Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2973/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 § 1 i § 2 pkt 1, art. 125 § 1 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 124 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 115 poz 741
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 lipca 2019 r., sygn. akt: II SA/Gd 27/19 w sprawie ze skargi E.S. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [..] października 2018 r., znak: [..] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 24 lipca 2019 r., sygn. akt: II SA/Gd 27/19 oddalił skargę E.S. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [..] października 2018 r., znak: [..] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Decyzją z dnia [..] marca 2011 r. Wojewoda Pomorski, na podstawie ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 orzekł o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 dla inwestycji pn.: "Budowa dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji Stacja [..] - istniejący słup Nr [..] linii 110 kV nr 1448 relacji [..] – [..] wraz z przewodem OPGW i stacji 110/15 kV GPZ [..] wraz z infrastrukturą towarzyszącą". Budowa linii napowietrznej przebiegać ma m.in. przez działkę nr [..] położoną w G., obręb [..], stanowiącą własność E.S..

We wniosku z dnia 21 stycznia 2013 r. [..] S.A. Oddział w Gdańsku zwróciła się do Prezydenta Miasta Gdańska o wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z ww. nieruchomości poprzez udzielenie zgody na założenie przewodów i urządzeń przesyłu energii elektrycznej.

Prezydent Miasta Gdańska wykonujący zadania starosty z zakresu administracji rządowej, działając na wniosek Spółki, decyzją z dnia [..] września 2013 r. w punkcie pierwszym decyzji orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej położonej w Gdańsku, stanowiącej działkę nr [..] będącej współwłasnością E.S. i J.Z.S. - poprzez udzielenie inwestorowi zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez ww. nieruchomości przewodów i urządzeń elektrycznych służących do przesyłania energii elektrycznej oraz podziemnych, naziemnych i nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, zgodnie z projektem wskazanym w załączniku, stanowiącym integralną część decyzji, w punkcie drugim decyzji udzielił zgody na wejście na ww. nieruchomość w wymiarze 8 tygodni z możliwością skrócenia tego terminu na etapie realizacji inwestycji, w punkcie trzecim decyzji zobowiązał Spółkę do sporządzenia protokołu otwarcia - przed rozpoczęciem prac budowlanych, w których strony postępowania, tj. inwestor wraz z właścicielem, dokonują min. inwentaryzacji stanu nieruchomości będącej przedmiotem decyzji, a także do sporządzenia protokołu zamknięcia po ich zakończeniu, tj. po przywróceniu nieruchomości do stanu poprzedniego lub w przypadku braku takiej możliwości - po zakończeniu prac, w punkcie czwartym decyzji zobowiązał Spółkę do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po założeniu i przeprowadzeniu odcinka sieci, o której mowa w punkcie 1 - zaznaczył, że jeżeli przywrócenie do stanu poprzedniego będzie niemożliwe bądź spowoduje nadmierne trudności lub koszty, wnioskodawca zobowiązany będzie do zapłaty odszkodowania ustalonego w drodze postępowania administracyjnego, w punkcie piątym decyzji zobowiązał inwestora do pisemnego powiadomienia Prezydenta o zakończeniu prac budowlanych prowadzonych na nieruchomości (po przywróceniu nieruchomości do stanu poprzedniego lub w przypadku braku takiej możliwości po zakończeniu prac budowlanych) wraz z przekazaniem protokołów otwarcia i zamknięcia prac, w punkcie szóstym decyzji orzekł, że ostateczna decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowi podstawę wpisu do ksiąg wieczystych.

Wojewoda Pomorski decyzją z [..] października 2018 r. uchylił w całości powyższą decyzję i orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [..] poprzez udzielenie Spółce zezwolenia na założenie i przeprowadzenie na ww. nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej oraz podziemnych, naziemnych i nadziemnych obiektów oraz urządzeń do korzystania z tych przewodów i urządzeń zgodnie z załącznikiem graficznym nr 1 stanowiącym integralną część decyzji.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda stwierdził, że decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości może być wydana po spełnieniu łącznie następujących przesłanek: 1) planowana inwestycja będzie stanowiła inwestycję celu publicznego (o których mowa w art. 6 u.g.n.); 2) ograniczenie to będzie zgodne z planem miejscowym, bądź w przypadku jego braku z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 3) nie będzie zgody właściciela (użytkownika wieczystego) na realizację inwestycji, przy czym warunkiem koniecznym jest uprzednie poprowadzenie z nim rokowań i załączenie do wniosku dokumentów z ich odbycia.

W ocenie Wojewody planowana inwestycja stanowi cel publiczny. W odniesieniu do następnej przesłanki organ wskazał, że działka nr [..] nie znajduje się

na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jednak teren przedmiotowej nieruchomości został objęty decyzją o lokalizacji inwestycji Euro 2012. Decyzja ta - wziąwszy pod uwagę jej przedmiot - stanowi (w swej istocie) decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 124 ust. 1 u.g.n., gdyż została wydana przez Wojewodę Pomorskiego w dniu [..] marca 2011 r., tj. przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia EURO 2012. Organ odwoławczy powołał się jednocześnie na art. 34 ust. 1 ustawy EURO wskazując, że decyzje administracyjne wydawane w związku z realizacją przedsięwzięć Euro 2012, określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012, podlegają natychmiastowemu wykonaniu. Oznacza to, że ww. decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 z dnia [..] marca 2011 r. była natychmiast wykonalna z mocy ww. ustawy. W związku z powyższym, tak długo jak decyzja Wojewody Pomorskiego ustalająca lokalizację inwestycji Euro 2012 wydana w dniu [..] marca 2011 r. pozostaje w obrocie, tak długo organ jest związany jej treścią, a decyzja ta podlega wykonaniu. Mając powyższe na uwadze organ II instancji wskazał, że decyzją z [..] marca 2011 r. Wojewoda Pomorski, na podstawie ustawy Euro, orzekł o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 dla inwestycji pn. "Budowa dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji Stacja [..] - istniejący słup Nr [..] linii 110 kV nr 1448 relacji [..] – [..] wraz z przewodem OPGW i stacji 110/15 kV GPZ [..] wraz z infrastrukturą towarzyszącą, a inwestycja ta uwzględnia przebieg przez działkę E.S. nr [..], obr. [..] w Gdańsku. Decyzja ta wyczerpuje znamiona i stanowi (w swej istocie) "decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego" w rozumieniu art. 124 ust. 1 u.g.n.

