Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 610/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 65 ust. 3, 5
journal: Dz.U. 2015 poz 858
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 20 ust. 1, ust. 3 lit. a, b
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.

SENTENCJA

Dnia 25 października 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2017 roku sprawy ze skargi M.M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia niezaksięgowanej kwoty należności celnych wynikających z długu celnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. , poz. 201), zwanej dalej o.p., art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r., poz. 858, ze zm.), art. 208 § 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948, ze zm.), Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] w przedmiocie określenia M. M. niezaksięgowanej kwoty należności celnych, wynikającej z długu celnego w związku z importem towarów na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...] z dnia [...] w wysokości 15 889,00 zł oraz orzeczenia o poborze odsetek od wskazanej kwoty długu celnego za okres od dnia następującego po dniu jego powstania do dnia powiadomienia o tej kwocie.

W uzasadnieniu organ II instancji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że w dniu [...] M. M. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Wielobranżowe A. M. M. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na dokumencie [...] towary opisane w 9 pozycjach, w tym m.in. w pozycji 3 jako punkty dostępu do sieci lokalnej, do komputera – 1 196 szt., routery Wi-Fi do sieci komputerowej – 19 450 szt. Wskazane towary przypisała do kodu Wspólnej Taryfy Celnej 8517 62 00 90 obejmującego: Maszyny do odbioru, konwersji i transmisji lub regeneracji głosu, obrazów lub innych danych, włączając aparaty przełączające i routingowe, pozostałe, ze stawką celną 0 % od wartości celnej towaru. Wartość celna towaru w wysokości 6 219 477,00 zł została zadeklarowała w oparciu o dane zawarte w fakturach nr [...], [...], [...], [...] z dnia [...]. W następstwie kontroli celnej dokumentów handlowych, deklaracji celnych i ksiąg magazynowych Przedsiębiorstwa Wielobranżowego A. M. M. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] powziął wątpliwości co do poprawności pozycji 3 zgłoszenia celnego [...] w zakresie klasyfikacji taryfowej towaru i jego opisu.

Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego w [...] określił skarżącej niezaksięgowaną kwotę należności celnych, wynikającą z długu celnego w związku z importem towarów na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...] z dnia [...] w wysokości 15 889,00 zł oraz orzekł o poborze odsetek od wskazanej kwoty długu celnego za okres od dnia następującego po dniu jego powstania do dnia powiadomienia o tej kwocie.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zmiana kwoty długu celnego nastąpiła w związku z zaklasyfikowaniem części towarów wymienionych w pozycji 3 dokumentu SAD do kodu 8517 70 19 90 Wspólnej Taryfy Celnej, obejmującego anteny i reflektory anten wszelkich typów oraz części nadające się do stosowania – do nich ze stawką celną 3,6 % od wartości celnej towarów.

W odwołaniu od tej decyzji skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, w celu prawidłowego przeprowadzenia postępowania celnego i wydanie rozstrzygnięcia w sprawie.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, tj.: rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007r. zmieniającego załącznik 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2558/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej przez błędną klasyfikację towarów;

2. przepisy prawa procesowego, tj.:

- art. 290 o.p. poprzez sporządzenie protokołu kontroli w sposób uniemożliwiający obronę interesów strony postępowania przed organem I instancji, poprzez brak prawidłowego wskazania ustaleń faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia oraz pominięcia oceny faktów podanych przez stronę oraz faktów na których oparto rozstrzygnięcie;

- art. 282b o.p. poprzez brak zawiadomienia przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli;

- art. 180 w związku z art. 187 § 1 o.p. poprzez uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i oparcie rozstrzygnięcia o niepełny materiał dowodowy i nieuprawnione ograniczenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu, w związku z zaniechaniem przeprowadzenia takich czynności dowodowych jak: przesłuchanie świadków i przeprowadzenie oględzin towaru oraz ignorowanie wniosków dowodowych składanych przez skarżącą w celu uniknięcia niekorzystnego dla niej rozstrzygnięcia;

- art. 187 § 1 i art. 191 o.p. w związku z art. 73 ust. 1 Prawo celne poprzez brak wnikliwej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i w rezultacie wydanie decyzji obarczonej wadą prawną, polegającą na nadaniu towarowi niewłaściwego kodu CN;

- art. 191 o.p. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i wyprowadzenie z materiału dowodowego wniosków z niego nie wynikających, a mających wpływ na treść zaskarżonej decyzji, skutkujące błędnym ustaleniem stanu faktycznego, poprzez dokonanie ustaleń nie w oparciu o materiał dowodowy lecz o niedopuszczalne założenia i domniemania organu;

- art. 192 o.p. poprzez błędną i dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego w postaci zgromadzonych w sprawie dowodów;

- art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 197 § 1 o.p. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieskorzystanie z wiedzy biegłego;

- art. 199 o.p. poprzez zastąpienie środka dowodowego w postaci przesłuchania strony wyjaśnieniami składanymi przez kontrolowanego;

- art. 210 § 1 o.p. poprzez niepełne, lakoniczne uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji, w którym nie wskazano przyczyn, dla których dowodom świadczącym o innym charakterze przedmiotowego towaru odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej;

- art. 22 ust. 6 Unijnego Kodeksu Celnego, zwanego dalej u.k.c. poprzez sporządzenie dwóch powiadomień o zamiarze wydania decyzji niekorzystnej niezgodnie z normą prawną wynikającą ze wskazanego przepisu, co wskazuje na generowanie dowodów na niekorzyść strony, co wskazuje na błędy w procedowaniu organu celnego, a przez co bezpośrednio wskazuje zaangażowanie organu w załatwienie sprawy na niekorzyść przedsiębiorcy;

- art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne poprzez wydanie decyzji na podstawie przepisów nieobowiązujących;

- nieznajomość protokołu kontroli z dnia 3 czerwca 2016 r., co do zakresu przedmiotu kontroli.

W piśmie z dnia 14 marca 2017 r. skarżąca podtrzymała zarzut dotyczący prawidłowości dokonanej przez organ celny I instancji klasyfikacji taryfowej sprowadzonego towaru. Wskazała, że dla klasyfikacji towarowej przedmiotowego towaru decydujące znaczenie ma reguła 2a Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej i przedstawiła jej własną interpretację. Wyjaśniła, że sprowadziła towar, który był w stanie niezmontowanym i nie do końca kompletny, jednakże posiadał zasadnicze cechy urządzenia gotowego, jakim są punkty dostępu do sieci lokalnej do komputera, kwalifikowany do kodu CN 8517 62 00 90. Przedmiotem importu nie były poszczególne anteny, lecz elementy składowe, które w zdecydowanym zakresie pozwalają na złożenie wyrobu, tj. punktu dostępu do sieci Internet, wprawdzie nie pozwalającego jeszcze na spełnienie swych funkcji dla potrzeb odbiorcy finalnego, jednakże posiadającego zasadnicze cechy urządzenia gotowego. Zdaniem skarżącej, aby uznać sprowadzone części za wyrób niekompletny w stanie niezmontowanym należy wykazać, że istnieje możliwość zmontowania z tych części wyrobu mającego zasadniczy charakter wyrobu gotowego, a tak było w rozpoznawanej sprawie. Podstawowa analiza czynności pozwala określić czynności związane ze złożeniem, wyrobu gotowego, proste operacje montażowe (wszelkie czynności, które można uznać za proste np. lutowanie, skręcanie i inne a które służą do połączenia sprowadzanych części), nie wyklucza zastosowania omawianej reguły. W świetle powołanej reguły 2(a) ORINS stanowi to wystarczającą podstawę do zaklasyfikowania tego wyrobu do kodu CN 8717 62 00 90.

