Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 613/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 97 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 lutego 2021 r. sprawy ze skargi F. D. i M. P. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie robót budowanych oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

F. D.i M.P. (dalej - skarżące) zastępowane przez profesjonalnego pełnomocnika wywiodły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie D.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, (dalej - DWINB) w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych. Wskazane rozstrzygnięcie zapadło w następujących uwarunkowaniach faktycznych i prawnych ustalonych w aktach administracyjnych przedłożonych przez orzekający w sprawie organ. Dodatkowo Sądowi znane jest z urzędu wydanie przez tutejszy Sąd w dniu 10 listopada 2020 r. wyroku w sprawie sygn. akt II SA/Wr 255/20 względem postanowienia nakładającego na inwestorkę obowiązek przedłożenia określonych dokumentów dotyczących obiektu budowlanego stanowiącego przedmiot postępowania.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. (dalej – PINB) prowadził postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych w budynku mieszkalnym jednorodzinnym przy ul. K. [...] we W. W dniu [...] r. PINB wydał postanowienie nr [...], którym nałożył na A. O.-Ch.obowiązek dostarczenia w terminie 4 miesięcy: zaświadczenia prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania, 4 egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi wraz z zaświadczeniem o przynależności osób sporządzających projekt budowlany do właściwej izby samorządu zawodowego, aktualnymi na dzień opracowania projektu, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem DWINB z dnia [...] r., nr [...], zaś na rozstrzygnięcie drugoinstancyjne wywiedziono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, którą rozpoznano sygnalizowanym wyżej wyrokiem z dnia 10 listopada 2020 r. (sygn. akt II SA/Wr 255/20) uchylającym rozstrzygnięcia organów obu instancji.

Pełnomocnik A.O.-Ch. wnioskiem z dnia 27 lipca 2020 r. wystąpił do PINB dla miasta W. z żądaniem zawieszenia postępowania informując, że strona wystąpiła do Prezydenta W.z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, co dowodziła załączając kopię rzeczonego wniosku.

W dniu [...] r. PINB dla miasta W. wydał postanowienie nr [...], którym przyjmując w podstawie prawnej art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej - k.p.a.) zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych związanych z nadbudową części budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego przy ul. Gen. F. K. [...] we W.(dz. nr [...], AM- [...], obręb O.), do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przez właściwy organ lokalizacyjny. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wskazał, że w postępowaniu w sprawie przedmiotowych robót wydał postanowienie z dnia [...] r., nr [...], którym na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego wstrzymał prowadzenie robót budowlanych oraz nałożył na inwestora obowiązek dostarczenia dokumentów m.in. zaświadczenia prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku jego braku. Z uwagi na fakt, że działka, na której powstała nadbudowa obiektu nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego konieczne jest uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. Organ ocenił, że w prowadzonym postępowaniu wyłania się zagadnienie wstępne, którego celem jest ustalenie zgodności powstałej inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a ściślej z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z kolei w przypadku, gdy zaistnieje konieczność wystąpienia do właściwego organu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, potrzebnego w celu wykazania przed organem nadzoru budowlanego zgodności obiektu z porządkiem planistycznym - organ winien na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesić postępowanie, uznając iż rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w trybie rozdziału 5 ustawy Prawo budowlane zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Po przytoczeniu treści art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ uznał, że w sprawie ma zastosowanie wskazany przepis bowiem rozstrzygnięcie sprawy robót związanych z nadbudową części budynku mieszkalnego jednorodzinnego zależy od wcześniejszego rozstrzygnięcia przez właściwy organ lokalizacyjny w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Nadto organ zasygnalizował, że strona przedłożyła kopię złożonego w dniu 24 lipca 2020 r. we właściwym organie lokalizacyjnym, wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla tej inwestycji.

Postanowienie pierwszoinstancyjne zostało oprotestowane zażaleniem złożonym w terminie przez strony postępowania. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez przyjęcie, że wystąpiła zależność między wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, a ostatecznym postanowieniem PINB z dnia [...] r., nr [...], mimo że ze względu na niewykonanie przez inwestora w terminie zakreślonym w postanowieniu obowiązków nałożonych w tym postanowieniu, zależność taka nie występuje.

