Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1460/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: § 12 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 1980 nr 17 poz 62
law: Rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki.
article: art. 50 i art. 51
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ AWSA Maria Mikolik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 2 lutego 2022 r. sprawy ze skargi K. L. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie robót budowlanych - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "WINB", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB" lub "organ I instancji") z dnia [...] marca 2021 r. nr [...], wydaną w przedmiocie umorzenia postępowania.

Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu:

W dniu [...] sierpnia 2018 r. pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...] przeprowadzili kontrolę na działce nr [...] położonej w P., gm. [...] W jej wyniku ustalono, że na ww. nieruchomości zlokalizowany jest m.in. murowany budynek inwentarsko – składowy o wymiarach 15,20 m x 8,10 m. Obiekt posiada drewniany dach dwuspadowy, pokryty blachą trapezową, ze spadkiem połaci dachowych w kierunku północnym i południowym. Budynek zlokalizowany został w odległości 3,38 od ogrodzenia od strony wschodniej, a w ścianie wschodnie budynku znajdują się trzy otwory okienne.

Decyzją z dnia [...] marca 2019 r. nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nakazał R.G., jako właścicielowi, doprowadzenie budynku inwentarsko – składowego o wymiarach zewnętrznych 15,20 m x 8,10 m, zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości P., gm. [...], do stanu zgodnego z przepisami poprzez zamurowanie materiałem ściennym niepalnym trzech otworów okiennych (dwóch o wymiarach 0,78 m x 0,78 m i jednego o wymiarach 1,17 m x 0,76 m), usytuowanych w ścianie wschodniej ww. budynku inwentarsko – składowego. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] września 2019 r. nr [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił opisaną wyżej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w części dotyczącej terminu wyznaczonego na wykonanie obowiązku i w tym zakresie wyznaczył nowy termin o dnia 31 października 2019 r., a w pozostałej części utrzymał ją w mocy.

Prawomocnym wyrokiem z dnia 12 lutego 2020 r. II SA/Rz 1318/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2019 r.nr [...] i decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2019 r. nr [...].

Sąd uznał, że ustalenia dokonane przez organ I instancji odnośnie wymiarów zewnętrznych spornego obiektu budowlanego nie budzą wątpliwości Sądu w zakresie rzetelności lub prawidłowości. Sąd podziela stanowisko organów nadzoru budowlanego obydwu instancji, że budynek został zrealizowany w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.) – dalej: "P.b.", tj. w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę. Ustalono bowiem, że decyzją z dnia [...] marca 1991 r. Wójt Gminy [...] udzielił J.G. pozwolenia na budowę budynku inwentarsko – składowego typ. WB-5921 o wymiarach 13,45 x 7,90 m na działce nr [...] w P., w odległości 4,0 m od krawędzi drogi dojazdowej od strony zachodniej i w odległości 4,55 m od krawędzi drogi polnej po stronie wschodniej. Zrealizowany obiekt posiada natomiast wymiary zewnętrzne 15,20 m x 8,10 m. Zwiększenie długości obiektu o ponad 1,5 m stanowi zmianę charakterystycznego parametru obiektu budowlanego oraz stanowi – w świetle art. 36a ust. 5 pkt 2 P.b. – istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego, obligującego organy nadzoru budowlanego do wdrożenia stosownej procedury naprawczej, określonej w art. 51 P.b.

Zdaniem Sądu, pomimo zastosowania właściwej procedury organy błędnie, a co najmniej przedwcześnie przyjęły, że w okolicznościach niniejszej sprawy zachodzą przesłanki do wydania nakazu na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. Sąd wskazał, że po pierwsze, z decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] marca 1991 r. nie wynika wprost, aby organ architektoniczno – budowlany utożsamiał "krawędź drogi dojazdowej" oraz "krawędź drogi polnej" z granicami działki nr [...]. Można domniemywać, że ww. warunki usytuowania obiektu odnoszą się do granic nieruchomości, niemniej nie jest to okoliczność, którą w realiach opisywanej sprawy organ winien uznać automatycznie za pewnik. Organ winien wykazać dlaczego wskazane w decyzji odległości stanowią odległości od granic nieruchomości. Nie jest również wiadome, czy w dacie budowy obiektu droga od strony zachodniej istniała w takim kształcie jak obecnie, ani też w jaki sposób przebiegała droga od strony wschodniej.

