 33 770 zł oraz koszty w kwocie 30 288,44 zł, co daje dochód w kwocie 3 481,56 zł. Jednak mając na uwadze to, że w 2012 r. uiszczała składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne dochód ten faktycznie nie wystąpił. Zadeklarowane w 2012 r. koszty działalności z uwzględnieniem faktu uiszczania składek społecznych i zdrowotnych przewyższają zadeklarowane przychody z tego tytułu. Nadto koszty bieżącego utrzymania strony i jej rodziny, które musiała również ponosić w roku 2012. Niewątpliwie finansowane one był z innych źródeł. Zatem, oszczędności nie mogły stanowić źródła wpłat gotówkowych dokonywanych przez w 2013 r., w części przypadającej na ww. kwotę 189 000 zł.

Zdaniem organu wpłaty dokonane przez skarżącą w roku 2013 na łączną kwotę 189 000 zł stanowią niezaewidencjonowany przychód z prowadzonej działalności gospodarczej.

W skardze R. C. zarzuciła naruszenie art. 70 § 1, art. 70 § 6 pkt 1 oraz art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.), w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; - art. 5a pkt 6, art. 10 ust. 1 pkt 3 i art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a), art. 14 ust. 2 pkt 11 związku z art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym w 2013 r.;

- art. 25b w związku z art. 25g ust 3 i 7 u.p.d.o.f.;

- art. 21 § 3 w związku z art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 194 § 4 o.p..

W treści skargi wskazała, m.in, że sporne zobowiązanie uległo przedawnieniu, bowiem nie doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia. Wszczęcie postępowania karno-skarbowego, o którym zawiadomiono stronę miało charakter instrumentalny, bowiem zostało ono zawieszone tuż po przedstawieniu zarzutów.

Nadto strona kwestionowała ustalenia organu w całości, bowiem organ nie wziął pod uwagę faktu, iż sprzedaż nieruchomości nastąpiła z majątku prywatnego podatnika, nie zaś w ramach prowadzonej przez R. C. działalności gospodarczej. Brak jest również dowodów uzasadniających twierdzenie, że R. C. osiągnęła w 2013 r. niezaewidencjonowany przychód z tytułu usług pośrednictwa w kwocie 189 000 zł. W toku postępowania wykazane zostało, Strona dysponowała w 2013 r. środkami w gotówce niezbędnymi na pokrycie wszystkich wydatków. Dodał, że gromadzenie majątku w postaci nieruchomości, w tym również w sytuacji dążenia do zapewnienia warunków mieszkaniowych sobie i dziecku, jak również ich sprzedaż nie oznacza, że transakcje te stanowią czynności przekraczające zakres wykonywania zwykłego prawa własności. Innymi słowy fakt, że podatnik prowadzi działalność polegającą na pośrednictwie w sprzedaży nieruchomości nie może wykluczać prawa do posiadania nieruchomości i ich zbywania w ramach majątku prywatnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W pierwszym rzędzie podnieść należy, że organy podatkowe, trafnie uznały, że sprzedaż nieruchomości w roku 2013 nastąpiła z prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej, a nie z majątku prywatnego skarżącej.

Zgodnie z nakazem wynikającym z art. 122 O.p. organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i ustaliły, że w latach 2010-2018 skarżąca nabyła 24 nieruchomości w tym w znakomitej większości lokale mieszkalne, zaś w latach 2011-2016 sprzedała 18 takich lokali. Zestawienie obejmujące całość nabyć i sprzedaży skarżącej w latach 2006-2018 znajduje się na kartach 3-6 uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji i co do faktów nabyć i sprzedaży nie jest kwestionowane przez stronę skarżącą.

Wymowa powyższego dowodu w zestawieniu z tezą proponowaną przez skarżącą, iż w roku 2013, którego dotyczy zaskarżona decyzja, poszukiwała mieszkania dla swoich potrzeb mieszkaniowych jest oczywista. Trudno sobie wręcz wyobrazić, że rok 2013 był kolejnym okresem, poczynając od roku 2010 a kończąc na roku 2018, w którym skarżąca wciąż poszukiwała lokalu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych i celu tego nie mogła zrealizować.

