Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1452/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 187 par. 1, art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 3 par. 1, art. 133, art. 141 par. 4, art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1 art. 66
law: Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 lutego 2015 r. sprawy ze skargi ,,A" Spółka z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 września 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2007 roku 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 757(siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 9 września 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 23 marca 2011 r. określającą A sp. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w S. (dalej w skrócie zwanej Spółką) w podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2007 r. kwotę zwrotu różnicy podatku na rachunek bankowy w wysokości 151.430 zł.

Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny:

W złożonej w dniu 31 sierpnia 2007 r., korekcie deklaracji VAT-7 za lipiec 2007 r. Spółka wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości 2.340.430 zł, w tym do zwrotu na rachunek bankowy w ciągu 25 dni, w kwocie 25.251 zł oraz do zwrotu w ciągu 60 dni, w wysokości 2.315.179 zł.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydał w dniu 12 grudnia 2008 r. decyzję w której stwierdził, że Spółka w lipcu 2007 r. zawyżyła kwotę zwrotu różnicy podatku VAT.

Decyzją z dnia 12 grudnia 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej uchylił powyższą decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Postanowieniem z dnia 4 stycznia 2010 r., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wszczął wobec Spółki postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za miesiące maj i czerwiec 2007 r. W wyniku przeprowadzonego postępowania, w dniu 9 lutego 2011 r., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydał wynik kontroli, którym nie stwierdził nieprawidłowości w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za maj 2007 r. oraz decyzję, którą określił Spółce, z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 2007 r., nadwyżkę podatku naliczonego na należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 71.142 zł, tj. w kwocie niższej od zadeklarowanej przez Spółkę o 2.306.722 zł.

W dniu 29 marca 2011 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydał decyzję, w której stwierdził, że Spółka w lipcu 2007 r. zawyżyła kwotę zwrotu różnicy podatku na rachunek bankowy o wartość 2.189.000 zł, poprzez zawyżenie podatku należnego za lipiec 2007 r. o kwotę 117.722 zł, wynikającą z ww. faktury nr [...] z dnia 25.06.2007 r. wystawionej przez B Spółkę z o.o. oraz zawyżyła kwoty z przeniesienia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z poprzedniego miesiąca o kwotę 2.306.722 zł. Ta ostatnia była wynikiem decyzji organu kontroli skarbowej z dnia 9 lutego 2011 r., którą określono Spółce za czerwiec 2007 r. niższą od deklarowanej wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy (tj. lipiec 2007 r.).

Po rozpatrzeniu wniesionego przez stronę odwołania decyzją z dnia 16 lipca 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że Spółka w sposób nieprawidłowy dokonała rozliczenia nakładów na podstawie faktur wystawionych przez spółkę B. W tym przypadku obowiązek podatkowy nie powstał w momencie otrzymania zapłaty przez Spółkę, czyli na podstawie art. 19 ust. 13 pkt 2 lit d ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535) - dalej zwana ustawą VAT, lecz z chwilą wystawienia faktury tj. w oparciu o art. 19 ust. 4.

Organ odwoławczy stwierdził jednocześnie, że zasadność obniżenia kwoty do przeniesienia z czerwca 2007 r. była przedmiotem postępowania w zakresie podatku od towarów i usług za ten okres rozliczeniowy, co znalazło wyraz w decyzji organu I instancji z dnia 9 lutego 2011 r. - i nie stanowi przedmiotu postępowania za lipiec 2007r. Zarzuty strony w tym zakresie organ odwoławczy rozpatrzył w postępowaniu dotyczącym złożonego przez Stronę odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej za czerwiec 2007 r.

Organ uznał również, że nie stanowiło naruszenia prawa powołanie się przez organ I instancji w decyzji dotyczącej rozliczenia podatku za miesiąc lipiec 2007r., na decyzję odnoszącą się do miesiąca czerwca 2007 r. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że organ I instancji zobowiązany był przyjąć w rozliczeniu za miesiąc lipiec 2007 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z poprzedniego okresu rozliczeniowego. W tym zakresie był bowiem związany wydaną decyzją na podstawie art. 212 Ordynacji podatkowej.

