Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 812/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2010-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 31,  art. 156  par. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Protokolant: Przemysław Rauchut po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 listopada 2010 r. sprawy ze skargi Kujawskiego Stowarzyszenia Krajowych Przewoźników Pasażerskich [...] w I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie wykonywania przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]2010 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...]2008 r., nr [...] o zezwoleniu na wykonywanie przewozów osób w krajowym transporcie drogowym przez przedsiębiorcę - [...] z siedzibą w [...] w ramach linii regularnej: [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż niniejsze postępowanie zostało wszczęte z urzędu, w związku z pismem M. O. działającego w imieniu [...] Stowarzyszenia [...] w [...] (zwanego dalej "Stowarzyszeniem"), w którym zarzucono, iż przy wydawaniu omawianej decyzji doszło do rażącego naruszenia prawa tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 31 K.p.a., poprzez uniemożliwienie Stowarzyszeniu czynnego udziału w postępowaniu. Stowarzyszenie podniosło również, iż Marszałek Województwa prowadził postępowanie dowodowe z naruszeniem art. 75-78 k.p.a., gdyż bez wydania postanowienia o dopuszczeniu do udziału w postępowaniu wezwał [...] do przygotowania analiz z zakresu dochodowości przewozów prowadzonych przez tę firmę. Nie zażądał natomiast przedstawienia analogicznych analiz przez [...]. Kolegium zakwestionowało powyższe twierdzenia, wskazując, iż w jego ocenie kwestionowana w niniejszej sprawie decyzja Marszałka Województwa [...] z dnia [...]2008 r. nie narusza prawa w sposób rażący. Kolegium wskazało, iż wbrew twierdzeniom Stowarzyszenia, w piśmie z dnia [...]2008r. nie zawarto wyraźnie wyartykułowanego żądania dopuszczenia Stowarzyszenia do postępowania w sprawie wydania omawianego zezwolenia. W piśmie tym zawarto prośbę rzetelnej weryfikacji wniosków złożonych przez [...] z [...] i [...] z [...] oraz wyznaczenia terminu spotkań przewoźników już realizujących przewozy na linii [...] z wnioskodawcami celem uzgodnienia stanowiska. Zdaniem organu, z uwagi na nieprecyzyjne żądanie Stowarzyszenia, Marszałek Województwa winien był wezwać Stowarzyszenie do wskazania czy zgłasza chęć dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu (art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a.), czy tez ma wolę przedstawienia organowi swojego poglądu w sprawie, wyrażonego w uchwale lub oświadczeniu jej organu statutowego w oparciu o art. 31 § 5 k.p.a. Zamiast tego Marszałek umożliwił Stowarzyszeniu wyrażenie swojego stanowiska odnośnie wydania nowych zezwoleń w zakresie wykonywania regularnych przewozów na trasie i wyznaczył spotkanie na dzień [...]2008 r., którego celem było omówienie przewozów na przedmiotowej trasie i propozycja rozszerzenia przewozów przez nowych przewoźników. W ocenie Kolegium powyższy błąd nie stanowi rażącego naruszenia prawa, a miał jedynie charakter uchybienia proceduralnego, które pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Zdaniem organu postępowanie Marszałka Województwa było wprawdzie niekonsekwentne, jednakże pozwoliło rozszerzyć materiał dowodowy, zebrać dodatkowe informacje na temat przewozów dokonywanych na trasie [...] oraz dokonać analizy pod kątem rentowności prowadzanej działalności gospodarczej przez dotychczasowych przewoźników w kontekście przepisu 22a ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (DZ.U. z 2007 Nr 125, poz 874; ze zm.). Zdaniem Kolegium Marszałek Województwa, działając w ramach uznania administracyjnego, miał prawo przyjąć, że nie ma podstaw do odmowy wydania zezwolenia wnioskodawcy, z uwagi na interes prawny innych przewoźników obsługujących wyżej wymienioną linię komunikacyjną. Kolegium dodało, iż ocena materiału dowodowego nie mieści się w ramach postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, stąd w niniejszym postępowaniu nie badano podnoszonych przez Stowarzyszenie kwestii wpływu Podstrefy Ekonomicznej w [...] na funkcjonowanie i rentowność firm przewozowych.

