Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 132/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-02-18 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie gier losowych (kary pieniężnej) postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W treści wniesionej skargi pełnomocnik skarżącej Spółki zamieścił dodatkowy wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. z [...] r. nr [...]. W motywach powyższego powołał się na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku, gdyby zaskarżona decyzja, jako wydana z rażącym naruszeniem prawa, została wyeliminowana z obrotu prawnego. Dodatkowo zauważył, że nałożenie na Spółkę kary pieniężnej w wysokości [...] zł spowoduje zachwianie jej płynności finansowej, albowiem kwota ta znacznie przekracza kapitał zakładowy, który ustalono na poziomie [...] zł. W tej sytuacji, w ocenie pełnomocnika, istnieje realne zagrożenie zaprzestania prowadzonej działalności, która to okoliczność stanowi przesłankę przemawiającą za uwzględnieniem złożonego wniosku (tak postanowienie NSA z dnia 17 czerwca 2009 r. sygn. akt II FSK 980/09).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zaistnieją szczególne ku temu okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie budzi zatem wątpliwości, że zasadą jest, iż zaskarżone rozstrzygnięcie, w tym w szczególności decyzja administracyjna, powinno być wykonane. Natomiast zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania, przewidzianej w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., może nastąpić jedynie wtedy, gdy ujawnione zostaną szczególne okoliczności uzasadniające skorzystanie z tej czynności procesowej. Obowiązek ich wykazania spoczywa przy tym na wnioskodawcy. Nie wystarczy samo powtórzenie treści przepisu, albowiem uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (vide: postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/04, Lex nr 799468 oraz postanowienia NSA z dnia 22 listopada 2004 r. sygn. akt

FZ 474/04 i z dnia 31 sierpnia 2004 r. sygn. akt FZ 267/04 – niepubl.). W ocenie Sądu okoliczności takie nie zostały przez pełnomocnika strony w żaden sposób podane. Poza ogólnym stwierdzeniem wskazującym na wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa nie uczyniono nic, aby wykazać, że istotnie sytuacja finansowa Spółki mogłaby zostać zachwiana na skutek prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Nie wynika to również z okoliczności i charakteru sprawy, jako że samo przekonanie o zasadności podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie bowiem z wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądem, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, subiektywne przeświadczenie wnioskodawcy jakoby skarżone orzeczenie było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 ustawy p.p.s.a. (tak postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 r. sygn. akt FZ 358/04, Lex nr 799460). Będzie ono bowiem badane przez Sąd przy rozpoznawaniu skargi co do meritum. Dlatego też powoływanie się na powyższą okoliczność na etapie postępowania wpadkowego poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające. Niweczyłoby bowiem sądową kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. II OZ 184/05, Lex nr 302251). Podobnie konieczność zapłaty nałożonej kary i związane z tym uszczuplenie majątku nie może stanowić przesłanki przemawiającej za uwzględnieniem złożonego wniosku. Obowiązkiem wnioskodawcy jest bowiem wykazanie, że na skutek uiszczenia spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wydanej decyzji, bądź też, że do odwrócenia skutku jej wykonania nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Ponieważ powyższe w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiło, brak było podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku. Tym bardziej, że bilans Spółki, podobnie jak inne dokumenty księgowe w postaci rachunku zysków i strat, raportów kasowych czy wyciągów z kont bankowych obrazujących aktualną kondycję finansową Spółki nie zostały nadesłane.

Nie można było zatem w żaden sposób stwierdzić, czy ewentualne pogorszenie sytuacji finansowej skarżącej Spółki nastąpi w wyniku prowadzonego postępowania egzekucyjnego czy też nie.

Końcowo odnosząc się do przywołanej w treści wniosku decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. z [...] r. nr [...] zauważyć należy, że ta jak wynika z akt sprawy nie jest przedmiotem zaskarżenia przed tut. Sądem. To z kolei oznacza, że wstrzymanie jej wykonania na mocy art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. nie jest dopuszczalne. Przepis ten odnosi się bowiem wyłącznie do zaskarżonego aktu jakim w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...]. Dlatego też złożony wniosek potraktowano jako odnoszący się do decyzji organu drugiej instancji, co do której jak wskazano wyżej brak było podstaw do wstrzymania jej wykonania.

Wobec powyższego, działając na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., postanowiono orzec jak w sentencji.