Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 774/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę o wznowienie postepowania sądowego
Powołane przepisy: article: art. 280 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. O. o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 28/14 zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 lutego 2014 r. w sprawie ze skargi A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 lutego 2014 r. wydanym w sprawie III SA/Łd 28/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...] wydaną w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogowego. Wyrok uprawomocnił się z dniem 28 marca 2014 r. Skarżąca nie wystąpiła o jego uzasadnienie. Z akt wskazanej wyżej sprawy wynika, że skarżąca kwestionowała nałożoną na nią karę pieniężną za samowolne zajęcie pasa drogowego drogi krajowej ul. A. w Ł., wnosząc o jej uchylenie oraz zarzucając obrazę przepisu art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz art. 38 ust. 1 tej ustawy poprzez jego niezastosowanie. Zaskarżonym decyzjom zarzuciła również naruszenie przepisu postępowania – art. 75 k.p.a.

W dniu 5 września 2014 r. A. O. wystąpiła ze skargą o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w 14 sprawach zakończonych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi rozpoznawanych w Wydziale III, w których wydano wyroki oddalające skargi na decyzje w przedmiocie nałożenia na skarżącą kar pieniężnych za samowolne zajęcie pasa drogowego i w sprawie I SA/Łd 845/13 rozpoznawanej w Wydziale I, zakończonej wyrokiem oddalającym skargę na postanowienie w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wyegzekwowania nałożonych kar. Jako podstawę wznowienia wskazała art. 274 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wniosła o uchylenie wskazanych w skardze wyroków i umorzenie postępowania o naliczeniu kar za zajęcie pasa drogowego wobec ustalenia, że nastąpiło przedawnienie karalności czynu polegającego na usunięciu z akt dokumentu zezwalającego na umieszczenie przyczepy, w oparciu o brak którego naliczono kary. Wystąpiła także o zasądzenie od Zarządu Dróg i Transportu w Ł. na jej rzecz kosztów postępowania w sprawach, w których wystąpiła ze skargą o wznowienie postępowania. Nadto wniosła o załączenie akt spraw, w których wystąpiła ze skargą o wznowienie postępowania oraz o zwrócenie się do Sądu Rejonowego w Ł. o udostępnienie akt sprawy karnej sygn. akt [...] i zaliczenie ich w poczet materiału dowodowego tej sprawy.

Wyjaśniła, że wyrok w sprawie III SA/Łd 28/14 (i w innych wymienionych w skardze sprawach) zapadł w oparciu o ustalenia wynikające z decyzji Zarządu Dróg i Transportu w Ł., że skarżąca dokonała samowolnego zajęcia pasa drogowego przez umieszczenie przyczepy na kołach na stoisku handlowym przy Cmentarzu Rzymskokatolickim na ul. A. w Ł. Tymczasem, jak wywodzi skarżąca, Sąd Rejonowy w Ł. Wydział IV Karny prawomocnym postanowieniem z dnia [...] w sprawie o sygn. akt [...] dokonał ustaleń, w wyniku których przyjął, że dokument w postaci protokołu z posiedzenia mającego miejsce we wrześniu 2008 r. w siedzibie Zarządu Dróg i Transportu w Ł., w którym uwzględniono wniosek skarżącej o umieszczenie przyczepy przy Cmentarzu przy ul. A. w Ł., został usunięty z akt. Stanowi to czyn z art. 276 § 1 k.k. Nastąpiło jednak przedawnienie jego karalności, wobec czego postępowanie karne umorzono na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.

W tej sytuacji wszelkie dotychczasowe ustalenia administracyjne wymagają zdaniem skarżącej weryfikacji, uwzględniającej wyniki ustaleń sądu karnego.

Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 774/14 referendarz sądowy przyznał skarżącej A. O. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

W nadesłanym do Sądu piśmie z dnia 29 stycznia 2015 r. pełnomocnik skarżącej ponownie poinformował, że podstawę wznowienia stanowi postanowienie Sądu Rejonowego dla Ł. Ś. w Ł. Wydział IV Karny w sprawie sygn. akt [...] z dnia [...], o którym skarżąca dowiedziała się w tej dacie, zmieniające postanowienie Prokuratury Rejonowej Ł. – Ś. o umorzeniu postępowania w ten sposób, że podstawą umorzenia jest art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. wobec ustalenia, iż występek z art. 276 k.k. polegający na usunięciu z akt sprawy protokołu z posiedzenia, na którym zezwolono skarżącej na korzystanie z przyczepy w pasie drogowym uległ przedawnieniu czyli na podstawie art. 273 § 3 i art. 274 ustawy p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Nadmieniło, iż postanowienie Sądu Rejonowego w Ł. z dnia [...] o sygn. akt [...] nie jest przesłanką wznowienia postępowania w oparciu o przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ustalenia w sprawie w postępowaniu administracyjnym wykazały, że skarżąca w spornym okresie nie miała zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego dla umieszczenia przyczepy i miejsca jej ustawienia. Jedynym, legalnym sposobem na zajęcie pasa drogowego jest zezwolenie właściwego zarządcy drogi, wydawane w formie decyzji administracyjnej w oparciu o przepisy ustawy o drogach publicznych. Jest to postępowanie wszczynane na wniosek zainteresowanego podmiotu, przy czym decyzja zezwalająca jest wydawana na oznaczony w decyzji okres czasu i za zajęcie pasa drogowego pobierana jest opłata.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przede wszystkim podkreślić należy, że skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia prawomocnych orzeczeń sądów administracyjnych (art. 270 ustawy p.p.s.a.), którą można oprzeć na ściśle określonych podstawach. W świetle przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga o wznowienie postępowania sądowo-administracyjnego może być oparta na zarzucie nieważności postępowania (art. 271 powoływanej ustawy), zarzucie niekonstytucyjności podstaw wydanego orzeczenia (art. 272 ustawy p.p.s.a.), a także w oparciu o tzw. przyczyny restytucyjne, do których ustawodawca zalicza między innymi uzyskanie orzeczenia za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a.), czy też późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 powoływanej wyżej ustawy).

Na skutek wezwania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pełnomocnika skarżącej o wskazanie podstawy prawnej wznowienia postępowania, pełnomocnik powtórzył, że podstawę wznowienia postępowania stanowi art. 274 ustawy p.p.s.a. oraz postanowienie Sąd Rejonowego dla Ł. – Ś. w Ł. i, IV Wydział Karny o umorzeniu postępowania wydane w sprawie popełnienia przestępstwa z art. 276 Kodeksu karnego, polegającego na usunięciu z akt administracyjnych dokumentu, zaś o tej podstawie wznowienia skarżąca dowiedziała się w dniu wydania postanowienia przez Sąd Rejonowy.

Podkreślić należy, iż wskazana podstawa wznowienia nie jest żadną z ustawowych podstaw wznowienia określonych w art. od 271 do 273 ustawy p.p.s.a. Przepis art. 274 ustawy p.p.s.a. na który powołuje się pełnomocnik skarżącej nie określa ustawowej podstawy wznowienia, ponieważ ten przepis określa jedynie warunki dodatkowe, których spełnienie jest konieczne w przypadku, gdy podstawą wznowienia ma być przepis art. 273 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a., a więc gdy żądanie wznowienia opiera się na tym, że orzeczenie sądowe zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Tymczasem skarżąca nie twierdzi nawet, że zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2014 r. o sygn. akt III SA/Łd 28/14 został uzyskany za pomocą przestępstwa.

Stosownie do art. 280 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę odrzuca.

W tym stanie rzeczy, skoro mimo wezwania, nie została wskazana ustawowa podstawa wznowienia, skarga o wznowienie podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 ustawy – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ nie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 280 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.

R.T.