Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 1650/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 135j ust  1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 2067
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski sędzia del. WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1294/18 w sprawie ze skargi P.G. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w Radomiu z dnia 20 kwietnia 2018 r., nr 27/2018 w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 marca 2019 r., II SA/Wa 1294/18 oddalił skargę P.G. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w Radomiu z 20 kwietnia 2018 r., nr 27/2018 w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej.

Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym sprawy.

Komendant Miejski Policji [...] (dalej: "KMP" lub "organ pierwszej instancji") orzeczeniem nr 1/2018 z 30 stycznia 2018 r., na podstawie art 135j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2067, dalej: "ustawa o Policji") w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko sierż. szt. P.G. (dalej: "skarżący") - referentowi [...] KMP [...], obwinionemu o to, że:

I. 10 grudnia 2017 r. o godz. 21.20 w O. przy Al. [...] przed budynkiem [...] Szpitala Specjalistycznego, podczas pełnionej służby patrolowej w patrolu wspólnie z sierż. szt. K. P., naruszył dyscyplinę służbową poprzez przekroczenie uprawnień w ten sposób, że w trakcie wprowadzania osoby doprowadzanej P. S. do przedziału dla osób zatrzymanych w pojeździć służbowym oznaczonym numerem taktycznym [...] niezasadnie zastosował wobec niego środek przymusu bezpośredniego w postaci siły fizycznej – kopnięć, t.j. o czyn z art 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej (Dz. U. z 2017 r., poz. 1120);

