Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1338/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135, art. 145 par. 1 kt 1 lit. a, lit. c, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 52 ust. 2, art. 53
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 24 czerwca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2014 roku sprawy ze skargi J. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy W. znak: [...] z dnia [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego J. O. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpatrzeniu odwołania J. O., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: k.p.a.), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] znak: [...] ustalającą na wniosek A SA Ł. Rejon Energetyczny P., lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie linii energetycznej kablowej 15kV, słupowej stacji transformatorowej 15/0,4 kV, linii kablowej 0,4kV, złączy kablowych na działkach nr 432, 480/122, 480/123, 480/124, 480/39, 480/102, 480/56, 480/70 w miejscowości W..

Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż na wniosek inwestora z dnia 25 lipca 2012 r., zmieniony w dniu 5 lutego 2013 r., wszczęte zostało postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji opisanej inwestycji celu publicznego. Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy W. ustalił lokalizację przedmiotowej inwestycji, jednakże na skutek odwołania J. O. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał na konieczność wyjaśnienia charakteru inwestycji, gdyż wniosek nie zawiera danych umożliwiających uznanie danej inwestycji za inwestycję celu publicznego. Nadto w sytuacji gdy realizacja inwestycji dokonana ma być kosztem ograniczenia prawa własności osób trzecich, obowiązkiem organu jest szczegółowe i wyczerpujące wyjaśnienie okoliczności sprawy, uzasadnienie motywów, którymi kierował się organ wydając rozstrzygnięcie, w tym zakresie. Nadto stosownie do art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa), ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, którym w sprawie jest A SA z siedzibą w L.. Wniosek w imieniu inwestora złożył podmiot legitymujący się pełnomocnictwem z dnia 16 maja 2011 r. udzielonym przez Dyrektora Rejonu Energetycznego P.. Przy czym wbrew wymogom art. 33 § 3 k.p.a. do wniosku została załączona jedynie kserokopia pełnomocnictwa zaś zakres pełnomocnictwa nie odpowiada zakresowi wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji, jako że odnosi się tylko do działek nr 480/70 i 480/12, pomijając pozostałe. Nadto nie zostało wykazane, iż Dyrektor Rejonu Energetycznego P. jest umocowany do działania w imieniu A SA z siedzibą w L..

Decyzją z dnia [...] znak [...] Wójt Gminy W. ustalił sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu dla przedmiotowej inwestycji celu publicznego.

Organ I instancji wyjaśnił, iż inwestycja objęta wnioskiem stanowi realizację celu, o którym mowa w art. 6 pkt 2 ustawy dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa o gospodarce nieruchomościami), oraz zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy jest inwestycją o znaczeniu lokalnym, ponieważ zapewni możliwość dostarczenia energii elektrycznej przez A do zabudowy produkcyjnej, usługowej i mieszkaniowej, znajdującej się na działkach sąsiednich. Planowana linia energetyczna została zlokalizowana na nieruchomościach prywatnych bezpośrednio przyległych do drogi wewnętrznej (ul. A), których właściciele nie zgłaszają uwag do projektowanego przedsięwzięcia. W liniach rozgraniczających działki pełniące funkcję wspomnianej drogi wewnętrznej i będącej współwłasnością 22 podmiotów fizycznych i prawnych, przewidziany jest przewiert, który umożliwi połączenie planowanej sieci energetycznej z istniejącym transformatorem. Takie usytuowanie nie będzie powodować uciążliwości dla osób korzystających z wewnętrznego układu komunikacyjnego oraz ogarniać korzystania z działki pełniącej funkcję drogi wewnętrznej.

Dalej, mając na uwadze wytyczne organu odwoławczego zawarte w decyzji z dnia [...] organ wskazał, że inwestor uzupełnił wniosek poprzez dostarczenie odpowiednich pełnomocnictw i wypis z KRS. Następnie projekt decyzji został przekazany do uzgodnienia przez Starostę [...] w zakresie ochrony gruntów rolnych, Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w P., Zarządu Dróg Powiatowych. W piśmie z dnia 28 stycznia 2013 r. Starosta [...] wskazał na niezgodność załącznika graficznego z częścią tekstową projektu oraz, że w rejestrze ewidencji gruntów nie istnieje działka nr 480/15. Pełnomocnik inwestora wyjaśnił, iż działka nr 480/15 została podzielona na działki nr 480/122, 480/123, 480/124 i wniósł o wykreślenie działki nr 480/15 i wpisanie do wniosku działek nr 480/122, 480/123, 480/124. W dalszej kolejności projekt decyzji został ponownie przesłany do Starosty [...], który w dniu 4 marca 2013 r. uzgodnił inwestycję w zakresie ochrony gruntów rolnych. Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w P. oraz Zarząd Dróg Powiatowych także wydały pozytywne uzgodnienia.