Jednocześnie Wojewoda wskazał, że skoro turniej się już odbył, a inwestor dopiero po jego zakończeniu podjął działania zmierzające do realizacji przedsięwzięcia, to oznacza, że nie było to przedsięwzięcie niezbędne do przeprowadzenia turnieju w rozumieniu art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012. Ustało zatem podstawowe kryterium zastosowania ustawy EURO. W konsekwencji, rozpoznając wniosek Spółki należy procedować w trybie ustawy u.g.n., opierając swoje rozstrzygnięcia na przepisach art. 124 ust. 1 i ust. 1a tej ustawy.

Oceniając zaistnienie kolejnej z przesłanek, Wojewoda wskazał, że nie budzi wątpliwości, że przed wystąpieniem z wnioskiem o ograniczenie sposobu korzystania

z nieruchomości, inwestor przeprowadził z jej współwłaścicielami rokowania w sprawie wyrażenia zgody na wykonanie prac związanych z realizacją wskazanego we wniosku przedsięwzięcia oraz że rokowania te nie przyniosły rezultatu. O fakcie prowadzenia rokowań świadczy treść znajdującej się w aktach niniejszej sprawy obustronnej korespondencji oraz notatek z rokowań. W aktach sprawy znajdują się pisma, stanowiące korespondencję pomiędzy inwestorem a E.S. i J.Z.S., będącymi właścicielami nieruchomości oznaczonej jako działka nr [..], której przedmiotem było ustalenie warunków zawarcia porozumienia w kwestii możliwości uzyskania zgody właścicieli na zajęcie nieruchomości na cele realizacji i eksploatacji linii w ramach przedmiotowej inwestycji. Korespondencja ta trwała od lipca 2011 r. do stycznia 2013 r. i składa się na nią kilkadziesiąt pism, które zostały załączone do wniosku inwestora z dnia 21 stycznia 2013 r. W aktach sprawy znajdują się również notatki z rokowań z dnia 3 listopada 2011 r., z dnia 16 listopada 2011 r., z dnia 30 listopada 2011 r. oraz z dnia 14 grudnia 2011 r. Z dokumentacji tej wynika, że warunki postawione przez strony rokujące nie pozwoliły na uzyskanie zgody na wejście na teren działki nr [..] w związku z realizacją przedsięwzięcia polegającego na budowie linii wysokiego napięcia 110 k\/ relacji [..] – [..]. W związku z brakiem ostatecznego porozumienia w sprawie udzielenia zgody na założenie i przeprowadzenie na nieruchomości przedmiotowej inwestycji, inwestor wystąpił do Prezydenta z wnioskiem z 21 stycznia 2013 r. o "wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości z rygorem natychmiastowej I wykonalności". Tym samym Wojewoda stwierdził, że inwestor występujący z wnioskiem w przedmiotowej sprawie spełnił wymóg uprzedniego przeprowadzenia z właścicielami nieruchomości rokowań w zakresie zgody na wykonanie prac, o których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n.

W świetle powyższego Wojewoda uznał, że w rozpatrywanej sprawie przesłanki formalne dla uzyskania zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości wskazanych we wniosku, zostały spełnione.

Organ II instancji, dokonując kontroli legalności decyzji Prezydenta wskazał, że organ I instancji nie był uprawniony do rozstrzygania w przedmiocie zobowiązania inwestora do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego bądź zapłaty odszkodowania (pkt 4 sentencji), jak również nie był uprawniony do rozstrzygania, że ostateczna decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania stanowi podstawę wpisu do ksiąg wieczystych (pkt 6 sentencji). Wskazał ponadto, że nie znajduje podstawy prawnej dla orzekania w punktach 3 i 5 sentencji zaskarżonej decyzji w kwestii zobowiązania Spółki do sporządzenia protokołu przed rozpoczęciem prac budowlanych, w których strony niniejszego postępowania, tj. inwestor wraz z właścicielem, dokonują m.in. inwentaryzacji stanu nieruchomości będącej przedmiotem niniejszej decyzji, a także do sporządzenia protokołu zamknięcia po ich zakończeniu, tj. po przywróceniu nieruchomości do stanu poprzedniego lub w przypadku braku takiej możliwości - po zakończeniu prac (pkt 3) oraz zobowiązania inwestora do pisemnego powiadomienia tut. organu o zakończeniu prac budowlanych prowadzonych na nieruchomości wraz z przekazaniem protokołów otwarcia i zamknięcia prac (pkt 5). Organ I instancji w treści decyzji nie wskazał na zasadność lub podstawę prawną takiego orzeczenia.

Odnosząc się do kwestii orzeczenia w punkcie 2 sentencji zaskarżonej decyzji, iż "(...) udziela [się] zgody na wejście na ww. nieruchomości w wymiarze 8 tygodni z możliwością skrócenia tego terminu na etapie realizacji inwestycji", Wojewoda wskazał, że pozostaje ono poza zakresem regulacji art. 124 ust. 1 u.g.n., a więc stanowi rozstrzygnięcie wydane bez podstawy prawnej i w niewłaściwym trybie. Mając na uwadze powyższe Wojewoda uchylił w całości zaskarżoną decyzję Organu I instancji i na nowo sformułował treść rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku strony.

Organ II instancji wskazał ponadto, że w sentencji decyzji wydanej w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. organ winien przede wszystkim ściśle określić zakres wprowadzonego ograniczenia. Załączona mapa określa, jakie urządzenia mają być na nieruchomości posadowione i nie przewiduje (poza jednym słupem energetycznym) innych urządzeń. Jednak zakres tego ograniczenia, wynikający z decyzji organu I instancji nie jest precyzyjny. W konsekwencji organ odwoławczy, traktując zapis o powierzchni zajęcia terenu jako długość "maksymalną", doprecyzował jej zapis o maksymalnej długości zajęcia nieruchomości skarżącej.

W dalszej części wskazał, że na podstawie załącznika mapy sporządzonej w określonej skali można w precyzyjny sposób określić obszar podlegający ograniczeniu, jego zakres oraz przebieg ograniczenia przez działkę strony.

