Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 702/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz (spr.) Sędziowie WSA Tomasz Grossmann WSA Józef Maleszewski Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2015 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia nienależnie pobranego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...]; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 roku nr [...], skierowaną do P. W. i K. W. Prezydent Miasta [...] (zwany dalej: Prezydentem) 1. ustalił, iż zasiłek okresowy przyznany decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] na okres od stycznia do lutego 2010 r. w wysokości łącznej [...] zł, stanowi w części tj. w kwocie [...] zł świadczenie nienależnie pobrane podlegające zwrotowi solidarnie od P. W. oraz od K. W. 2. wskazał, iż kwotę wymienioną w punkcie 1., jako podlegającą zwrotowi, należy w terminie 30 dni od daty uostatecznienia się decyzji wpłacić na wskazany rachunek bankowy.

Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym

Zawiadomieniem z dnia [...] lutego 2011 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne wobec B. W.-W. w sprawie dochodzenia zwrotu nienależnie pobranego zasiłku okresowego oraz zasiłku celowego w okresie od września 2009 r. do lutego 2010 r. Wszczęcie postępowania wyjaśniającego nastąpiło na skutek informacji z ZUS (pisma z [...] grudnia 2010 r., [...] marca 2011 r. oraz [...] maja 2011 r.) o posiadanych przez P. W. (męża B. W.-W.) uprawnieniach do otrzymywania zasiłku chorobowego w okresie korzystania rodziny ze świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej.

Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] Prezydent orzekł, iż B. W.-W. pobrała nienależnie zasiłek okresowy przyznany decyzją z dnia [...] marca 2010 r. na okres od stycznia do lutego 2010 r. w wysokości łącznej [...] zł, który w części tj. w kwocie [...] zł stanowi świadczenie nienależnie pobrane.

Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] zobowiązano B.ę W.-W. do zwrotu niesłusznie pobranego zasiłku w terminie 30 dni od daty wydania decyzji administracyjnej.

Zainteresowana nie odwołała się od wskazanych decyzji i stały się one prawomocne.

W dniu [...] lipca 2011 r. B. W.-W. zmarła nie uiściwszy należności.

Pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w [...] (zwany dalej: MOPR) zwrócił się do P. W. z prośbą o kontakt z pracownikiem socjalnym w terminie 7 dni od otrzymania ww. pisma w celu ustalenia terminu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Wskazano, iż tylko na podstawie przeprowadzonego z Panem W. wywiadu i ustalenia aktualnej sytuacji materialno-bytowej Ośrodek będzie mógł rozważyć możliwość ewentualnego umorzenia należności. W piśmie tym wskazano także, iż Ośrodek ustalił, że w Sądzie Rejonowym w [...] nie było prowadzone postępowanie spadkowe po zmarłej B. W.-W., zatem obowiązek zwrotu wydatków poniesionych na świadczenia z pomocy społecznej spoczywa zarówno na P. W.u – jako małżonku, jak i na synu zmarłej B. W.-W. K. W..

Zawiadomieniami z dnia [...] maja 2013 r. i [...] czerwca 2013 r. P. W. i K. W. zostali poinformowani o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zobowiązania do zwrotu należności w kwocie [...] zł wynikającej z decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...]. W treści zawiadomienia przywołano artykuł 98 ustawy o pomocy społecznej.

Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 roku, skierowaną do P. W. i K. W. organ I instancji ustalił, iż zasiłek okresowy przyznany decyzją z dnia [...] marca 2010 r. na okres od stycznia do lutego 2010 r. w wysokości łącznej [...] zł, stanowi w części tj. w kwocie [...] zł świadczenie nienależnie pobrane podlegające zwrotowi solidarnie od P. W. oraz od K. W. i wskazał, iż kwotę tą, jako podlegającą zwrotowi, należy w terminie 30 dni od daty uostatecznienia się decyzji wpłacić na wskazany rachunek bankowy.