W terminie prawem przewidzianym odwołanie złożył J. O.. Zarzucił, iż nie zostało w pełni uwzględnione prawo odwołującego do wzięcia udziału w toczącym się postępowaniu, gdyż przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie została zrealizowana zasada wynikająca wprost z art. 10 k.p.a. Nadto, w trakcie realizacji inwestycji z pewnością ulegnie zniszczeniu nawierzchnia asfaltowych dróg, wzdłuż których planowana jest linia, zaś podczas budowy podziemnej linii kablowej może dojść do zniszczenia pewnych elementów istniejącej tam infrastruktury i uzbrojenia terenu, dotyczy to zwłaszcza uszkodzenia sieci energetycznej i wodno-kanalizacyjnej. Zdaniem strony te potencjalne uszkodzenia mogą się ujawnić dopiero po kilku latach. Dalej podniósł, iż drogi wewnętrzne nie mają pasa przyległego, zatem inwestycja prowadzona będzie w pasie drogi prywatnej i inwestor powinien mieć jego zgodę jako współwłaściciela, której odwołujący nie wyraża. Na koniec strona podniosła, iż inwestycja nie realizuje inwestycji celu publicznego, co stwierdziło Kolegium w decyzji z dnia [...], gdzie podniesiono, że "wniosek inwestora określony jako wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie zawiera danych do uznania projektowanej inwestycji za inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p.". W zaskarżonej decyzji organ wskazał na tę samą normę prawną wyjaśniając, iż inwestycja realizuje inwestycję celu publicznego. Odwołujący stwierdził także, iż realizacja inwestycji nie zwiększy ilości sprzedawanej energii, gdyż wszystkie podmioty na tym terenie już mają dostęp do energii sprzedawanej przez A, zaś wszystkie budynki w zakładzie, który zajmuje A mają podziemne przyłącza energetyczne, zatem strona nie widzi potrzeby ustalania przebiegu kolejnej linii.

Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy wskazując na art. 52, art. 53, art. 54, art. 56 ustawy podkreślił, iż nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Dalej, iż inwestycją celu publicznego jest działanie o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku jest budowa linii energetycznej kablowej 15kV, słupowej stacji transformatorowej 15/04 kV, linii kablowej 0,4kV, złączy kablowych na działkach nr 432, 480/122, 480/123, 480/124, 480/39, 480/102, 480/56, 480/70. I w ocenie Kolegium prawidłowo stwierdził organ I instancji, iż jest to inwestycja celu publicznego, w znaczeniu przyjętym na gruncie art. 2 pkt 5 ustawy, w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym celami publicznymi jest m.in. budowa i utrzymanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Jak wyjaśnił inwestor celem inwestycji jest dostarczenie energii elektrycznej do działek nr 480/102 i 480/70, jednakże doprowadzenie przedmiotowej linii kablowej nie będzie służyło tylko obiektom na tych działkach. Inwestor wskazał, że projektowana inwestycja może zapewnić terenom sąsiednim zasilanie w energię, a zatem może służyć społeczności gminnej poprzez zapewnienie możliwości przyłączenia nowych nieruchomości.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji wskazał, że w postępowaniu w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie można kwestionować celowości czy słuszności planowanej inwestycji. Obawy strony związane z uszkodzeniem istniejącej infrastruktury nie mogą tamować decyzji lokalizacyjnej. Wniosek inwestora wiąże organ co do przedmiotu inwestycji, zatem także w odniesieniu do jej lokalizacji. Natomiast jeżeli decyzja lokalizacyjna wywołuje skutki, o których mowa w art. 36 ustawy (istotne ograniczenie bądź uniemożliwienie korzystania z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z jego dotychczasowym przeznaczeniem) zastosowanie mają przepisy dotyczące roszczeń odszkodowawczych – art. 36 i art. 37 ustawy. Natomiast rolą decyzji lokalizacyjnej jest stwierdzenie możliwości realizacji zadania gdy brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Decyzja ta nie uprawnia do prowadzenia robót budowlanych i może być wydana podmiotowi, który nie dysponuje stosownym tytułem prawnym do terenu inwestycji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J. O. wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zarzucił, iż sporna inwestycja nie jest inwestycją celu publicznego, o której mowa w art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz błąd w ustaleniach faktycznych, gdyż ulica A nie jest drogą wewnętrzną, lecz drogą gminną, która w istocie nie ulegnie zniszczeniu. W przeciwieństwie do dróg wewnętrznych prywatnych, gdzie budowa linii musi iść wzdłuż drogi a nie przewiertem pod drogą, zniszczeniu ulegnie zatem nawierzchnia wzdłuż drogi. Zdaniem skarżącego sporna inwestycja nie ma nawet znaczenia lokalnego i nadawanie jej rangi inwestycji celu publicznego jest nadużyciem.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 24 czerwca 2014 r. sąd oddalił, złożony już po raz kolejny, wniosek skarżącego o odroczenie rozprawy z powodu choroby ( wcześniej z tegoż powodu rozprawa była odraczana dwukrotnie, co dawało stronie czas na podjęcie ewentualnych działań w sprawie ). W ocenie sądu okoliczności przedmiotowej sprawy: okresy choroby skarżącego wynikające ze złożonych zaświadczeń, brak wskazania okoliczności, które wymagałyby osobistego stawiennictwa i możliwość przedstawienia stanowiska choćby w formie pisemnej, jak i specyfika postępowania sądowo administracyjnego (np. art. 107, art. 134 i art. 135 p.p.s.a.) powodowały, że rozpoznanie sprawy pod nieobecność strony nie pozbawiło jej możności obrony swoich praw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Po myśli art. 134 §1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja organu II instancji, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, narusza prawo w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie linii energetycznej kablowej 15kV, słupowej stacji transformatorowej 15/0,4 kV, linii kablowej 0,4kV, złączy kablowych na działkach nr 432, 480/122, 480/123, 480/124, 480/39, 480/102, 480/56, 480/70 w miejscowości W..

