Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1654/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 73
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie: WSA Dariusz Chaciński (spr.) WSA Dariusz Pirogowicz Protokolant specjalista Jolanta Dominiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2012 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie nabycia prawa własności nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 7 listopada 2007 r. Miejski Zarząd Dróg w B. wystąpił do Wojewody [...] o wydanie decyzji w trybie art. 73 ustawy z dnia

13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm. - dalej: Przepisy wprowadzające), w odniesieniu do nieruchomości położonej w Gminie B., obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...], objętej księgą wieczystą nr [...], stanowiącej w dniu 31 grudnia 1998 r. własność A. G.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 73 ust. 1 Przepisów wprowadzających, stwierdził nabycie przez Gminę B. własności przedmiotowej nieruchomości, położonej w Gminie B., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha.

Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., po rozpoznaniu odwołania A. G., uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości.

Wojewoda [...], ponownie rozpatrując sprawę, decyzją z dnia [...] września

2009 r. stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę B. własności nieruchomości drogowej, położonej w Gminie B., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, objętej księgą wieczystą

Nr [...].

Minister Infrastruktury, po rozpoznaniu kolejnego odwołania A. G., decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując na konieczność wyjaśnienia kwestii zajętości i władztwa publicznoprawnego nad przedmiotową nieruchomością.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] stwierdził w pkt 1 nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę B. własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną - ul. [...], położonej w Gminie B., obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha, objętej księgą wieczystą

nr [...], stanowiącej w dniu 31 grudnia 1998 r. własność A.

G. W punkcie 2 zaś decyzja potwierdziła ujawniony w zasobie geodezyjnym podział działki nr [...], w związku z wydzieleniem z mocy prawa działki nr [...] pod drogę.

Na podstawie przedłożonych do akt sprawy dokumentów, treści złożonego wniosku, po dokonaniu oględzin nieruchomości oraz przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej, na którą nie stawił się A. G., Wojewoda [...] ustalił, że nieruchomość, według stanu na 31 grudnia 1998 r., częściowo znajdowała się w granicach pasa drogowego drogi publicznej - ul. [...] w B. Potwierdza to przedłożona mapa zasadnicza wykonana w skali [...], z wrysowanymi granicami nieruchomości i przebiegiem pasa drogowego, wykonana przez uprawnionego geodetę G. H. Zgodnie z treścią pisma zarządcy drogi z dnia [...] grudnia 2010 r., stan przedstawiony na tej mapie jest zgodny ze stanem faktycznym istniejącym w dniu 31 grudnia 1998 r. O zajęciu nieruchomości pod drogę świadczy również przedłożony do akt sprawy szkic polowy, sporządzony przez geodetę uprawnionego H. N.

Ponadto w trakcie rozprawy administracyjnej przedstawiciel Miejskiego Zarządu Dróg w B. oświadczył, że ul. [...] została wybudowana w 1988 r., zgodnie ze sporządzonym wówczas projektem, a przebieg ulicy został potwierdzony w karcie inwentaryzacyjnej ul. [...] sporządzonej w 1998 r. W trakcie oględzin nieruchomości przeprowadzonych w dniu [...] lipca 2009 r. stwierdzono, że projektowana do wydzielenia działka nr [...] w znacznej części zajęta jest pod jezdnię o nawierzchni [...], natomiast pozostała jej część stanowi pobocze drogi porośnięte trawą. Zgodnie ze stanowiskiem zarządcy drogi, przedstawionym w piśmie z dnia 30 stycznia 2009 r., stan taki miał miejsce w 1998 r.

Urządzony technicznie pas drogowy ul. [...] obejmował wówczas część działki nr [...], co stanowi uzasadnienie do dokonania podziału geodezyjnego, zgodnie z przedłożonym projektem podziału, włączonym do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w dniu [...] października 2007 r. pod nr ewidencyjnym [...]. W wyniku podziału powstała działka nr [...] o powierzchni [...] ha zajęta pod ul. [...] oraz działka nr [...] o powierzchni [...] ha, nie stanowiąca drogi publicznej. Zatwierdzenie podziału następuje - zgodnie z treścią art. 96 ust. 1b i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami - ostateczną decyzją potwierdzającą nabycie tej nieruchomości.