II. 10 grudnia 2017 r. w O. w godz. 20:53 - 3:00 podczas pełnionej służby patrolowej w patrolu wspólnie z sierż. szt. K. P. naruszył dyscyplinę służbową polegającą na wykonaniu czynności służbowej w sposób nieprawidłowy w ten sposób, że nie odnotował w notatniku służbowym miejsca oraz czasu rozpoczęcia i zakończenia poszczególnych czynności związanych z interwencją przeprowadzaną w O. na ul. [...] oraz przemieszczaniem się z doprowadzanym do wytrzeźwienia P. S., tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 4 ust. 4 pkt 1 wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych (Dz. Urz. KGP nr 13, poz. 104 ze zm.), uznał skarżącego winnym popełnienia zarzucanych przewinień dyscyplinarnych i wymierzył karę wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w Radomiu (dalej: "KWP" lub "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, orzeczeniem nr 27/2018 z 20 kwietnia 2018 r. utrzymał w mocy orzeczenie dyscyplinarne organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy ustalił, że 10 grudnia 2017 r. skarżący i sierż. szt. K. P. - funkcjonariusze [...] KMP [...] pełnili wspólną służbę patrolową od godziny 20.00 w patrolu o kryptonimie [...]. Na odprawie do służby patrolowej na dowódcę patrolu wyznaczono skarżącego. Odprawiający policjantów do służby m.in. udzielił im instruktażu z zakresu prawidłowej realizacji doprowadzeń wskazując na konieczność dostosowania taktyki realizacji doprowadzenia do mogących wystąpić zagrożeń, stosowania adekwatnych do okoliczności środków przymusu bezpośredniego oraz sprawdził znajomość zasad przy realizacji doprowadzeni. Dokonał również sprawdzenia znajomości przepisów dotyczących użycia środków przymusu bezpośredniego, w tym broni służbowej. O godz. 20:28:58 patrol o kryptonimie [...] został drogą radiową skierowany przez zastępcę Dyżurnego KMP [...] na interwencję pod adresem O. ul. [...], zgłoszoną przez kobietę o nazwisku S. Powodem interwencji było zachowanie nietrzeźwego syna, który miał rozbijać butelki. O godzinie 20:53:07 patrol poinformował Dyżurnego KMP [...] o podjęciu interwencji pod podanym adresem. Na miejsce udał się również patrol w składzie sierż. szt. P. M. i st. sierż. K. M. Podczas interwencji, z uwagi na agresywne zachowanie P. S. wystąpiła konieczność użycia wobec jego osoby środków przymusu bezpośredniego, tj. pałki służbowej, kajdanek oraz siły fizycznej w postaci technik transportowych. Zgłaszająca interwencję poinformowała policjantów o obawie o swoje życie, w związku z powyższym funkcjonariusze zdecydowali, że P. S. zostanie doprowadzony do Komendy Miejskiej Policji [...] w celu wytrzeźwienia. W trakcie wprowadzania P. S. do radiowozu zastosowane zostały wobec niego przez sierż. szt. K. P. środki przymusu bezpośredniego wobec w postaci siły fizycznej, kajdanek, pałki służbowej i chwytów transportowych. W notatniku policjant ten nie odnotował faktu użycia wobec środków przymusu bezpośredniego. Zachowanie P. S. podczas przeprowadzanej interwencji oraz fakt użycia tych środków przymusu bezpośredniego został potwierdzony w dokumentacji sporządzonej przez dowódcę patrolu, tj. sierż. szt. P. G. Następnie policjanci przyjechali na teren KMP [...], gdzie pobrali wniosek na badanie lekarskie, potem udali się do [...] Szpitala Specjalistycznego [...], gdzie przeprowadzono badanie. Policjanci z doprowadzanym mężczyzną opuścili budynek szpitala o godz. 21:19 i skierowali się w stronę zaparkowanego radiowozu. Sierż. szt. P. G. przy użyciu chwytu transportowego prowadził P. S., a sierż. szt. K. P., idąc przed nimi otworzył drzwi pojazdu zatrzymanych/doprowadzanych. Po otwarciu tych drzwi policjant transportujący mężczyznę, energicznie umieścił go w przedziale, mężczyzna upadł na podłogę przedziału dla osób przewożonych, policjant próbował zamknąć kratę, ale uniemożliwiały mu to wystające nogi mężczyzny. Z nagarnia wynika, że skarżący trzykrotnie uniósł nogę wykonując ruch w kierunku wystających z przestrzeni pojazdu nóg mężczyzny, następnie zamknął kratę. Po zamknięciu drzwi przedziału, policjanci wsiedli do radiowozu i o godz. 21:21 odjechali do Komendy Miejskiej Policji [...]. Na miejscu skarżący sporządził notatkę służbową, w której zawarł informację, iż podczas doprowadzania P. S. po badaniu lekarskim w trakcie osadzania w przedziale dla osób zatrzymanych zaczął się szarpać przy czym uderzył głową w okratowanie pojazdu służbowego, w wyniku czego doznał, otarcia i zadrapania naskórka na nosie, otarcia naskórka na czole z lewej strony. Z przedmiotową notatką zapoznał się nadzorujący wówczas służbę patrolową w KMP [...] asp. szt. W. C. - Kierownik [...] KMP [...]. O powyższym zostali powiadomieni dyżurny KMP [...] i dyżurny KWP z siedzibą w Radomiu. W czasie służby asp. szt. W. C. rozpytał P. S. co do okoliczności powstania obrażeń. Wymieniony w tym zakresie stwierdził jedynie, że "czasem tak bywa". Dyżurny KMP [...] polecił patrolowi ponowne udanie się do Szpitala Specjalistycznego [...], celem przeprowadzenia powtórnego badania lekarskiego P. S. Podczas badania obrażenia mężczyzny zaopatrzone zostały plastrem. P. S. na pytanie lekarza: co mu się stało, stwierdził, że został pobity przez policjantów, lecz nie powiedział gdzie oraz przez których policjantów. Podczas badania był wulgarny i agresywny w stosunku do policjantów. Policjanci mówili lekarzowi, że S. sam się uderzył o coś w samochodzie i powiedział do nich, że go popamiętają. Po zakończeniu badania policjanci udali się do KMP [...]. Nadzorujący służbę otrzymał polecenie od dyżurnego KMP [...] objęcia nadzorem czynności wykonywanych ze S. Mężczyzna został poddany badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Badanie przeprowadzone urządzeniem Alcometr A2.0 /04 wskazało 1,46 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Następnie około godz. 23.39 P. S. został osadzony w Pomieszczeniach dla Osób Zatrzymanych KMP [...]. Po osadzeniu wymienionego w PdOZ, nadzorujący służbę poddał skarżącego i sierż. szt. K. P. badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Obaj policjanci byli trzeźwi. Z tej czynności sporządzono stosowne protokoły. Przebieg całej interwencji został udokumentowany w notatniku służbowym skarżącego, z którego wynika, że cały przebieg interwencji dotyczącej P. S. i wszystkich czynności wykonywanych w związku z przemieszczaniem się z doprowadzanym do wytrzeźwienia, wykonywaniem badań lekarskich i osadzeniem w PdOZ został zakreślony w ramach czasowych "2040-2045/2100- oraz 2100/300", brak jest szczegółowego określenia czasu wykonania - rozpoczęcia i zakończenia poszczególnych czynności związanych z tą interwencją. Organ odwoławczy stwierdził, że materiał dowodowy zebrany w aktach postępowania dyscyplinarnego prowadzonego przeciwko skarżącemu potwierdza bezsprzecznie fakt popełnienia przez niego zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego, określonego w punkcie pierwszym zarzutów.