Organ II instancji podniósł następnie, że stan faktyczny w sprawie został ustalony w oparciu o materiał dowodowy obejmujący: protokół kontroli z dnia 3 czerwca 2016 r.; faktury nr [...], [...], [...] z dnia [...], będące załącznikami do zgłoszenia celnego [...] z dnia [...]; dokumenty przyjęcia towaru do magazynu nr [...], [...] z dnia [...]; Wiążących Informacjach Taryfowych, zwanych dalej WIT nr PL PL-WIT-2011-00314 z dnia 28 marca 2011 r., PL PL-WIT-2011-00315 z dnia 28 marca 2011 r., PL PL-WIT-2011-00317 z dnia 28 marca 2011 r., wydruku z oferty internatowej Przedsiębiorstwa Wielobranżowego A. [...] dla produktów zgłoszonych w pozycji 3 zgłoszenia celnego o następujących nazwach handlowych:

- Ubiquiti airMAX Sector, 5G19-120, 5GHz 19dBi, AM-5G19-120 Antena,

- Ubiquiti airFiber Dish Czasza, 2GHZ 24dBi, Slant 45, AF-2G24-S45,

- Ubiquiti airFiber Dish Czasza, 3GHz 26dBi, Slant 45, AF-3G26-S45,

- Ubiquiti AIRFIBER DISH, 5GHZ 23 DBI SLANT 45, AF-5G23-S45,

- Ubiquiti airFIBER DISH Czasza, 5GHZ 30 DBI SLANT 45, AF-5G30-S45,

- Ubiquiti airFIBER, OMT 5GHZ SLANT 45, AF-5G-OMT-S45,

- Ubiquiti ROCKETDISH, 5G30AC, 5GHz 30 dBi, RD-5G30,

- Ubiquiti airMAX Sector, 2G15-120 2,4GHz, 15dBi AM-2G15-120 Antena, -Ubiquiti airMAX TITANIUM, 5GHz 19-21 dBi, AM-M-Y5G-TI Antena, -Ubiquiti airMAX Sector, 5G20-90, 5GHz 20dBi, AM-5G20-90 Antena,

- Ubiquiti airMAX Sector, 5G17-90, 5GHz 17dBi, AM-5G17-90 Antena,

- Ubiquiti airMAX Sector, 5G16-120, 5GHz 16Bi, AM-5G16-120 Antena,

- Ubiquiti airMAX OMMI, AMO-2G10, 2,4GHz 10dBi Antena,

- Ubiquiti airMAX OMMI, AMO-5G10, 5GHz 16dBi Antena,

-Ubiquiti airMAX OMMI, AMO-5G13, 5GHz 13dBi Antena.

W pismach z dnia 4 i 5 maja 2016 r. skarżąca wyjaśniła, że zaimportowane towary to:

1. routery wi-fi, wraz z oprogramowaniem do dzielenia Internetu, mogące działać w przewodowej sieci LAN jak i bezprzewodowej sieci WLAN, używane w celu zapewnienia dostępu do Internetu lub prywatnej sieci komputerowej. Modele posiadają bardzo dobre parametry sieciowe, routingowe oraz mocne radio bezprzewodowe – dzięki tym zaletom znalazły zastosowanie w sieciach bezprzewodowych dalszego zasięgu (nr art. AM-5G19-120, AF-2G24-S45, AF-3G26-S45, AF-5G23-S45, AF-5G30-S54);

2. zestawy konwertujące, mocujące do RD-5G30 oraz RD-5G34 (nr art. AF-5G-OMT-S45);

3. punkty dostępu zaprojektowane w celu współpracy z urządzeniami wykorzystującymi standard 802.1 In celem przesyłu Internetu (nr art. RD-5G30, RD-5G34, RD-5G31-AC, AMO-2G10, AMO-5G10, AMO-5G13, AM-2G16-90, AM-2G15-120, AM-5G16-120, AM- 5G17-90, AM-5G19-120, AM-5G20-90, AM-M-Y5G-TI, AM-Y5G-T1, AM-5AC21-60);

4. urządzenia pracujące w częstotliwości 5GHz umożliwiające stworzenie wydajnego mostu lub stacji bazowej (nr art. AF-5G23-S45, AF-5G30-S45, AF-5G34-S45).

W piśmie z dnia 16 maja 2016 r. skarżąca wyjaśniła, że przedmiotem importu były punkty dostępu do sieci lokalnej i internetu. Punkt dostępu jest to urządzenie zapewniające hostom dostęp do sieci komputerowej za pomocą bezprzewodowego nośnika transmisyjnego, jakim są fale radiowe. Punkt dostępowy jest zazwyczaj mostem łączącym bezprzewodową sieć lokalną (WLAN) z siecią lokalną (LAN). W związku z tym punkt dostępowy pełni funkcję routera posiadającego co najmniej dwa interfejsy: bezprzewodowy działający w oparciu o standard IEEE802.11 (WI-FI) oraz przewodowy służący połączeniu Punktu dostępu z siecią standardu IEEE802.3 (Ethernet). Większość współcześnie wytwarzanych punktów dostępowych (routerów) wyposażonych jest w serwer DHCP, koncentrator sieciowy i routing pełniący rolę bramy sieciowej. Stacja bazowa jest to zintegrowana elektronika z anteną co w całości daje nam urządzenie typu router.

W piśmie z dnia 20 maja 2016 r. skarżąca wyjaśniła, że routery z małymi antenami wykorzystywane są w pomieszczeniach. Routery z większymi antenami wykorzystywane są do pokrycia większego obszaru lub budynku, nazywany przez dostawców internetu jako punkty dostępu, stacje bazowe, anteny Air Max.

Przedsiębiorstwo Wielobranżowe A., M. M. posiada własną stronę internetową [...], gdzie oferuje swoje towary zainteresowanym osobom. Przedstawia podstawowe informacje oferowanych towarów takich jak krótki opis i zastosowanie, podstawowe charakterystyki oraz cenę sprzedaży.

W WIT nr PL PL-WIT-2011-00314 z dnia 28 marca 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] zaklasyfikował do kodu 8517 70 19 90 Wspólnej Taryfy Celnej anteny sektorowe dla urządzeń Ubiquiti Rocket M2, stanowiących stacje bazowe i umożliwiające dostęp do Internetu/sieci lokalnej w miejscach pozbawionych tej usługi w sposób przewodowy. Nazwa handlowa: Airmax Sector 2G-16-90; Airmax Sector 2G-15-120.

