Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 505/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Ewa Radziszewska – Krupa, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Protokolant specjalista Wiesława Jesiotr po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2020 r. sprawy ze skargi G.W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. Komendant Główny Policji (dalej także: "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez G. W. (dalej także: "skarżąca" lub "strona skarżąca") na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej także: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] września 2019 r. nr [...], w przedmiocie odmowy wypłaty skarżącej wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe 2007 - 2011 - utrzymał w mocy w/w decyzję organu pierwszej instancji.

W wyniku analizy zgormadzonego materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny.

Skarżąca G. W. była funkcjonariuszem Policji i na podstawie rozkazu personalnego [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] maja 2011 roku nr [...] została zwolniona ze służby z dniem [...] maja 2011 roku. Skarżąca w chwili zwolnienia posiadała 181 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego.

W związku z powyższym, skarżącej wypłacono ekwiwalent pieniężny w kwocie 32 866,58 zł brutto za wszystkie dni niewykorzystanych urlopów, przyjmując, że ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego odpowiadał wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

Wnioskiem z dnia [...] listopada 2018 roku skarżąca wystąpiła o wznowienie postępowania w sprawie wysokości wypłaty należnego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, ponowne przeliczenie wysokości i wypłatę wyrównania za ww. ekwiwalent według stanu na dzień zwolnienia ze służby w Policji, z uwzględnieniem treści orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 roku sygn. akt K 7/15.

W wyniku rozpatrzenia powyższego wniosku skarżącej z dnia [...] listopada 2018 r. dotyczącego wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe 2007-2011, Komendant Wojewódzki Policji w [...], powołując się na przepisy art. 104 § 1 k.p.a. w związku z art. 6a ust. 2 pkt 2, art. 32, art. 114 ust. 1 pkt 2 i art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2019 roku, poz. 161, z późn. zm.), decyzją z dnia [...] września 2019 r., nr [...], odmówił wypłaty skarżącej wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe 2007-2011.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] wskazał, że zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, policjant zwalniany ze służby otrzymuje ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 33 ust. 3. Organ pierwszej instancji poinformował jednocześnie, że sposób ustalania wysokości tego ekwiwalentu określa art. 115a ustawy o Policji, który do dnia 6 listopada 2018 r. stanowił, że ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego oraz za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego czasu wolnego przysługującego na podstawie art. 33 ust. 3 ustala się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

Ponadto, Komendant Wojewódzki Policji w [...] wskazał, że wyrokiem z dnia 30 października 2018 r., wydanym w sprawie sygn. akt K 7/15, Trybunału Konstytucyjnego stwierdził, że art. 115a ustawy o Policji w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W tej sytuacji, jak zauważył organ pierwszej instancji, omawiany wyrok Trybunału Konstytucyjnego spowodował zmianę treści przepisu art. 115a ustawy o Policji w ten sposób, że wyeliminował z systemu prawnego tę część przepisu prawa, która ustala wartość ułamkową miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym niezbędną do ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] wskazał także, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 roku sygn. akt K 7/15 jest orzeczeniem negatoryjnym, eliminującym normę prawną odnoszącą się do ułamkowej części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym przez niego stanowisku służbowym, będącą podstawą do obliczenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego za jeden dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego. Oznacza to, w ocenie organu pierwszej instancji, że orzeczenie tworzy tym samym lukę w systemie prawnym, uniemożliwiającą ustalenie wysokości należnego policjantowi zwalnianemu ze służby ekwiwalentu pieniężnego za jeden dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego oraz dekompletuje tym samym konstrukcję prawną określającą zasady obliczania tego ekwiwalentu, pozbawiając ją elementu niezbędnego do ustalenia wysokości ekwiwalentu za jeden dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] podniósł, że z treści omawianego wyroku Trybunału Konstytucyjnego wynika zatem wyłącznie, że wartość niezbędna do określenia wysokości ekwiwalentu nie może wynosić 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Zdaniem organu pierwszej instancji, wskazane orzeczenie nie ma natomiast charakteru prawotwórczego w znaczeniu pozytywnym, tj. nie zastępuje ustawodawcy, jak też nie określa wartości ułamkowej uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, niezbędnej do ustalenia wysokości ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy.

Kończąc, organ pierwszej instancji odnoszą się do stanu faktycznego sprawy z aktualnymi przepisami stwierdził, że norma z art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania niniejszej decyzji nie może zostać w odniesieniu do skarżącej zrealizowana w sposób inny, niż to zostało wykonane w 2010 roku poprzez wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy w wysokości wówczas określonej. Komendant Wojewódzki Policji w [...] dodał, że dopiero nowelizacja ustawy, konkretyzująca wymiar części miesięcznego uposażenia za 1 dzień niewykorzystanego urlopu, stworzy nowy stan prawny, w którym organ będzie upoważniony dokonywać porównania wysokości ekwiwalentu wypłaconego na podstawie niekonstytucyjnego przepisu z wysokością określoną w znowelizowanym przepisie, a w konsekwencji dokonywać wypłaty uzupełniającej.