Po pierwsze wypada zauważyć, że skarżąca jest osobą profesjonalnie zajmującą się obrotem nieruchomościami. Jako pośrednik w takim obrocie zna specyfikę branży i doradzając klientom wie na jakie cechy danego lokalu i jego otoczenia należy zwrócić uwagę by dokonać dobrego wyboru. Notoryjnie wiadomo, że do takich cech należą: lokalizacja lokalu, poziom hałasu, odległość od środków komunikacji, sklepów i miejsca pracy właściciela, charakterystyka sąsiadów i sąsiedztwa itp. Z całą pewnością skarżąca wiedzę w tym zakresie posiadała. W tym kontekście twierdzenia skarżącej, że nabytych w roku 2013 lokali pozbywała się niezwłocznie gdyż nie spełniały jej oczekiwań trafnie organy podatkowe uznały za niewiarygodne.

Po pierwsze żadnym z mieszkań nabytych w roku 2013 skarżąca nie dysponowała dłużej niż 2 miesiące. Mieszkanie przy ul. AB posiadała jako właściciel od 24 lipca do 4 września 2013 r., lokal przy ul. AC od 29 lipca do 24 września 2013 r., zaś mieszkanie przy ul. AE od 2 października do 26 listopada 2013 r. Ponadto drugie z wymienionych mieszkań nabyła 5 dni po kupnie pierwszego, co w powiązaniu z ich szybką sprzedażą wprost wskazuje, że od zakupu nie miała zamiaru w nich mieszkać i że przeznaczone były do dalszego obrotu.

Jedynie na marginesie w tym miejscu zauważyć należy, że potwierdzeniem powyższej tezy jest zakup w roku 2013 kolejnego lokalu mieszkalnego, przy ul. AD (24 września), który został sprzedany w kolejnym roku ( 9 maja 2014 r.).

Po drugie niewiarygodne w kontekście profesji wykonywanej przez skarżącą i podniesionych wyżej okoliczności wpływających na atrakcyjność lokalu są przyczyny, które skarżąca wskazała jako powody rezygnacji ze stałego zamieszkiwania w danym lokalu zakupionym w roku 2013.

I tak nie sposób dać wiarę wyjaśnieniom skarżącej, iż zrezygnowała z mieszkania przy ul. AB, gdyż sąsiedztwo dzwonnicy kościelnej i popularnego dyskontu spożywczego okazało się nazbyt uciążliwe. Jak wspomniano wyżej uciążliwości związane z powyższymi z funkcjonowaniem dzwonnicy kościelnej i sklepu spożywczego są notoryjnie znane i nie trzeba wiedzy profesjonalnej by brać je pod uwagę przy zakupie mieszkania na własne potrzeby. Stąd zasadnie organy podatkowe odmówiły uwzględnienia wyjaśnień skarżącej w tym zakresie.

Nie do zaakceptowania są również wyjaśnienia skarżącej co do przyczyn zbycia mieszkania przy ul. AC, które w krótkim czasie po nabyciu zostało zamienione na mieszkanie przy ul. AD i jak podała skarżąca spełniało funkcje mieszkaniowe matki partnera skarżącej. Zauważyć należy, że nawet przyjęcie tych wyjaśnień za usprawiedliwione nie uprawniało skarżącej do twierdzenia, że obrót tym mieszkaniem nastąpił dla spełnienia własnych celów mieszkaniowych.

Odnośnie do mieszkania przy ul. AE skarżąca stwierdziła, że pozbyła się go, gdyż sąsiedztwo było bardzo hałaśliwe. Wobec tego powtórzyć wypada, że nie do wyobrażenia pozostaje by profesjonalista w dziedzinie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami zakupił mieszkanie dla własnych potrzeb nie badając uprzednio tej istotnej okoliczności.

Rację zatem przyznać należy organom podatkowym, iż brak jest podstaw do dania wiary tezie zaprezentowanej przez skarżącą a w konsekwencji do przyjęcia, że nabyła przedmiotowe mieszkanie w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych.

