Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 793/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 1, art. 2 ust. 1, art. 27c ust. 1 i ust. 6
journal: Dz.U. 2011 nr 212 poz 1263
law: Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - tekst jednolity.
article: art. 2 ust. 1, art. 44b, art. 44c ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 124
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia WSA Felicja Kajut ( spr.) Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Protokolant Starszy sekretarz sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2014 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gdańsku delegowanego do Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Lilianny Stojek sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia 25 lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wycofania z obrotu produktów, zakazu ich wprowadzania do obrotu oraz ich zniszczenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 17 maja 2013 r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, powołując się na art. 4 pkt 27 i 34, art. 44b, art. 44 c ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 124 ze zm.), art. 27c ust. 6, art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263 ze zm.), art. 104 i art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) – dalej: "k.p.a.", w związku z podejrzeniem zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, wycofał z obrotu ze sklepu "[...]" w G. przy ul. [...] następujące produkty będące środkami zastępczymi:

a) saszetka zapachowa "Ekstrakt Cytrynowy Powiew" w ilości 44 sztuki,

b) saszetka "Ekstrakt Cytrynowy Ogień" w ilości 33 sztuki,

c) saszetka zapachowa "Ekstrakt Czekoladowy Ogień" w ilości 44 sztuki.

Jednocześnie organ zakazał wprowadzanie do obrotu tych produktów (pkt. 2 decyzji) oraz orzekł o ich zniszczeniu na koszt dystrybutora (pkt 3). Decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności (pkt 4).

Decyzja została zaadresowana do "B" Spółki z o.o. w P..

W uzasadnieniu organ podał, że w związku z podejrzeniem wprowadzania do obrotu przez "B" Spółkę z o.o. z siedzibą w P. (dalej: "spółka", "skarżąca"), w sklepie "[...]" w G., produktów mogących stwarzać zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, tj. środków zastępczych w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w dniu 22 stycznia 2013 r. przeprowadzono kontrolę sanitarną. Stwierdzono, że w obrocie znajdują się produkty w opakowaniach jednostkowych, co do których zachodziło podejrzenie, że są środkami zastępczymi.

Decyzją z dnia 23 stycznia 2013 r. nr [...] organ wycofał z obrotu ze sklepu "[...]" ww. produkty zabezpieczone podczas kontroli sanitarnej, na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań bezpieczeństwa produktów. Ponadto dokonał zabezpieczenia produktów i wstrzymał wprowadzanie ich do obrotu; wstrzymał wprowadzanie do obrotu innych produktów, co do których zachodzi podejrzenie, że są środkami zastępczymi. Nakazał również zaprzestać prowadzenia działalności w sklepie do dnia 22 kwietnia 2013 r.

W dniu 27 marca 2013 r. próbki wskazanych produktów zostały przekazane do Narodowego Laboratorium Kontroli Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Narodowego Instytutu Leków w W.. Wyniki badań zostały nadesłane do organu w dniu 9 kwietnia 2013 r. - protokół z badań [...] z dnia 9.04.2013 r. Wykazały one, że zbadane produkty zawierają substancje wykazujące działanie psychoaktywne, tj. wpływające na ośrodkowy układ nerwowy. Substancje te są środkami zastępczymi w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (art. 4 pkt 27 tej ustawy). Zatrzymane produkty zawierają substancje pochodzenia syntetycznego lub naturalnego i mogą być używane zamiast lub w takich samych celach jak środki odurzające lub substancje psychotropowe.

Zgodnie z art. 44c ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, właściwy państwowy inspektor sanitarny, w przypadku stwierdzenia wprowadzania do obrotu środka zastępczego, podejmuje działania określone w art. 27c ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Oznacza to, że gdy produkt stwarza zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, organ nakazuje w drodze decyzji administracyjnej, wycofanie produktu z obrotu oraz jego zniszczenie na koszt strony postępowania oraz zakazuje wytwarzania produktu oraz wprowadzania produktu do obrotu.

Ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego oraz działając w interesie społecznym, organ nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności (art. 108 § 1 k.p.a.).