Na powyższą decyzję E.S. wniosła skargę, w której wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając Wojewodzie naruszenie: 1) art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 k.p.a. i 80 k.p.a. poprzez

brak dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych polegających na przyjęciu, że w okolicznościach niniejszej sprawy zostały spełnione wszelkie przesłanki warunkujące możliwość wydania decyzji ograniczającej prawo własności na podstawie art. 124 u.g.n., 2) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak w uzasadnieniu decyzji analizy jak najmniejszej uciążliwości inwestycji dla właściciela nieruchomości, braku uzasadnienia w zakresie przyczyn wydania decyzji na podstawie mapy która pochodzi z roku 2012 oraz braku analizy zgodności przedmiotowego ograniczenia z zaskarżoną decyzją Wojewody Pomorskiego o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 z dnia [..] marca 2011 r., 3) art. 124 ust. 1 u.g.n poprzez brak analizy oraz oceny zgodności ograniczenia prawa własności skarżącego z decyzją Wojewody Pomorskiego o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 z dnia [..] marca 2011 r., 4) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez nie zawieszenie postępowania prowadzonego przez organ odwoławczy w związku z toczącym się postępowaniem przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym pod sygn. akt: IV SA/Wa 220/16 ze skargi na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 10 listopada 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Pomorskiego z [..] marca 2011 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 dla analizowanej inwestycji oraz przed Naczelnym Sądem Administracyjnym związku ze skargą kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2017 r., sygn. akt: IV SA/Wa 2945/16 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [..] listopada 2015 r., utrzymującej w mocy decyzję Wojewody Pomorskiego z [..] marca 2011 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 dla ww. inwestycji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że objęte decyzją przedsięwzięcie, zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro (Dz.U. z 2013 r., poz. 1345) wpisane pod pozycją nr 23 jako rozbudowa systemu zasilania elektroenergetycznego aglomeracji trójmiejskiej, zaliczone zostało do przedsięwzięć Euro, do których zastosowanie miała ustawa Euro. Trybunał Konstytucyjny w wyroku

z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt: Kp 1/12 uchylił przepisy nowelizujące ustawę o przygotowaniu turnieju Euro 2012 w kierunku przedłużenia jej zastosowania po zakończeniu turnieju, uznając je za niegodne z Konstytucją RP jako naruszające zasadę lex retro non agit. Według Trybunału, przedsięwzięcia nierozpoczęte przed rozpoczęciem turnieju, choć wskazane w rozporządzeniu z 2009 r., nie odpowiadają kryterium niezbędności do przygotowania i przeprowadzenia turnieju. Jednocześnie Trybunał zaznaczył, że ustawa o przygotowaniu turnieju Euro 2012 nie zawierała postanowień pozwalających rozstrzygnąć wszystkie problemy intertemporalne, jakie powstały w związku z jej wejściem w życie oraz zakończeniem turnieju.

Sąd stwierdził, że realizacja inwestycji objętej decyzją lokalizacyjną z [..] marca 2011 r. nie rozpoczęła się przed 8 czerwca 2012 r. Inwestor dopiero wnioskiem z dnia 22 stycznia 2013 r. zwrócił się o ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowych działek i wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w celu realizacji inwestycji. W świetle ustalonych przez organ i niespornych okoliczności sprawy oraz mając na uwadze specjalny charakter ustawy o Euro i jej ocenę dokonaną przez Trybunał Konstytucyjny w przywołanym wyroku, w przekonaniu Sądu, pomimo braku określenia granic temporalnych obowiązywania tej ustawy, cel ustawy o Euro uzasadnia tezę o niedopuszczalności jej zastosowania do przedsięwzięć nierozpoczętych przed rozpoczęciem turnieju, a jednocześnie wymienionych w rozporządzeniu z 2009 r. Tym samym nie jest możliwe stosowanie regulacji ustawy Euro do niniejszej sprawy, co też orzekające w sprawie organy uczyniły, odwołując się w kwestii oceny zasadności wniosku inwestora do przepisów ogólnych.

W konsekwencji, zarówno organ I instancji, jak i Wojewoda, rozpoznając wniosek inwestora z dnia 21 stycznia 2013 r., prawidłowo procedowali w trybie ustawy o gospodarce nieruchomościami, opierając swoje rozstrzygnięcie o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości na przepisie art. 124 ust. 1 u.g.n. Zdaniem Sądu zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy, jak słusznie uznały orzekające w sprawie organy, jasno wskazuje, że spełnione zostały wszystkie ustawowe przesłanki dopuszczalności zastosowania instytucji ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w odniesieniu do działki nr [..] położonej w obrębie [..] w Gdańsku, w celu założenia, przeprowadzenia i utrzymania przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej w postaci dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV.

Zaplanowana przez Spółkę inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego, o którym mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. Sąd wyjaśnił, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja Wojewody z dnia [..] marca 2011 r. o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 dla inwestycji polegającej na budowie dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji Stacja [..] - istniejący słup Nr [..] linii 110 kV nr 1148 relacji [..] – [..] wraz z przewodem OPGW i stacji 110/15 kV GPZ [..] wraz z infrastrukturą towarzyszącą, wydaną na podstawie ustawy EURO. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [..] listopada 2015 r. utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody z dnia [..] marca 2011 r., a ponadto - decyzją z dnia [..] czerwca 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [..] marca 2011 r. o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 oraz decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [..] listopada 2015 r., utrzymującej w mocy ww. decyzję Wojewody Pomorskiego. Następnie zaś, w ramach procedury ponownego rozpatrzenia Minister Infrastruktury i Budownictwa, decyzją z dnia [..] września 2016 r., utrzymał w mocy decyzję tegoż Ministra z dnia [..] czerwca 2016 r.

W ocenie Sądu spełniony został również warunek, o którym mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n., gdyż inwestor wykazał, że przed złożeniem wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości podjął rokowania z jej właścicielem w celu uzyskania zgody na wykonanie planowanych prac. W tym zakresie dokumentacja zawarta w aktach administracyjnych zawiera bogaty materiał dowodowy, potwierdzający niemal dwuletnie negocjacje pomiędzy Inwestorem a stronami (pierwotnie E.S. i J.Z.S.), w których zdecydowanie czynną rolę pełniła właśnie skarżąca. Z dokumentacji tej wynika, że warunki postawione przez strony rokujące nie pozwoliły na uzyskanie zgody na wejście na teren działki nr [..] w związku z realizacją przedsięwzięcia polegającego na budowie linii wysokiego napięcia 110 kV relacji [..] – [..].

Sąd podzielił również stanowisko organu odwoławczego w kwestii oceny rozstrzygnięcia organu I instancji w zakresie punków 2-6, a w konsekwencji - w kwestii uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenia reformatoryjnego. Orzeczenie w punkcie 2 o zgodzie na wejście na nieruchomość skarżącej nie znajduje oparcia w treści art. 124 u.g.n. Niniejsza decyzja stanowi dopiero podstawę dla inwestora do wystąpienia o wydanie takiej zgody na podstawie przepisów Prawa budowlanego.

