Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 88/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Rada Adwokacka
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1,  art. 5 ust. 1 i  ust. 2,  art. 6,  art. 16
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Sławomir Antoniuk (spr.), , Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2017 r. sprawy ze skargi M.F. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną uchwałę oraz utrzymaną nią w mocy uchwałę Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], 2. zasądza od Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej na rzecz skarżącej M.F. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej (dalej jako Prezydium NRA) uchwałą z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 58 pkt 8 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1999) i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy uchwałę Okręgowej Rady Adwokackiej w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej o osobie adw. D. O.

Z akt administracyjnych wynika następujący stan sprawy:

Wnioskiem z dnia [...] marca 2016 r. M. F. wystąpiła do Izby Adwokackiej w W. o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej adw. D. O., tj:

"1) kiedy adwokat tutejszej izby D. O. przestał wykonywać zawód adwokata;

2) imię i nazwisko adwokata, który był patronem D. O. w trakcie jego aplikacji adwokackiej;

3) czy, kiedy i jakie funkcje D. O. pełnił w samorządzie tutejszej izby;

4) wskazanie zespołu adwokackiego, kancelarii prawniczej lub spółki, w których D. O. wykonywał zawód adwokata,

5) imiona i nazwiska adwokatów tutejszej izby, wobec których, jako aplikantów adwokackich, D. O. pełnił funkcję patrona".

Okręgowa Rada Adwokacka w W. (dalej jako ORA w W.) uchwałą dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 44 ust. 1 i art. 45 ust. 1 i 2 ustawy Prawo o adwokaturze oraz art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U z 2014 r. poz. 782 ze zm. – dalej jako u.d.i.p.), odmówiła M. F. udzielenia żądanych informacji.

W uzasadnieniu powyższej uchwały ORA w W. podniosła, iż jako podstawę wniosku M. F. powołała ustawę o dostępie do informacji publicznej, nie podając żadnych motywów swojego żądania. Uchwałą z dnia [...] kwietnia 2016 r. ORA w W. odmówiła M. F. udzielenia żądanych informacji. Po rozpoznaniu odwołania wnioskodawczyni Prezydium NRA uchwałą z dnia [...] lipca 2016 r. uchyliło zaskarżoną uchwałą organu I instancji oraz przekazało sprawę ORA w W. do ponownego rozpoznania.

Sprawa została ponownie skierowana na posiedzenie ORA w W. w dniu [...] sierpnia 2016 r., na którym przeprowadzono dyskusję i głosowanie, w wyniku którego ponownie postanowiono o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji.

W motywach rozstrzygnięcia ORA w W. wskazała, iż Adwokat D. O. jest adwokatem wpisanym na listę adwokatów Izby Adwokackiej w W., od [...] czerwca 2000 r. jako adwokat niewykonujący zawodu. Nie należy do kręgu adwokatów sprawujących funkcje w organach samorządu adwokackiego.

Powołując się na przepisy ustawy Prawo o adwokaturze ORA w W. podniosła, iż organy samorządu adwokackiego mają obowiązek udostępnienia informacji (będącej informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p.): 1) o statusie prawnym lub formie prawnej, organizacji, przedmiocie działalności i kompetencjach, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, a także majątku, którym organy dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit a — c i lit. t); 2) o zasadach funkcjonowania - sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania, prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d - f); 3) o majątku publicznym - majątku samorządu adwokackiego i - jeżeli zostałaby udzielona - pomocy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c i g).

Z analizy zaś art. 4 ust. 1 u.d.i.p. wynika wyraźnie, iż obowiązek udostępniania informacji publicznej mają wyłącznie władze publiczne oraz podmioty wykonujące zadania publiczne (zadania władzy publicznej). Sformułowanie art. 4 ust. 1 u.d.i.p. przez użycie zwrotu "w szczególności" oznacza, że każdy podmiot jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej, lecz tylko wtedy, gdy wykonuje zadania publiczne (zadania władzy publicznej). Natomiast informacje, których żądała M. F., nie należą do zakresu spraw wykonywanych przez organy samorządu adwokackiego jako zlecone zadanie publiczne.

