Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 410/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 54
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Zięba Sędziowie WSA Inga Gołowska WSA Stanisław Grzeszek (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne skargę oddala.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków-Podgórze jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanego P. G. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 27 sierpnia 2019r. nr [...] wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...]

Przedmiotem egzekucji są należności w łącznej wysokości należności głównej 128.275,80 zł stanowiące zadłużenie powstałe z przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki PPHU C. sp. z o.o.

W ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego zawiadomieniami z dnia 19 września 2019r. dokonano: zajęć wynagrodzenia za pracę w PPHU C. sp. z o.o. oraz w firmie B. B. oraz zajęcia innych wierzytelności w M. S. sp. z o.o. Zawiadomienia o zajęciach doręczono zobowiązanemu w dniu 8 października 2019r.

Pismem z dnia 14 października 2019r. zobowiązany złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] skargę na w/w czynności egzekucyjne zajęcia wynagrodzeń za pracę oraz innych wierzytelności.

W skardze, nie zgadzając się ze swoją odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki, zakwestionował dokonane czynności egzekucyjne, wniósł o ich uchylenie oraz wstrzymanie do czasu "rozpoznania niniejszej skargi do WSA".

Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] postanowieniem z dnia 29 listopada 2019r. nr [...] [...] oddalił skargę.

Na powyższe postanowienie zobowiązany złożył w ustawowym terminie zażalenie, w którym zarzucił naruszenie zasady celowości, zasady praworządności, najmniejszej uciążliwości stosowanego środka egzekucyjnego wyrażonej w art. 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez zastosowanie środków egzekucji w sytuacji, w której podstawa roszczenia jest kwestionowana oraz naruszenie obowiązku podjęcia przez organ wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy przy wyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego.

W uzasadnieniu zażalenia zobowiązany nie zgodził się ze swoją odpowiedzialnością jako byłego członka zarządu PPHU C. - sp. z.o.o. z tytułu zaległości podatkowych spółki.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowienie z dnia 13 lutego 2020r. nr [...], utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu DIAS w K. wskazał, że w toku prowadzonego postępowania, organ egzekucyjny zastosował, zgodnie z art. 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jeden ze środków egzekucyjnych wymienionych w art. 1a pkt 12 lit. a cyt. ustawy, tj. egzekucję z wynagrodzenia za pracę oraz z innych wierzytelności pieniężnych. Materiał dowodowy potwierdza, że czynności egzekucyjne z dnia 19 września 2019r. polegające na zajęciu wynagrodzenia za prace oraz zajęciu innych wierzytelności zostały dokonane zgodnie z obowiązującą procedurą.

Zajęcia wynagrodzenia dokonano w myśl z art. 72 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przez przesłanie do pracodawców zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu tej części wynagrodzenia, która nie jest zwolniona spod egzekucji, z jednoczesnym wezwaniem pracodawcy, aby nie wypłacał zajętej części wynagrodzenia zobowiązanemu, lecz przekazał ją organowi egzekucyjnemu, aż do pełnego pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych, a także w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył za okres 3 miesięcy poprzedzających zajęcie, za każdy miesiąc oddzielnie, zestawienie otrzymanego w tym czasie wynagrodzenia zobowiązanego z wyszczególnieniem wszystkich jego składników oraz składał, w przypadku zaistnienia przeszkód do wypłacenia wynagrodzenia za pracę, oświadczenie o rodzaju tych przeszkód, a w szczególności podał, czy inne osoby roszczą sobie prawa do zajętego wynagrodzenia, czy i w jakim sądzie toczy się sprawa o to wynagrodzenie oraz czy i o jakie roszczenia została skierowana do tego wynagrodzenia egzekucja przez innych wierzycieli.

Stosownie do art. 72 § 4 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zawiadomienia o zajęciu wynagrodzeń doręczone zostały zobowiązanemu. W przedmiotowej sprawie nie stwierdzono także uchybień formalnych w zaskarżonej czynności organu egzekucyjnego. Zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę odpowiadają wzorowi ustalonemu w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 12 września 2018r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnej (Dz.U. z 2018r.poz. 1804).

