Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 269/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 31 stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 269/06

U z a s a d n i e n i e

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez pana M. K. na postanowienie organu egzekucyjnego - Naczelnika Urzędu Skarbowego (jednocześnie wierzyciela) z dnia [...] r. Nr [...], którym odmówiono zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej podał, że organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego - pana M. K. na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i

nr [...] z dnia [...] r., obejmujących zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2000 r., oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000. Odpisy wymienionych tytułów wykonawczych doręczono zobowiązanemu w dniu 5 października 2005 r.

Pismem z datowanym 7 października 2005 r. zobowiązany skierował do Naczelnika Urzędu Skarbowego pismo zatytułowane "skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego", które adresat przesłał do organu nadzoru - Dyrektora Izby Skarbowej. Skargę tę pełnomocnik zobowiązanego - wykonując wezwanie organu nadzoru - skonkretyzował pismem datowanym

9 grudnia 2005 r., w którym wniósł o potraktowanie pisma z 7 października 2005 r., jako zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 pkt 6, 8 i 10 ustawy z dnia

17 czerwca 1966 r., o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), w sprawie prowadzenia egzekucji na podstawie wskazanych tytułów wykonawczych. Dodatkowo pismem datowanym również 9 grudnia 2005 r., nazwanym "uzupełnienie zarzutów zobowiązanego z dnia 7 października 2005 r.", pełnomocnik złożył również wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego stosownie do art. 34 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Organ egzekucyjny opisanym powyżej postanowieniem, powołując się na art. 17 § 1, art. 18 i art. 34 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego o wskazane tytuły wykonawcze, pouczając jednocześnie zobowiązanego, iż zgodnie z art. 17 § 1 w związku z art. 34 § 3 cyt. ustawy, na postanowienie to nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia.

Pełnomocnik zobowiązanego wniósł zażalenie na to postanowienie, zarzucając organowi egzekucyjnemu naruszenie art. 34 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 124 § 1 i § 2 k. p. a., i wnioskując o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zdaniem pełnomocnika na postanowienie organu egzekucyjnego o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego lub o odmowie zawieszenia tego postępowania służy zażalenie na podstawie art. 56 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Dyrektor Izby Skarbowej odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu, podzielił stanowisko organu I instancji, iż na postanowienie dotyczące zawieszenia postępowania egzekucyjnego w trybie art. 34 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zobowiązanemu nie przysługuje prawo do złożenia zażalenia na to postanowienie. Prawo to nie wynika bowiem ani z przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ani też z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Postanowienie to wydane jest w toku jednoinstancyjnego postępowania i nie podlega zaskarżeniu w toku instancji. To oznacza, że złożone przez pełnomocnika zobowiązanego zażalenie jest niedopuszczalne i stąd należało stwierdzić jego niedopuszczalność.

Odnosząc się do twierdzenia pełnomocnika zobowiązanego, że podstawą do wniesienia zażalenia na przedmiotowe postanowienie organu egzekucyjnego, stanowi przepis art. 56 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ odwoławczy zauważył, iż powołany przepis stanowi podstawę jedynie do wniesienia zażalenia na postanowienie organu egzekucyjnego wydanego w trybie art. 56 § 3 tejże ustawy w związku z zaistnieniem przesłanek określonych w art. 56 § 1 tej ustawy.

Końcowo Dyrektor Izby podał, że postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie wskazanych powyżej tytułów wykonawczych postanowieniem z dnia

[...] r., zostało zawieszone na podstawie art. 56 § 3 w zw. z art. 56 § 1

pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Nie zgadzając się z postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej pełnomocnik zobowiązanego wniósł na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której zarzucił, że postanowienia organów obu instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów:

1) art. 134 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071),

2) art. 34 § 3 i art. 56 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji,

3) art. 56 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji,

4) art. 124 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Zarzucając powyższe pełnomocnikowi skarżącego wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji.

Pełnomocnik uzasadniając zarzuty podniesione w skardze ponowił twierdzenie, iż podstawą prawną w sprawie zawieszenia postępowania w każdym przypadku stanowi art. 56 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przysługuje więc również zażalenie na postanowienie odmawiające zawieszenia wydane na podstawie art. 34 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Nadto pełnomocnik skarżącego zarzucił, iż odmowa zawieszenia postępowania egzekucyjnego jest niezasadna, albowiem wierzyciel nie ustosunkował się do zgłoszonych zarzutów w terminie 14 dni od dnia ich złożenia tj. według pełnomocnika od dnia 7 października 2005 r., którego to dnia sporządzone zostało pismo nazwane "skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego". Tak więc termin do ustosunkowania się wierzyciela do tych zarzutów upłynął - zdaniem pełnomocnika - 21 października 2005 r., i po tym dniu winno nastąpić zawieszenie postępowania egzekucyjnego zgodnie z art. 34 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W ocenie strony skarżącej wszystkie czynności egzekucyjne podjęte przez organ egzekucyjny po dacie 21 października 2005 r., dokonane zostały z naruszeniem prawa i powinny być uchylone w wyniku uwzględnienia zarzutów bądź w wyniku złożonych przez zobowiązanego skarg.

