Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 94/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2020-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Szkoły
Treść wyniku: Zobowiązano organ do rozp. wniosku w części; w pozostałej części umorzono postęp.
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 149  § 1, § 1a, § 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 68 ust. 1 pkt 1, art. 83, art. 84 ust. 6
journal: Dz.U. 2017 poz 59
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe

SENTENCJA

Dnia 20 lutego 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędziowie sędzia WSA Bogusław Jażdżyk sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 lutego 2020 roku sprawy ze skargi K. S. na bezczynność Dyrektora Liceum Ogólnokształcącego ... w udostępnieniu informacji publicznej 1/ zobowiązuje Dyrektora Liceum Ogólnokształcącego ... do rozpoznania punktu 9 wniosku skarżącego z dnia ... roku, w terminie 14 dni; 2/ umarza postępowanie sądowe co do bezczynności organu w pozostałym zakresie; 3/ stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4/ oddala wniosek o przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej; 5/ zasądza Dyrektora Liceum Ogólnokształcącego ... na rzecz skarżącego K. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 22 września 2019 r. K. Ś. (dalej jako: "skarżący"), za pośrednictwem elektronicznej platformy usług administracji publicznej (ePUAP) na skrzynkę podawczą Liceum Ogólnokształcącego "[...]", złożył wniosek o udzielenie informacji publicznej w zakresie:

1. Czy w liceum pobiera się opłaty za drukowane materiały dydaktyczne lub korzystanie z kserokopiarki ? Jeśli tak, proszę o wskazanie wysokości tej opłaty lub sposobu jej obliczania.

2. Czy są to opłaty obowiązkowe? Jeśli tak, proszę o wskazanie przepisów prawa (powszechnie obowiązującego lub wewnętrznego) nakładające taki obowiązek.

3. Jakie świadczenia wzajemne oferowane są za ww. opłatę lub jakie są skutki nieuiszczenia tej opłaty?

4. W jaki sposób dokumentowana jest wpłata ww. opłaty? Czy wystawiane są paragony fiskalne, ew. faktury VAT?

5. Proszę o przesłanie skanów (w formie plików graficznych lub PDF) wszystkich dokumentów potwierdzających wpłaty ww. opłaty (a więc przede wszystkim odcinków pokwitowań, zestawień, paragonów, raportów fiskalnych, faktur VAT etc.) za okres obejmujący lata szkolne 2015/2016, 2016/2017, 2017/2018, 2018/2019.

6. Jakiego rodzaju, w jakiej wysokości i do jakiego organu podatkowego zostały opłacone podatki w związku z pobieraniem ww. opłaty za okres lat podatkowych 2015-2019 (z podziałem na poszczególne lata podatkowe)? Proszę o przesłanie potwierdzeń przelewu na rachunek organu podatkowego lub skanów pokwitowań wpłaty gotówkowej oraz skanów stosownych deklaracji podatkowych.

7. Kto zajmuje się poborem ww. opłat? Czy otrzymuje za to wynagrodzenie? Skąd wynika umocowanie tej osoby do pobierania ww. opłat w imieniu szkoły (proszę wskazać konkretny przepis aktu prawa wewnętrznego lub przesłać skan stosownego pełnomocnictwa)? Jak osoba ta rozlicza się z pobranych opłat (proszę o opisanie konkretnych warunków, terminów)?

8. Proszę o wskazanie marek, modeli, daty produkcji, daty zakupu, "stanu" urządzenia w momencie zakupu (nowe, używane, uszkodzone), ceny zakupu, trybu zakupu (przetarg, zakup z wolnej ręki) wszystkich używanych w szkole drukarek, kserokopiarek, urządzeń wielofunkcyjnych oraz przesłanie skanów wszystkich dokumentów związanych z ich zakupem (np. faktury, umowy, potwierdzenia przelewów, pokwitowania odbioru gotówki, karty gwarancyjne, dokumentacja przetargowa).

