Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 162/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2019-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 80 ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2081
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz - spr. Sędzia NSA Jerzy Krupiński Protokolant St. inspektor sądowy Grażyna Jankowska-Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 stycznia 2019 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 1 sierpnia 2017 r. A Sp. z .o.o. z siedzibą w [...] (zwana dalej Spółką lub skarżącą) wniosła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowanych dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku inwentarskiego do chowu trzody chlewnej, obsada 2000 sztuk, 280 DJP, z silosami paszowymi i niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr a, obręb [...], gmina [...].

Burmistrz [...] ogłoszeniem z dnia 18 września 2017 r., zgodnie z art. 49 i 61 (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm. [na dzień orzekania przez organ odwoławczy - Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.]), zwanej dalej w skrócie K.p.a., w związku z art. art. 33 ust. 1 oraz art. 79 ust. 1 i art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405, z późn. zm. [na dzień orzekania przez organ odwoławczy - Dz. U. z 2018 r. poz. 2081, z późn. zm.]), zwanej dalej ustawą, poinformował o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia, wszczęciu postępowania w sprawie, możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz składania uwag i wniosków.

W odpowiedzi na powyższe wpłynął protest mieszkańców [...], w którym domagali się wydania decyzji odmownej. Wskazywali, że protest podyktowany jest uzasadnioną obawą trwałego pogorszenia jakości życia mieszkańców i środowiska naturalnego. Podali też, że hodowle przemysłowe niszczą gospodarkę i odstraszają inne inwestycje. Ponadto powodują zanieczyszczenia powietrza fetorem, a także zanieczyszczenia wód gruntowych i powierzchniowych.

W toku prowadzonego przez organ postępowania Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] w piśmie z dnia 13 października 2017 r. pozytywnie zaopiniował zamierzenie inwestycyjne. W treści opinii wskazał m.in., że eksploatacja inwestycji wiązać się będzie przede wszystkim z uciążliwościami odorowymi w rejonie inwestycji, jednakże przy realizacji założeń zawartych w raporcie inwestycja nie powinna powodować negatywnego wpływu na środowisko oraz zdrowie ludzi.

Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2017 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] uzgodnił skarżącej środowiskowe warunki realizacji przedsięwzięcia, zwracając w uzasadnieniu rozstrzygnięcia uwagę, że decyzja ustalająca środowiskowe wymagania wydawana jest po stwierdzeniu przez organ wydający decyzję zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu, a ta w przypadku analizowanego przedsięwzięcia budzi poważne wątpliwości.

W lutym 2018 r. na zlecenie organu pierwszej instancji sporządzona została opinia ekspercka, w której przedstawiono analizę złożonej przez Spółkę dokumentacji pod względem wymagań formalno-prawnych z uwzględnieniem metodyk oraz wytycznych w zakresie sporządzania raportów oddziaływania na środowisko. We wnioskach końcowych opinii w pierwszej kolejności zwrócono uwagę na brak zgodności planowanej lokalizacji przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu. Ponadto stwierdzono m.in., że ze względu na zidentyfikowane negatywne oddziaływanie na środowisko konieczne jest przyjęcie i realizacja inwestycji w innym wariancie lokalizacyjnym.

Pismem z dnia 2 marca 2018 r. Gminna Komisja Urbanistyczno-Architektoniczna, działając na wniosek Burmistrza [...], przedstawiła stanowisko w sprawie oceny zgodności planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem. Zdaniem Komisji, brak jest przesłanek do potwierdzenia zgodności planowanego zamierzenia z zapisami miejscowego planu. W tym zakresie podkreślono, że przeznaczenie podstawowe terenu, na którym planowana jest inwestycja to tereny użytków rolnych - tereny trwałych użytków zielonych. W ocenie Komisji, trwałe użytki zielone związane są bezpośrednio z utrzymywaniem na nich roślinności w celu pozyskiwania siana, a nie prowadzenie hodowli, czy chowu zwierząt.

Decyzją dnia 7 czerwca 2018 r., nr [...], Burmistrz [...] odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla opisanego wyżej przedsięwzięcia. Rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 71, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 79 ust. 1, art. 80 ust. 1 i ust. 2, art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy, § 12 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. 2014 r. poz. 81), zwanego dalej rozporządzeniem z 1997 r. oraz § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71).

W uzasadnieniu decyzji organ szczegółowo opisał przebieg postępowania, w tym wyniki przeprowadzonej oceny na środowisko oraz odniósł się do wydanych w sprawie opinii i uzgodnień. Rozważając kwestię oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i ludzi organ zwrócił uwagę na zasadę przezorności, wynikającą z art. 191 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. W tym zakresie organ dowodził, że zasada ta jako tzw. ogólna zasada winna być uwzględniania przy interpretacji wszystkich przepisów ochrony środowiska oraz przy podejmowaniu decyzji w sprawach administracyjnych związanych z ochroną środowiska. Wymaga ona też, aby wszelkie prawdopodobieństwo wystąpienia negatywnych skutków traktować jako pewność ich wystąpienia. Kierując się zatem zasadą przezorności na płaszczyźnie ocen środowiskowych, zdaniem organu, należało przyjąć, że działania, których skutki są niepewne, wątpliwe lub ryzykowne należy uznać za znaczące. Analizując przedmiotowe przedsięwzięcie organ doszedł do wniosku, że realizacja przedsięwzięcia w sposób znaczący wpłynie na jakość życia ludzi w najbliższym otoczeniu obiektu. Na podstawie raportu oddziaływania na środowisko nie można bowiem wykluczyć, że planowane przedsięwzięcie nie będzie w sposób negatywny wpływać na zdrowie okolicznych mieszkańców. Organ podał, że raport jest dokumentem o wysokiej wartości dowodowej lecz sporządzenie go nie zwalnia organu uzgadniającego do czynienia własnych ustaleń w celu weryfikacji przedstawionych danych. W ocenie organu, przedstawione przez Spółkę w raporcie obliczenia w zakresie uciążliwości odorowej pochodzącej z planowanego budynku inwentarskiego są tylko teoretyczne, co nie daje pewności, że oddziaływanie planowanego obiektu na jakość powietrza w rejonie miejscowości [...] nie będzie miało znaczącego negatywnego wpływu na zdrowie i jakość życia lokalnej społeczności oraz, że obszar oddziaływania tej uciążliwości będzie taki, jak zakłada inwestor.