Pełnomocnik skarżącego zarzucił także, iż wydane w niniejszej sprawie postanowienia naruszają przepisy art. 124 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ponieważ nie zawierają prawidłowych uzasadnień.

Dyrektor Izby Skarbowej odpowiadając na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skargę należało uznać za niezasadną, albowiem zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia

[...] r., odmawiające zawieszenia postępowania egzekucyjnego, nie są sprzeczne z prawem.

Na wstępie należy podnieść, iż treść pisma pełnomocnika zobowiązanego datowanego 7 października 2005 r., z uwagi na wniesienie go w terminie określonym dla zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, mogła wzbudzić wątpliwości Dyrektora Izby Skarbowej, do którego - zgodnie z nazwą pisma "skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego" - skierował adresat tego pisma tj., organ egzekucyjny. Zasadnie tym samym uznał Dyrektor, iż zaszła konieczność wyjaśnienia rzeczywistej woli strony i w konsekwencji jaki ma charakter to pismo i czego dotyczy jego żądanie. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia zakresu zgłoszonych przez stronę w toku postępowania żądań i wniosków wynika z zasady ogólnej postępowania zawartej w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, którego przepisy - stosownie do art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - mają odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym.

Pełnomocnik zobowiązanego skonkretyzował żądanie pismami z dnia

9 grudnia 2005 r., i dopiero otrzymanie tych pism rodziło po stronie wierzyciela obowiązek ustosunkowania się do zgłoszonych zarzutów, stosownie do art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Na wyrażenie swojego stanowiska w tym względzie wierzyciel otrzymał od ustawodawcy 14 dni licząc od dnia powiadomienia go przez organ egzekucyjny o wniesionych zarzutach (art. 34 § 3 tej ustawy). W przypadku gdy wierzyciel w terminie tym nie wyraził stanowiska, organ egzekucyjny wydaje postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego do czasu wydania postanowienia, o którym mowa w § 4 art. 34.

W niniejszej sprawie termin 14 dni dla wyrażenia stanowiska przez wierzyciela co do zgłoszonych zarzutów upływał, jak prawidłowo wskazał organ odwoławczy, w dniu

29 grudnia 2005 r.

Wskazany przez pełnomocnika skarżącego dzień 21 października 2005 r., w którym - jego zdaniem - upływał 14 dniowy termin do wyrażenia stanowiska wierzyciela, nie mógł być uznany dzień upływu terminu do wypowiedzenia się przez wierzyciela skoro przed tą datą wierzyciel (ani też organ odwoławczy), nie znali treści zarzutów i żądań zobowiązanego. Te zostały - jak wskazano powyżej - skonkretyzowane dopiero pismami z dnia 9 grudnia 2005 r., złożonymi w tej samej dacie w Urzędzie Skarbowym.

W tych okolicznościach zarzut pełnomocnika skarżącego, iż czynności egzekucyjne podjęte po dniu 21 października 2005 r., dokonane zostały z naruszeniem prawa, a postępowanie egzekucyjne - zgodnie z art. 34 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - obligatoryjnie należało zawiesić, jest chybiony.

Podobnie chybiony jest wywód pełnomocnika skarżącego, co do bezzasadności stwierdzenia przez organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu o niedopuszczalności zażalenia na postanowienie organu egzekucyjnego odmawiającego zawieszenia tego postępowania w trybie art. 34 § 3 tej ustawy.

Trafnie wywiódł i prawidłowo uzasadnił to stanowisko Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż ani z przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ani też z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie wynika prawo zobowiązanego do zaskarżenia takiego postanowienia. Podstawy takiej nie stanowi - wskazany przez pełnomocnika skarżącego - przepis art. 56 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, bo ten przepis uprawnia do wniesienia zażalenia na postanowienie organu egzekucyjnego wydane w trybie art. 56 § 3 tej ustawy w związku z zaistnieniem przesłanek określonych w art. 56 § 1 ustawy. Przepis art. 56 wylicza w sposób wyczerpujący okoliczności zawieszenia postępowania egzekucyjnego i z tego względu nie mogą być brane pod uwagę inne okoliczności nie wskazane w tym przepisie, a wskazane przykładowo w art. 34 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracyjnym. Tym samym nie może być podstawą wniesienia zażalenia na postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania egzekucyjnego w przypadku nie zaistnienia sytuacji wskazanej w art. 34 § 3 tej ustawy.

Nietrafny jest również zarzut podniesiony w skardze braku prawidłowo sporządzonych uzasadnień podjętych w sprawie postanowień. Zdaniem Sądu skarżone postanowienie, jak i postanowienie organu egzekucyjnego I instancji zawierają prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne. Organy w uzasadnieniach swoich rozstrzygnięć odniosły się do wszystkich okoliczności istotnych w sprawie oraz wskazały i wyjaśniły regulacje prawne mające zastosowanie w tej sprawie.

Z tych też względów, nie znajdując naruszenia przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania. W tym w szczególności naruszenia przepisów wskazanych w skardze, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w wyroku.

DSz