Na skutek odwołania wniesionego przez P. W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (zwane dalej: SKO, Kolegium) decyzją z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] utrzymało decyzję pierwszoinstancyjną w mocy.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że stosownie do art. 98 ustawy o pomocy społecznej świadczenia nienależnie pobrane podlegają zwrotowi od osoby lub rodziny korzystającej ze świadczeń z pomocy społecznej, niezależnie od dochodu rodziny. Art. 104 ust. 4 stosuje się odpowiednio. W myśl tego przepisu w przypadkach szczególnie uzasadnionych, zwłaszcza jeżeli żądanie zwrotu wydatków na udzielone świadczenie, z tytułu opłat określonych w ustawie oraz z tytułu nienależnie pobranych świadczeń w całości lub w części stanowiłoby dla osoby zobowiązanej nadmierne obciążenie lub też niweczyłoby skutki udzielanej pomocy, właściwy organ, który wydał decyzję w sprawie zwrotu należności, o których mowa w ust. 1, na wniosek pracownika socjalnego lub osoby zainteresowanej, może odstąpić od żądania takiego zwrotu, umorzyć kwotę nienależnie pobranych świadczeń w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty. Następnie organ skonstatował, że z akt sprawy wynika, iż organ I instancji wielokrotnie wzywał P. W. do skontaktowania się z Ośrodkiem celem przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, umożliwiającego organowi zbadanie, czy zachodzą przesłanki do odstąpienia od żądania zwrotu. P. W. odmawiał jednak udziału w prowadzonym postępowaniu, wykazując negatywną postawę, czego organ upatruje m.in. w piśmie P. W. do MOPR z [...] maja 2011 r. Tym samym, w ocenie organów, P. W. uniemożliwił zbadanie przesłanek z art. 104 ust. 4 ustawy. Organ I instancji informował P. W., iż umożliwienie zbadania jego sytuacji bytowo-materialnej i zdrowotnej może doprowadzić do podjęcia decyzji o umorzeniu należności. W opinii Kolegium działania Strony, utrudniające pracownikom socjalnym przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, w pełni uzasadniały wydanie decyzji pierwszoinstancyjnej i utrzymanie jej w mocy.

SKO podkreśliło także, P. W. w okresie, którego dotyczy decyzja ustalająca świadczenia nienależnie pobrane, prowadził gospodarstwo domowe wspólnie z żoną B. W.-W. i jej synem K. W.. Był obecny podczas przeprowadzania wywiadów środowiskowych i nie informował wówczas o prowadzeniu odrębnego gospodarstwa domowego. Z treści aktualizacji wywiadu środowiskowego z dnia 01 lutego 2010 r. wynika, iż rodzina oświadczyła, że prowadzi 3-osobowe gospodarstwo domowe. Członkowie rodziny nie pracują i nie mają uprawnień emerytalno-rentowych. W oparciu o przeprowadzony wywiad została wydana decyzja z dnia [...] marca 2010 r. przyznającą zasiłek okresowy B. W.-W.. B. W.-W. pobierając świadczenia z pomocy społecznej pozostawała w rodzinie w rozumieniu przepisów ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie bowiem z art. 6 pkt 14 ustawy o pomocy społecznej "rodzina to - osoby spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie zamieszkujące i gospodarujące". Podczas postępowania administracyjnego na skutek, którego B. W.-W. pobrała świadczenia nienależne deklarowała ona prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego razem z synem z poprzedniego związku K. W. oraz z małżonkiem P. W.. Cała rodzina wzbogaciła się zatem niesłusznie pobranym zasiłkiem. Zwrotem zasiłku okresowego przyznanego rodzinie może być obciążony każdy pełnoletni członek rodziny. Wobec tego wszyscy członkowie rodziny odpowiadają solidarnie za zwrot świadczenia nienależnego.

Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. P. W. (zwany dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], zaskarżając ww. decyzję w całości.