Dalej organ wyjaśnił, że rozważył też wszelkie kwestie związane z uciążliwością zapachami złowonnymi, szkodliwością emisji amoniaku, siarkowodoru i innych substancji organicznych na zdrowie i jakość życia okolicznych mieszkańców.

W ocenie organu, lokalizacja planowanego przedsięwzięcia z dala od siedliska inwestora, a także brak wskazania lokalizacji alternatywnej może stanowić źródło konfliktów społecznych. Biorąc pod uwagę, że najbliższa zabudowa mieszkalna zlokalizowana jest w odległości około 60m od granicy nieruchomości, na której planowane jest inwestycja, a w bezpośrednim sąsiedztwie działki inwestora znajdują się działki mieszkańców wsi [...], w tym działki, na których prowadzona jest jedna z większych pasiek pszczelich w województwie opolskim, nie ulega wątpliwości, że zapach pochodzący z budynku inwentarskiego będzie charakterystyczny, odczuwalny i rozpoznawalny. Uciążliwość zapachowa nie będzie sporadyczna lecz ciągła. Poza tym będzie ona spowodowana nie tylko chowem trzody chlewnej, ale również transportem oraz wykorzystywaniem powstającej w cyklu produkcyjnym gnojowicy na cele rolnicze (organiczne nawożenie okolicznych pól), czyszczeniem i dezynfekcją budynku inwentarskiego oraz z samym transportem trzody chlewnej.

Kontynuując rozważania organ dokonał analizy zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia 16 stycznia 2001 r., nr XXIII/346/01, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...], [...], [...] (Dz. Urz. Woj. Opolskiego Nr 40, poz. 264), zwanego dalej miejscowym planem. W tym zakresie organ wskazał, że działka, na której planuje się przedsięwzięcie, znajduje się w konturze oznaczonym kolorem zielonym oraz symbolem "RZ", dla którego zgodnie z § 4 ust. 11 miejscowego planu przeznaczenie podstawowe to tereny użytków rolnych - tereny trwałych użytków zielonych. Organ zwrócił przy tym uwagę na definicję zawartą w § 3 ust. 5 miejscowego planu, gdzie ustalono, że jako przeznaczenie podstawowe należy rozumieć takie przeznaczenie, które powinno przeważać na danym terenie wydzielonym liniami rozgraniczającymi, tożsame z funkcją dominującą. Następnie odwołując się do rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 158, poz. 813), które obowiązywało w dniu wejścia w życie przepisów planu oraz obecnie obowiązujących przepisów prawa, organ podniósł, że pod pojęciem trwałe użytki zielone należy rozumieć użytki rolne związane bezpośrednio z utrzymywaniem na nich zwartej roślinności poprzez pozyskiwanie siana w wyniku koszenia, a nie chowem czy hodowlą zwierząt. W konsekwencji powyższego Burmistrz [...] uznał, że zamierzone przedsięwzięcie jest niezgodne z zapisami miejscowego planu, co uzasadniało odmowę ustalenia środowiskowych uwarunkowań na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy.

W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego, w tym:

- art. 80 ust. 2 ustawy poprzez bezpodstawne uznanie, że planowane przez skarżącą przedsięwzięcie jest niezgodne z miejscowym planem;

- § 12 rozporządzenia z 1997 r., podczas gdy przepis ten ma zastosowanie wyłącznie w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę - organ wydający decyzję środowiskową nie ma bowiem kompetencji do ustalenia zgodności wnioskowanej inwestycji z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i przepisami wykonawczymi tej ustawy.

Ponadto skarżąca podniosła zarzut naruszenia następujących przepisów postępowania:

- art. 77 § 1 K.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, poprzez brak zlecenia dodatkowej ekspertyzy dotyczącej oceny przedłożonego przez Spółkę raportu oddziaływania na środowisko, co w przypadku rozbieżności między raportem przedłożonym przez inwestora a ekspertyzą z lutego 2018 r. znajdowało szczególne uzasadnienie;

- art. 80 K.p.a. poprzez dopuszczenie jako dowodu ekspertyzy z lutego 2018 r. oraz bezkrytyczne przyjęcie ustaleń w niej zawartych, podczas gdy dokument ten zawiera również wnioski wychodzące poza zakres kompetencji autorów, takie jak ocena zgodności przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu.