We wniosku o udzielenie WIT pani M. M. opisała towar w następujący sposób: Nazwa towaru: AirMax Sector 2G-16-90, AirMax Sector 2G-15-120, Producent: Ubiquiti Networks. Fabrycznie zapakowane pudełko zawiera antenę oraz akcesoria montażowe. Sprzedawany jest zestaw, fabrycznie zapakowane urządzenie RocketM2 wraz z antenami sektorowymi AirMax Sector 2G-16-90 lub AirMax Sector 2G-15-120. Względy logistyczne powodują, iż wspomniane części przesyłane są oddzielnie. W WIT nr PL PL-WIT-2011-00315 z dnia 28 marca 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] zaklasyfikował do kodu 8517 70 19 90 Wspólnej Taryfy Celnej anteny sektorowe dla urządzeń Ubiąuiti Rocket M5, stanowiących stacje bazowe i umożliwiające dostęp do Internetu/sieci lokalnej w miejscach pozbawionych tej usługi w sposób przewodowy. Nazwa handlowa: Airmax Sector 5G-20-90; Airmax Sector 5G-19-120; Airmax Sector 5G-17-90; Airmax Sector 5G-16-120.

We wniosku o udzielenie WIT M. M. opisała towar w następujący sposób: Nazwa towaru: Airmax Sector 5G-20-90; Airmax Sector 5G-19-120; Airmax Sector 5G-17-90; Airmax Sector 5G-16-120. Producent: Ubiquiti Networks. Fabrycznie zapakowane pudełko zawiera antenę oraz akcesoria montażowe. Sprzedawany jest zestaw, fabrycznie zapakowane urządzenie RocketMS wraz z anteną RocketDish 30 lub 34 dBi lub antenami sektorowymi AirMax Sector 5G-17-90, 5G-19-120, 5G-20-90, 5G-19-120. Względy logistyczne powodują, iż wspomniane części przesyłane są oddzielnie.

W WIT nr PL PL-WIT-2011-00317 z dnia 28 marca 2011r. Dyrektor Izby Celnej w [...] zaklasyfikował do kodu 8517 70 19 90 Wspólnej Taryfy Celnej anteny do urządzeń Ubiquiti Rocket M5, stanowiących stacje bazowe i umożliwiające dostęp do Internetu/sieci lokalnej w miejscach pozbawionych tej usługi w sposób przewodowy. Średnica anten (zależnie od modelu) 648 mm lub 972 mm. Nazwa handlowa: RocketDish 5G-30/RocketDish 30/RD-5G30, RocketDish 5G-34/RocketDish 34/RD-5G34.

We wniosku o udzielenie WIT M. M. opisała towar w następujący sposób: Nazwa towaru: RocketDish 5G-30/RocketDish 30/RD-5G30, RocketDish 5G-34/RocketDish 34/RD-5G34. Producent: Ubiquiti Networks. Fabrycznie zapakowane pudełko zawiera antenę oraz akcesoria montażowe. Sprzedawany jest zestaw, fabrycznie zapakowane urządzenie RocketMS wraz z anteną RocketDish 30 lub 34 dBi lub antenami sektorowymi AirMax Sector 5G-17-90, 5G-19-120, 5G-20-90, 5G-19-120. Względy logistyczne powodują, iż wspomniane części przesyłane są oddzielnie.

W ocenie organu II instancji przedmiotem przywozu z Chin, w pozycji 3 zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...]. były specjalne anteny, pracujące na różnych częstotliwościach, specjalnie zaprojektowane do współpracy z innymi urządzeniami (airFiber X, radio airfiberX, airMax, Rocket M), które dopiero w połączeniu/integracją z tymi urządzeniami (airFiber X, radio airfiberX, airMax, Rocket M – oferowane osobno, nie stanowiące wyposażenia anteny) tworzą stacje bazowe, punkty dostępu, mosty lub punkty dosyłowe w zakresie dosyłu sieciowego (a więc aparaturę do transmisji lub odbioru głosu, obrazów lub innych danych, włączając aparaturę do komunikacji w sieci przewodowej lub bezprzewodowej (takiej jak lokalna lub rozległa sieć komputerowa) Ponadto, przedmiotem przywozu były zestawy do konwertowania przeznaczone do używania razem z antenami RocketDish. Organ II instancji stwierdził, że klasyfikuje towar do pozycji 8517 Wspólnej Taryfy Celnej obejmującej: Aparaty telefoniczne, włączając telefony dla sieci komórkowych lub dla innych sieci bezprzewodowych; pozostała aparatura do transmisji lub odbioru głosu, obrazów lub innych danych, włączając aparaturę do komunikacji w sieci przewodowej lub bezprzewodowej (takiej jak lokalna lub rozległa sieć komputerowa), inna niż aparatura nadawcza i odbiorcza objęta pozycją 8443, 8525, 8527 lub 8528. Klasyfikacja do pozycji 8517 nie jest przedmiotem sporu, ponieważ skarżąca w zgłoszeniu celnym również zadeklarowała towary do tej samej pozycji Wspólnej Taryfy Celnej, natomiast spornym jest określenie prawidłowej podpozycji Wspólnej Taryfy Celnej w ramach pozycji 8517. Stosując regułę 6 ORINS organ II instancji zaklasyfikował towary do kodu 8517 70 19 90 Wspólnej Taryfy Celnej obejmującego: Aparaty telefoniczne, włączając telefony dla sieci komórkowych lub dla innych sieci bezprzewodowych; pozostała aparatura do transmisji lub odbioru głosu, obrazów lub innych danych, włączając aparaturę do komunikacji w sieci przewodowej lub bezprzewodowej (takiej jak lokalna lub rozległa sieć komputerowa), inna niż aparatura nadawcza i odbiorcza objęta pozycją 8443, 8525, 8527 lub 8528;

- Części;

-- Anteny i reflektory anten wszelkich typów; części nadające się do stosowania do nich;

---Pozostałe (inne niż Anteny do radiotelefonów lub radiotelegrafów oraz anteny teleskopowe i prętowe do aparatury przenośnej lub nadającej się do zamontowania w pojazdach silnikowych);

----Pozostałe (inne niż do stosowania w cywilnych statkach powietrznych).