W piśmie z dnia [...] października 2019 r. skarżąca wniosła odwołanie od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2019 r., nr [...].

W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej, Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. utrzymał w decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty skarżącej wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe w latach 2007-2011.

W uzasadnieniu wydanej decyzji, organ odwoławczy wskazał na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15, który spowodował lukę w systemie prawnym, która wobec obowiązku działania organów administracji publicznej na podstawie przepisów prawa (vide: art. 6 k.p.a.), uniemożliwia ustalenie wysokości należnego policjantowi zwalnianemu ze służby ekwiwalentu pieniężnego za jeden dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego oraz dodatkowego.

Komendant Główny Policji wskazał, że istotne znaczenie będzie miało wprowadzenie przez ustawodawcę przepisów przejściowych, rozstrzygających, do jakich zdarzeń prawnych bądź też podmiotów nowe przepisy prawa znajdą zastosowanie, co w konsekwencji może skutkować koniecznością ponownego ustalenia wysokości omawianego ekwiwalentu i wypłaty różnicy w jego wysokości osobom, które taki ekwiwalent otrzymały na podstawie zakwestionowanej przez Trybunał Konstytucyjny regulacji.

Komendant Główny Policji stwierdził, że nie budzi wątpliwości, że wobec aktualnego braku przepisów prawa, które mogłyby stanowić podstawę wypłaty przedmiotowego ekwiwalentu w innej niż dotychczas wysokości, organ administracji, decydując się na rozpatrzenie wniosku, nie ma możliwości rozstrzygnięcia w inny sposób niż poprzez odmowę uwzględnienia zgłoszonego w tym zakresie żądania, która następuje w formie decyzji administracyjnej.

W piśmie z dnia [...] lutego 2020 r. skarżąca G. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2019 r.

W petitum skargi skarżąca wniosła o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] oraz poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] września 2019 r., nr [...],

2. zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Na wstępie uzasadnienia strona skarżąca podniosła, że nie zgadza się przyjętym rozstrzygnięciem oraz przedstawioną przez organ Policji argumentacją.

Zdaniem strony skarżącej - organy Policji błędnie przyjęły, że nie jest możliwe ponowne wyliczenie przysługującego skarżącej ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz dodatkowy, a sposób dokonania interpretacji obecnie obowiązujących przepisów dających możliwość wyliczenia tego ekwiwalentu, zgodnego z Konstytucją RP oraz ustawą o Policji, wynika wprost z uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego dnia 30 października 2018 roku, sygn. akt K 7/15.

Powołując się na brzmienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego dnia 30 października 2018 roku strona skarżąca wskazała, że wynika z niego wprost sposób wyliczenia wysokości należnego ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, którym jest na dzień zwolnienia ze służby ilość dni niewykorzystanego urlopu przy przyjęciu, że za 1 dzień niewykorzystanego urlopu przysługuje wynagrodzenie za 1 dzień roboczy na dzień zwolnienia ze służby. Strona skarżąca wskazała przy tym, że art. 115a ustawy 1990 r. o Policji nie został wyeliminowany z systemu prawnego w całości, co oznacza, że organ Policji powinien zrekonstruować treść tego przepisu zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego.

W dalszej części, strona skarżąca odniosła się do brzmienia art. 190 ust. 1 Konstytucji RP, zaznaczając, że orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne.

Strona skarżąca zaznaczyła także, że sposób wyliczenia ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop przyjęty przez Trybunał Konstytucyjny wskazuje, że wyliczenie należnego skarżącej na dzień zwolnienia ze służby ekwiwalentu za niewykorzystany urlop nie tylko nie wymaga nowelizacji przepisów, ale nie powinno nastręczać organom Policji trudności, skoro przyjmuje się, że świadczeniem ekwiwalentnym za jeden dzień niewykorzystanego urlopu policjanta jest jego wynagrodzenie za jeden dzień roboczy. Strona skarżąca wskazała przy tym, że ilość dni roboczych w każdym roku kalendarzowym jest okolicznością faktyczną, możliwą do ustalenia w oparciu o kalendarz na dany rok i w oparciu o przepisy ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz.U.2015.90).

Na marginesie, strona skarżąca zauważyła, że "wymiar czasu pracy" w każdym roku publikowany jest w internecie.

Strona skarżąca wskazała, że ustalenie wysokości wygrodzenia skarżącej, będącego postawą ponownego wyliczenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop znajduje się w dokumentach posiadanych przez organy Policji.