Na podstawie tych zarzutów Spółka wniosła o zmianę kwestionowanej decyzji poprzez ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 31 stycznia 2019 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu Kolegium przedstawiło przebieg dotychczasowego postępowania oraz zacytowało mające zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy ustawy. Dalej Kolegium dowodziło, że z treści art. 80 ust. 2 ustawy i orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, iż zgodność z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym postępowania uzgodnieniowego z innymi organami, czy też nakazującego przedstawienie przez inwestora raportu. Ponadto co do zasady, jeżeli plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie, to organ ma obowiązek, wobec braku zgodności przedsięwzięcia z planem wydać decyzję odmowną, bez dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko. Kolegium zwróciło uwagę, że ustawodawca w art. 82 ust. 2 ustawy wymaga spełnienia warunku zgodności a nie innej jego postaci. Powyższe oznacza, że jedynie stwierdzenie zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem uprawnia organ do wydania decyzji pozytywnej, po spełnieniu pozostałych wymogów ustawy i a contrario brak takiej zgodności obliguje organ do wydania decyzji negatywnej. Kolegium przypomniało, że planowane przedsięwzięcie ma zostać zlokalizowane na działce nr a, obręb [...], która znajduje w miejscowym planie w znacznej części w konturze oznaczonym kolorem zielonym oraz symbolem "RZ", przy czym z legendy mapy wynika, iż teren oznaczony takim kolorem i symbolem przeznaczony jest pod łąki i pastwiska. Zdaniem organu, analizując szczegółowe ustalenia urbanistyczno-architektoniczne dla tego terenu dostrzec należy, że w § 4 ust. 1 uchwały przeznaczenie podstawowe to tereny użytków rolnych - tereny trwałych użytków zielonych. Z kolei na rysunku planu teren działki a oznaczony jest kolorem zielonym i opatrzony symbolem "RZ", natomiast z legendy do rysunku wynika, iż w ten sposób oznaczane są tereny łąk i pastwisk. W ocenie Kolegium, prawidłowa wykładnia zapisów miejscowego planu dla terenów oznaczonych symbolem "RZ" prowadzi do wniosku, że lokalny prawodawca zawęził podstawowe przeznaczenie tak oznaczonych terenów to trwałych użytków zielonych. Dalej, organ dostrzegając nieścisłość w oznaczeniu terenów o symbolu "RZ" w treści tekstowej i graficznej części miejscowego planu stwierdził, że nie ma ona charakteru uniemożliwiającego, określenie przeznaczenia terenów oznaczonych symbolem "RZ" - przy zachowaniu reguł prawidłowej wykładni. Podkreślił też, że ani przepisy miejscowego planu, ani powołane przez Burmistrza rozporządzenie z dnia 17 grudnia 1996 r. nie zawierają definicji sformułowania "trwałe użytki zielone". Natomiast obecnie legalna definicja tego pojęcia zawarta jest w art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009, który stanowi, iż trwałe użytki zielone są to grunty wykorzystywane do uprawy traw lub innych pastewnych roślin zielnych rozsiewających się naturalnie (samosiewnych) lub uprawianych (wysiewanych), które nie były objęte płodozmianem danego gospodarstwa rolnego przez okres pięciu lat lub dłużej. Powyższe rozumienie pojęcia "trwałych użytków zielonych" koresponduje również z jego językowym znaczeniem. Kolegium wskazało też, że w literaturze specjalistycznej z zakresu rolnictwa przyjmuje się, iż użytki zielone trwale to tereny stale zadarnione, porośnięte wieloletnią roślinnością zielną złożoną z licznych gat. (300-400) przeważnie wieloletnich traw, roślin motylkowatych, turzyc, ziół i chwastów tworzących różnorodne zbiorowiska w zależności od warunków siedliskowych i pratotechnicznych, użytkowane kośnie (2-3 (4) pokosy w roku), pastwiskowo lub zmiennie kośno-pastwiskowo. Poza tym Kolegium zauważyło, dokonując wykładni przepisów miejscowego planu w ujęciu kompleksowym, że w przypadku użytków rolnych, lokalny prawodawca w części tekstowej planu określając sposób przeznaczenia poszczególnych terenów w podziale na symbole posługuje się określeniem najpierw ogólnym "użytki rolne" a następnie po znaku "-" dokonuje doprecyzowania i uściślenia przeznaczenia, np. trwale użytki zielone, grunty orne. Natomiast w części graficznej przy opisie przeznaczenia na legendzie mapy występuje już wyłącznie przeznaczenie uściślone w postaci wskazania dokładnej kategorii użytku rolnego, np. tereny gruntów ornych, łąki i pastwiska.

Stosownie do powyższego Kolegium przyjęło, że przeznaczenie podstawowe gruntów oznaczonych symbolem "RZ" to trwałe użytki zielone, co odpowiada w istocie pojęciu łąki i pastwiska. Zauważyło też, że zgodnie z definicją "przeznaczenia podstawowego" zawartą w § 3 pkt 5 miejscowego planu poprzez przeznaczenie podstawowe należy rozumieć takie przeznaczenie, które powinno przeważać na danym terenie wydzielonym liniami rozgraniczającymi tożsame z funkcją dominującą. W ocenie Kolegium, nie budzi zatem wątpliwości, że na terenie działki nr a funkcją dominującą winny być trwałe użytki zielone (łąki i pastwiska). Kontynuując rozważania w zakresie zgodności planowanego przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu organ dostrzegł również należy, że zgodnie z § 4 pkt 11 lit. a miejscowego planu na obszarze oznaczonym symbolem "RZ" ustala się zakaz lokalizacji obiektów kubaturowych (mieszkalnych, usługowych - niezwiązanych z produkcją rolną). Wprawdzie ww. zakaz dotyczy obiektów kubaturowych niezwiązanych z produkcją rolną, jednakże zdaniem organu, w świetle ustaleń urbanistycznych zawartych w całym dokumencie planu, dokonując wykładni przedmiotowego zakazu, nie można przyjąć, jak czyni to skarżąca, że na przedmiotowym terenie dopuszczalne jest wznoszenie wszelkich obiektów związanych z produkcją rolną - bez jakichkolwiek ograniczeń. W ocenie Kolegium, treść przedmiotowego zakazu nie może być wykładana w oderwaniu od pozostałych zapisów miejscowego planu, w tym oderwaniu od przeznaczenia podstawowego danego terenu. W świetle przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy uwzględnieniu wykładni, gramatycznej systemowej i celowościowej, nie narusza przepisów planu na terenie oznaczonym symbolem "RZ" wyłącznie lokowanie obiektów kubaturowych związanych z produkcją rolną, które jednak w ujęciu całościowym nie będą naruszały przeznaczenia podstawowego, określonego w tym przypadku jako trwałe użytki zielone. Zlokalizowanie na terenie nieruchomości nr a o przeznaczeniu podstawowym - trwałe użytki zielone, przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku inwentarskiego do chowu trzody chlewnej z silosami paszowymi i niezbędną infrastrukturą techniczną, doprowadziłoby - zdaniem Kolegium - do zagospodarowania nieruchomości niezgodnie z jej podstawowym i dominującym przeznaczeniem. Sposób zagospodarowania nieruchomości wnioskowany przez skarżącą nie ma bowiem charakteru uzupełniającego względem przeznaczenia podstawowego, a stanowi samodzielną inwestycję z zakresu chowu trzody chlewnej, która nie jest objęta przeznaczeniem "RZ".

