Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 70/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2006-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 15 ust 1; art 16 ust 1
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska, Sędziowie Asesor WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi "B" Spółki z o.o. w Sz. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 r. o d d a l a skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. o nr[...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity z 2000 r., Dz. U. Nr 54, poz. 654 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Sz., po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołania Spółki z o. o. "B" z siedzibą w Sz. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Sz. z dnia [...]r. nr [...], określającej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za [...] r. w kwocie [...] zł, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i określił ww. Spółce wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za [...] r. w kwocie [...] zł.

Uzasadniając swoje stanowisko, organ odwoławczy wskazał, że wymieniona powyżej decyzją z [...] r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Sz. określił Spółce "B" wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za [...] r. w kwocie [...] zł. Podstawą takiego rozstrzygnięcia stały się ustalenia organu kontroli skarbowej w zakresie kosztów uzyskania przychodów. Stwierdzono mianowicie, iż Spółka zaliczyła do nich wydatki w łącznej kwocie [...] zł, nie stanowiące takich kosztów.

Na wysokość zakwestionowanych wydatków złożyły się:

1) kwota [...]zł (zaksięgowana jako "wartość netto sprzedanych i likwidowanych składników majątku trwałego"), stanowiąca część wydatków Spółki z o.o. "T" poniesionych w związku z zawarciem z Gminą Miasto Sz. umowy o nabycie wieczystego użytkowania, które po przejęciu przez Spółkę z o.o. "B" uprawnień do zawarcia z Gminą ww. umowy nie zostały zwrócone Spółce z o.o. "T", którą to kwotę organ kontroli skarbowej zakwestionował wobec stwierdzenia, że warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów jest poniesienie go przez podatnika i w ostatecznym rozrachunku także z jego zasobów;

2) kwota [...] zł, dotycząca naliczonej ale niezapłaconej opłaty rocznej za wieczyste użytkowanie gruntu położonego w Sz. przy ul.[...], albowiem organ kontroli skarbowej uznał, przyjmując za podstawę przepis art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. ustawy, że opłata z tytułu użytkowania wieczystego gruntu nie stanowi kosztu uzyskania przychodów przy ustalaniu dochodu ze sprzedaży prawa wieczystego użytkowania gruntu, ze względu na to, że może ona być uznana za taki koszt dopiero w dacie uiszczenia. Tak więc, skoro podatnik nie poniósł ww. wydatku w [...] r., to nie mógł go ująć w podatkowych kosztach tego okresu.

W dalszym ciągu uzasadnienia swojej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że z takim rozstrzygnięciem Spółka "B" nie zgodziła się, wnosząc odwołanie, w którym zarzuciła:

1) naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej, tj. zasady dochodzenia w postępowaniu do prawdy obiektywnej,

2) naruszenie zasady zupełności postępowania dowodowego wynikającej z treści art. 187 § 1 ww. ustawy,

3) naruszenie przepisu art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, poprzez błędna jego wykładnię.

Podnosząc powyższe zarzuty, Spółka wniosła o uchylenie decyzji organu kontroli skarbowej i określenie za [...] r. straty w kwocie [...] zł, bądź też o przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu odwołania, w odniesieniu do poszczególnych ustaleń zaskarżonej decyzji, sformułowano następujące uwagi:

1) odnośnie kwoty [....] zł - podkreślono, iż stanowiła ona wynagrodzenie za przeniesienie na rzecz Spółki uprawnień do zawarcia z Gminą Miasto Sz. umowy o wieczyste użytkowanie, przysługujących Spółce z o.o. "T", stanowiące koszt uzyskania przychodu przy zamianie w [...]r. prawa wieczystego użytkowania tego gruntu na własność innego gruntu stosownie do treści art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,

2) odnośnie kwoty [...] zł - powołano się na treść wymienionego powyżej przepisu, argumentując, że na jego podstawie wszelkie opłaty za wieczyste użytkowanie stanowią koszty uzyskania przychodów.