Podał, że kluczowe znaczenie dla dokonania oceny zachowania obwinionego w tym zakresie ma, włączone do akt postępowania dyscyplinarnego, nagranie monitoringu [...] Szpitala Specjalistycznego [...] z 10 grudnia 2017 r. Organ wskazał, że przedmiotowe nagranie zostało poddane wnikliwej analizie. Na okoliczność odczytu nagrania sporządzono w ramach czynności wyjaśniających notatkę rzecznika dyscyplinarnego z 13 grudnia 2017 r. z przejrzenia nagrania, w toku postępowania dyscyplinarnego - protokół oględzin nagrania z 15 grudnia 2017 r. oraz sprawozdanie z badania nagrania przeprowadzonego przez biegłego ze specjalności badania zapisów wizualnych asp. D. R. z Laboratorium Kryminalistycznego KWP z siedzibą w Radomiu - "Sprawozdanie nr [...] z czynności technicznych z zakresu badań zapisów wizualnych" z 21 marca 2018 r.

Organ odwoławczy wskazał, że szczegółowa analiza dowodów pozwala wnioskować, że skarżący zastosował niezasadnie siłę fizyczną w postaci kopnięć wobec umieszczanego w pojeździe służbowym P. S. Świadkiem tego zachowania był sierż. szt. K. P., który przyglądał się zdarzeniu i nie reagował na naganne zachowanie partnera z patrolu.

Stwierdził ponadto, że skarżący, jako policjant z długoletnim doświadczeniem zawodowym, miał pełną wiedzę o zasadach jakie obowiązują podczas dokumentowania przebiegu służby w notatniku służbowym. Zapis w jego karcie opisu stanowiska pracy jest jasno sformułowany i obliguje policjanta do bieżącego i zgodnego ze stanem faktycznym dokumentowania w notatniku służbowym przebiegu służby i rozpoczęcia każdej czynności służbowej. Obwiniony dokumentując przebieg wykonywanych czynności służbowych z P. S. zakreślił, m. in. przedział czasowy ich wykonywania pomiędzy godzinami 21.00 a 3.00 (6 godzin). W tym czasie policjant był w miejscu interwencji, dwukrotnie w jednostce Policji i dwukrotnie w szpitalu wykonując przy tym szereg czynności służbowych, takich jak chociażby stosowanie środków przymusu bezpośredniego w stosunku do osoby doprowadzanej. Tak prowadzone zapisy nie odzwierciedlają w pełni miejsca, a zwłaszcza czasu wykonywania poszczególnych czynności służbowych, co należy uznać za naganne.

