Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2453/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 158 par. 1 w zw z art. 156 par 1, art. 158 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla,, sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi M R na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] - po rozpatrzeniu wniosku M R o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...] - utrzymał w mocy w/w własną decyzję z dnia [...] lipca 2014 r.

W uzasadnieniu wskazał, że decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...] odmówił stwierdzenia na wniosek skarżącego nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej WINB) z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...] uchylającej w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej PINB) w [...] z dnia [...] marca 2012 r. znak: [...] (nakazującą J I wykonać w zakreślonym terminie roboty budowlane polegające na wykonaniu części ściany południowo - zachodniej budynku stodoły, w dwóch przęsłach od jej zachodniego końca, jako ściany oddzielenia przeciwpożarowego ) i umarzającej postępowanie organu I instancji w całości.

M R złożył do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym podniósł że decyzja [...] WINB została wydana z rażącym naruszeniem prawa, jak również w jego ocenie organ wojewódzki zlekceważył wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2009 r. wydany w przedmiotowej sprawie.

Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy GINB decyzją z dnia [...] września 2014 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2014 r.

GINB stwierdził, że po ponownym przeanalizowaniu sprawy podtrzymuje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2014 r., że będąca przedmiotem postępowania nadzwyczajnego decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...] nie jest dotknięta żadną kwalifikowaną wadą określoną w art. 156 § 1 k.p.a., a w szczególności wadą rażącego naruszenia prawa, co zarzuca skarżący. Wyjaśnił, że przesłanka rażącego naruszenia prawa występuje wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa a taka sytuacja w przedmiotowej sprawie - zdaniem organu - nie zaistniała.

W ocenie organu nadzorczego w rozpatrywanym przypadku brak było podstaw prawnych do prowadzenia postępowania naprawczego w trybie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), dalej Prawo budowlane, odnośnie wybudowanej w 1970 r. stodoły na działce nr ew. [...] w [...]. W związku z tym, że postępowanie organu I instancji stało się bezprzedmiotowe, [...] WINB prawidłowo uchylił w całości decyzję PINB w [...] z dnia [...] marca 2012 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych w budynku stodoły i umorzył postępowanie organu I instancji w całości.

Dalej GINB wskazał, że w przedmiotowej sprawie pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...] w dniu [...] października 2004 r. przeprowadzili oględziny na działce nr [...] w [...] należącej do J I. Podczas oględzin ustalili, że na tej nieruchomości znajduje się (m.in.) stodoła o wymiarach 9,95m x 15,05m, wybudowana w 1970 r. przez F I (ojca J I) na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] marca 1970r. Jest to budynek o filarach z cegły silikatowej. Ściany między filarami wypełnione są deskami. Dach stodoły dwuspadowy kryty dachówką ceramiczną.

Organ zauważył, że z dalszych ustaleń dokonanych przez PINB w [...] wynika, że inwestor realizując przedmiotową inwestycję odstąpił od warunków pozwolenia na budowę. Z kopii szkicu sytuacyjnego parceli F I wynika, że projektowana stodoła powinna mieć wymiary 6,50m x 14,01m. Natomiast wymiary tej stodoły po wybudowaniu wynosiły 9,95m x 15,05m. Usytuowanie budynku stodoły także zostało zmienione. Został on przesunięty w kierunku południowym i bliżej granicy z działką sąsiednią nr [...] w [...] należącą do skarżącego. Ze szkicu sytuacyjnego stanowiącego załącznik do protokołu oględzin z dnia [...] kwietnia 2006 r. (dotyczącego nieruchomości - działki nr [...] w [...]) wynika, że budynek stodoły na działce nr [...] w [...] usytuowany jest od granicy działki nr [...] (należącej do A i M R) w odległości 2,96, 3,12, 3,26 i 4,35 m. Odległość budynku stodoły od budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] wynosi 6,35m.

Z uwagi na to, że w ocenie PINB w [...], usytuowanie stodoły na działce nr [...] w [...] względem budynku gospodarczego znajdującego się na działce nr [...] narusza przepisy Zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. (Dz. Urz. MB. z 1966r. Nr 10, poz. 44) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego, organ powiatowy wydał decyzję z dnia [...] listopada 2006 r. znak: [...], którą na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r. nakazał J I wykonać w zakreślonym terminie roboty budowlane polegające na wykonaniu ściany murowanej, pełnej w budynku stodoły na całej długości pomiędzy istniejącymi filarami, od strony działki nr ew. [...] w celu doprowadzenia stodoły do stanu zgodnego z prawem.

[...] WINB decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] listopada 2006 r. znak: [...].

