Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 813/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c , art. 151, art. 134, art. 135, art. 200
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 13 ust. 1 pkt 3, art. 13k ust. 1 pkt 2, art. 13k ust. 4, art. 13ha ust. 2, art. 13i ust. 3 i ust. 4a, art. 13hc ust. 1, art. 40a ust. 5, art. 13l ust. 1,
journal: Dz.U. 2017 poz 2222
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.
article: art. 7, art. 8, art. 80, art. 77 par. 1, art. 7a, art. 81a, art. 179a-179k, art. 8, art. 107
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Protokolant st. spec. Patrycja Kumicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2018 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] października 2017 r. 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego G. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 189a § 2, art. 189e i art. 189f § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, ze zm. dalej "kpa"), art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2222, ze zm. dalej "udp") oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (t.j. Dz. U. z 2013 r.. poz. 1263 ze zm.), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2017 r, poz. 2200, zwanej dalej "utd"), po rozpoznaniu wniosku G. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] października 2017 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1 500 zł (słownie: jeden tysiąc pięćset złotych).

W dniu 22 kwietnia 2017 r. o godzinie 14:57:09 urządzenie kontrolne zainstalowane na bramownicy nr [...] znajdującej się w pasie drogowym płatnego odcinka drogi ekspresowej [...] zarejestrowało przejazd pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...]. Przejazd został udokumentowany zdjęciem z urządzenia kontrolnego zainstalowanego na bramownicy i zapisany pod numerem ewidencyjnym [...].

Na podstawie informacji znajdujących się w systemie elektronicznego poboru opłat ustalono, że ww. pojazd nie został wyposażony w urządzenie, o którym mowa w art. 13i ust. 3 udp. co skutkowało naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Ponadto na podstawie informacji zgromadzonych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK) ustalono, że dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego pojazdu przekracza 3,5 tony, a jego właścicielem w chwili powstania naruszenia był G. K..

Odcinek drogi ekspresowej [...] S. (połączenie z drogą krajową nr [...]) - węzeł K., po której ustalono poruszanie się kontrolowanego pojazdu w dniu 22 kwietnia 2017 r. został wyszczególniony w zał. 1 pkt 12 lit. g do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej.

Ze względu na stanowisko G. K., który zaprzeczył aby dokonywał spornego przejazdu, organ wezwał stronę do przedłożenia oryginału lub poświadczonej kopii dokumentu potwierdzającego, że w dniu 22 kwietnia 2017 r. o godzinie 14:57:09 nie była właścicielem pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...].

W piśmie z dnia 18 grudnia 2017 r. strona wskazała, że nie posiada dokumentu, z którego wynikałoby, iż w dniu 22 kwietnia 2017 r. o godzinie 14:57:09 nie była właścicielem ww. pojazdu, gdyż do sprzedaży pojazdu doszło w dniu 22 kwietnia 2017 r. czego potwierdzeniem jest załączona do pisma strony kopia faktury VAT. Na przedmiotowej fakturze brak jest godziny sprzedaży, a skarżący z uwagi na upływ czasu nie był w stanie z całą pewnością wskazać dokładnej godziny sprzedaży pojazdu. Skarżący wskazał ponadto, że z dokumentów otrzymanych od organu wynika, że jedyną osobą powiązaną z ww. pojazdem jest M. D., a na podstawie dokumentacji fotograficznej z wykonywanego przejazdu trudno zidentyfikować osobę kierującą pojazdem.

Pismem z dnia 28 grudnia 2017 r. organ wezwał P. G. (drugą stronę transakcji kupna sprzedaży ww. pojazdu) do złożenia pisemnych wyjaśnień w sprawie, poprzez wskazanie, o której godzinie w dniu 22 kwietnia 2017 r. pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] został wydany kupującemu, czyli G. K., a także do przedłożenia lub przesiania oryginału lub poświadczonej zgodnie z art. 76a § 2 kpa kopii protokołu zdawczo-odbiorczego ww. pojazdu, jeżeli został on sporządzony. Wezwanie zostało doręczone P. G. w trybie art. 44 § 4 kpa w dniu 22 stycznia 2018 r. i pozostało bez odpowiedzi.

Z uwagi na brak wskazania, która ze stron przedmiotowej umowy dokonała spornego przejazdu organ uznał, że z informacji zawartych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców oraz z pisma strony z dnia 18 grudnia 2017 r. wynika, że w dniu 22 stycznia 2017 r. właścicielem ww. pojazdu był G. K.. Tym samym jest on właściwą stroną postępowania, a kara pieniężna w wysokości 1.500 zł nałożona została zgodnie z obowiązującymi przepisami. W ocenie organu podnoszona przez stronę argumentacja nie jest wiarygodna i zmierza do uniknięcia odpowiedzialności za dokonane naruszenie.