ORA w W. podkreśliła, iż adwokat niepełniący żadnej funkcji samorządowej jest zawsze osobą prywatną i prawo do informacji o nim, niezależnie od uregulowań ustawy o ochronie danych osobowych, podlega ograniczeniu także stosownie art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

W wyniku rozpatrzenia odwołania M. F. wskazującego na argumenty przemawiające za uznaniem w całości wnioskowanej informacji za informację publiczną, podzieliwszy w całości stanowisko organu I instancji, Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej, powołanym na wstępie rozstrzygnięciem, utrzymało zaskarżoną uchwałę w mocy.

Uchwała Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] listopada 2016 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez M. F. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W skardze pełnomocnik strony skarżącej zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 61 ust 1 Konstytucji RP w zw. z art. 2 u.d.i.p., poprzez nieudostępnienie informacji publicznej w zakresie informacji o działalności organów wykonujących zadania publiczne oraz osoby pełniącej funkcje publiczne, co prowadzi do naruszenia istoty prawa do informacji publicznej;

2. art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., poprzez niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że organy samorządu adwokackiego nie są zobowiązane do udostępnienia informacji dotyczących członków samorządu wykonujących zawód zaufania publicznego o udostępnienie których wnioskowała skarżąca z uwagi na to, że nie należą one do zakresu spraw wykonywanych przez organy samorządu adwokackiego jako zlecone zadania publiczne;

3. art. 5 ust. 2 u.d.i.p., poprzez jego zastosowanie w sytuacji, w jakiej wnioskowana informacja nie podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej jako odnosząca się do osoby pełniącej funkcje publiczne, mająca związek z pełnieniem tych funkcji.

Pełnomocnik skarżącej ponadto zarzucił zaskarżonej uchwale jej wydanie z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istoty wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 77 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez ogólnikowość uzasadnienia przejawiającą się w ograniczeniu uzasadnienia do zacytowania fragmentów uzasadnienia uchwały organu I instancji i braku własnych odniesień do stanu faktycznego sprawy, co nasuwa wątpliwość w zakresie przeprowadzenia merytorycznej weryfikacji uchwały organu I instancji;

2. art. 8 w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie przesłanek, jakimi organ kierował się przy rozpatrzeniu odwołania oraz nieustosunkowanie się do twierdzeń, które skarżąca podniosła w odwołaniu;

3. art. 138 k.p.a., poprzez podzielenie stanowiska organu I instancji i w konsekwencji utrzymania jego rozstrzygnięcia w mocy, w sytuacji gdy zostało ono oparte na niewyjaśnionym stanie faktycznym i jako takie pozostawało wadliwe w stopniu przesądzającym jego uchylenie.