Następnie GINB wskazał, że sprawa wybudowanego na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] marca 1970r budynku stodoły rozpoznawana była przez sądy administracyjne (WSA w Rzeszowie – sygn. akt II SA/Rz 366/07, NSA – sygn. akt II OSK 1154/08 i ponownie WSA w Rzeszowie). Po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2009r sygn. akt II OSK 1154/08, którym uchylono wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 24 stycznia 2008r, sygn.akt. II SA/Rz 366/07 i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 13 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Rz 691/09 uchylił decyzję [...] WINB z dnia [...] lutego 2007 r. znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] listopada 2006 r. znak: [...] nakazującą J I wykonanie w budynku stodoły ściany pełnej murowanej jako ściany oddzielenia przeciwpożarowego.

W dalszej kolejności GINB wskazał, że zgodnie z § 73 ust. 10 pkt 2 Zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego, dopuszcza się wykonanie elementów konstrukcji z materiałów łatwo zapalnych w stodołach i szopach o powierzchni zabudowy do 600 m2 i kubaturze do 2500 m3. Zgodnie zaś z § 20 w/w Zarządzenia dla szop i stodół oraz baraków, ze ścianami z drewna lub innych materiałów palnych, odległości od innych budynków, nie osłoniętych ścianą przeciwpożarową, powinny wynosić co najmniej 25m.

Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, iż w chwili budowy stodoły na działce sąsiedniej nr [...] nie istniał budynek inwentarski, była to działka niezabudowana. W związku z tym powstały budynek stodoły w dacie jego budowy nie naruszał przepisów Zarządzenia nr 130 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego. Budynek inwentarski w/g projektu indywidualnego na działce nr [...] w [...] został wybudowany później niż stodoła na działce nr [...] w [...]. Potwierdza to znajdujący się w aktach sprawy plan realizacyjny projektowanego budynku stodoły przez inwestora F I (k. 135 akt I instancji oznaczonych nr [...]), stanowiący załącznik do pozwolenia na budowę stodoły z dnia [...] marca 1970 r. nr [...]. Potwierdza to także plan zagospodarowania parceli M R dotyczący projektowanego budynku inwentarskiego (k. 124 akt I instancji oznaczonych nr [...]) stanowiący załącznik do pozwolenia na budowę tego budynku wydanego przez Naczelnika Miasta i Gminy w [...] z dnia [...] stycznia 1976 r.

Celem stworzenia ściany oddzielenia przeciwpożarowego nakazano zamurowanie okna w budynku inwentarskim M R.

Zdaniem GINB w związku z brakiem przesłanek do prowadzenia postępowania w trybie art. 51 Prawa budowlanego, prawidłowo [...] WINB uchylił w całości decyzję PINB w [...] z dnia [...] marca 2012 r. znak: [...] i umorzył postępowanie organu I instancji w całości.

Dalej organ wskazał, że zarzuty M R są nieuzasadnione i pozostają bez wpływu na niniejsze rozstrzygniecie.

W skardze na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] M R zarzucił jej naruszenie:

1. art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i tym samym nierozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, podczas gdy w niniejszej sprawie dokładna analiza materiału dowodowego i ewentualne uzupełnienie stanu faktycznego w sposób bezsprzeczny wykazałoby, iż decyzja GINB z dnia [...] września 2014 r. oraz decyzja ją poprzedzająca z dnia [...] lipca 2014 r. zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa,

2. art. 80 i art. 8 k.p.a. poprzez przyjęcie w oparciu o część materiału dowodowego, że J I wybudował stodołę zgodnie z przepisami Zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r., podczas gdy zebrany materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie, iż wskazane wyżej okoliczności zostały udowodnione,

3. wybiórcze potraktowanie materiału dowodowego i poczynienie na skutek tego ustaleń niemających nic wspólnego z rzetelnie wywiedzionymi okolicznościami i faktami w niniejszej sprawie, a to bezzasadne przyjęcie, iż budynek M R nie istniał na działce nr [...] w dacie budowy stodoły na działce nr [...] należącej do J I,

4. art. 156 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż nie zachodzi w niniejszej sprawie nieważność decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] września 2014 r. oraz decyzji jej poprzedzającej z dnia [...] lipca 2014 r., podczas gdy ww. decyzje wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa,

5. naruszenie art. 48 i 108 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i przyjęcie, iż rzekoma zgodność stodoły na działce nr 197 z przepisami Zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. powoduje, iż ustalona w toku postępowania samowola jednak nie musi zostać naprawiona przez wykonanie prac dokładnie określonych decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2012 r. znak: [...].