Rozstrzygnięcie w punktach 3 i 5 również zostało wydane bez podstawy prawnej, bowiem art. 124 u.g.n. nie przewiduje obowiązku sporządzenia protokołu otwarcia i zamknięcie prac, czy też informowania organu o zakończeniu tych prac. Z kolei rozstrzygnięcia z punktu 4 i 7 stanowią powtórzenie odpowiednio treści przepisu art. 124 ust. 4 i ust. 7 u.g.n., a więc - jako obowiązki wynikające z mocy prawa - nie wymagają konkretyzacji w decyzji administracyjnej. Tym samym, w ocenie Sądu, decyzja Wojewody odpowiada prawu, a poglądu tego nie podważają zarzuty i argumenty skargi.

Oceniając zarzuty skargi Sąd stwierdził, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący braku uzasadnienia najmniejszej uciążliwości inwestycji dla właściciela nieruchomości oraz braku precyzyjnego określenia zakresu tego ograniczenia. Organ odwoławczy skorygował decyzję organu I instancji poprzez precyzyjne ustalenie maksymalnego obszaru, jakiego dotyczy ograniczenie wynikające z kwestionowanej decyzji. Ograniczenie to zostało odzwierciedlone na załączniku graficznym, stanowiącym integralną część decyzji i wynika z niego zarówno powierzchnia ograniczenia na maksymalnej długości metrów bieżących w osi linii - 198 m, jak i lokalizacja projektowanego słupa. Organ odwoławczy na załączonej mapie określił zatem jakie urządzenia mają być posadowione na nieruchomości, a ze skali mapy można również precyzyjnie określić obszar ograniczenia. Załącznik ten stanowi integralną część decyzji i ze względu na jego charakter - jest to mapa - niewątpliwie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia, bowiem pełni funkcję wyjaśniającą i obrazową.

Sąd zauważył także, że kwestionując aktualność mapy, skarżąca nie wskazała, w jakim zakresie pozostaje ona nieaktualna. Tymczasem obowiązujące przepisy prawa nie wprowadzają okresu ważności mapy, wykorzystywanej w postępowaniach administracyjnych dotyczących ograniczenia korzystania z nieruchomości ani nie powierzają żadnemu podmiotowi kompetencji do ustalania okresu ważności takiej mapy. Mapa do celów projektowych co do zasady traci aktualność z chwilą zmian informacji w niej zawartych.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez nie zawieszenie postępowania z uwagi na toczące się postępowania sądowoadministracyjne dotyczące decyzji Wojewody z dnia [..] marca 2011 r. o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012, Sąd wskazał, że nie zasługiwał on również na uwzględnienie. Prawomocne rozstrzygnięcie kwestii ważności decyzji

Wojewody nie stanowiło w kontrolowanej sprawie zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Ewentualne prawomocne wyeliminowanie przez sąd administracyjny decyzji Wojewody z dnia [..] marca 2011 r. o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012, w oparciu o którą wydano zaskarżoną i decyzję, stanowić mogłoby przesłankę do jej wzruszenia w trybie nadzwyczajnym (wznowieniowym). Jednocześnie z ustaleń Sądu wynika, że NSA wyrokiem z dnia 8 maja 2019 r., sygn. akt: II OSK 1549/18 oddalił skargę kasacyjną na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [..] września 2016 r., nr [..] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności Wojewody Pomorskiego z dnia [..] marca 2011 r. o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012, co dodatkowo dezaktualizuje wniosek skarżącej o zawieszenie postępowania sądowego w niniejszej sprawie.

Odnosząc się do stanowiska skarżącej, wynikającego z pisma z dnia 28 stycznia 2019 r. w kwestii braku uwzględnienia przez organy orzekające w sprawie faktu zmiany stanu prawnego nieruchomości stanowiącej działkę nr [..], obr. [..] w Gdańsku, która na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Gdańsku - Południe o sygn. akt XII Ns 900/09 o zniesieniu współwłasności stała się wyłączną własnością E.S. (poprzednio - również J.Z.S.), Sąd wskazał, że ewentualne uchybienie w tym zakresie nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia wynikającego z zaskarżonej decyzji. W jej sentencji bowiem Wojewoda, w kwestii stanu prawnego nieruchomości, odnosi się do zapisów księgi wieczystej nr [..], nie wymieniając właścicieli działki nr [..], obr. [..] w Gdańsku. W konsekwencji, rozstrzygnięciu temu nie można zarzucić, że w wadliwy sposób oznacza właściciela nieruchomości, której dotyczy orzeczone ograniczenie w zakresie sposobu korzystania z niej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła E.S. zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia skargi na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [..] listopada 2015 r. utrzymującej w mocy decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [..] marca 2011 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 dla inwestycji pn.: "budowa napowietrznej linii

elektroenergetycznej 110 kV Stacja [..]-[..] istniejący słup nr [..] linii 110 kV nr 1448 relacji [..]-[..] i stacji 110/15 kV GPZ [..] wraz z infrastrukturą towarzyszącą", a która to sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt. IV SA/Wa 220/16, z uwagi na fakt, iż jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w przedmiotowej sprawie, iż cel ustawy o Euro 2012 uzasadnia tezę o niedopuszczalności jej zastosowania do przedsięwzięć nierozpoczętych przed rozpoczęciem turnieju, a jednocześnie wymienionych w rozporządzeniu z 2009 r. oraz z uwagi na fakt, iż ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Wojewody Pomorskiego o lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 spowoduje brak spełnienia przesłanek do wydania decyzji o ograniczeniu prawa własności skarżącej w trybie art 124 ust. 1 u.g.n.