Klasyfikacja towarów o nazwach AirMax Sector 2G-15-120, AirMax Sector 2G-16-90, AirMax Sector 5G-20-90, AirMax Sector 5G-19-120, AirMax Sector 5G-17-90, AirMax Sector 5G-16-120, RocketDish 30 RG-5G30 jest zgodna z klasyfikacją zawartą w wydanych przez Dyrektora Izby Celnej w [...] decyzjach WIT nr PL PL-WIT-2011-00314, PL PL-W1T-2011-00315 oraz PL PL-WIT-2011-00317 z dnia 28 marca 2011 r., które zostały skierowane do Przedsiębiorstwa Wielobranżowego A. M. M. i dotyczyły niektórych towarów zgłoszonych pozycji 3 zgłoszenia celnego z dnia [...]. W tym zakresie klasyfikacji taryfowej decyzje te wiążą organy celne. Zgodnie z art. 12 ust. 2 i ust. 4 WKC, wiążąca informacja taryfowa zobowiązuje organy celne wobec osoby, na którą wystawiono informację jedynie w zakresie klasyfikacji taryfowej i jest ważna przez okres sześciu lat licząc od daty jej wydania w przypadku informacji taryfowej. Klasyfikacja taryfowa ustalona w decyzji WIT jest niepodważalna i ostateczna. Nie ma ważniejszego dokumentu odnośnie taryfikacji, który może otrzymać i którym może posługiwać się zgłaszający w związku z importem towarów; stanowi on stałe zabezpieczenie jej interesów finansowych, gdyż gwarantuje pewność stosowania takich, a nie innych stawek celnych i pomaga przedsiębiorcy w opracowaniu, np. strategii finansowej przedsiębiorstwa. Odnośnie anten nie objętych decyzjami WIT organ II instancji wskazał, że miały one podobne zastosowania i podobne funkcje. Wartość celna towaru – 441 353,00 zł jest sumą wartości transakcyjnej oraz kosztów transportu na odcinku zagranicznym. Wartość transakcyjna wynosi 440 162,40 zł (jest to kwota 110 588,00 USD ustalona w oparciu o dane zawarte w fakturach z dnia [...] pomnożona przez kurs waluty wynoszący dla 1 USD – 3,9802 zł, obowiązujący w dniu zgłoszenia celnego). Koszt transportu na odcinku zagranicznym wynosi 1 190,30 zł i został określony proporcjonalnie do całości kosztów transportu na odcinku zagranicznym (oznaczonych symbolem 031 W) zadeklarowany w pozycji 3 zgłoszenia celnego z dnia [...]. Towary klasyfikowane do kodu 8517 70 19 90 Wspólnej Taryfy Celnej obciążone są stawką celną dla krajów trzecich 3,6 % od wartości celnej towarów. W związku z powyższym kwota cła należnego wynosi 15 889,00 zł. W zgłoszeniu celnym skarżąca zadeklarowała do zapłaty kwotę cła w wysokości 0 zł. Pozostaje więc do retrospektywnego zaksięgowania (zapłacenia) kwota 15 889,00 zł. Zgłoszenie celne z dnia [...] zostało zrealizowane w procedurze uproszczonej poprzez wpis do rejestru, a więc w formie samoobsługi celnej, bez udziału funkcjonariuszy Służby Celnej, gdzie pełną odpowiedzialność za prawidłowość i poprawność zgłoszenia przyjmuje na siebie zgłaszający. Towary zgłoszone w tym zgłoszeniu celnym zostały dopuszczone do obrotu i zwolnione bez przeprowadzenia weryfikacji zgłoszenia celnego. Brak zaksięgowania należności celnych przywozowych należnych zgodnie z przepisami prawa, nie wynika z błędu organów celnych. W decyzjach WIT nr PL PL-WIT-2011-00314, PL PL-W1T-2011-00315, PL PL-WIT-2011-00317 anteny zostały przypisane do kodu 8517 70 19 90 WTC, natomiast w WIT nr PL PL-WIT-2011-00184 stacje bazowe zostały zaklasyfikowane do kodu 8517 61 00 90 WTC. Skarżąca posiadała ważne w dniu złożenia zgłoszenia celnego WIT dotyczące zarówno identycznych, jak i podobnych towarów co towary, będące przedmiotem zgłoszenia, miała więc wiedzę w zakresie klasyfikacji towarów objętych pozycją 8517 WTC. Ponadto, skarżąca działała przez przedstawiciela bezpośredniego Kancelarię Celną [...], która jest profesjonalnym podmiotem gospodarczym, zajmującym się zawodowo odprawami celnymi, posiadającym wysoce specjalistyczną wiedzę z zakresu prawa celnego oraz posiadającym odpowiednie doświadczenie w zakresie dokonywania zgłoszeń celnych. W związku z powyższym nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek określonych w art. 220 ust. 2 lit. b) Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Zatem w świetle powyższego, zasadne jest zastosowanie przepisu określonego w art. 220 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego i tym samy retrospektywne zaksięgowanie kwoty cła prawnie należnego w wysokości 15 889,00 zł.

W skardze na powyższą decyzję M. M. wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na

wynik sprawy tj. m.in.:

a. art. 122 w zw. z art. 120 w zw. z art. 187 § 1 oraz art. 180, art. 188, art. 197 § 1, art. 198 § 1, art. 199 o.p.:

- poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, szczególnie z pominięciem wniosków dowodowych i dowodów składanych przez skarżącą prowadzące do zakwestionowania prawidłowości klasyfikacji do kodu TARIC 8517 62 00 90, a w konsekwencji błędną klasyfikację towarową spornych towarów, podczas gdy istotne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy jest precyzyjne ustalenie rodzaju sprowadzonego towaru, jego budowy, prawdziwej funkcji i przeznaczenia, a w szczególności jego zasadniczego charakteru;

- poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i wszechstronnego działania organu mającego na celu dokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, mających istotny wpływ na wynik postępowania, a polegający na pominięciu wszystkich zgłaszanych przez skarżącą na etapie postępowania przed organem wniosków dowodowych, m.in. w postaci świadków posiadających wiedzę fachową, wyjaśnień strony, przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego specjalisty zgłoszonego przez skarżącą na okoliczność określenia zasadniczego charakteru i przeznaczenia towaru, w sytuacji, gdy sam organ drugiej instancji nie posiadając wiedzy specjalistycznej, w sposób nieuprawniony samodzielnie dokonuje w tym zakresie oceny, a zatem w sposób zupełnie dowolny stwierdza właściwości i charakter importowanego towaru, ograniczając się wyłącznie do analizy strony internetowej oraz WIT- ów z 2011 r., podczas gdy strona internetowa nie może stanowić wyłącznej podstawy rozstrzygnięcia decyzyjnego organów celnych, a posiadane przez skarżącą WIT-y dotyczą tylko niektórych towarów wskazanych w zgłoszeniu;

- braku oględzin towaru, a w konsekwencji wyciągnięcie błędnych wniosków i przypisanie nieprawidłowego kodu taryfikacyjnego pomimo nieznajomości stanu oraz charakteru urządzenia;

- wyciągnięciu błędnych wniosków z informacji znajdujących się na stronie internetowej na skutek braku zestawienia tych informacji z ewentualnymi wyjaśnieniami skarżącej, zeznaniami świadków oraz opinii biegłego;

- dokonywaniu oceny zgromadzonych dowodów samodzielnie w oderwaniu od całokształtu stanu faktycznego i stanowiska skarżącej;