Jednocześnie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz decyzji ją poprzedzającej wraz zasądzeniem kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że miał pozwolenie na budowę budynku inwentarskiego na działce nr ewid. [...] położonej w [...] - decyzja z dnia [...] stycznia 1976 r. nr [...] i budynek został wybudowany zgodnie z pozwoleniem i warunkami w nim zawartymi, wszystkie odległości są zachowane tak jak to wskazano w pozwoleniu. Odmienne ustalenia organu nie są prawdziwe, bowiem nie można przyjąć, iż budynek powstały zgodnie z prawem ma być dostosowany do budynku powstałego bez jakichkolwiek pozwoleń, tj. do budynku zbudowanego na działce nr ewid. [...] położonej w [...]. Skarżący dodatkowo wskazał, że jego budynek powstał wcześniej niż budynek na działce nr ewid. [...], co potwierdzają zeznania świadków.

Następnie skarżący podniósł, że organ bez zachowania zasad postępowania administracyjnego w sposób całkiem dowolny przyjął, iż stodoła Janusza Ignasa jest zgodna z przepisami Zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r.

Wskazał, że organ przy wydawaniu decyzji przyjmuje za ustalone okoliczności, które nie mają żadnego oparcia w materiale dowodowym albo są wręcz sprzeczne z tymże materiałem, jak np. niczym niepoparta konkluzja organu, iż stodoła na działce nr [...] została zbudowana wcześniej (brak dowodu na to) i w związku z tym bez znaczenia jest dopuszczenie się samowoli budowlanej w tym zakresie, bowiem stodoła odpowiada przepisom Zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. Po pierwsze, nieprawdą jest, iż stodoła została wybudowana wcześniej niż budynek inwentarski na działce nr [...], a więc skoro ta podstawa upada to nie można twierdzić, iż stodoła jest postawiona zgodnie z ww. Zarządzeniem, bowiem nie zostały spełnione wymagania narzucone ww. Zarządzeniem.

Dodatkowo podkreślił, że samowolna budowa stodoły na działce nr ewid. [...] przez J I skutkuje poważnym ograniczeniem jego uprawnień w odniesieniu do jego własności tj. do działki nr 180 w postaci braku możliwości zabudowy działki. Interesy skarżącego są w sposób istotny naruszone i winny zostać poddane ochronie. Nie powinno mieć miejsca zdarzenie, iż zostaje on dodatkowo zobowiązany do demontażu okna.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji z dnia [...] września 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż decyzja prawa nie narusza dlatego skarga podlegała oddaleniu.

Podkreślić należy, że kontrolowana przez sąd decyzja została wydana w trybie stwierdzenia nieważności.

Postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania, a jego celem nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a.

W rozpoznawanej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo ustalił, iż kontrolowana w trybie nadzoru decyzja [...] WINB z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...] nie jest dotknięta żadną z wad, określonych w art. 156 § 1 k.p.a.

Kwestionowaną decyzją [...] WINB po rozpatrzeniu odwołania J I uchylił w całości decyzję PINB w [...] z dnia [...] marca 2012 r. znak: [...] nakazującą J I wykonać w zakreślonym terminie roboty budowlane polegające na wykonaniu części ściany południowo - zachodniej budynku stodoły, w dwóch przęsłach od jej zachodniego końca, jako ściany oddzielenia przeciwpożarowego i umorzył postępowanie organu I instancji w całości.

Rozstrzygnięcie organu odwoławczego podyktowane było wiążącą oceną prawną i wskazaniem co do dalszego postępowania zawartym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Rz 691/09.

Wskazanym wyrokiem uchylona została decyzja [...] WINB z dnia [...] lutego 2007 r. znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzja PINB w [...] z dnia [...] listopada 2006 r. znak: [...] nakazująca J I wykonanie w budynku stodoły ściany pełnej murowanej jako ściany oddzielenia przeciwpożarowego.

Uchylając obie decyzje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozpoznawał sprawę ponownie po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2009 r. sygn. akt II OSK 1154/08 i zgodnie z art. 190 p.p.s.a. był związany wykładnią prawa dokonaną przez sąd kasacyjny.

