Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 200/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 28 § 1, art. 29, art. 49 § 1, art. 50 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Stowarzyszenia [A] w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 1 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/GI 166/19 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [A] w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/GI 166/19, odrzucił skargę Stowarzyszenia [A] w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] grudnia 2018 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym:

W dniu [...] stycznia 2019 r. Stowarzyszenie wniosło skargę na ww. postanowienie DIAS w Katowicach, podpisaną przez wiceprezesa zarządu – W. S.

Zarządzeniem z dnia 26 lutego 2019 r. Przewodniczący Wydziału WSA w Gliwicach wezwał skarżące Stowarzyszenie do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (KRS) zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

W odpowiedzi na wezwanie Stowarzyszenie złożyło uchwałę z dnia 28 stycznia 2019 r. o powołaniu W. S. na prezesa zarządu Stowarzyszenia, wniosek do KRS o zarejestrowanie tego powołania oraz kopię pocztowego dowodu nadania, wskazując na to, iż procedura rejestrowa wciąż trwa.

Odrzucając skargę, Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, natomiast art. 29 p.p.s.a. nakłada na te podmioty obowiązek wykazania swojego umocowania przy pierwszej czynności w postępowaniu. Dalej Sąd wskazał, że brak takiego dokumentu stanowi brak formalny, który podlega usunięciu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Niewykonanie w terminie wezwania do złożenia takiego dokumentu zobowiązuje Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Zdaniem WSA, nadesłane przez stronę dokumenty nie stanowią wykonania wezwania z 26 lutego 2019 r., bowiem nie wynika z nich sposób reprezentacji Stowarzyszenia. Wobec tego Sąd uznał, ze brak formalny skargi nie został uzupełniony, wobec czego skargę należało odrzucić.

Zażalenie na to postanowienie złożyło skarżące Stowarzyszenie, wnosząc o jego uchylenie i zarzucając mu rażące naruszenie prawa poprzez jego wydanie na podstawie błędnej oceny stanu prawnego. Wskazało, że wiedza o wpisach do KRS jest wiedzą notoryjną, będącą w posiadaniu sądu, a skarga została podpisana prawidłowo, bo złożenie skargi nie jest zaciągnięciem zobowiązania finansowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie przede wszystkim podkreślenia wymaga, że obowiązek wykazania umocowania do działania w imieniu osoby prawnej (Stowarzyszenia) ciąży na stronie postępowania już przy pierwszej czynności w postępowaniu. Wynika to wprost z przepisów ustawy p.p.s.a., tj. art. 29 w zw. z art. 28 § 1. Brak dokumentu, z którego wynika takie umocowanie, stanowi brak formalny, uniemożliwiający przyjęcie skargi do rozpoznania.

Sąd I instancji, stwierdziwszy omawiany brak formalny, wezwał stronę do jego usunięcia na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a., precyzyjnie wskazując, jakie dokumenty należy nadesłać oraz jakie są skutki niewykonania wezwania (tj. odrzucenie skargi).

Zdaniem NSA, Sąd I instancji słusznie stwierdził, że z dokumentów nadesłanych przez stronę nie wynika sposób reprezentacji Stowarzyszenia. Innymi słowy, wezwanie z 26 lutego 2019 r. nie zostało prawidłowo wykonane.

W tym miejscu zauważyć wypada, że po pierwsze – z załączonej uchwały wynika jedynie, że W. S. został powołany na prezesa zarządu, natomiast nie wynika, w jaki sposób Stowarzyszenie może podejmować ważne czynności prawne, w tym czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Po drugie – uchwała ta została podjęta 28 stycznia 2019 r., a więc po złożeniu skargi, podpisanej przez W. S. jako wiceprezesa zarządu (16 stycznia 2019 r.). Dokumenty dotyczące reprezentacji strony powinny być natomiast aktualne na dzień złożenia skargi.

Złożenie dopiero wraz zażaleniem informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z KRS nie może przynieść oczekiwanego przez stronę skutku, bowiem termin na dokonanie tej czynności upłynął bezskutecznie 15 marca 2019 r. Natomiast argument strony, że "wiedza o wpisach do KRS jest wiedzą notoryjną będącą w posiadaniu sądu" nie mógł zostać uwzględniony, bowiem z art. 29 p.p.s.a. wprost wynika, że przedstawienie takiego dokumentu jest obowiązkiem strony. Obowiązek ten w niniejszej sprawie wynikał także z zarządzenia Przewodniczącego Wydziału WSA z dnia 26 lutego 2019 r.

W tych okolicznościach NSA uznał, że Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wobec nieuzupełnienia, pomimo wezwania, braku formalnego w terminie.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.