Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 55/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6551
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: Par. 16 ust. 1 w zw. z par. 15 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 109 poz 750
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozowju Wsi  z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Renty strukturalne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z dnia 21  czerwca 2007 r.)
article: Art. 21 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2007 nr 64 poz 427
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich

SENTENCJA

Sygn. akt III SA/Kr 55/12 | | WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 grudnia 2012r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kremer (spr.), Sędziowie WSA Tadeusz Wołek, SO del. Janusz Bociąga, , Protokolant Urszula Bukowiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2012r., sprawy ze skargi W. B., na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, z dnia 13 października 2011 r. nr [...], w przedmiocie zawieszenia wypłaty reny strukturalnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. orzeka, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane, III. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącego kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną przez W. B. decyzją z dnia 13 października 2011r. znak Nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARIMR z dnia [...] 2011 r. Nr [...] o zawieszeniu W. B. wypłaty renty strukturalnej.

Podstawę prawną decyzji stanowił przepis art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w zw. z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008 r., Nr 98, poz. 634 ze zm.).

Decyzja zapadła w następujących okolicznościach stanu faktycznego:

W dniu 30.07.2007 r. W. B. złożył w BP ARiMR wniosek o przyznanie renty strukturalnej. W wyniku przeprowadzonej weryfikacji wniosku i załączników oraz spełnieniu przez niego warunków niezbędnych do uzyskania renty strukturalnej Kierownik Biura Powiatowego wydał w dniu [...] 2007 r. postanowienie nr [...] o spełnieniu wstępnych warunków wymaganych do uzyskania renty strukturalnej. Na podstawie złożonych przez W. B. dokumentów potwierdzających przekazanie gospodarstwa rolnego i zaprzestanie prowadzenia działalności rolniczej Kierownik Biura Powiatowego wydał w dniu [...] 2008 r. decyzję nr [...] o przyznaniu renty strukturalnej.

W dniu 23.03.2010 r. do BP ARiMR wpłynęło pismo A S.A. znak [...] informujące, iż W. B., w okresie 03.02.2009 r. do 16.02.2009 r. był zatrudniony na podstawie umowy zlecenia i osiągnął przychód w wysokości 495,95 zł., od którego zostały odprowadzone składki ZUS w kwocie 55,84 zł. W związku z tym, na podstawie § 16 ust. 1 w związku z § 15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Renty Strukturalne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. nr 109 poz. 750 ze zm.) Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał w dniu [...] 2010 r. decyzję Nr [...] o zawieszeniu skarżącemu wypłaty renty strukturalnej. W. B. odwołał się od tej decyzji, w konsekwencji czego organ odwoławczy decyzją z dnia [...] 2010 r. Nr [...] orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia w pierwszej instancji ze względu na brak rozstrzygnięcia w kwestii zawieszenia renty, w szczególności brak rozstrzygnięcia od jakiego miesiąca i jakiego roku została wstrzymana wypłata renty strukturalnej. Organ zauważył przy tym, że stan faktyczny jest bezsporny, jednakże zwrócił uwagę, iż dokument pochodzący od A S.A. jest dokumentem prywatnym. Organ w związku z tą wytyczną uzupełnił materiał dowodowy o umowę zlecenia, zawartą w dniu 03.02.2009 r. pomiędzy A S.A. a W. B., na okres od 03.02.2009 r. do 16.02.2009 r.

Kierownik Biura Powiatowego ARIMR wydał w konsekwencji decyzję Nr [...] na podstawie § 16 ust. 1 w zw. z § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Renty strukturalne" objętego Programem Rozwoju Obszarów na lata 2007 – 2013 (Dz.U., Nr 109, poz. 750) o zawieszeniu W. B. wypłaty renty strukturalnej od lutego 2009 r. ze względu na podjęcie przez niego zatrudnienia na podstawie umowy zlecenia, zawartej w na czas określony od 3 lutego 2011 r. do 16 lutego 2011 r. (taki rok podano w decyzji ). Organ powołał się przy tym na § 15 ust. 1 w/w rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi stanowiący, że w przypadku gdy uprawniony do renty strukturalnej jest zatrudniony lub wykonuje inną pracę zarobkową podlegającą obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, wypłata renty strukturalnej ulega zawieszeniu od miesiąca zaistnienia tych okoliczności.