Spółka złożyła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania: art. 7, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 27c ust. 6 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, art. 77 ust. 6, art. 84c, art. 79, art. 79a, art. 79b oraz art. 82 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Kwestionowała również zasadność nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Po rozpatrzeniu odwołania Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w G. decyzją z dnia 25 lipca 2013 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że decyzja organu niższej instancji jest prawidłowa, zawiera wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne. Podkreślił, że w celu uzyskania jak najbardziej wiarygodnych wyników badania próbek zatrzymanych produktów organ zwrócił się do Narodowego Instytutu Leków w W., instytutu badawczego posiadającego najwyższą kategorię wśród jednostek naukowych. Protokół badania próbek zawiera opinię, że są to środki zastępcze. Przy czym wybór jednostki badawczej był w pełni uzasadniony i podyktowany biegłością w przeprowadzaniu analiz nowych narkotyków syntetycznych oraz bogatym zapleczem naukowym. Przeprowadzenie dłuższych i bardziej wymagających analiz nie było zatem celowe.

W opinii organu odwoławczego przepisy dotyczące środków zastępczych skonstruowane są w sposób wskazujący, że są to produkty stwarzające zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi. Powołał się przy tym na uzasadnienie wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 kwietnia 2013 r. sygn. akt III SA/Gd 155/13.

Dalej zauważył, że we wszystkich zatrzymanych w sklepach "[...]" i zbadanych saszetkach zapachowych - także wyprodukowanych przez inne podmioty, potwierdzono obecność środków zastępczych lub obecność substancji regulowanych przez ustawę o przeciwdziałaniu narkomanii. W aktach prowadzonych postępowań znajdują się doniesienia o konieczności hospitalizacji osób, po zatruciach dopalaczami, w tym również w formie saszetki zapachowej.

Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z naukowymi opracowaniami dopalacze stymulują obszar mózgu odpowiedzialny za układ nagradzania powodując silne wydzielanie dopaminy. Najbardziej niebezpieczne w ich działaniu jest to, że w bardzo silny sposób "wdrukowują" w mózg uczucie euforii i radości, uszkadzają także większość narządów miąższowych i szpik kostny. Środki zastępcze stanowią zagrożenie dla zdrowia publicznego; są niebezpieczne szczególnie dla dzieci i młodzieży. Właśnie z uwagi na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa obywateli zasadne było nadanie decyzji organu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Zdaniem organu odwoławczego w sprawie zgromadzono wystarczający materiał dowodowy, a podjęte czynności administracyjne były zgodne z obowiązującymi przepisami.

Na zakończenie dodał, że dwukrotnie zajmował stanowisko w sprawie zarzutów do kontroli sanitarnej w sklepie. Dokonał tego rozpatrując zażalenie strony na postanowienie PPIS w G. z dnia 31 stycznia 2013 r. – w postanowieniu z dnia 13 marca 2013 r. oraz rozpatrując odwołanie od decyzji PPIS w G. z dnia 23 stycznia 2013 r. – w decyzji z dnia 22 marca 2013 r. Twierdził, że kontrola była zgodna z przepisami i nie doszło do naruszenia art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

"B" Spółka z o.o. w P. zaskarżyła opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jej uchylenia w całości, jak i uchylenia decyzji organu pierwszej instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

a) naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 7, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., w sposób istotnie wpływający na treść rozstrzygnięcia, poprzez brak właściwego uzasadnienia decyzji. W szczególności poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz zaistnienia wszystkich przesłanek zastosowanych przepisów; niewskazanie faktów i dowodów na podstawie, których organ uznał, iż istnieje zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi; a także niewyjaśnienie zasadności nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Organ nie wyjaśnił na czym polega zagrożenie; nie wykazał, by produkty były kiedykolwiek używane jako środki odurzające, a także dlaczego w sposób niezgodny z definicją ustawową uznał, że są środkami zastępczymi; organ nie wyjaśnił sprawy; nie zostały wykonane badania na okoliczność niebezpieczeństwa dla zdrowia wskazanych substancji; nie odniesiono się do twierdzeń spółki o przeznaczeniu produktów, a także do faktu że są one sprzedawane jako produkty nie do spożycia; nie wykazano by produkty - w sprzedawanej przez spółkę formie, ilości i z ostrzeżeniami znajdującymi się na etykietach - w jakikolwiek sposób zagrażały życiu lub zdrowiu ludzi;