Po drugie, w sytuacji braku widocznych znaków granicznych oraz zgłaszania przez stronę postępowania zastrzeżeń co do przebiegu granicy nieruchomości, organ winien odnieść się do tego rodzaju zarzutów i wyjaśnić, dlaczego pomiary dokonane na wyrysie z mapy zasadniczej są wystarczające dla oceny zaistnienia podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 P.b. Tym bardziej, że ze szkicu sytuacyjnego dołączonego do protokołu kontroli z dnia [...] sierpnia 2018 r. nie wynika, aby dokonano pomiaru ściany zachodniej budynku do granicy nieruchomości. Nie jest zatem wiadome, jaką szerokość posiada faktycznie działka nr [...] i czy jest ona zbieżna z szerokością nieruchomości wskazaną w decyzji o pozwoleniu na budowę z 1991 r., względnie z aktualną dokumentacją kartograficzną ewidencji gruntów i budynków.

Po trzecie, Sąd nie podzielił wykładni § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, dokonaną przez organy obydwu instancji. W opisywanej sprawie organ odwoławczy uzasadniając brak możliwości zastosowania § 12 ust. 2 rozporządzenia podał, że na działce sąsiedniej nie istniała i nie istnieje zabudowa od strony spornego budynku inwentarsko – składowego. Na działce nr [...], jak wynika z nadesłanych akt administracyjnych, zlokalizowany jest budynek mieszkalny jednorodzinny. Należy zatem domniemywać, że organy normę prawną wyrażoną w § 12 ust. 2 rozporządzenia rozumieją w ten sposób, że odstępstwo od § 12 ust. 1 jest możliwe tylko w sytuacji, w której na obydwu sąsiadujących ze sobą nieruchomościach istnieje zabudowa, a budynki lub budowle są usytuowane równolegle względem siebie w taki sposób, że ściany tych budynków zlokalizowane są w odległości co najmniej 8 m, mierzonej prostopadle do tych ścian. Sąd takiej wykładni nie podziela. W ocenie składu orzekającego, przepis § 12 ust. 2 wymaga jedynie, aby działka sąsiednia względem działki, na której zrealizowano obiekt w odległościach mniejszych niż określonych § 12 ust. 1, była zabudowana. Treść ww. regulacji nie wymaga, aby zabudowa ta istniała w bezpośrednim sąsiedztwie i niejako "na wysokości" takiego obiektu. Istotne jest bowiem jedynie istnienie zabudowy na działce sąsiedniej oraz zachowanie minimalnej odległości 8 m pomiędzy budynkami. Oznacza to, że możliwe jest zastosowanie § 12 ust. 2 rozporządzenia także w przypadku, gdy na działce sąsiedniej nie występuje zabudowa bezpośrednio na wysokości ocenianego obiektu budowlanego. W realiach opisywanej sprawy wymaga podkreślenia, że obecnie obowiązujące przepisy techniczno – budowlane nie zawierają uregulowania o treści tożsamej z do § 12 ust. 2 rozporządzenia z 1980 r. Niemniej wobec ustalenia, że obiekt wraz z otworami okiennymi usytuowanymi w ścianie wschodniej został zrealizowany pod rządami rozporządzenia z 1980 r., to rzeczą organu będzie dokonanie oceny zgodności obiektu również z przepisami obowiązującymi w dacie budowy budynku.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył w całości jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie budynku inwentarsko – składowego o wymiarach zewnętrznych 15,20 m x 8,10 m, zlokalizowanego na działce nr [...] w P.

Organ I instancji podał, że realizując wskazania wynikające z prawomocnego wyroku WSA w Rzeszowie uzupełnił materiał dowodowy o wydruki z internetowego portalu Geoportal2, które dzięki wbudowanemu na stronie modułowi pomiarowemu, umożliwiły uzyskanie – jak podał organ – precyzyjnych pomiarów naroży północno – wschodniego oraz południowo – wschodniego spornego budynku względem wschodniej granicy działki nr [...]. Na ich podstawie ustalono, że obiekt zlokalizowany jest w odległości 3,22 – 3,38 m od granicy wschodniej działki. W ocenie organu I instancji, analiza wskazanej wyżej dokumentacji oraz dokumentów uzyskanych z zasobu geodezyjnego i kartograficznego pozwala przyjąć, że budynek znajduje się w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki. Ustalono jednocześnie, że przebieg granicy od daty zakończenia budowy budynku nie uległ zmianie, natomiast nie udało się odtworzyć przebiegu granicy przed jej zmianą. Powyższe pozostaje jednak bez wpływu na wynik sprawy, gdyż w świetle wykładnie § 12 ust. 2 rozporządzenia z 1980 r. dokonanej przez WSA w Rzeszowie. Ponadto w ocenie organu I instancji, analiza decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 1991 r. nr [...] oraz stanowiącego jej załącznik planu zagospodarowania działki prowadzi do stwierdzenia, że wynikający z rozstrzygnięcia decyzji warunek lokalizacji budynku w odległości 4,55 m od krawędzi drogi polnej po stronie wschodniej należy utożsamiać w odległością od granicy działki. Mając na uwadze powyższe organ I instancji podniósł, że skoro w dacie budowy budynku na działce sąsiedniej istniał budynek inwentarsko – składowy w odległości przekraczającej 13 m, to zbliżenie budynku do granicy działki uznać należy za nienaruszające przepisów techniczno-budowlanych obowiązujących w dacie jego budowy, jak i tego rodzaju regulacji obowiązujących obecnie. To zaś obligowało do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego.