Odnosząc się z kolei do przeznaczenia oznaczonego symbolem "RPO" i kolorem żółtym, przewidzianego na części nieruchomości nr b, określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako teren ośrodka obsługi rolnictwa, Kolegium wskazało, że jak wynika z przedłożonych materiałów, planowana inwestycja ma znajdować się poza obszarem działki b oznaczonym kolorem żółtym, w jej północnej części, przy granicy z działką nr c. Jednakże Kolegium dokonując oceny zgodności zamierzenia inwestycyjnego w stosunku do całej działki b i jej przeznaczenia wynikającego z miejscowego planu stwierdziło, że z raportu oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie polega na budowie budynku inwentarskiego do chowu trzody chlewnej z silosami paszowymi i infrastrukturą towarzyszącą, nie jest zatem inwestycją o charakterze ośrodka obsługi rolnictwa, nie stanowi również zabudowy dopuszczalnej w świetle § 4 pkt 8 pkt 2 miejscowego planu.

Kolegium stwierdziło, że niezgodność przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu stanowi samodzielną podstawę odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a tym samym odstąpiło od oceny postępowania organu pierwszej instancji w pozostałym zakresie.

W skardze na powyższą decyzję Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, ponowiła sformułowany już w odwołaniu zarzut naruszenia art. 80 ust. 2 ustawy. Skarżąca zarzuciła również organowi naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego, a tym samym odstąpienie od dokonania oceny postępowania organu pierwszej instancji poza zakresem dotyczącym rzekomej niezgodności planowanego przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu.

W związku z tymi zarzutami Spółka wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji dla planowanego. Alternatywnie skarżąca domagała się uchylenia decyzji organów obu instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto wnioskowała o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

W motywach skargi Spółka podniosła, że z treści zakazu wprowadzonego na terenie oznaczonym w miejscowym planie symbolem "RZ" należy a contrario wywnioskować, że Rada Miejska w [...] dopuściła na tym terenie możliwość budowy obiektów związanych z produkcją rolną. Zdaniem skarżącej, nie powinien budzić jakichkolwiek wątpliwości fakt, że takiego rodzaju zakazu nie można dowolnie domniemywać, w szczególności w sytuacji gdy w uchwale zostały enumeratywnie wymienione rodzaje obiektów, których lokalizacja została zakazana na danym terenie, a którym nie zostały objęte obiekty związane z produkcją rolną. W przekonaniu skarżącej, nie ulega wątpliwości fakt, że obiekt inwentarski służący celom związanym z chowem trzody chlewnej jest obiektem stricte związanym z produkcją rolną, a tym samym brak było podstaw do wdania decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań z uwagi na rzekomą niezgodność z zapisami miejscowego planu. Skarżąca podniosła również, że rozporządzenie z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, obowiązujące w dniu uchwalenia miejscowego planu nie przewidywało możliwości oznaczenia gruntu, jako gruntu przeznaczonego pod budowę obiektów związanych z hodowlą zwierząt. Należy zatem domniemywać, że budowa tego rodzaju obiektów, w świetle ówczesnych przepisów, powinna być możliwa na terenie oznaczonym jako użytki rolne, na którym to terenie nie ustanowiono zakazu budowy obiektów tego rodzaju. Powyższe wynika z faktu, że działalność dotycząca chowu i hodowli zwierząt jest działalnością stricte rolną, a więc działalnością, która powinna być prowadzona na terenach oznaczonych jako użytki rolne. Ponadto, w ocenie Spółki, gdyby możliwość budowy obiektów inwentarskich była zakazana na gruntach oznaczonych jako użytki rolne, w świetle poprzednich przepisów, uzyskanie decyzji dotyczącej ustalenia środowiskowych uwarunkowań na terenie, dla którego obowiązuje miejscowy plan dla budynków inwentarskich, byłoby w zasadzie niemożliwe, z uwagi na brak możliwości oznaczenia gruntu, jako gruntu przeznaczonego pod zabudowę związaną z obiektami inwentarskimi. W konsekwencji powyższego skarżąca stwierdziła, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu obowiązującego dla działki nr a.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo Kolegium wyjaśniło, że przepisy rozporządzenia z dnia 17 grudnia 1996 r. nie znajdowały zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Na rozprawie sądowej pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę oraz wywody w niej zawarte, akcentując, że nie zgadza się z interpretacją zapisów miejscowego planu dokonaną przez organ.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie miał zastosowania.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 P.p.s.a. - poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, wykazała, że akty te nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Nie zachodzi naruszenie prawa materialnego (art.80 ust. 2 ustawy) ani przepisów postępowania (art.7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a.). powodujące konieczność usunięcia zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego przez ich uchylenie. Przede wszystkim zaś wniosek zawarty w pkt 1 skargi o zmianę decyzji odwoławczej przez ustalenie środowiskowych uwarunkowań jest niemożliwy do zrealizowania, nawet gdyby zaskarżony akt miał istotne wady, a to dlatego, że w granicach kognicji Sąd administracyjny nie wydaje merytorycznych orzeczeń, bo nie jest kolejną instancją badającą merytorycznie sprawę.

Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja I instancji zostały wydane na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 z poźn. zm), dalej też ustawy.

Na podstawie art. 71 ust. 2 ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych:

1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko,

2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (...).

Postępowanie wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia (art. 73 ust. 1).

Na podstawie art. 60 ustawy Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( tj.Dz.U.2016 poz.71 ze zm.), dalej też rozporządzenie, które określa rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia przedsięwzięcie Spółki zostało zakwalifikowane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, (chów lub hodowla zwierząt, w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza - DJP) czyli do przedsięwzięć, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest obligatoryjne.

Jeżeli wymagana jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska (art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy), oraz zasięga opinii właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej (art. 77 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 78 ustawy).

Decyzja środowiskowa jest wydawana po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2 zdanie 1 ustawy).

Dlatego zgodność z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w dalszym zakresie.

Jeżeli plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie, to organ ma obowiązek, wobec braku zgodności przedsięwzięcia z planem wydać decyzję odmowną, bez dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko.

W rozpatrywanej sprawie planowane przedsięwzięcie to budowa tuczarni z silosami paszowymi i infrastrukturą na działce nr a, obręb [...] z obsadą ponad 210 DJP. Dla terenu na którym planowane jest przedsięwzięcie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą nr XXIII/346/01 Rady Miejskiej w [...] z dnia 16 stycznia 2001 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...], [...] [...],( opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa Opolskiego z 2001r., nr 40, poz. 264, z dnia 18 maja 2001 r.).

Zgodnie z rysunkiem planu, stanowiącym załącznik nr 1 do uchwały, znajduje się w znacznej części w oznaczonym kolorem zielonym oraz symbolem "RZ", przy czym z legendy mapy wynika, iż teren oznaczony takim kolorem i symbolem "RZ" przeznaczony jest pod łąki i pastwiska. Nieznaczna część działki a, to teren oznaczony jako "RPO"- teren ośrodka obsługi rolnictwa.

W części tekstowej planu wszczególności w § 4 pkt 11 jako przeznaczenie przy oznaczeniu "RZ" wskazano: przeznaczenie podstawowe - tereny użytków rolnych - tereny trwałych użytków zielonych. Nadto § 4 pkt 11 pkt a planu odnoszącym się do symbolu "RZ" ustalono zakaz lokalizacji obiektów kubaturowych (mieszkalnych, usługowych - niezwiązanych z produkcją rolną).

Przechodząc do wykładni zapisów miejscowego planu Kolegium słusznie uznało za utrwalony pogląd, zgodnie z którym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego, podlega wykładni jak inne źródła prawa powszechnie obowiązującego.

Przy wykładni treści planu co do przeznaczenia terenu konieczne jest tym samym sięgnięcie do dyrektyw wykładni, zgodnie z którymi znaczenie przepisu zależy nie tylko od jego językowego brzmienia, ale również od treści innych przepisów (wykładnia systemowa) oraz takich jak funkcje i cel ocenianej regulacji prawnej.

Należy dlatego przypomnieć zapisy planu w niezbędnej części.

Uchwała nr XXIII/346/2001Rady Miejskiej w [...] z dnia 16 stycznia 2001 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...], [...], [...], [...] (opubl. 18 maja 2001 r. w Dz. Urz. Woj. Opolskiego 2001, nr 40 poz.264) w istotnych zapisach brzmi następująco:

§ 3. Ilekroć w przepisach niniejszej uchwały jest mowa o :

1) (...)

4) terenie - należy przez to rozumieć obszar o określonej funkcji dominującej, ograniczony liniami rozgraniczającymi, oznaczony symbolem użytkowania,

5) przeznaczeniu podstawowym - należy przez to rozumieć takie przeznaczenie, które powinno przeważać na danym terenie wydzielonym liniami rozgraniczającymi, tożsame z funkcją dominującą,

6) przeznaczeniu dopuszczalnym - należy przez to rozumieć rodzaje przeznaczenia inne niż podstawowe, które uzupełniają lub wzbogacają przeznaczenie podstawowe,

W § 4. zapisano przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów.

2. MR - przeznaczenie podstawowe - zabudowa mieszkaniowa, zagrodowa i gospodarcza związana z produkcją rolną:

1) dopuszczalne kierunki przekształceń:

a) adaptacje istniejących budynków mieszkalnych i gospodarczych na cele zabudowy mieszkaniowej, jednorodzinnej oraz usług towarzyszących, zgodnie z obowiązującymi przepisami szczególnymi,

b) budowa nowych budynków mieszkalnych na drodze wtórnych podziałów działek, zabudowa odtworzeniowa po budynkach zlikwidowanych,

2) dopuszczalne funkcje towarzyszące - usługi nie wymagające wielokrotnego w ciągu doby (ponad 2 kursy) i uciążliwego (ponad 3,5 tony) transportu dostawczego, nie przekraczające 35 % powierzchni użytkowej zabudowy działki (w tym budynków gospodarczych),

3) zabrania się lokalizowania w granicach działek obiektów i urządzeń usługowych lub hodowlanych, stwarzających zagrożenie lub uciążliwości dla mieszkańców i środowiska przyrodniczego,

4) lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy i urządzania terenu:

a) wysokość modernizowanej lub nowo budowanej zabudowy nie może przekroczyć 2 kondygnacji nadziemnych (poddasze użytkowe) lecz nie więcej niż 10 m od poziomu terenu do szczytu kalenicy, bryła budynku w układzie horyzontalnym, dachy o symetrycznym układzie połaci (w tym dopuszczalne wielospadowe) o pokryciu dachówką ceramiczną lub innymi materiałami o fakturze dachówkopodobnej,

b) bryłą budynku należy nawiązać do istniejącej w sąsiedztwie zabudowy o charakterystycznych cechach regionalnych,

c) ustala się jako obowiązujące stosowanie w modernizowanych i nowo projektowanych budynkach mieszkalnych połaci dachowych o spadkach 30 -45 °,

d) wielkość kubatury obiektów budowlanych należy dostosować do skali sąsiadującej, istniejącej, zabudowy mieszkaniowej,

e) dopuszcza się przeznaczanie pod zabudowę (w tym utwardzone nawierzchnie, dojścia i dojazdy, parkingi i tarasy) maksymalnie do 40 % powierzchni działek, pozostałą część należy użytkować jako czynną biologicznie (trawniki, zieleń ozdobna, ogrody itp.).

8. RPO - teren ośrodka obsługi rolnictwa :

1) dopuszczalne kierunki przekształceń zabudowy istniejącej:

a) dopuszcza się lokalizację urządzeń towarzyszących funkcji podstawowej, w tym urządzeń przetwórstwa rolnego i magazynowania produktów rolnych, z zastrzeżeniem niedopuszczalności powodowania uciążliwości w zakresie hałasu i zanieczyszczenia powietrza poza granicami terenów,

2) lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy i urządzania terenu:

a) dopuszcza się lokalizację hal, wiat i magazynów o wysokościach nie przekraczających 14 m, licząc od powierzchni terenu do szczytu kalenicy lub najwyższego elementu konstrukcyjnego obiektu,

b) dopuszcza się lokalizację zbiorników na materiały masowe (silosy zbożowe) o wysokościach nie przekraczających 12 m,

c) ustala się obowiązek zagospodarowania terenu zielenią ozdobną i izolacyjną.

9. RO - przeznaczenie podstawowe - tereny ogrodów i sadów przydomowych:

a) ustala się zakaz lokalizacji budynków mieszkalnych i usługowych,

b) dopuszcza się lokalizację niewielkich, do 20 m2 powierzchni użytkowej, obiektów gospodarczych (z wyłączeniem garaży) oraz obiektów małej architektury; możliwość lokalizacji obiektów na granicy działki,

c) dopuszcza się prowadzenie sieci napowietrznej i podziemnej infrastruktury technicznej, za zgodą właściciela terenu.

10. RP - przeznaczenie podstawowe - tereny użytków rolnych - uprawy polowe (grunty orne):

a) ustala się zakaz lokalizacji obiektów kubaturowych (mieszkalnych, usługowych - niezwiązanych z produkcją rolną),

b) dopuszcza się prowadzenie sieci napowietrznej i podziemnej infrastruktury technicznej, zgodnie z obowiązującymi przepisami szczególnymi,

c) dopuszcza się lokalizację urządzeń przekaźnikowych telekomunikacji, w tym konstrukcji wieżowych, o powierzchni zajmowanego terenu nie przekraczającej 100 m2,

d) dopuszcza się prowadzenie utwardzonych dróg dojazdowych (gospodarczych),

e) w miejscach byłych wyrobisk po eksploatacji surowców mineralnych dopuszcza się składowanie gruntów mineralnych i organicznych, a co za tym idzie przeprowadzenie końcowej rekultywacji.

11. RZ - przeznaczenie podstawowe - tereny użytków rolnych - tereny trwałych użytków zielonych:

a) ustala się zakaz lokalizacji obiektów kubaturowych (mieszkalnych, usługowych - niezwiązanych z produkcją rolną),

b) ustala się zakaz wprowadzania zwartych grup zieleni wysokiej, zadrzewień oraz nasadzeń zorientowanych poprzecznie w stosunku do kierunku spływu cieku,

c) dopuszcza się prowadzenie sieci napowietrznej i podziemnej infrastruktury technicznej, zgodnie z obowiązującymi przepisami szczególnymi,

d) dopuszcza się lokalizację urządzeń przekaźnikowych telekomunikacji, w tym konstrukcji wieżowych, o powierzchni zajmowanego terenu nie przekraczającej 100 m2.

Analizując szczegółowe ustalenia planu podzielić należy wywód Kolegium, że prawidłowa wykładnia zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów oznaczonych symbolem "RZ" prowadzi do wniosku, iż lokalny prawodawca zawęził podstawowe przeznaczenie tak oznaczonych terenów do trwałych użytków zielonych. Słusznie organ odwoławczy dostrzegając nieścisłość w oznaczeniu terenów o symbolu "RZ" w treści tekstowej i graficznej części planu, a to że w części graficznej tereny oznaczone zostały kolorem zielonym i sybolem RZ, a opisane jako łąki i pastwiska, zaś w części graficznej symbol "RZ" odpowiada przeznaczeniu podstawowemu - użytki rolne- trwałe użytki zielone przyjmujął, że ta niedoskonałość nie ma charakteru uniemożliwiającego, określenie przeznaczenia terenów oznaczonych symbolem "RZ"- przy zachowaniu reguł prawidłowej wykładni.

