Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 283/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-05-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 21 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w sprawie ze skargi M. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 11 grudnia 2013 r. znak [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 rok p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej.


UZASADNIENIE

Skarżący M. O. w piśmie z dnia 27 stycznia 2014 r. wraz

ze skargą złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Skarżący wskazał, że na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. wnosi o wstrzymanie wykonania ww. decyzji, a na wypadek gdyby organ nie uwzględnił wniosku, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek swój skierował

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.

W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w dniu 19 grudnia 2013 r. skarżącemu bezpodstawnie odmówiono sporządzenia kopii zawartości płyty CD, która stanowiła załącznik do akt sprawy. Strona podniosła, że organ II instancji nie wypełnił dyspozycji art. 179 Ordynacji podatkowej, poprzez niedoręczenie jej postanowienia o odmowie umożliwienia zapoznania się z dokumentami, zawartymi na ww. płycie. Skarżący nie mógł ustosunkować się do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, bowiem na dzień zapoznania się z materiałem dowodowym, jak i później, nie była mu znana cała jego treść, nie został przez

to wypełniony warunek, o którym stanowi przepis art. 123 ustawy.

Ponadto skarżący oświadczył, że zapłata naliczonego podatku odbyłaby się ze szkodą dla jego gospodarstwa domowego. Skarżący podkreślił, że wobec podniesionych zarzutów ma prawo oczekiwać, że jego skarga okaże się zasadna

i zaskarżona decyzja zostanie wyeliminowana z porządku prawnego. W takiej zaś sytuacji zapłata przed dniem rozpoznania skargi spowoduje znaczną szkodę

w majątku skarżącego.

Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie postanowieniem z dnia 26 lutego 2014 r. znak [...] odmówił wstrzymania wykonania decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270

ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do § 3 tego artykułu

po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu

lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Z przytoczonych przepisów prawnych wynika, że co do zasady akt zaskarżony do sądu podlega wykonaniu. Podstawę tej regulacji prawnej stanowiła potrzeba zagwarantowania funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Jednakże ustawodawca w art. 61 § 3 p.p.s.a. wprowadził wyjątek od tej reguły, przyznając stronie skarżącej ochronę tymczasową w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego przez niego aktu lub czynności organu administracji, spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki.

Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że z uwagi na brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez organ, Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a jest uprawniony ustosunkować się do żądania skarżącego. Przede wszystkim podnieść należy, że strona skarżąca zwracając się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji,

nie uzasadniła swojego wniosku w sposób rzetelny i wyczerpujący. Skarżący

nie podał we wniosku szczegółowych okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zdaniem sądu, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. NSA w postanowieniu z dnia 16 kwietnia 2014 r. II FZ 393/14, w którym zwrócił uwagę na lakoniczność uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, podniósł, że ogólnikowe wskazanie, iż wykonanie decyzji zagraża bezpowrotną utratą majątku samo przez się nie oznacza wykazania przez stronę, że okoliczności te, stanowiące w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., podstawę wstrzymania przez sąd administracyjny wykonania decyzji, rzeczywiście istnieją. Poza tym nie dołączenie przez stronę skarżącą do wniosku (do czego była zobowiązana) żadnych dokumentów potwierdzających zaistnienie przewidywanych skutków wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwiło sądowi zapoznanie się oraz ocenę jej stanu majątkowego, co jest niezbędne do oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wobec powyższego, Sąd uznał, że wniosek strony skarżącej nie wypełnia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. i na podstawie przepisów art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił orzec jak w sentencji postanowienia.