Odwołując się od powyższej decyzji W. B. zarzucił organowi pierwszej instancji nieuwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy, a przede wszystkim faktu, że jest osobą cierpiącą na przewlekłą chorobę psychiczną w postaci zaburzeń afektywnych dwubiegunowych, skutkującą okresowymi wyłączeniami możności rozpoznania znaczenia swoich czynów i pokierowania swoim postępowaniem, a także niemożnością zrozumienia treści i skutków podejmowanych czynności prawnych, co z kolei winno skutkować nieważnością umowy zlecenia zawartej z A SA, następnie zarzucił nie uwzględnienie słusznego interesu strony postępowania oraz zasad sprawiedliwości społecznej, przez niewzięcie pod uwagę przez organ pierwszej instancji, że odwołujący się ze względu na przewlekłą chorobę psychiczną w sposób nieumyślny jedynie naruszył warunki otrzymywania renty strukturalnej, nie zdając sobie sprawy, że podjęcie wykonywania świadczenia na podstawie umowy zlecenia nie mieści się w pojęciu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, następnie nieuwzględnienie słusznego interesu odwołującego się, polegającego na tym, że decyzja w sprawie zawieszenia renty strukturalnej wydana została po ponad dwóch latach od podpisania umowy zlecenia, trwającej zaledwie 14 dni, zaś wobec treści przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 czerwca 2007 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Renty Strukturalne" objętego Programem Rozwoju Obszarów na lata 2007 -2013 (Dz. U. z 2007 roku, Nr 109, poz. 750 z późniejszymi zmianami) w razie utrzymania decyzji w mocy, wznowienie wypłaty renty będzie mogło nastąpić najwcześniej w miesiącu październiku bieżącego roku, co stanowić będzie dla odwołującego się znaczny uszczerbek w utrzymaniu i wywoływać po jego stronie nieuzasadnioną szkodę a na koniec zarzucił organowi błędne wskazanie w uzasadnienie zaskarżonej decyzji, że odwołujący się był zatrudniony na umowę zlecenie od 3 do 16 lutego 2011 roku, podczas gdy umowa zlecenia o jakiej mowa w decyzji zawarta była na okres od 3 do 16 lutego 2009 roku.

Wobec powyższych zarzutów W. B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w niniejszej sprawie, ewentualnie przyjęcie, że wypłata renty została zawieszona jedynie na okres lutego 2009 roku.

Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wydał po rozpoznaniu odwołania opisaną na wstępie decyzję, na wstępie powołując się na § 15 w/w rozporządzenia, który stanowi, że w przypadku gdy uprawniony do renty strukturalnej jest zatrudniony lub wykonuje inną pracę zarobkową podlegającą obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, (...) wypłata renty strukturalnej ulega zawieszeniu od miesiąca zaistnienia tych okoliczności. Przepis ten organ wyłożył w ten sposób, że wypłata renty strukturalnej ulega zawieszeniu, jeżeli w trakcie jej pobierania uprawniony do renty jest zatrudniony lub świadczy inną pracę zarobkową. Organ zaznaczył przy tym, że celem przyznawania rent strukturalnych jest pomoc finansowa dla rolników, którzy zaprzestali działalności rolniczej. Uzyskanie prawa do renty następuje w zamian za przekazanie gospodarstwa rolnego. Przepisy te stanowią zabezpieczenie finansowe dla starszych rolników po zaprzestaniu produkcji rolnej. Jeżeli zaś rolnik posiada inne zabezpieczenie w postaci dochodów z zatrudnienia bądź innej pracy zarobkowej, to pomoc w formie renty mu nie przysługuje. Stąd nie można uzyskiwać podwójnego świadczenia finansowego tj. z tytułu renty i z tytułu świadczonej pracy.