Z uwagi na podniesione zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej oraz utrzymanej nią w mocy uchwały organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2016 r., a także zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej podniósł, iż zawód adwokata zaliczany jest do zawodów zaufania publicznego tj. zawodu, w którycm pomyślność powszechna i dobro społeczne są powierzone pewnej grupie zawodowej, a w związku z tym wymagają one wysokiego poziomu etycznego. Osoby wykonujące takie zawody działają w interesie publicznym i dla ochrony pewnych dóbr publicznych (por J. Smarż, Definiowanie pojęcia "zawód zaufania publicznego", Studia Prawnicze 2012/3/123-155). W konsekwencji, zawód adwokata niewątpliwie związany jest z wykonywaniem funkcji publicznej. Funkcję publiczną pełnią osoby, które wykonują zadania powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Działalność adwokatów zawiera element spełniania funkcji publicznej, jakim jest zapewnienie obywatelom fachowej pomocy prawnej i zastępstwa procesowego. Ponadto adwokat podczas i w związku z wykonywaniem obowiązków zawodowych korzysta z ochrony prawnej, podobnie jak sędzia oraz prokurator, tj. funkcjonariusz publiczny (art. 7 ust. 1 Prawa o adwokaturze). Oznacza to, że adwokaci są osobami pełniącymi funkcje publiczne (tak także: Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 stycznia 2016 r. sygn. akt I OSK 2932/15), a Konstytucja expressis verbis formułuje prawo każdego obywatela do informacji o takich osobach w zakresie w jakim wykonują oni zadania władzy publicznej. Nie ulega również wątpliwości, że w tym samym zakresie obywatelom przysługuje dostęp do informacji o samorządzie adwokackim. Informacje, których zażądała skarżąca odnoszą się wyłącznie do statusu oraz działalności zawodowej D. O. jako adwokata będącego członkiem samorządu zawodowego, reprezentującego osoby wykonujące zawody zaufania publicznego, które na zasadach określonych w u.d.i.p. są zobowiązane do udzielania informacji publicznej. Nieudzielenie wnioskowanej informacji na ww. zasadach narusza zatem prawo skarżącej do uzyskania informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Prezydium NRA wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdził, iż funkcje publiczną pełnią osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą osobę pełniąca funkcje publiczna jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Adwokat nie jest wymieniony w art. 115 § 13 k.k. Podczas, czy w związku z wykonywaniem zawodu nie posiada określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej (nie wykonuje w sposób rzeczywisty władztwa publicznego). Żadne z wymienionych w art. 4 ustawy Prawo o adwokaturze uprawnień nie można uznać za "uprawnienie pozwalające na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej". Zatem nie można uznać adwokata za funkcjonariusza publicznego, jak też za osobę pełniąca funkcję publiczną. W ocenie KRA, żądane przez skarżącą informacje, dotyczące tego konkretnego adwokata, nie są informacjami publicznymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga jako zasadna podlegała uwzględnieniu, choć z nie wszystkimi jej zarzutami należy się zgodzić.

Przedmiotem kontroli sądowej stała się decyzja (uchwała) prezydium KRA utrzymująca w mocy decyzję ORA w W. o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie objętym wnioskiem skarżącej z dnia [...] marca 2016 r.

Jak wynika z uzasadnienia kwestionowanych przez stronę skarżącą rozstrzygnięć, postawy materialnoprawne odmowy udostępnienia wnioskowanej informacji stanowiły przepisy art. 1 ust. 1 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.). Organy samorządu zawodowego orzekające w sprawie przedstawiły zgodne stanowisko, iż adwokat niepełniący żadnej funkcji samorządowej jest zawsze osobą prywatną i dostęp do informacji o takiej osobie podlega ograniczeniom.

Wywody w zakresie oceny zasadności skargi, stosownie też do zarzutu naruszenia Konstytucji RP w związku z odmową udostępnienia informacji publicznej, rozpocząć należy od wskazania, że prawo do informacji publicznej określone zostało przede wszystkim w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Przepis ten stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Realizacja ugruntowanego konstytucyjnie prawa do informacji publicznej następuje przede wszystkim w trybie i na zasadach określonych w u.i.d.p., której też przepisy stały się podstawą kwestionowanych rozstrzygnięć.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej.

W art. 1 ust. 1 u.d.i.p. zdefiniowano pojęcie informacji publicznej określając, że jest to każda informacja o sprawach publicznych. Katalog informacji publicznych stworzono w art. 6 u.d.i.p., który jednak ze względu na swój niezamknięty charakter stanowi zasadniczo wskazówkę interpretacyjną, uwzględnianą przy analizowaniu ad casum charakteru informacji. W konsekwencji można przyjąć, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

W rozpoznawanej sprawie KRA zajmuje sprzeczne stanowisko, albowiem w zaskarżonej uchwale wskazuje na potrzebę ograniczenia dostępu do informacji publicznej żądanej wnioskiem z dnia [...] marca 2016 r., zaś w odpowiedzi na skargę stwierdza, iż przedmiotem żądania skarżącej nie jest informacja publiczna. W sprawie nie było natomiast wątpliwości co do tego, że ORA w W. i KRA, jako samorząd zawodowy, są podmiotami (ściślej organ samorządu zawodowego) zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej w świetle art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.