Zdaniem sądu przed przystąpieniem do analizy zaskarżonych decyzji pod kątem stwierdzonych naruszeń niezbędnym jest stwierdzenie, iż nie budzi wątpliwości sądu, że opisana inwestycja jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu obowiązujących przepisów prawa. Jak stanowi przepis art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ilekroć w ustawie jest mowa o inwestycji celu publicznego należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Z kolei w art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami czytamy, iż celami publicznymi w rozumieniu ustawy są budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.

Sporna inwestycja polegająca na budowie urządzeń służących do przesyłania energii to niewątpliwie realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami o znaczeniu lokalnym jak wymaga zapis art. 2 pkt 5 ustawy. Przedmiotowa inwestycja zapewni możliwość dostarczania energii elektrycznej do różnego rodzaju zabudowy usytuowanej na działach sąsiadujących z inwestycją. Za taką kwalifikacją opisanej inwestycji przemawia także wypracowane dotychczas stanowisko judykatury. W sporządzonych na tle podobnych stanów faktycznych uzasadnieniach wydanych orzeczeń sądy wyraźnie opowiadają się za tezą, iż inwestycją celu publicznego o znaczeniu lokalnym może być także inwestycja, która swoim zasięgiem bezpośrednio służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy. Tym bardziej, że przepis art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie ogranicza kręgu inwestorów, ani też rodzajów zamierzeń budowlanych, którym mają służyć urządzenia wymienione w tym przepisie. Przywołany przepis nie wprowadza zatem żadnych ograniczeń podmiotowych, jak i przedmiotowych. Bez wpływu na kwalifikację inwestycji pozostaje również ustalenie, czy w realizację takiej inwestycji zaangażowane są środki publiczne. Inwestycja może być finansowana w całości ze środków prywatnych jak i publicznych, o ile tylko realizuje cele zawarte w zamkniętym katalogu przepisu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami (vide orzeczenia: WSA w Krakowie z dnia 30 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 735/08; NSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 648/09; WSA w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 570/10; NSA w Warszawie z dnia 5 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 672/11; NSA w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1133/11; WSA w Krakowie z dnia 27 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1248/12; WSA w Poznaniu z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 819/12 oraz z dnia 5 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Po 1007/12 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Niemniej jednak analiza akt sprawy nie pozostawia również wątpliwości, iż w toku postępowania wyjaśniającego doszło do tego rodzaju naruszeń, iż zaskarżone akty administracji publicznej należało wyeliminować z obrotu prawnego.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Dodać przy tym jednakże trzeba, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadza szczególne warunki i wyłączenia w stosunku do reguł ogólnych określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, zarówno w stosunku do samej decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak i poprzedzającego jej wydanie postępowania.

Stosownie do art. 52 ust. 1 ustawy ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Szczególne wymogi samego wniosku określone zostały w ust. 2 art. 52 ustawy, gdzie czytamy m.in., iż wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000 (pkt 1 ust. 2 art. 52 ustawy). Nadto we wniosku inwestor winien zamieścić charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko (pkt 2 ust. 2 art. 52 ustawy).