W odwołaniu podkreślono też, że zgodnie z treścią przepisu art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych koszty podatkowe potrącane są co do zasady w roku podatkowym, którego dotyczą, w tym również te koszty, które są znane co do rodzaju i wielkości (a tak w ocenie Spółki było w spornej sprawie, bowiem wielkość opłaty wynikała z aktu notarialnego), nawet jeżeli ich faktycznie jeszcze nie poniesiono. Spółka podkreśliła też, że zapłaty z tytułu opłaty za wieczyste użytkowanie nie dokonała z uwagi na toczący się spór z Gminą Miasto Sz., dotyczący bezumownego i bezpłatnego korzystania przez Gminę z gruntu Spółki.

W dalszej części uzasadnienia wskazano, że decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Sz. utrzymał w mocy decyzję organu kontroli skarbowej z dnia [...] r. stwierdzając, iż brak było podstaw do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów zakwestionowanych wydatków.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który wyrokiem z dnia 16 marca 2005 r. - sygn. akt I SA/Sz 216/04, uchylił decyzję organu odwoławczego z dnia [...] r.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał następnie, że z uzasadnienia ww. wyroku wynika, iż w ocenie Sądu nie zasługiwały na uwzględnienie argumenty organu, które wskazywały na konieczność poniesienia kosztów i z tego względu brak możliwości ich zarachowania. Sąd stwierdził bowiem, odnosząc się do zakwestionowanych wydatków na nabycie prawa wieczystego użytkowania gruntów, że art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie wyłącza zasady zawartej w art. 15 ust. 4 tej ustawy, a w szczególności, że na jego podstawie wydatki na nabycie prawa wieczystego użytkowania gruntu stanowią koszty uzyskania przychodów w momencie zbycia tego prawa, bez względu na czas ich poniesienia. Jednocześnie Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie nie rozważono w sposób ostateczny związku przyczynowego pomiędzy przychodami Spółki uzyskanymi w [...] r., a kosztami ich uzyskania, w takim znaczeniu, jakie nabyte prawo wieczystego użytkowania gruntu przyniosło Spółce przychód. Z kolei, w przypadku opłaty za wieczyste użytkowanie gruntu należnej za [...] r. Sąd, odnosząc się do kwestii związanej z możliwością zarachowania tego wydatku, podkreślił, że w jego ocenie wysokość tej opłaty jest niesporna oraz znana, co do rodzaju i kwoty, natomiast fakt ubiegania się przez skarżącą Spółkę o odszkodowanie z innego tytułu nie miał żadnego wpływu na wysokość tej opłaty, a jedynie na wzajemne rozliczenia pomiędzy Spółką, a Gminą Miasto Sz.

Mając na uwadze powyższe, Dyrektor Izby Skarbowej, ponownie rozpatrując odwołanie Spółki z o.o. "B" z dnia [...]r., mając na uwadze stan prawny sprawy oraz ustalony, także w postępowaniu uzupełniającym prowadzonym w trybie art. 229 Ordynacji podatkowej, kierując się wiążącą organ oceną prawną wyrażoną w wymienionym powyżej orzeczeniu WSA, wydał wskazaną na wstępie decyzję uznając, iż decyzję organu pierwszej instancji należy uchylić w całości, a wysokość należnego zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za [...] r. określić zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa przyjmując, że:

1) wydatki w kwocie [...] zł stanowią koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. l pkt l lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych;

2) opłata za wieczyste użytkowanie gruntu w kwocie [...] zł należna za [...] r. nie stanowi w całości kosztu uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ww. ustawy, albowiem grunt, którego dotyczyła, był wykorzystywany przez Spółkę w roku [...] wyłącznie w części, przez co tylko w takim zakresie miał wpływ na jej przychody.

Uzasadniając swoje stanowisko odnośnie wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów części kwoty za wieczyste użytkowanie gruntu przy ul. [...] w Sz., organ odwoławczy wskazał, że mając na uwadze treść przepisu art. 15 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych za koszty uzyskania przychodów można uznać tylko takie wydatki, które ponoszone są w celu osiągnięcia przychodów.

