Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1221/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 blit. a , art. 135
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 30 ust. 6, art. 29 ust. 1 pkt 12
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy obiektów budowlanych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...]


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2029 r., nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...], wnoszącą sprzeciw w sprawie zgłoszenia przez M. G. zamiaru budowy dwunastu budynków gospodarczych związanych z produkcją rolną na terenie działki nr [...], obręb N. J., gmina D..

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy, z którego wynikało, że 27 sierpnia 2019 r. M. G. (dalej: "skarżący", "strona skarżąca") zgłosił w Starostwie Powiatowym w S. zamiar przeprowadzenia robót budowlanych polegających na budowie dwunastu budynków gospodarczych związanych z produkcją rolną na terenie działki nr [...] obręb N. J., gmina D.. Do zgłoszenia załączył projekt budowlany.

Starosta [...] decyzją z dnia [...] września 2019 r. wniósł sprzeciw w sprawie wniesionego zgłoszenia, uzasadniając go niezgodnością inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miasta D. nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy D. na całym obszarze z wyłączeniem działek: obręb C.: nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb B.: nr ew. [...], [...], [...], [...], obręb K.: nr ew. [...], [...], [...], obręb Z.: nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...].

W ocenie organu, § 57 ust. 3 pkt 1 i 2 uchwały dla terenu elementarnego RO-1, na którym ma być realizowana inwestycja, dopuszcza odbudowę istniejących siedlisk oraz lokalizacje nowych siedlisk, które muszą być lokalizowane na działce o minimalnej powierzchni 10 ha dla siedlisk położonych na terenie obszaru chronionego krajobrazu oraz 5 ha dla siedlisk położonych na pozostałych obszarach. Działka skarżącego ma [...] ha i na jej terenie nie istnieje siedlisko. Z tego powodu – zdaniem organu – należało wnieść sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), zwanej dalej: "Prawo budowlane".

W odwołaniu od decyzji organu I instancji M. G. wskazał, że tereny oznaczone w planie symbolem RO-1 są – zgodnie z § 57 ust. 1 – przeznaczone dla zabudowy i zagospodarowania związanego z produkcją rolną i agroturystyką wraz

z niezbędną infrastrukturą i drogami, zaś inwestycja objęta zgłoszeniem dotyczy budowy budynków związanych z produkcją rolną. Budynki przeznaczone będą do suszenia ziół i przechowywania narzędzi rolniczych.

Wojewoda w uzasadnieniu swojej decyzji przytoczył przepisy art. 28 ust. 1 art. 29 ust. 2 i art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego stwierdzając, iż zważywszy na wymiary budynków objętych zgłoszeniem powierzchnia każdego z nich nie przekroczy 35 m2, a zatem liczba budynków na każde 500 m2 powierzchni działki nr [...] o pow. [...] ha nie będzie większa niż jeden. Oznacza to, że budowa tych obiektów podlega zgłoszeniu właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu, co skarżący uczynił wnioskiem z dnia 27 sierpnia 2019 r.

Organ odwoławczy stwierdził również, że działka objęta wnioskiem położona jest na obszarze, na którym obowiązują ustalenia uchwały Rady Miasta D.

nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy D. na całym obszarze z wyłączeniem działek: obręb C.: nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb B.: nr ew. [...], [...], [...], [...], obręb K.: nr ew. [...], [...], [...], obręb Z.: nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...].

Według ustaleń Wojewody, działka nr [...] położona jest na terenach elementarnych oznaczonych w planie miejscowym jako RO-1 i MR-2. Tereny MR-2 przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniowo-rekreacyjną, natomiast tereny RO-1 jako tereny produkcji rolnej z możliwością realizacji elektrowni wiatrowych. Organ odwoławczy wskazał również na przepis § 57 ust. 3 pkt 1 i 2 uchwały, zgodnie z którym dla terenu RO-1 dopuszcza się odbudowę dawnych siedlisk oraz lokalizację siedlisk nowych, z tym że działki dla tych drugich siedlisk muszą mieć odpowiednią powierzchnię, tj. 10 ha dla położonych na terenie chronionego krajobrazu i 5 ha dla pozostałych.

