Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 700/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-09-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania aktu
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

II SA/Rz 700/13 P O S T A N O W I E N I E Dnia 17 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 17 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. W. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na skutek wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania postanowienia organu I instancji ustalającego opłatę legalizacyjną - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania postanowienia organu I instancji.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 700/13

U Z A S A D N I E N I E

Przedmiotem skargi E. W. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem odmówiono E. W. przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. (dalej PINB) z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] ustalające opłatę legalizacyjną za rozbudowanie przez W. i E. W. budynku mieszalnego zlokalizowanego na działce nr ewid. 916 w W., bez wymaganego prawem pozwolenia w wysokości 50 000 zł.

W skardze E. W. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia organu I instancji w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej, który nie został w ogóle uzasadniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.), sąd na wniosek skarżącego może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności (w całości lub w części), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że przedmiotem ochrony tymczasowej może być nie tylko zaskarżony akt, ale także inne akty, z tym jednak, że muszą mieścić się "w granicach tej samej sprawy". Oznacza to, że treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. objęte będą akty /postanowienia/ wydane w pierwszej instancji oraz akty /postanowienia/ w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie zwyczajnym albo w trybie nadzwyczajnym, które to akty zostały wydane w postępowaniach administracyjnych, których przedmiotem była sprawa wskazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, C.H.Beck 2011,

s. 340).

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że nie ma przeszkód do rozpoznania przez Sąd wniosku skarżącego obejmującego wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia organu I instancji.

Podkreślić należy, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Formułując w treści skargi wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia organu I instancji skarżący w ogóle nie uprawdopodobnił, z jakiej przyczyny wykonanie postanowienia przed rozstrzygnięciem skargi mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. Zaniechanie jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku powoduje, że nie sposób ocenić, czy opiera się on na ustawowych przesłankach wstrzymania wykonania. Na tę okoliczność Sąd nie może z urzędu prowadzić postępowania wyjaśniającego

i zastępować wnioskodawcy w poszukiwaniu przyczyn ubiegania się o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowym (tak orzekł m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/05). Brak wskazania przesłanek ubiegania się o wstrzymanie wykonania aktu nie ma przy tym waloru braku formalnego wniosku i prowadzi do odmowy jego uwzględnienia (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 603).

Nie należy jednak tracić z pola widzenia, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. O odmowie wstrzymania wykonania postanowienia organu I instancji przesądził fakt, że akt ten nie podlega w ogóle wykonaniu.

Przedmiotem wniosku o ochronę tymczasową jest postanowienie o ustaleniu opłaty legalizacyjnej z tytuł rozbudowania budynku mieszkalnego bez wymaganego prawem pozwolenia.

Wypada zauważyć, że postanowienie w przedmiocie opłaty legalizacyjnej nie dotyczy ani nałożenia obowiązku uiszczenia opłaty, ani stwierdzenia istnienia takiego obowiązku. Przedmiotowa opłata nie podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie egzekucji, a jej nieuiszczenie oznacza rezygnację z legalizacji samowoli budowlanej, co może stać się podstawą do wydania decyzji administracyjnej, która podlega odrębnemu zaskarżeniu. Z powyższego wynika, że postanowienie w przedmiocie opłaty legalizacyjnej nie podlega wykonaniu w rozumieniu powołanego wyżej przepisu, gdyż orzeka ono wyłącznie o wysokości tej opłaty i nie jest źródłem obowiązku podlegającego realizacji. Tym samym, postanowienie to nie nadaje się do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania, gdyż nie wywołuje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 30 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 44/08).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.