Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 140/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz ( spr.), Sędziowie NSA Eugeniusz Mzyk, Alicja Plucińska - Filipowicz, Protokolant Anna Wieczorek, po rozpoznaniu w dniu 20 października 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 lipca 2004r., sygn. akt II SA/Ka 1825/02 w sprawie ze skargi G. i M. H. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 lipca 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę wniesioną przez G. H. i M. H. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] nakazującą G. i M. H. na mocy art. 37 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) likwidację samowolnie wybudowanego zbiornika na nieczystości ciekłe zlokalizowanego na posesji w W. ul. [...] poprzez jego opróżnienie, zasypanie komór materiałem sypkim (np. piaskiem) i rozebranie płyty przykrywającej komory wraz z włazami i odpowietrzeniem.

W uzasadnieniu powyższego wyroku stwierdzono, że zbiornik został wybudowany przed 1. 01. 1995 r. bez pozwolenia na budowę, przy czym odległość ściany zbiornika od ogrodzenia od strony drogi publicznej wynosi 0,55 m, a od ogrodzenia z sąsiednią posesją 1,05 m.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż fakt realizacji przedmiotowego zbiornika przed 1.01.1995 r. skutkuje tym, iż do likwidacji skutków samowoli budowlanej zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawo budowlane, bowiem zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7. 07. 1994 r. Prawo budowlane do obiektów, których budowę zakończono przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku, do których, przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne nie stosuje się art. 48, lecz przepisy dotychczasowe.

Sąd I instancji podzielił stanowisko organu administracji odnośnie przyjętej podstawy materialnoprawnej zaskarżonej decyzji, stwierdzając iż za koniecznością zastosowania art. 37 ust.1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. przemawia lokalizacja zbiornika i jego stan ( brak izolacji), co powoduje zagrożenie dla zdrowia i środowiska. Nadto Sąd stwierdził, iż odnośnie przedmiotowego obiektu nie jest możliwa jego legalizacja, bowiem żadna zmiana czy też przeróbka nie sprawi, że zbiornik ten nie będzie w dalszym ciągu usytuowany ok. 1 m od granicy z sąsiadem czy też 55 cm od drogi publicznej.

W ocenie Sądu I instancji rozstrzygnięcie organu jest zasadne, a to skutkuje oddaleniem wniesionej skargi na mocy art. 151 ustawy z dnia 30. 08. 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).

Skargę kasacyjną wniosła G. H. zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 37 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawo budowlane.

W uzasadnieniu wniesionej skargi kasacyjnej przedstawiono zarzuty kierowane do organu administracji, a dotyczące braku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a w szczególności stosownych badań, analiz, które pozwoliłyby na stwierdzenie czy zbiornik ma właściwą izolację. Niezależnie od tego, strona skarżąca stwierdziła, że wielkość działki uniemożliwia takie usytuowanie zbiornika, które byłoby zgodne z przepisami prawa budowlanego. Nadto skarżąca stwierdziła, iż zbiornik istnieje już od ok. 1972 r., datę dokładnie trudno jest wskazać.

W konkluzji swych wywodów skarżąca wniosła o odstąpienie od likwidacji zbiornika, gdyż w efekcie liczna rodzina zostanie pozbawiona możliwości korzystania z urządzeń sanitarnych.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 ustawy, (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak) to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej.

Oceniając w tym aspekcie zarzuty skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że są one chybione.

Zaaprobowana zaskarżonym wyrokiem decyzja administracyjna wydana została w oparciu o przepis art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) stanowiący, że obiekty budowlane lub ich części, wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce, gdy organ administracji państwowej stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Powyższy przepis będący materialnoprawną podstawą zaskarżonego orzeczenia został przyjęty w konsekwencji dokonania ustalenia, że realizacja przedmiotowego obiektu nastąpiła bez pozwolenia na budowę w 1982 r. Tych ustaleń w sposób skuteczny strona skarżąca w postępowaniu przed organem, a następnie Sądem I instancji nie podważyła.

Zważywszy na powyższe Sąd Wojewódzki trafnie przyjął, iż w przedmiotowej sprawie zastosowanie będą miały przepisy ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Stosownie bowiem do treści art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), obowiązującej od 1 stycznia 1995 r., organy administracyjne powinny odpowiednio stosować do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy, przepisy dotychczasowe. Sytuację prawną sprawców tzw. samowoli budowlanej ustawodawca zróżnicował, przyjmując jako kryterium - zakończenie budowy przed dniem 1 stycznia 1995 r. Jeżeli budowa została zakończona przed 1 stycznia 1995 r. inwestor ponosi konsekwencje samowoli budowlanej według stosowanych odpowiednio przepisów dotychczasowych, tj. ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane.

Nie może być mowy o błędnym zastosowaniu w rozpoznawanej sprawie przepisu art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z. 1974 r. zważywszy na

lokalizację przedmiotowego zbiornika i brak jego izolacji. Na te wszystkie kwestie zwrócono zresztą uwagę w toku przeprowadzonych z udziałem strony skarżącej oględzin.

Tak więc odnośnie zarzutu naruszenia prawa materialnego, należy stwierdzić, iż prawidłowo jako podstawę prawną orzeczenia o rozbiórce powołano art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., co słusznie też potwierdził Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Z przytoczonych wyżej względów, wobec braku usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych, skargę kasacyjną należało oddalić na mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).