Wojewoda stwierdził, że na działce skarżącego nie ma zabudowań siedliskowych i stąd też zgłoszona budowa nie może być zakwalifikowana jako odbudowa siedliska. Z kolei obszar działki [...] nie pozwala na zakwalifikowanie zgłoszonych robót jako budowy nowego siedliska. Przewidywany sposób zabudowy działki nr [...] jest niezgodny z ustaleniami planu, tj. § 57 ust. 3 pkt 1 i 2 uchwały.

Skoro planowana zabudowa działki jest niezgodna z planem miejscowym i brak jest podstaw do wezwania inwestora do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z planem, to zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego należało wnieść sprzeciw wobec zgłoszenia dotyczącego zamiaru budowy dwunastu budynków gospodarczych związanych z produkcją rolną na działce nr [...].

Wojewoda podkreślił w swojej decyzji, że plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego i jego ustalenia są dla organów administracji architektoniczno-budowlanej wiążące.

M. G. nie zgadzając się z decyzją Wojewody

z dnia [...] października 2019 r., wniósł na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o jej uchylenie w całości, albowiem planowana inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że celem inwestycji, której dotyczyło zgłoszenie jest budowa dwunastu budynków gospodarczych związanych z produkcją rolną (uprawą, suszeniem ziół, przechowywaniem sprzętu ogrodniczego). Nie jest natomiast intencją skarżącego budowa, czy odbudowa siedliska, a planowane do wybudowania budynki gospodarcze nie przypominają tego rodzaju zabudowy.

Skarżący zwrócił uwagę na wadliwy sposób interpretacji przepisów planu przez organ odwoławczy, jakoby możliwość zagospodarowania i zabudowy była uzależniona od budowy siedliska. W jego ocenie § 57 pkt 1 planu wprowadza autonomiczną regulację, niezależną od przepisu § 57 pkt 3. Zabudowa związana z produkcją rolną nie musi być składnikiem siedliska, jego odbudową lub lokalizacją.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Wniesiona skarga, rozpoznana, zgodnie z wnioskiem strony skarżącej i przy braku sprzeciwu ze strony organu, na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, okazała się zasadna.

Zgodnie z brzmieniem art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli:

1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę;

2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy.

3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje.

W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania organ architektoniczno-budowlany wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia przez skarżącego zamiaru budowy dwunastu budynków gospodarczych związanych z produkcją rolną, przeznaczonych do suszenia ziół i przechowywania sprzętu ogrodniczego, na stanowiącej jego własność działce o powierzchni [...] ha.

Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do interpretacji przepisów uchwały Rady Miasta D. nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy D. na całym obszarze z wyłączeniem działek: obręb C.: nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb B.: nr ew. [...], [...], [...], [...], obręb K.: nr ew. [...], [...], [...], obręb Z.: nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], dotyczących terenów elementarnych [...]-1 i [...]-2 oraz możliwości zrealizowania na działce nr [...] obręb N. J., gmina D. zamierzenia inwestycyjnego skarżącego opisanego we wniosku z dnia 23 sierpnia 2019 r., który wpłynął do organu 27 sierpnia 2019 r.

W przekonaniu organu, obowiązujące przepisy prawa miejscowego uniemożliwiają realizację na działce nr [...] dwunastu budynków gospodarczych, albowiem na działce tej nie istnieje siedlisko, natomiast jej powierzchnia uniemożliwia wybudowanie nowego.

Strona skarżąca podnosi natomiast zarzut, iż ma zamiar wybudować jedynie budynki gospodarcze, na co plan miejscowy zezwala, natomiast nie ma zamiaru usytuowania na działce nr [...] nowego siedliska.

