Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 813/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 54, art. 52
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: par. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1589
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji  inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Anna Sękowska, asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (spr.), Protokolant st. ref. Luiza Cycling, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2019 r. sprawy ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta miasta [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz [...] Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w [...] kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. [...] po rozpatrzeniu odwołania A. C., J. L., A. P., J. S. oraz Nauczycielskiej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" od decyzji nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] maja 2018 r. wydanej przez Prezydenta [...], ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biblioteki sejmowej wraz z usługami, garażem podziemnym, zjazdem, infrastrukturą techniczną oraz elementami zagospodarowania terenu, na częściach działek nr ew. [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...] planowanej przy ul. [...] na terenie [...] - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Od powyższej decyzji - z zachowaniem ustawowego terminu - odwołanie wnieśli A. C., J. L., A. P., J. S. oraz Nauczycielska Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]". W uzasadnieniu odwołań wskazano iż zamierzona inwestycja: nie ma charakteru inwestycji celu publicznego, narusza ład przestrzenny w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym w szczególności art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy, bo posiada zbyt dużą kubaturę, narusza wymogi rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu poprzez pominięcie określenia wymaganych rozporządzeniem parametrów nowej inwestycji. Odwołujący zwrócili uwagę, że kwestionowana inwestycja jest planowana na cudzej działce i narusza interesy osób trzecich. Także w ocenie Stron biblioteka sejmowa pogorszy dostęp osób trzecich do światła, grozi katastrofa budowlaną i narusza pamięć o czynach obywateli dokonywanych na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego i w obronie wolności i godności ludzkiej, pamięć o patriotycznych zmaganiach Narodu Polskiego z [...] okupantem oraz pamięć o ofiarach i stratach poniesionych przez Naród Polski w czasie II wojny światowej, jak i pomniejsza wartość dóbr narodowych (Sejmu RP, Pomnika [...]). Odwołujący zwrócili uwagę, że inwestycja nie uzyskała dla swej realizacji stanowiska Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej, [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, Marszałka Sejmu RP, Prezydium Sejmu RP, Posłów Sejmu RP, społeczeństwa i narodu.

.......

Nadto w odwołaniach wskazano na nienależyte zbadanie stanu faktycznego sprawy, pominięcie wyjaśnienia całokształtu poruszanych w sprawie kwestii i nienależyte uzasadnienie decyzji, jak i brak zobowiązania organu I instancji do zbadania stanu technicznego podpiwniczenia budynku przy ul. [...] (piwnice wychodzące poza obrys budynku).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze powyższe uwagi nie uwzględniło.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane na wniosek złożony przez inwestora, a więc zgodnie z art. 52 ust. 1 u.p.z.p.; złożony przez inwestora wniosek po uzupełnieniu ([...] stycznia 2017r.) spełnia wymogi art. 52 ust. 2 u.p.z.p.; strony miały zapewniony udział w postępowaniu (obwieszczenia, zawiadomienia - w aktach sprawy); organ I instancji dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego; projekt decyzji został sporządzony przez uprawnioną osobę; decyzja spełnia wymogi art. 54 u. u.p.z.p. (tj. określa: rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1).

Ponadto organ wyjaśnił, że uzyskano koniecznego uzgodnienia - [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, Marszałka Województwa [...] (postanowienie z dnia [...] marca 2018 znak: [...]), Wojewody [...], Dyrektora Zarządu Terenów Publicznych (pismo z dnia [...] marca 2018 r. znak: [...]. [...]), Instytutu Pamięci Narodowej (pismo z dnia [...] marca 2018 r. znak: [...]). Wobec tego - wbrew twierdzeniom stron z innymi nie wymienionymi w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. – nie było potrzeby uzgadniać.

Kolegium podniosło także, że planowana inwestycja, wbrew zgłoszonym wątpliwościom mieści się w ustawowej definicji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p., za inwestycję taką uważa się działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (u.g.n). Ustawa u.g.n. jako cel publiczny wskazuje m.in. budowę i utrzymywanie pomieszczeń dla urzędów organów władzy (art. 6 pkt 3 u.g.n.). Budowa biblioteki dla urzędu organu władzy jakim jest Kancelaria Sejmu jako działanie o znaczeniu wojewódzkim i krajowym stanowi zatem inwestycję celu publicznego.

W dalszej części Kolegium wskazało, iż decyzja w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter deklaratoryjny, nie konstytuuje żadnych praw czy obowiązków nieprzewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. Jeśli zatem wniosek o ustalenie dotyczy inwestycji, której lokalizacja pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych i czyni zadość warunkom formalnym, organ właściwy w sprawie winien wydać decyzje pozytywną. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wskazuje, iż inwestycja objęta zaskarżoną decyzją pozostaje zgodna z obowiązującymi przepisami.