Od powyższego rozstrzygnięcia Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu strona zarzuciła naruszenie art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a i c ustawy VAT w zw. z art. 168, art. 176 i art. 395 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE oraz art. 249 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 91 ust. 3 Konstytucji RP, art. 19 ust. 13 pkt 2 lit d w zw. z art. 19 ust. 4 ustawy VAT, a ponadto art. 21 § 3a, 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191, art. 193 § 2, art. 199a § 3, art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Uzasadniając swoje zarzuty skarżąca wskazała, że organ odwoławczy nie był uprawniony do zaniechania sporządzenia uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, odmawiając Spółce prawa do zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. W tym zakresie nie było wystarczające powołanie się przez organ na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji dotyczącej rozliczenia zobowiązania podatkowego za miesiąc czerwiec 2007 r.

Spółka nie zgodziła się również z rozstrzygnięciem organu w zakresie w jakim organ rozliczył podatek z faktury z dnia 25 czerwca 2007 r., stanowiącej refakturę usług świadczonych przez B sp. z o.o. Refakturą były bowiem objęte usługi budowlane do których znajduje zastosowanie art. 19 ust. 13 pkt 2 lit d ustawy VAT, a nie rozliczenie nakładów jak to zostało przyjęte przez organ. W związku z powyższym obowiązek podatkowy z tej faktury powstał dopiero w miesiącu lipcu 2007 r. z uwagi na otrzymanie płatności w tym terminie.

Spółka podniosła także zarzuty odnoszące się do ustaleń, jakie zostały poczynione w związku z rozliczeniem podatku VAT za miesiąc czerwiec 2007 r. Wskazała w tej mierze, że na podstawie dokonanej transakcji nabycia użytkowania wieczystego nie uzyskała żadnej korzyści, która prowadziłaby do uszczuplenia dochodów budżetowych, a w związku tym brak jest podstaw do kwestionowania prawa do odliczenia podatku naliczonego. Skarżąca stwierdziła również, że nie można mówić o uzyskaniu korzyści z tytułu rozliczeń podatku w sytuacji, gdy wszystkie podmioty uczestniczące w transakcji korzystają z pełnego prawa do odliczenia a podatek został uiszczony.

Za niezasadny Spółka uznała również zarzut organów, jakoby czynność nabycia prawa wieczystego użytkowania miała charakter pozorny. Na mocy zawartej umowy skarżąca nabyła prawo, które wykorzystuje w prowadzonej działalności, a zatem umowa została wykonana. Organy nie wykazały także żadnej przesłanki mogącej wskazywać na to, że oświadczenie o nabyciu prawa wieczystego użytkowania zostało złożone dla pozoru. Zdaniem strony za takim stanowiskiem nie mogą przemawiać łączące powiązania kapitałowe czy osobowe skoro doszło do przeniesienia prawa, a cena została zapłacona.

Strona nie zgodziła się również z zakwestionowaniem przez organ prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury potwierdzającej nabycie dokumentacji projektowej. Konieczność nabycia przez Spółkę tej dokumentacji wynikała z obowiązku przestrzegania praw autorskich twórcy projektu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 1017/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję Dyrektora IS na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.).

