Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 2082/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, art. 82 i 84, art. 58 par. 1 pkt 3, art. 184 w zw. z a rt. 182 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 17 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. Ś. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 489/13 odrzucającego skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1556/11 oddalającym skargę S. Ś. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia ...] sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 października 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1556/11 oddalił skargę skarżącego wniesioną na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Wyrok ten uzyskał walor prawomocności od dnia [...] grudnia 2012 r.

Skargą z dnia [...] lutego 2013 r. skarżący wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego tym orzeczeniem.

Zarządzeniem z dnia 18 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał pełnomocnika skarżącego – ustanowionego w ramach przyznanego stronie prawa pomocy w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1556/11, a na podstawie art. 39 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) i uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2010 r., II GPS 2/10 reprezentującego skarżącego również w tej sprawie o wznowienie postępowania – do uzupełnienia, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, jej braków formalnych poprzez wskazanie podstaw wznowienia postępowania sądowego.

Wezwanie powyższe, wraz ze stosownym pouczeniem o konsekwencjach jego niewykonania, zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] marca 2013 r., zatem siedmiodniowy termin do dokonania powyższej czynności bezskutecznie upłynął w dniu [...] marca 2013 r. Pomimo tego, do dnia podjęcia niniejszego rozstrzygnięcia, pełnomocnik skarżącego nie wykonał wezwania sądu. Jedynie w odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik nadesłał w dniu [...] marca 2013 r. pismo, w którym wniósł o przedłużenie terminu do wskazania podstaw wznowieniowych postępowania i "wyznaczenie terminu 21 dni do wykonania ww. zobowiązania". W odpowiedzi na to pismo, sąd pismem z dnia 10 kwietnia 2013 r. poinformował pełnomocnika będącego profesjonalistą, że w związku z odesłaniem zawartym w art. 276 p.p.s.a. do odpowiedniego stosowania przepisów przed sądem pierwszej instancji w stosunku do skargi o wznowienie postępowania, skargę tę należy traktować jako pismo procesowe inicjujące postępowanie, analogicznie więc jak skargę z art. 50 tej ustawy. W związku z powyższym do skargi o wznowienie postępowania stosuje się m.in. regulację zawartą w art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, zgodnie z którą sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych, a to oznacza, że zakreślony siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi, jest terminem ustawowym, wynikającym z art. 49 § 1 powołanej ustawy, który nie może być ani skracany, ani przedłużany przez sąd, gdyż przepisy prawa nie dopuszczają takiej możliwości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę, wskazując na dział VII p.p.s.a. dotyczący wznowienia postępowania oraz art. 280 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, a jak wynika z akt sprawy, pełnomocnik skarżącego nie wykonał wezwania sądu i nie wskazał podstaw wznowienia postępowania sądowego.

Od tego postanowienia skarżący wniósł skargę kasacyjną (błędnie określając ją jako zażalenie), zarzucając mu naruszenie art. 82 p.p.s.a. W uzasadnieniu wskazał, że termin w rozpatrywanej sprawie jest terminem sądowym i podlega przedłużaniu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim wskazać należy, że szczególny środek prawny jakim jest skarga kasacyjna, może być oparty na przynajmniej jednej z dwóch podstaw: naruszeniu prawa materialnego bądź procesowego, jeżeli naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Pamiętać należy, że to na wnoszącym skargę kasacyjną spoczywa wynikający w tego ciężar prawidłowego wskazania podstaw kasacyjnych, gdyż obowiązkiem sądu nie jest domyślanie się intencji skarżącego.

Powołany przez skarżącego zarzut naruszenia art. 82 p.p.s.a. jest nie tylko nietrafiony z powodów merytorycznych, ale przede wszystkim źle skonstruowany. Zasadniczy problem sprawy po stronie skarżącego dotyczyć może bowiem niewydłużenia terminu na uzupełnienie braków skargi przez sąd – art. 84 p.p.s.a. (i tego też dotyczy argumentacja skarżącego), nie zaś rozpoczęcia biegu terminu sądowego.

Należy jednak wskazać skarżącemu przy tej okazji, że stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zarządzeniem sąd wezwał pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wobec nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, sąd I instancji, zgodnie z pouczeniem zawartym w wezwaniu skargę zasadnie odrzucił. Wymieniony natomiast w wezwaniu termin do uzupełnienia braków formalnych jest bez wątpienia terminem ustawowym, nie zaś sądowym. Norma z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny przewiduje obowiązek sądu odnośnie do odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Jako termin ustawowy nie może on być przedłużany ani skracany, może być natomiast przywrócony na zasadach ogólnych; por. także: wyr. NSA z 20.12.2006 r., I FSK 29/06, POP 2007, Nr 5, poz. 69. Jego naruszenie prowadzi do odrzucenia skargi niezależnie od przyczyn, których wystąpienie doprowadziło do uchybienia terminowi (por. szerzej: post. NSA z 12.1.2012 r., I GSK 1465/11, Legalis; post. NSA z 18.5.2011 r., I OSK 802/11). Celem przepisu art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jest zdyscyplinowanie strony składającej skargę do podporządkowania się sprawności postępowania sądowego (R. Hauser, komentarz do art. 58 p.p.s.a., Legalis). Pismo z prośbą o przedłużenie terminu nie mogło więc odnieść zamierzonego skutku.

Wobec nieuzupełnienia braków we wskazanym terminie zasadnie sąd odrzucił skargę.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.