- art. 108 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności mimo braku istnienia do tego podstaw faktycznych i prawnych;

b) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. :

- art. 27c ust. 6 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej poprzez jego zastosowanie mimo braku spełnienia niezbędnych przesłanek oraz bezpodstawne stwierdzenie, że produkty stwarzają zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi;

- art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji na podstawie ustaleń poczynionych w wyniku kontroli przeprowadzonej z rażącym naruszeniem przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, w tym naruszenie art. 84c, art. 79, art. 79a, art. 79b oraz art. 82 tej ustawy;

- art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że produkty stanowią środki zastępcze w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, chociaż organ nie udowodnił, że były one w tym celu używane. Organ ograniczył się jedynie do przepisania treści badań Narodowego Instytutu Leków bez dokonania subsumpcji przepisów ww. ustawy.

Skarżąca wskazała, że organy orzekające nie wykazały by istniało jakiekolwiek zagrożenie życia i zdrowia ludzi spowodowane przez zatrzymane produkty, ani że są one środkami zastępczymi. Opierały się tylko i wyłącznie na przypuszczeniach dotyczących właściwości substancji, których znikoma ilość została znaleziona w składzie zajętego asortymentu sklepu. W materiale dowodowym brakuje chociażby badań szkodliwości produktów. Nie wskazano jaka ilość substancji, po jej spożyciu (czyli po użyciu wbrew informacjom na etykiecie) wywołuje przypisywany jej efekt odurzający. Zdaniem skarżącej powoływane wyniki badań nie mogą być dowodem w żadnym postępowaniu. Organy nie posiadają zatem żadnego dowodu dla potwierdzenia swoich tez, natomiast bezrefleksyjnie przywołały stanowisko Narodowego Instytutu Leków, który z kolei powołuje się nie na swoje badania tylko informacje publikowane przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii. Dane te, nie są oparte na badaniach klinicznych i opierają się wyłącznie na domniemaniach. Wiele produktów, mających zupełnie inne przeznaczenie, zawiera w swoim składzie pochodne substancji psychoaktywnych, przy czym te substancje stanowią niezbędny element ich składu chemicznego np. herbata, kleje, czy lakiery, które nie sposób nazwać środkami zastępczymi.

Ponadto, kontrola w sklepie była przeprowadzona w sposób rażąco sprzeczny z ustawą o swobodzie działalności gospodarczej. Przed wszczęciem czynności kontrolnych nie doręczono skarżącej upoważnień, ani też nie okazano legitymacji służbowych upoważniających do przeprowadzenia kontroli. Nie powiadomiono skarżącej o zamiarze wszczęcia kontroli, w związku z czym nie brała w niej udziału żadna osoba upoważniona przez spółkę. W trakcie kontroli pracownik sklepu złożył zawiadomienie o sprzeciwie, które zostało całkowicie zignorowane; z naruszeniem art. 84c ust. 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej czynności kontrolne były kontynuowane.

W świetle art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, żadne z ustaleń przeprowadzonej w sprawie kontroli nie może stać się dowodem, a zatem sama okoliczność przeprowadzania badań na zajętych produktach jest całkowicie bezcelowa.

W ocenie skarżącej organy nie ustaliły, aby istniało jakiekolwiek zagrożenie życia lub zdrowia ludzi przez zatrzymane produkty. Zagrożenie, które winno być konkretne i realne nie zostało nawet wyartykułowane i pozostaje niejasne.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w G. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Pismem z dnia 17 stycznia 2014 r. udział w postępowaniu zgłosił Prokurator Prokuratury Apelacyjnej. Na rozprawie Prokurator wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz.270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a." sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest niezasadna i nie mogła zostać uwzględniona.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 25 lipca 2013r., utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 17 maja 2013 r.

