Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 5203/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Otylia Wierzbicka Sędzia WSA Małgorzata Miron Asesor WSA Anna Szymańska (spr.) Protokolant Julia Dobrzańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2004 r. sprawy ze skargi M. G., M. G. oraz M.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2002 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Sygn. akt IV SA 5202 i 5203 /02

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją nr [...] z dn. [...] lipca 2002 r. Burmistrz Gminy W. po rozpatrzeniu wniosku G. i A. W. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na dobudowie garażu do istniejącego budynku mieszkalnego w W., przy ul. [...].

W ogólnej charakterystyce projektowanej inwestycji wskazano, że zakłada się wybudowanie garażu jako kontynuację parteru istniejącego budynku. Wysokość dobudowy dobrano w ten sposób, aby poręcz balustrady tarasu stworzonego przez dach garażu była kontynuacją gzymsu nad parterem. Garaż zostanie dobudowany w technologii tradycyjnej. Szczegółowe natomiast rozwiązania zostaną zawarte w projekcie architektoniczno-budowlanym.

Na załączniku graficznym do decyzji naniesiono oznaczeniami ABCD granice działki, natomiast kwadratem – "dobudowany garaż".

Wskutek odwołań wniesionych przez M. G. oraz M. i M.G., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dn. [...].10.2002 r. (nr [...]) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wskazano, że przy rozpoznawaniu wniosku organ gminy miał obowiązek przede wszystkim zbadać, czy zamierzenie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działka przy ul. [...] znajduje się w strefie mieszkaniowo-usługowej (na rysunku planu [...] oraz w obszarze strefy ochrony Konserwatora Zabytków (KZ). W toku postępowania uzyskano stanowisko Konserwatora Zabytków. Naprawiono także błędy wskazane w poprzedniej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego (sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez SKO, które [...].05.2002 r. wydało decyzję uchylającą decyzję organu I instancji), umożliwiając wszystkim stronom udział w postępowaniu. A ponieważ zamierzenie jest zgodne z planem zatwierdzonym Uchwałą Rady W. Nr [...] w dn. [...].09.1992 r., a w szczególności z jego ustaleniami ogólnymi nr [...], zobowiązującymi właściciela do zapewnienia potrzeb parkingowych na własnej działce, brak było podstaw do nieuwzględnienia wniosku. Podniesione natomiast przez odwołujących zarzuty odnoszą się do postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. i M.G. oraz M. G. wnieśli o uchylenie decyzji SKO. Podnieśli, że projektowana inwestycja znajduje się w odległości mniejszej niż 3 m od granicy z ich nieruchomością. Projektowany garaż ze zwieńczeniem w postaci tarasu narusza zasady "[...]", a taras zmienia zasadniczo bryłę dworku przy ul. [...].

Obydwie decyzje naruszają przepisy ustawy z dn. .07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy z dn. 07.07.1994 r. Prawo Budowlane, rozporządzenie z dn. 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – poprzez ustalenie, że projektowana inwestycja może być usytuowana w konkretnej odległości od granicy z sąsiednią działką. Decyzja natomiast o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przesądza jedynie, iż dany teren może być wykorzystany w określony w niej sposób i wyznacza uprawnienia inwestora w postępowaniu o uzyskanie pozwolenia na budowę.

Ponadto postanowienie uzgadniające Konserwatora Zabytków nie spełnia wymagań art. 124 i 125 kpa, nie zostało nadto doręczone skarżącym.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie powtarzając argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 43 ustawy z dn. 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 ustawy z dn. 13.07.2000 r. (Dz. U. Nr 14, poz. 124), nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ zatem rozpoznając wniosek w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ma obowiązek zbadać planowaną inwestycje pod kątem jej zgodności z planem zagospodarowania oraz przepisami prawa i w wypadku stwierdzenia, że zamierzenie jest zgodne z punktu widzenia obydwu kryteriów jest zobowiązany wydać decyzję ustalającą te warunki.

W niniejszej sprawie zatem, organy prawidłowo odniosły zamierzenie inwestycyjne do miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego W., zatwierdzonego Uchwałą Rady W. Nr [...] z dn. [...].09.1992 r. i ustalając, iż działka przy ul. [...] znajduje się w strefie mieszkaniowo-usługowej, oznaczonej na rysunku planu symbolem [...], zasadnie uznały, iż dobudowa garażu nie będzie kolidowała z funkcjami przewidzianymi dla tego terenu. W szczególności ustalenia ogólne Nr [...] do planu dla tej strefy przewidują nakaz realizacji pełnych potrzeb parkingowych dla samochodów osobowych na działkach własnych, a wobec tego budowa garażu, który będzie służył tym celom, znajduje pełne oparcie w zapisach planu zagospodarowania.