- zastąpienie środka dowodowego w postaci przesłuchania strony wyjaśnieniami składanymi przez kontrolowanego, podczas gdy wszelkie oświadczenia podatnika odebrane w toku postępowania kontrolnego, które następnie są wykorzystywane przeciwko podatnikowi winny odpowiadać wymogom opisanym w art. 199 o.p. Przepis ten ma charakter gwarancyjny, zatem oświadczenie odebrane od podatnika bez zachowania tych wymogów, przy wykorzystaniu ich przeciwko podatnikowi, nie może stanowić źródła wiedzy o faktach z negatywnymi tego konsekwencjami;

b. art. 191 o.p. poprzez wybiórczą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego przez co dokonana przez organ ocena stanu faktycznego sprawy zamiast swobodnego ma charakter dowolny, co doprowadziło do przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, a także w konsekwencji do błędnego przyjęcia przez organ, że przedmiotem importu były poszczególne anteny, podczas gdy rzeczywistym przedmiotem importu były elementy składowe, które w zdecydowanym zakresie pozwalają na złożenie wyrobu w postaci punktu dostępu do sieci lokalnej, komputera/Internetu, posiadające zasadnicze cechy urządzenia gotowego i kwalifikowane do kodu CN 8517 62 00 90;

c. art. 290 § 2 pkt 5 i 6 o.p. poprzez naruszenie zasad sporządzania protokołu kontroli i brak prawidłowego wskazania ustaleń faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, a w konsekwencji naruszenie zasady prawdy obiektywnej;

d. art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. poprzez naruszenie zasady przekonywania, tj. braku wypowiedzi na temat właściwości technicznych sprowadzanego towaru, a tym samym brak pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanej decyzji;

e. art. 233 § 1 pkt 1 i § 2 o.p. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, mimo że naruszenie obowiązujących przepisów, jakich dopuścił się organ I instancji, nakazuje uchylenie decyzji na podstawie art. 233 § l pkt 2 lit. a), ewentualnie zastosowanie przepisu art. 233 § 2 o.p.;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

a. art. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej oraz Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, zawartych w załączniku do tego rozporządzenia poprzez błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że importowane przez skarżącą towary zgłoszone w dokumencie SAD [...] podlegają zaklasyfikowaniu do kodu TARIC 8517 70 19 90, dla którego stawka celna wynosi 3,6 %;

b. przepisów części pierwszej, sekcji 1 lit. A ORINS reguła 2a poprzez jej niezastosowanie i dokonanie wadliwej klasyfikacji towaru do kodu Wspólnej Taryfy Celnej 8517 70 19 90, podczas gdy prawidłowa klasyfikacja towaru została dokonana przez skarżącą do kodu WTC 8517 62 00 90, bowiem skarżąca sprowadziła towar w stanie niezmontowanym, jako elementy składowe pozwalające na złożenie wyrobu w postaci punktu dostępowego do sieci Internet, posiadający zasadnicze cechy urządzenia gotowego;

3. art. 33 ust. 2 i 4 u.k.c. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepisy te nakładają na skarżącą, będącą posiadaczem WIT z dnia 28 marca 2011 r., bezwzględny obowiązek jej stosowania, oraz przewidują związanie organu celnego treścią WIT, w sytuacji, gdy WIT-y, w posiadaniu których znajduje się skarżąca dotyczą tylko niektórych towarów zgłoszonych w pozycji 3, a zatem nie może być uznana za wiążącą w stosunku do towarów innych podobnych będących przedmiotem zgłoszenia, bez przeprowadzenia stosownego postępowania dowodowego co do ich właściwości i przeznaczenia;

4. art. 65 ust. 5 ustawy Prawo Celne poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że obciążenie skarżącej obowiązkiem uiszczenia odsetek za zwłokę było prawidłowe.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. z 2016r. poz.718 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy

b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego

c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy

2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach

3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Zgodnie z treścią art.20 ust.1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. UE L nr 302 poz.1 ze zm.), dalej WKC, w przypadku powstania długu celnego należności wymagane zgodnie z prawem określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich.

W myśl art.20 ust.3 lit. a.) i b.) WKC Taryfa Celna Wspólnot Europejskich obejmuje:

a) towarową Nomenklaturę Scaloną;

b) każdą inną nomenklaturę, która jest całkowicie lub częściowo oparta na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej dalsze działy i która została ustanowiona odrębnymi przepisami Wspólnoty w celu zastosowania w wymianie towarowej środków taryfowych;

Dla celów prawnych klasyfikację taryfową przeprowadza się stosując postanowienia zwarte w Ogólnych Regułach Interpretacji Nomenklatury Scalonej znajdujące się w załączniku I części pierwszej – przepisy wstępne, sekcji I Ogólnych reguł rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1001/2013 z 4 października 2013r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej w sprawie Wspólnej Taryfu7 Celnej (Dz.Urz. UE L nr 290 poz.1 ze zm.).

Zgodnie z treścią reguły 1 ORINS tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z następującymi regułami:

Według reguły 6 ORINS klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej.

Zgodnie z treścią Wspólne Taryfy Celnej pozycja 8517 obejmuje:

- aparaty telefoniczne włączając telefony dla sieci komórkowych lub dla innych sieci bezprzewodowych

- pozostałą aparaturę do transmisji lub odbioru głosu, obrazów lub innych danych, włączając aparaturę do komunikacji w sieci przewodowej lub bezprzewodowej (takiej jak lokalna lub rozległa sieć komputerowa):

- - stacje bazowe – kod 85176100

- - maszyny do odbioru, konwersji i transmisji lub regeneracji głosu, obrazów lub innych danych włączając aparaty przełączające i routingowe – kod 85176200

- części – kod 851770:

- - anteny i reflektory anten wszelkich typów; części nadające się do stosowania do nich:

- - - anteny do radiotelefonów lub radiotelegrafów – kod 95177011

- - - anteny teleskopowe i prętowe do aparatury przenośnej lub nadającej się do zamontowania w pojazdach silnikowych – kod 85177015

- - - pozostałe – kod 85177019

Zgodnie z treścią uwagi 2a.) sekcji XVI Wspólnej Taryfy Celnej z zastrzeżeniem uwagi 1 do niniejszej sekcji, uwagi 1 do działu 85 części maszyn (niebędące częściami artykułów objętych pozycją 8484,8544,8545,8546 lub 8547) należy klasyfikować zgodnie z następującymi zasadami:

a.)części, które są towarami objętymi dowolną pozycją w dziale 84 lub 85 (inną niż pozycja 8409,8431,8448,8466,8473,8487,8503,8522,8529,8538 i 8548) należy we wszystkich przypadkach klasyfikować do ich o0dpowieniej pozycji.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest klasyfikacja taryfowa towarów objętych zgłoszeniem celnym nr [...] z dnia [...]. W tym dniu M. M. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu towary opisane w dziewięciu pozycjach w tym w pozycji 3 jako punkty dostępu do sieci lokalnej, do komputera – 1196 szt. oraz routery Wi-Fi do sieci komputerowej – 19450 szt. Dla wymienionych towarów skarżąca zadeklarowała kod 85 17 62 00 90 Wspólnej Taryfy Celnej ze stawką celną 0% od wartości celnej towaru. Organy celne natomiast uznały zadeklarowany kod za błędny i zgłoszone towary winny być zaklasyfikowane do kodu 85 17 70 19 90 WTC ze stawką celną 3,6%.