Podstawę materialnoprawną obu decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 r., nr 212, poz. 1263 ze zm.), zwanej dalej ustawą o PIS, oraz przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 124 ze zm.)

Na wstępie rozważań trzeba wskazać, że zgodnie z art. 1 ustawy o PIS, rolą Państwowej Inspekcji Sanitarnej jest realizacja zadań z zakresu zdrowia publicznego, a katalog sposobu realizacji tych zadań - co wynika ze sformułowania "w szczególności" - nie ma charakteru zamkniętego. Państwowa Inspekcja Sanitarna powołana jest do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego, w szczególności poprzez sprawowanie nadzoru nad warunkami m.in. zdrowotnymi żywności, żywienia i przedmiotów użytku (art. 1 pkt 6 ustawy o PIS).

Wykonywanie zadań przez PIS polega, jak stanowi art. 2 ustawy o PIS, na sprawowaniu zapobiegawczego i bieżącego nadzoru sanitarnego oraz prowadzenie działalności zapobiegawczej i przeciwepidemicznej w zakresie chorób zakaźnych i innych chorób, powodowanych warunkami środowiska, a także na prowadzeniu działalności oświatowo - zdrowotnej.

Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, realizuje się ją m.in. przez działalność zapobiegawczą, ograniczanie szkód zdrowotnych i społecznych, zwalczanie niedozwolonego obrotu, wytwarzania, przetwarzania, przerobu i posiadania substancji, których używanie może prowadzić do narkomanii .

Przepis art. 44b ww. ustawy zakazuje wytwarzania i wprowadzania do obrotu środków zastępczych. "Środek zastępczy" to substancja pochodzenia naturalnego lub syntetycznego, używana zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa, których wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu nie jest regulowane na podstawie przepisów odrębnych (art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii). "Wprowadzanie do obrotu" to - udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów lub środków zastępczych (art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii).

Przepis art. 44c ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii stanowi, że w przypadku stwierdzenia wytwarzania lub wprowadzania do obrotu środka zastępczego lub produktu, co do którego zachodzi podejrzenie, że jest on środkiem zastępczym, właściwy państwowy inspektor sanitarny stosuje odpowiednio przepisy art. 27c ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

Zgodnie z art. 27c. 1cyt. ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że produkt stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, właściwy państwowy inspektor sanitarny wstrzymuje, w drodze decyzji, jego wytwarzanie lub wprowadzanie do obrotu lub nakazuje wycofanie produktu z obrotu na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań jego bezpieczeństwa, nie dłuższy jednak niż 18 miesięcy ( przepisu ust. 1 nie stosuje się do produktów, których wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu jest regulowane w przepisach odrębnych, z wyłączeniem przepisów o ogólnym bezpieczeństwie produktów).

Natomiast w ust. 6 cyt. art. postanowiono, że w przypadku stwierdzenia, że produkt stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, właściwy państwowy inspektor sanitarny zakazuje, w drodze decyzji, wytwarzania produktu lub wprowadzania produktu do obrotu, a także nakazuje wycofanie produktu z obrotu oraz jego zniszczenie na koszt strony postępowania.

Taka decyzja zapadła w postępowaniu poprzedzającym rozpatrywanie niniejszej skargi.

Jak wynika z akt sprawy w dniu 22 stycznia 2013 r., w związku z uzyskaną z Policji informacją została przeprowadzona kontrola sanitarna w sklepie "[...]", należącym do firmy "B" Sp. z o.o. w P..

W czasie kontroli stwierdzono, że w obrocie znajdują się produkty w opakowaniach jednostkowych, co do których zachodziło podejrzenie, że są środkami zastępczymi. Dokonano ich zabezpieczenia.