Uzasadniając zażalenie podniesiono, że wydanie decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie nie jest uzależnione od uprzedniego wydania decyzji o warunkach zabudowy, gdyż inwestor nie wykonał w wyznaczonym terminie obowiązków nałożonych w tym postanowieniu. Wobec tego stosownie do przepisów art. 48 ust. 4 w zw. z ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane organ I instancji powinien wydać decyzję nakazującą rozbiórkę części obiektu budowlanego wybudowanej bez pozwolenia na budowę. PINB we wskazanym postanowieniu nałożył na inwestora obowiązek dostarczenia w terminie 4 miesięcy od dnia, kiedy postanowienie stanie się ostateczne określonych dokumentów, w szczególności zaświadczenia właściwego organu o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu przestrzennego decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z uwagi na brak obowiązującego planu miejscowego obejmującego nieruchomość przy ul. K. [...] obowiązek nałożony na inwestora na podstawie przepisu art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego sprowadzał się do przedstawienia decyzji o warunkach zabudowy.

Postanowienie stało się ostateczne z dniem 4 lutego 2020 r. tj. z dniem, w którym DWINB po rozpoznaniu zażaleń od tego postanowienia, wydał postanowienie nr [...] utrzymujące w mocy to postanowienie. W przypadku utrzymania przez organ II instancji w mocy postanowienia organu I instancji postanowienie uzyskuje walor ostateczności już w dniu wydania postanowienia przez organ II instancji. Doręczenie postanowienia organu II instancji stronie ma tylko to znaczenie, że od doręczenia uzależnione jest wejście tego postanowienia do obrotu prawnego.

Czteromiesięczny termin zakreślony w postanowieniu z dnia [...] rozpoczął swój bieg 4 lutego 2020 r.. Bieg tego terminu został zawieszony na okres od 31 marca 2020 r. do 23 maja 2020 r. na podstawie przepisów art. 15zzs ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - w brzmieniu obowiązującym od 31 marca 2020 r. do 15 maja 2020 r. i art. 68 ust. 7 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2). Wobec powyższego termin zakreślony w postanowieniu upłynął 28 lipca 2020 r..

Żalący się podali, że gdyby nawet liczyć 4-miesięczny termin zakreślony w postanowieniu nie od daty wydania postanowienia lecz od daty jego doręczenia inwestorowi to termin ten również upłynął przed wydaniem zaskarżonego zażaleniem postanowienia. Postanowienie z [...] r. zostało doręczone inwestorowi 10 lutego 2020 r. Liczony od tej daty 4-miesięczny termin, z uwzględnieniem okresu jego zawieszenia od 31 marca 2020 r. do 23 maja 2020 r., upłynął 3 sierpnia 2020 r.. Zaskarżone postanowienie zostało natomiast wydane [...] r.

Nadto żalący się zwrócili uwagę, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 255/20 po rozpoznaniu wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania postanowienia z dnia [...] r. odmówił wstrzymania wykonania tego postanowienia. Postanowienie z dnia [...] r. odmawiające wstrzymania wykonania postanowienia z dnia [...] r. nie zostało zaskarżone i stało się prawomocne.

Końcowo żalące się argumentowały konieczność wydania w zaistniałej sytuacji decyzji nakazującej rozbiórkę.

W dniu [...] r. DWINB wydał postanowienie nr [...], którym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając zajęte stanowisko organ przedstawił stan sprawy i treść rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego, po czym omówił zawieszenie postepowania jako instytucję procesową posiłkując się w tym względzie poglądami judykatury. W ramach własnych rozważań DWINB zawarł ocenę, że w niniejszej sprawie nie ma wątpliwości, że zostały spełnione przesłanki do zawieszenia postępowania. PINB nałożył na inwestorkę postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] obowiązek dostarczenia szeregu dokumentów, wśród których znalazło się m.in. zaświadczenie prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwagi na wdrożoną procedurę legalizacyjną. Organ nadzoru budowlanego nie ma możliwości odstąpienia od trybu legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego, jeżeli zostały spełnione warunki, o których mowa w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. Inwestorka rozpoczęła procedurę legalizacyjną występując wnioskiem z dnia 24 lipca 2020 r. o ustalenie warunków zabudowy i do dnia 24 sierpnia 2020 r. tj. do dnia wydania postanowienia nr [...] nie uzyskała przedmiotowej decyzji, która jest konieczna dla zakończenia procedury legalizacyjnej rozpoczętej ww. postanowieniem.