Na podstawie pism Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K. z dnia 16 września 2015 r. oraz z dnia 24 maja 2017 r. organ ponadto ustalił, że w dniu 22 kwietnia 2017 r. na odcinku drogi ekspresowej [...] istniało oznakowanie tabliczkami T-34. Oznacza to, że znaki informujące o konieczności uiszczania opłaty elektronicznej były umieszczone prawidłowo, a wskazane w piśmie zarządcy drogi przeprowadzone kontrole ustawienia tabliczek T-34 nie wykazały w tym zakresie żadnych nieprawidłowości.

Organ powołał także przepisy stanowiące podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji oraz stwierdził, że okoliczności podniesione przez stronę nie mogą stanowić podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Organ podkreślił, że uiszczenie opłaty elektronicznej może nastąpić jedynie przy wykorzystaniu urządzenia tzw. jednostki pokładowej viabox, będącym urządzeniem w rozumieniu art. 13i ust. 3 udp. Ustawodawca nie przewidział możliwości uiszczenia opłaty elektronicznej w inny sposób. Warunkiem koniecznym dla nabycia urządzenia viabox jest zawarcie stosownej umowy z pobierającym opłatę elektroniczną dotyczącą korzystania z dróg krajowych lub ich odcinków objętych opłatą elektroniczną. Strona postępowania takiej umowy nie zawarła, czego następstwem było brak wyposażenia pojazdu w wymagane urządzenie viabox, co w konsekwencji skutkowało nieuiszczeniem opłaty elektronicznej, w związku z czym organ obowiązany był do wymierzenia kary pieniężnej.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję z dnia [...] lutego 2018 r. G. K.

wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a., polegające na zaniechaniu podjęcia wszelkich niezbędnych czynności celem wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia podstawy faktycznej wydanego rozstrzygnięcia w sprawie,

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji pomimo zaniechania przez organ przeprowadzenia wnikliwego i rzetelnego postępowania dowodowego, brak staranności organu w podejmowaniu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, brak przedstawienia dowodów, z których w sposób jednoznaczny wynikałoby, kto faktycznie kierował pojazdem,

- naruszenie przepisu art. 107 § 3 k.p.a., poprzez skrótowe i niejasne sformułowanie uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia i zaniechanie poddania merytorycznej ocenie okoliczności sprawy wskazanych przez skarżącego.

W uzasadnieniu podniesionych zarzutów skarżący zaznaczył, że w sprawie istnieje szereg wątpliwości i niejasności odnośnie osoby właściciela pojazdu, a tym samym spornego przejazdu, na dzień 22 kwietnia 2017 r. godz. 14:57:09. W tym dniu bowiem skarżący zakupił przedmiotowy pojazd od P. G., a samochód został zarejestrowany na skarżącego dopiero kilka dni później. Zdaniem skarżącego, nie można wykluczyć z całą pewnością, że do opisanego zdarzenia doszło przed zakupem samochodu, zwłaszcza, że P. G. nie złożył żadnych wyjaśnień, a w bazie CEPIK na dzień 22 kwietnia 2017 r. jako właściciel pojazdu figurowała zupełnie inna osoba. Zdaniem skarżącego, w tej sytuacji ma znaczenia fakt, że w styczniu 2018 r. jako właściciel w w/w pojazdu w bazie CEPIK widnieje skarżący, skoro na dzień dokonania przejazdu nie uwidoczniono tego faktu.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna i podlega uwzględnieniu.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.

Z przytoczonych przepisów wynika, że sąd administracyjny rozpoznając sprawę bada, czy postępowanie, w wyniku którego wydany został zaskarżony akt przeprowadzone zostało zgodnie z regulującym je przepisami, czy ustalenia faktyczne mają oparcie w zebranym w sprawie materiale i czy ustalony stan faktyczny wyczerpuje dyspozycję przepisu powołanego przez organ, jako podstawa prawna rozstrzygnięcia sprawy.

Sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy i w granicach sprawy; nie będąc jednak, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przechodząc do meritum sprawy na wstępie wskazać należy, że materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2 oraz art. 13k ust. 4 ustawy o drogach publicznych (dalej u.d.p.).