W ocenie sądu organy celne trafnie uznały, że klasyfikacja towarów objętych zgłoszeniem celnym z dnia [...] jest nieprawidłowa zaś właściwym kodem jest kod 85 17 70 90 00 WTC.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że towary objęte zgłoszeniem celnym z [...] nie są ani punktami dostępu do sieci lokalnej, do komputera ani routerami Wi-Fi do sieci komputerowej. Wymienione produkty są specjalnymi antenami oraz zestawami do konwertowania. Jeżeli chodzi o anteny to pracują one na różnych częstotliwościach, są specjalnie zaprojektowane do współpracy z innymi urządzeniami ( z air Fiber X, radio airfiber X, airMax, Rocket M – oferowane osobno, nie stanowiące wyposażenia anteny), które dopiero w połączeniu/integracją z tymi urządzaniami (tzn. z air Fiber X, radio airfiber X, airMax, Rocket M) tworzą stacje bazowe, punkty dostępu, mosty lub punkty dosyłowe w zakresie dosyłu (a więc aparaturę do transmisji lub odbioru głosu, obrazów lub innych danych, włączając aparaturę do komunikacji w sieci przewodowej lub bezprzewodowej). Odnośnie zestawów do konwertowania to są one przeznaczone do używania razem z antenami Rocket Dish.

Wymienione okoliczności wynikają z analizy całokształtu materiału dowodowego a w szczególności ze strony internetowej firmy skarżącej. Na stronach tych opisano każdy z produktów objętych zgłoszeniem celnym z [...], podano zastosowanie każdego produktu, określono podstawową ich charakterystykę, przedstawiono podstawowe informacje dla użytkowników lub projektantów sieci oraz podano cenę ich sprzedaży.

Wymienione okoliczności wynikają także z analizy trzech faktur z [...] w których zagraniczny sprzedawca wskazał, że przedmiotem transakcji kupna – sprzedaży były między innymi specjalne anteny pracujące na różnych częstotliwościach oraz zestawy do konwertowania. Produkty te zostały wymienione w odrębnych pozycjach na fakturze z podaniem ich ilości i ceny. Zagraniczny sprzedawca nie dokonał zatem grupowania sprzedawanych towarów w konkretne i kompletne punkty dostępu do internetu. Nie określił również ilości sprzedanych kompletnych punktów dostępu do sieci oraz elementów wchodzących w ich skład a także nie wskazał ceny za takie punkty.

Okoliczność, że produkty objęte zgłoszeniem celnym z [...] są specjalnymi antenami oraz zestawami do konwertowania a nie punktami dostępu do sieci oraz routerami wynika również z treści dokumentów przyjęcia towarów nr [...] i [...]. W wymienionych dokumentach importer wymienił specjalne anteny pracujące na różnych częstotliwościach oraz zestawy do konwertowania w odrębnych pozycjach określając ich ilość oraz cenę jednostkową. Zagraniczny sprzedawca także nie dokonał grupowania w konkretne i kompletne punkty dostępu do internetu. Nie określił ilości kompletnych punktów dostępu, elementów wchodzących w ich skład oraz nie wskazał ceny za takie punkty.

W sytuacji zatem gdy produkty importowane przez skarżącą nie są punktami dostępu do sieci lokalnej ani routerami Wi-Fi do sieci komputerowej lecz specjalnymi antenami oraz zestawami do konwertowania to nieprawidłowa jest ich klasyfikacja taryfowa do kodu 85 17 62 00 90 WTC. Nie są to bowiem maszyny do odbioru, konwersji i transmisji lub regeneracji głosu, obrazów lub innych danych włączając aparaty przełączające i routingowe tak jak stanowi o tym treść Wspólnej Taryfy Celnej dla tej pozycji. Skoro produkty objęte zgłoszeniem celnym z [...] są specjalnymi antenami pracującymi na różnych częstotliwościach oraz zestawami do konwertowania, specjalnie zaprojektowanymi do współpracy z innymi urządzeniami i dopiero z tymi innymi urządzeniami tworzą punkty dostępu, stacje bazowe, mosty i punkty dosyłowe to prawidłowo winny być klasyfikowane do podpozycji "części" jako "pozostałe" - kod 85 17 70 19 90 WTC. Organy celne dokonały prawidłowej klasyfikacji taryfowej towarów sprowadzonych przez skarżącą uwzględniając uwagę 2a.) do sekcji XVI WTC oraz stosując regułę 6 ORINS.

Na prawidłowość klasyfikacji taryfowej organów celnych wskazuje również treść trzech wiążących interpretacji taryfowych z 28 marca 2011r. (nr PL-WIT-2011-00314, nr PL-WIT-2011-00315 i nr PL-WIT-2011-00317). Należy zaznaczyć, że wymienione WIT-y zostały wydane na wniosek M. M. i obejmują one towary w postaci anten sektorowych/anten do urządzeń Ubiquiti Rocket M2, Rocket M5 (stanowiące stacje bazowe i umożliwiające dostęp do internetu/sieci) o nazwach handlowych: AirMax Sector 2G-16-90, AirMax Sector 2G-15-120, AirMax Sector 5G-19-120, AirMax Sector 5G-17-90,

AirMax Sector 5G-16-120, Rocket – Dish RD-5G30 i Rocket – Dish RD-5G34. Są to zatem również anteny będące przedmiotem zgłoszenia celnego z [...]. W wymienionych WIT-ach stwierdzono, że anteny winny być klasyfikowane do kodu 85 17 70 19 90 WTC. Dodać należy, że opis towarów zawarty we wnioskach o wydanie trzech wymienionych WIT-ów jest zbieżny z opisem tych towarów przedstawionym na stronie internetowej firmy skarżącej.

Jeżeli chodzi o pozostałe towary objęte zgłoszeniem celnym z dnia [...] (tzn. nie objęte WIT-ami z 28 marca 2011r.) to ich charakter i zastosowanie są identyczne jak produktów wskazanych w WIT-ach z 28 marca 2011r. na co wskazuje treść strony internetowej firmy skarżącej.

Dodać również należy, iż na wniosek M. M. w dniu 23 lutego 2011r. został wydany WIT nr PL-WIT-2011-00184 dotyczący produktów w postaci stacji bazowych z którego wynika, że stacje te powinny być zaklasyfikowane do kodu 85 17 61 00 90 WTC. W dniu zgłoszenia celnego w niniejszej sprawie skarżąca dysponowała dwoma rodzajami dokumentów a mianowicie trzema WIT-ami z 28 marca 2011r. dotyczącymi anten oraz jednym WIT-em z 23 lutego 2011r. dotyczącym stacji bazowej. Dobrze znała treść wszystkich WIT-ów gdyż zostały one wydane na jej wniosek. Wiedziała zatem jak należy klasyfikować anteny specjalne i zestawy do konwertowania a jak punkty dostępu do sieci. Mimo to w zgłoszeniu celnym z [...] dokonała błędnej klasyfikacji sprowadzonych towarów deklarując nieprawidłowy kod ze stawką celną 0%. Wspomnieć tylko należy, że M.M. nie załączyła WIT-ów do zgłoszenia celnego z [...], nie ujawniła ich w czasie kontroli ani w toku postępowania przed organami celnymi. Organy celne we własnym zakresie ustaliły, że takie WIT-y zostały wydane i to na wniosek skarżącej. Dowodzi to, że M.M. celowo niejako "ukryła" fakt wydania WIT-ów i, w ocenie sądu, świadomie w sposób nieprawidłowy zaklasyfikowała produkty w zgłoszeniu celnym z [...], ze stawką celną 0%.

