Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 17/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Stopnie i tytuły naukowe
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 107 par.3, art. 75 par.1, art. 24
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy poparcia wniosku o nadanie tytułu naukowego profesora – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Uchwałą z [...] grudnia 2014 r. Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] odmówiła B. K. poparcia wniosku o nadanie tytułu naukowego profesora nauk biologicznych.

Rozpoznając sprawę, na skutek odwołania strony od powyższej uchwały, Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, wydała w dniu [...] września 2015 r. decyzję, utrzymującą w mocy kwestionowaną uchwałę. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż Sekcja Nauk [...], po zapoznaniu się z odwołaniem oraz po wysłuchaniu dwóch negatywnych opinii recenzentów, w głosowaniu tajnym odmówiła poparcia odwołania strony. W głosowaniu tylko jeden członek powyższej sekcji opowiedział się za przyjęciem odwołania, zaś 27 członków głosowało przeciw, przy braku głosów wstrzymujących się.

Również Prezydium Centralnej Komisji podjęło decyzję o odmowie przyjęcia odwołania. Tu także tylko jeden z członków Prezydium poparł wniosek skarżącej, zaś przeciw oddano 10 głosów, przy braku głosów wstrzymujących się.

W uzasadnieniu organ dodatkowo wskazał, że w jego ocenie skarżona uchwała została podjęta w postępowaniu formalnie poprawnym. Odnosząc się zaś do treści odwołania podkreślono, że dwóch powołanych przez organ recenzentów, nie poparło wniosku skarżącej. Uznali oni bowiem, że wiele opracowań strony znajduje się na etapie pokazania obfitych materiałów, czekających jednakże na dalsze opracowania syntetyczne.

Z powyższym rozstrzygnięciem strona nie zgodziła się i wywiodła skargę do tutejszego Sądu. Zarzuciła w niej organowi naruszenie przepisu art. 107 § 1 K.p.a. podkreślając, że Uchwała Rady Wydziału nie została uzasadniona.

Strona zwróciła też uwagę na fakt długotrwałego procedowania w sprawie, co sprawiło, że w międzyczasie nastąpiło zwiększenie dorobku opiniowanej. Zarzuciła naruszenie zasady prawdy obiektywnej i bezstronności przez powołanie na recenzenta osoby, która jest współautorem publikacji z prof. W. M., oraz powołanie drugiego recenzenta, który pracuje na tej samej uczelni i na tym samym Wydziale.

Skarżąca podkreśliła, że w jej ocenie powołanie recenzentów nie jest wystarczające do spełnienia warunków proceduralnych postępowania, gdyż w myśl art. 75 K.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ, wydając skarżoną decyzję, poruszał się w granicach zakreślonych przez przepisy ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych (...).

Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia, w świetle realiów sprawy, a w szczególności w świetle zarzutów skargi, miał przepis art. 29 ww. ustawy. Zgodnie z jego brzmieniem, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora, i doktora habilitowanego, albo tytułu profesora, oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy K.p.a.

Kwestia rozumienia sformułowania "stosuje się odpowiednio", była wielokrotnie przedmiotem rozważań sądów administracyjnych na kanwie spraw rozpoznawanych w oparciu o przepisy ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych (...), i tak m.in. w uzasadnieniu wyroku z 7 września 2011 r. wydanego w sprawie o sygn. akt I OSK 1078/11 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "ograniczenie uzasadnienia decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów wynikające z odpowiedniego stosowania przepisu art. 107 § 3 K.p.a. nie stanowi naruszenia prawa. Komisja jest organem kolegialnym, rozstrzygnięcia podejmuje w głosowaniu tajnym, a zatem nie ma możliwości ustalenia powodów głosowania za utrzymaniem uchwały odmawiającej dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego".

W podobnym tonie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 30 maja 2008 r. wydanego w sprawie o sygn. akt I OSK 212/08, stwierdzając, że: "postępowanie w sprawach stopni i tytułu naukowego jest postępowaniem administracyjnym prowadzonym na podstawie odpowiednio stosowanych przepisów K.p.a. z odrębnościami wynikającymi z przepisów procesowych zamieszczonych w ustawie o stopniach naukowych (...). Postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego oraz stopni naukowych cechuje odrębność związana ze specyfiką tych spraw. Wynika stąd ograniczony zakres kontroli Sądu administracyjnego, który nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji. Nie dokonuje także merytorycznej oceny dorobku naukowego osoby ubiegającej się o uzyskanie stopnia doktora habilitowanego oraz tego, czy rozprawa habilitacyjna kandydata, stanowiła znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. Sad nie jest również uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki".