K.L. (dalej: "skarżący") wniósł odwołanie od tej decyzji, zarzucając błędne zastosowanie § 12 ust. 2 rozporządzenia z 1980 r. poprzez przyjęcie, że regulacja ta dopuszcza zmniejszenie odległości, o których mowa w § 12 ust. 1 w sytuacji, gdy w czasie budowy spornego budynku działka sąsiednia nr [...] była niezabudowana, podczas gdy przepis § 12 ust. 2 miał zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy działka sąsiednia była zabudowana. Taka wykładnia ww. przepisu nie wynika z wyroku WSA w Rzeszowie i w ocenie skarżącego stanowi rażące naruszenie prawa.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. Podzielając w całości stanowisko organu I instancji WINB podał, że z powodu okoliczności szczegółowo przedstawionych przez PINB, w realiach opisywanej sprawy nie ma żadnych podstaw materialnoprawnych do prowadzenia postępowania przez organy nadzoru budowlanego. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że wykładnia § 12 ust. 2 rozporządzenia z 1980 r. zastosowana prawidłowo przez organ I instancji, wbrew twierdzeniom odwołującego się, wynika z wyroku WSA w Rzeszowie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, K.L. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:

I. błędne zastosowanie § 12 ust. 2 rozporządzenia z 1980 r. polegające na przyjęciu, że przepis ten dopuszcza możliwość zmniejszenia odległości, o których mowa w § 12 ust. 1 rozporządzenia z 1980 r. w sytuacji, gdy w czasie budowy na działce nr [...] budynku o wym. 15,20 m x 8,10 m, sąsiednią działka nr [...] była działką niezabudowaną, podczas gdy przepis § 12 ust. 2 mógłby mieć zastosowanie wyłącznie, gdyby w czasie budowy budynku działka sąsiednia była zabudowana.

II. naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) – dalej: "P.p.s.a.", poprzez jego błędne zastosowanie polegające na niewłaściwej interpretacji oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 lutego 2020 r. II SA/Rz 1318/19 – Sąd wskazał, że przepis § 12 ust. 2 wymaga "aby działka sąsiednia względem działki, na której zrealizowano obiekt w odległościach mniejszych niż określonych § 12 ust. 1, była zabudowana", natomiast organ uznał, że zdaniem Sądu przepis § 12 ust. 2 nie wymaga, aby sąsiednia działka była zabudowana;

III. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2021 r. nr [...], podczas gdy decyzję tę należało uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329) – dalej: "P.p.s.a.", zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. Zgodnie z art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

W niniejszej sprawie zastopowanie znajduje również art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Oddziaływanie orzeczenia sądu administracyjnego w ponownym postępowaniu w sprawie przed organami administracji publicznej ma pierwszorzędne znaczenie w odniesieniu do orzeczeń kasatoryjnych tego sądu, w rezultacie których ma nastąpić merytoryczne rozpatrzenie sprawy w nowym postępowaniu administracyjnym prowadzonym w zakresie wynikającym z dokonanego obalenia zaskarżonego aktu lub czynności i ewentualnie innych aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy (w związku z postanowieniami art. 135).

