Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 534/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3, ust. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Asesor WSA Tomasz Dziuk, Protokolant st. sekretarz sądowy Magdalena Strzałkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2022 r. sprawy ze skargi Syndyka Masy Upadłości S S.A. w upadłości likwidacyjnej na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 1 lutego 2022 r. nr WINB.WOA.7721.388.2021.KC w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. (dalej PINB) decyzją nr [...] z 26 lipca 2021 r., działając na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm., dalej: p.b.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie j.t. Dz.U. z 2021 r., poz. 735, dalej: k.p.a.),

nakazał Syndykowi masy upadłości S. S.A. w K. (dalej: strona, skarżący) usunięcie, w terminie do dnia 31 grudnia 2021 r., nieprawidłowości stwierdzonych w stanie utrzymania wysokiego komina wolnostojącego usytuowanego na działce nr [...], zlokalizowanej przy ul. [...] w miejscowości N., mogących zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi lub bezpieczeństwu mienia, polegających m. in. na:

– występowaniu miejscowych ubytków, kawern i jamek w płaszczu żelbetowym,

– rozsadzaniu przez korzenie roślin części płaszcza zewnętrznego od płaszcza wewnętrznego w miejscu styku odsadzki betonowej z częścią murową,

– uszkodzeniach korozyjnych cegieł,

– rozsadzaniu murów komina przez korzenie wyrastających z niego drzew, itd.

Wskazano, że usunięcie nieprawidłowości powinno polegać, w zależności od stopnia nieprawidłowości, na remoncie doraźnym, kapitalnym lub uzupełnieniu ubytków, co szczegółowo opisano. Do czasu usunięcia nieprawidłowości zakazano użytkowania obiektu na cele konstrukcji służącej do przymocowania instalacji i urządzeń technicznych telefonii komórkowej oraz instalacji słaboprądowej.

Dodatkowo, na mocy art. 66 ust. 2 p.b. wskazano, że decyzja o zakazie użytkowania obiektu podlega natychmiastowemu wykonaniu.

W uzasadnieniu organ wskazał m. in., że stanowiący przedmiot materialny postępowania wysoki komin wzniesiony został w 1976 r. w technologii tradycyjnej. Zlokalizowany jest w pobliżu byłej kotłowni, ma wysokość 62,5 m. Został wymurowany z kształtek ceramicznych (cegły kominówki), wzmocniony opaskami stalowymi na fundamencie żelbetowym. Obecnie komin nie pełni swojej podstawowej funkcji, jako konstrukcji służącej do odprowadzania spalin z procesów spalania technologicznego. Powyżej stalowego podestu zamontowane są do komina urządzenia sieci komórkowej. Na szczyt prowadzą dwie drabinki stalowe w nieodpowiednim stanie technicznym. Komin został wyposażony w instalację odgromową i instalację oświetleniową ostrzegawczą. Z analizy zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika zły stan techniczny obiektu. Ponieważ przedmiotowy obiekt o znacznej wysokości narażony jest na intensywne oddziaływania podmuchów wiatru, stąd wady i braki fizyczne mogą spowodować zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia. Zarysowania i pęknięcia ścian, uszkodzenia korozyjne, ubytki materiałów wiążących ze spoin muru oraz obluzowanie cegieł w murze, są lokalnym uszkodzeniem konstrukcji. Wystąpienie tych nieprawidłowości spowodowało przekroczenie stanów granicznych przydatności konstrukcji do użytkowania. Pomimo rozległego zakresu i zaawansowanego stadium nieprawidłowości nie znaleziono podstaw merytorycznych do uznania obiektu za nienadający się do remontu lub odbudowy. Nie istnieje zatem podstawa do zmiany kwalifikacji prawnej postępowania na art. 67 ust. 1 p.b., skutkującej wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu. Ustalony stan faktyczny wypełnia warunki określone w art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 p.b. Zarządcą obiektu został uznany Syndyk, jako podmiot, który zawarł umowę najmu komina na cele montażu i użytkowania instalacji i urządzeń technicznych, w tym telefonii komórkowej. Syndyk jest związany z obiektem relacją posiadania samoistnego: w Sądzie Rejonowym w R. toczy się postępowanie o stwierdzenie zasiedzenia ww. nieruchomości.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł przez pełnomocnika Syndyk, zaskarżając ją w całości. Zarzucono m. in. naruszenie:

– art. 66 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 11 w zw. z art. 61 p.b., poprzez jego zastosowanie i nałożenie na Odwołującego obowiązku usunięcia stwierdzonych przez organ nieprawidłowości w stanie utrzymania komina, w sytuacji w której odwołujący nie mógł być adresatem zaskarżonej decyzji, bowiem nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 p.b., a to nie posiadał jednego z enumeratywnie wymienionych tytułów prawnych, tj. prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego przewidującego uprawnienia do wykonania robót budowalnych, jak również nie był zarządcą przedmiotowego obiektu budowlanego w rozumieniu art. 61 p.b.

– art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 p.b., poprzez niezastosowanie i niezawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego, toczącego się przed Sądem Rejonowym w R. pod sygn. akt: [...], w przedmiocie stwierdzenia zasiedzenia przez Upadłego ww. nieruchomości;

– art. 7, 8, 77 § 1, 80, 84 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy.

– art. 66 ust. 1 pkt 1 p.b., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie, a to poprzez uznanie, że obiekt zagraża życiu lub zdrowiu ludzi lub bezpieczeństwu mienia;

– art. 66 ust. 1 p.b., poprzez nałożenie na Odwołującego obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w zbyt krótkim terminie, co w konsekwencji uniemożliwia wykonanie nałożonych na niego obowiązków, i in.

Decyzją z dnia 1 lutego 2022 r., nr WINB-WOA.7721.388.2021.KC, Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB) uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie terminu i w tym zakresie wyznaczył nowy termin wykonania obowiązków do dnia 30 kwietnia 2022 r. Nadto, utrzymał zaskarżoną decyzję w pozostałym zakresie w mocy.

W uzasadnieniu wskazano m. in., że adresatami decyzji są - w zależności od stanu faktycznego sprawy - właściciel, użytkownik wieczysty, zarządca, a w pewnych sytuacjach także inny podmiot, który np. z upoważnienia tych podmiotów sprawuje pieczę nad tym, aby obiekt był utrzymywany i użytkowany właściwie. Nie można wykluczyć, że w niektórych przypadkach podmiotem tym będzie władający, zwłaszcza w razie nieuregulowanego stanu prawnego nieruchomości. Możliwe będzie także, iż nakaz zostanie wydany w stosunku do syndyka masy upadłości, czy likwidatora. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wyczerpujący, zaś poczynione ustalenia miarodajne. Stan techniczny komina jest nieodpowiedni, m. in. z powodu wystąpienia rozległych uszkodzeń o wysokim stopniu nasilenia i w zaawansowanej fazie rozwoju procesu niszczenia elementów. Obiekt może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi oraz bezpieczeństwu mienia. Uszkodzenia komina, w tym obluzowanie i odspajanie się elementów, mogą spowodować upadek tychże elementów z dużej wysokości nad poziomem terenu na użytkowaną i dostępną komunikacyjnie nawierzchnię terenu, znajdującą się bezpośrednio obok obiektu, na którym to terenie mogą znajdować się ludzie oraz mienie. Decyzje wydawane w oparciu o art. 66 ust. 1 p.b. mają charakter związany.

Powyższa decyzja została zaskarżona przez pełnomocnika strony w całości. Zarzucono naruszenie:

– art. 66 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 11 w zw. z art. 61 p.b., poprzez jego zastosowanie i podtrzymanie nałożonego na Skarżącego obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w stanie utrzymania komina w sytuacji, w której Skarżący nie mógł być adresatem zaskarżonej decyzji, bowiem nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 p.b., a to nie posiadał jednego z enumeratywnie wymienionych tytułów prawnych, tj. prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonania robót budowalnych jak również nie był zarządcą przedmiotowego obiektu w rozumieniu art. 61 p.b.; Skarżący nie zawarł z właścicielem nieruchomości jakiejkolwiek umowy dot. zarządzenia sporną nieruchomością;