Kończąc, strona skarżąca stwierdziła, że jej argumentacja znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, wprawdzie nie prawomocnym, ale zapadłe dotychczas wyroki wskazują, że orzecznictwo dotyczące spraw związanych z ponownym przeliczeniem oraz wypłatą wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 roku, sygn. akt K 7/15, ma charakter jednolity.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi, organ podkreślił, że nie podziela stanowiska strony skarżącej, zaznaczając, że do dnia dzisiejszego ustawodawca nie określił wysokości współczynnika według, którego należy obliczać ekwiwalent za niewykorzystany urlop i nadgodziny, zaś w sprawie istnieje spór, co do prawa, a nie co do ustaleń faktycznych, czy oceny dowodów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej także: "P.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga G. W. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno Komendant Główny Policji, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2019 r. – odmawiającą wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe 2007 - 2011 – nie dopuścili się istotnego naruszenia obowiązujących przepisów prawa.

W rozpatrywanej sprawie, G. W., powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt K 7/15, zarzuciła organom obu instancji nieuzasadnioną odmowę wyrównania otrzymanych należności z tytułu niewykorzystanego przed zwolnieniem ze służby urlopu wypoczynkowego lub urlopu dodatkowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że organy Policji obu instancji, wydając sporne decyzje, nie dopuściły się - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., a także art. 9 k.p.a., z uwagi na ich niezastosowanie i prowadzenie postępowania w sposób naruszający fundamentalne zasady postępowania administracyjnego, w tym m.in. zasadę prawdy obiektywnej i zasadę legalizmu.

Tym samym, Sąd stwierdził, że organy Policji obu instancji, wydając sporne decyzje w przedmiocie odmowy wypłaty skarżącej wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe 2007 - 2011 – nie dopuściły się w powyższym zakresie istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP.

Zdaniem Sądu, naruszenie powołanych wyżej przepisów procedury administracyjnej nie miało istotnego wpływu na ostateczny wynik sprawy, a więc nie stanowią podstawy prawnej do wyeliminowania z obrotu prawnego zarówno zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2019 r., jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] września 2019 r.

Przechodząc do rozważań prawnych, warto na wstępie zauważyć bardzo wyraźnie, iż zawarta w art. 8 k.p.a. zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej określa wyraźnie to, co implicite jest zawarte w zasadzie praworządności. Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika bowiem przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Przyjmuje się jednocześnie, że tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do władzy publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań (tak m.in. A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2019).

Niewątpliwie, uznać należy, że pogłębianiu zaufania obywateli do organów państwa służy podejmowanie wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, uwzględnianie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, udzielanie należytej i wyczerpującej informacji, zapewnienie stronom czynnego udziału na każdym etapie postępowania, wyjaśnianie zasadności przesłanek, którymi organ kieruje się przy załatwianiu sprawy, czy też szybkość postępowania organu (por. m.in. H. Knysiak-Sudyka /w:/ Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. H. Knysiak-Sudyki, wyd. II, WKP 2019 i powołane tam orzecznictwo).

Zgodnie z art. 9 k.p.a., organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Jednocześnie, przepis ten stanowi, że organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

Sąd stwierdza ponadto, że przepis art. 115a ustawy o Policji, będący przedmiotem badania Trybunału Konstytucyjnego w sprawie K 7/15 stanowił, że ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego oraz za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego czasu wolnego przysługującego na podstawie art. 33 ust. 3 ustala się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

Powyższą regulację wprowadzono w życie ustawą z 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o działalności ubezpieczeniowej, ustawy – Prawo bankowe, ustawy o samorządzie powiatowym oraz ustawy – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. z 2001r. Nr 100, poz. 1084) i obowiązywała od 19 października 2001r.

W wyniku wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15 (Dz.U. z 2018r., poz. 2102) była utrata od 6 listopada 2018r. (data publikacji w Dzienniku Ustaw) mocy obowiązującej art. 115a ustawy o Policji, w takim zakresie, w jakim określał on współczynnik ułamkowy 1/30 uposażenia policjanta, jako podstawę ustalenia wysokości ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Przepisu art. 115a ustawy o Policji. nie wyeliminowano zatem z systemu prawnego w całości. Tym samym, rację ma skarżąca, że stosownie do art. 190 ust. 1 Konstytucji RP (Dz.U. z 1997r. Nr 78, poz. 483 ze zm.), organ administracji publicznej winien zrekonstruować treść tego przepisu, zgodnie z ww. wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego. Na mocy bowiem art. 190 ust. 1 Konstytucji RP, orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne.

Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu omawianego wyroku, opublikowanego w OTK-A 2018/65, wyinterpretował z przepisów art. 66 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 115a ustawy o Policji normę prawną, zgodnie z którą świadczeniem ekwiwalentnym za jeden dzień urlopu jest wynagrodzenie funkcjonariusza za jeden dzień roboczy. Stąd też organy Policji przy stosowaniu art. 115a ustawy o Policji, dokonując wyliczenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop powinny uwzględnić, że świadczeniem ekwiwalentnym za dzień niewykorzystanego urlopu jest wynagrodzenie nie w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, lecz w wysokości jednego dnia roboczego.