Całokształt zebranych materiałów świadczy o tym, że ul. [...] została wykonana w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku przez ówczesne służby drogowe, na wniosek "S. [...] ulicy [...]". W trakcie realizacji prac uwzględniono projektowaną szerokość drogi tj. 4 m, co umożliwiało bezproblemowe mijanie się dwóch samochodów. Stan taki - zgodnie z ustaleniami dokonanymi w trakcie rozprawy administracyjnej - istniał w dniu 31 grudnia 1998 r. Obecna szerokość pasa drogowego jest mniejsza w związku z postępującą degradacją pobocza, spowodowaną brakiem urządzeń odwadniających drogę, na wykonanie których nie wyraził zgody A. G.

Powyższe informacje uzyskano od G. G. - właściciela innej posesji położonej przy tej drodze publicznej. Złożył on pisemne wyjaśnienia w tej sprawie (pismo z dnia [...] lipca 2009 r.) oraz został przesłuchany jako świadek w trakcie rozprawy administracyjnej.

Ponadto Wojewoda ustalił, iż ul. [...] w B. uchwałą

nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w B. z dnia [...] lutego 1989 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg lokalnych miejskich w miastach [...] (Dz. Urz. Województwa [...] Nr [...], poz. [...]), została zaliczona do dróg lokalnych miejskich. Tym samym stan urządzenia nieruchomości w dniu

31 grudnia 1998 r. oraz sposób korzystania z niej rozstrzygał o przestrzennych granicach jej zajęcia pod drogę publiczną i sprawowanym nad nią władztwie publicznoprawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 maja 2010 r. I OSK 1060/09 stwierdził, że o władaniu nieruchomościami drogowymi przez jednostki samorządu terytorialnego przesądza "zarówno stan faktyczny jak i formalnoprawne względy wynikające z podjętego przez właściwy organ aktu prawa...".

Biorąc pod uwagę dokonane ustalenia Wojewoda stwierdził, że sporna nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. spełniała ustawowe przesłanki wynikające z art. 73 Przepisów wprowadzających i stała się z mocy prawa, z dniem 1 stycznia

1999 r., własnością Gminy B.

W odwołaniu od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2011 r. A. G. zakwestionował udokumentowanie przesłanki władztwa publicznoprawnego nad przedmiotową nieruchomością. Powołując się na dotychczasowe ustalenia organu odwoławczego z dwóch poprzednich decyzji stwierdził, że w dalszym ciągu kwestia władztwa publicznoprawnego nie została wykazana.

Po rozpatrzeniu tego odwołania Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2011 r.

W uzasadnieniu Minister Infrastruktury stwierdził, że nabycie własności nieruchomości drogowej z mocy prawa, na podstawie art. 73 ust. 1 Przepisów wprowadzających, mogło nastąpić, jeżeli w dniu 31 grudnia 1998 r. spełnione zostały łącznie następujące przesłanki:

1. nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego,

2. nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną,

3. nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego.

W dniu 31 grudnia 1998 r. sporna nieruchomość stanowiła własność A. G. Akta sprawy potwierdzają stan zajętości nieruchomości pod drogę publiczną na dzień 31 grudnia 1998 r. Zaliczenie drogi do kategorii drogi lokalnej miejskiej nastąpiło z mocy uchwały WRN w B. z dnia [...] lutego 1989 r.

W materiale dowodowym znajduje się mapa zasadnicza wykonana w skali [...], z wrysowanymi granicami nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] i przebiegiem pasa drogowego, wykonana przez uprawnionego geodetę, przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] grudnia 2010 r. pod

nr [...] oraz pismo Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w B. z dnia [...] grudnia 2010 r., z którego wynika, iż mapa jest zgodna ze stanem zastanym na dzień 31 grudnia 1998 r. Zatem organ wojewódzki prawidłowo przyjął, iż nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] była zajęta pod drogę publiczną.

Z oględzin nieruchomości przeprowadzonych w dniu [...] lipca 2009 r. wynika, że działka nr [...] w znacznej części zajęta jest pod jezdnię o nawierzchni [...], natomiast pozostała jej część stanowi pobocze drogi porośnięte trawą.