– art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 p.b., poprzez jego niezastosowanie i niezawieszenie postępowania w niniejszej sprawie przez organ II instancji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego toczącego się przed Sądem Rejonowym w R. pod sygn. akt: [...], w przedmiocie stwierdzenia zasiedzenia przez upadłego nieruchomości, na której posadowiono ww. komin, co w konsekwencji spowodowało wydanie decyzji przez organ I i II instancji w stosunku do podmiotu niebędącego stroną postępowania, a to podmiotu nielegitymującego się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jak i niebędącym zarządcą przedmiotowego obiektu budowlanego;

– art. 7, 8, 77 § 1, 80, 84 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy, a to pominięcie przez organ I i II instancji wniosków płynących z protokołów sporządzonych przez G.P. (protokoły sporządzone po oględzinach nieruchomości dokonanej przez organ I Instancji):

a) protokół nr [...] z okresowej kontroli pięcioletniej stanu technicznego i przydatności do użytkowania obiektu budowlanego opracowanego w dniu 20 września 2019 r.;

b) protokół nr [...] z okresowej kontroli rocznej stanu technicznego i przydatności do użytkowania obiektu budowlanego opracowanego w dniu 20 września 2019 r.;

które to protokoły, co prawda potwierdzały stwierdzone nieprawidłowości techniczne obiektu, ale jednocześnie wskazywały na ustalenia sprzeczne z ustaleniami poczynionymi przez organ I i II instancji. W przywołanych protokołach stwierdzono bowiem, że komin nie zagraża życiu lub zdrowiu, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, podczas gdy organy, opierając się również na przedmiotowych protokołach uznały, że ww. obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu lub bezpieczeństwu mienia;

– art. 66 ust. 1 pkt 1 p.b., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie, a to poprzez uznanie, że obiekt budowlany jw. zagraża życiu lub zdrowiu ludzi lub bezpieczeństwu mienia, podczas gdy okoliczność taka nie została wykazana, a jedynym dowodem potwierdzającym przedmiotową okoliczność są oględziny przeprowadzone w dniu 24 czerwca 2019 r., które to oględziny stoją w sprzeczności z wnioskami płynącymi z protokołów sporządzonych przez uprawniony podmiot jw.;

– art. 66 ust. 1 p.b., poprzez nałożenie na Skarżącego obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w zbyt krótkim terminie, co w konsekwencji uniemożliwia wykonanie przez skarżącego nałożonych na niego obowiązków;

– art. 66 ust. 2 p.b., poprzez zakazanie użytkowania obiektu budowlanego na cele konstrukcji służącej do przymocowania instalacji i urządzeń technicznych telefonii komórkowej oraz instalacji słaboprądowej, z całkowitym pominięciem okoliczności, że demontaż przedmiotowych urządzeń technicznych telefonii komórkowej oraz instalacji słaboprądowej pozbawi dostępu do usług telekomunikacyjnych setki, jeżeli nie tysiące odbiorców tychże usług;

– art. 66 ust. 2 p.b., poprzez podtrzymanie decyzji organu I instancji w zakresie rygoru natychmiastowej wykonalności, w sytuacji, w której niespełnione zostały przesłanki do natychmiastowego wykonania decyzji, a to nie wystąpiły przesłanki określone w art. 56 ust. 1 pkt 1 p.b., tj. obiekt budowlany nie zagraża życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji obu instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 – dalej p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2022 roku, poz. 329 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.

Zgodnie z art. 66 ust. 1 p.b. w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany:

1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo

2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo

3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo

4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia

- organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.

Przepis art. 66 p.b. zawiera cztery przesłanki wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji, zawierającej nakaz usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Wystąpienie którejkolwiek z nich upoważnia do ingerencji organu. Jeśli wystąpi choć jedna, organ nadzoru budowlanego nie jest uprawniony, lecz zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie nieprawidłowości. Stwierdzenie, że np. obiekt może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, stanowi w istocie zobowiązanie organu nadzoru budowlanego do wydania decyzji zawierającej odpowiedni nakaz. Jest to decyzja związana (np. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2022 r., II OSK 377/19).