W ocenie organu odwoławczego, skarżący oba z zarzucanych przewinień popełnił z winy umyślnej w zamiarze bezpośrednim, a karą współmierną do popełnionych przewinień dyscyplinarnych jest kara wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, która jest wymieniona w art. 134 ust. 4 ustawy o Policji.

Orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w Radomiu nr 27/2018 z 20 kwietnia 2018 r. stało się przedmiotem skargi skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę KWP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżone orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w Radomiu, jak również utrzymane nim w mocy orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Miejskiego Policji [...] z 30 stycznia 2018 r. odpowiadają prawu. Zarzuty skargi Sąd uznał za niezasadne. Organy dokonały bowiem prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, tj. przepisów zawartych w rozdziale 10 ustawy o Policji "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów", w tym art. 132 ust. 3 pkt 2 i 3 tej ustawy i właściwie te przepisy zastosowały w niniejszej sprawie. Nie naruszyły również przepisów postępowania dyscyplinarnego, w tym art. 135g ust. 1 ustawy o Policji. Orzeczenia wydane zostały przez uprawnione organy.

W ocenie Sądu pierwszej instancji zebrany w postępowaniu dyscyplinarnym materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości, co do trafności ustaleń organu w zakresie stwierdzenia popełnienia przez skarżącego przewinień dyscyplinarnych, o których mowa w punkcie 1 i 2 orzeczenia dyscyplinarnego. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie była dowolna.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że organ dyscyplinarny za popełnienie obu przewinień dyscyplinarnych prawidłowo wymierzył skarżącemu jedną karę dyscyplinarną (art. 134g ust. 2 ustawy o Policji). Trafnie wskazał, że karą współmierną do popełnionych przewinień dyscyplinarnych jest kara wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Wymierzając tę karę dyscyplinarną organ wziął pod uwagę okoliczności wymienione w art. 134 h ust. 1 ustawy o Policji. Wskazał przy tym, że dotychczasowa nienaganna służba skarżącego nie zmienia oceny całokształtu okoliczności popełnionych przez policjanta przewinień i stopnia naruszenia ciążących na nim obowiązków, nie może więc prowadzić do złagodzenia wymiaru kary. Zdaniem Sądu ocena organu jest prawidłowa, nie można zarzucić jej dowolności, znajduje ona pełne oparcie w materiale dowodowym. Biorąc przy tym pod uwagę, że do zadań Policji należy m.in. ochrona życia i zdrowia ludzi, stwierdzić należy, że w stanie faktycznym tej sprawy wymierzenie kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, która oznacza odwołanie lub zwolnienie z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i powołanie lub mianowanie na stanowisko służbowe niższe od dotychczas zajmowanego, było trafne.

Skarżący, nie zgadzając się z powyższym wyrokiem, zaskarżył go w całości do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 239, dalej: "p.p.s.a."), zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest przepisu:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 135g ust. 1 ustawy o Policji, poprzez oddalenie skargi oraz nieuchylenie orzeczenia naruszającego przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, opartego o postępowanie niewyjaśniające wszystkich okoliczności sprawy, w której m.in. niedokonano właściwej oceny:

• nagrania z kamery umieszczonej przed [...] Szpitalem Specjalistycznym im. [...],

• zeznań P. S. w zakresie twierdzeń, że nie był kopany przez policjanta oraz że nie czuje się absolutnie pokrzywdzony przez policjantów,

• wyjaśnień skarżącego w zakresie przebiegu zdarzenia z 10 grudnia 2017 r. oraz powodów, przez które nie odnotował w notatniku miejsca oraz czasu rozpoczęcia i zakończenia poszczególnych czynności związanych z interwencją przeprowadzoną w O. na ul. [...] oraz przemieszczaniem się z doprowadzonym do wytrzeźwienia P. S.,

utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję i nieprzekazano sprawy do ponownego rozpoznania przed organem pierwszej instancji, pomimo istnienia szeregu istotnych naruszeń przepisów postępowania, co przesądzało o wadliwości tego orzeczenia i konieczności ponownego rozpoznania sprawy przez organ pierwszej instancji;