Biorąc pod uwagę wszystkie zaprezentowane wyżej okoliczności, że działania skarżącej prowadzone w jej własnym imieniu związane z obrotem wymienionymi lokalami miały charakter stały i zorganizowany oraz zarobkowy. Wobec tego nie może być wątpliwości, że miały charakter działalności gospodarczej, o której mowa w art. 5a punkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zasadnie też organy obu instancji uznały, że wpłaty dokonane przez skarżącą w roku 2013 na łączną kwotę 189 000 zł stanowią niezaewidencjonowany przychód z prowadzonej działalności gospodarczej. Przeprowadzona przez organ pierwszej instancji analiza rachunku skarżącej a zwłaszcza wpłat dokonywanych przez nią 8 marca, 13 czerwca, 10 lipca i 25 lipca 2013 r. dokonana w kontekście posiadanych środków i dokonywanych wypłat wzbogacona o trafne wnioski w zakresie braku wskazania przez skarżącą ilości umów pośrednictwa zawartych w 2013 r., niewskazanie przychody z tytułu prowadzonej działalności za 5 miesięcy drugiego półrocza 2013 r. oraz wygenerowana strata wynikająca z zestawienia zakupu i sprzedaży nieruchomości w omawianym roku wskazują, że przychód ten został zaniżony na kwotę 189 000 zł.

Wyjaśnienia skarżącej podającej, że posiadała środki finansowe z kredytów zaciągniętych w roku 2008 słusznie organy uznały za niewiarygodne. Po pierwsze skarżąca nie wykazała, w jaki sposób rozdysponowała środki otrzymane tytułem przedmiotowych kredytów i jaką część z nich zatrzymała, które, co należy zaznaczyć miały być przeznaczone na potrzeby mieszkaniowe skarżącej.

Po wtóre jak słusznie zauważył organ pierwszej instancji w wyjaśnieniach skarżącej sugerującej, że mimo niewykorzystania środków z pierwszych kredytów pobrała następny kredyt "Własny Kąt hipoteczny", który w części przeznaczyła na spłatę wcześniejszych kredytów, a resztą po wypłaceniu z banku dysponować w gotówce przez okres ponad 4 lat. Sąd pierwszej instancji podziela stanowisko organów podatkowych o braku możliwości uwzględnienia tych wyjaśnień jak o niewiarygodnych.

Odnosząc się do treści skargi podnieść należy, że nie jest zasadny zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego, gdyż decyzje organów obu instancji zostały wydane przed upływem terminu, o którym mowa w art. 70 § 1 O.p.

Wskazane wyżej okoliczności świadczące o stałym, zorganizowanym i zarobkowym charakterze obrotu lokalami mieszkalnymi dokonywanego przez skarżącą w roku 2013 świadczą niezbicie o prowadzeniu przez nią działalności gospodarczej w tym zakresie a nie zarządzie majątkiem prywatnym, co stara się wykazać autor skargi. Dlatego zarzuty naruszenia przez organy podatkowe szeregu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych uznać należy za niezasadne.

Z kolei w obliczu wykazania przez organy podatkowe, iż przychód w kwocie 189 000 zł stanowił niezaewidencjonowany przychód z działalności gospodarczej w postaci pośrednictwa w obrocie nieruchomościami zarzut naruszenia art. 25b i następnych ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych również uznać należy za nieuzasadniony.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów procedury podatkowej podnieść należy, że, w ocenie sądu pierwszej instancji materiał dowodowy zebrany przez organy podatkowe był kompletny i wystarczał do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. W tym kontekście za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 188 O.p., poprzez odmowę przesłuchania świadka W. A., na okoliczność zamieszkiwania jego matki R. A. w mieszkaniu przy ul. AD, gdyż okoliczność ta pozostaje bez wpływu na kierunek rozstrzygnięcia w sprawie.

Nie są także uzasadnione zarzuty naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 191 oraz 194 § 4 O.p.. Organy w zaskarżonej decyzji, a zwłaszcza w poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie a przeprowadzona ocena dowodów nie wykracza poza granice zasady swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 191 o.p.

Jedynie na marginesie podnieść należy, że dokonana przez organy podatkowe ocena dowodów odmienna od oczekiwanej przez stronę nie oznacza jej nieprawidłowości. Zdaniem sądu pierwszej instancji ocena dokonana przez organy w rozpoznawanej sprawie nie wykracza poza granice zasad logiki i doświadczenia życiowego, wobec czego nie ma podstaw do jej kwestionowania.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec o oddaleniu skargi.

PJ