Tymczasem grunt, którego dotyczyła sporne opłata nie był w całości wykorzystywany przez Spółkę w związku z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą. Przeprowadzone przez organ kontroli skarbowej postępowanie uzupełniające wykazało bowiem, że grunt położony w Sz. przy ul. [...] nr [...] o łącznej powierzchni [...] m2 wykorzystywany był wyłącznie w części odpowiadającej 6,06% tej powierzchni. Organ kontroli skarbowej ustalił bowiem, że Spółka "B", będąca użytkownikiem wieczystym ww. nieruchomości, na podstawie umowy dzierżawy z dnia [...] r. wydzierżawiła Spółce z o.o. "T B" część tej działki o powierzchni [...]m2, uzyskując z tego tytułu przychody w łącznej kwocie [...]zł. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił także, że wprawdzie w dniu [...]r. Spółka "B" przestała być użytkownikiem wieczystym ww. działki, zgodnie bowiem z umową zamiany z dnia [...] r., dokonała przeniesienia prawa wieczystego jej użytkowania na rzecz B. K. w zamian za działkę nr [...], położoną w Sz. przy ul.[...], to jednak na podstawie umowy dzierżawy z dnia [...] r. zawartej z B. K. stała się jej dzierżawcą i nadal uzyskiwała przychody od Spółki z o.o. "T B" wynikające z umowy z dnia [...]r.

Powyższe ustalenia, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, uzasadniają przyjęcie, iż jedynie opłata w kwocie [...] zł, stanowiąca 6,06% opłaty rocznej za wieczyste użytkowanie gruntu przy ul. [...] wynoszącej [...] zł może, stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, uznana zostać za koszt uzyskania przychodu, natomiast pozostała kwota w wysokości [...] zł ([...] zł – [...]zł) kosztu takiego nie stanowi, bowiem Spółka w [...] r. nie wykorzystywała pozostałego gruntu, którego opłata ta dotyczyła dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.

Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy dokonał określenia należnego zobowiązania podatkowego we wskazany poniżej sposób:

| |Wg zeznania |Wg organu I instancji |Wg organu odwoławczego |

|1. Przychody |[...] |[...] |[...] |

|2.Koszty uzyskania przychodów |[...] |[...] |[...] |

| | | |[...] |

|3. Strata / Dochód |[...] |[...] |[...] |

|4. Podstawa | | | [...] |

|opodatkowania | | | |

| | | | |

|5. Należny podatek | | [...] | [...] |

| | | | |

Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem, Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której wniosła o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Sz. z dnia [...]r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Sz. z dnia [...] r., zarzucając:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w wyniku wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów [...] r. części opłaty rocznej z tytułu wieczystego użytkowania gruntu oraz art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. a tej ustawy poprzez jego błędną interpretację,

2) naruszenie przepisów regulujących postępowanie podatkowe, a mianowicie art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji niewystarczające zebranie oraz rozpatrzenie całego materiału dowodowego.

W ocenie skarżącej naruszenie przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych polegało na błędnym przyjęciu, iż pomiędzy przychodami Spółki, a ww. wydatkiem nie istniał związek przyczynowo - skutkowy, o którym mowa w tym przepisie podczas, gdy z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że w [...] r. Spółka osiągała przychody zarówno z dzierżawy prawa wieczystego użytkowania gruntu, jak i z zamiany na podstawie aktu notarialnego Repertorium [...] nr [...] z dnia [...]r. prawa wieczystego użytkowania gruntu na własność gruntową. Zdaniem skarżącej, organ odwoławczy bezzasadnie pominął przy tym okoliczność, iż to na Spółce ciążył obowiązek uiszczenia opłaty za wieczyste użytkowanie gruntu za cały [...] r.

Ponadto, w skardze wyrażono pogląd, iż podatnicy przy ustalaniu dochodu za dany rok podatkowy, w związku ze sprzedażą nieruchomości, biorą pod uwagę nie tylko wydatki na nabycie gruntu, lecz również inne koszty, które powstają przy sprzedaży, tj. między innymi: koszty operatów szacunkowych, opłaty z tytułu wypisów z ksiąg wieczystych, opłaty za akty notarialne, opłaty za wieczyste użytkowanie gruntu, podatki od nieruchomości, a więc wydatki, które stanowczo nie są wydatkami na nabycie, lecz stanowią koszt uzyskania przychodu ze sprzedaży.

Jednocześnie, skarżąca zwróciła uwagę na fakt, iż organ odwoławczy nie miał podstaw do dokonania oceny spornej kwoty w kontekście art. 15 ust. 1 ww. ustawy albowiem stwierdzenie Sądu, co do braku dostatecznego rozważenia związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy przychodami Spółki uzyskanymi w roku [...], a kosztami ich uzyskania odnosiło się wyłącznie do kwoty [...] zł, a zatem nie dotyczyło opłat za wieczyste użytkowanie gruntu.