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w postaci art. 3 § 1 p.p.s.a., poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na całkowitym braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionego przez skarżącego w skardze zarzutu przyjęcia, że odmowa składania zeznań przez K. P. jest okolicznością potwierdzającą winę K. P., podczas gdy świadek skorzystał jedynie z przysługującego mu uprawnienia procesowego do odmowy składania zeznań z uwagi na toczące się w jego sprawie postępowanie;

3. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w postaci art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na oparciu rozstrzygnięcia na arbitralnie przyjętych przez Sąd założeniach, które nie mają żadnego odzwierciedlenia w zgromadzonym w toku postępowania materiale dowodowym.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Niezależnie od powyższego wniósł o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację, mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny, w związku ze zmianą art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm.) wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z poz. 1090), poinformował strony postępowania, że w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, w sprawach, w których strony nie zrzekły się przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadza rozprawę wyłącznie zdalnie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość, jeżeli wszystkie strony wyrażą na to zgodę. We wskazanym wyżej okresie nie przeprowadza się rozpraw w siedzibie Sądu z udziałem stron. Jeżeli którakolwiek z wezwanych stron oświadczy, że nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej, sprawa zostanie skierowana na posiedzenie niejawne w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych.

W związku z powyższym zwrócono się do stron postępowania o udzielenie informacji, w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, czy wyrażają zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, co zdecydowanie może przyspieszyć rozpoznanie wniesionej skargi kasacyjnej. W razie wyrażenia zgody na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, strony zostały poinformowane o możliwości przedstawienia, w terminie 7 dni, dodatkowych wyjaśnień na piśmie. Jednocześnie w przypadku, gdy strony postępowania nie wyrażają zgody na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił się o udzielenie informacji, czy strona posiada możliwości techniczne uczestniczenia w rozprawie zdalnej przy użyciu informatycznej aplikacji.

Ponadto strony postępowania zostały zawiadomione, że na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych – Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a rozprawy nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

W odpowiedzi na wezwanie organ oświadczył, że wyraża zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

W związku z brakiem odpowiedzi od skarżącego, sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne na podstawie art. 15 zzs4 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz,. 2095 ze zm.).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego staje się zatem orzeczenie sądu pierwszej instancji w takim zakresie, w jakim zostało zaskarżone, oraz w świetle tych podstaw kasacyjnych, które zostały wskazane i skonkretyzowane przez skarżącego kasacyjnie.

Skarga kasacyjna rozpoznawana w przedmiotowej sprawie oparta została jedynie na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, które nie zasługiwały na uwzględnienie.

Stosownie do art. 135g ust. 1 ustawy o Policji przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Przepis statuuje zasadę obiektywizmu, zgodnie z którą organ prowadząc czynności dowodowe, jak i orzekając jest zobowiązany wziąć pod uwagę okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Obowiązek ten dotyczy tylko takich okoliczności, które faktycznie posiadają istotne znaczenie dla sprawy.