Minister wskazał, iż przestrzenny zasięg działania art. 73 ust. 1 Przepisów wprowadzających w odniesieniu do zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną determinowany jest możliwością zakwalifikowania danego stanu faktycznego z dnia

31 grudnia 1998 r. do definicji pasa drogowego (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych), jako urządzenia technicznego, stanowiącego zorganizowaną całość funkcjonalną, podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych. O przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga zatem stan jej urządzenia w dniu 31 grudnia 1998 r., bądź sposób korzystania z niej. W przypadku dróg publicznych od dawna istniejących, granice zajęcia pod drogę odpowiadają granicom jej urządzenia w ramach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego, a więc jezdnie wraz z poboczami, zatokami, ciągami dla pieszych, rowami odwadniającymi i pasem izolacyjnym.

Odnośnie władztwa publicznego Minister zauważył, że w aktach sprawy znajdują się liczne pisma mieszkańców budynków położonych przy ul. [...], w których to zwracają się do Miejskiego Zarządu Dróg w B. o przeprowadzenie remontu nawierzchni [...]. W piśmie z dnia [...] grudnia 2010 r. Miejski Zarząd Dróg w B. wskazał, iż remont odcinka drogowego stanowiącego przedmiot sprawy był prowadzony z uwagi na pisemne wnioski mieszkańców.

Ponadto organ wojewódzki wypełnił dyspozycję wskazaną w decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2010 r. w zakresie pozyskania nowych środków dowodowych. W tym celu w dniu [...] listopada 2010 r. przeprowadził rozprawę administracyjną z udziałem G. G. - właściciela posesji przylegającej do przedmiotowej nieruchomości. Jak wynika z protokołu rozprawy ul. [...] została wybudowana zgodnie z planami sporządzonymi w 1988 r., remonty następowały w latach [...] i polegały na naprawie nawierzchni jezdni. Odnosząc się natomiast do kwestii odśnieżania posesji przez mieszkańców Minister skonstatował, iż nie wykluczało to władania publicznego Gminy B.

Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. G., reprezentowany przez syna P. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 73 ust. 1 Przepisów wprowadzających polegające na przyjęciu błędnych ustaleń w postaci braku wykazania, aby w stosunku do przedmiotowego pasa gruntu spełniona została przesłanka władztwa publicznego.

W uzasadnieniu skargi podał, iż w decyzji Ministra Infrastruktury z dnia

[...] kwietnia 2010 r. uchylającej po raz pierwszy decyzję Wojewody w całości i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania wskazano między innymi środki dowodowe, mogące stanowić podstawę do wyjaśnienia spełnienia przesłanki władztwa publicznego. W szczególności dowodem takim mogły być umowy zawarte przed dniem 31 grudnia 1998 r. dotyczące utrzymania, urządzenia lub modernizacji drogi. Takich umów w sprawie brak. Następnie wskazano, że dowodem na wspomniane władztwo mogą być rachunki i faktury na wykonanie prac zleconych przez zarządcę drogi. W sprawie brak jakiegokolwiek rachunku i faktury. W dalszej kolejności wskazano na umowę ubezpieczenia dróg publicznych zleconego przed dniem 31 grudnia 1998 r., również takiej umowy brak. W sprawie brak jest też oświadczenia zarządcy drogi, w jakim konkretnym czasie były podejmowane konkretne czynności w ramach władania oraz brak dowodu z zeznań jakiegokolwiek świadków - pracowników firm, świadczących usługi w zakresie modernizacji, utrzymania i ochrony drogi. Przeprowadzono tylko dowód z przesłuchania jednego świadka – G. G. - właściciela posesji przylegającej do przedmiotowej nieruchomości, jednak nie ma jakiejkolwiek oceny zeznań tego świadka.

Jeśli były prowadzone jakiekolwiek roboty związane z tą drogą, to odbywało się to poza jakimkolwiek obiegiem dokumentów. Nie wiadomo kto prowadził roboty, kto był ich zleceniodawcą, kto odebrał wykonaną pracę, kto sporządził i zatwierdził kosztorys, kto wypłacił pieniądze za wykonaną pracę i użyte materiały, kto pobrał pieniądze, z czyich środków finansowano roboty. Z argumentu, że służby miejskie nie wykonywały regularnie odśnieżania dróg publicznych wysunięto tezę, że dotyczyło to także ulicy [...].