Z przepisu art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. wynika dla korzystających z dróg publicznych obowiązek ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów amochodowych, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej (opłaty elektronicznej). Opłata ta, w myśl art. 13ha ust. 1 u.d.p. jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6, tj. w rozporządzeniu Rady Ministrów dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokość stawek opłaty elektronicznej.

Natomiast wysokość wskazanej opłaty ustala się jako iloczyn liczby kilometrów przejazdu i stawki tej opłaty za kilometr dla danej kategorii pojazdu, według art. 13ha ust. 2 u.d.p. Należy podkreślić, że przepisy u.d.p. przewidują możliwość uiszczenia opłaty jedynie w systemie elektronicznego poboru opłat, zgodnie z art. 13i (art. 13hc ust. 1 u.d.p.).

Zasadą jest, że pobranie opłaty następuje poprzez urządzenie instalowane w pojeździe samochodowym na potrzeby pobierania tych opłat. Obowiązek oferowania takowego urządzenia spoczywa na podmiotach pobierających opłaty z wykorzystaniem systemów elektronicznego poboru, zgodnie z art. 13i ust. 3 u.d.p.

Kierujący pojazdem samochodowym wyposażonym w urządzenie na potrzeby pobierania opłat elektronicznych, z mocy art. 13i ust. 4a u.d.p. jest obowiązany do: włączenia urządzenia podczas przejazdu po drodze, na której pobiera się opłatę (pkt 1); wprowadzenia do urządzenia prawidłowych danych o rodzaju pojazdu (pkt 2); używania urządzenia zgodnie z przeznaczeniem (pkt 3).

Zasady wnoszenia opłat elektronicznych i ich rozliczania reguluje wydane na podstawie art. 40a ust. 5 u.d.p. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2011 r. w sprawie wnoszenia opłat elektronicznych i ich rozliczania oraz przekazywania opłat elektronicznych i kar pieniężnych na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego (Dz.U. nr 91, poz. 524). Według § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia: przed rozpoczęciem korzystania z sieci dróg krajowych objętych opłatą elektroniczną użytkownik: 1. zawiera umowę z pobierającym opłatę elektroniczną dotyczącą korzystania z dróg krajowych lub ich odcinków objętych opłatą elektroniczną w formie pisemnej; 2. odbiera od pobierającego opłatę elektroniczną urządzenie; 3. instaluje urządzenie w pojeździe; 4. wnosi przedpłatę - w przypadku wybrania formy wnoszenia opłaty elektronicznej, o której mowa w § 5 ust. 2 pkt 1 czyli w formie przedpłaty; 5. ustanawia zabezpieczenie oraz przekazuje pobierającemu opłatę elektroniczną dokument potwierdzający jego ustanowienie - w przypadku wybrania przez użytkownika formy wnoszenia opłaty elektronicznej, o której mowa w § 5 ust. 2 pkt 2 czyli płatności okresowej za zabezpieczeniem.

Wniesienie opłaty elektronicznej w formie przedpłaty następuje przed rozpoczęciem korzystania z sieci dróg krajowych objętych opłatą elektroniczną, w kwocie nie mniejszej niż pozwalająca na odbycie planowanego przejazdu w całości, w myśl § 7 ust. 1 rozporządzenia z 30 kwietnia 2011 r. Przez wniesienie opłaty elektronicznej w formie przedpłaty rozumie się wpływ środków na rachunek bankowy, na który wnoszona ma być opłata elektroniczna, określony w umowie między użytkownikiem a pobierającym opłatę, zgodnie z § 7 ust. 2 cytowanego rozporządzenia.

Zgodnie z treścią art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p. za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, za który pobiera się opłatę elektroniczną bez uiszczenia tej opłaty - wymierza się karę pieniężną w wysokości 1500 złotych. Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 i 2, nakładają, w drodze decyzji administracyjnej, uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 13l ust. 1 (art. 13k ust. 4 u.d.p.). W myśl art. 13l ust. 1 pkt 2 u.d.p. - do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, w tym kontroli używanego w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3, jeżeli jest ono wymagane, oraz nałożenia i pobierania kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k, są uprawnieni inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego. Kary pieniężną wymierza się właścicielowi pojazdu samochodowego.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć trzeba, że Skarżący w toku postępowania administracyjnego podnosił okoliczność, że w dniu dokonania spornego przejazdu tj. 22 kwietnia 2017 r. zakupił będący przedmiotem kontroli pojazd i nie jest w stanie potwierdzić, czy w momencie zarejestrowania naruszenia był już jego właścicielem. Organ ponownie rozpoznając sprawę zwrócił się w tej sytuacji do osoby od której skarżący kupił przedmiotowy pojazd o wskazanie, o której godzinie w dniu 22 kwietnia 2017 r. pojazd został przekazany kupującemu, jednak wezwanie to pozostało bez odpowiedzi. Organ nie poczynił innych ustaleń faktycznych w tym zakresie, w związku z czym nie zostało jednoznacznie wyjaśnione, kto faktycznie był właścicielem pojazdu w chwili zarejestrowania naruszenia w wyniku dokonania przejazdu bez uiszczenia należnej opłaty. Organ wydając skarżone rozstrzygnięcie wskazał jedynie na dane z systemu CEPIK, których wartość dowodową na dzień spornego przejazdu skarżący zakwestionował.