Reasumując tę część rozważań sąd uznał, że towary wymienione w zgłoszeniu celnym z [...] nie są punktami dostępu do sieci lokalnej ani routerami Wi-Fi lecz specjalnymi antenami oraz zestawami do konwertowania przeznaczonymi do współpracy z innymi urządzeniami i dopiero w połączeniu z tymi innymi urządzeniami tworzą punkty dostępu, stacje bazowe, mosty czy inne punkty dosyłowe. Prawidłowo zatem winny zostać zaklasyfikowane jako "części" ("- - - pozostałe") do kodu 85 17 70 19 90 WTC a nie jako maszyny do odbioru konwersacji i transmisji danych (kod 85 17 62 00 90 00 WTC). W przekonaniu sądu organy celne w sposób dostateczny, logiczny i przekonujący wyjaśniały wadliwą klasyfikację towarów zadeklarowaną przez skarżącą w zgłoszeniu celnym z [...].

Konsekwencją nieprawidłowej klasyfikacji produktów objętych zgłoszeniem celnym z [...] było określenie niezaksięgowanej kwoty należności wynikającej z długu celnego. Dług ten wyliczono przy przyjęciu stawki celnej 3,6 % i wyniósł on 15889zł. Prawidłowość tego wyliczenia nie była kwestionowana przez skarżącą.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi, iż organy celne błędnie ustaliły stan faktyczny i nie zebrały w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego gdyż nie uwzględniły wniosków dowodowych strony o przesłuchanie świadków posiadających fachową wiedzę, o przesłuchanie strony, o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego posiadającego specjalistyczną wiedzę oraz nie przeprowadzono dowodu z oględzin towarów. W ocenie skarżącej organy celne oparły się wyłącznie na treści strony internetowej firmy M.M. zaś jej wyjaśnienia zastąpiły oświadczeniami skarżącej składanymi w toku postępowania.

Wbrew zarzutowi skargi organy celne w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy i w dostateczny sposób ustaliły stan faktyczny. Niezgodny z prawdą jest zarzut skargi, że organy oparły się wyłącznie na treści strony internetowej firmy M.M. Organy celne uwzględniły bowiem również szereg innych dowodów a mianowicie cztery WIT-y, wyjaśnienia importera z 4 maja 2016r., 5 maja 2016r., 16 maja 2016r. i 20 maja 2016r., 3 faktury z [...] oraz dokumenty przyjęcia towaru. Podkreślić należy, iż dane ze strony internetowej miały istotne znaczenie w niniejszej sprawie. Jest to dowód w sprawie i jak każdy inny dowód podlegał ocenie organów celnych. Ocena taka została przeprowadzona przez organy celne i mieści się ona w granicach swobodnej oceny. Organy celne szczegółowo uzasadniły dlaczego dowód ten został uznany za wiarygodny i rzetelny. Ocena ta jest logiczna i przekonująca. W szczególności trafnie podniesiono, że w interesie skarżącej nie leży podawanie potencjalnym klientów na stronie internetowej nieprawdziwych danych dotyczących oferowanych produktów w tym anten i innych części dla skompletowania stacji bazowych czy punktów dostępu do internetu. Organy celne słusznie uznały za wiarygodne podane przez skarżącą na swojej stronie internetowej informacje dotyczące oferowanych towarów (takich jak opis produktu, jego zastosowanie, podstawowa charakterystyka, informacje dla użytkowników lub projektantów sieci). W sytuacji zatem gdy zebrany materiał dowodowy był wystarczający do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz do ustalenia stanu faktycznego to, w ocenie sądu, nie było potrzeby przeprowadzania kolejnych dowodów wnioskowanych przez stronę tj. przesłuchiwania świadków i strony, dopuszczania dowodu z opinii biegłego oraz przeprowadzania oględzin. Zarzut skargi w tym zakresie nie jest zasadny.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi, iż organy celne oceniły dowody w sposób wybiórczy i dowolny i nie wypowiedziały się na temat właściwości technicznych sprowadzonych produktów.

Wbrew wymienionemu zarzutowi ocena dowodów przeprowadzona przez organy celne nie była wybiórcza i dowolna lecz zgodna z prawidłami logiki i przekonująca. Skarżąca nie wykazała zresztą na czym polegała dowolność tej oceny. Odnośnie zaś kwestii właściwości technicznych towarów to wynikają one z ich opisu i charakterystyki przedstawionej przez samą skarżącą na stronie internetowej jej firmy. Zarzut skargi w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi, iż organy celne błędnie zaklasyfikowały sprowadzone produkty do kodu 85 17 70 19 90 WTC. W ocenie skarżącej organy naruszyły Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej gdyż nie zastosowały reguły 2a ORINS podczas gdy sprowadzone towary, aczkolwiek w stanie niezmontowanym, to posiadały zasadnicze cechy urządzenia gotowego jakim jest punkt dostępu do sieci lokalnej i w myśl reguły 2a ORINS winny zostać zaklasyfikowane do kodu 85 17 62 00 90 WTC.

Jak już była o tym mowa we wcześniejszych rozważaniach skarżąca błędnie zaklasyfikowała sprowadzone towary do kodu 85 17 62 00 90 WTC. Produkty objęte zgłoszeniem celnym z [...] nie są bowiem punktami dostępu do sieci lokalnej oraz routeremi Wi-Fi lecz specjalnymi antenami oraz zestawami do konwertowania przeznaczonymi do współpracy z innymi urządzeniami, które dopiero z tymi innymi urządzeniami tworzą stacje bazowe, punkty dostępu, mosty i punkty dosyłowe. W związku z czym winny być klasyfikowane jako "części" (- - - pozostałe") do kodu 85 17 70 19 90 WTC. Kwestia ta została szerzej omówiona we wcześniejszych rozważaniach. Organy celne szczegółowo wyjaśniły dlaczego klasyfikacja zadeklarowana przez skarżącą jest błędna oraz dlaczego towary winny być zaliczone do kodu 85 17 79 19 90 WTC. Rozważania organów zostały oparte na obowiązujących w tym zakresie przepisach. Są one logiczne i przekonujące.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi, że organy celne winny oprzeć się na regule 2a ORINS. Zgodnie z treścią tej reguły wszelkie informacje o wyrobie zawarte w treści pozycji dotyczą wyrobu niekompletnego lub niegotowego pod warunkiem, że posiada on zasadniczy charakter wyrobu kompletnego lub gotowego. Informacje te dotyczą także wyrobu kompletnego lub gotowego (oraz wyrobu uważanego za taki w myśl postanowień niniejszej reguły), znajdującego się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym.

W Notach Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów wskazano, że druga część reguły 2a stanowi, że wyroby kompletne lub gotowe znajdujące się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym powinny być klasyfikowane do tej samej pozycji co wyroby zmontowane. Towary przedstawiane są zwykle w takim stanie ze względu na wymagania lub dogodności pakowania, obsługi lub transportu.