Zdaniem organu uzyskanie decyzji ustalającej warunki zabudowy stanowi warunek konieczny dla merytorycznego zakończenia przedmiotowej sprawy stosowną decyzją. Decyzja o warunkach zabudowy w sposób wiążący kształtuje przebieg postępowania przed organami nadzoru budowlanego, w związku z tym, zawieszenie postępowania jest w pełni uzasadnione. Dalej DWINB ocenił, że PINB nie naruszył prawa uznając, iż postępowanie w sprawie robót budowlanych winno zostać zawieszone do czasu uzyskania decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na fakt, że działka, na której powstała nadbudowa obiektu nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a inwestor wyraził chęć zalegalizowania samowoli budowlanej, organ I instancji słusznie uznał, że wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę części ww. obiektu w trybie art. 48 ust.1 Prawa budowlanego na obecnym etapie postępowania byłoby przedwczesne. W postępowaniach legalizacyjnych nakaz rozbiórki jest ostatecznością i powinien być stosowany w sytuacji, gdy inwestor nie chce lub nie może dokonać legalizacji obiektu. Istotą art. 48 Prawa budowlanego jest wyeliminowanie naruszenia prawa i doprowadzenia budowy do stanu zgodnego z przepisami, a nie karanie inwestora za ich naruszenie. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji słusznie uznał, że w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. bowiem rozstrzygnięcie sprawy robót związanych z nadbudową części budynku mieszkalnego jednorodzinnego zależy od wcześniejszego rozstrzygnięcia przez właściwy organ lokalizacyjny ustaleń warunków zabudowy. Zajęte stanowisko poparto orzeczeniami sądów administracyjnych.

W wywiedzionej na powyższe postanowienie skardze działający imieniem skarżących profesjonalny pełnomocnik wniósł o jego uchylenie, uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, zasądzenie od organu kosztów postępowania uwzględniających koszty zastępstwa procesowego oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Żądania skargi oparto na zarzucie naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. polegającego na przyjęciu, że w sprawie będącej przedmiotem postępowania administracyjnego wystąpiła zależność między wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, do której przedłożenia zobowiązany został inwestor, a rozpatrzeniem ww. sprawy i wydaniem decyzji w ww. sprawie, mimo że ze względu na niewykonanie przez inwestora w terminie zakreślonym w postanowieniu z dnia [...] r. obowiązków nałożonych w tym postanowieniu, zależność taka nie występuje.

Uzasadniając zajęte stanowisko skarżące uznały, że w chwili wydania zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia z dnia [...] r. w obrocie prawnym pozostawało i korzystało z przymiotu ostateczności postanowienie z dnia [...] r., którym PINB nałożył na inwestora obowiązek dostarczenia w terminie 4 miesięcy od dnia, kiedy postanowienie stanie się ostateczne wskazanych dokumentów, w szczególności zaświadczenia właściwego organu o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu przestrzennego - decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z uwagi na brak obowiązującego planu miejscowego obowiązek nałożony na inwestora na podstawie przepisu art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym do 18 września 2020 r. sprowadzał się do przedstawienia decyzji o warunkach zabudowy.

W twierdzeniach identycznych jak miało to miejsce w zażaleniu na postanowienie organu I instancji, wykazywano bezskuteczny upływ wyznaczonego inwestorce czteromiesięcznego terminu wykonania obowiązków, co zdaniem skarżących skutkuje koniecznością wydania decyzji nakazującej rozbiórkę. Końcowo negując stanowisko organów o uzależnieniu rozpatrzenia sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego od uprzedniego wydania decyzji o warunkach zabudowy podniesiono, że nie było podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., co skutkuje naruszeniem tego przepisu.

