Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 239/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Ryms (spr.), Sędziowie NSA Jacek Chlebny, Edward Janeczko, Protokolant Wiesława Koślińska, po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 października 2004 r. sygn. akt V SA/Wa 1672/04 w sprawie ze skargi H. B. na decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej postanawia: oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 października 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę H. B. na decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia 26 stycznia 2004 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na osiedlenie się w Polsce. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi zostało doręczone dorosłemu domownikowi na adres podany w skardze a skarżący uiścił wpis od skargi z uchybieniem terminu, ponieważ wpłaty dokonał 4 września 2004 r., a wobec tego na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga podlega odrzuceniu.

W skardze kasacyjnej skarżący zarzucił naruszenie art. 72 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez to, że Sąd przyjął, iż wezwanie o uiszczenie wpisu zostało doręczone dorosłemu domownikowi, podczas gdy wezwanie zostało doręczone portierowi ośrodka wypoczynkowego "S.", który w żadnym razie nie może być uznany za domownika skarżącego. Skarżący uważa, że domniemanie doręczenia, o którym stanowi art. 72 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może być obalone, jeżeli wykaże że pisma nie otrzymał, gdyż osoba, której doręczono pismo nie oddała pisma adresatowi. Skarżący nie mógł otrzymać wezwania do wniesienia wpisu także dlatego, że w tym okresie przebywał w szpitalu. Do skargi kasacyjnej dołączono zaświadczenie, z którego wynika, że skarżący przebywał w szpitalu od 22 kwietnia do 17 maja 2004 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Podniesiony zarzut sprowadza się w istocie do naruszenia przez Sąd przepisu art. 72 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez to, iż Sąd przyjął, że wezwanie zostało doręczone dorosłemu domownikowi, za którego uznany został portier ośrodka, w którym skarżący jest zameldowany. Z potwierdzenia doręczenia skarżącemu wezwania do uiszczenia opłaty wynika, że otrzymanie tej przesyłki potwierdził własnoręcznym podpisem w dniu 25 sierpnia 2004 r. gospodarz domu, który podjął się oddania tej przesyłki skarżącemu. Wprawdzie na odwrocie potwierdzenia doręczenia, doręczyciel zaznaczył, że doręczył przesyłkę dorosłemu domownikowi, to jednak nie zmienia to w niczym faktu, że przesyłka została doręczona osobie, która w rozumieniu art. 72 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest osobą, której można doręczyć pismo sądowe, jeżeli doręczyciel nie zastanie adresata w mieszkaniu. Nazwanie takiej osoby dorosłym domownikiem nie ma znaczenia, a wobec tego

Sygn. akt IIOSK 239/05 2

bezprzedmiotowe są wywody wskazujące, iż dozorca domu (gospodarz domu, portier) nie jest dorosłym domownikiem. Skarżący nie kwestionuje przecież tego, że pismo sądowe zostało doręczone portierowi, który podjął się oddania pisma adresatowi.

Należy także podnieść, że skarżący powołując się na możliwość obalenia domniemania, że doręczenie nastąpiło, nie twierdził nawet, że gospodarz domu (portier ośrodka) nie oddał mu pisma sądowego. Teoretyczne rozważania nie mogą zastąpić wskazania konkretnych okoliczności, które mogłyby wskazywać, że pismo sądowe nie zostało oddane skarżącemu.

Nie jest to również zasadne powoływanie się na zaświadczenie lekarskie, które ma wykazać, iż skarżący nie mógł otrzymać korespondencji kierowanej na adres domu wypoczynkowego, w którym jest zameldowany, ponieważ w tym okresie przebywał w szpitalu. Z zaświadczenia z dnia 10 listopada 2004 r, dołączonego do skargi kasacyjnej wynika, że skarżący przebywał w szpitalu od dnia 22 kwietnia do dnia 17 maja 2004 r., zaś zwolnienie lekarskie wystawiono na okres od dnia 15 czerwca do dnia 15 sierpnia 2004 r. i od dnia 11 października do dnia 30 listopada 2004 r. Natomiast doręczenie wezwania do uiszczenia opłaty sądowej miało miejsce w dniu 25 sierpnia 2004 r. Zaświadczenie to w żadnym razie nie może potwierdzać stanowiska skarżącego, iż w czasie gdy nastąpiło doręczenie wezwania przebywał w szpitalu.

W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do stwierdzenia, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 72 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Na marginesie należy jedynie podnieść, że w razie odrzucenia skargi z powodu nie uiszczenia w terminie wpisu od skargi jako podstawa odrzucenia skargi, powinien być wskazany przepis art. 220 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie przepis art. 58 § 1 pkt 3 tego Prawa. Uchybienie to nie ma jednak wpływu na wynik sprawy.

Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.