Organ przypomniał, że skarżący, składając podpis na wniosku o przyznanie renty strukturalnej oświadczył m.in. że znane są mu zasady przyznawania

i wypłaty rent strukturalnych i zobowiązuje się do informowania ARiMR na piśmie o wszystkich okolicznościach mających wpływ na przyznanie płatności z tytułu renty oraz takich które mają istotne znaczenie dla zwrotu nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności z tytułu rent strukturalnych. Informacje te zostały powtórzone w pouczeniu znajdującym się w decyzji przyznającej rentę. Tak więc W. B. winien zdawać sobie sprawę z konsekwencji uzyskiwania dodatkowych dochodów poza rentą strukturalną. Organ wyjaśnił przy tym, że długi okres czasu jaki upłynął miedzy zawarciem przez stronę umowy zlecenia a wydaniem decyzji o zawieszeniu wypłaty świadczenia wynikał nie z faktu przewlekłości działania organu a zaniedbania po stronie odwołującego. Organ nie posiadał wiedzy o zawarciu przez stronę umowy. Wiedzę taką uzyskał dopiero wskutek zawiadomienia A i wówczas podjął niezbędne kroki w celu wyjaśnienia zaistniałej sytuacji. Jako zasadny organ uznał natomiast zarzut błędnego wskazania przez organ I Instancji w uzasadnieniu, że skarżący był zatrudniony na umowę zlecenie od 3 lutego 2011 r. do 16 lutego 2012 r. podczas gdy przedmiotowa umowa była zawarta na okres od 3 do 16 lutego 2009 r. jednakże jednocześnie ocenił, że błąd ten mający charakter oczywistej omyłki pisarskiej nie miał wpływu na treść rozstrzygnięcia. Poprawnie wskazany okres zatrudnienia strony na mocy umowy zawartej z A Spółka Akcyjna występuje w zaskarżonej decyzji dwukrotnie, zaś błędna data odnosi się do okresu w przyszłości co dowodzi oczywistości pomyłki pisarskiej.

Ponadto w ocenie organu, podniesiony przez skarżącego zarzut, iż cierpi na chorobę psychiczną skutkującą niemożnością rozpoznania swoich czynów nie zasługuje na uwzględnienie. Organ tu wyjaśnił, że zgodnie z art. 82 Kodeksu cywilnego nieważne jest oświadczenie woli złożone przez osobę, która z jakichkolwiek powodów znajdowała się w stanie wyłączającym świadome albo swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli. Jednakże choroba psychiczna nie powoduje sama z siebie nieważności oświadczenia woli. Decydujące jest ustalenie, czy w momencie składania oświadczenia woli dana osoba była w stanie wyłączającym świadome albo swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli oraz ustalenie, czy między tymi czynnikami zachodzi związek przyczynowy. Dlatego też samo wykazanie, że strona jest dotknięta chorobą psychiczną nie wystarcza dla uznania jego oświadczenia woli za nieważne. Organ nakazał też mieć na uwadze, że istnieją okresy zdrowia w przebiegu zaburzeń psychicznych, w których czynności prawne podjęte przez osoby chore psychicznie można uznać za prawnie skuteczne. Udowodnienie, że oświadczenie woli zostało złożone w stanie wyłączającym świadome albo swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli spoczywa na osobie, która z takiego faktu wywodzi skutki prawne. Tymczasem skarżący nie wykazał, by w momencie składania oświadczenia woli działał w stanie wyłączającym świadome podjęcie decyzji i wyrażenie woli, czego konsekwencją byłaby nieważność zawartej przez stronę umowy. Dodatkowo, w ocenie organu odwoławczego nie bez znaczenia pozostaje fakt podniesienia opisanego zarzutu dopiero na tym etapie. Z treści wniesionego odwołania od decyzji nr [...] wynika tylko, że skarżący błędnie zinterpretował zapis rozporządzenia, pozwalający na prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej.