W udzielonej Sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie uzasadniając, że nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia w trybie autokontroli.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna i jako taka podlega oddaleniu.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako: ,,p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tak rozumianej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Uchylenie zaskarżonego aktu, w realiach niniejszej sprawy - postanowienia, w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zaznaczyć trzeba, że skarga w niniejszej sprawie została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, co było możliwe na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W przypadku tego rodzaju sprawy sądowoadministracyjnej skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym nie zostało uzależnione przez ustawodawcę od stosownego wniosku strony w tym zakresie.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach nakreślonej na wstępie kognicji sądów administracyjnych, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem przedmiotowe postanowienie jest zgodne z prawem i wsparte zostało powołaną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, przekonywującą argumentacją.

Przedmiotem skargi w sprawie niniejszej jest postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie o zawieszeniu postępowania. Jak wskazuje się w doktrynie zawieszenie postępowania jest rodzajem przerwy w toczącym się postępowaniu, okresem, w ciągu którego – z przyczyn określonych w ustawie – następuje zaniechanie podejmowania czynności prowadzących do rozstrzygnięcia sprawy. Przyczyny zawieszenia postępowania wyliczone są enumeratywnie w kodeksie, ale może na nie wskazywać także przepis ustawy szczególnej. W realiach badanej sprawy służby nadzoru budowlanego wdrożyły względem prowadzonej inwestycji postępowanie, w toku którego nałożono na inwestorkę obowiązek przedłożenia określonych dokumentów w wyznaczonym terminie. Inwestorka, jak słusznie oceniły to organy, podjęła działania zmierzające do legalizacji inwestycji, jednakże nie była w stanie przedłożyć dokumentu o zgodności z planem miejscowym, gdyż taki plan dla przedmiotowej nieruchomości nie istnieje, zaś wydanie decyzji o warunkach zabudowy leży w gestii właściwego organu, który prowadzi w tej sprawie postępowanie.

W pierwszym rzędzie należy wykluczyć słuszność stanowiska skarżących, że upływ terminu wyznaczonego na przedłożenie dokumentów powinien skutkować wydaniem nakazu rozbiórki w trybie art. 48 Prawa budowlanego. Postępowanie legalizacyjne jest dwuetapowe i charakteryzuje się w jego początkowym stadium skierowaniem do inwestora nakazu, którego realizacja determinuje jego dalszy tok. Sam nakaz przedłożenia dokumentów opierał się na art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. Co istotne termin przedłożenia dokumentów posiada charakter procesowy i z jego przekroczenia nie wynikają automatycznie konkretne skutki materialnoprawne. Kwestia ta została jednoznacznie ukształtowana w orzecznictwie i nie wymaga dalszego wyjaśniania. Dość w tym miejscu zaznaczyć, że jeżeli inwestor przedłoży organowi żądane dokumenty nawet z uchybieniem wyznaczonego mu w tym zakresie terminu, to organ nie ma podstaw wydania nakazu rozbiórki ze względu na niedochowanie terminu, lecz jego obowiązkiem jest zweryfikowania przedłożonej dokumentacji, bowiem zasadnicze znaczenie będzie miał tu fakt podjęcia przez stronę działań nakierowanych na skorzystanie z trybu legalizacyjnego. W świetle powiedzianego nie ma racji strona skarżąca głosząca odmienną tezę. Tym bardziej stanowisko to pozostaje bez znaczenia dla rozpoznawanej sprawy, gdyż kontroli sądowej aktualnie poddano postanowienie o zawieszeniu postępowania, a nie postanowienie nakładające obowiązki.