9. Jeśli szkoła użytkuje drukarki, kserokopiarki lub urządzenia wielofunkcyjne niebędące jej własnością, proszę wskazać ich markę, model oraz informację

o podstawie użytkowania (rodzaj umowy, datę zawarcia, druga strona umowy). Dodatkowo, proszę przesłać skany dokumentów będących podstawą użytkowania ww. urządzeń oraz dokumentów finansowych związanych z ww. użytkowaniem za okres obejmujący lata szkolne 2015/2016, 2016/2017, 2017/2018,2018/2019.

10. Jakie koszty poniosła szkoła na eksploatację (papier, tusze, tonery) każdego z urządzeń opisanych w pkt 8 i 9 w okresie obejmującym lata szkolne 2015/2016, 2016/2017, 2017/2018, 2018/2019 - z podziałem na poszczególne urządzenia i lata szkolne. Proszę dodatkowo o przesłanie skanów stosownych dokumentów (np. faktury, umowy, potwierdzenia przelewów, pokwitowania odbioru gotówki, karty gwarancyjne, dokumentacja przetargowa).

W dniu 8 października 2019 r. skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, za pośrednictwem organu - na skrzynkę podawczą szkoły, skargę na bezczynność Dyrektora Liceum Ogólnokształcącego "[...]" (dalej jako: "organ") w udostępnieniu wnioskowanej informacji publicznej. Zarzucił, że organ nie podjął żadnych działań w przedmiocie rozpoznania wniosku. Wniósł o: zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku; stwierdzenie, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 2000 zł na zasadzie art. 154 § 7 p.p.s.a. oraz kosztów postępowania.

W dniu 5 listopada 2019 r. skarżący złożył w tutejszym Sądzie wniosek

o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej.

W odpowiedzi na wniosek organ wniósł o umorzenie postępowania

w przedmiocie wniosku o wymierzenie grzywny. Jednocześnie organ przekazał Sądowi skargę wraz aktami sprawy i odpowiedzią organu na skargę. Organ wniósł o odrzucenie skargi na bezczynność jako przedwczesnej i niedopuszczalnej, względnie o oddalenie skargi. Przyznał, że wnioskodawca złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej drogą elektroniczną na adres elektronicznej skrzynki podawczej Liceum: "[...]". Organ nie miał jednak świadomości wpływu wniosku jak i skargi. Odczytał wiadomości dopiero 13 listopada 2019 r. Zdaniem organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jak i skarga nie zostały mu skutecznie doręczone. Podniósł, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe, gdyż 25 listopada 2019 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek. Poza tym, w ocenie organu wniosek o udostepnienie informacji publicznej został skierowany do niewłaściwego organu. Wyjaśnił, że poborem ewentualnych opłat za korzystanie z kserokopiarek zajmuje się organ: Rada Rodziców. Dyrektor liceum nie jest władny do pobierania takich opłat. Zdaniem organu nie można mu przypisać rażącego naruszenia prawa. Wskazał, że nie ma podstaw do zasądzenia od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej na podstawie art. 154 § 7 p.p.s.a.

Pismem procesowym z 30 stycznia 2020 r. skarżący wniósł o umorzenie postępowania sądowego w przedmiocie zobowiązania organu do udostepnienia informacji publicznej w zakresie informacji, która została już udostępniona

i zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej w pozostałym zakresie.