Ponadto organ zwrócił uwagę, że wykazanie nieważności umowy zlecenia byłoby możliwe przede wszystkim na drodze odrębnego procesu cywilnego.

Uwzględnienie wskazanych wyżej okoliczności dały podstawę organowi do utrzymania w mocy decyzji pierwszej instancji jako prawidłowej.

Powyższa decyzja została zaskarżona przez W. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

W skardze znalazły się zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego

tj. § 15 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Renty strukturalne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 wydanego na podstawie art. 29 ust 1 ustawy z dnia z dnia 7 marca 2007 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, poprzez wadliwie przyjęcie, że zachowanie skarżącego W. B., w okresie od 3 do 16 lutego 2009 roku, stanowiło realizację hipotezy określonej w tym paragrafie, tj. wykonywanie pracy zarobkowej podlegającej obowiązkowi ubezpieczenia społecznego choć faktycznie było ono manifestacją choroby psychicznej. Następnym zarzutem był zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. przepis art. 21 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 kpa poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym wskazanych przez skarżącego schorzeń psychicznych i ich związku z domniemanym naruszeniem zasad uzyskiwania renty strukturalnej. Kolejnym zarzutem było naruszenie art. 8 oraz art. 9 kpa poprzez wprowadzenie w błąd skarżącego przez organ administracyjny, poprzez sugerowanie, iż zasadniczą przyczyną zawieszenia renty strukturalnej był zawarcia przez skarżącego umowy zlecenia choć w rzeczywistości przyczyną tą było domniemane wykonywanie przez niego pracy zarobkowej podlegającej obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, a co idzie, że jedyną drogą podważenia decyzji administracyjnej jest uchylenia się od skutków prawnych tej umowy.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz

o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący w szczególności podkreślił, że istotą rozstrzygnięcia na kanwie podpisania przez niego umowy zlecenia jest wyjaśnienie czy i w jakich okolicznościach, przy okazji tego faktu swym zachowaniem spowodował sytuację określoną w paragrafie 15 rozporządzenia Ministra Rozwoju Rolnictwa i Wsi z 19 czerwca 2007r. Jak zauważył, celem tego przepisu jest zapobieganie ewentualnym nadużyciom mogącym się pojawić w sytuacji gdy beneficjent pomocy renty strukturalnej posiada wystarczające zabezpieczenie materialne pomimo zaprzestania prowadzenia działalności rolniczej. Raz jeszcze wyjaśnił, że w okresie trwania umowy znajdował się w stanie chorobowym, faktycznie nie pozwalającym na wykonywanie pracy, czego organ dokładnie nie wyjaśnił a oparł się jedynie na pustym ustaleniu istnienia umowy zlecenia. Do skargi dołączył plik zaświadczeń lekarskich.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Następnie skarżący pismem z dnia 23 maja 2012r. adresowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie poinformował o treści opinii sądowo –psychiatrycznej wydanej na zlecenie Sądu Rejonowego w sprawie o sygn. [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności umowy, dołączając przedmiotową opinię. Natomiast pismem z dnia 25 października 2012r. adresowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie poinformował o treści prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego z dnia 18 lipca 2012r. sygn. [...] stwierdzającego nieważność oświadczenia woli złożonego przez W. B. w umowie zlecenia z dnia 3 lutego 2009r. zawartej z A S.A. , dołączając do pisma odpis wyroku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie

w oparciu o art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

W ramach tak określonej kognicji Sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny badając, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem bierze pod uwagę stan prawny obowiązujący w chwili wydania zaskarżonej decyzji.