Jeżeli remont drogi prowadzony był z uwagi na pisemne wnioski mieszkańców, to z tego wynika, że zleceniodawcą remontu byli ci mieszkańcy, co samo przez się wyklucza władztwo Zarządu Dróg Miejskich.

Skoro z oględzin przeprowadzonych w dniu [...] lipca 2009 r. wynika, że działka skarżącego jest zajęta pod jezdnię o nawierzchni [...], natomiast pozostała jej część stanowi pobocze porośnięte trawą, to należy określić w sposób precyzyjny jakie konkretne części zostały zajęte pod jezdnie, a jakie części stanowią pobocze, a to w związku z tym, że zajęto całą działkę skarżącego. Z oględzin wynika, że w dniu [...] lipca 2009 r. jezdnia posiadała nawierzchnię [...], natomiast w pismach mieszkańców mowa jest o prowadzeniu remontu nawieszani [...]. Wynika z tego, że nawierzchnię [...] położono na drodze po dniu 31 grudnia 1998 r., a zatem położenie nawierzchni po tej dacie nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W ocenie sądu skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 73 ust. 1 Przepisów wprowadzających nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem.

Powołany przepis określa normatywne przesłanki, których łączne wystąpienie powoduje, że grunty nie stanowiące własności Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego stały się z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. ich własnością. Przesłanki te to władanie w dniu 31 grudnia 1998 r. przez Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego gruntami zajętymi pod drogi publiczne, nie stanowiącymi ich własności. Art. 73 Przepisów wprowadzających nie zawiera definicji drogi publicznej. W związku z tym należy w tym względzie posiłkować się ustawą z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych (w brzmieniu obowiązującym w 1998 r.) i w jej przepisach szukać wyjaśnienia pojęcia drogi publicznej. W rozumieniu art. 1 tej ustawy za drogę publiczną może być uznana droga spełniająca dwa warunki. Po pierwsze, musi to być droga zaliczona do jednej z kategorii dróg publicznych. Po drugie, z drogi tej może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. Zaliczenie określonej drogi do kategorii dróg gminnych - bo z taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie - następowało w drodze uchwały wojewódzkiej rady narodowej. Nie każda zatem droga spełniająca funkcję ciągu komunikacyjnego może być uznana za drogę publiczną. By zyskała taki status, musi zostać zaliczona w trybie przewidzianym ustawą o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy i jednocześnie spełniać warunek możliwości powszechnego korzystania z niej. Zatem zawarte w art. 73 ust. 1 Przepisów wprowadzających sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r. (zob. wyrok NSA z dnia 30 lipca 2001 r., I SA 513/00).

W ocenie sądu stwierdzenie przez organy obydwu instancji, że ulica [...] w B. spełnia powyższe kryteria, nie narusza prawa. Jest okolicznością bezsporną że odcinek tej ulicy, w dniu 31 grudnia 1998 r. przebiegający przez część działki skarżącego o numerze [...], został wybudowany przed 1990 r. Potwierdza to zeznanie złożone na rozprawie administracyjnej przez G. G., który podaje jako rok budowy [...], a we wcześniejszym piśmie z dnia 10 lipca 2009 r. stwierdza, że nawierzchnia została wykonana w [...] r. Potwierdzają to także dokumenty dotyczące budowy, w tym projekt techniczny oraz pisma S. [...] kierowane do Dyrekcji Dróg Miejskich z 12 kwietnia i 12 lipca 1988 r. Oględziny przeprowadzone w dniu [...] lipca 2009 r. potwierdziły, że droga w całości przebiega przez działkę nr [...], powstałą z działki nr [...] w związku z zajęciem jej części pod drogę. W skład pasa drogowego wchodzi jezdnia o nawierzchni [...] i pobocze porośnięte trawą. Wynika z tego również, że z drogi tej może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem.

Bezsporne jest też, że ulica [...] uchwałą nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w B. z dnia [...] lutego 1989 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg lokalnych miejskich w miastach [...]

(Dz. Urz. Województwa B. Nr [...], poz. [...]), została zaliczona do dróg lokalnych miejskich.