Postanowieniem z 5 lutego 2020 r., sygn. akt II SO/Ol 11/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wymierzył organowi grzywnę w wysokości 50 zł za nieprzekazanie skargi w terminie. Sąd wyjaśnił, że organ błędnie utożsamia dzień odczytania wiadomości z datą doręczenia mu skargi. Zasady wymiany informacji, w tym doręczania dokumentów drogą elektroniczną za pośrednictwem platformy ePUAP, określają przepisy ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne ( tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 700, ze zm.) oraz rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych ( tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 180), wydanego w wykonaniu delegacji zawartej w art. 16 ust. 3 ustawy o informatyzacji. Zgodnie z art. 16 ust. 1a tej ustawy podmiot publiczny udostępniający elektroniczną skrzynkę podawczą zapewnia jej obsługę. Zgodnie z § 8 ust. 2 cytowanego rozporządzenia utworzenie elektronicznej skrzynki podawczej oznacza upoważnienie ministra do obsługi doręczeń za pomocą ePUAP do podmiotów publicznych i doręczeń realizowanych przez te podmioty. § 9 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że pisma skierowane na adres poczty elektronicznej podmiotu publicznego traktuje się jako przesyłki złożone w trybie niewymagającym potwierdzenia wniesienia podania. W myśl § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia doręczenie dokumentu elektronicznego na informatycznym nośniku danych może być potwierdzone poświadczeniem przedłożenia. Stosownie zaś do § 13 ust. 1 rozporządzenia poświadczenie przedłożenia jest automatycznie tworzone i udostępniane nadawcy. Takie poświadczenie przedłożenia okazał skarżący. Okoliczność, że organ dowiedział się o wpływie wniosku i skargi drogą elektroniczną dopiero na skutek doręczenia mu przez Sąd odpisu wniosku, świadczy tylko o zaniedbaniach organizacyjnych, które obciążają organ. Wymierzając organowi grzywnę w wysokości 50 zł Sąd wziął pod uwagę, że dyrektor liceum ogólnokształcącego nie jest organem administracji publicznej w znaczeniu ustrojowym, ale funkcjonalnym, jako podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt. 5 u.d.i.p.) od którego wymaga się przede wszystkim znajomości przepisów związanych z Prawem oświatowym. Uznał, że opóźnienie w przekazaniu skargi nie było nadmierne.

Pismem procesowym z 9 lutego 2020 r. skarżący podniósł dodatkowo, że organ udzielił niekompletnej odpowiedzi na 8 z 10 zadanych pytań. Stwierdził, że odpowiedź organu w zakresie pkt 1. jest niespójna. Wskazał, że organ nie udostępnił informacji

w zakresie pkt 3. Poddał w wątpliwość prawdziwość twierdzeń organu w zakresie pkt 4. i 5. wniosku. Wyjaśnił, że rada rodziców nie jest odosobnioną jednostką organizacyjną. Szkoła publiczna powinna zachować zasady dyscypliny finansów publicznych, co wyklucza obrót środkami bez śladu w dokumentacji finansowej. W zakresie pkt 6. wniosku skarżący stwierdził, że nie widzi podstaw, aby pobierane od rady rodziców składki nie były deklarowane właściwym organom podatkowym. Zarzucił, że na pytanie 7. organ udzielił odpowiedzi skrajnie zdawkowej bez wyjaśnienia, czy osoby zajmujące się inkasowaniem składek pobierają za te czynności wynagrodzenie, podstawy umocowania do pobierania składek oraz sposobu rozliczania się ze składek. W zakresie pkt 9. wniosku skarżący podniósł, że organ nie wskazał liczby dzierżawionych kserokopiarek, ich marki i modelu etc. Nie przekazał też dokumentów będących podstawą użytkowania tych urządzeń. Nawiązując do pkt 10. wniosku, skarżący podniósł, że nie zostały mu udostępnione dokumenty, o które wnosił. Zauważył, że rada rodziców nie posiada odrębnej osobowości prawnej i nie może nabywać rzeczy (np. papieru do kserokopiarek). Ponadto skarżący podtrzymał wniosek o zasądzenie na jego rzecz sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Argumentował, że roszczenie to stanowi rekompensatę za negatywne przeżycia wynikające z bezczynności organu. Podniósł, że na szczególną pogardę zasługuje nadmierne przedłużanie przez organ przekazania skargi do Sądu w formie elektronicznej oraz nieudostępnienie żądanej informacji w tak długim okresie od wszczęcia postępowania. Skarżący podał, że cała sytuacja wywołała u niego dyskomfort spowodowany koniecznością podejmowania tak dużej ilości czynności i poświęcenia nieproporcjonalnie dużej ilości czasu po to, aby wyegzekwować jedno z podstawowych praw politycznych przysługujących człowiekowi, a opisanych w art. 42 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej lub art. 61 ust. 1 Konstytucji RP.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności i czy organ pozostaje w zwłoce

w rozpatrzeniu wniosku. Uwzględniając skargę na bezczynność Sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd:

1. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2. zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a, sąd może orzec

z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzec skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

W analizowanej sprawie skarżący domagał się informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 ze zm., dalej w skrócie: "u.d.i.p."). Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej, przewidując różne sposoby udostępniania informacji publicznych. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek. Wniosek niewątpliwie wszczyna postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, zakreślając krąg podmiotów tego postępowania oraz jego przedmiot. Złożenie wniosku do organu administracji (podmiotu zobowiązanego) przesądza o tym, iż w odniesieniu do tego właśnie konkretnego organu należy ustalić, czy jest on zobowiązany, w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej oraz czy podjął stosowne czynności, których brak jest jednoznaczny z bezczynnością.

W rozpoznawanej sprawie niesporne jest, że adresatem wniosku strona skarżąca uczyniła podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, a wniosek dotyczył udostępnienia informacji publicznej. Wniosek został zaadresowany ogólnie do Liceum Ogólnokształcącego, jest to bez wątpienia jednostka organizacyjna wykonująca zadania publiczne z zakresu oświaty, która dysponuje majątkiem publicznym. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. Podmiotem reprezentującym szkołę jest jej dyrektor (art. 68 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe – Dz. U. z 2019 r. poz. 1148). W związku z tym załatwienie wniosku skarżącego należało do obowiązków dyrektora liceum. Tak też organ uczynił. Jednak wniosek skarżącego został rozpatrzony nie w pełnym zakresie, z przekroczeniem ustawowego terminu. Sąd w składzie orzekającym podtrzymuje stanowisko wyrażone w postanowieniu tutejszego Sądu z 5 lutego 2020 r., sygn. akt II SO 11/19, że zarówno podanie o udostępnienie informacji publicznej, jak i skarga wniesione zostały skutecznie do organu za pośrednictwem platformy ePUAP na skrzynkę podawczą liceum w dniu ich wprowadzenia do systemu teleinformatycznego organu. Okoliczność, że organ dowiedział się o wpływie wniosku i skargi drogą elektroniczną dopiero na skutek doręczenia mu przez sąd odpisu wniosku o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi sądowi, świadczy tylko o zaniedbaniach organizacyjnych, które obciążają organ. Z załączonego do akt (k. 36 akt sądowych) urzędowego poświadczenia przedłożenia wynika jednoznacznie, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej doręczony został organowi 22 września 2019 r. o godzinie 13:39. Udostępnienie na wniosek następuje zaś bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. oraz następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). W związku z powyższym organ zobowiązany był udzielić odpowiedzi na wniosek najpóźniej do 6 października 2019 r. Niewątpliwie termin ten nie został w sprawie zachowany. Dopiero 25 listopada 2019 r. organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na zadane we wniosku pytania. Jednak nie wyczerpał zakresu wniosku. Przy czym uwzględnić należy, że skarżący domagał się ściśle udzielenia informacji publicznej dotyczącej pobierania opłat za drukowanie materiałów dydaktycznych lub korzystanie

z kserokopiarki. Organ poinformował skarżącego, że:

"1. Nie, takie opłaty nie są pobierane. Rada Rodziców prowadzi swoją działalność, która polega między innymi na finansowym wspieraniu szkoły poprzez gromadzenie środków finansowych od rodziców.