Przepisy planu w części tekstowej, nie zawierają definicji sformułowania " trwałe użytki zielone". Sformułowanie takie nie występuje również w powołanym przez organ I instancji rozporządzeniu Ministrów Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Prawidłowo Kolegium podniosło, że w obecnie obowiązujących przepisach legalna definicja pojęcia "trwałe użytki zielone" zawarta jest w art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009. Ten przepis rozporządzenia stanowi, iż trwałe użytki zielone są to grunty wykorzystywane do uprawy traw lub innych pastewnych roślin zielnych rozsiewających się naturalnie (samosiewnych) lub uprawianych (wysiewanych), które nic były objęte płodozmianem danego gospodarstwa rolnego przez okres pięciu lat lub dłużej.

Powyższe rozumienie pojęcia "trwałych użytków zielonych" koresponduje z jego językowym znaczeniem a w literaturze specjalistycznej z zakresu rolnictwa wskazuje się, iż użytki zielone trwale to tereny stale zadarnione, porośnięte wieloletnią roślinnością zielną złożoną z licznych gat. (300-400) przeważnie wieloletnich traw, roślin motylkowatych, turzyc, ziół i chwastów tworzących różnorodne zbiorowiska w zależności od warunków siedliskowych i pratotechnicznych, użytkowane kośnie (2-3 (4) pokosy w roku), pastwiskowo lub zmiennie kośno-pastwiskowo (Słownik terminów. Łąkarstwo. Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego; Encyklopedia, Onet.pl). Przedstawione powyżej rozumienie pojęcia trwałych użytków zielonych odpowiada w istocie pojęciu łąki i pastwiska. Znalazło ono wyraz także w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W szczególności w wyrokach w sprawach II GSK 2475/13 i II GSK 2807/16 Naczelny Sąd Administracyjny na tle płatności rolnośrodowiskowych rozważał pojęcie i znaczenie trwałych użytków zielonych w ekosystemie i na tle uregulowań wspólnotowych. Odwołując się do punktu 5 preambuły rozporządzenia Komisji nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. zważył, że na producentów rolnych został nałożony obowiązek zachowania określonej relacji powierzchniowej między trwałymi użytkami zielonymi a gruntami rolnymi . NSA przyjął ,że sens takiego działania ustawodawcy unijnego wynika ze szczególnej roli trwałych użytków zielonych w ekosystemie. Utrzymanie ekstensywnej polityki rolnej na terenie trwałych użytków zielonych realizowane poprzez programy rolnośrodowiskowe jest jednym z głównych zadań wspólnej polityki rolnej w Unii Europejskiej .Zaburzenia równowagi roślinnej lub zwierzęcej będące skutkiem nastawionej na większy zysk intensyfikacji produkcji rolnej jest bowiem czynnikiem niekorzystnie wpływającym w dłuższej perspektywie na środowisko.

Nadto dokonując wykładni przepisów planu SKO prawidłowo wywiodło, iż w przypadku użytków rolnych, lokalny prawodawca w części tekstowej planu określając sposób przeznaczenia poszczególnych terenów w podziale na symbole posłużył się najpierw określeniem ogólnym "użytki rolne" a następnie po myślniku doprecyzował i uściślił przeznaczenie "tereny trwałych użytków zielonych". Natomiast w części graficznej przy opisie przeznaczenia na legendzie mapy występuje już wyłącznie przeznaczenie uściślone w postaci wskazania dokładnej kategorii użytku rolnego jako "tereny gruntów ornych, łąki i pastwiska".

Słusznie Kolegium przyjęło iż przeznaczenie podstawowe gruntów oznaczonych symbolem, "RZ" to trwałe użytki zielone, co odpowiada w istocie pojęciu łąki i pastwiska.

Jednocześnie zauważając, że zgodnie z definicją "przeznaczenia podstawowego" zawartą w powołanym § 3 pkt 5 planu zagospodarowania przestrzennego przez przeznaczenie podstawowe należy rozumieć takie przeznaczenie, które powinno przeważać na danym terenie wydzielonym liniami rozgraniczającymi tożsame z funkcją dominującą.

Dlatego nie budzi wątpliwości, przyjęcie przez organ odwoławczy, iż w świetle przedstawionej powyżej wykładni na terenie działki a funkcją dominującą winny być trwałe użytki zielone (łąki i pastwiska).

Zgodnie z § 4 pkt 11 lit a planu na obszarze oznaczonym symbolem "RZ" ustala się zakaz lokalizacji obiektów kubaturowych (mieszkalnych, usługowych - niezwiązanych z produkcją rolną).

Wprawdzie tak sformułowany zakaz dotyczy obiektów kubaturowych niezwiązanych z produkcją rolną, jednakże w świetle ustaleń urbanistycznych zawartych w całym planie (częsć tekstowa i graficzna), dokonując jego wykładni, nie można przyjąć, jak czyni to Spółka przyjąć, iż na tym terenie dopuszczalne jest wznoszenie wszelkich obiektów związanych z produkcją rolną i to bez jakichkolwiek ograniczeń.

Słusznie SKO przyjęło, że treść zakazu nie może być wykładana w oderwaniu od pozostałych zapisów planu, w tym oderwaniu od przeznaczenia podstawowego danego terenu.

W świetle przepisów planu miejscowego, przy uwzględnieniu wykładni, gramatycznej, systemowej i celowościowej, nie narusza przepisów planu na terenie oznaczonym symbolem "RZ" wyłącznie lokowanie obiektów kubaturowych związanych z produkcją rolną, które jednak w ujęciu całościowym nie będą naruszały przeznaczenia podstawowego, określonego w tym przypadku jako trwałe użytki zielone. Inaczej mówiąc, zakaz ten nie dotyczy obiektów związanych z produkcją rolną, które nie będą kolidowały z przeznaczeniem podstawowym, których rola będzie w istocie sprowadzała się do funkcji uzupełniającej, towarzyszącej, niezakłócającej przeznaczenia podstawowego.