Pojęcie oceny prawnej dotyczy szeroko pojętej wykładni prawa, która obejmuje różnego rodzaju egzegezy tekstów prawnych, łącznie z regułami walidacyjnymi, reguły wynikania norm prawnych z innych norm prawnych, a także kwestie dotyczące subsumpcji oraz wyboru konsekwencji prawnej faktu uznanego za udowodniony, a nie tylko rezultaty zastosowania tzw. dyrektyw wykładni prawa, których użycie ograniczone zostaje jedynie do ustalenia znaczenia (sposobu pojmowania) normy prawnej uznanej wcześniej za obowiązującą (mającą zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego). W zakresie oceny prawnej mieści się więc zarówno krytyka zaskarżonego rozstrzygnięcia w aspekcie prawnym (stosowania prawa), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie to zostało w danym konkretnym przypadku uznane przez sąd administracyjny za błędne, i – wreszcie – jakie, zdaniem sądu, zastosowanie lub interpretacja przepisów prawnych powinny mieć miejsce, aby rozstrzygnięcie organu administracji publicznej mogło być uznane za zgodne z prawem. Ocena ta może odnosić się zarówno do przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, jak również kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zdaniem Sądu, organy nadzoru budowlanego rozpatrując ponownie sprawę wypełniły wskazania wynikające z prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie, zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i wykładni zastosowanych przepisów prawa materialnego. Wykazano dlaczego wskazane w decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] marca 1991 r. odległości stanowią odległości od granic nieruchomości. Na podstawie dokumentacji geodezyjnej oraz materiałów geodezyjnych na stronie geoportal.gov.pl organy ustaliły bowiem, że sporny obiekt zlokalizowany jest w odległości 3,22 – 3,38 m od granicy wschodniej działki, a przebieg granicy od daty zakończenia budowy budynku nie uległ zmianie. Sąd podziela również wyniki dokonanej przez organy analizy decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 1991 r. nr [...] oraz stanowiącego jej załącznik planu zagospodarowania działki. Prawidłowo przyjęły organy, że wynikający z rozstrzygnięcia decyzji warunek lokalizacji budynku w odległości 4,55 m od krawędzi drogi polnej po stronie wschodniej należy utożsamiać w odległością od granicy działki. Załącznik graficzny do ww. decyzji również określa odległość ściany wschodniej budynku do "drogi dojazdowej" na 4,55 m. Na załączniku tym brak jest podanego innego wymiaru normującego odległość ściany wschodniej od innego obiektu lub punktu na mapie. Brak jest jakichkolwiek podstaw, aby odległość tę traktować inaczej niż odległość ściany obiektu od granicy działki nr [...] położonej w P. Przyjęcie odmiennego poglądu byłoby nieracjonalne i nielogiczne, bowiem lokalizację obiektów budowlanych – tak obecnie, jak i w latach 1990-tych – co do zasady określano względem granic nieruchomości. Rację mają zatem rozstrzygające sprawę organy, że sporny budynek winien zostać usytuowany w odległości 4,55 m od wschodniej granicy działki.

Oceniając natomiast zgodność budynku inwentarsko – składowego z przepisami techniczno – budowlanymi, organy obydwu instancji uwzględniły wykładnię § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, dokonaną przez organy obydwu instancji. Zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia, budynki mieszkalne i gospodarcze na działkach zagrodowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych oraz wolno stojące jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych i o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki. Odległość ta może być zmniejszona do 3 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych. Stosownie zaś do § 12 ust. 2 rozporządzenia, przy istniejącej zabudowie na sąsiedniej działce w odległości większej niż 4 m od granicy działki, odległości określone w ust. 1 mogą ulec zmniejszeniu, z tym że odległość między budynkiem istniejącym a projektowanym powinna wynosić co najmniej 8 m. We wskazanym wyżej prawomocnym wyroku WSA w Rzeszowie wskazał, że przepis § 12 ust. 2 wymaga jedynie, aby działka sąsiednia względem działki, na której zrealizowano obiekt w odległościach mniejszych niż określonych § 12 ust. 1, była zabudowana. Treść ww. regulacji nie wymaga natomiast, aby zabudowa ta istniała w bezpośrednim sąsiedztwie i niejako "na wysokości" takiego obiektu. Istotne jest bowiem jedynie istnienie zabudowy na działce sąsiedniej oraz zachowanie minimalnej odległości 8 m pomiędzy budynkami. Sąd wskazał, że możliwe jest zastosowanie § 12 ust. 2 rozporządzenia także w przypadku, gdy na działce sąsiedniej nie występuje zabudowa bezpośrednio na wysokości ocenianego obiektu budowlanego.

Z ustalonego przez organy nadzoru budowlanego stanu faktycznego wynika, że w dacie budowy budynku inwentarsko – składowego na działce nr [...] w P., działki sąsiednie od strony wschodniej były zabudowane budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym. Wynika to m.in. ze geodezyjnego szkicu polowego nr [...] wykonanego w październiku 1991 r., na którym uwidoczniono budynek na działce sąsiedniej, znajdującego się w aktach administracyjnych organu I instancji. W świetle powyższego zarzuty skarżącego związane z błędnym zastosowaniem § 12 ust. 2 rozporządzenia z 1980 r. nie mogły odnieść zamierzonego rezultatu. Organy nadzoru budowlanego obydwu instancji dokonały bowiem prawidłowej wykładni wskazanej regulacji, zgodnie ze wskazaniami WSA w Rzeszowie. Skoro ustalono, że działka sąsiednia od strony wschodniej w dacie budowy spornego budynku na działce nr [...] była zabudowana, a odległość ściany wschodniej budynku na działce nr [...] od zabudowań na działce sąsiedniej przekracza 13 m, to zbliżenie budynku do granicy działki uznać należy za nienaruszające przepisów techniczno-budowlanych obowiązujących w dacie jego budowy, jak i tego rodzaju regulacji obowiązujących obecnie. Słusznie tym samym wskazały organy, że wobec braku podstaw prawnych do dalszego prowadzenia postepowania nadzorczego na podstawie art. 50 i art. 51 P.b., postępowanie podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe.

W związku z powyższym, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd skargę oddalił.