W ocenie Sądu, pytania pkt 1, 3 i 4 wniosku z dnia [...] marca 2016 r., dotyczące udostępnienia informacji: kiedy adwokat D. O. przestał wykonywać zawód adwokata, czy, kiedy i jakie funkcje D. O. pełnił w samorządzie ORA w W. oraz wskazanie zespołu adwokackiego, kancelarii prawniczej lub spółki, w których D. O. wykonywał zawód adwokata, dotyczą zagadnień z katalogu spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. a, b, d u.d.i.p. (pytania te odnosząc się do spraw dotyczący statusu prawnego samorządu zawodowego, jego organizacji i osobach sprawujących w nich funkcje).

Trzeba mieć na względzie, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 – 4 ustawy Prawo o adwokaturze, adwokatura powołana jest do udzielania pomocy prawnej (o czym szerzej stanowi art. 4), współdziałania w ochronie praw i wolności obywatelskich oraz w kształtowaniu i stosowaniu prawa. Adwokatura zorganizowana jest na zasadach samorządu zawodowego. Adwokat w wykonywaniu swoich obowiązków zawodowych podlega tylko ustawom. Tytuł zawodowy "adwokat" podlega ochronie prawnej. Adwokat podczas i w związku z wykonywaniem obowiązków zawodowych korzysta z ochrony prawnej podobnie jak sędzia i prokurator (art. 7 ust. 1 ww. ustawy).

W świetle postanowień art. 17 i art. 18 ust. 1 i 2 Prawa o adwokaturze, zespół adwokacki jest jednostką organizacyjną adwokatury, zaś członkiem zespołu adwokackiego może być tylko osoba wpisana na listę adwokatów. O przyjęciu do zespołu decyduje zebranie zespołu adwokackiego.

Warto także zwrócić uwagę na definicję osoby pełniącej funkcję publiczną zawartą w art. 115 § 1 Kodeksu karnego, który za taką osobę uznaje m.in. osobę, której uprawnienia i obowiązki w zakresie działalności publicznej są określone lub uznane przez ustawę.

Zarówno fakt, iż wykonywanie zawodu adwokata jest uregulowane ustawowo, jak też przedmiot działalności osób wykonujących tę profesję (świadczenie pomocy prawnej osobom fizycznym, podmiotom gospodarczym, jednostkom organizacyjnym), dowodzą o wykonywaniu zawodu zaufania publicznego i przemawiają za uznaniem adwokata za osobę wykonującą zadania publiczne. Zatem pytania o: czasookres wykonywania zawodu przez konkretnego adwokata, pełnienie funkcji w samorządzie adwokackim i prawną formę wykonywania zawodu adwokata, są pytaniami o sprawy publiczne.

Ta kwestia w orzecznictwie nie nastręczała dotychczas wątpliwości. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd zaprezentowany w postanowieniu NSA z dnia 13 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 2932/15 (publik. www.orzeczenia.nsa.gov.pl) mówiący, iż adwokat, jest osobą wykonującą zadania publiczne i w zakresie tych wykonywanych przez niego zadań ochrona jego prywatności jest ograniczona zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Zatem kolejną kluczową dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy kwestią jest dopuszczalność zastosowania do informacji żądanych przez wnioskodawcę ograniczeń w ich udostępnieniu, wynikających z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.

Oczywiście należy podkreślić, że dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, o czym świadczy treść art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. Zgodnie z tym przepisem ograniczenie prawa do uzyskania informacji wskazanych w ust. 1 i 2 może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku prawnego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Przepis art. 5 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w wyroku z dnia 24 czerwca 2003 r. sygn. akt III RN 95/02 (Wokanda 2004 nr 2, s. 19), zgodnie z którym cechą prawa do prywatności jest to, że ochroną tą objęta jest dziedzina życia osobistego (prywatnego), rodzinnego i towarzyskiego człowieka. Ochrona ta nie obejmuje jednak działalności publicznej osoby ani też sfery działań i zachowań, które ogólnie są pojmowane jako osobiste lub prywatne, jeżeli działania te lub zachowania wiążą się ściśle z działalnością publiczną.

