Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 738/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2009-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 7 ust. 1 i  ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2004 nr 121 poz 1266
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca),, Protokolant Referent Julia Polak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi M. Ś., R. D. i A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących kwotę 600 (sześćset) zł tytułem kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

II SA/Lu 738/08

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną decyzją z dnia 12 września 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję tego Kolegium z dnia 6 listopada 2007 r., stwierdzającą nieważność decyzji Wójta Gminy z dnia 12 czerwca 2007 r., ustalającej na wniosek "H. – S. W. i A. W." warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie hali magazynowo – przeładunkowej na działce ewidencyjnej nr 346/1 w U., gm. K. i odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia 12 czerwca 2007 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył przepisy art. 59 ust. 1, 60 ust. 1 i 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisy art. 7 ust. 1, ust. 2 pkt 1, 3 i 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Organ wskazał, że zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w przypadku braku planu miejscowego zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy, z tym, że wydanie decyzji jest możliwe tylko w razie łącznego spełnienia przesłanek określonych w ustawie. Natomiast przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przewidują, że przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze wymaga zgody wskazanych w ustawie organów, jeżeli zwarty obszar tych gruntów przekracza określone wielkości. Wówczas przeznaczenia tych gruntów na cele nierolnicze dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Kolegium podniosło następnie, że działka nr 346/1 jest wprawdzie działką rolną klasy II, ale ponieważ jej powierzchnia wynosi 0,33 ha, nie wymaga ona zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Spełnione są zatem warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy, a także pozostałe wymogi wskazane punktach 1 – 3 tego przepisu. Ponadto Kolegium wyraziło pogląd, że nie można do terenu inwestycji zaliczać całej działki nr 219/3, przeznaczonej pod drogę dojazdową do działki nr 346/1, lecz tylko jej część o powierzchni 1120 m2. Kolegium uznało bowiem, że droga dojazdowa powinna mieć 140 m długości i 8 m szerokości, a więc łączna powierzchnia działek przeznaczonych pod inwestycję objętą wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy wynosić będzie 0, 4395 ha. W konsekwencji Kolegium nie stwierdziło naruszenia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie A. D., R. D. i M. S. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie art. 131 k.p.a w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez niezawiadomienie stron o wniosku "H." o ponowne rozpoznanie sprawy, art. 105 k.p.a. poprzez bezzasadne umorzenie postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia 12 czerwca 2007 r. art. 61 ust. 1 pkt 2, 4 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy bez uzyskania wymaganej zgody właściwego ministra na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych przez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego oraz naruszenie § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, jeśli teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze. Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli ich zwarty obszar, projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha, wymaga zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem decyzji jest grunt orny klasy II, obowiązkiem organu było zatem zbadanie, czy rzeczywiście powierzchnia zwartego obszaru projektowanego do przeznaczenie na cele nierolnicze nie przekracza 0,5 ha. Zdaniem skarżących kryterium obszarowe, wskazane w art. 7 ust. 2 pkt 1 dotyczy nie tylko działki, na której planowana jest inwestycja, ale całego zwartego kompleksu gruntów rolnych, którego dotyczy ta inwestycja. Nawet jeśliby jednak przyjąć interpretację Samorządowego Kolegium Odwoławczego, stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie powierzchnia tego obszaru przekracza 0,5 ha, decyzją o warunkach zabudowy objęto bowiem nie tylko działkę nr 346/1, ale również sąsiadującą z nią działkę nr 219/3. Łączna powierzchnia obu działek wynosi 0,5762 ha. Działka nr 219/3 ma być przeznaczona na drogę dojazdową dla planowanej inwestycji. Obecnie jest to grunt rolny. Jeśli uznać, że decyzja o warunkach zabudowy dotyczy tylko działki nr 346/1, to decyzja jest wadliwa, ponieważ działka ta nie ma dostępu do drogi publicznej, nie można zatem było wydać decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto skarżący wskazali, że do przeznaczenia na cele nierolnicze projektuje się także działkę nr 346/2, przylegającą do działki nr 346/1, złożony bowiem został już wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiaty garażowej na tej działce. Uzasadniając naruszenie § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, skarżący podnieśli, że szerokość działki nr 346/1 uniemożliwia zabudowę wskazaną w decyzji (40x40 m).