Nadto, w skardze podkreślono, że naruszenie przepisu art. 16 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, polegało na błędnej interpretacji tego przepisu i bezpodstawnym założeniu, że skoro opłaty z tytułu prawa wieczystego użytkowania nie mogą zostać uznane za wydatki na nabycie prawa wieczystego użytkowania, to ostatecznie nie mogą one także być łączone z przychodem ze zbycia prawa wieczystego użytkowania gruntu. W opinii skarżącej, nie można wysnuć takiego wniosków tylko dlatego, że ustawodawca z wydatków na nabycie wyłączył opłaty za wieczyste użytkowanie. Wyłączenie to miało wyłącznie ten skutek, że opłaty te, w przeciwieństwie do innych wydatków na nabycie, podlegały rozpatrzeniu w kontekście art. 15 ust. 1, w związku z czym mogły zostać odliczone od dochodu w innym momencie, aniżeli w chwili zbycia gruntu.

Reasumując, skarżąca podkreśliła, że w [...] r. uzyskiwała przychody z dwóch źródeł, tj. z zamiany prawa wieczystego użytkowania gruntu, jak i z dzierżawy, a opłaty z tytułu prawa wieczystego użytkowania tego gruntu miały związek z tymi przychodami, w związku z czym stanowiły koszty ich uzyskania.

Zdaniem Spółki, do naruszenia przepisów postępowania podatkowego doszło natomiast w wyniku pominięcia w sprawie materiału dowodowego, potwierdzającego fakt uzyskiwania przychodów związanych z gruntem, którego dotyczyła sporna opłata za wieczyste użytkowanie, a także w związku z różnorodną interpretacją tych samych przepisów prawa dokonaną przez organ odwoławczy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Sz. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga okazała się nieuzasadniona, brak bowiem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa.

Spór sprowadza się do kwestii zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów opłaty z tytuły wieczystego użytkowania gruntów.

Z ustaleń organów podatkowych wynika, że Spółka z o. o. "B" do dnia [...] r. była wieczystym użytkownikiem niezabudowanej nieruchomości, stanowiącej działkę o powierzchni [...] m2 położoną w Sz. przy ul.[...].

Następnie, poczynając od dnia [...] r., ww. Spółka na podstawie umowy zawartej z nabywcą tej działki – B. K., stała się jej dzierżawcą.

Jednocześnie, jak ustaliły organy, skarżąca w [...] r., bądź to jako użytkownik wieczysty, bądź też jako główny dzierżawca, czerpała zyski z tytułu dzierżawy i poddzierżawy części wymienionej powyżej nieruchomości odpowiadającej 6,06% całej powierzchni działki i z tego tytułu uzyskała przychód w wysokości [...]zł.

Mając na uwadze powyższe, Dyrektor Izby Skarbowej w Sz. w zaskarżonej decyzji stanął na stanowisku, że opłata z tytułu wieczystego użytkowania ww. gruntu należna za [...]r. w kwocie [...] zł nie mogła w całości stanowić kosztów uzyskania przychodów Spółki na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, bowiem grunt, którego ona dotyczyła, był wykorzystywany przez Spółkę jedynie poprzez jego dzierżawę i poddzierżawę części stanowiącej 6,06 % całej powierzchni.

Powyższe ustalenia skutkowały przyjęciem, że tylko opłata z tytułu prawa wieczystego użytkowania gruntu w kwocie [...] zł (odpowiadająca 6,06% całej opłaty rocznej) miała związek z osiąganymi przez Spółkę przychodami i tym samym stanowiła koszt ich uzyskania na podstawie ww. przepisu. Z kolei, opłata w kwocie [...] zł, odpowiadająca 93,94% opłaty rocznej, kosztów takich stanowić nie mogła, albowiem nie miała żadnego związku z przychodami Spółki, gdyż grunt którego dotyczyła był wyłącznie w jej posiadaniu jako wieczystego użytkownika, a następnie jako głównego dzierżawcy, natomiast nie wykorzystywano go dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.

Stanowisko takie, w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, należy uznać za słuszne.

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) "kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1." Art. 16 ust. 1 stanowi natomiast, że: "nie uważa się za koszty uzyskania przychodów:

- wydatków na nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów, (...) wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem pkt 8a, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia."