Kolegium stwierdziło ponadto, iż wniosek [...] prowadzącego działalność pod firmą [...] odpowiada przepisom prawa. Do wniosku dołączone bowiem: licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób; schemat linii komunikacyjnej wraz z wykazem przystanków, godzin, odjazdów, długości linii komunikacyjnych, odległości między przystankami, lokalizacją przystanków autobusowych; zgodę Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w [...] na korzystanie z określonych przystanków na terenie [...]; zgodę Burmistrza [...] na korzystanie z przystanków na terenie [...]; zgodę Burmistrza [...] na korzystanie z przystanków na terenie [...]; cennik; schematy połączeń komunikacyjnych; zobowiązanie do zamieszczenia informacji o godzinach odjazdów na tabliczkach przystankowych; wykaz pojazdów.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy M. O. występujący w imieniu [...] Stowarzyszenia [...] w [...] wskazał, iż w trakcie postępowania prowadzonego przez Marszałka Województwa w sprawie wydania zezwolenia na przewóz osób w krajowym transporcie drogowym doszło do rażącego naruszenia prawa. Podniósł, iż bezsporne jest, że Stowarzyszenie występowało w postępowaniu na prawach strony. Dodał, iż ze względu na to, iż Marszałek dopuścił Stowarzyszenie do udziału w postępowaniu już po zaopiniowaniu wniosku [...] prowadzącego działalność pod firmą [...], powinien był on na nowo wystąpić do Starostów o zaopiniowanie wniosku. Nie czyniąc powyższego Marszałek uniemożliwił stronie czynny udział w części postępowania i naruszył tym samym art. 78 Konstytucji. Stowarzyszenie podniosło również, iż Marszałek Województwa włączył do postępowania również inne osoby prawne i fizyczne, które wzięły udział w spotkaniu w Urzędzie Marszałkowskim w dniu [...]2008r. W stosunku do tych podmiotów organ winien był wydać postanowienie o dopuszczeniu do udziału w postępowaniu w charakterze strony. Stowarzyszenie wywiodło, że działania Marszałka Województwa spowodowały, że zostało ono pozbawione możliwości udziału w postępowaniu oraz zaskarżenia zarówno postanowień jak i samej decyzji. Naruszenie przepisów proceduralnych spowodowało, że decyzję wydano z rażącym naruszeniem prawa materialnego, tj. przepisu art. 22 a ustawy o transporcie drogowym (cyt. wyżej). Stowarzyszenie nie mając możliwości zaznajomienia się z analiza rynkową sporządzoną przez Marszałka nie mogło podnosić zarzutów, że analiza ta jest sporządzona w sposób niefachowy i nie odpowiada wymogom prawa. Jest to bardziej analiza rentowności jednego z przewoźników niż analiza sytuacji rynkowej. Zamieszczenie w takim dokumencie dokładnych danych jednego z przedsiębiorców jest naruszeniem art. 11 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Naruszeniem tego przepisu jest zarówno samo żądanie przedstawienia takich danych jak i ich ujawnienie bez pisemnej zgody przedsiębiorcy. Zdaniem Stowarzyszenia, wydanie zezwolenia na prowadzenie komunikacji na linii obsługiwanej przez innych przewoźników w godzinach [...] nowemu przewoźnikowi, który chce realizować kursy tylko w godzinach szczytu i godzinach bezpośrednio przed kursami innych przewoźników jeżdżących na tej linii stanowi rażące naruszenie art. 3 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Stowarzyszenie, w kontekście zasad uczciwej konkurencji, zakwestionowało przy tym twierdzenie, iż dążenie do rentowności przewoźników funkcjonujących na rynku nie może stanowić samodzielnie okoliczności przemawiającej za odmową udzielenia zezwolenia na wykonanie przewozów. Wywiodło ponadto, iż w toku postępowania nie zajęto się kwestią bezpieczeństwa ruchu, nie zbadano czy w tym samym czasie na któryś z przystanków nie będą przyjeżdżały dwa autobusy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]2010 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazało, iż w jego ocenie całkowicie chybiony jest zarzut naruszenia art. 78 Konstytucji RP poprzez zaniechanie wystąpienia przez Marszałka Województwa do właściwych starostów o ponowne zaopiniowanie wniosku o wydanie zezwolenia po dopuszczeniu Stowarzyszenia do postępowania na prawach strony, a ponadto uniemożliwienie mu zaskarżenia tych postanowień. Organ administracji zwrócił uwagę, iż zarzut naruszenia przepisu art. 78 Konstytucji, będącego przepisem ustrojowym nie został powiązany z zarzutami naruszenia prawa materialnego albo prawa procesowego. Ponadto stwierdził, iż w sprawie nie doszło do włączenia Stowarzyszenia do postępowania. Dodał także, iż zasadą jest, że organizacja społeczna korzysta z prawa strony od chwili wydania postanowienia o dopuszczeniu jej do udziału w postępowaniu, co oznacza, że jeżeli byłyby podejmowane jakiekolwiek czynności procesowe przed dniem wydania postanowienia o dopuszczeniu organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym w danej sprawie, nie może ona zarzucać naruszenia jej prawa i związanych z tym skutków, w tym żądać powtórzenia tych czynności.