W skardze kasacyjnej zarzucono:

1) naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, które miało istotny wpływa na wynik sprawy tj.:

- art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak zbadania zgodności decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [..] października 2018 r. oraz ograniczeń z niej wynikających, w szczególności w zakresie przebiegu linii, jej długości na nieruchomości skarżącej, miejsca posadowienia słupa oraz zajętego obszaru nieruchomości z treścią decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, tj. z treścią decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [..] marca 2011 r. o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012, a to z uwagi na fakt, iż trasa i przebieg projektowanej linii 110 kV od 2011 r. były korygowane przez inwestora;

- art 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez brak zawieszenia postępowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia skargi na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [..] listopada 2015 r. utrzymującej w mocy decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [..] marca 2011 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 dla inwestycji pn. "budowa napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV Stacja [..]-[..]-istniejący słup nr [..] linii 110 kV nr 1448 relacji [..]-[..] i stacji 110/15 kV GPZ [..] wraz z infrastrukturą towarzyszącą", a która to sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt.: IV SA/Wa 220/16, z uwagi na fakt, iż jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w przedmiotowej sprawie, cel

ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz.U.2010, Nr 26, poz. 133 ze zm.) 2012 uzasadnia tezę o niedopuszczalności jej zastosowania do przedsięwzięć nierozpoczętych przed rozpoczęciem turnieju, a jednocześnie wymienionych w rozporządzeniu z 2009 r., tym samym nie jest możliwe stosowanie regulacji ustawy o Euro 2012 do niniejszej sprawy oraz z uwagi na fakt, iż ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Wojewody Pomorskiego o lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 spowoduje brak spełnienia przesłanek do wydania decyzji o ograniczeniu prawa własności skarżącej w trybie art. 124 ust 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami,

2) naruszenie prawa materialnego tj. art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jej niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, iż zostały spełnione łącznie wszystkie przesłanki warunkujące wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia, w tym w szczególności, że ograniczenie jest zgodne z decyzją o lokalizacji inwestycji Euro Wojewody Pomorskiego z dnia [..] marca 2011 r. oraz poprzez brak ścisłego wskazania ograniczenia prawa własności skarżącej, w szczególności poprzez brak wskazania w treści decyzji wysokości słupa energetycznego, jego rodzaju oraz typu oraz wysokości zawieszenia przewodów linii dwutorowej napowietrznej 2x110 kV i szerokości tychże przewodów, jak również poprzez brak wskazania w treści decyzji całkowitej powierzchni obszaru ograniczenia prawa własności skarżącej.

W ocenie skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji naruszył art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez brak zawieszenia postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia skargi na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [..] listopada 2015 r. (sygn. akt IV SA/Wa 220/16). Sąd stwierdził, iż cel ustawy o Euro 2012 uzasadnia tezę o niedopuszczalności jej zastosowania do przedsięwzięć nierozpoczętych przed rozpoczęciem turnieju, a jednocześnie wymienionych w rozporządzeniu z 2009 r., tym samym nie jest możliwe stosowanie regulacji ustawy o Euro 2012 do niniejszej sprawy. To zatem przemawia w sposób jednoznaczny za wysokim stopniem prawdopodobieństwa uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [..] listopada 2015 r. i poprzedzającej jej decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [..] marca 2011 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 dla inwestycji pn.: "budowa napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV Stacja

[..]-[..]-istniejący słup nr [..] linii 110 kV nr 1448 relacji [..]-[..] i stacji 110/15 kV GPZ [..] wraz z infrastrukturą towarzyszącą". Uchylenie ww. decyzji ma zasadniczy wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, gdyż wyeliminowanie ww. decyzji z obrotu prawnego będzie skutkowało odpadnięciem przesłanek do wydania decyzji o ograniczeniu prawa własności nieruchomości skarżącej w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Podniesiono, że Sąd wskazał, że ewentualne prawomocne wyeliminowanie przez sąd administracyjny decyzji Wojewody Pomorskiego z [..] marca 2011 r., o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012, w oparciu o którą wydano zaskarżoną decyzję, stanowić może przesłankę do jej wzruszenia w trybie nadzwyczajnym, a pomimo to Sąd nie rozważył zasadności zawieszenia przedmiotowego postępowania na mocy art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Nadto pominął on również w zupełności fakt, iż w analogicznej sprawie toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku pod sygn. akt. II SA/Gd 628/15 i II SA/Gd 627/15 ten sam Sąd zawiesił postępowanie na ww. podstawie.

Skarżąca kasacyjnie wskazała także, że decyzja o lokalizacji przedsięwzięcia powinna w sposób precyzyjny określać lokalizację takiej inwestycji poprzez wskazanie nieruchomości, przez które ma ona przebiegać, oraz granic terenu, jaki może być pod nią zajęty. Zdaniem skarżącej kasacyjnie w niniejszej sprawie doszło do braku zbadania zgodności decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [..] października 2018 r. oraz ograniczeń z niej wynikających, w szczególności w zakresie przebiegu linii i jej długości na nieruchomości skarżącej, miejsca posadowienia słupa oraz zajętego obszaru nieruchomości z treścią decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - tj. z treścią decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [..] marca 2011 r. o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012.

Na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842) – dalej: uCOVID-19, Przewodniczący Wydziału I Izby Ogólnoadministracyjnej sprawę skierował do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym z uwagi na to, że przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W

związku z tym zawiadomiono strony, że każda z nich ma prawo do pisemnego dodatkowego przedstawienia swojego stanowiska w sprawie w granicach zarzutów złożonej skargi kasacyjnej w terminie siedmiu dni.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Izby Ogólnoadministracyjnej o skierowaniu – na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 uCOVID-19 - sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, w pierwszej kolejności zobligowało Naczelny Sąd Administracyjny do zbadania dopuszczalności rozpoznania niniejszej sprawy na tego rodzaju posiedzeniu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uwzględniając zasady: jawności posiedzeń sądowych (art. 10 p.p.s.a.) i rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych na rozprawie (art. 90 § 1 p.p.s.a.), przy jednoczesnym zastrzeżeniu wyjątku od nich, gdy przewiduje to "przepis szczególny" i zastosowaniu rozwiązań przewidzianych w art. 15zzs4 ust. 2 i 3 uCOVID-19, zaistniały podstawy do rozpoznania niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 1-3 uCOVID-19: "W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich w sprawach, w których strona wnosząca skargę kasacyjną nie zrzekła się rozprawy lub inna strona zażądała przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, jeżeli wszystkie strony w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zamiarze skierowania sprawy na posiedzenie niejawne wyrażą na to zgodę. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie trzech sędziów" (ust. 1), "W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących" (ust. 2), "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez

ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów" (ust. 3).

