Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1927/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4, art. 133 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 2, art. 106 par. 3 i 5.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 156 par. 1 pkt 2.
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 109 ust. 3, art. 24 ust. 1, art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) i pkt 16.
journal: Dz.U. 2008 nr 164 poz 1027
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jednolity.
article: art. 9 ust. 1 pkt 1 lit. c) i pkt 16.
journal: Dz.U. 2003 nr 45 poz 391
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia.
article: art. 8 pkt 1 lit. c) i pkt 10, art. 22 ust. 1.
journal: Dz.U. 1997 nr 28 poz 153
law: Ustawa z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym.
article: art. 14a ust. 1.
journal: Dz.U. 2010 nr 220 poz 1447
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 30 lipca 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 723/12 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. objętym skargą kasacyjną wyrokiem oddalił skargę J. K. na decyzję Prezesa Narodowego Fundusz Zdrowia z dnia [...] lutego 2012 r. w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej.

Stan sprawy przyjęty przez Sąd I instancji przedstawiał się następująco:

Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Siedlcach wystąpił do Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia o wydanie decyzji w sprawie objęcia skarżącego J. K. ubezpieczeniem zdrowotnym z tytułu prowadzenia przez niego pozarolniczej działalności gospodarczej.

Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w toku przeprowadzonego postępowania ustalił, że skarżący figuruje w ewidencji działalności gospodarczej jako osoba prowadząca działalności gospodarczą od dnia 20 czerwca 1991 r., która nigdy nie była zawieszana. Wobec tego decyzją z dnia 2 grudnia 2011 r. organ ten uznał, że skarżący od dnia 1 stycznia 1999 r. był objęty obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący wskazał, że nie jest objęty ubezpieczeniem i nie podlega ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej gdyż jest objęty tym ubezpieczeniem z tytułu stosunku pracy.

Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, objętą skargą decyzją, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołując się na przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j.: Dz. U. z 2008 r., Nr 164, poz. 1027 ze zm., dalej: "ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych"), ustawy z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia (Dz. U. Nr 45, poz. 391 ze zm., dalej: "ustawa o powszechnym ubezpieczeniu w NFZ") i ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (Dz. U. Nr 28, poz. 153 ze zm., dalej: "ustawa o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym"), wskazał, że obowiązkowi ubezpieczeniowemu podlegają osoby prowadzące działalność gospodarczą od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności, zaś zgodnie z brzmieniem obowiązującym od dnia 20 września 2008 r. obowiązkowo ubezpieczeniu emerytalnemu, rentowemu i chorobowemu oraz wypadkowemu podlegają osoby prowadzące działalność gospodarczą od dnia rozpoczęcia jej wykonywania do dnia zaprzestania jej wykonywania z wyłączeniem okresów, na które prowadzenie działalności zostało zawieszone, na podstawie przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j.: Dz. U. z 2010 r., Nr 220, poz. 1447 ze zm., dalej: "ustawa o swobodzie działalności gospodarczej). W odniesieniu do kwestii opłacania składek na rzecz skarżącego przez jego pracodawcę, organ wskazał, że konieczność podwójnego opłacania składek wynika z treści art. 82 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, w myśl, którego w przypadku, gdy ubezpieczony uzyskuje przychody z więcej niż jednego tytułu do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, składaka na to ubezpieczenie opłacana jest z każdego z tych tytułów odrębnie. Podobnie kwestia ta uregulowana została w art. 24 ust. 1 ustawy o powszechnym ubezpieczeniu w NFZ i art. 22 ust. 1 ustawy o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym.

Sąd I instancji oddalając skargę stwierdził, że organy prawidłowo ustaliły, w jakim okresie skarżący podlegał obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. Sąd wskazał, że rozpoczęcie działalności najczęściej następuje z chwilą wpisu do ewidencji działalności gospodarczej i zakańczane jest z chwilą wykreślenia tego wpisu. Wskazał również, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wynika, że skarżący od dnia 20 czerwca 1991 r. do chwili obecnej figuruje w ewidencji działalności gospodarczej – ma zarejestrowaną działalność gospodarczą, której prowadzenia nigdy nie zawieszał. Skarżący ponadto nigdy nie dokonał zgłoszenia do obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego jako płatnik składek z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Wobec tego organ prawidłowo ustalił, że skarżący od dnia 20 czerwca 1991 r. podlegał obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej i z tego tytułu miał obowiązek zgłoszenia do tego ubezpieczenia jako płatnik. Obowiązku tego nie znosił, w ocenie Sądu, fakt zatrudnienia skarżącego w pełnym wymiarze czasu pracy u innego pracodawcy. Sąd I instancji podzielił również stanowisko organu odnośnie obowiązku odrębnego opłacania składek na ubezpieczenia zdrowotne z tytułu każdego ze źródeł uzyskiwania przychodu rodzącego obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego.

W podstawie prawnej Sąd I instancji podał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.).