Organ II instancji podkreślił, że zajęcia innych wierzytelności dokonano natomiast zgodnie z art. 89 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. W/w przepis reguluje w sposób szczegółowy procedurę zajęcia wierzytelności, a dodatkowo zobowiązuje dłużnika zajętej wierzytelności by w ciągu 7 dni uznał wierzytelność bądź odmawiając jej uznania podał tego przyczynę.

Zawiadomienie o zajęciu doręczono zarówno zobowiązanemu, jak i dłużnikowi zajętej wierzytelności. Druk zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego sporządzony został według wzoru przewidzianego w załączniku nr 6 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 września 2018r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnej. Druk ten zawiera wymagane dane dotyczące przedmiotu zajęcia, wskazania danych dotyczących dochodzonych należności, wskazuje zobowiązanego, organ egzekucyjny, a także dłużnika zajętej wierzytelności. Zawiera w swojej treści pouczenie dla zobowiązanego.

Należy więc uznać, zdaniem DIAS w K., że organ działał w oparciu o istniejące przepisy prawne regulujące sposób i formę dokonanej czynności egzekucyjnej mając jednocześnie podstawę w wystawionym tytule wykonawczym.

Organ II instancji podkreślił, że w zażaleniu zobowiązany podniósł identyczny zarzut jak w skardze na czynności egzekucyjne, tj. brak wymagalności obowiązku. Okoliczność ta nie odnosi się do prawidłowości zajęcia wynagrodzenia za pracę oraz zajęcia wierzytelności, więc nie może być badana w postępowaniu w sprawie skargi na czynności egzekucyjne.

P. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę, w której zarzucił:

- naruszenie zasady celowości, zasady praworządności, celowości, najmniejszej uciążliwości stosowanego środka egzekucyjnego wyrażonej w art. 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez zastosowanie zmultiplikowanych środków egzekucji w sposób będący krańcowo dla niego dotkliwy w sytuacji, w której podstawa roszczenia jest przez niego kwestionowana, a nie zostały wykorzystane wszystkie prawem przysługujące środki ochrony jego praw;

- naruszenie obowiązku podjęcia przez organ wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy przy zachowaniu zasady obligatoryjnego zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sytuacji, i oparcie rozstrzygnięcia jedynie na analizie kwestii formalnych skarżonych działań egzekucyjnych.

W świetle powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia jak i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji w całości oraz o orzeczenie o kosztach postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w przepisie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019r., poz. 2167 ze zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.").

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji (postanowienia) podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej.

Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji (postanowienia), stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonych granicach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie dostrzegł takiego naruszenia prawa, które mogłoby skutkować koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji.

Jednocześnie zaznaczyć trzeba, iż korzystając z uprawnienia, które przyznaje sądowi administracyjnemu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 120 p.p.s.a., dopuszczający możliwość rozpoznania w postępowaniu uproszczonym skargi, której przedmiotem jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, Sąd procedował w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 13 lutego 2020r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 29 listopada 2019r. w przedmiocie uznania skargi na czynności egzekucyjne za nieuzasadnione.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019r., poz. 1438 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.p.e.a.".

Zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego.

Skarga na czynność egzekucyjną jest więc instytucją postępowania egzekucyjnego, celem którego jest przymusowe ściągnięcie wymagalnej należności obciążającej zobowiązanego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania w tym postępowaniu środków i czynności egzekucyjnych, zmierzających bezpośrednio do wyegzekwowania należności.

Ocenie w ramach skargi na czynność egzekucyjną podlegają działania organu egzekucyjnego (egzekutora), który na zlecenie wierzyciela (organu podatkowego) egzekwuje należność (zobowiązanie podatkowe) wskazaną przez niego w tytule wykonawczym.