Sąd ten stwierdził, że: - zaskarżona decyzja była konsekwencją ustaleń, jakie zostały poczynione w sprawie dotyczącej podatku VAT za czerwiec 2007 r. (określenia kwoty do przeniesienia w niższej wysokości niż deklarowana przez Spółkę); - dotycząca tego okresu decyzja organu odwoławczego z dnia 16 lipca 2012 r., utrzymująca w mocy decyzję z dnia 9 lutego 2011 r., została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 1016/12; - większość z zarzutów skargi odnosiła się do decyzji za czerwiec 2007 r., jej zaś legalność oceniona została w odrębnym wyroku i dlatego w niniejszej sprawie wypadało jedynie przypomnieć, że zgodnie z tą oceną postępowanie podatkowe nie wykazało pozorności nabycia prawa użytkowania wieczystego, ww. faktura stanowiła refakturę usług budowlanych świadczonych przez B sp. z o.o., które należało rozliczyć według szczególnego terminu powstania obowiązku podatkowego (daty otrzymania zapłaty), do nabycia zaś dokumentacji projektowej w ogóle nie doszło; - decyzja zaskarżona w niniejszej sprawie nie spełnia wymogów w zakresie jej właściwego uzasadnienia, co narusza art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.; dalej: O.p.) oraz zasadę przekonywania wyrażoną w art. 124 tej ustawy; - organ odwoławczy nie wyjaśnił w pełnym zakresie przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, ograniczając się do uzasadnienia swojego stanowiska w zakresie refakturowania usług świadczonych przez B sp. z o.o., zupełnie pomijając konieczność uzasadnienia pozostałych okoliczności mających wpływ na rozliczenie podatku VAT za lipiec 2007 r.; - braków w tym zakresie nie usuwa powołanie się na decyzję dotyczącą podatku VAT za czerwiec 2007 r., a związanie nią organu podatkowego nie stanowi przeszkody do sporządzenia pełnego uzasadnienia, którego brak skutkuje uchyleniem się tej decyzji spod kontroli Sądu.

Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wniosły obie strony postępowania.

Dyrektor Izby Skarbowej w skardze kasacyjnej domagał się uchylenia powyższego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Sądowi pierwszej instancji zarzucił naruszenie przepisów postępowania: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 P.p.s.a. przez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji mimo, że organy podatkowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, jak i dokonały w sposób prawidłowy wykładni przepisów prawa mających zastosowanie przy jej rozstrzyganiu, dając temu wyraz w uzasadnieniu decyzji spełniającym wymogi art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. oraz realizującym zasadę przekonywania z art. 124 O.p.; art. 133 § 1 i art. 134 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez niewłaściwą ocenę stanu faktycznego sprawy, nieorzeczenie na podstawie akt sprawy i tym samym nierozstrzygnięcie sprawy. W zakresie orzeczenia o kosztach zawartego w punkcie 3 sentencji wyroku Dyrektor IS wskazał na naruszenie art. 199, art. 215, art. 216, art. 218 i art. 223 § 2 P.p.s.a.

Z kolei Spółka w skardze kasacyjnej zaskarżyła powyższy wyrok w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. Sądowi pierwszej instancji zarzuciła naruszenie: art. 141 § 4 w związku z art. 153 w związku z art. 134 § 1 P.p.s.a. – przez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku polegające na zaniechaniu sformułowania podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia oraz oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wskutek błędnego uznania, że w tym zakresie wystarczające jest odesłanie do stanowiska Sądu wyrażonego w odrębnej sprawie, tj. o sygn. akt I SA/Gd 1016/12, dotyczącej rozliczeń Spółki w podatku VAT za czerwiec 2007 r.; art. 141 § 4 w związku z art. 153 P.p.s.a. - przez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku polegające na odniesieniu się w uzasadnieniu do stanowiska Sądu wyrażonego w odrębnej sprawie, tj. o sygn. akt I SA/Gd 1016/12, dotyczącej rozliczeń Spółki w podatku VAT za czerwiec 2007 r. bez wyraźnego wskazania, że stanowisko to nie stanowi wiążącej organ podatkowy oceny prawnej dokonanego rozstrzygnięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt I FSK 798/13 oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez Spółkę oraz uchylił zaskarżony wyrok w punkcie 3 i w tym zakresie zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz Spółki kwotę 757 złotych, a w pozostałym zakresie skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej oddalił.