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi Kolegium wyjaśniło, że bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 131 i 10 k.p.a., ponieważ Kolegium pismem z dnia 18 sierpnia 2008 r. poinformowało strony o wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i zawiadomiło, że mogą zapoznać się z aktami sprawy. Co do zarzutu naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. Kolegium wskazało, że przepis ten nie był w sprawie stosowany. W ocenie Kolegium nie doszło też do naruszenia przepisów art. 61 ust. 1 pkt 2, 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem działka nr 346/1 ma dostęp do drogi publicznej po działce nr 219/3, będącej własnością wnioskodawcy, a gdyby uznać, że działka ta objęta jest warunkami zabudowy, to uwzględnić należy nie całą działkę, lecz część niezbędną na urządzenie drogi, według obliczeń Kolegium wynoszącą 0,1120 ha. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Kolegium wskazało, że szerokość działki nr 346/1 wynosi 46,6 m, możliwa jest zatem lokalizacja hali o wymiarach 40x40 m bez otworów okiennych i drzwiowych w ścianach od granicy z działką sąsiednią.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, aczkolwiek nie ze wszystkimi zarzutami skarżących można się zgodzić.

Postępowanie w sprawie niniejszej prowadzone jest w trybie przepisów o stwierdzeniu nieważności decyzji. Przedmiotem tego postępowania jest decyzja Wójta Gminy z dnia 12 czerwca 2007 r. ustalająca, zgodnie z wnioskiem "H. – S. W. i A. W." z dnia 20 lutego 2007 r., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie na działce nr 346/1, położonej w U. hali magazynowej o wymiarach 40 m x 40 m i wysokości do 10 m.

Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określone są w art. 156 § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości,

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa,

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,

4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie,

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały,

6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą,

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

W rozpoznawanej sprawie rozważana jest przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 2 – wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa.

Rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku naruszenia przepisu, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Podstawą zastosowania tej przesłanki może być zatem niebudzący wątpliwości stan prawny. Rażące naruszenie prawa to naruszenie oczywiste, wyraźne, bezsporne. Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce w szczególności wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew zakazom lub nakazom ustanowionym w przepisie, a także wtedy, gdy wbrew przesłankom przepisu nadano prawa lub obowiązki lub też odmówiono ich

Przy ocenie naruszenia prawa jako "rażące" należy brać pod uwagę stopniowanie wad decyzji administracyjnej. Przy rażącym naruszeniu prawa chodzi o tego rodzaju wady, które powodują konieczność eliminacji decyzji z obrotu prawnego z racji istnienia w nich wad o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Wady te powstają w wyniku naruszenia prawa w toku czynności zmierzających do wydania decyzji lub w wyniku załatwienia sprawy wydaniem decyzji. Naruszenia prawa mają charakter rażący w sytuacji, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja, uchylająca decyzję Kolegium z dnia 6 listopada 2007 r., stwierdzającą nieważność decyzji z dnia 12 czerwca 2007 r. ustalającej warunki zabudowy i odmawiająca stwierdzenia nieważności wymienionej decyzji, wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, nie zostało bowiem wyjaśnione należycie, zgodnie z wymogami określonymi w przepisach art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., czy przy wydaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy doszło do rażącego naruszenia prawa. Tym samym naruszone zostały także przepisy art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie było bowiem dostatecznych podstaw do uznania, że nie zachodzi przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji i uchylenia decyzji Kolegium z dnia 6 listopada 2007 r. i orzeczenia co do istoty przez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji.

Ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji następuje na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa". Decyzję taką wydaje się w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy). Zastępuje ona niejako ustalenia planu, ustala bowiem sposób zagospodarowania terenu i przesądza o dopuszczalności danej inwestycji na określonym obszarze.