Sąd badający niniejszą skargę podziela pogląd wyrażany w orzecznictwie (por. wyrok z dnia 6 lutego 2018r., sygn. akt II FSK 141/16), zgodnie z którym skarga na czynności egzekucyjne nie jest uniwersalnym środkiem zaskarżenia obejmującym wszystkie możliwe nieprawidłowości postępowania egzekucyjnego. W ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a., kognicja organów jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności.

W świetle art. 1a pkt 2 u.p.e.a., ilekroć w ustawie jest mowa o czynności egzekucyjnej - rozumie się przez to wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, a więc środka wymienionego w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Do czynności egzekucyjnych zalicza się więc wszelkie czynności zajęcia prawa majątkowego strony, takie jak np. zajęcie wynagrodzenia, renty, rachunku bankowego bądź innej wierzytelności pieniężnej, a także zajęcia ruchomości lub nieruchomości oraz dalsze czynności związane z realizacją tych środków egzekucyjnych takie jak np. odebranie zajętych ruchomości bądź ich licytacja (por. wyrok WSA z dnia 4 marca 2016r., sygn. akt III SA/Wa 880/15).

W przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny zastosował wobec skarżącego środek egzekucyjny tj. egzekucję: z wynagrodzenia za pracę w PPHU "C. " sp. z o.o. i w firmie B. B. oraz w postaci zajęcia innej wierzytelności w M. S. sp. z o.o.

W świetle art. 72 § 1 i 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wynagrodzenia za pracę przez przesłanie do pracodawcy zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu tej części jego wynagrodzenia, która nie jest zwolniona spod egzekucji, na pokrycie egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa pracodawcę, aby nie wypłacał zajętej części wynagrodzenia zobowiązanemu, lecz przekazał ją organowi egzekucyjnemu aż do pełnego pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych. Zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia pracodawcy zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1.

Stosownie do art. 72 § 4 pkt 1 u.p.e.a. jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wynagrodzenia za pracę, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis wezwania przesłanego do pracodawcy, pouczając ponadto zobowiązanego, że nie może odbierać wynagrodzenia poza częścią wolną od zajęcia ani rozporządzać nim w żaden inny sposób.

W sprawie niniejszej, organ egzekucyjny podjął czynności egzekucyjne polegające na zajęciu wynagrodzenia za pracę w C. sp. z o.o. oraz u B. B., o czym poinformował zobowiązanego zawiadomieniami które zostały mu skutecznie doręczone w dniu 8 października 2019r. Zawiadomienia te były wystawione według określonego przez stosowne przepisy wzoru. Wystawione zawiadomienia były podstawą zastosowania środka egzekucyjnego zajęcia wynagrodzenia za pracę, który to środek egzekucyjny niewątpliwie jest wymieniony w katalogu środków egzekucyjnych. Zawiadomienia zawierały również wszystkie niezbędne elementy określone przepisami. Czynności egzekucyjne zajęcia wynagrodzenia za pracę zostały dokonana w oparciu o tytuły wykonawcze doręczone skarżącemu w ramach toczącego się postępowania egzekucyjnego.

Z kolei na podstawie art. 89 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określone w art. 72-85 u.p.e.a., przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Zgodnie z art. 89 § 2 u.p.e.a. zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu tych dostaw, robót i usług. Art. 89 § 3 u.p.e.a. stanowi, iż jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego, przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania, i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność; zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem; doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, a także odpis wniosku, o którym mowa w art. 90 § 1 u.p.e.a.

W niniejszej sprawie zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej zawierało wszystkie elementy oznaczone w przepisie art. 67 § 2 u.p.e.a. obowiązującym na dzień dokonania zaskarżonej czynności, określonych w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 12 września 2018r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2018r. poz. 1804) i w załączniku nr 6 do ww. rozporządzenia.

Zastosowanie środka egzekucyjnego było więc zgodne z przepisami prawa regulującymi tę kwestię, a tym samym brak jest podstaw do uchylenia zajęcia, gdyż wyżej opisana procedura została zachowana.

Organ egzekucyjny doręczył obowiązanemu zawiadomienie z dnia 8 października 2019r. wraz z odpisem tytułu wykonawczego. Zawiadomienie o zajęciu zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności tj. M. S. sp. z o.o. w dniu 27 września 2019r.