Zdaniem Kolegium zarzut pozbawienia Stowarzyszenia możliwości odwołania się od decyzji Marszałka Województwa jest bezzasadny. Stowarzyszenie nie zostało bowiem dopuszczone do udziału w tamtym postępowaniu. Działania Marszałka Województwa względem tej organizacji sprowadzały się do zorganizowanie spotkania z udziałem przewoźników oraz do włączenia do akt sprawy zaoferowanych przez Stowarzyszenie dokumentów. Kolegium wyjaśniło również, iż w omawianej sprawie nie doszło do wydania przez Marszałka Województwa postanowienia o dopuszczeniu Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu ze względu na to, iż Stowarzyszenie nie sformułowało wyraźnego żądania. Kolegium wskazało, że Marszałek Województwa uczynił zadość żądaniu Stowarzyszenia zawartemu w piśmie z [...]2008r. i na dzień [...] 2008r. wyznaczył spotkanie, którego tematem było omówienie wykonywania przewozów na linii regularnej relacji [...] i propozycja rozszerzenia przewozów przez nowych przewoźników. Organ dodał, iż udział w spotkaniu innych przewoźników nie przesądzał o nadaniu im przymiotu strony postępowania. Zdaniem Kolegium Marszałek winien był wezwać Stowarzyszenie do wskazania czy wnosi o dopuszczenia do udziału w postępowaniu, czy też ma wolę przedstawienia organowi swojego poglądu w sprawie, wyrażonego w uchwale lub oświadczeniu jej organu statutowego. Zamiast tego Marszałek umożliwił Stowarzyszeniu wyrażenie swoich racji odnośnie wydania nowych zezwoleń, tym samym traktując pismo Stowarzyszenia z dnia [...]2008 r. jako oświadczenie organu statutowego w rozumieniu art. 31 § 5 k.p.a. Powyższe uchybienie nie jest w ocenie Kolegium rażącym naruszeniem prawa i pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Kolegium zwróciło przy tym uwagę, iż pomimo niewyjaśnienia zakresu żądania zawartego w omawianym piśmie, Marszałek Województwa poszerzył materiał dowodowy o oświadczenia i dokumenty przedstawione przez Stowarzyszenie. Zebrał więc dodatkowe informacje na temat przewozów dokonywanych na trasie [...] oraz dokonał analizy pod kątem rentowności prowadzonej działalności gospodarczej przez dotychczasowych przewoźników w kontekście przepisu art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym (cyt. wyżej).

Kolegium ponownie zwróciło uwagę, iż Marszałek Województwa orzekając w ramach uznania administracyjnego miał prawo uznać, że nie ma podstaw do odmowy wydania zezwolenia wnioskodawcy, z uwagi na interes innych przewoźników obsługujących omawianą linię komunikacyjną. SKO uznało również za bezzasadne powoływanie się przez Stowarzyszenie na naruszenie przepisów ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, które to przepisy nie stanowiły podstawy wydania zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej dotyczących prawidłowości sporządzenia "Analizy sytuacji rynkowej" Kolegium zwróciło uwagę, iż w ramach postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organ administracji publicznej nie dokonuje oceny materiału dowodowego sprawy.