Należy mieć na względzie, że w pierwotnej wersji uCOVID-19 zamieszczono przepis art. 15 zzs ust. 6, z którego treści wynikało, że w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 "nie przeprowadza się rozpraw ani posiedzeń jawnych", z wyjątkiem rozpraw i posiedzeń jawnych w sprawach określonych w art. 14a ust. 4 i 5 tej ustawy, określonych mianem "pilnych". Uchylenie przepisów art. 14a i art. 15zzs uCOVID-19 nastąpiło jednocześnie z dodaniem do tej ustawy m.in. przywołanych wyżej regulacji zawartych w jej art. 15 zzs4 ust. 2 i 3. Sens takiego działania ustawodawcy sprowadza się zatem do tego, że istniejący stan epidemii ogłoszony z powodu COVID-19 (co jest okolicznością notoryjną) nie stanowi aktualnie przeszkody m.in. do działania przez Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym. Dodanie w uCOVID-19 przepisów art. 15 zzs4 ust. 2 i 3 nakazuje rozważyć, czy przewidziane w tych przepisach rozwiązania – wobec niewątpliwie utrzymującego się stanu epidemii COVID-19, powinny mieć zastosowanie w stosunku do niniejszej sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładnia funkcjonalna przepisów uCOVID-19 nakazuje opowiedzieć się za dopuszczalnością zastosowania konstrukcji zawartej w art. 15zzs4 ust. 3 uCOVID-19 w przedmiotowej sprawie i możliwością rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Powyższy przepis należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. Podkreślić należy, że prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego

najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego. Ten standard ochrony praw stron i uczestników został zachowany, skoro wskazanym uprzednio zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie. W konsekwencji skład Sądu rozpoznający niniejszą sprawę uznał, że dopuszczalne jest rozpoznanie wniesionej skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 uCOVID-19, albowiem przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.

Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej konieczne jest podkreślenie, że ze względu na to, że konstrukcja art. 174 p.p.s.a. umożliwia zaskarżenie wszelkich

naruszeń prawa, jakich mógł się dopuścić Sąd I instancji przy wydawaniu rozstrzygnięcia, granice skargi kasacyjnej wyznaczane są przez stronę skarżącą kasacyjnie. Powinny one zawsze zostać wyznaczone w sposób precyzyjny. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2009 r., II FSK 1688/07, LEX nr 1095923). Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domniemywać granic skargi kasacyjnej. Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej czy też poprawianie jej niedokładności (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2014 r., I OSK 1420/14, LEX nr 1658243). Właściwe określenie w skardze kasacyjnej zakresu i podstaw zaskarżenia jest również konieczne z uwagi na ustanowioną w art. 183 p.p.s.a. wskazaną wyżej zasadę stanowiącą, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Pewnym złagodzeniem rygorów wynikających z art. 176 w związku z art. 178 p.p.s.a. jest przewidziana w art. 183 § 1 tej ustawy możliwość przytoczenia przez stronę nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Należy przy tym wskazać, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 20 września 2006 r., SK 63/05, orzekając o zgodności art. 174, art. 183 § 1, art. 184 p.p.s.a. z wymienionymi przepisami Konstytucji RP, nie zakwestionował konstytucyjności przyjętego modelu skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Ważne jest też zwrócenie uwagi, że w praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego nie dochodzi do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych w sytuacji, gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone w art. 176 p.p.s.a., czego potwierdzeniem jest uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09 podjęta w pełnym składzie. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zasadniczo we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2015 r., II GSK 2140/13, LEX nr 1682677), chyba że umożliwia to powołana choćby niedoskonale podstawa prawna, a wadliwość zarzutu jest możliwa do usunięcia poprzez analizę argumentacji uzasadnienia środka

odwoławczego (por. wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2012 r., I FSK 1679/11, LEX nr 1218340). Do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie należy jednak wyciąganie z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej przytoczonych tam zarzutów i wiązanie ich z powołanymi tam przepisami w celu uzupełnienia przytoczonej w petitum skargi kasacyjnej podstawy kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2007 r., I FSK 1448/06, LEX nr 419045). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoim orzecznictwie podkreślał, że nie ma on obowiązku formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej. Należy bowiem mieć na uwadze, że wyodrębnianie zarzutów z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej zawsze niesie ryzyko nieprawidłowego odczytania intencji strony wnoszącej skargę kasacyjną. Konieczne jest przy tym oddzielenie podstawy kasacyjnej od jej uzasadnienia, które jest niezbędnym elementem skargi kasacyjnej (zob. wyrok NSA z dnia 19 marca 2014 r., II GSK 16/13, LEX nr 1551417; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2015 r., II OSK 1695/13, LEX nr 1658172). Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji.

Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sformułowanie podstaw kasacyjnych w prawidłowy sposób jest o tyle istotne, że – jak wyżej wskazano - stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zakreślonych w zarzutach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki wymienione zostały w § 2 tego przepisu. Określona w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) - w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia.

W rozpatrywanej skardze kasacyjnej zawarto zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania oraz naruszenia prawa materialnego. W sytuacji, kiedy

skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113).

Przypomnieć należy, że dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, że kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116). Dla poprawności zarzutu sformułowanego w ramach drugiej podstawy kasacyjnej konieczne jest wskazanie przepisów procedury sądowoadministracyjnej naruszonych przez sąd w powiązaniu z właściwymi przepisami regulującymi postępowanie przed organami administracji publicznej. Podstawą skargi kasacyjnej może być m.in. "naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", nie chodzi tutaj jednak o wszelkie naruszenia przepisów proceduralnych, ale o naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów procedury sądowoadministracyjnej, uregulowanej przepisami p.p.s.a., co oczywiście może wiązać się z zarzutami naruszenia k.p.a. w sposób pośredni.

Ocena skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania uzależniona jest od wyszczególnienia przez wnoszącego skargę kasacyjną naruszonych - jego zdaniem - przepisów postępowania sądowego. Przedmiotem zaskarżenia jest bowiem orzeczenie sądu, a nie akt lub czynność z zakresu administracji publicznej. Działanie sądu administracyjnego podlega regulacji ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 2188). Z tego punktu widzenia istotne jest zatem, aby skarżący zawarł w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów, które mogły być i były stosowane przez Sąd I instancji w procesie orzekania. Rolą sądu administracyjnego, rozstrzygającego w granicach sprawy i na podstawie akt sprawy jest bowiem przeprowadzenie procesu kontroli działania organu administracji z punktu widzenia jego zgodności z prawem. Proces

ten obejmuje: kontrolę rekonstrukcji i zastosowania przez organy administracji publicznej norm proceduralnych określających prawne wymogi ustalania faktów, kontrolę sposobu prawnej kwalifikacji tych faktów, co odnosi się do materialnoprawnych podstaw rozstrzygnięcia administracyjnego, w tym kontroli ich wykładni i zastosowania, przez pryzmat zaś przepisów ustaw procesowych określających prawne wymogi odnośnie do uzasadnienia decyzji administracyjnej, kontrolę konkretnego sposobu ustalenia w konkretnej sprawie faktycznych i prawnych podstaw rozstrzygnięcia (por. L. Leszczyński, Orzekanie przez sądy administracyjne a kontrola wykładni prawa, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" z 2010 r., nr 5-6, s. 267 i nast.).

Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania wymaga także uprawdopodobnienia istnienia związku przyczynowego między tym naruszeniem a treścią rozstrzygnięcia (por. J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 3, Warszawa 2008, s. 426), polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia podjętego wyrokiem byłaby inna (por. B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 387).

Mając na uwadze powyższe uwagi należy stwierdzić, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W pierwszej kolejności w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a., art 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak zbadania zgodności decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [..] października 2018 r. oraz ograniczeń z niej wynikających z treścią decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [..] marca 2011 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a to z uwagi na fakt, iż trasa i przebieg projektowanej linii 110 kV od 2011 r. były korygowane przez Inwestora.

Sposób sformułowania zarzutu wskazuje, że skarżąca kasacyjnie zarzuca dokonanie przez Sąd błędnej kontroli zaskarżonej decyzji i, jak należy przypuszczać, wadliwe niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w konsekwencji zaistniałych uchybień w postępowaniu administracyjnym, dotyczących naruszeń art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. W ten sposób skonstruowany zarzut kasacyjny, który, co należy podkreślić, nie został w żaden sposób wyjaśniony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej

nie mógł zostać uwzględniony. Normą, która stanowiła podstawę rozstrzygnięcia Sądu I instancji oddalającego skargę był norma zawarta w art. 151 p.p.s.a. Z uwagi na konstrukcję uzasadnienia skargi kasacyjnej nie było możliwe jednak przyjęcie, że skarżąca kasacyjnie zarzuca Sądowi błędne oddalenie skargi kasacyjnej, w sytuacji, w której zaistniały podstawy do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. z uwagi na naruszone przed organami, a wskazane w skardze kasacyjnej, przepisy k.p.a.

W pierwszym rzędzie wskazać trzeba, że, jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepis art. 3 p.p.s.a. w istocie nie zawiera samodzielnej treści normatywnej, określa wyłącznie zakres postępowania sądowoadministracyjnego i nie może być podstawą zarzutu kasacyjnego bez powiązania z innymi przepisami procesowymi (por. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2008 r., I FSK 277/07; wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r., I OSK 266/08, LEX nr 490087; postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 2009 r., II OSK 1375/09, LEX nr 582850). Przepis ten ma charakter ustrojowy, określając w sposób najbardziej ogólny i generalny zakres sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez sądy administracyjne. Zawarte w nim unormowania nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej albowiem sądy administracyjne realizują swoje ustawowe kompetencje w ramach wykonywania kontroli legalności administracji publicznej na podstawie i w trybie szeregu konkretnych, określonych przepisów prawa, które w przypadku zarzutu ich naruszenia, winny być wskazane w skardze kasacyjnej z towarzyszącym temu sprecyzowaniem i umotywowaniem: do jakiego przekroczenia bądź niedopełnienia prawa doszło i na czym ono polegało. W orzecznictwie NSA wielokrotnie sygnalizowano, że przepis art. 3 p.p.s.a. wskazuje cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji i żadna z jednostek redakcyjnych art. 3 cyt. ustawy nie odnosi się, przynajmniej wprost, do obowiązku sądu administracyjnego w zakresie sposobu procedowania przed tym sądem (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r., I OSK 266/08, LEX nr 490087). W przypadku zatem, gdy strona chce zarzucić niewłaściwą kontrolę skargi, przepis ten musi zostać powołany w połączeniu z przepisami, które Sąd mógł naruszyć w toku sprawowania tej kontroli.

Formułując zarzut naruszenia art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. skarżąca kasacyjnie wskazała na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, a więc przepisu umożliwiającego Sądowi uchylenie zaskarżonego aktu, w przypadku stwierdzenia uchybień w zakresie przepisów postępowania. Przepis ten, bez wątpienia, nie był przez Sąd I instancji oddalający skargę, stosowany. Podstawę rozstrzygnięcia Sądu stanowił przepis art. 151 p.p.s.a.

Dodatkowo zauważyć należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym w świetle brzmienia art. 174 p.p.s.a. zasadniczo nie jest dopuszczalne formułowanie zarzutu skargi kasacyjnej jako zarzutu naruszenia przepisu prawa "poprzez jego niezastosowanie" czy "pominięcie" (por. wyrok NSA z 1 czerwca 2004 r., OSK 284/04, niepubl., wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2008 r., I OSK 1807/07, LEX nr 525973; wyrok NSA z dnia 14 maja 2007 r., I OSK 1247/06, LEX nr 342527; wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r., I OSK 31/07, LEX nr 327781; postanowienie NSA z dnia 2 marca 2012 r., I OSK 294/12, LEX nr 1136684; wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r., II OSK 329/12; wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2013 r., I OSK 2255/12; wyrok NSA z dnia 8 września 2017 r., I OSK 3080/15). Należy się do tego poglądu przychylić z tym zastrzeżeniem, że nie dyskwalifikowałoby zarzutu skargi kasacyjnej wskazanie na niezastosowanie określonego przepisu jedynie wtedy, gdyby strona skarżąca kasacyjnie jednocześnie wskazała przepis, który w jej przekonaniu został wadliwie zastosowany zamiast przepisu przez nią wskazywanego - wraz z podaniem uzasadnienia tego stanowiska. Wymogu tego skarga kasacyjna nie spełnia.

Nadto, jak już wyżej wskazano, ze względu na brzmienie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie wystarczy samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju, że kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia. Nawet zatem w przypadku, gdyby dopuścić w drodze daleko idącej rekonstrukcji, że skarżąca kasacyjnie postawiła zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z powołanymi przepisami k.p.a., to brak wyjaśnienia tego zarzutu w uzasadnieniu skargi kasacyjnej także prowadziłby do braku możliwości jego uwzględnienia. Samo wskazanie w petitum zarzutu, że nie doszło do prawidłowej kontroli zgodności zaskarżonej decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [..] października 2018 r. z treścią decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [..] marca 2011 r. o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia nie czyni zadość prawidłowej konstrukcji zarzutu skargi kasacyjnej.