W ocenie skarżącego decyzja SKO została wydana na podstawie niekompletnej dokumentacji sprawy przekazanej do Kolegium przez Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w [...] Filia [...] (zwany dalej: MOPR), co naruszyło interes prawny i materialny skarżącego, bowiem dotyczy żądania zwrotu nienależnie pobranych świadczeń. Jego zdaniem brak tych dokumentów w aktach przekazanych do Kolegium może świadczyć o ich celowym usunięciu, jako mogących świadczyć o beztroskim podejściu MOPR do wypłacania świadczeń osobie ciężko uzależnionej od alkoholu i chorej psychicznie (żonie skarżącego B. W.-W.), mimo iż MOPR był informowany przez skarżącego o tym fakcie. Skarżący podkreśli, że nie otrzymał nigdy fizycznie tych pieniędzy, przejmowała je żona cierpiąca na chorobę alkoholową. Skarżący odparł również zarzut o braku chęci skarżącego do współpracy w kwestii ustalenia jego sytuacji materialnej , uznając go za bezzasadny. Skarżący wskazał, że w okresie gdy przebywał na leczeniu w szpitalu jego opiekun informował o tym fakcie MOPR. Ośrodek miał możliwość przeprowadzenia ze skarżącym wywiadu środowiskowego za pośrednictwem pracownika socjalnego szpitala lub fili MOPR w [...]. Z tej możliwości MOPR nie skorzystał. Skarżący wywodził także, że taka sama sytuacja miała miejsce w czasie jego leczenia w szpitalu psychiatrycznym w Kościanie. MOPR wezwał skarżącego do stawienia się w [...] w celu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Pracownik socjalny szpitala powiadomił MOPR listownie, że skarżący przebywa w tym szpitalu, a MOPR ponownie nie skorzystał z możliwości przeprowadzenia wywiadu środowiskowego na miejscu w szpitalu. O takiej możliwości natomiast został poinformowany, zaś potwierdzenie tego faktu znajduje się w dokumentacji medycznej w szpitalu w [...].

Skarżący wskazał również, że jest inwalidą I grupy (ciężkie uszkodzenie wzroku), a jedynym jego źródłem utrzymania jest rent inwalidzka dodatkowo obciążona spłatą kredytu. Brak umorzenia roszczenia MOPR w stosunku do skarżącego uniemożliwi, w jego ocenie, zachowanie środków na wykup leków przygotowujących skarżącego do kilku operacji okulistycznych dających szansę na poprawę wzroku skarżącego.

W odpowiedzi na skargę kolegium wniosło o jej oddalenie, podnosząc iż nie znalazło podstaw do uwzględnienia skargi.

W piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2014 r. skarżący, w odpowiedzi na odpowiedź na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko a ponadto zaprzeczył, jakoby w we wskazanym przez organ II instancji okresie deklarował prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego z kimkolwiek. Skarżący kwestionował również okoliczność pobrania przez niego zasiłku chorobowego z ZUS, które to pieniądze wypłaciła B. W.-W. i je sobie przywłaszczyła. Ponadto skarżący zaznaczył, że od dnia ślubu łączyła go rozdzielność majątkowa z B. W.-W..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podnieść należy, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej: Ppsa), sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd może uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w tym piśmie procesowym, jak również np. stwierdzić nieważność zaskarżonego aktu, mimo, że skarżący wnosił o jego uchylenie.

Skarga zasługuje na uwzględnienie właśnie z przyczyn uwzględnionych przez Sąd z urzędu, a dających podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa.

Wadliwość wydanych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć organów obu instancji wynika z faktu, iż dotyczyły one sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, co stanowi jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Tymczasem w art. 156 § 1 pkt 3 ustawodawca przewidział przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w postaci tzw. res iudicata. Oznacza ona, że decyzja organu administracji, rozstrzygająca ponownie sprawę wcześniej rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną tego organu, a nie stanowiąca o uchyleniu tej pierwotnej decyzji na podstawie odpowiednich przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 j.t. z późn. zm, zwanej dalej: Kpa), jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 Kpa. Jak wskazuje się w doktrynie "dla stwierdzenia, że nastąpiło naruszenie rei iudicatae, istotne znaczenie ma istnienie tożsamości obu spraw. Decyzja ostateczna ma bowiem powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami" (tak: Jaśkowska Małgorzata, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego [w:] Jaśkowska Małgorzata, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071), LEX/el., 2015; por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 26 maja 1981 r., SA 895/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 47; wyrok NSA z dnia 6 września 2011 r., I OSK 1518/10, LEX nr 965915)wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2010 r., II OSK 931/09, LEX nr 597967; wyrok WSA w Warszawie z 13 listopada 2013 r., VIII SA/Wa 651/13, LEX nr 1412288; wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 stycznia 2010 r., III SA/Kr 942/08, ONSA WSA 2012, nr 3, poz. 38).