Powyższy akt prawa miejscowego przesądził, iż droga uzyskała status drogi publicznej, w ówczesnym stanie prawnym zaliczonej do kategorii dróg lokalnych miejskich. Tym samym przeszła ona we władanie właściwego organu administracji państwowej zarządzającego na terenie miasta B. drogami lokalnymi. Ponieważ stan prawny gruntów, na których została usytuowana droga nie uległ zmianie pozostały one własnością osób fizycznych, jednakże zarząd nad nieruchomością drogową sprawował terenowy organ administracji państwowej przez utworzoną w tym celu jednostkę. Zarząd ten wynikał z treści art. 4 pkt 12 ustawy o drogach publicznych (w jego pierwotnej redakcji), który stanowił, iż zarządem drogi jest jednostka organizacyjna prowadząca działalność na drogach publicznych w zakresie określonym ustawą. W myśl art. 22 ust. 1 pkt 2 tej ustawy siecią dróg gminnych i lokalnych miejskich zarządzał organ administracji państwowej stopnia podstawowego wykonujący swe zadania przy pomocy jednostek drogowych.

Zmiana stanu prawnego w wyniku reformy samorządowej nie wpłynęła na zmianę tytułu zarządu dróg zwłaszcza w odniesieniu do dróg gminnych i lokalnych miejskich. Przepis art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym w pkt 2 podporządkował te sprawy jako zadania własne gminom.

Wprowadzając kolejną reformę administracyjną z dniem 1 stycznia 1999 r.,

w art. 103 ust. 2 Przepisów wprowadzających ustawodawca postanowił, iż z tym dniem ta kategoria dróg stała się drogami gminnymi. Regulacja ta miała na celu dostosowanie przepisów ustawy o drogach publicznych do nowej struktury samorządu terytorialnego, co wiązało się z wprowadzeniem powiatu jako jednostki samorządowej.

Z przedstawionego stanu prawnego wynika, iż o władaniu jednostki samorządu terytorialnego nieruchomościami drogowymi stanowił zarówno stan faktyczny jak i formalnoprawne względy wynikające z podjętego przez właściwy organ aktu prawa miejscowego w postaci uchwały, zaliczającej daną drogę do kategorii dróg publicznych (zob. wyrok NSA z 28 maja 2010 r. I OSK 1060/09).

Stan prawny (zaliczenie do dróg publicznych) oraz stan faktyczny na gruncie (urządzenie drogi przed 1990 r.) jednoznacznie wskazują na władztwo publiczne nieruchomością skarżącego zajętą pod pas drogowy (działka nr [...]) w dniu

31 grudnia 1998 r. Oceny tej nie zmienia, wbrew twierdzeniom skargi, brak dokumentów dotyczących samej budowy (zleceń, kosztorysów, rachunków) oraz brak udokumentowania czynności zarządcy w postaci remontów, odśnieżania, czy ubezpieczenia. Może to mieć związek z czasem przechowywania tego typu dokumentów (o czym wspomina niżej przywołane pismo z dnia [...] grudnia 2010 r.).

W materiale dowodowym znajduje się za to mapa zasadnicza wykonana w skali [...], z wrysowanymi granicami nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] i przebiegiem pasa drogowego, wykonana przez uprawnionego geodetę oraz pismo Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w B. z dnia [...] grudnia 2010 r., z którego wynika, iż mapa jest zgodna ze stanem zastanym na dzień 31 grudnia 1998 r. Potwierdzają to również zeznania świadka G. G. i oględziny, a przy przeprowadzaniu tych dowodów (rozprawy administracyjnej i oględzin) skarżący nie wziął udziału, prawidłowo zawiadomiony o tych czynnościach organu I instancji. Nie jest też prawdą, że organ nie ocenił zeznań świadka G. G., skoro w znacznej części na jego zeznaniach oparł ustalenie stanu faktycznego, co oznacza, że zeznaniom tym dał wiarę. Z zeznań tych wynika również, że remonty nawierzchni ulicy [...] odbywały się w latach [...]. Skarżący, mimo takiej możliwości, nie skonfrontował tych zeznań z własnymi obserwacjami, nie uczestnicząc w rozprawie administracyjnej.

W tej sytuacji uznając, że skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, a rozstrzygając sprawę w jej granicach (art. 134 § 1 P.p.s.a.) sąd również nie dopatrzył się przyczyn uzasadniających jej uwzględnienie, na podstawie art. 151 P.p.s.a. sąd skargę oddalił.