Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 811/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-08-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 811/04 | | POSTANOWIENIE Dnia 9 sierpnia 2006r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Anna Znamiec (spr), Sędziowie: NSA Józef Michaldo, NSA Józef Gach, Protokolant: Bożena Wąsik, po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2006r., na rozprawie sprawy, ze skargi "A." A.D., na wynik kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, z dnia 22 kwietnia 2004r. nr [...], w przedmiocie sankcji ekonomicznej za wprowadzenie do obrotu wyrobów podlegających oznaczeniu znakiem bezpieczeństwa, postanawia: -skargę odrzucić-


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wynikiem kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 22.04.2004 r., nr [...] ustalono A.D. prowadzącemu działalność gospodarczą A. w A. ilość i wartość sprzedawanych w kraju opon do maszyn i urządzeń rolniczych nie posiadających dokumentu dopuszczającego do obrotu. Organ kontroli ustalił, że dokonywana przez A.D. sprzedaż przedmiotowych opon bez wymaganych certyfikatów bezpieczeństwa stanowiła naruszenie przepisu art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji (Dz. U. Nr 55, poz. 250 z późn. zm.). Zgodnie z brzmieniem art. 26 ust. 1 cyt. ustawy o badaniach i certyfikacji przedsiębiorca, który wprowadził do obrotu wyroby podlegające oznaczaniu znakiem bezpieczeństwa, a nie oznaczone tym znakiem, wyprodukowane niezgodnie z wymogami stanowiącymi podstawę przyznania prawa stosowania tego znaku lub nie posiadające dokumentu dopuszczającego do obrotu, a także nie spełniające wymagań stanowiących podstawę do wydania tego dokumentu jest obowiązany wpłacić do budżet państwa kwotę stanowiącą 100 % sumy uzyskanej ze sprzedaży zakwestionowanych wyrobów. W wyniku kontroli, powołując się na przepis par. 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 lipca 2000 r. w sprawie sankcji ekonomicznych za wprowadzenie do obrotu wyrobów podlegających oznaczaniu znakiem bezpieczeństwa, a nie oznaczonych tym znakiem lub nie spełniających innych wymagań, a także za wykonanie usług nie spełniających odpowiednich wymagań (Dz. U. Nr 55, poz. 661) zobowiązano A.D. do zapłaty kwoty [...] zł tytułem sankcji ekonomicznej.

Podstawową kwestią w przedmiotowej sprawie jest zagadnienie dopuszczalności wniesienia skargi przez A.D. prowadzącego działalność gospodarczą A. w A. na wynik kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 22.04.2004 r. Nr [...] w przedmiocie określenia ilości i wartości wyrobów - opon do maszyn i urządzeń rolniczych sprzedanych w kraju, a nie posiadających certyfikatu na znak bezpieczeństwa.

Zgodnie z brzmieniem art. 52 par. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Skarżący co prawda został pouczony, że na wynik kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej służy skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Przed wniesieniem skargi do sądu należy wezwać organ, który wydał wynik kontroli do usunięcia naruszenia prawa na podstawie art. 52 par. 4 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Pismem z dnia 29 kwietnia 2004 r. A.D. wezwał Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia 12.05.2004 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej stwierdził, że zarzuty podniesione w piśmie A.D. z dnia 29.04.2004 r. dotyczące wyniku kontroli z dnia 22.04.2004 r. nr [...] są bezpodstawne. A.D. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na wynik kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 22.04.2004 r. nr [...].

W doktrynie i orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że brak wskazania wprost przez ustawodawcę działania w formie decyzji administracyjnej nie oznacza, że jest ona wyłączona. Przepis art. 27 ust. 1 cyt. ustawy o badaniach i certyfikacji jest takim przykładem, w którym to przepisie ustawodawca nie wskazuje w jakiej formie organ ma załatwić sprawę. Istotne znaczenie ma również ustalenie zakresu pojęciowego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o jakich mowa w art. 3 par. 2 pkt 4 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podziela pogląd zawarty w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 08.09.2003 r. sygn. OPS 2/03, iż jako cechy wyróżniające decyzję w ujęciu materialnoprawnym wymienia się w doktrynie, że jest to akt stosowania norm ogólnych, powszechnie obowiązujących i abstrakcyjnych, o charakterze materialnoprawnym, rozstrzygającym o stosowaniu tych norm przez ustalenie wiążących ich konsekwencji, a kompetencja do jego wydania służy organowi państwa, przy czym jest to akt skierowany do podmiotu zewnętrznego, niepodporządkowanego organowi administracji, a niewykonanie ustanowionych w nim obowiązków sankcjonowane jest środkami egzekucji administracyjnej. Natomiast przez pojęcie aktu lub czynności organu administracji o jakich mowa w art. 3 par.2 pkt 4 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozumieć głównie działania materialno - techniczne, wywołujące określone skutki drogą faktów. Działania te mogą mieć również charakter władczy, z tym, że nie są to rozstrzygnięcia władcze, gdyż wówczas mamy do czynienia z decyzją administracyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej uchwale 7 sędziów z dnia 08.09.2003 r. nr OPS 2/03 stwierdził, że zakwestionowania wyrobów wprowadzonych do obrotu nieoznaczonych znakiem bezpieczeństwa dokonuje organ kontroli i jest to jego działanie władcze, polegające na odniesieniu stanu faktycznego ujawnionego podczas kontroli do obowiązujących przepisów ustawy, z których wynika obowiązek uzyskania dla danego wyrobu znaku bezpieczeństwa (certyfikacji) bądź stosowania wymagań stanowiących podstawę przyznania tego znaku. Z treści przepisu art. 26 ust. 1 i 2 i art. 27 ust. 1 cyt. ustawy o badaniach i certyfikacji wynika, że ustalony w czasie kontroli stan faktyczny, organ kontrolujący odnosi do przepisów ustawy i wydawanych na jej podstawie przepisów wykonawczych, określających, które z wyrobów powinny być opatrzone znakiem bezpieczeństwa przy wprowadzaniu do obrotu, a następnie - jeżeli kwestionuje wprowadzenie ich do obrotu - określa ilość i wartość tych wyrobów, co oznacza nałożenie sankcji ekonomicznej. Ustawodawca przypisał zatem organom kontroli uprawnienia do działania polegające na stosowaniu norm ogólnych i abstrakcyjnych o charakterze materialnoprawnym, powszechnie obowiązujących oraz rozstrzyganie na podstawie tych norm o sytuacji podmiotu niepodporządkowanego temu organowi, czego konsekwencją jest zobowiązanie tego podmiotu do wykonania obowiązku zagrożonego w razie niewykonania egzekucją administracyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej uchwale przyjął, że przypisane organom kontroli działania spełniają kryteria jakie wynikają z art. 104 kpa, a w ujęciu doktrynalnym charakteryzują decyzję administracyjną.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie ilość i wartość wyrobów, których dotyczą uchybienia wymienione w art. 26 cyt. ustawy o badaniach i certyfikacji Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej działając na podstawie ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (t. jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65) określa w drodze decyzji administracyjnej, wydanej na podstawie art. 27 ust. 1 cyt. ustawy o badaniach i certyfikacji. Od decyzji tej przysługiwało zaś odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej. Odwołanie to nie zostało złożone. Tym samym nie został wyczerpany tok instancji, o którym mowa w przepisie art. 52 par. 1 i par. 2 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę na podstawie art.58 par. 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270).