Skargą kasacyjną J. K. zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości zarzucając mu naruszenie:

1. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 109 ust. 1 i 3 w zw. z art. 67 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych polegająca na stwierdzeniu w uzasadnieniu wyroku, że wniosek o rozpatrzenie sprawy, o której mowa w ust. 1 zgłasza ubezpieczony (skarżący) w sytuacji, gdy skarżący (ubezpieczony) został zgłoszony do funduszu przez ZUS z racji tego, że jest nieprzerwanie pracownikiem od dnia 1 września 1966 r. do chwili obecnej, w rozumieniu ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych;

2. prawa materialnego poprzez niezastosowanie w sprawie art. 69 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, art. 12 ust. 1 ustawy o powszechnym ubezpieczeniu w NFZ i art. 11 ust. 1 ustawy o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym w zw. z art. 13 ust. 4 pkt 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie powinny być zastosowane;

3. prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie w sprawie art. 66 ust. 1 pkt 16 obowiązującej ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, art. 9 ust. 1 pkt 16 ustawy o powszechnym ubezpieczeniu w NFZ oraz art. 8 pkt 10 ustawy o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym, w sytuacji gdy wskazane przez Sąd przepisy w uzasadnieniu nie mają zastosowania w sprawie skarżącego;

4. przepisów postępowania, art. 3 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. wobec braku jakiegokolwiek ustosunkowania się do zarzutów skargi, które pozwoliłyby dokonać oceny zasadności zapadłego wyroku w zakresie powołanych podstaw zaskarżenia. Kontrola działalności administracji okazała się być w tym zakresie niepełna gdyż nie wskazano, dlaczego zarzuty skarżącego okazały się być bezzasadne. Tego typu naruszenie przepisów postępowania ogranicza również kontrolę instancyjną przez NSA, nie dając poznać przesłanek, jakimi kierował się Sąd I instancji przy uznaniu niezasadności postaw zaskarżenia;

5. przepisów postępowania, art. 3 § 2 pkt 1 i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.) poprzez przyjęcie w wyniku niewłaściwie przeprowadzonej kontroli rozstrzygnięcia organów administracji, że w zaskarżonej decyzji nie zachodzi rażące naruszenie prawa, gdy tymczasem wady zawarte w decyzji stanowią kwalifikowane naruszenie prawa, a tym samym stanowiły podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji;

6. przepisów postępowania, art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 106 § 5 w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. przez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego na podstawie akt sprawy, z których jednoznacznie wynika, że w sprawie istnieją dowody co do których należy się wypowiedzieć;

7. przepisów postępowania, art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie wskazanie uzasadnienia wyroku przepisu prawa na podstawie którego skarżący w dniu 20 czerwca 1991 r. miał obowiązek zgłoszenia się do ubezpieczenia jako płatnik w sytuacji, gdy był w tym czasie i nadal jest objęty ubezpieczeniem zdrowotnym z racji tego, że jest pracownikiem w rozumieniu przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.

Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie NSA zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć.

Natomiast stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Przepis art. 174 p.p.s.a stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle cytowanych przepisów do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji – w odniesieniu do przepisów postępowania. A zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować.

Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 t., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120; zob. szerzej J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 419).

W analizowanej skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty dotyczące zarówno naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Badając w pierwszej kolejności zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienie, w ocenie kasatora, mogło mieć wpływ na wynik sprawy Naczelny Sąd Administracyjny uznał je za niezasadne. W punkcie 4, 6 i 7 petitum skargi kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., który to przepis w swojej treści zawiera dyrektywę skierowaną pod adresem sądu sporządzającego uzasadnienie wyroku, by zawierało ono zwięzłe przedstawienie sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie (por.: wyrok NSA z dnia 2 lutego 2007 r., II FSK 128/06 – Legalis; wyrok NSA z dnia 6 września 2005 r., FSK 2099/04 – Legalis). Uchwałą podjętą w składzie siedmiu sędziów NSA przesądzono, iż przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia (uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 39). W przedmiotowej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi płynące z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. Z kolei powołany przez skarżącą przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. ma charakter przepisu ustrojowego. Określa on zakres działania sądów administracyjnych. Sąd I instancji nie naruszył tego przepisu, albowiem skontrolował, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i władczo rozstrzygnął spór, co do treści stosunku publicznoprawnego, a tym samym orzekł w zakresie wyznaczonym sądom administracyjnym. Dlatego zarzut naruszenia tego przepisu ustrojowego nie może być uznany za uzasadniony.