NSA podzielił ocenę wyrażoną przez Sąd pierwszej instancji, że rozstrzygnięcie w zakresie podatku VAT za czerwiec 2007 r. było istotnym elementem mającym wpływ na rozliczenie tego podatku za lipiec 2007 r. Wobec wadliwych ustaleń odnoszących się do czerwca 2007 r., skutkujących uchyleniem decyzji dotyczącej tego miesiąca, uchyleniu podlegać musiała także decyzja dotycząca rozliczenia podatku VAT za lipiec 2007 r., jako w pewnym sensie jej konsekwencja. Na rozliczenie tego okresu rzutowała bowiem wprost kwota do przeniesienia z poprzedniego okresu rozliczeniowego, tj. z czerwca 2007 r., a w tym mający wpływ na jej wysokość także sposób zakwalifikowania faktury wystawionej przez B sp. z o.o. przez zidentyfikowanie miesiąca, w którym należało ją uwzględnić w rozliczeniu.

Dyrektor Izby Skarbowej po ponownym rozpatrzeniu sprawy wydał w dniu 9 września 2014 r. decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia 29 marca 2011 r.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że kierując się treścią prawomocnych orzeczeń sądowych wydanych w tej sprawie, ponownie dokonał rozliczenia podatku od towarów i usług za lipiec 2007 r. uwzględniając podatek należny wynikający z faktury nr [...] z dnia 25 czerwca 2007 r. w rozliczeniu za lipiec 2007 r.

Odnośnie natomiast zasadniczego przedmiotu sporu, jakim stało się zakwestionowanie przez organy podatkowe obu instancji prawa Strony do uwzględnienia w rozliczeniu za lipiec 2007 r. przeniesienia w zadeklarowanej kwocie 2.377.864 zł nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za czerwiec 2007 r., organ wskazał, że określenie kwoty do przeniesienia na lipiec 2007 r. stało się przedmiotem decyzji Dyrektora Izby Skarbowej za czerwiec 2007 r., oznaczonej numerem [...]. Uwzględniona niniejszą decyzją w rozliczeniu za lipiec 2007 r. kwota z przeniesienia w wysokości 188.864 zł jest następstwem rozstrzygnięcia dokonanego w decyzji za czerwiec 2007 r. Przesłankami określenia tej kwoty w wysokości 188.864 zł były następujące okoliczności: 1) zgodnie z wyrokiem WSA w Gdańsku w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 1016/12 powrotne przeniesienie do rozliczenia za lipiec 2007 r. podatku należnego w kwocie 117.722 zł na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia 25 czerwca 2007 r.; 2) zgodnie z wyrokiem WSA w Gdańsku w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 1016/12 stwierdzenie za czerwiec 2007 r. zawyżenia podatku naliczonego o kwotę 121.000 zł wynikającą z faktury VAT nr [...] z dnia 26 czerwca 2007 r. wystawionej przez spółkę C na sprzedaż dokumentacji projektowej dotyczącej inwestycji; 3) zakwestionowanie rozliczenia w deklaracji za czerwiec 2007 r. podatku naliczonego w kwocie 2.068.000 zł wynikającej z faktury nr [...] z dnia 29 czerwca 2007 r. wystawionej przez spółkę C na sprzedaż prawa użytkowania wieczystego gruntu w U..

W konsekwencji w stosunku do zaskarżonej odwołaniem decyzji organu pierwszej instancji podlegająca przeniesieniu z rozliczenia za czerwiec 2007 r. nadwyżka podatku naliczonego nad należnym została określona w kwocie wyższej o 117.722 zł, tj. równej wartości podatku wynikającego z faktury nr [...] z dnia 25.06.2007 r. w odniesieniu do której spór pomiędzy stronami a organami podatkowymi został rozstrzygnięty w postępowaniu sądowoadministracyjnym na korzyść strony, która zadeklarowała wynikający z zafakturowanej czynności podatek VAT należny w deklaracji za lipiec 2007 r.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 września 2014 r., ewentualnie o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zarzuty Spółka wniosła w części, w jakiej Dyrektor Izby Skarbowej nie uwzględnił nadwyżki podatku naliczonego z przeniesienia z deklaracji VAT-7 za czerwiec 2007 r. w kwocie 2.068.000 zł.

Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie art. 21 § 3a Ordynacji podatkowej w zw. z art. 87 ust. 1 ustawy VAT poprzez błędne określenie kwoty zwrotu różnicy podatku naliczonego nad należnym w wysokości niższej niż zadeklarowana przez Spółkę o 2.086.000 zł w wyniku oparcia się na wadliwych ustaleniach decyzji organu z dnia 9 września 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2007 r.

Skarżąca wskazała, że ponieważ w zakresie podatku naliczonego zaskrżona decyzja jest powtórzeniem ustaleń zawartych w decyzji za miesiąc czerwiec 2007 r., którą Spółka zaskarżyła wnosząc skargę z dnia 13 października 2014 r., konieczne jest zarzucenie również naruszenia przepisów wskazanych w skardze na decyzję za miesiąc czerwiec 2007 r., tj. : art. 153 P.p.s.a., art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. c ustawy o VAT; art. 86 ust. 1 i art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. c ustawy o VAT w zw. z art. 168, art. 176 i art.395 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE L z 2006 r. Nr 347, str. 1), zwanej dalej Dyrektywą VAT, art. 249 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz.U. z 2004 r. Nr 90. poz.864/2, ze zm.), oraz art. 91 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej; art. 124 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej; art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Rozstrzygnięcie jakie zapadło w rozpoznawanej sprawie jest konsekwencją ustaleń jakie zostały poczynione przez Dyrektora Izby Skarbowej w decyzji z dnia 9 września 2014 r., uchylającej decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 9 lutego 2011 r. i określającej Spółce za czerwiec 2007 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 188.864 zł. Sprawa ta była przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 4 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 1451/14 uchylił decyzję organu odwoławczego.

Oczywista zależność pomiędzy sprawą niniejszą a sprawą dotycząca czerwca 2007 r. powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, ze względu na wyeliminowanie z obrotu prawnego wskazanym wyrokiem decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za poprzedni okres rozliczeniowy. Kwestia ta bowiem, mocą odrębnie wydanego wyroku w sprawie I SA/Gd 1451/14, będzie ponownie przedmiotem rozstrzygania organu podatkowego. Elementem, który pojawił się przy tym w obu tych sprawach, była między innymi kwestia podatku naliczonego wynikającego z faktury dokumentującej nabycie przez skarżącą prawa użytkowania wieczystego. W wyroku tym Sąd zakwestionował stanowisko organu w kwestii pozbawienia strony prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z tej faktury. Ponadto, kierując się wskazaniami co do dalszego postępowania wynikającymi z wyroku NSA z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt I FSK 797/13, Sąd nakazał organowi ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie pozbawienia strony prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury dokumentującej nabycie dokumentacji projektowej ze względu na konieczność poczynienia ustaleń co do świadomości strony w kwestii wiązania się tej czynności z oszustwem podatkowym w zakresie podatku od wartości dodanej.

Powyższe okoliczności dotyczące podatku naliczonego za czerwiec 2007 r. rzutują w sposób zasadniczy na rozliczenie podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2007 r. Uchylenie decyzji dotyczącej czerwca 2007 r. powoduje zatem konieczność uchylenia także i zaskarżonej decyzji dotyczącej lipca 2007 r.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) orzekł jak w punkcie 1 sentencji.

Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji podjęto zgodnie z art. 152 p.p.s.a.

W trzecim punkcie wyroku Sąd, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i § 4 P.p.s.a. oraz § 3 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. z 2011 r. Nr 31, poz. 153). Na koszty te składają się kwota uiszczonego wpisu w wysokości 500 zł, wynagrodzenie pełnomocnika będącego doradcą podatkowym prawnym w kwocie 240 zł oraz kwota 17 zł tytułem wydatków poniesionych na uiszczenie opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.