Analiza dokumentów złożonych wraz z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie pozostawia wątpliwości, iż inwestor załączył jedynie mapę w skali 1:1000, niemniej jednak nie odzwierciedla ona granic terenu objętego wnioskiem, nie sposób odczytać z niej przebiegu inwestycji. Granice obszaru inwestycji zostały jedynie odzwierciedlone na niepotwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii mapy, prawdopodobnie tej w skali 1:1000. Dodatkowo inwestor odstąpił od załączenia mapy w skali 1:2000, a taki wymóg w przypadku przedmiotowej inwestycji wynika jednoznacznie z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy.

Mając na uwadze wynikający z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy wymóg oznaczenia na mapie granic obszaru inwestycji nie sposób nie dostrzec niespójności pomiędzy załącznikiem graficznym do wniosku a załącznikiem graficznym do decyzji organu I instancji. Nie stanowi wyjaśnienia tej kwestii pismo inwestora z dnia 25 lutego 2013 r. gdzie oświadczył, iż przesyła poprawiony załącznik graficzny i do którego załączył kserokopię mapy w skali 1:1000, ponieważ na kserokopii tej inwestor przedstawił jeszcze inny obraz granic obszaru inwestycji. W aktach administracyjnych mamy zatem trzy załączniki graficzne z trzema różnymi przebiegami granic obszaru inwestycji. Jak dodatkowo przewiduje § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) w części graficznej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, sporządzonej na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające ich jednoznaczne powiązanie z tekstem decyzji. W niniejszej sprawie takie jednoznaczne powiązanie z tekstem decyzji nie jest możliwe, jako że część opisowa terenu inwestycji nie znajduje odzwierciedlenia w liniach rozgraniczających teren inwestycji, wykreślonych na załączniku graficznym decyzji. Co więcej nie jest możliwe rozstrzygnięcie, który załącznik graficzny jest prawidłowy względem treści decyzji i wniosku inwestora. Należy przy tym pamiętać, iż organ jest związany treścią wniosku, co do proponowanych rozwiązań, w tym gdy chodzi o granice obszaru inwestycji, wskazanie terenów niezbędnych do realizacji przedsięwzięcia. Związanie takie oznacza, iż organ ustalający lokalizację nie może dowolnie modyfikować, ani interpretować wniosku w sposób niezgodny z intencjami wnioskodawcy. Ewentualna zmiana wskazanej lokalizacji przez organ stanowiłaby naruszenie art. 52 ust. 1 ustawy. Lektura akt administracyjnych niniejszej sprawy nie udziela odpowiedzi dlaczego istnieją w sprawie takie rozbieżności i jaki jest faktyczny przebieg granic terenu inwestycji.

Zaznaczyć wyraźnie należy, że załącznik w postaci właściwej mapy z wyznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji stanowi integralną część decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i nie może być żadnych wątpliwości, co do linii rozgraniczających teren inwestycji. Zgodnie bowiem z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający pozwolenie na budowę (wyrok WSA w Łodzi z dnia 23 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Łd 379/07 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zwrócić przy tym należy uwagę na pogląd prezentowany w orzecznictwie, a podzielany przez sąd rozpatrujący niniejszą sprawę, że interes właścicieli konkretnych nieruchomości, co do kwestionowania decyzji przesądzających o przebiegu inwestycji liniowych może dotyczyć wyłącznie tych ich odcinków, których przebieg skutkuje bezpośrednią ingerencją w ich prawa podmiotowe - prawa własności (vide: orzeczenia NSA z dnia o sygn. akt II OSK 507/08 i 897/11; wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 lipca 2012 r., sygn.akt IV SA/Wa 752/12 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak jasności i spójności co do granic obszaru inwestycji dodatkowo podważa ocenę co do zabezpieczenia interesów osób trzecich.

W świetle powyższego pamiętać także należy o skutkach jakie wiążą się z wydaniem decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Wydanie takiego aktu częstokroć wiąże się następczo, w oparciu o art. 112 i 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, z ograniczeniem wykonywania (a nawet pozbawieniem) prawa własności osób trzecich, co może dotyczyć również skarżącego. Niewątpliwie więc ważną rolą organu jest zatem zbadanie, czy ingerencja w cudze prawo własności nie jest nadmierna, czy wynika z racjonalnego przebiegu inwestycji. Organ winien rozważyć proporcje między uzasadnionym interesem publicznym a uzasadnionym interesem indywidualnym. Nie może również pominąć, iż decyzja taka stanowi podstawę wywłaszczenia lub co najmniej czasowego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości przez jej właściciela, co zaakcentowano wyżej. Zdaniem sądu, organ nie jest wolny od oceny, czy proponowany przez inwestora przebieg inwestycji jest uzasadniony, usprawiedliwiony zamierzonym celem i racjonalny, a przede wszystkim czy ogranicza bądź uniemożliwia korzystanie z nieruchomości należących do osób trzecich w optymalnym, najmniej uciążliwym w realiach sprawy stopniu. Takich rozważań jednak brak jest w przedmiotowej sprawie.

