Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2202/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 8, art. 278 par. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 88 poz 553
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny.
article: art. 26 ust. 2 pkt 5, art. 31 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 145 poz 1221
law: Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz (spr.) Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia del. WSA Zbigniew Czarnik Protokolant Mateusz Rogala po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 1870/12 w sprawie ze skargi S. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S. P. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 1870/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę S. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia.

Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że Sąd Rejonowy w M. II Wydział Karny wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2012 r., sygn. akt [...] uznał S. P. winnym popełnienia czynu stanowiącego występek z art. 278 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm. powoływanej dalej jako "k.k."), tj. kradzieży drewna pochodzącego z trzynastu sztuk drzew o łącznej wartości 367,50 zł na szkodę Nadleśnictwa M., za co skazał go na karę czterech miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § pkt 1 k.k. warunkowo zawiesił na okres 2 lat.

W związku z powyższym Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., wydaną na podstawie art. 30 ust. 1 i art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. Nr 145, poz. 1221 ze zm.), cofnął skarżącemu posiadaną przez niego licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. W uzasadnieniu organ stwierdził, że zgodnie z art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia Komendant [...] Policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony przestał spełniać warunek, o którym mowa w art. 26 ust. 2 pkt 5 tej ustawy, tzn. nieskazanie prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podkreślił, że czyn, za który został skazany, był działaniem nieumyślnym. Tym samym nie została spełniona przesłanka z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia mówiąca o przestępstwie umyślnym. Skarżący wyjaśnił, że nie będąc świadomy istnienia granicy pomiędzy jego działką leśną a obszarem należącym do Lasów Państwowych, zebrał z niego kilka wiatrołomów, gdyż był przekonany, że należą one do jego działki.

Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ podkreślił, że w sprawie bezsporne jest, iż skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo z art. 278 § 1 k.k., a zatem za przestępstwo umyślne.

Komendant Główny Policji podniósł, że sąd karny nie miał wątpliwości co do oceny prawnej postępowania skarżącego, co znalazło odzwierciedlenie w wyroku skazującym za przestępstwo umyślne. Wyrok ten jest wiążący dla organów Policji w postępowaniu w sprawie cofnięcia licencji pracownika ochrony, nie mają one bowiem kompetencji do ustalania winy lub niewinności posiadacza licencji.

Organ podkreślił, że rozstrzygnięcie w sprawie cofnięcia skarżącemu licencji zostało podjęte zgodnie z wolą ustawodawcy, który w tego rodzaju sprawach przyznał bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu, nakazując cofnąć licencję. Przy wydawaniu decyzji w sprawie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej organy nie mogą natomiast kierować się zasadami celowości i słuszności, wyrażonymi w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm., powoływanej dalej jako "k.p.a.").

Na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2012 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., zarzucając jej naruszenie prawa materialnego, tj. art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia poprzez błędne uznanie, że zachodzą przesłanki cofnięcia licencji pracownika ochrony oraz naruszenie przepisów postępowania: art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a poprzez to nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. W uzasadnieniu skargi skarżący ponownie powołał się na nieumyślność swojego działania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przywołał treść art. 26 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia, zgodnie z którym o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia może ubiegać się osoba, która m.in. nie była skazana prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne (art. 26 ust. 2 pkt 5). Stwierdził, że wobec skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem sądu karnego za przestępstwo umyślne, przestał on spełniać warunek niekaralności za przestępstwo umyślne, określony w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia.

Sąd I instancji podkreślił, że art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia jednoznacznie nakazuje cofnięcie licencji pracownika ochrony, gdy ten nie spełnia warunku określonego w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy, to jest warunku niekaralności za przestępstwo umyślne. Zawarte w art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy sformułowanie "komendant wojewódzki cofa licencję" oznacza, że w razie zaistnienia przesłanki cofnięcia licencji organ jest obowiązany cofnąć licencję. Decyzja organu w tym zakresie nie należy zatem do sfery uznania administracyjnego, gdyż ma charakter decyzji związanej.

Ustalenia dokonane przez organ na podstawie wyroku Sądu Rejonowego z dnia [...] kwietnia 2012 r. musiały zatem, zdaniem Sądu I instancji, wywołać skutek w postaci decyzji cofającej skarżącemu licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia.