W tej sytuacji wskazać trzeba, że zgodnie z unormowaną w art. 7 kpa zasadą prawdy obiektywnej, organy administracji publicznej podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Stosownie do tej zasady, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kpa. W tym zakresie można odwołać się do wyroku z dnia 23 listopada 1994 r. III ARN 55/94, OSNAPiUS 1995, nr 7, poz. 83, w którym Sąd Najwyższy podkreślił, że: "jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 kpa), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 kpa), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 kpa)".

Zauważyć ponadto trzeba, że z zasadą prawdy obiektywnej ściśle wiąże się zawarta w art. 8 kpa zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, która określa wyraźnie to, co implicite jest zawarte w zasadzie praworządności. Z zasady wyrażonej w art. 8 kpa wynika bowiem przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań (por. Jaśkowska Małgorzata, Wróbel Andrzej, Komentarz do art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego, wyd. III).

W niniejszej sprawie na podstawie zgromadzonego przez organ materiału dowodowego nie można jednoznacznie stwierdzić, że skarżący był właścicielem pojazdu w dniu 22 kwietnia 2017 r. o godzinie 14:57:09, kiedy to został w systemie odnotowany przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Organ nie wyjaśnił w tym zakresie istniejących wątpliwości, lecz oparł się na domniemaniu, że właścicielem pojazdu w chwili powstania naruszenia był skarżący, gdyż został uwidoczniony w systemie CEPIK, jako właściciel pojazdu którym dokonywany był sporny przejazd, od dnia 22 kwietnia 2017 r. Jednoczenie organ nie zakwestionował wartości dowodowej dokumentu przedstawionego przez skarżącego tj. faktury sprzedaży tego pojazdu skarżącemu w tym właśnie dniu. Oznacza to, że spornego przejazdu mógł dokonać zarówno poprzedni jak i nowy właściciel pojazdu, skoro przeniesienie własności pojazdu nastąpiło dokładnie w dniu 22 kwietnia 2017 r. Brak jednoznacznego wyjaśnienia powyższej kwestii, w ramach przeprowadzonego postępowania, innymi koniecznymi w tej sytuacji dowodami powoduje, że nie został w istocie ustalony stan faktyczny sprawy, co świadczy o naruszeniu przez organ przepisów postępowania administracyjnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Także uzasadnienie podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia nie poddaje się w pełni ocenie Sądu, ze względu na jego lakoniczne i niejasne sfomułowanie, zwłaszcza w odniesieniu do meritum sprawy.

Ponadto należy mieć na uwadze, że jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku (w tym przypadku zapłaty kary pieniężnej), znajdują zastosowanie nowe zasady postępowania administracyjnego, tj.: rozstrzygania na korzyść strony wątpliwości prawnych i faktycznych, obowiązujące od 1 czerwca 2017 r., a więc już w okresie wydawania spornych decyzji (vide: art. 7a i 81a k.p.a.).

Podobnie w rozpoznawanej sprawie znaczenie mogą mieć także normy zawarte w art. 179a-179k k.p.a. (Dział IVa tej ustawy), dotyczące nakładania kar pieniężnych, których treść organ winien mieć na uwadze rozstrzygając przedmiotową sprawę.

Podsumowując, Sąd dostrzegł istotne uchybienia w ustaleniu stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, jak również w treści sentencji oraz uzasadnienia skarżonych decyzji, w stopniu nieodpowiadającym dyspozycji art. 7, art. 77, 80 i 107 k.p.a., które to okoliczności mogły mieć znaczący wpływ na wynik postępowania. Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji jednoznacznie wyjaśni wskazane przez Sąd wątpliwości w zakresie ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy, a następnie dokona jego powtórnej subsumpcji pod kątem zastosowania przepisów prawa materialnego.

Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) wzw. z art. 135 p.p.s.a. Sąd uchylił obie wydane w sprawie decyzje, o kosztach natomiast orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.