Sąd orzekający w sprawie stwierdza zatem, że badane czynności egzekucyjne odpowiadają prawu.

Nie budzi wątpliwości, że dokonane przez organ egzekucyjny w postępowaniu egzekucyjnym zajęcia wynagrodzenia za pracę oraz innej wierzytelności są prawnie dozwolone. Wobec powyższego organy orzekające w sprawie prawidłowo uznały więc za nieuzasadnioną przedmiotową skargę na czynności egzekucyjne w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę oraz innej wierzytelności.

W opinii Sądu uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, jak również postanowienia organu I instancji jest wyczerpujące, wskazuje podstawy prawne i faktyczne przyjętych rozstrzygnięć, a wobec braku konkretnych zarzutów zażalenia nie możliwym było odniesienie się do nich przez organ II instancji.

Jak już wcześniej zasygnalizowano w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że skarga składana w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. powinna dotyczyć konkretnej czynności egzekucyjnej, a organ dokonuje w tym trybie oceny zgodności z prawem czynności faktycznych podjętych przez organ egzekucyjny i egzekutora w wykonaniu zastosowanego środka egzekucyjnego.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, zgodnie z którym w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a., kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych (por. wyrok NSA z 2 kwietnia 2015r., sygn. akt II FSK 778/13; wyrok NSA z 18 sierpnia 2015r., sygn. akt II FSK 1688/13; wyrok WSA z 23 października 2015r., sygn. akt III SA/Wa 3396/14).

Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty (postanowienia i zarządzenia), na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty.

W konsekwencji powyższych uwag, nie jest zatem możliwe podnoszenie w postępowaniu skargowym zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. (por. Przybysz P.M., Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wolters Kluwer 2015r., wyd. VII, komentarz do art. 54), czyli przykładowo zarzutu dotyczącego zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.), jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Rozpatrzenie zarzutów w postępowaniu skargowym byłoby obejściem prawa i naruszałoby zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia (por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2015r., sygn. akt II FSK 1688/13).

Powyższa zasada sprowadza się do ukształtowania środków ochrony prawnej w taki sposób, by ich podstawy nie mogły być powielane, tzn. by nie zaistniała sytuacja w ramach, których dany zarzut byłby rozpatrywany w ramach kilku środków ochrony prawnej. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie są względem siebie konkurencyjne. Nie można ich stosować zamiennie. Każdy z nich, w szczególności skarga na czynności egzekucyjne i zarzuty, dotyczy konkretnych uchybień, jest wnoszony w różnym terminie i rozpoznawany z zastosowaniem innych przesłanek.

Uwzględniając powyższe rozważania, należy wskazać, że w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw, by w postępowaniu zainicjowanym skargą na czynność egzekucyjną analizować kwestię zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę oraz innej wierzytelności pieniężnej przysługującej zobowiązanemu.

W tych okolicznościach powołanie w skardze art. 7 § 2 u.p.e.a., który uprawnia organ egzekucyjny do stosowania środków egzekucyjnych, prowadzących bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środków najmniej uciążliwych dla zobowiązanego, nie mogło odnieść pożądanego przez skarżącego skutku.

W tym stanie rzeczy w przypadku postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącego, badanie uciążliwości zastosowanego środka egzekucyjnego w ramach którego dokonano kwestionowane czynności egzekucyjne powinno się odbyć w ramach innego środka prawnego, to jest w ramach zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w trybie przepisów art. 33-34 u.p.e.a.

Zdaniem Sądu, organy obu instancji prawidłowo oceniły dokonane czynności egzekucyjne w kontekście ich zgodności z powołanymi wyżej przepisami u.p.e.a., które regulują sposób i formę zastosowania środka egzekucyjnego jakim było zajęcie wynagrodzenia za pracę oraz innej wierzytelności pieniężnej. Ocena ta znalazła odzwierciedlenie w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia i postanowienia organu I instancji.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.