S. P. zaskarżył wyrok WSA w W. z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 1870/12 w całości skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego, tj. art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia, poprzez nieprawidłowe uznanie, że zachodzą przesłanki do cofnięcia skarżącemu licencji pracownika ochrony, w szczególności uznanie, iż skarżący dopuścił się umyślnego przestępstwa.

Ponadto skarżący postawił zarzut naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – powoływanej dalej jako p.p.s.a.) i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny winien był uchylić zaskarżoną decyzję organu administracji jako naruszającą art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. ze względu na nieprzeprowadzenie przez organ administracji postępowania dowodowego mającego na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący stwierdził, że kwestionuje zasadność wyroku Sądu Rejonowego w M., gdyż nie popełnił umyślnego przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. Zabierając drewno opałowe - wiatrołomy z lasu był bowiem przekonany, że drewno to znajduje się w obrębie jego działki z uwagi na fakt, że istniejąca granica pomiędzy działką leśną skarżącego i działką należącą do Lasów Państwowych została zatarta. Skarżący dokonał zatem zaboru drewna nieumyślnie.

Skarżący zarzucił organom administracji oraz Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. Decyzje w tej sprawie zostały bowiem wydane wyłącznie na podstawie kwestionowanego przez skarżącego wyroku Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] kwietnia 2012 r.

Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ jej zarzuty nie są uzasadnione.

Skarżący upatruje wadliwości zaskarżonego wyroku w zaakceptowaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. faktu wydania przez organy Policji decyzji w sprawie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia wyłącznie na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] kwietnia 2012 r., sygn. akt [...]. Zarzut ten nie może zostać uznany za zasadny.

Nie stanowi przedmiotu sporu między stronami, że skarżący w dniu [...] kwietnia 2012 r. wyrokiem Sądu Rejonowego w M. został uznany za winnego popełnienia czynu stanowiącego występek z art. 278 § 1 Kodeksu karnego i skazano go na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności zawieszoną warunkowo na okres dwóch lat. Nie ulega również wątpliwości, że wyrok ten uprawomocnił się w dniu [...] kwietnia 2012 r.

Należy w tym miejscu wyjaśnić, że zgodnie z art. 8 in fine k.k. występek może zostać popełniony również nieumyślnie, jednak jedynie jeżeli ustawa tak stanowi. Zasadą przyjętą przez ustawodawcę jest zatem poddanie odpowiedzialności karnej wyłącznie sprawcy przestępstwa umyślnego. Sprawca działający nieumyślnie podlegać będzie odpowiedzialności karnej jedynie wyjątkowo, jeżeli wynika to wyraźnie z określonego przepisu ustawy. W przypadku przestępstwa uregulowanego w art. 278 § 1 k.k. ustawodawca nie przewidział tego rodzaju wyjątku. Oznacza to, że skazany za to przestępstwo może zostać jedynie sprawca działający umyślnie. Okoliczności powoływane przez skarżącego dotyczące nieumyślności jego działania winny być zatem podniesione na etapie postępowania sądowego w sprawie karnej.

Z powyższego wynika, że skoro doszło do skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem za przestępstwo z art. 278 § 1 k.k., to oznacza, że skarżący jest skazany prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne.

W myśl art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, komendant wojewódzki Policji (zaś w niniejszej sprawie Komendant [...] Policji) cofa licencje, jeżeli pracownik ochrony przestał spełniać warunki, o których mowa m.in. w art. 26 ust. 2 pkt 5. Przepis ten stanowi, że o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia może ubiegać się osoba, która nie była skazana prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne.

W sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżący przestał spełniać warunek określony w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia, w związku z czym Komendant [...] Policji był zobligowany do wydania decyzji o cofnięciu licencji pracownika ochrony fizycznej. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, decyzja ta ma charakter związany. Organ po ustaleniu zaistnienia przesłanki skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne nie bada żadnych dodatkowych okoliczności, lecz cofa licencję. Nie zasługują więc na uwzględnienie zarzuty skarżącego dotyczące niezebrania przez organ w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. ocena postępowania prowadzonego przez organy administracji jest zatem prawidłowa, a zarzuty skargi kasacyjnej nieuzasadnione.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.