Skarga w przedmiotowej sprawie jest zasadna, albowiem wobec treści prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego z dnia 18 lipca 2012r. sygn. [...] stwierdzającego nieważność oświadczenia woli złożonego przez W. B. w umowie zlecenia z dnia 3 lutego 2009r. zawartej z A S.A. , zaskarżona decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dnia 13 października 2011r. znak Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARIMR z dnia [...] 2011 r. Nr [...] o zawieszeniu W. B. wypłaty renty strukturalnej, wydana została w warunkach kwalifikujących do wznowienia postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art. 82 kodeksu cywilnego, nieważne jest oświadczenie woli złożone przez osobę, która z jakichkolwiek powodów znajdowała się w stanie wyłączającym świadome albo swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli. Dotyczy to w szczególności choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego albo innego, chociażby nawet przemijającego, zaburzenia czynności psychicznych. Istotne jest, że oświadczenie woli złożone przez osobę w okolicznościach wskazanych w art. 82 k.c. jest nieważne z mocy prawa (ex tunc), a sąd wydaje jedynie orzeczenie deklaratoryjne potwierdzające ten fakt (ustala nieważność oświadczenia woli). A zatem mimo, że wyrok Sądu Rejonowego zapadł w dniu 18 lipca 2012r., a więc po wydaniu zaskarżonej decyzji, to mając na uwadze, że jest to orzeczenie o charakterze deklaratoryjnym, potwierdzającym fakt, że oświadczenie woli złożone przez skarżącego w umowie zlecenia z dnia 3 lutego 2009r. jest nieważne od samego początku, tym samym w dacie wydania zaskarżonej decyzji , oświadczenie woli skarżącego zawarte w umowie zlecenia z dnia 3 lutego 2009r. było już nieważne, ale fakt ten można było stwierdzić, dopiero na podstawie wyroku Sądu Rejonowego z dnia 18 lipca 2012r., zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania administracyjnego. ) Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. organ wznawia postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, W rozpoznawanej sprawie fakt nieważności oświadczenia woli skarżącego zawartego w umowie zlecenia z dnia 3 lutego 2009r. istniał w dacie wydania zaskarżonej decyzji, ale dla organu ten fakt stal się znany dopiero po wydaniu wyroku Sądu Rejonowego z dnia 18 lipca 2012r.

Z kolei zgodnie z art. 145 § 1. pkt 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Ten termin " naruszenia prawa " użyty w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. nie można kojarzyć wyłącznie z sytuacją, w której organowi orzekającemu w sprawie administracyjnej można zarzucić działanie sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Jak podnosi się w doktrynie możliwe jest również rozumienie tego pojęcia w sposób bardziej zobiektywizowany, "nawiązujący do szeroko pojmowanych wad w konkretyzacji uprawnień i obowiązków, które mogą być następstwem okoliczności niezależnych od organu orzekającego, a nawet okoliczności poniekąd zewnętrznych wobec danego postępowania jurysdykcyjnego. W takim wypadku każda podstawa wznowienia postępowania administracyjnego jest tożsama z "naruszeniem prawa", a zatem powinna być brana pod uwagę w toku sądowej kontroli decyzji" (T. Kiełkowski, Naruszenie prawa..., s. 61). Autor uważa, że za przyjęciem, iż każda podstawa wznowienia postępowania administracyjnego może być przesłanką uchylenia decyzji przez sąd, przemawia również to, że takie rozwiązanie przyspieszy i uprości osiągnięcie zgodnego z prawem rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej (tamże, s. 62). Zbliżone stanowisko zajmuje J.P. Tarno (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi..., 2008, s. 360–361). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przychylając się do powyższego poglądu, oraz mając na uwadze okoliczności rozpoznawanej sprawy uwzględnił skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.b p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Organowi pozostaje formalnie zakończyć wszczęte postępowanie administracyjne. Na podstawie art.152 p.p.s.a. Sąd orzekł, ze uchylone decyzje nie mogą być wykonane. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.