W świetle powyższej regulacji nie można, w ocenie tut. Sądu, podzielić zarzutów skarżącej, które odnoszą się do zasadności zastosowania w sprawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, bowiem organ odwoławczy, wbrew sugestiom skargi, dokonał oceny spornego problemu w kontekście ww. przepisu, a nie wyłącznie w oparciu o regulację wynikającą z treści art. 16 ust. 1 pkt l lit a. Z kolei dokonując tej oceny, nie można było, wbrew twierdzeniu skargi, uznać spornych wydatków za koszt uzyskania przychodów wyłącznie dlatego, że Spółka była zobowiązana do ich poniesienia, pomijając zasadniczą okoliczność braku ich związku z przychodem.

Za nietrafny należy uznać także zarzut, dotyczący błędnej interpretacji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 marca 2005 r., albowiem z uzasadnienia tego wyroku nie wynika, aby art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych mógł mieć zastosowanie wyłącznie do tych wydatków, które ostatecznie uznane zostały, zgodnie z zaleceniami Sądu, na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 15 ust. 1 i 4 do kosztów uzyskania przychodów. W wymienionym orzeczeniu Sąd nie podzielił jedynie stanowiska organów, odnośnie spornych wydatków w niniejszej sprawie, wskazującego na fakt, iż kwota tych wydatków była sporna, natomiast nie przesądził o tym, czy stanowią one koszty uzyskania przychodów, w związku z czym uchylając jedynie decyzję organu drugiej instancji, umożliwił tym samym dokonanie ponownej oceny w tym zakresie w kontekście obowiązujących przepisów prawa.

Nie zasługuje na uwzględnienie także podniesiony w skardze zarzut, dotyczący pominięcia w sprawie dowodu w postaci umowy z dnia [...] r., a także umowy dzierżawy nieruchomości z dnia [...]r. i związanego z nią faktu uzyskiwania przychodów z tytułu dzierżawy, albowiem organ uwzględnił i ocenił te dowody, na tej podstawie uznając za koszt uzyskania przychodów część opłaty za wieczyste użytkowanie w kwocie [...] zł. Jeżeli chodzi natomiast o umowę z [...] r., dotyczącą zamiany nieruchomości, i związany z nim zarzut skargi, dotyczący błędnej wykładni art. 16 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a w konsekwencji także zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 tej ustawy, wskazać należy, że treść wskazanych powyżej przepisów nie pozostawia żadnych wątpliwości, co do tego, że opłaty z tytułu prawa wieczystego użytkowania gruntów nie stanowią kosztów uzyskania przychodów związanych ze zbyciem gruntów, albowiem za takie koszty ustawodawca uznał tylko wydatki na ich nabycie, z których wyłączył opłaty za wieczyste użytkowanie gruntów.

Jeżeli chodzi natomiast o związek spornych wydatków z przychodami Spółki, stwierdzić należy, że organ odwoławczy, mając na uwadze zgromadzone dowody, z których wynika, że nieruchomość gruntowa, której dotyczyła sporna opłata z tytułu wieczystego użytkowania, była przez Spółkę w [...] r. wykorzystywana wyłącznie w ten sposób, iż jej część, odpowiadającą 6,06 % całej powierzchni, dzierżawiono Spółce z o.o. "T B", zasadnie uznał za koszty uzyskania przychodów uznać jedynie tę część opłaty, która związana była z częścią nieruchomości wykorzystywaną w prowadzonej działalności gospodarczej, przyjmując procentowy udział powierzchni dzierżawionej i stosowny procent opłaty z tytułu wieczystego użytkowania.

Także przedstawione w skardze zarzuty, dotyczące naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej nie zasługują na uwzględnienie albowiem organ podatkowy podjął wszelkie działania w celu dokładnego wyjaśnienia i załatwienia sprawy. Nadto, w sposób wyczerpujący zgromadził i rozpatrzył cały materiał dowodowy, nie pomijając wskazanych w skardze dowodów świadczących o uzyskiwanych przez Spółkę w [...] r. przychodach, a także faktu, że to na skarżącej ciążył obowiązek zapłaty spornej opłaty.

Mając na uwadze powyższe, wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na przebieg sprawy, skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł, jak w sentencji.