Co chodzi o samo zawieszenie postępowania zauważyć trzeba, że strona skarżąca wylicza termin wykonania postanowienia na dzień [...] r.. W aktach administracyjnych znajduje się kopia wniosku inwestorki o wydanie warunków zabudowy z prezentatą organu potwierdzającą jego złożenie w dniu [...] r.. Wobec tego strona złożyła wniosek o wydanie dokumentu jeszcze przed upływem wyznaczonego jej terminu, natomiast na czas rozpoznania rzeczonego wniosku przez organ nie miała wpływu. Stąd też logicznym się wydaje, że przez inwestorkę złożony został stosowny wniosek o zawieszenie postępowania. Wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jak i wniosek o zawieszenie postępowania stanowią ewidentne potwierdzenie woli inwestorki zalegalizowania inwestycji. W tych okolicznościach sprawy nieuzasadnione byłoby sięganie po najdalej idący scenariusz zakończenia sprawy poprzez wydanie nakazu rozbiórki, skoro istniejące regulacje prawne dopuszczają zbadanie możliwości zalegalizowania samowoli oraz zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania dotyczącego warunków zabudowy.

Przechodząc do zasadniczego i właściwie jedynego zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że w sprawie zaistniało zagadnienie wstępne polegające na uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy skutkujące zawieszeniem postępowania, należy stwierdzić, że jest on niezasadny. Problematyka zawieszenia postępowania legalizacyjnego ze względu na rozpoznawanie przez właściwy organ wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy stanowiła przedmiot licznych wyroków sądów administracyjnych. Przykładowo Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 lutego 2017 r., (sygn. akt II OSK 1243/15), przyjął, że ,,Warunkiem koniecznym wydania przez organy nadzoru budowlanego rozstrzygnięcia w przedmiocie legalizacji samowoli budowlanej jest przedstawienie przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy. W sytuacji, gdy inwestor nie może przedstawić takiej decyzji z przyczyn od siebie niezależnych, gdyż postępowanie w sprawie jej wydania nie zostało zakończone, to zawieszenie postępowania w przedmiocie legalizacji samowoli budowlanej do czasu wydania ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy uznać należy za w pełni uzasadnione." - LEX nr 2291038. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 października 2015 r., (sygn. akt VII SA/Wa 296/15) wyraził pogląd w pełni podzielany przez skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie, że ,,Zasadne jest skorzystanie z instytucji określonej zawieszenia postępowania w przedmiocie likwidacji samowoli budowlanej, do czasu zakończenia prejudycjalnej sprawy (rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego), której przedmiotem są warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Wymóg przedłożenia przez inwestora ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie stanowi materialnoprawnej przesłanki wydania decyzji w postępowaniu, którego przedmiotem jest doprowadzenie do legalizacji samowoli budowlanej, lecz ma charakter procesowy, co pozwala na usunięcie braku decyzji o warunkach zabudowy, w toku postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie art. 48 Prawa budowlanego.", patrz – LEX nr 1941396.

Mając na względzie jednoznaczne stanowisko wypracowane przez judykaturę należy zatem uznać, że wobec przejawienia przez inwestorkę woli legalizacji samowoli budowlanej i wystąpienia przez nią z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy ziściły się ustawowe przesłanki wynikające z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. uzasadniające zawieszenie postępowania. Sądowi wiadomym jest, że sygnalizowanym wyżej wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 10 listopada 2020 r., (sygn. akt II SA/Wr 255/20) uchylono postanowienie DWINB i postanowienie PINB wydane odnośnie nałożenia na inwestorkę obowiązków w postępowaniu legalizacyjnym. Postanowienie PINB nr [...] jak i obecnie zaskarżone postanowienie DWINB nr [...] zapadły przed wydaniem tego wyroku. Są to zatem okoliczności pozostające bez wpływu na legalność rozstrzygnięć wydanych w zakresie zawieszenia postępowania. Sąd biorąc pod uwagę kryterium zgodności z prawem wydaje orzeczenie na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny przyjęty w dacie wydania zaskarżonego aktu administracyjnego. Sąd administracyjny nie uwzględnia okoliczności, które miały miejsce w okresach późniejszych.

Konkludując, uznać należy, iż w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego.

W tej sytuacji mając powyższe na względzie i kierując się dyspozycją z art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę w całości.