Należy na tle powyższego wskazać, że zgodnie z art. 98 Ups świadczenia nienależnie pobrane podlegają zwrotowi od osoby lub rodziny korzystającej ze świadczeń z pomocy społecznej, niezależnie od dochodu rodziny. Art. 104 ust. 4 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z tym drugim przepisem należności z tytułu wydatków na świadczenia z pomocy społecznej, z tytułu opłat określonych przepisami ustawy oraz z tytułu nienależnie pobranych świadczeń podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W przypadku posiadania uprawnień do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej kwoty nienależnie pobranych świadczeń pieniężnych podlegają potrąceniu z bieżących wypłat. Wysokość natomiast należności, o których mowa w ust. 1, podlegających zwrotowi oraz terminy ich zwrotu ustala się w drodze decyzji administracyjnej. Jak wskazuje się w doktrynie (tak: Iwona Sierpowska, Komentarz do art. 104 ustawy o pomocy społecznej [w:] Sierpowska Iwona, Pomoc społeczna. Komentarz, LEX, 2014) postępowanie egzekucyjne jest prowadzone w przypadku uchylania się zobowiązanych od wykonania ciążących na nich obowiązków. Celem postępowania jest doprowadzenie do wykonania tych obowiązków z zastosowaniem środków przymusu. Podstawą prawną przeprowadzenia egzekucji jest tytuł egzekucyjny. Tytułem tym są w szczególności decyzje i postanowienia, w tym decyzja ustalająca obowiązek zwrotu należności z tytułu przyznanych świadczeń z pomocy społecznej. Podmiotem uprawnionym do żądania wykonania obowiązku jest wierzyciel. Gdy obowiązek wynika z decyzji lub postanowienia, wierzycielem jest organ właściwy do orzekania w pierwszej instancji. W pomocy społecznej jest nim zwykle wójt (burmistrz, prezydent miasta) lub starosta (podmioty przez nich upoważnione do wydawania decyzji). Podmiot, na którym ciąży prawny obowiązek wykonania aktu administracyjnego, nazywany jest zobowiązanym. Jest nim zwykle świadczeniobiorca, a ponadto są to osoby, na których ciąży ustawowy obowiązek zwrotu należności. Warunkiem przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego jest uprzednie zagrożenie zobowiązanemu sankcjami egzekucji administracyjnej, jeżeli dobrowolnie nie wykona obowiązku (art. 15 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2014.1619 j.t, zwanej dalej: Upea)).

W tym miejscu wskazać należy raz jeszcze, że w art. 98 Ups ustawodawca przewidział, i na co zwrócił uwagę organ administracji, że świadczenia nienależnie pobrane podlegają zwrotowi od osoby lub rodziny korzystającej ze świadczeń z pomocy społecznej. W niniejszej sprawie ze świadczenia – zasiłku okresowego – korzystała 3-osobowa rodzina składająca się ze zmarłej B. W.-W., P. W. oraz K. W.. W konsekwencji te osoby były zobowiązane do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, a po śmierci B. W.-W., pozostają nimi P. W. i K. W.. W stosunku do nich zatem, jako zobowiązanych winno być, co do zasady, wszczęte postępowanie egzekucyjne mające na celu zwrot świadczeń nienależnie pobranych.