W świetle art. 61 pkt 1 p.b. właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany m. in. utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2. Na gruncie Prawa budowlanego, w tym w oparciu o art. 61 w zw. z art. 66 ust. 1, zarząd (zarządcę obiektu budowlanego) należy interpretować szeroko (wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2021 r., II OSK 1612/21). W związku z tym wskazuje się, że "(...) w przypadku braku możliwości ustalenia właściciela oraz zarządcy w ww. rozumieniu, organ może kierować nakaz do władającego obiektem samoistnego posiadacza (...)" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lutego 2019 r., VII SA/Wa 1658/18). Posiadanie samoistne jest to takie posiadanie, w którym osoba będąca posiadaczem traktuje siebie jak właściciela i w odniesieniu do nieruchomości zachowuje się jak właściciel, np. zbiera pożytki z wynajmu, płaci podatki, ubezpiecza nieruchomość.

W orzecznictwie przyjmuje się także, że w niektórych przypadkach adresatem ww. decyzji będzie władający, zwłaszcza w razie nieuregulowanego stanu prawnego nieruchomości. Możliwe będzie także, iż nakaz zostanie wydany w stosunku do syndyka masy upadłości czy też likwidatora (np. wyrok WSA w Rzeszowie z 18 marca 2021 r., sygn. II SA/Rz 175/21).

W niniejszej sprawie za zarządcę obiektu został uznany Syndyk, jako podmiot, który zawarł umowę najmu powierzchni komina na cele montażu i użytkowania instalacji i urządzeń technicznych, w tym telefonii komórkowej. Syndyk reprezentujący Spółkę w upadłości, jest związany z obiektem co najmniej relacją posiadania samoistnego. W świetle art. 336 Kodeksu cywilnego posiadaczem samoistnym rzeczy jest ten, kto rzeczą faktycznie włada jak właściciel.

Przy tym, jak ustalono, w Sądzie Rejonowym w R. toczyło się postępowanie o stwierdzenie zasiedzenia ww. nieruchomości. Nabycie własności rzeczy na podstawie zasiedzenia następuje z mocy prawa, poprzez upływ czasu (art. 172 §1 i 2 Kodeksu cywilnego). Wyłącznie posiadanie samoistne prowadzi do zasiedzenia. Rozstrzygniecie sądu powszechnego ma charakter deklaratoryjny i jedynie potwierdza nabycie własności.

Syndyk z kolei, w zależności od postępowania i jak jest mu wygodnie, raz twierdzi, że Spółka w upadłości jest właścicielem nieruchomości poprzez jej zasiedzenie, żądając stwierdzenia tego przez sąd powszechny, a innym razem, w niniejszej sprawie, że nie jest właścicielem, ani zarządcą, ani żadnym podmiotem, do którego powinna być skierowana decyzja.

Prawidłowo ustalono, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Stan techniczny komina jest nieodpowiedni, m. in. z powodu wystąpienia rozległych uszkodzeń o wysokim stopniu nasilenia i w zaawansowanej fazie rozwoju procesu niszczenia elementów. Obiekt może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi oraz bezpieczeństwu mienia. Uszkodzenia komina, w tym obluzowanie i odspajanie się elementów, mogą spowodować upadek tychże elementów z dużej wysokości nad poziomem terenu na użytkowaną i dostępną komunikacyjnie nawierzchnię znajdującą się bezpośrednio obok obiektu, na którym to terenie mogą znajdować się ludzie oraz mienie.

Organ nadzoru budowlanego jest organem fachowym, a ustalenia z protokołów okresowej kontroli stanu technicznego komina nie są w pełni wiążące. Podlegają ocenie, jak każdy dowód. Organ wskazał na konkretne okoliczności, które mają świadczyć o tym, że stan techniczny obiektu jest zły i zagraża ludziom, ewentualnie mieniu. To z kolei wymagało szybkiej reakcji i usunięcia stanu niebezpieczeństwa. Jest rzeczą naturalną, że stan ten stopniowo będzie się pogarszał, zwiększając zagrożenie dla innych dóbr, o ile nie nastąpi możliwie szybka ingerencja.

Stąd nie można podzielić argumentów skargi dotyczących istnienia zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., które miałoby uzasadniać zawieszenie postępowania administracyjnego. Nie jest nim postępowanie o stwierdzenie nabycia własności poprzez zasiedzenie.

Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2013 r., I OSK 348/12, elementem zagadnienia wstępnego z jest istnienie zależności (związku przyczynowego) miedzy uprzednim rozstrzygnięciem, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Związek zagadnienia wstępnego z rozpoznaniem sprawy administracyjnej i wydaniem decyzji wyraża się relacją, w której brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd jawi się jako bezwzględna przeszkoda do wydania decyzji w prowadzonej przez organ sprawie. W razie, gdy związek ten nie występuje, nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania. Organ administracji jest zobligowany do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. tylko wtedy, gdy w sprawie wystąpi zagadnienie, którego brak rozstrzygnięcia wyklucza każde, zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego. Z kolei w wyroku WSA w Krakowie z 7 marca 2014 r., II SA/Kr 1541/13, stwierdza się, że "warunkiem zawieszenia postępowania administracyjnego, jest pojawienie się w toku rozpoznania sprawy tzw. zagadnienia wstępnego (prejudycjalnego). Ustawodawca nie zdefiniował tego pojęcia. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że zagadnieniem wstępnym jest określona w przepisach prawa materialnego przesłanka wydania decyzji administracyjnej, której rozstrzygnięcie wykracza poza kompetencje organu administracji publicznej. Zagadnienie takie powstaje niezależnie od postępowania, w którym można je rozstrzygnąć. (...) instytucja zawieszenia postępowania z uwagi na przesłankę zagadnienia wstępnego znajduje zastosowanie, o ile pomiędzy rozstrzygnięciem kwestii prejudycjalnej, a rozstrzygnięciem postępowania administracyjnego istnieje zależność, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Chodzi tu o istnienie bezpośredniego związku przyczynowego wyrażającego się w tym, że rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej uzależnione jest bezwzględnie od uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd istotnej dla sprawy okoliczności prawnej stanowiącej przesłankę wydania decyzji. Sformułowanie użyte w analizowanym przepisie >zależy od uprzedniego< wskazuje, że rozstrzygnięcie kwestii prejudycjalnej warunkuje rozpoznanie sprawy administracyjnej. Taka sytuacja ma miejsce, gdy organ nie dysponuje elementem pozwalającym na wydanie w ogóle decyzji. Tak więc (...) zagadnieniem wstępnym jest tylko taka kwestia, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w danej sprawie. Natomiast to, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji, nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego."

Postępowanie, o którym pisze skarżący, nie jest zatem zagadnieniem wstępnym, uzasadniającym zawieszenie postępowania administracyjnego. Zły stan techniczny obiektu, zagrażający innym ww. dobrom, wymagał szybkiej reakcji, przez co również prawidłowo zastosowano art. 66 ust. 2 p.b. W jego świetle "W decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 1-3, organ nadzoru budowlanego może zakazać użytkowania obiektu budowlanego lub jego części do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Decyzja o zakazie użytkowania obiektu, jeżeli występują okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, podlega natychmiastowemu wykonaniu i może być ogłoszona ustnie."

Skarżący nie reprezentuje interesu publicznego dotyczącego użytkowników telefonii komórkowej, zatem jego argumenty odnoszące się do ich praw, bądź praw operatora telefonii, nie mogą skutkować uwzględnieniem skargi.

Nie ma znaczenia również ewentualny koszt wykonania prac, skoro ustawodawca wprowadza tu obowiązki, które muszą być zrealizowane. Nie przekraczają one tego, co jest niezbędne.

Skarga stanowi jedynie polemikę strony niezadowolonej z oceną dokonaną w ww. decyzji, szeroko i dokładnie uzasadnionej, pozwalającej zrekonstruować motywy organu (art. 107 §3 k.p.a.).

Nie doszło zatem do naruszenia art. 7, 8, 77 §1, 80, 84, 107 §1 i 3, 138 §1 pkt 2 k.p.a., art. 66 ust. 1 i 2 p.b., art. 3 pkt 11 w zw. z art. 61 p.b., ani też innych przepisów, w tym wyżej podanych, uzasadniających uwzględnienie skargi.

Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.