Przyjęcie, dopuszczalności lokalizacji na tym terenie budynku chlewni w oparciu o przedstawioną przez Spółkę wykładnię zakazu określonego w z § 4 pkt 11 lit a planu zagospodarowania przestrzennego, sprowadzałoby się w istocie do zmiany przeznaczenia podstawowego i dominującego przewidzianego dla tego terenu.

Sposób zagospodarowanie nieruchomości wnioskowany przez inwestora nie ma charakteru uzupełniającego względem przeznaczenia podstawowego, a stanowi odrębną inwestycję z zakresu chowu trzody chlewnej, która nie jest objęta przeznaczeniem "RZ" - trwałe użytki zielone.

Odnosząc się z kolei do przeznaczenia terenu oznaczonego symbolem "RPO" ( kolor żółty), przewidzianego na części nieruchomości b, określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako teren ośrodka obsługi rolnictwa, wskazać należy, iż jak wynika z wniosku i załączonych dokumentów, planowana inwestycja ma znajdować przy granicy z działką nr c,

Kolegium dokonując oceny zgodności zamierzenia inwestycyjnego w stosunku do całej działki b i jej przeznaczenia wynikającego z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazało, iż dla terenu oznaczonego symbolem "RPO" dopuszczalne kierunki przekształceń zabudowy istniejącej to lokalizacja urządzeń towarzyszących funkcji podstawowej, w tym urządzeń przetwórstwa rolnego i magazynowania produktów rolnych, z zastrzeżeniem powodowania uciążliwości w zakresie hałasu i zanieczyszczenia powietrza poza granicami terenów.

Na tym terenie dopuszcza się również lokalizację hal, wiat i magazynów o wysokościach nieprzekraczających 14 m, licząc od powierzchni terenu do szczytu kalenicy lub najwyższego elementu konstrukcyjnego obiektu, ponadto dopuszcza się także lokalizację zbiorników na materiały masowe (silosy zbożowe) o wysokościach nieprzekraczających 12 m. Ustala się obowiązek zagospodarowania terenu zielenią ozdobną i izolacyjną.

Dlatego podzielić należy stanowisko organu, że jak wynika z raportu oddziaływania na środowisko planowana inwestycja polega na budowie budynku inwentarskiego do chowu trzody chlewnej z silosami paszowymi i infrastrukturą towarzyszącą, i nie jest z pewnością inwestycją o charakterze ośrodka obsługi rolnictwa, a tym bardziej nie stanowi zabudowy dopuszczalnej w świetle § 4 ust. 8 pkt 2 planu zagospodarowania przestrzennego.

Poza argumentami organu odwoławczego co do niezgodności zamierzenia inwestycyjnego Spółki z planem miejscowym dla wzmocnienia dotychczasowej argumentacji odwołać się można do orzecznictwa sądów administracyjnych dotyczącego inwestycji związanych z intensywnym chowem zwierząt. W wyroku z 6 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 2233/13 Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zgodne z prawem postanowienia planu wprowadzające dla terenu zabudowy zagrodowej zakaz hodowli zwierząt w liczbie przekraczającej 170 DJP. W wyroku z 14 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1281/16 NSA przyjął za dopuszczalny zapis planu wprowadzający zakaz rozbudowy istniejących obiektów inwentarskich i zakaz budowy nowych obiektów i zakaz zmiany sposobu użytkowania istniejących budynków gospodarczych na inwentarskie. NSA ocenił, że kwestionowane przez stronę zapisy planu stanowią wyraz uwzględnienia w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymagań ochrony środowiska oraz ochrony zdrowia. Z kolei w wyroku z 25 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 3192/17 NSA uznał za zgodne z prawem postanowienia planu zakazujące lokalizacji na terenach RU – obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych ferm hodowlanych o obsadzie powyżej 50 DJP.

Wreszcie można odwołać się do poglądów piśmiennictwa powołanych w artykule Grzegorza Rząsy "Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako prawny środek ochrony przed uciążliwościami odorowymi" (opubl. w Zeszytach Naukowych NSA nr 1/82/2019 str. 45 i nast.), że dla procesu ważenia interesów indywidualnych i zbiorowych w procesie oceny legalności planu miejscowego istotne znaczenie mają postanowienia art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazujące na wartości uwzględniane podczas wykonywania władztwa planistycznego. W przypadku zapisów planu, których celem jest ograniczenie uciążliwości odorowych ocena nie powinna być sprowadzana do konfliktu prawnie chronionych wartości: prawo własności inwestora i interes publiczny (ochrona środowiska). Zdaniem autora uwzględnić należy dalsze uwarunkowania, a to: negatywne oddziaływanie na zdrowie fizyczne i psychiczne ludzi, (G. Rzęsa podkreśla przy tym, że według Konstytucji Światowej Organizacji Zdrowia zdrowie jest stanem zupełnej pomyślności fizycznej, umysłowej i społecznej, a nie jedynie brakiem choroby lub ułomności), naruszenie prawa do mieszkania i prawa poszanowania życia prywatnego i rodzinnego jako chronionych na gruncie art. 8 Konwencji o Ochronie praw Człowieka i Podstawowych Wolności (prawa te mogą być naruszane także w sposób niematerialny przez hałas, emisje szkodliwych substancji, nieprzyjemne zapachy), dotychczasowe zagospodarowanie terenu, w aspekcie kumulacji negatywnych oddziaływań i wreszcie wpływ instalacji hodowlanych na wartość sąsiednich nieruchomości (ograniczenie przeznaczenia na cele mieszkaniowe, agroturystyczne itp.).

Z tych wszystkich powodów i na podstawie art.151 P.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.