Tymczasem organ wydał zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 roku, skierowaną do P. W. i K. W. i ustalił, iż zasiłek okresowy przyznany decyzją z dnia [...] marca 2010 r. na okres od stycznia do lutego 2010 r. w wysokości łącznej [...] zł, stanowi w części tj. w kwocie [...] zł świadczenie nienależnie pobrane podlegające zwrotowi solidarnie od P. W. oraz od K. W. i wskazał, iż kwotę tą, jako podlegającą zwrotowi, należy w terminie 30 dni od daty uostatecznienia się decyzji wpłacić na wskazany rachunek bankowy pomimo, że decyzja w tym przedmiocie, została już wydana - prawomocna decyzja z dnia [...] maja 2011 r., którą organ I instancji orzekł, iż B. W. - W. pobrała nienależnie zasiłek okresowy przyznany decyzją z dnia [...] marca 2010 r. na okres od stycznia do lutego 2010 r. w wysokości łącznej [...] zł, który w części tj. w kwocie [...] zł stanowi świadczenie nienależnie pobrane. Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. zobowiązano B. W.-W. do zwrotu niesłusznie pobranego zasiłku w terminie 30 dni od daty wydania decyzji administracyjnej. Jak słusznie wskazywał organ w zaskarżonej decyzji, podczas postępowania administracyjnego na skutek, którego B. W.-W. pobrała świadczenia nienależne deklarowała ona prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego razem z synem z poprzedniego związku K. W. oraz z małżonkiem P. W.. W konsekwencji 3-osobowa rodzina wzbogaciła się niesłusznie pobranym zasiłkiem, a zatem do zwrotu świadczenia nienależnego zobowiązani są wszyscy członkowie tej rodziny solidarnie. Jak wskazuje bowiem art. 38 ust. 1 pkt 2 Ups zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego rodzinie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego rodziny. Zgodnie zaś z art. 6 pkt 14 Ups rodzina oznacza osoby spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie zamieszkujące i gospodarujące.

Celem doprowadzenia do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń organ winien był podjąć działania zmierzające do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w związku z wydaniem decyzji z dnia 23 maja 2011 r. i treścią art. 104 ust 1 Ups.

Wydając zaś decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r. - w sytuacji, gdy w obrocie prawnym pozostawała prawomocna decyzja z dnia [...] maja 2011 r. oraz decyzja z dnia [...] lipca 2011 r. - i która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (właśnie decyzją z dnia [...] maja 2011 r. oraz decyzja z dnia [...] lipca 2011 r.), - stanowi to przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Konsekwencją decyzji organu I instancji, jak i zaskarżonej decyzji jest to, iż w obrocie prawnym funkcjonowały jednocześnie dwie decyzje dotyczące tego samego – ustalenia, że świadczenie jest nienależnie pobrane (decyzja z dnia [...] maja 2011 r. i decyzja z [...] sierpnia 2013 r.), oraz dwie decyzje dotyczące obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia (decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., którą zobowiązano B. W.-W. do zwrotu niesłusznie pobranego zasiłku oraz decyzja organu I instancji w niniejszej sprawie – z dnia [...] sierpnia 2013 r.).

Należy także zaznaczyć, że decyzją z dnia [...] maja 2013r., nr [...] Prezydent Miasta [...], na podstawie art. 104 i art. 105 kpa umorzył w całości postępowanie administracyjne w stosunku do P. W..

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 czerwca 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 2247/98 (LEX nr 44391) "Dopóki orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe (...). Dopiero bowiem eliminacja z obrotu prawnego w trybie prawem przewidzianym (...) takiego rozstrzygnięcia otworzyłaby możliwość ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy". Dlatego też decyzja organu I instancji wydana w kontrolowanym postępowaniu, wydana w kwestii rozstrzygniętej już innymi ostatecznymi decyzjami, jak też zaskarżona decyzja utrzymująca tą decyzję w mocy, są decyzjami wadliwymi, rażąco naruszającymi obowiązujący porządek prawny (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 lutego 2007 r., sygn. akt IV SA/Gl 382/06, LEX nr 915581).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa w z zw. z art. 135 tej ustawy, sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającj. Stwierdziwszy zatem z urzędu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa nieważność wyżej wymienionych orzeczeń, Wojewódzki Sąd Administracyjny pozostał zwolniony od obowiązku ustosunkowania się do zarzutów merytorycznych skargi.

Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z wyżej przedstawionych rozważań Sądu.