Stosownie do przepisu art. 59 ust. 1 ustawy decyzji o warunkach zabudowy wymaga zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części.

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy. Warunki te określone zostały następująco:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r.;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Obowiązkiem organu, wydającego decyzję o warunkach zabudowy jest więc zbadanie szczegółowo, czy wszystkie warunki wskazane w przepisie zostały spełnione. W przypadku gdy chociażby jeden warunek nie został spełniony, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest niedopuszczalne. Decyzja wydana mimo niespełnienia wszystkich łącznie warunków byłaby decyzją wydaną z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Pozostawałaby bowiem w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu, dopuszczającego ustalenie warunków zabudowy jedynie w przypadku spełnienia łącznie wszystkich wymogów ustawowych.

Badając decyzję Wójta Gminy z dnia 12 czerwca 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wyjaśniło i nie ustaliło w sposób nie budzący wątpliwości, czy teren, którego dotyczył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a zatem, czy spełniona została przesłanka określona w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy, decyzja o warunkach zabudowy może być wydana wyłącznie w odniesieniu do terenu, który nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze.

Wymóg zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych uregulowany jest w ustawie z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.). Według art. 7 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, których zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Z przepisu art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wynika natomiast, że przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W przypadku zatem gruntów rolnych klas I-III wprowadzony w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy wymóg oznacza obowiązek ustalenia, czy planowana inwestycja nie znajduje się na terenie, którego zwarty obszar przekracza 0,5 ha. Dla takiego obszaru nie jest możliwe wydanie decyzji zmieniającej przeznaczenie gruntu z rolnego na inny, nierolny. Zmiana przeznaczenia takiego terenu wymaga nie tylko zgody właściwego ministra, ale dokonana być może jedynie w planie zagospodarowania przestrzennego. Dlatego tak istotne jest prawidłowe ustalenie, czy teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia, przewidzianej w art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

W tym zakresie uwzględnić należy w pierwszej kolejności obszar, którego dotyczy decyzja ustalająca warunki zabudowy. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego, decyzja Wójta Gminy z dnia 12 czerwca 2007 r. ustala warunki zabudowy dla inwestycji na działce nr 346/1 w granicach obszaru oznaczonego na mapie stanowiącej załącznik do decyzji kolorem czerwonym i literami ABCDA. Powierzchnia tego obszaru nie została w decyzji określona. Na powołanej w decyzji mapie kolorem czerwonym oznaczono dwie działki: nr 346/1 i 219/3, których łączna powierzchnia wynosi 0,5737 ha. Jest to obszar zawierający się między punktami ABCDEF. Decyzja dotyczyć miałaby natomiast obszaru ograniczonego punktami ABCDA. Nie da się jednak określić jednoznacznie powierzchni obszaru zawartego między punktami ABCDA, ponieważ nie wykreślono linii łączącej punkt A z punktem D. Punkt A znajduje się na granicy działki nr 219/3 z działką 217/3, a nie działką nr 346/1. Nie pozwala to na precyzyjną ocenę, które działki lub ich części objęte zostały decyzją ustalającą warunki zabudowy, a w konsekwencji na określenie powierzchni działek, objętych decyzją. Brak możliwości ustalenia, jakiej powierzchni dotyczy decyzja zmieniająca sposób zagospodarowania działki z rolniczego na nierolniczy, nie pozwala na ocenę, czy organ miał podstawy do uznania, że zwarty obszar gruntu klasy II, przewidziany pod inwestycję zmieniającą przeznaczenie gruntu z rolniczego na nierolniczy nie przekracza 0,5 ha, a zatem że spełniona została przesłanka określona w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy. Uszło to uwadze Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Kolegium, że obszar przeznaczony na inwestycję, wskazaną we wniosku wynosi 0,4395 ha. Jak już wyżej wskazano, decyzja nie określa obszaru inwestycji w sposób umożliwiający jednoznaczne określenie jego powierzchni. Obowiązkiem Kolegium było w tej sytuacji wyjaśnienie tej okoliczności i jej wpływu na prawidłowość decyzji, nie było natomiast uprawnione dokonanie dowolnego, nie opartego o jakiekolwiek dowody obliczenia obszaru niezbędnego dla inwestycji. W szczególności przyjęcie, że droga dojazdowa na działce nr 219/3 powinna mieć 140 m długości i 8 m szerokości nie zostało w żaden sposób uzasadnione. Dodać należy, że zgodnie z panującym w orzecznictwie poglądem ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działki objętej wnioskiem jako całości, nie zaś jedynie tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana lub w inny niż dotychczas sposób zagospodarowana (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2008 r., II OSK 1826/06, nie publ.). Jeśli zatem Kolegium uznało, że decyzja dotyczy zarówno działki nr 346/1, jak 219/3, uwzględnić powinno powierzchnię całej działki nr 219/3, czyli 0,2462 ha. Łączna powierzchnia działek objętych decyzja wynosiłaby wówczas 0,5737 ha.