Jak wynika z treści trzech faktur z [...] oraz dwóch dokumentów przyjęcia towaru specjalne anteny oraz zestawy do konwertowania zostały wymienione w osobnych pozycjach. Nie zostały one zgrupowane w kompletne punkty dostępu do internetu. Również ze strony internetowej firmy skarżącej wynika, że sprowadzone produkty są osobno oferowane do sprzedaży. Każdy nabywca może nabywać osobno każdy produkt w zależności od potrzeb, dla zbudowania kompletnych punktów dostępu do internetu. Oznacza to, że produkty objęte zgłoszeniem z [...] nie są kompletnymi lub gotowymi wyrobami tyle, że niezmontowanymi lub rozmontowanymi. Są one oferowane do sprzedaży w takiej postaci jak zostały sprowadzone i służą jedynie do budowy, wspólnie z innymi urządzeniami, kompletnych punktów dostępu do internetu. W myśl art.214 ust.1 WKC należności celne przywozowe są określane na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego. Oznacza to, że istotą klasyfikacji taryfowej jest ustalenie stanu faktycznego na dzień dokonania zgłoszenia celnego towaru. W niniejszej sprawie na dzień zgłoszenia celnego ([...]) objęte nim towary nie były punktami dostępu do sieci i routerami Wi-Fi w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym lecz elementami służącymi do współpracy z innymi urządzeniami i dopiero w połączeniu z tymi urządzeniami może być stworzona stacja bazowa, punkt dostępu, most lub punkt dosyłowy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jak również w odpowiedzi na skargę szczegółowo wyjaśniono dlaczego w niniejszej sprawie nie może mieć zastosowania reguła 2a ORINS i sąd w obecnym składzie podzielił argumentację organu w tym zakresie. Zarzut skargi w tej części nie jest uzasadniony.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi naruszenia art.65 ust.5 Prawa celnego poprzez obciążenie obowiązkiem uiszczenia odsetek ustawowych w sytuacji gdy skarżąca nie była świadoma uszczuplenia należności celnych. M. M. opierała się na ogólnie dostępnej wiedzy w zakresie klasyfikacji celnej i nie ponosi winy nieprawidłowej klasyfikacji sprowadzonych produktów.

Należy zaznaczyć, że w dniu powstania długu celnego obowiązywał art.65 ust.5 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne (Dz.U. z 2016r. poz.1880 ze zm.), dalej p.c. Zgodnie z treścią art.65 ust.3 wymienionej ustawy od kwot należności nieuiszczonych w terminie pobiera się odsetki.

W myśl art.65 ust.5 p.c. organ celny pobiera odsetki, w przypadku gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych, podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, chyba że dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Odsetki pobierane są od niezaksięgowanej i niepobranej na podstawie zgłoszenia celnego kwoty należności wynikającej z długu celnego, od dnia następującego po dniu powstania długu celnego do dnia powiadomienia o tej kwocie.

Podkreślić należy, że z dniem 1 maja 2016r. przestał obowiązywać art.65 ust.5 prawa celnego. Z dniem 20 sierpnia 2016r. uchylono art.65 ust.5 p.c. ustawą z dnia 22 czerwca 2016r. o zmianie ustawy Prawo celne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2016r. poz.1228). Pełna regulacja w zakresie odsetek została zawarta w art.114 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z 9 października 2013r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz.Urz. UE L nr 269 poz.1 ze zm.).

W niniejszej sprawie decyzje organów celnych obu instancji zostały wydane po dniu 1 maja 2016r. lecz istotny jest dzień powstania długu celnego, który miał miejsce [...] czyli przed nowelizacją Prawa celnego. W sytuacji gdy w dacie powstania długu celnego ([...]) obowiązywał przepis art.65 ust.5 p.c. to należy go stosować do zdarzeń mających miejsce w okresie jego obwiązywania. Pogląd, że do należności celnych wynikających z długu celnego powstałego przed 1 maja 2016r. powinny być stosowane dotychczasowe przepisy dotyczące odsetek zarówno za okres przed jak i po 1 maja 2016r. wyraził Karol Piech w artykule "Odsetki od długu celnego" (system informacji prawnej LEX). Sąd obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w wymienionym artykule.

Z przepisu art.65 ust.5 p.c. wynika, że odsetki są pobierane gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych w zgłoszeniu celnym. Jednocześnie dłużnik może zostać zwolniony z obowiązku uiszczenia odsetek jeżeli udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania.

Organy celne słusznie uznały, że skarżąca nie udowodniła, iż podanie nieprawidłowych danych w zgłoszeniu celnym spowodowane było okolicznościami niewynikającymi z jej zaniedbania lub świadomego działania. Przede wszystkim należy podnieść, że pismem z dnia 16 września 2016r. organ celny wezwał M. M. do wykazania okoliczności, o których mowa w art.65 ust.5 p.c. w terminie 7 dni (k.417). Wezwanie doręczono w dniu 27 września 2016r. lecz skarżąca nie odpowiedziała na nie. W toku całego postępowania przed organami celnymi M.M. nie odniosła się do kwestii odsetek. Dopiero w skardze podniesiono, że odsetki nie powinny być naliczane.

Analiza całego zebranego materiału dowodowego wskazuje, że brak było podstaw do odstąpienia od naliczenia odsetek ustawowych. Należy zaznaczyć, co zostało omówione we wcześniejszych rozważaniach, że M.M. dysponowała dwoma rodzajami WIT-ów a mianowicie trzema WIT-ami z 28 marca 2011r. dotyczącymi anten oraz jednym WIT-em z 23 marca 2011r. dotyczącym stacji bazowej. Wszystkie WIT-y zostały wydane na jej wniosek a więc dobrze znała ich treść. Wiedziała zatem jak należy klasyfikować anteny specjalne i zestawy do konwertowania a jak punkty dostępu do sieci. Mimo to w zgłoszeniu celnym z [...] zadeklarowała nieprawidłowy kod dla sprowadzonych produktów ze stawką celną 0%. Okoliczność ,że skarżąca nie ujawniła tych WIT-ów organom celnym dowodzi, iż chciała niejako "ukryć" ich wydanie sprawiając wrażenie nieświadomego zadeklarowania błędnego kodu w zgłoszeniu celnym. Należy zaznaczyć, że to na dłużniku spoczywa ciężar udowodnienia okoliczności zwalniających od obowiązku zapłaty odsetek, o których mowa w art.65 ust.5 p.c. W niniejszej sprawie M. M. tych okoliczności nie wykazała. Dodać należy, iż także w skardze nie wykazano tych okoliczności zaś teza podniesiona w skardze, że odsetki nie powinny być pobierane, nie znajduje nawet częściowego potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Zarzut skargi w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie.

Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest uzasadniona. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że M. M. zadeklarowała nieprawidłowy kod WTC w zgłoszeniu celnym z 0% stawką celną podczas gdy sprowadzony towar winien zostać zaklasyfikowany do kodu 85 17 70 19 90 WTC ze stawką celną 3,6%. Uzasadnione zatem było określenie niezaksięgowanej kwoty należności celnych wynikającej z długu celnego. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę M. M.

R.T.