Plan także wyznacza objęcie tej strefy ochroną Konserwatora Zabytków, który postanowieniem nr [...] z dn. [...].02.2002 r. uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji. Projektowane zamierzenie zatem spełnia wszystkie warunki i ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem organy nie mogły wydać decyzji odmownej. Wątpliwości natomiast budzi treść samego rozstrzygnięcia, a w szczególności załącznik graficzny do decyzji. Zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa m.in. linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali. Mapa taka zaś stanowi załącznik do decyzji, stanowiący jej integralną część. O ile zatem przepisy nakazują wyznaczenie terenu inwestycji, co w niniejszej sprawie miało miejsce przy zastosowaniu oznaczeń literowych, o tyle przemilczają kwestię naniesienia położenia obiektu. Nie jest bowiem celem decyzji o ustalenie warunków zabudowy usytuowanie obiektu w określonym ściśle na mapie miejscu, lecz jedynie ocena zamierzenia inwestycyjnego z punktu widzenia zapisów planu. Plan natomiast nie rozstrzyga zagadnienia konkretnego usytuowania budynku, bo kwestie te należą do następnego etapu procesu inwestycyjnego tj. postępowania w sprawie wydania pozwolenia budowlanego. W szczególności decyzja o warunkach nie może przesadzać o dopuszczalności realizacji inwestycji z uwagi na jej odległość od już istniejących obiektów, jak w niniejszej sprawie budynku posadowionego na nieruchomości skarżących.

Wszelkie zagadnienia w tym względzie są rozstrzygane w postępowaniu o pozwolenie na budowę i organ administracji wydający takie pozwolenie ocenia, czy planowana inwestycja w kształcie wynikającym z projektu budowlano-architektonicznego (taras) z uwagi na przepisy normujące odległość między obiektami może być wzniesiona w miejscu wskazanym przez inwestora. Na obecnym zaś etapie organ był władny rozstrzygnąć jedynie, czy dobudowa garażu jest zgodna z zapisami planu, uprzednio uzyskując pozytywne stanowisko Konserwatora Zabytków.

Zastrzeżenia budzi także zapis zawarty w pkt 1.2. decyzji Burmistrza, którzy szczegółowo opisuje projektowaną dobudowę, przy założeniu jej konkretnego użytkowania. Jeżeli zaś w postępowaniu o pozwolenie na budowę koniecznym będzie usytuowanie w innym miejscu garażu, wówczas te zapisy w decyzji mogą stać się niewykonalne technicznie. Decyzja bowiem o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest wiążąca dla organu wydającego pozwolenie na budowę (art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) i będzie on związany precyzyjnymi ustaleniami w niej zawartymi.

Wprawdzie organ ten, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1) ustawy z dn. 07.07.1994 r. – Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę ma obowiązek sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z planem zagospodarowania przestrzennego, jednakże dokonuje tego nie po to, aby kwestionować ocenę wyrażoną w decyzji o ustaleniu warunków, ale by sprawdzić, czy plan nie uległ zmianie.

Wobec powyższego wydaje się konieczna zmiana zapisu pkt 1.2. decyzji, aby charakterystyka inwestycji miała na tyle ogólny charakter, by mogła być "wykonana" na etapie pozwolenia na budowę niezależnie od konkretnego usytuowania garażu.

W świetle tych rozważań należy uznać za trafny wywód skargi, że oceniana decyzja o warunkach zabudowy w istocie ustala usytuowanie obiektu w konkretnej odległości od granicy z działką sąsiednią, a zatem wkracza w kompetencje organów właściwych do wydawania pozwolenia na budowę. Z tego też powodu decyzje organów obydwu instancji jako naruszające przepisy prawa materialnego, a to art. 42 ust. 1 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, winny być uchylone na mocy art. 145 § 1 pkt 1 a) i 135 ustawy z dn. 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dn. 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.).

O kosztach nie orzeczono ze względu na brak stosownego wniosku skarżących w tym przedmiocie. Natomiast pkt II wyroku znajduje oparcie w art. 152 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.