Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 101/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2005-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: asesor sądowy Anna Wójcik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 maja 2005 r. sprawy ze skargi K. i Z. małż. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem datowanym na dzień 6 stycznia 2005 r., skierowanym w dniu 19 stycznia 2005 r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, a sprecyzowanym w dniu 10 marca 2005 r., K. i Z. S. zaskarżyli decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...], którą odmówiono im stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej prezydenta Kędzierzyna - Koźla z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2002 r.

Skargę tę w trybie art. 98 ustawy w dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) przekazano Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Opolu ze zobowiązaniem tego organu - na podstawie art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - do nadesłania skargi wraz z aktami i udzielenia na nią odpowiedzi.

Jak wywiódł organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, zaskarżoną decyzją z dnia [...] odmówiono skarżącym stwierdzenia nieważności decyzji prezydenta miasta Kędzierzyna - Koźla ustalającej im podatek od nieruchomości na 2002 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu rozstrzygając w powyższy sposób działało jako organ I instancji, a odwołanie od niej – o czym skarżących pouczono – przysługiwało również do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu. Skarżący wnieśli odwołanie od powyższej decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności w ustawowym terminie i po jego rozpatrzeniu Kolegium wydało w dniu [...] decyzję nr [...], utrzymującą w mocy decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowej, która również stała się przedmiotem odrębnego zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Skarżona przedmiotową skargą decyzja nie była zatem decyzją ostateczną, a wobec tego skarga powinna być odrzucona jako niedopuszczalna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli środki te służyły stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jednocześnie w art. 52 § 2 tej ustawy sprecyzowano, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Jak wynika z przedstawionego przebiegu czynności podejmowanych w sprawie, będąca przedmiotem skargi decyzja, jako wydana przez organ I instancji /art. 248 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa – Dz. U. Nr 137 poz. 926, ze zm./ została przez strony zaskarżona do SKO w Opolu i odwołanie od niej zostało przez ten organ rozpatrzone.

Zatem wskazana decyzja z dnia [...] nie była decyzją ostateczną, bowiem przysługiwało od niej odwołanie i strona z prawa tego skorzystała, doprowadzając do rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu odwoławczym.

Skoro więc w świetle unormowania wynikającego z treści art. 52 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, to w stanie faktycznym sprawy niniejszej skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje, bowiem dotyczy ona decyzji wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze działające jako organ I instancji. Zatem skargę złożoną w rozpatrywanej sprawie należało uznać – ze wskazanej powyżej przyczyny – za niedopuszczalną, co musiało spowodować jej odrzucenie zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 wskazanej wyżej ustawy.