Wyrok NSA, sygn. akt V SA 1770/95
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1997-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 1 pkt 16
journal: Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312
law: Obwieszczenie Ministra Współpracy Gospodarczej z Zagranicą z dnia 16 maja 1994 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo celne.
Teza: Samo oznaczenie w Jednolitym Dokumencie Administracyjnym SAD towaru, jako "artykułów reklamowych", nie może być uznane za równoznaczne z wnioskiem o zwolnienie od cła z tego powodu, że przeznaczenie towaru do celów reklamy nie stanowi wystarczającej przesłanki do zwolnienia od cła.

TEZY

Samo oznaczenie w Jednolitym Dokumencie Administracyjnym SAD towaru, jako "artykułów reklamowych", nie może być uznane za równoznaczne z wnioskiem o zwolnienie od cła z tego powodu, że przeznaczenie towaru do celów reklamy nie stanowi wystarczającej przesłanki do zwolnienia od cła.


SENTENCJA

uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Przedmiotem odprawy celnej były w rozpoznawanej sprawie towary oznaczone w JDA SAD jako "różne artykuły reklamowe".

Zarzutu skargi, że towary te powinny być zwolnione od cła na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./, nie można jednak podzielić. Postępowanie celne, z zastrzeżeniem wyjątków, które nie znajdują w niniejszej sprawie zastosowania, jest wszczynane na podstawie wniosków podmiotu dokonującego obrotu towarowego z zagranicą składanych w formie pisemnej /art. 50 ust. 1/. W niniejszej sprawie skarżąca w postępowaniu ani przed organem I, ani II instancji nie wnioskowała zwolnienia przedmiotowego towaru od cła.

Samo oznaczenie w JDA SAD towaru jako "artykułów reklamowych" nie może być uznane za równoznaczne z wnioskiem o zwolnienie od cła także z tego powodu, że przeznaczenie towaru do celów reklamy nie stanowi wystarczającej przesłanki do zwolnienia od cła.

W myśl art. 14 ust. 1 pkt 16 prawa celnego przywożone z zagranicy przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą towary służące do reklamy podlegają zwolnieniu od cła tylko wówczas, gdy nie mają wartości handlowej. Z akt sprawy nie wynika, aby przedmiotowe towary nie miały "wartości handlowej" /w fakturze załączonej do zgłoszenia celnego podana jest ich cena/, a skarżąca nie podjęła w postępowaniu administracyjnym żadnych działań zmierzających do wykazania, że towary są tej wartości pozbawione. Tak więc uznanie przez organy orzekające, że przywóz tych towarów z zagranicy podlega cłu, znajduje uzasadnienie w art. 4 ust. 1 prawa celnego.

W myśl art. 23 ust. 1 prawa celnego podstawę wymiaru cła stanowi wartość celna towaru, na którą - stosownie do postanowień art. 25 ust. 1 prawa celnego w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonania zgłoszenia celnego - składa się wartość transakcyjna /cena zapłacona lub należna za towar celny/ wraz z kosztami w niej nie ujętymi, a faktycznie poniesionymi przez kupującego.

Koszty te, enumeratywnie wyliczone w powołanym wyżej przepisie, obejmują w szczególności koszty transportu i ubezpieczenia poniesione do granicy państwa lub portu polskiego /art. 25 ust. 1 pkt 1/. Z powyższego wynika, że koszty transportu podlegają zaliczeniu do wartości celnej towaru tylko wówczas, gdy zostały faktycznie poniesione przez kupującego.

Wbrew stanowisku organów orzekających z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca poniosła koszty transportu. Towary zostały przywiezione drogą lotniczą, a koszty tej przesyłki poniósł - jak wynika z lotniczego listu przewozowego - nadawca towaru.

Podniesiona przez prezesa Głównego Urzędu Ceł możliwość zmiany formy płatności po nadaniu przesyłki nie wystarcza do odmówienia mocy dowodowej lotniczemu listowi przewozowemu. Jako dokument urzędowy sporządzony w przepisowej formie stanowi dowód tego, co zostało w nim zapisane. Istniała oczywiście prawna możliwość przeprowadzenia dowodów przeciw treści tego listu, ale organy orzekające nie skorzystały z niej. Okoliczność, że koszty transportu były w niniejszej sprawie wyższe od wartości transakcyjnej towaru - materiałów reklamowych, nie daje wskazówki, która ze stron poniosła te koszty, czy zainteresowany reklamą swoich wyrobów w Polsce nadawca towaru - niemiecka firma, czy skarżąca, która była ich importerem.

Skoro więc zebrany w sprawie materiał dowodowy nie obejmuje dowodów przeciwnych względem lotniczego listu przewozowego, w którym odnotowano, że koszty transportu ponosi nadawca towaru, przeto ustalenie organu orzekającego, że koszty te poniosła skarżąca, zostało dokonane w sposób dowolny.

Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego /art. 25 ust. 1 prawa celnego/ i postępowania administracyjnego /art. 7, art. 75, art. 77 i art. 80 Kpa/, co spowodowało konieczność jej uchylenia na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.