Ubocznie zauważyć należy, że działka nr 346/1 nie przylega do drogi publicznej, nie istnieje także żadna droga niepubliczna, która łączyłaby działkę nr 346/1 z drogą publiczną. Wskazana we wniosku działka nr 219/3, po której zapewniony miałby być dojazd do drogi publicznej, stanowi grunt orny klasy II, urządzenie na niej drogi wymagałoby zatem również decyzji o warunkach zabudowy. Nie byłoby zatem nieuzasadnione objęcie jedną decyzją działki nr 346/1, przeznaczonej pod budowę hali i działki nr 219/3, przeznaczonej pod budowę drogi.

Dokonując ustaleń co do spełnienia wymogu z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy, uwzględnić należy nie tylko obszar wskazany we wniosku, określony jako działka ewidencyjna, ale zbadać również należy, czy działka inwestora nie stanowi części zwartego obszaru gruntów rolnych, co których istnieje wymóg uzyskania zgody właściwego ministra na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze. Skoro zmiana przeznaczenia gruntów rolnych klasy I-III o powierzchni przekraczającej 0,5 ha wymaga zgody, o której mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 i dokonana być może tylko w planie zagospodarowania przestrzennego, zbadać należy, czy inwestor, składając wnioski o ustalenie warunków zabudowy dla poszczególnych ewidencyjnie wydzielonych działek rolnych, nie zamierza w istocie zmienić przeznaczenia gruntów rolnych, których powierzchnia przekracza – w przypadku gruntów klasy I-III – 0,5 ha. Wydanie przez organ odrębnych decyzji ustalających warunki zabudowy co do każdej z ewidencyjnie wydzielonych działek rolnych, stanowiących fizycznie całość, prowadziłoby bowiem do zmiany przeznaczenia terenu rolnego o powierzchni przekraczającej 0,5 ha (decyzja zastępuje ustalenia planu), a do takiej zmiany organ właściwy w sprawie warunków zabudowy nie jest uprawniony. Nie sposób także nie zauważyć, że prowadziłoby to do obejścia prawa. Nie do zaakceptowania jest stanowisko, że czysto formalny podział zwartego obszaru gruntów rolnych klas I-III, o powierzchni przekraczającej 0,5 ha na mniejsze działki ewidencyjne, umożliwiałby uzyskanie dla każdej z nich oddzielnie decyzji o warunkach zabudowy zmieniającej przeznaczenie z rolniczego na nierolniczy, a w konsekwencji pominięcie wymogu przewidzianego w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy.