W ramach naruszenia powyższego przepisu skarżący kasacyjnie w istocie zarzuca niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i wskazuje na przeprowadzone dowody, które zostały niewłaściwie ocenione. Tak sformułowany zarzut nie koresponduje z treścią powołanego w jego ramach przepisu, bowiem odnosi się do etapu prowadzenia postępowania dowodowego i oceny dowodów. Uznając jednak, że zarzut ten należy odczytać w ten sposób, iż okoliczności podniesione w skardze kasacyjnej nie zostały uwzględnione na korzyść skarżącego, należy wskazać, że odmienna od prezentowanej przez skarżącego ocena materiału dowodowego przez organ dyscyplinarny nie stanowi o naruszeniu powyższego przepisu. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił dlaczego ocena dokonana przez organ wymienionych w skardze kasacyjnej dowodów była prawidłowa i dlaczego dowody te nie przemawiały na korzyść skarżącego. Sąd odniósł się do dowodów z nagrań z kamery umieszczonej przed [...] Szpitalem Specjalistycznym [...], zeznań P. S. oraz wyjaśnień skarżącego w zakresie przebiegu zdarzenia z 10 grudnia 2017 r. Powyższe prowadzi do wniosku, że orzekając w sprawie organ nie naruszył zasady obiektywizmu, zaś ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego była swobodna lecz nie dowolna. Zauważenia także wymaga, że skarżący kasacyjnie nie kwestionuje, że w sprawie zostały pominięte jakieś dowody i wynikające z nich okoliczności, lecz jedynie ocenę dowodów, co jednak nie może być skuteczne w ramach zarzutu naruszenia art. 135g ust. 1 ustawy o Policji.

Chybiony jest zarzut naruszenia art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a.

Przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. ma charakter ustrojowy, ogólny, o charakterze tylko kompetencyjnym i nie zawiera samodzielnej treści normatywnej, O jego naruszeniu można mówić jedynie w sytuacji wykroczenia poza kompetencje sądu, zastosowania środka nieprzewidzianego w ustawie, względnie w sytuacji, gdy sąd uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której w przepisie mowa. Przepis nie określa wzorca, według którego kontrola ta ma być wykonana. Okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej nie oznacza naruszenia tego uregulowania.

Nie można Sądowi pierwszej instancji zarzucić, że – z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. - nie zrealizował niezbędnych elementów uzasadnienia określonych w powyższym przepisie, a których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania Sądu. Tymi elementami są: a) opis historyczny sprawy, zawierający prezentację jej okoliczności faktycznych, przebiegu i stanowisk stron do momentu podjęcia ostatecznego rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia bądź innej czynności administracyjnej) zaskarżonego do Sądu administracyjnego, b) prezentacja stanowisk stron w postępowaniu sądowoadministracyjnym obejmująca w pierwszym rzędzie zarzuty skargi oraz argumenty strony przeciwnej zawarte w odpowiedzi na nią, uzupełnione ewentualnie o stanowiska innych uczestników postępowania oraz c) stanowisko sądu obejmujące wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem. Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Pamiętać bowiem należy, że usprawiedliwiony będzie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a tylko wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczynowy. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (zob. wyrok NSA z 25 lutego 2009 r., I OSK 487/08). Tymczasem te wszystkie elementy znajdują się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a uzasadnienie części prawnej wyroku, jest wystarczające dla uzyskania informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Sąd wyjaśnił podstawy faktyczne i prawne rozstrzygnięcia i dlaczego przyjął że skarżący popełnił zarzucane mu przewinienia dyscyplinarne, wobec czego zasadne było wymierzenie mu kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Stanowiska Sądu nie sposób uznać za nieuzasadnione. To, że skarżący nie zgadza się z poglądem Sądu co do oceny przyjętego przez organy administracji stanu faktycznego i z argumentacją Sądu, nie świadczy o naruszeniu wymogów co do uzasadnienia wyroku wskazanych w art. 141 § 4 p.p.s.a. i jego naruszeniu.

Podkreślenia wymaga, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Sam fakt braku wyraźnego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie stanowi podstawy do uznania, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 21 września 2017 r., I GSK 1329/15). W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sposób wystarczający, umożliwiający dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku, odniósł się do zarzutów skargi, w tym tych dotyczących oceny odmowy składania zeznań przez K. P. Zasadnie wskazał, że organ nie twierdził aby odmowa wyjaśnień przez drugiego policjanta była okolicznością potwierdzającą winę skarżącego.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.