Jak wskazały w uzasadnieniach swych decyzji organy, źródło uzasadnionego podejrzenia, że wprowadzane do obrotu w sklepie produkty są środkami zastępczymi, używanymi przez młodzież do odurzania się, stanowił fakt, że organ otrzymał informację o wznowieniu działalności przez sklep "[...]" wobec którego nałożono zakaz prowadzenia działalności na okres trzech miesięcy w związku z podejrzeniem wprowadzenia do obrotu środków zastępczych. W czasie kontroli ustalono, że obecnie działalność gospodarczą w sklepie "[...]" prowadzi inny podmiot prawny tj. ""B"" Sp. z o.o. z siedzibą w P., a właścicielem jest osoba pełniąca przez pewien okres funkcję prezesa w poprzedniej spółce prowadzącej powyższy sklep, a w sklepie zatrudniony jest ten sam sprzedawca, zaś nazwa sklepu, asortyment sklepu nie uległ zasadniczej zmianie w stosunku do asortymentu sklepu "[...]" prowadzonego przez poprzedni podmiot.

Zarówno wniosek KMP w G. o podjęcie czynności kontrolnych, sprzedaż produktów w sklepie, w którym uprzednio prowadzono sprzedaż produktów, co do których istniało uzasadnione podejrzenie, że są środkami zastępczymi przemawiały za prawidłową wstępną oceną organów sanitarnych odnośnie istnienia uzasadnionego podejrzenia zagrożenia życia i zdrowia ludzi sprzedawanymi produktami. Stanowisko to podzielił tut. Sąd, oddalając skargę spółki na decyzję o wycofaniu z obrotu i poddaniu próbek produktów badaniom laboratoryjnym ( prawomocny wyrok WSA w G. z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt III SA/GD 434/13).

Pobrane w toku czynności kontrolnych próbki towarów, oferowanych w sklepie "[...]", o nazwach wyżej wymienianych, zostały przekazane do Narodowego Instytutu Leków w W. Narodowego Laboratorium Kontroli Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych ( dalej jako "NIL"). Orzekając w sprawie organy oparły się na protokole badań pobranych próbek produktów ( protokół badań w aktach sprawy, nazwy zbadanych produktów zgodnie z zamieszczoną w protokole badań tabelką), w trakcie których stwierdzono obecność substancji wykazujących działanie psychoaktywne, co kwalifikuje je do "środków zastępczych" w rozumieniu przepisów ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

Nie sposób zgodzić się także z zarzutem naruszenia art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że wskazane w decyzji środki stanowią środki zastępcze w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, mimo, iż organ nie udowodnił, że były one w tym celu używane, a organ ograniczył się jedynie do przepisania treści badań NIL bez dokonania subsumcji przepisów ww. ustawy. W ocenie Sądu, wystarczającą przesłanką do stwierdzenia, że wskazane w decyzji produkty wprowadzane do obrotu przez Spółkę w jej sklepie są środkami zastępczymi w rozumieniu art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii jest już sam fakt, iż PWIS w G. pozostawał w posiadaniu, wyników ekspertyz Narodowego Instytutu Leków w Warszawie dotyczących produktów wprowadzanych do obrotu przez Spółkę.

W ocenie sądu, szeroka argumentacja i zarzuty skargi dotyczące wyników badań Narodowego Instytutu Leków w W., na które ogólnie powołał się organ odwoławczy, nie są uzasadnione. Strona skarżąca nie kwestionuje kompetencji Laboratorium Narodowego Instytutu Leków do dokonywania analiz na obecność w badanych produktach (ich próbkach) substancji, o których mowa w art. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, twierdzi jednak, że wyniki badań NIL nie są rzetelne. Odnosząc się do powyższego należy zauważyć, że Narodowy Instytut Leków, jest instytutem naukowo - badawczym powołanym do ochrony zdrowia publicznego, posiadającym certyfikat Polskiego Centrum Akredytacji [...]. Badanie próbek zostało zatem przeprowadzone przez akredytowane Laboratorium, za pomocą akredytowanej metody. Nie ma zatem podstaw do podważania otrzymanych wyników.