W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że działka oznaczona numerem 346/1 stanowi grunt orny II klasy. Jej powierzchnia wynosi 0,3275 ha. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że bezpośrednio do niej przyległe działki oznaczone numerami 346/2 i 219/3, będące własnością lub współwłasnością wnioskodawcy "H." stanowią także grunty orne klasy II. Łączna powierzchnia tych trzech działek wynosi ponad 1 ha. Z analizy dokonanej przez organ ustalający warunki zabudowy, stanowiącej załącznik do decyzji wynika ponadto, że pozostałe działki, położne w bezpośrednim sąsiedztwie (przylegające do działki nr 346/1), będące własnością innych osób, stanowią grunty rolne. Nie ulega zatem wątpliwości, że działka nr 346/1 wskazana we wniosku o ustalenie warunków zabudowy znajduje się na obszarze gruntów rolnych, którego powierzchnia znacznie przekracza 0,5 ha, przy czym działka ta powstała w wyniku podziału działki nr 346 na dwie części (por. mapy stanowiące załączniki do decyzji ustalających warunki zabudowy dla działki nr 227, znajdujące się w aktach administracyjnych), których łączna powierzchnia wynosi 0,7745 ha. Okoliczności tych nie miało na uwadze Samorządowe Kolegium Odwoławcze przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Nie wyjaśniło tym samym należycie, czy teren planowanej inwestycji nie wymagał zgody na zmianę przeznaczenia, o której mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów ornych i leśnych.

Ubocznie zauważyć należy, że w sierpniu 2007 r. także co do działki nr 346/2 złożony został wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiaty garażowej o wymiarach 12m x 8 m i wysokości 4,5 m. W istocie zatem inwestycje planowane na przylegających do siebie działkach nr 346/1, 346/2 i 219/3 przewidują zmianę sposobu zagospodarowania terenu o powierzchni ponad 1 ha, sklasyfikowanego jako grunty orne klasy II.

Niewyjaśnienie wskazanych wyżej okoliczności, prowadzące do naruszenia przepisów postępowania (art. 7, 77 § 1, 80, 138 § 1 pkt 2 i art. 156 § 1 k.p.a.) i mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy powoduje wadliwość zaskarżonej decyzji, uzasadniającą jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Słusznie podnoszą skarżący, że jednym z warunków wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy jest ustalenie, że teren ma dostęp do drogi publicznej. Pojęcie dostępu do drogi publicznej, o którym mowa w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie ogranicza się jednak do bezpośredniego dostępu do drogi zaliczonej do jednej z dróg wymienionych w art. 2 ustawy o drogach publicznych, a więc do przypadku, gdy działka budowlana graniczy z drogą zaliczoną do jednej z kategorii dróg publicznych. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 14 ustawy przez "dostęp do drogi publicznej" należy rozumieć zarówno bezpośredni dostęp do tej drogi, jak i dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Z akt administracyjnych wynika, że inwestor jest właścicielem działki nr 219/3 oraz stanowiącej jej przedłużenie działki nr 219/1, która przylega do drogi publicznej. Stanowisko Kolegium, że w tym zakresie decyzja Wójta Gminy Konopnica prawa nie narusza jest zatem prawidłowe.

Co do zarzutu dotyczącego naruszenia przepisu art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy, wskazać należy, że w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy warunek zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi nie dotyczy przepisów określających warunki techniczne, jakie powinny spełniać budynki (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2007 r., II OSK 1552/06, nie publ.).

Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów skargi stwierdzić należy, że są one nieuzasadnione. Rozpoznając sprawę ponownie, na skutek uchylenia poprzedniej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, Kolegium zawiadomiło strony o wniosku inwestora o ponowne rozpatrzenie sprawy i zapewniło stronom możliwość zapoznania się z aktami sprawy. Przepisy art. 131 w zw. z art. 10 k.p.a nie zostały zatem naruszone.

Całkowicie bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. przez bezzasadne umorzenie postępowania, skoro Kolegium nie orzekało w przedmiocie umorzenia postępowania.

Rozpoznając sprawę ponownie uwzględni Kolegium przedstawione wyżej uwagi i wyjaśni zgodnie z regułami określonymi w przepisach postępowania (art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a.), czy decyzja Wójta Gminy z dnia 12 czerwca 2007 r. wydana została zgodnie z wymogami określonymi w przepisach ustawy, w szczególności w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy, czy też przy jej wydaniu doszło do naruszenia prawa, uzasadniającego stwierdzenie nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera "c" ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 205 § 1 powołanej ustawy.