W zakresie zastrzeżeń dotyczących lokalizacji inwestycji na "cudzym gruncie" Organ wyjaśnił, iż decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie przesądza o prawie do rozpoczęcia budowy. Budowę można bowiem rozpocząć dopiero na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która może być wydana jedynie inwestorowi, który m.in wykaże się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Odnosząc się do zastrzeżeń dotyczących przebiegu inwestycji i kwestii budowlanych Organ wskazał, iż w decyzji o lokalizacji celu publicznego nie określa się szczegółowych parametrów technicznych inwestycji, natomiast wskazuje się jedynie warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. Ponadto organy ani inwestor, na etapie postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie są zobowiązani do konsultacji ze stronami szczegółowych rozwiązań technicznych. Szczegółowe kwestie dotyczące technicznych rozwiązań inwestycji nie stanowią przedmiotu sprawy o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego a będą rozstrzygane na dalszych etapach procesu inwestycyjnego. Wobec tego organy nie są uprawnione do analizy zarzutów dotyczących celowości realizacji inwestycji, stanu piwnic i ryzyka wystąpienia katastrofy budowlanej. Z tych tez względów nie został uwzględniony wniosek Spółdzielni o uzupełnienie dowodów poprzez zlecenie organowi I instancji zbadania stanu technicznego podpiwniczenia budynku. Przedmiotowe zagadnienia zostaną bowiem szczegółowo przeanalizowane przez uprawniony do tego organ na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego. Z samego faktu wydania decyzji o warunkach zabudowy nie można wywodzić naruszenia interesów osób trzecich; decyzja ta nie narusza bowiem prawa własności i innych praw tych osób i nie uprawnia do wykonania inwestycji. Obwarowana jest natomiast szeregiem wymagań postawionych inwestorowi, które mają zapewnić osobom trzecim poszanowanie ich własności i swobodne korzystanie z ich nieruchomości. W odniesieniu do ochrony interesów osób trzecich na obecnym etapie organy mogły jedynie zakreślić ramy tej ochrony i zobligować inwestora do ich przestrzegania przy tworzeniu projektu budowy. Na kolejnym etapie organ architektoniczno-budowlany zobowiązany będzie do zbadania, czy warunki te zostały zachowane i ewentualnie dopiero wówczas podjęte zostaną stosowne kroki w kierunku wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Organ I instancji z pkt 3 skarżonej decyzji ustalił, iż w ramach projektu budowlanego należy stosować rozwiązania chroniące interesy osób trzecich.

Nadto sposób zagospodarowania działki nie może naruszać interesu prawnego właścicieli sąsiednich działek. Powyższe jednoznacznie wskazuje, że skarżona decyzja uwzględnia wymagania w zakresie ochrony osób trzecich w stopniu, taki wymagany jest na etapie planowania inwestycji.

Odnośnie naruszenia przez inwestycje zasad ładu przestrzennego Kolegium wskazało, iż przepisy ogólne zawarte w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. nakazujące uwzględnienie w zagospodarowaniu przestrzennym wymagań ładu przestrzennego, jako klauzule generalne nie mogą stanowić samodzielnej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W niniejszej sprawie materiał dowodowy nie wskazuje, że inwestycja naruszy przepisy odrębne lub istniejący ład przestrzenny.

Ustosunkowując się do kwestii zarzutów dotyczących gabarytów projektowanej inwestycji i wymogów określonych w art. 61 ust. 1 Pkt 1 u.p.z.p., a także wymogów rozporządzenia organ wyjaśnił, iż w przypadku decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wymogi z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nakazujące dostosowanie powstającej zabudowy do stanu istniejącego nie znajdują zastosowania. Wynika to ze specyfiki inwestycji celu publicznego, która często z uwagi na charakter i przeznaczenie nie może być lokalizowana w pobliżu inwestycji tego samego rodzaju, wykazującej te same cechy gabarytu, czy form architektonicznych. Dodatkowo Kolegiu wskazało, iż organ I instancji uwzględniając uwagi stron postępowania doprowadził do zmiany przez inwestora wysokości planowanej Inwestycji do maksymalnie 18 m.

W zakresie licznych zarzutów dotyczących naruszenia przez inwestycję pamięci o czynach obywateli dokonywanych na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego i w obronie wolności i godności ludzkiej zauważyć należy, iż Biuro Upamiętniania Walk i Męczeństwa Instytut Pamięci Narodowej Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu nie wniósł uwag do projektu skarżonej decyzji. W piśmie z dnia [...] marca 2018 r. uznał nawet, iż planowana inwestycja nie koliduje ze znajdującym się w bezpośrednim sąsiedztwie Pomnikiem [...]. Nadto, jak wyjaśniono w ogólnej charakterystyce planowanej inwestycji biblioteka od strony Pomnika [...] poprzez białą alabastrową ścianę stworzy neutralne tło dla pomnika i zespołu zabudowy Sejmu. Przedstawiona zaś koncepcja budynku nie jest dowolna, a została wybrana w Konkursie [...] nr [...] (konkurs na koncepcję architektoniczno - przestrzenną rozbudowy [...] - pismo z dnia [...] stycznia 2017 r.).