2. Wpłaty na Radę rodziców są dobrowolne.

3. Ze składek Rodziców pokrywane są koszty obsługi kserokopiarek.

4. Rada Rodziców nie prowadzi takiej dokumentacji finansowej.

5. Wpłaty na Radę Rodziców przyjmowane są przez wychowawców klas.

6. Szkoła nie posiada własnych kserokopiarek. Te które znajdują się

w szkole dzierżawione są od firmy zewnętrznej.

7. Szkoła nie ponosi kosztów związanych z obsługą kserokopiarek. Te koszty pokrywane są przez Radę Rodziców".

Odpowiedź organu jest konkretna, logiczna i wyczerpująca co do dziewięciu

z zadanych we wniosku pytań. Organ udzielił odpowiedzi na pytanie 1. wniosku, jasno wskazując, że opłaty nie są pobierane. Z wyjaśnień organu wynika, że koszty związane z kserowaniem finansuje rada rodziców z dobrowolnych składek. Pytanie 2., 3., 4., 5., 6., 7. wniosku należy uznać za bezprzedmiotowe, skoro opłaty nie są pobierane.

W odpowiedź na pytanie 8. organ wskazał, że szkoła nie posiada własnych kserokopiarek, skarżący zaś, jak wynika z treści pisma z 9 lutego 2020 r., nie kwestionuje kompletności odpowiedzi na to pytanie. Z informacji podanych przez organ wynika też oczywista odpowiedź na pytanie z pkt 10. wniosku, że szkoła nie ponosi kosztów związanych z obsługą kserokopiarek. Konfrontując treść wniosku z udzieloną przez organ odpowiedzią, Sąd uznał, że pozostaje niezałatwiony w dalszym ciągu pkt 9 wniosku. Organ przyznał bowiem, że w szkole znajdują się kserokopiarki dzierżawione od firmy zewnętrznej, ale nie podał danych, o które wnosił skarżący (marka, model, podstawa użytkowania, dane umowy, dokumenty finansowe związane z ich użytkowaniem), nie wyjaśnił też, czy jest w posiadaniu wnioskowanych w tym zakresie dokumentów. Dlatego należało zobowiązać organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego co do pkt 9. wniosku. Wbrew przekonaniu organu skarżący nie może się o wnioskowane informacje zwrócić do rady rodziców, ponieważ zgodnie z art. 83 i 84 ustaw Prawo oświatowe rada rodziców jest tylko wewnętrznym organem wnioskowo-opiniującym szkoły, reprezentuje ogół rodziców. W celu wspierania działalności statutowej szkoły rada rodziców może gromadzić fundusze z dobrowolnych składek rodziców oraz innych źródeł i je wydatkować według zasad przez siebie ustalonych (art.83 ust. 4 i art. 84 ust. 6 ustawy Prawo oświatowe). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego już przed laty na kanwie ustawy o systemie oświaty wskazano, że rada rodziców jest organem społecznym reprezentującym rodziców uczniów, ale tylko wewnątrz systemu oświaty, jak też, że nie jest organizacją społeczną (zob. postanowienie NSA z 15 września 2000 r., OSP 2001, z. 7-8, poz. 109, z glosą J. Zimmermanna, ibidem, s. 373 i n.). Pogląd ten został podtrzymany

w postanowieniu NSA z 16 lutego 2009 r., I OSK 121/09). W postanowieniu z 14 czerwca 2012 r. o sygn. akt I OZ 421/12, NSA wyjaśnił, że brakuje właściwego zespołu przepisów, które określałyby zakres praw i obowiązków rady rodziców, a stanowiących o jej organizacyjnej odrębności i samodzielności. W wyroku z 22 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 2505/16 (publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych, dalej: "CBOSA") Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że podobną pozycję ustrojową zachowuje rada rodziców również na gruncie ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe, o czym przekonuje lektura porównawcza jej art. 83 i art. 84. NSA wyjaśnił, że rady rodziców stanowią wyłącznie wewnętrzne gremium

o charakterze opiniodawczo-doradczym działające w ramach szkoły, które nie ma charakteru organu administracji publicznej (por. wyroki NSA z: 6 lipca 2016 r., I OSK 114/15; 20 września 2016 r., I OSK 2649/15; 17 marca 2017 r., I OSK 1416/15, publ.

w CBOSA).