W ocenie sądu, zwrócić należy także uwagę na analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu sporządzoną dla potrzeb niniejszej sprawy. Obowiązek sporządzenia takiej analizy wynika jednoznacznie z art. 53 ust. 3 pkt 1 ustawy. I owszem analiza ta jest mniej sformalizowana i różni się od tej przeprowadzanej na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy, jednakże nie upoważnia to organu do pozornego jedynie jej sporządzenia. Analiza, o której mowa w art. 53 ust. 3 pkt 1 ustawy, winna obejmować m.in. ustalenie aktualnego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości oraz istotnych okoliczności stanu faktycznego i prawnego terenu. Celem bowiem takiej analizy jest stwierdzenie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z obiektywnym porządkiem prawnym. W konsekwencji organ powinien zbadać ustawodawstwo w zakresie materialnego prawa administracyjnego, aby ustalić uwarunkowania wynikające z przepisów odrębnych obejmujące obszar planowanej inwestycji oraz unormowania dotyczące charakteru samej inwestycji, ze względu na jej typ. Na podstawie tych regulacji zawartych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawach szczególnych, a także aktów wydanych na ich podstawie, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek określić warunki i zasady zagospodarowania terenu. Poza tym obowiązek dokonania określonej analizy jest istotnym, a zarazem niezbędnym w sprawie elementem, gdyż decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego indywidualizuje sytuację prawną inwestora, dając mu prawo do wykonania wnioskowanej inwestycji w określonym w decyzji miejscu. Analiza, o której mowa w tym przepisie powinna być sporządzona przed sporządzeniem projektu decyzji, bowiem jej wnioski powinny być zawarte w uzasadnieniu przyszłego rozstrzygnięcia. Bez tych ustaleń prawidłowa ocena, czy planowana inwestycja może być zrealizowana jest niemożliwa (vide: wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 1118/12; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Po 296/09; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 10 maja 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 175/07 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Analiza sporządzona w przedmiotowej sprawie nie odpowiada powyższym warunkom, a uchybienie przesłankom przepisu art. 53 ust. 3 ustawy rzutuje niewątpliwie na treść rozstrzygnięcia. Trudno bowiem przyjąć lakoniczne stwierdzenie organu, iż "projektowana inwestycja nie jest sprzeczna z innymi przepisami odrębnymi", że wymienione w analizie działki stanowią własność prywatną i nie wymagają zgody na zmianę przeznaczenia na cele pozarolnicze, za taką analizę, umożliwiającą wydanie rozstrzygnięcia. Stan faktyczny i prawny terenu to wyłącznie wskazanie, iż działki o wymienionych numerach stanowią własność prywatną. Nie wiadomo jaki jest aktualny stan zagospodarowania i zabudowy tych nieruchomości. Powyższe uchybienia uzasadniają ocenę, iż doszło do naruszenia art. 53 ust. 3 pkt 1 ustawy.

Na marginesie dodać trzeba, rozważając zarzuty strony skarżącej, iż faktycznie, jak to zaznaczył organ, decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie rodzi prawa do terenu przez który przebiega i nie jest dla jej wydania niezbędna zgoda właścicieli nieruchomości sąsiadujących, jak i nieruchomości przez które będzie przebiegała. Bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia pozostaje także ocena strony skarżącej, iż względy ekonomiczne nie przemawiają za jej realizacją. Podobnie fakt, iż w wyniku realizacji inwestycji dojdzie chociażby do określonych uszkodzeń nawierzchni, gdyż jak słusznie wyjaśnił organ administracji publicznej, w przypadku wystąpienia takich szkód, pokrycie ewentualnych strat nastąpi w odrębnym postępowaniu odszkodowawczym.

W toku ponownie prowadzonego postępowania, rozpatrując wniosek inwestora, organ administracji publicznej obowiązany będzie uwzględnić wskazania sądu zawarte w uzasadnieniu niniejszego wyroku i prawidłowo zastosować przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przepisów wykonawczych. Zwrócić uwagę przy tym należy, że ustawa ta nie wyłącza stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie prowadzenia postępowania wyjaśniającego, gromadzenia dokumentów i obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

a.tp.