Kolegium nie uwzględniło także uwag w zakresie prawidłowości uzasadnienia skarżonej decyzji i wskazało, że zostało ono sporządzone zgodnie z przepisami prawa.

Nauczycielska Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2018 r.

Spółdzielnia zarzuciła, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze:

- nie rozpatrzyło wszystkich zarzutów skarżącej zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, co skutkowało naruszeniem art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a.

- naruszyło art. 1 ust. 2 pkt 1 i pkt 7 u.p.z.p. poprzez nieprzyjęcie wymagań ładu przestrzennego za podstawę wyznaczania sposobu zagospodarowania terenu, na którym ma powstać inwestycja, a nadto nie wzięło pod uwagę tego, że budynek [...] ma powstać na gruncie oddanym skarżącej w użytkowanie wieczyste;

- nie wzięło pod uwagę prawa własności skarżącej, a ściślej prawa użytkowania

wieczystego jej przynależnego;

- w sposób nieprawidłowy przyjęło, że planowana inwestycja stanowi cel publiczny w rozumieniu przepisów u.p.z.p. i u.g.n.

- naruszyło art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, nie uwzględnienie wniosku dowodowego, rozpatrzenie w jednej decyzji wszystkich razem odwołań i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji;

- naruszyło art. 53 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p., poprzez brak analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji;

- wydało decyzję z naruszeniem art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 6 u.g.n. poprzez nieuwzględnienie braków decyzji organu pierwszej instancji w dokonaniu ustalenia, czy inwestycja ma znaczenie lokalne (gminne) lub ponadlokalne (powiatowe, wojewódzkie lub krajowe).

Wobec powyższych uchybień Spółdzielnia wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania w postępowaniu administracyjnym.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 19 września 2019 r. pełnomocnik uczestnika postępowania Kancelarii [...] poinformowała, że została podjęta uchwała nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie planowanej inwestycji. Pełnomocnik wniosła o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu wydania decyzji Prezydenta [...] na podstawie art. 65 u.p.z.p..

Sąd postanowił odmówić zawieszenia postępowania.

Uczestnik postępowania J. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i złożył do akt sprawy załącznik do protokołu, który uprzednio został odczytany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Natomiast w przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i 3 P.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że przy jej wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Należy także wyjaśnić, że Sąd nie uwzględnił wszystkich zarzutów skargi.

Za niezasadne Sąd uznał zarzuty skargi w zakresie kwestionowania, że planowana inwestycja stanowi cel publiczny. Biblioteka [...] jest zaliczana do inwestycji celu publicznego – o charakterze ponadlokalnym, wojewódzkim jako cel publiczny w myśl art. 6 u.g.n. Przepis ten wskazuje, że celem publicznym jest budowa i utrzymanie pomieszczeń organu władzy, a do takich niewątpliwe Kancelaria Sejmu należy. Do decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego nie stosuje się art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. dotyczącego tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, jak i przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które ma zastosowanie jedynie w zakresie decyzji o warunkach zabudowy, a nie decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Poza tym wszelkie zarzuty dotyczące nie podjęcia przez organy działań wyjaśniających/ustalających warunki techniczne istniejących piwnic, jak i to, czy planowana inwestycja może w przyszłości stanowić katastrofę budowlaną, czy będzie zacieniać inne budynki nie mogą być analizowane w niniejszym postępowaniu. Prawidłowo wyjaśnił organ odwoławczy, że przepisy techniczno - budowalne, jak i poszczególne parametry będą określane dopiero w pozwoleniu na budowę. Wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie przesądza, że dana inwestycja powstanie, dopiero bowiem zatwierdzenie projektu budowlanego i uzyskanie pozwolenia na budowę daje możliwość inwestorowi rozpoczęcie robót budowlanych. Dopiero w tym postępowaniu bada się, czy zaproponowane przez inwestora rozwiązania mieszczą się w ramach zakreślonych decyzją ustalającą warunki zabudowy i czy są zgodne z innymi przepisami prawa. Poza tym inwestor składając wniosek o wydanie niniejszej decyzji nie musi dysponować tytułem prawnym do nieruchomości, na której chce zrealizować inwestycję. Dopiero na etapie udzielenia pozwolenia na budowę taki tytuł będzie mu potrzebny. Element ten będzie przedmiotem szczegółowej analizy w toku postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę. Wobec powyższego zarzuty skargi dotyczące kwestii, że inwestycja jest planowana na nieruchomości będącej w użytkowaniu wieczystym skarżącej na etapie wydawania niniejszej decyzji nie ma znaczenia dla sprawy i organ tej kwestii nie analizował. Dodatkowo należy podnieść, że zaskarżona decyzja w niezbędnym zakresie zawiera rozstrzygnięcie, co do wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich.