Nie są zasadne także zarzuty naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. poprzez: 1) niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Wbrew twierdzeniom kasatora Sąd I instancji wydał wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Jak podnosi się w literaturze przedmiotu i w orzecznictwie sądowym sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych, tylko bada, czy dokonane przez organ administracji ustalenia odpowiadają prawu (por. wyrok NSA z 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/06; ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 31). Z tego też względu sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, a jedyny wyjątek od tej zasady przewiduje art. 106 § 3 p.p.s.a dopuszczający przeprowadzenie dowodu z dokumentu wyłącznie dla wyjaśnienia istotnej wątpliwości i pod warunkiem nieprzedłużenia postępowania. W analizowanej sprawie, wbrew twierdzeniom kasatora, Sąd I instancji wobec uzasadnionego braku istotnych wątpliwości, nie miał podstaw do zastosowania art. 106 § 1 i § 5 p.p.s.a. Nie było także podstaw do zastosowania przez ten Sąd art. 145 § 2 p.p.s.a. w zw z. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ponieważ słusznie WSA ocenił, iż zaskarżona do tego Sądu decyzja nie jest dotknięta wada nieważności polegającą na rażącym naruszeniu prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił także zarzutów naruszenia prawa materialnego, podniesionych w skardze kasacyjnej (pkt 1, 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej), a wymienionych wyżej. Sąd I instancji ocenił zasadnie, iż organy administracji w tej sprawie dokonały właściwej wykładni wskazanych przepisów prawa materialnego i prawidłowo zastosowały wymienione przepisy materialne dokonując poprawnej subsumcji ustalonego konkretnie w tej sprawie stanu faktycznego pod abstrakcyjny stan faktyczny opisany w hipotezie normy prawnej. Jak właściwie ustaliły organy w tej sprawie, co zasadnie zaakceptował Sąd I instancji, skarżący figuruje w ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Prezydenta Miasta S., jako osoba prowadząca działalność gospodarczą od 20 czerwca 1991 r. i działalność ta nigdy nie była zawieszana. Zgodnie z brzmieniem art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j.: Dz. U. z 2008 r., Nr 164, poz. 1027 ze zm., dalej: ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych) wniosek o rozpatrzenie sprawy, o której mowa w ust. 1 tegoż artykułu ustawy (m.in. z zakresu objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym), zgłasza ubezpieczony, a w zakresie objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym może zgłosić w szczególności ZUS, KRUS lub członek rodziny ubezpieczonego. Stosownie do treści art. 66 ust. 1 pkt 1 lit c i pkt 16 aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, art. 9 ust. 1 pkt 1 lit c i pkt 16 ustawy z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia (Dz. U. Nr 45, poz. 391 ze zm.) – obowiązującej do 30 września 2004 r. i art.8 pkt 1 lit. c i pkt 10 ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (Dz. U. Nr 28, poz. 153 ze zm.) – obowiązującej do 31 marca 2003 r., obowiązkowi ubezpieczeniowemu podlegają osoby prowadzące działalność gospodarczą od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności, zaś zgodnie z brzmieniem obowiązującym od dnia 20 września 2008 r. obowiązkowo ubezpieczeniu emerytalnemu, rentowemu i chorobowemu oraz wypadkowemu podlegają osoby prowadzące działalność gospodarczą od dnia rozpoczęcia jej wykonywani do dnia zaprzestania jej wykonywania z wyłączeniem okresów, na które prowadzenie działalności zostało zawieszone, na podstawie przepisów art. 14a ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j.: Dz. U. z 2010 r., Nr 220, poz. 1447 ze zm., dalej: ustawa o swobodzie działalności gospodarczej). W odniesieniu do kwestii opłacania składek na rzecz skarżącego przez jego pracodawcę, zasadnie Sąd I instancji zauważył, iż słusznie organy wskazały w zaskarżonych rozstrzygnięciach, że konieczność podwójnego opłacania składek wynika z treści art. 82 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, w myśl, którego w przypadku, gdy ubezpieczony uzyskuje przychody z więcej niż jednego tytułu do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, składka na to ubezpieczenie opłacana jest z każdego z tych tytułów odrębnie. Podobnie kwestia ta uregulowana została w art. 24 ust. 1 ustawy o powszechnym ubezpieczeniu w NFZ i art. 22 ust. 1 ustawy o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym.

Sąd I instancji słusznie stwierdził, że organy prawidłowo ustaliły, w jakim okresie skarżący podlegał obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. Sąd I instancji wskazał, że rozpoczęcie działalności najczęściej następuje z chwilą wpisu do ewidencji działalności gospodarczej i kończy się z chwilą wykreślenia tego wpisu. Wskazał również, iż z akt sprawy wynika, że skarżący od dnia 20 czerwca 1991 r. do chwili obecnej figuruje w ewidencji działalności gospodarczej – ma zarejestrowaną działalność gospodarczą, której prowadzenia nigdy nie zawieszał. Skarżący ponadto nigdy nie dokonał zgłoszenia do obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego jako płatnik składek z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Wobec tego organy prawidłowo ustaliły, że skarżący od dnia 20 czerwca 1991 r. podlegał obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej i z tego tytułu miał obowiązek zgłoszenia do tego ubezpieczenia jako płatnik. Naczelny Sąd Administracyjny podziela zdanie Sądu I instancji, iż obowiązku tego nie znosił fakt zatrudnienia skarżącego w pełnym wymiarze czasu pracy u innego pracodawcy (podobnie przyjął tak NSA w wyrokach: z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt II GSK 880/12; z dnia 30 lipca 2013 r., II GSK 447/12; https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając to wszystko na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.