Problematyka związana z konfliktem między prawem do informacji publicznej a ochroną prawa do prywatności w odniesieniu do osób pełniących funkcje publiczne była już przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, który przyjmuje, że możliwość ingerencji w prawo do prywatności ma znacznie szerszy zakres w stosunku do osób pełniących funkcje publiczne, niż do pozostałych osób. Trybunał nie wyłącza jednak a priori ochrony prywatności osób pełniących funkcje publiczne. Rozważając konstytucyjność wyłączenia, o którym mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., Trybunał wskazał, że podstawowym problemem jest określenie związku między życiem prywatnym takiej osoby, a działalnością publiczną. Jego istnienie oznacza, że informacja powinna się wiązać z funkcjonowaniem instytucji, w szczególności mogłaby mieć znaczenie dla ukształtowania się poglądu o sposobie jej funkcjonowania. Wskazuje się, że w każdym konkretnym przypadku należy ważyć obie chronione prawem wartości.

W ocenie Sądu, powyżej wskazane pytania (pkt 1, 3 i 4 wniosku) nie dotyczą spraw prywatnych wymienionego we wniosku adwokata, albowiem odnoszą się one do sfery jego działalności w strukturach samorządu adwokackiego i formy prawnej wykonywania zawodu zaufania publicznego (reglamentowanego ustawowo). Prowadzi to do wniosku, iż organy orzekające obu instancji dokonały błędnej wykładni art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i wadliwie zastosowały wskazany przepis materialny oraz w tym zakresie wydały decyzje dla strony wnioskującej omowne naruszając art. 16 u.d.i.p. Wytknąć należy również ORA w Warszawie niekonsekwencję wynikającą z rozbieżności sentencji decyzji (uchwały) i jej uzasadnienia. Bowiem odmawiając w całości uwzględnienia wniosku o udostępnienie informacji, ORA w uzasadnieniu swej uchwały podała, iż Adwokat D. O. jest adwokatem wpisanym na listę adwokatów Izby Adwokackiej w W., od [...] czerwca 2000 r. jako adwokat niewykonujący zawodu i nie należy do kręgu adwokatów sprawujących funkcje w organach samorządu adwokackiego. Zatem w części udzieliła odpowiedzi na zawarte we wniosku z dnia [...] marca 2016 r. pytania.

Zdaniem Sądu, pytania nr 2 i 5 przedmiotowego wniosku nie odnoszą się do spraw publicznych, bowiem personalia patronów osób odbywających aplikację adwokacką nie dotyczą zasad funkcjonowania samorządu zawodowego. Nie mają waloru aktywności samorządu na zewnątrz (publicznego działania adwokatury) lecz charakter stricte wewnętrzny, który nie ma przełożenia na realizację zadań ustawowych adwokatury. Niemniej odmowa udostępnienia informacji decyzją, która to informacja nie posiada waloru informacji publicznej, powoduje, iż tym zakresie decyzja odmowna również został wydana z naruszeniem art. 16 ust. 1 u.i.d.i.p. Albowiem art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ma zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest ponadto warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany ustawowo do udostępnienia informacji) uznania informacji za publiczną. Brak jednego z tych elementów oznacza zakaz załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej.

Reasumując należy stwierdzić, iż obie decyzje (uchwały) naruszają zarówno wyżej wskazane przepisy u.i.d.p., będące przepisami materialnymi, jak i przepisy procesowe wynikające z art. 16 u.i.d.p. w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpatrując wniosek organy będą związane przedstawioną oceną prawną co do charakteru pkt 1, 3 i 4 wniosku z dnia [...] marca 2016 r. jako informacji publicznej podlegającej udostępnieniu na podstawie u.i.d.p. Nadto przyjmą, iż pytania zawarte pkt 2 i 5 przedmiotowego wniosku nie dotyczą informacji publicznej.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) uchylił zaskarżoną uchwałę oraz utrzymaną nią w mocy uchwałę ORA w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r.

W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanej ustawy procesowej oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.).