Nie mógł być również uwzględniony drugi z powołanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania, a więc zarzut dotyczący naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. "Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej". Przepis art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy sąd orzekający nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia wstępnego, jakie wyłoniło się lub powstało w toku postępowania sądowego. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Zastosowanie przez sąd art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny. Ocena pozostawiona została więc do uznania sądu, który wydając postanowienie w tej kwestii powinien rozważyć, czy w danym przypadku celowe jest wstrzymanie biegu sprawy. W związku z powyższym należy uznać, że stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku nie narusza prawa i było prawidłowe. Sąd szczegółowo wyjaśnił podstawy uznania zawieszenia postępowania za niecelowe, a polemika strony skarżącej kasacyjnie nie dowodzi, że stanowisko to było błędne. Fakultatywność rozstrzygnięcia o zawieszeniu postępowania w powiązaniu z okolicznością, że NSA wyrokiem z dnia 8 maja 2019 r., sygn. akt: II OSK 1549/18 oddalił skargę kasacyjną na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [..] września 2016 r., nr [..] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności Wojewody Pomorskiego z dnia [..] marca 2011 r. o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012, przemawia za uznaniem, że prawidłowo Sąd uznał, iż nie zachodziły podstawy do zawieszenia postępowania sądowego w niniejszej sprawie.

Z analogicznych przyczyn nie zachodziły również podstawy do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, o co skarżąca kasacyjnie wnioskowała w skardze kasacyjnej. Dodać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 listopada 2019 r., sygn. akt: IV SA/Wa 46/16 (wyrok zapadł na skutek kilku skarg w sprawach o sygn. akt: IV SA/Wa 46/16, IV SA/Wa 220/16 i IV SA/Wa 221/16, które zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod wspólną sygnaturą akt: IV SA/Wa 46/16) oddalił skargi na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [..] listopada 2015 r. utrzymującą w mocy opisaną wyżej decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [..] marca

2011 r. z nawiązaniem do argumentacji przedstawionej w wyroku NSA z dnia 8 maja 2019 r., sygn. akt: II OSK 1549/18.

Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia prawa materialnego. Skarżąca kasacyjnie zarzuciła niewłaściwe zastosowanie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1990 ze zm.) zwanej dalej u.g.n.:

- polegające na błędnym uznaniu, że zostały spełnione łącznie wszystkie przesłanki warunkujące wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia, w tym w szczególności, że ograniczenie jest zgodne z decyzją o lokalizacji inwestycji Euro Wojewody Pomorskiego z dnia [..] marca 2011 r.,

- oraz poprzez brak ścisłego wskazania ograniczenia prawa własności skarżącej, w szczególności poprzez brak wskazania w treści decyzji wysokości słupa energetycznego, jego rodzaju oraz typu oraz wysokości zawieszenia przewodów linii dwutorowej napowietrznej 2x110 kV i szerokości tychże przewodów, jak również poprzez brak wskazania w treści decyzji całkowitej powierzchni obszaru ograniczenia prawa własności skarżącej.

Z brzmienia wskazywanego przez skarżącą kasacyjnie przepisu art. 124 ust. 1 u.g.n. wynika, że do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości może dojść w wyniku decyzji zezwalającej na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody, a ograniczenie następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Z powyższego unormowania wynika, że warunkami niezbędnymi wydania decyzji jest konieczność wykonania sprecyzowanej inwestycji celu publicznego na nieruchomości, której właściciel nie wyraża na to zgody.

Zarzucając naruszenie art. 124 ust. 1 u.g.n. strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła, że dokonane zaskarżoną decyzją ograniczenie nie jest zgodne z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego, określonej w decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [..] marca 2011 r. Uzasadniając podniesiony zarzut, strona skarżąca kasacyjnie wyjaśniła, że doszło do braku zbadania zgodności decyzji Wojewody Pomorskiego z

dnia [..] października 2018 r. oraz ograniczeń z niej wynikających (w szczególności w zakresie przebiegu linii i jej długości na nieruchomości skarżącej, miejsca posadowienia słupa oraz zajętego obszaru nieruchomości) z treścią decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - tj. z treścią decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [..] marca 2011 r., o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012.

Zarzut ten dotyczy zatem niedokonania właściwych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, które były niezbędne do wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Warunkiem wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. jest bowiem zgodność dokonywanego ograniczenia z decyzją o ustaleniu inwestycji celu publicznego. Skarżąca kasacyjnie wskazała dodatkowo następnie, że decyzja powinna jednoznacznie wskazywać przebieg inwestycji przez nieruchomość oraz zakres uszczuplenia władztwa właściciela, które z kolei nastąpić może tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji. Uznając zatem, że w tym zakresie wydana przez Wojewodę decyzja warunków tych nie spełnia, ponieważ nie ustalono w ogóle zgodności z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości została skonstruowana w sposób wadliwy, bez jednoznacznego określenia szczegółów dokonywanego ograniczenia, skarżąca kasacyjnie w istocie kwestionuje ustalenie stanu faktycznego sprawy, a właściwie brak dokonania stosownych ustaleń oraz wady treści uzasadnienia decyzji.

Tak skonstruowany zarzut nie mógł osiągnąć skutku jako zarzut naruszenia prawa materialnego. Jego istotą jest bowiem poddanie pod wątpliwość istnienia formalnych podstaw do wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Niedokonanie wyczerpujących ustaleń faktycznych mogących być podstawą zastosowania przepisu prawa materialnego jest wadą w zakresie zasad prowadzenia postępowania administracyjnego. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego w odniesieniu do stanu faktycznego kwestionowanego w ramach tych zarzutów, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane, tj. w ramach drugiej podstawy

kasacyjnej, ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., I OSK 1171/12, LEX nr 1298298). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji nie może skutecznie nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Jeżeli skarżący uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051). Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy, tj. zarzutami podniesionymi w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, to zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego ze względu na niewłaściwie ustalony stan faktyczny sprawy są co do zasady zarzutami nieskutecznymi (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12, LEX nr 1372071; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09, LEX nr 745674; wyroki NSA: z dnia 11 października 2012 r., I FSK 1972/11; z dnia 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09).

Podobnie w przypadku drugiego podniesionego zarzutu naruszenia powołanego art. 124 ust. 1 u.g.n. skarżąca kasacyjnie zarzuciła brak ścisłego wskazania ograniczenia prawa własności skarżącej, w szczególności brak wskazania w treści decyzji wysokości słupa energetycznego, jego rodzaju oraz typu oraz wysokości zawieszenia przewodów linii dwutorowej napowietrznej 2x110 kV i szerokości tychże przewodów, jak również brak wskazania w treści decyzji całkowitej powierzchni obszaru ograniczenia prawa własności skarżącej. Zarzucane w tym przypadku ewentualne wady decyzji jako wynik niewłaściwie przeprowadzonego

postępowania w sprawie, w tym w zakresie zredagowania decyzji także nie mogły stanowić podstawy zarzutu naruszenia prawa materialnego.

Z powyższych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.