Odnośnie problematyki postępowania dowodowego wypowiedział się też Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 27 października 2006 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 192/06, wskazując, że: "artykuł 75 § 1 K.p.a. nie ma zastosowania w postępowaniu o nadaniu stopnia naukowego. W postępowaniu przed Centralną Komisją postępowanie dowodowe ogranicza się do uzyskania recenzji oraz stanowisk Sekcji".

Dla lepszego uwypuklenia specyfiki postępowania w sprawach dotyczących decyzji Centralnej Komisji, warto również przywołać tezę zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 marca 2009 r. wydanego w sprawie o sygn. akt I OSK 1411/08 – "okoliczność, ze strona skarżąca uważa, iż recenzenci wadliwie ocenili jej dorobek, pominęli okoliczności przemawiające na jej korzyść, a uwypuklili elementy negatywne, że nie podzielili w końcu jej poglądów, nie może prowadzić do kwestionowania na drodze postępowania sądowego, wystawionych w procedurze kwalifikacyjnej ocen, nawet jeżeli skarżąca jest najgłębiej przekonana, że są one krzywdzące".

Wyżej przywołane stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którymi tutejszy Sąd w pełni się zgadza i traktuje jak własne, w pełni obrazują odrębności postępowania przy badaniu trafności rozstrzygnięć Centralnej Komisji. Wynika z nich, że zakres badania przedmiotowych decyzji Centralnej Komisji przez Sąd administracyjny, jest niezwykle zawężony. Badanie to nie może dotyczyć kwestii natury merytorycznej. Sąd nie może bowiem dokonywać oceny w zakresie, w jakim zawarowane to jest dla recenzentów. Również fakt, że Centralna Komisja podejmuje decyzje w drodze tajnego głosowania świadczy o tym, że wolą ustawodawcy tworzącego omawiane przepisy prawa, było zarówno ograniczenie zakresu przedmiotowego uzasadnień sporządzanych przez Centralną Komisję, jak też ograniczenie przedmiotowe sprawy, jaka ma zostać poddana badaniu przez Sąd administracyjny.

Przechodząc do materii niniejszej sprawy uznać należało, że skarżona decyzja odpowiada prawu. Została bowiem podjęta po prawidłowym przeprowadzeniu postępowania opisanego w Rozdziale 3 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym (...). Prezydium Centralnej Komisji bazując na stanowisku wyrażonym przez Sekcję Nauk [...] (właściwą w niniejszej sprawie), przeprowadziło głosowanie tajne, ustalając własne rozstrzygnięcie.

Uzasadnienie skarżonej decyzji także należy ocenić jako sporządzone stosownie do wymagań odpowiednio stosowanego przepisu art. 107 § 3 K.p.a. Wbrew zarzutom skargi, nie mogło ono zawierać szerszych motywów, jakimi kierował się organ przy rozstrzyganiu sprawy. Stała temu bowiem na przeszkodzie specyfika postępowania w omawianej sprawie i fakt, że stanowisko członków organu kolegialnego, jakim jest Centralna Komisja, wyrażane jest w głosowaniu tajnym. Nie zachodziła więc możliwość wyjaśnienia powodów, dla których odwołanie strony zostało ocenione w taki, a nie inny sposób. Uzasadnienie to zawierało także odniesienie do zarzutów odwołania w zakresie, jaki wynika z podnoszonej wyżej specyfiki niniejszego postępowania. Podnoszony w skardze brak sporządzenia uzasadnienia kwestionowanej uchwały Rady Wydziału, został zaś konwalidowany przez Centralną Komisję przy wydawaniu skarżonej decyzji.

W ocenie tutejszego Sądu, na poprawność skarżonej decyzji nie wpływało także to, że Rada Wydziału bazowała m.in. na recenzji sporządzonej przez osobę, która jest współautorem publikacji z prof. W. M., oraz na recenzji osoby, która pracuje na tej samej uczelni i na tym samym Wydziale. Podnoszona okoliczność nie stanowi bowiem przesłanek, o jakich mowa w art. 24 K.p.a. uzasadniających wyłączenie pracownika.

W tym stanie sprawy, w świetle powyższych rozważań, oraz nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze i uznając, że organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, nie naruszając przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).