W konsekwencji nie można podzielić zarzutów skargi, że organy nie udowodniły istnienia przesłanki wydania decyzji – stwierdzenia, że zakwestionowane produkty stwarzają zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi.

Całokształt okoliczności sprawy oraz notoryjny fakt, że stosowanie środków zastępczych nie jest obojętne dla zdrowia ludzkiego uprawniał, w ocenie Sądu, do przyjęcia, że organy inspekcji sanitarnej stwierdziły i wykazały, iż produkty sprzedawane w sklepie skarżącej stwarzają zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi. Została więc spełniona przesłanka do wydania zaskarżonej decyzji, tym samym zarzut naruszenia art. 27c ust. 6 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej jest niezasadny.

Mając powyższe na uwadze, należy uznać, że organ pierwszej instancji był uprawniony do wydania decyzji o zakazie wytwarzania i wprowadzania do obrotu, a także – do nakazania wycofania produktów opisanych w sprawie z obrotu, zakazu wprowadzania ich do obrotu i ich zniszczenia na koszt strony skarżącej.

Decyzja taka miała oparcie w przywołanych przepisach art. 4 pkt. 27 i 44c ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz art. 27c ust. 6 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

Decyzja organu odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji była również prawidłowa. Organ ten w sposób wystarczający uzasadnił wydaną przez siebie decyzję, przedstawiając stan faktyczny sprawy i przywołując stosowne przepisy prawa. Dodać tu należy, że ewentualne braki uzasadnień decyzji kwalifikować należy do naruszenia przepisów postępowania. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zezwala na uchylenie decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jedynie w sytuacji, gdy naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tego rodzaju naruszeń Sąd nie stwierdził. Zebrany materiał dowodowy był wyczerpujący i pozwalał na wydanie rozstrzygnięcia, a uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej spełniały wymogi ustawowe. Organy nie naruszyły zatem art. 7, 11, 77 § 1 oraz 107 § 3 Kpa.

Pozostałych zarzutów skargi również nie można uznać za zasadne.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi w przedmiocie naruszenia art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Zgodnie z treścią tego przepisu dowody przeprowadzone w toku kontroli przez organ kontroli z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, jeżeli miały istotny wpływ na wyniki kontroli, nie mogą stanowić dowodu w żadnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym, karnym lub karno-skarbowym dotyczącym kontrolowanego przedsiębiorcy.

Strona skarżąca nie wykazała aby organ administracji przeprowadził dowód w toku kontroli z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli mającym istotny wpływ na wyniki kontroli. Wszystkie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (tj. Dz. U. z 2010r., nr 220, poz.1447 ze zm.).

Organ odwoławczy zasadnie w okolicznościach niniejszej sprawy uznał, że w toku kontroli w dniu 22 stycznia 2013 r. nie został złożony sprzeciw w trybie art. 84c przywołanej ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a swoje stanowisko w tym zakresie wystarczająco uzasadnił. Sprzeciw, który dotyczył kontroli z tego dnia wpłynął do organu po zakończeniu czynności kontrolnych tj. w dniu 28 stycznia 2013 r.. Zaś z protokołów kontroli sanitarnych wynika, że przeprowadzający kontrolę okazali stosowne legitymacje służbowe i upoważnienia.

Ponadto wbrew stanowisku strony, organy uzasadniły także decyzję w części dotyczącej nadania jej rygorowi natychmiastowej wykonalności, wskazując na potrzebę ochrony zdrowia i życia ludzkiego. Stosownie bowiem do art. 108 § 1 k.p.a. decyzji, od której służy odwołanie może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności m. in. wówczas, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego. Zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi spowodowane było w przedmiotowej sprawie wprowadzeniem przez skarżącą do sprzedaży specyfików zwanych środkami zastępczymi, które obojętne dla zdrowia ludzkiego nie są, a te aspekty sprawy są w istocie rzeczy notoryjne.

W tej sytuacji Sąd, nie stwierdzając naruszeń prawa materialnego czy przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.