Z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że przy rozpatrywaniu spraw, w których mamy do czynienia z naruszeniami warunków pozwolenia i przepisów budowlanych określających zasady usytuowania budynków na działkach sąsiadujących z sobą, niemożliwe jest stosowanie sankcji wynikających z prawa budowlanego, tylko w stosunku do jednego z właścicieli obiektu budowlanego wzniesionego z naruszeniem prawa. Organy nadzoru budowlanego mają ustawowy obowiązek kontroli przestrzegania prawa, a to oznacza, że mają obowiązki z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nakładać w stosunku do J I i M R, jako właścicieli sąsiednich działek, gdyż oba sporne obiekty zostały wybudowane z naruszeniem prawa. Ponieważ w rozpatrywanej sprawie usuniecie stanu naruszenia prawa może być usunięte przez wykonanie ściany przeciwpożarowej w jednym z budynków, skarżącego lub uczestnika, to organy powinny rozważyć możliwość zawarcia ugody administracyjnej. NSA podkreślił również, że dla oceny prawidłowości przyjętej podstawy prawnej znaczenie ma również ustalenie, który z budynków wzniesiony został wcześniej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie związany stanowiskiem NSA wskazał, że "organy błędnie ustaliły stan faktyczny sprawy przyjmując, że do rozstrzygnięcia wystarczającym będzie poczynienie ustaleń tylko w zakresie samowoli dokonanej przez ojca skarżącego. Działanie takie należy uznać za niewłaściwe skoro stodoła skarżącego oraz budynek inwentarski sąsiada wzniesione są z naruszeniem warunków pozwolenia na budowę oraz przepisów techniczno-budowlanych. Istnienie takiego stanu zobowiązuje organy nadzoru budowlanego do prowadzenia postępowania w stosunku do obu podmiotów i rozważenia konieczności nałożenia stosownych obowiązków z art. 51 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego na oba podmioty (...). Organy powinny rozważyć możliwość ugodowego załatwienia sprawy, a w sytuacji gdyby to było niemożliwe do nałożenia stosownych nakazów przy uwzględnieniu czasu w jakim zrealizowano obiekty budowlane na działkach objętych postępowaniem".

Ponieważ nie doszło do zawarcia ugody dlatego decyzją z dnia [...] marca 2012r PINB w [...] nakazał J I wykonać w zakreślonym terminie roboty budowlane polegające na wykonaniu części ściany południowo - zachodniej budynku stodoły, w dwóch przęsłach od jej zachodniego końca, jako ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Natomiast w stosunku do budynku inwentarskiego skarżącego został wydany nakaz wykonania robót budowlanych polegających na demontażu okna i zamurowaniu otworu pustakami szklanymi (luksferami) celem utworzenia ściany oddzielenia przeciwpożarowego.

Weryfikowaną decyzją [...] WINB uchylił w całości decyzję PINB w [...] z dnia [...] marca 2012 r. i umorzył postępowanie organu I instancji w całości. [...] WINB podzielił ustalenia organu pierwszej instancji dotyczące czasu w jakim zrealizowano oba budynki położone na sąsiednich działkach.

Z ustaleń tych wynika, że stodoła została wybudowana na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] marca 1970r natomiast budynek inwentarski został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] stycznia 1976 r.

Potwierdza to znajdujący się w aktach sprawy plan realizacyjny projektowanego budynku stodoły przez inwestora F I (k. 135 akt I instancji oznaczonych nr [...]), stanowiący załącznik do pozwolenia na budowę stodoły z dnia [...] marca 1970 r. nr [...]. Potwierdza to także plan zagospodarowania parceli M R dotyczący projektowanego budynku inwentarskiego (k. 124 akt I instancji oznaczonych nr [...]) stanowiący załącznik do pozwolenia na budowę tego budynku wydanego przez Naczelnika Miasta i Gminy w [...] z dnia [...] stycznia 1976 r.

Z uzasadnienia weryfikowanej decyzji wynika, że w chwili budowy stodoły działka sąsiednia była niezabudowana dlatego budynek stodoły w dacie jego budowy nie naruszał przepisów Zarządzenia nr 130 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego.

Ponieważ zgodność z warunkami technicznymi została zachowana, dlatego brak było podstaw prawnych do prowadzenia postępowania naprawczego w trybie art. 51 Prawa budowlanego. W związku z czym kontynuowanie postępowania stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć.

Biorąc pod uwagę ustalony w sprawie stan faktyczny GINB trafnie ocenił, że weryfikowana decyzja nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa oraz pozostałymi wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a.

Zarzuty skarżącego sprowadzają się do zakwestionowania ustalonego w sprawie stanu faktycznego i nie mogą zostać uwzględnione.

Przede wszystkim organ nadzorczy nie ustala na nowo stanu faktycznego, lecz opiera się o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.

W niniejszej sprawie organ oparł się o ustalenia wynikające z obu decyzji o pozwoleniu na budowę i załączonej do niej dokumentacji określając który z budynków powstał wcześniej. Miał również na uwadze wiążącą ocenę prawną z której wynikało, że do doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wystarczałoby, aby jeden z budynków posiadał od strony budynku sąsiedniego ścianę przeciwpożarową bez otworów.

Zarzuty skarżącego są niezasadne i stanowią polemikę z prawidłową oceną weryfikowanej decyzji w świetle przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a.

W postępowaniu o stwierdzenie nieważności organ nadzorczy nie prowadzi postępowania wyjaśniającego w zakresie, o jakim mowa w art. 7 i 77 § 1 k.p.a., lecz dokonuje kontroli legalności ostatecznej decyzji administracyjnej z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kontrolowanej decyzji.

W niniejszej sprawie taka ocena została dokonana w sposób prawidłowy dlatego uznając, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm.) skargę oddalił.