W ocenie Sądu na uwzględnienie zasługują natomiast zarzuty dotyczące określenia gabarytów/parametrów planowanej inwestycji zaliczanej do inwestycji celu publicznego.

Organ uchybił przepisom postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, bowiem w sposób niewystarczący określił "warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego", do czego zobowiązuje art. 54 pkt 2a i 3 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.

Elementy jakie powinna zawierać decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zostały określone w art. 54 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa:

1) rodzaj inwestycji;

2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;

3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.

W myśl art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000.

Należy wyjaśnić, że w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zostały sformułowane "warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego", inwestycji o charakterze celu publicznego, która jest przedmiotem niniejszej decyzji, a do których odnosi się powołany wyżej art. 54 pkt 2a ustawy. W związku z tym - w ocenie Sądu - należy odnieść się w tym zakresie pomocniczo do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164, poz. 1589 ze zm.), które odnosi się do tego sformułowania i może stanowić pewnego rodzaju wytyczne jak to sformułowanie interpretować.

W § 2 pkt 3 rozporządzenia wskazano, że ustalenia dotyczące warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego zapisuje się poprzez określenie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, a w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy, w tym szerokości elewacji frontowej oraz geometrii dachu.

Jak wynika z akt sprawy większość tych elementów organ w decyzji wskazał.

Jednak mając na uwadze przedmiot inwestycji, tj. budynek o określonych parametrach, kubaturze - organ w decyzji o warunkach lokalizacji celu publicznej powinien określić także, a tego w niniejszej sprawi nie uczynił - szerokość elewacji frontowej i geometrię dachu planowanej inwestycji.

Należy zwrócić uwagę, że jest to pierwszy etap procesu budowlanego i są to typowe parametry planistyczne inwestycji kubaturowej (możliwe w tym przypadku do określenia), które wpływają na ład przestrzenny i które następnie będą stanowiły rozwiązania wiążące dla organów wydających decyzję o pozwoleniu na budowę.

Nie można bowiem przerzucać obowiązku określenia wyżej wskazanych istotnych parametrów na organy architektoniczne - budowlane na dalszym etapie postępowania w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Poza tym w ocenie Sądu organy obu instancji nie zwróciły uwagi, że między częścią tekstową a częścią graficzną w zakresie określenia linii rozgraniczającej teren planowanej inwestycji zachodzi niejasność, a wręcz sprzeczność. W treści decyzji wskazano na linie rozgraniczające teren planowanej inwestycji oznaczono linią ciągłą i cyframi 1-10 oraz linią przerywaną i cyframi 7-7´, 8-8´, 9-9´, 10-10´ teren pod wjazdy i infrastrukturę technologiczną, natomiast z mapy stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji - pkt 1 jest oderwany od pozostałych punktów i nie łączy się ani z pkt 2 ani z pkt 10. Wynika z tego zatem, że linie określające teren wskazane w decyzji są inaczej przedstawione jak w jej załączniku.

Zasadnie także podniesiono w odwołaniu, a do czego organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji się nie odniósł, tj. kwestii załącznika graficznego, na którym brak jest adnotacji, że pochodzi z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Jak wynika z art. 54 pkt w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. wniosek i decyzja taką adnotacje powinny zawierać.

Wobec wskazanych uchybień – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 pkt a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. należało uchylić zaskarżoną decyzję i poprzedzają ją decyzje organu I instancji, o czym Sąd orzekł w pkt 1 wyroku.

Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji uwzględni powyższe uwagi. Trzeba dodatkowo wskazać, że Sąd nie uwzględnił wniosku zgłoszonego na rozprawie, bowiem badał prawidłowość zaskarżonej decyzji uwzględniając stan faktyczny i prawny sprawy na dzień wydania decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. Uchwała, na którą wskazała pełnomocnik uczestnika została podjęta natomiast po wydaniu zaskarżonej decyzji. Wobec tego ponownie analizując sprawę organ I instancji odniesie się także do kwestii wskazanej na rozprawie w zakresie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie objętym niniejszą decyzją.

Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., w pkt 2 wyroku Sąd orzekł o kosztach postępowania przyjmując, że na koszty te składają się: wpis od skargi ustalony w wysokości 500 zł, zwrot równowartości opłaty skarbowej uiszczonej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej w wysokości 480 zł, wynikające z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.