Dla terenu elementarnego, na którym znajduje się działka będąca przedmiotem zainwestowania, oznaczonego symbolem RO-1, prawodawca lokalny w części ogólnej planu przewidział przeznaczenie jako teren produkcji rolnej. W części szczegółowej, w § 57 określił natomiast:

"§ 57.1. Ustala się, że tereny oznaczone symbolem RO-1 są przeznaczone dla zabudowy i zagospodarowania związanego z produkcją rolną wraz z niezbędną infrastrukturą i drogami z dopuszczeniem zalesień oraz obiektów celu publicznego wymienionych w § 8 pkt 1,2,3,5,6,9.

2. Ustala się że, tereny oznaczone symbolem RO-2 są przeznaczone:

1) dla zabudowy i zagospodarowania związanego z produkcją rolną

i agroturystyką,

2) z dopuszczeniem elektrowni wiatrowych,

3) z dopuszczeniem zalesień oraz obiektów celu publicznego wymienionych

w § 8 pkt 1, 2, 3, 5, 6, 9, wraz z niezbędną infrastrukturą i drogami.

3. Na terenach oznaczonych symbolami RO-1 i 2 dopuszcza się:

1) odbudowę dawnych siedlisk, które muszą:

a) w swoim układzie przestrzennym, formie, bryle nawiązywać do regionalnych form zabudowy,

b) przed przystąpieniem do rekonstrukcji uzyskać wytyczne wojewódzkiego konserwatora zabytków,

c) być wyposażone we własną oczyszczalnię ścieków lub być podłączone do sieci kanalizacyjnej. Dopuszcza się, do czasu realizacji sieci kanalizacyjnej, odprowadzanie ścieków do zbiorników bezodpływowych,

2) lokalizację nowych siedlisk, które muszą:

a) być lokalizowane na działce rolnej o minimalnej powierzchni:

- 10 ha dla siedlisk położonych w obszarze chronionego krajobrazu,

- 5 ha dla siedlisk położonych na pozostałych obszarach [...]".

Analiza treści uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy D. nie wskazuje, że na terenie elementarnym oznaczonym symbolem RO-1 zabrania się budowy budynków gospodarczych związanych z produkcją rolną, o ile budowa ta nie jest powiązana z budową lub z odbudową siedliska. Gdyby takie ograniczenie istniało, to musi ono wprost wynikać z przepisu nie zaś z interpretacji § 57. Przepis ten wprost w ust. 1 dopuszcza zabudowę i zagospodarowanie na terenie RO-1 związane z produkcją rolną i agroturystyką, z tym że, o ile inwestor zamierza zrealizować zabudowę siedliskową, to działka pod zabudowę winna spełniać wymogi określone w ust. 3 pkt 1 i 2.

Skarżący we wniosku wyraźnie sprecyzował jaki rodzaj zabudowy zamierza zrealizować i stąd też sprzeciw organu oparty o brak wymogów powierzchniowych działki do budowy siedliska nie jest uzasadniony. Uchwała nie przewiduje ograniczeń co do powierzchni działki, na której mają zostać wybudowane tylko budynki gospodarcze związane z produkcją rolną.

W ocenie sądu, gdyby prawodawca lokalny zamierzał na terenie elementarnym RO-1 powiązać zabudowę i zagospodarowanie działki wyłącznie z zabudową siedliskową, to taka regulacja powinna wyrażać tego rodzaju ograniczenia w sposób jednoznaczny i wprost. Tymczasem przepis § 57 ust. 1-3 takich ograniczeń nie zawiera.

Podsumowując, zgłoszenia skarżącego dotyczącego zamiaru wybudowania na działce nr [...] obręb N. J., gmina D. o pow. [...] ha dwunastu budynków gospodarczych związanych z produkcją rolną, nie można uznać za niezgodne z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325), orzekł jak w sentencji wyroku.