W orzecznictwie podkreśla się, że bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej ma miejsce nie tylko, gdy w terminie wskazanym w art. 13 u.i.d.p. adresat wniosku w ogóle nie zareagował na ten wniosek, ale także wówczas, gdy udziela on informacji niebędącej przedmiotem wniosku lub informacji niepełnej,

a ponadto gdy nie informuje wnoszącego podanie, że nie posiada wnioskowanej informacji (zob. wyrok NSA z 17 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2321/14 i wyrok NSA

z 8 października 2019 r. , sygn. akt I OSK 4084/18, publ. w CBOSA).

Mając powyższe na uwadze Sąd zobowiązał organ do rozpoznania pkt 9 wniosku w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku (pkt 1/ wyroku), na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W pozostałym zakresie postępowanie sądowe co do bezczynności podlegało umorzeniu wobec udzielenia informacji publicznej (pkt 2. wyroku). W sytuacji ustania bezczynności sąd orzeka, biorąc za podstawę stan faktyczny sprawy w czasie wydania orzeczenia sądowego. Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał akt lub dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, to oznacza to, że organ nie pozostaje w stanie bezczynności w zakresie udzielonej odpowiedzi i sąd nie może uwzględnić skargi na tzw. milczenie władzy. Nie może bowiem zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2017r., sygn. akt I OSK 1789/16, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W takich przypadkach, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, które z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.

Przy czym w obecnym stanie prawnym rozpoznanie skargi na bezczynność organu, polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania w określonym terminie aktu. Podjęcie przez organ stosownego działania w toku postępowania sądowego, po wniesieniu skargi na bezczynność, co jest równoznaczne z uwzględnieniem skargi przez organ, nie zwalania sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W ocenie Sądu, omówiona bezczynność nie miała miejsca

z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt 3. wyroku. W niniejszej sprawie nie zachodzi przypadek oczywistego lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Jak wynika z akt sprawy, organ, gdy dowiedział się o wpływie wniosku udzielił skarżącemu wyjaśnień w terminie 14 dni. Dostrzeżone braki

w rozpatrzeniu wniosku są nieznaczne i nie wynikają ze złej woli organu, ale

z niewłaściwej interpretacji przepisów prawa. Należy uwzględnić, że dyrektor liceum ogólnokształcącego nie jest organem administracji publicznej w znaczeniu ustrojowym, ale funkcjonalnym, jako podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt. 5 u.d.i.p.) od którego wymaga się przede wszystkim znajomości przepisów związanych z Prawem oświatowym.

Powyższe uzasadniało też oddalenie wniosku o przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej. Zważyć należy bowiem, że art. 149 § 2 p.p.s.a. nie obliguje sądu do przyznania stronie sumy pieniężnej w związku ze stwierdzeniem bezczynności, lecz daje mu takie uprawnienie. Kwestia ta pozostawiona jest do uznania sądu orzekającego w sprawie. Ponadto w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, który skład orzekający podziela, że rozstrzygnięcia w tym przedmiocie ma charakter kompensacyjny. Skarżący zaś nie wykazał, aby na skutek omówionej bezczynności poniósł obiektywnie jakąkolwiek krzywdę. Wskazywany przez skarżącego dyskomfort spowodowany koniecznością podejmowania dodatkowych czynności i poświęcenia dodatkowo czasu w związku

z wniesieniem skargi na bezczynność nie może uzasadniać zasądzenia od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, o której mowa w tym przepisie, gdyż na zasadzie odrębnych przepisów w związku z wniesieniem skargi stronie przysługuje zwrot kosztów postępowania.

O kosztach postępowania, obejmujących zwrot od organu na rzecz skarżącego uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 100 zł, rozstrzygnięto na zasadzie art. 200 p.p.s.a.