Zdaniem Sądu, Komendant Główny Policji, wydając zaskarżoną decyzję z [...] grudnia 2019 r., utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2019 r., naruszył zatem art. 190 ust. 4 Konstytucji RP w związku z art. 115a ustawy o Policji i w związku z art. 66 ust. 2 Konstytucji RP przez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że przepisy te nie dawały w chwili wydawania powołanych na wstępie decyzji Komendanta Głównego Policji i Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] podstawy do wyliczenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, o których mowa we wniosku skarżącej. W orzecznictwie Sądów administracyjnych, w tym w wyrokach Wojewódzkich Sądów Administracyjnych wskazanych w skardze, wskazywano wielokrotnie, że prawidłowa wykładnia ww. przepisów stanowi, w kontekście ww. orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15, że świadczeniem ekwiwalentnym za dzień urlopu jest wynagrodzenie funkcjonariuszy za jeden dzień roboczy.

Sąd zwraca jednakowoż uwagę, że 1 października 2020 r. weszła w życie ustawa z 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020r. poz. 1610, zwana dalej: "ustawą nowelizującą"), która m.in. uregulowała kwestię wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Ustawa ta wykonuje ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15 i wprowadza do art. 115a ustawy o Policji przelicznik 1/21 miesięcznego uposażenia za jeden dzień urlopu, a nie 1/30 - tak jak przewidywał to art. 115a ustawy o Policji przed 6 listopada 2018 r., czyli przed ogłoszeniem ww. orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego w urzędowym publikatorze.

Sąd wskazuje ponadto, że ustawodawca, normując kwestię ww. ekwiwalentu w art. 9 ust. 1 ww. ustawy nowelizującej wskazał, że przepis art. 115a zmienianej ustawy o Policji, w brzmieniu nadanym tą ustawą, stosuje się do spraw, dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy, wszczętych i niezakończonych przed dniem 6 listopada 2018r. oraz do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy policjantowi zwolnionemu ze służby od dnia 6 listopada 2018r. Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r. Przy obliczaniu wysokości ekwiwalentu pieniężnego, przysługującego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za rok 2018, określa się proporcję liczby dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego przysługującego przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz od dnia 6 listopada 2018 r.

Sąd stwierdza, że jakkolwiek powołany wyżej przepis art. 9 ust. 1 ww. ustawy nowelizującej, wszedł w życie już po wydaniu zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji, tym niemniej jego brzmienie w chwili orzekania przez Sąd, jednoznacznie wyklucza uwzględnienie wniosku skarżącej. Ustawodawca przyjął bowiem w ww. przepisie art. 9 ust. 1 ww. ustawy nowelizującej, że art. 115a zmienianej ustawy o Policji, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, stosuje się jedynie do spraw, dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy, wszczętych i niezakończonych przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy policjantowi zwolnionemu ze służby od dnia 6 listopada 2018 r. Tym samym organy administracyjne obu instancji, które zarówno w zaskarżonej decyzji jak i w utrzymanej nią w mocy powoływały się na brak unormowań prawnych, które pozwoliłyby orzekać w sposób żądany przez skarżącą we wniosku z [...] listopada 2018r., przy ponownym rozpoznawaniu sprawy zobowiązane będą orzekać, zgodnie z zasadą praworządności, przewidzianą w art. 6 k.p.a., na mocy ww. przepisu art. 9 ust. 1 ww. ustawy nowelizującej. W konsekwencji uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nie spowodowałoby uwzględnienia wniosku skarżącej z dnia [...] listopada 2018 r. Z akt administracyjnych sprawy wynika bowiem, że postępowanie administracyjne wszczęto po [...] listopada 2018 r., w związku z wnioskiem skarżącej z dnia [...] listopada 2018 r., zaś skarżącą zwolniono ze służby w Policji z dniem [...] maja 2011 r.

Tym samym uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji i utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], wobec stwierdzonych przez Sąd ww. naruszeń, w przypadku zastosowania przy ponownym rozpoznawaniu sprawy obowiązującego art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej, w związku z art. 6 k.p.a. i art. 7 Konstytucji RP – nie spowodowałoby odmiennego rozpatrzenia sprawy wszczętej wnioskiem skarżącej z [...] listopada 2018 r. Nie sposób więc uznać, że wyżej wskazane przez Sąd wadliwości wydanych w sprawie decyzji (Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2019 r. i Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2019 r.) miały, czy też mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w związku z wykonaniem przez ustawodawcę ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018r. sygn. akt K 7/15 w sposób wskazany w ww. art. 9 ust. 1 ww. ustawy nowelizującej.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a.