Kolegium podniosło również, iż udział organizacji społecznej jako podmiotu na prawach strony nie może służyć jej partykularnym interesom, a w niniejszej sprawie Prezes Stowarzyszenia – [...], jest właścicielem firmy przewozowej realizującej przewozy regularne na linii komunikacyjnej, której dotyczy kwestionowana decyzja Marszałka Województwa.

W świetle powyższych okoliczności, zdaniem Kolegium, w omawianej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa, nie było również podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji ze względu na zaistnieje, którejś z pozostałych przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] Stowarzyszenie podniosło, iż decyzja Marszałka Województwa [...] z dnia [...]2008 została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Strona skarżąca zakwestionowała sposób ustalenia stron postępowania przez Marszałka Województwa, jak i przez SKO. Wskazała, iż do prowadzonego postępowania Marszałek przypozwał, bez wydawania stosownego postanowienia: [...],[...] i [...]spółkę cywilną, jednakże nie traktował ich cały czas konsekwentnie jako stron postępowania. Zobowiązując [...] do dostarczenia materiałów rozliczeniowych z linii będącej przedmiotem postępowania, Marszałek Województwa naruszył przepisy ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, które to przepisy zdaniem strony skarżącej winny być uwzględnione przy wydawaniu kwestionowanej decyzji. Nie uwzględnienie przez Marszałka Województwa przepisów powyższej ustawy przy wydawaniu decyzji stanowi rażące naruszenie prawa. Strona skarżąca wywiodła ponadto, iż gdyby Marszałek traktował zaproszone do udziału w postępowaniu podmioty konsekwentnie jako strony tego postępowania, to istniałaby możliwość weryfikacji w postępowaniu administracyjnym prawidłowości "Analizy sytuacji rynkowej". Zakwestionowała przy tym twierdzenia Kolegium, iż badanie legalności i prawidłowości "Analizy..." nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Zdaniem skarżącej bowiem brak tego dokumentu lub sporządzenie go niezgodnie z prawem jest rażącym naruszeniem prawa mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Strona skarżąca zwróciła przy tym ponownie uwagę, iż sporządzając "Analizę..." nieuwzględniono zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r.- Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269; z późn. zm.), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powyższych kryteriów, należało uznać, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżonej decyzji nie można skutecznie postawić zarzutu, iż została ona wydana z naruszeniem prawa mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie zwrócić należy uwagę, iż zgodnie z zasadą trwałości decyzji administracyjnych wyrażoną w art. 16 Kpa decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Decyzja ostateczna jest rozstrzygnięciem trwałym, korzystającym z domniemania prawidłowości i domniemanie to może zostać obalone tylko w jednym ze wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego trybów nadzwyczajnych.

W przepisie art. 156 Kpa ustawodawca określił przesłanki stwierdzenia nieważności, wymieniając wśród nich m.in. wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub

z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). W niniejszej sprawie strona skarżąca wskazała właśnie na rażące naruszenie prawa jako na przesłankę uzasadniającą stwierdzenie nieważności decyzji Marszałka Województwa [...].

Podnieść należy w związku z tym, iż tylko w wyjątkowych sytuacjach naruszenie prawa będzie można uznać za rażące. Będzie to miało miejsce wtedy, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawa nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach,

w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnym ciężarze gatunkowym. Zachodzi więc w przypadku, gdy czynność zmierzająca

do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Nie chodzi

przy tym o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny.

Strona skarżąca wiąże rażące naruszenia prawa głównie z naruszeniem przepisów proceduralnych przez niewydanie postanowienia o dopuszczenia jej jako organizacji społecznej do udziału w postępowaniu i brak zapewnienia jej czynnego udziału w tym postępowaniu.

Wskazać należy, iż podstawą do wydania postanowienia w przedmiocie dopuszczenia organizacji społecznej do udziału postępowania jest jej wniosek. Skarżąca twierdzi, iż wniosek taki zawarła w piśmie z dnia [...]2008 r. (dowód: k. 51 akt administracyjnych Marszałka Województwa [...]), jednakże, we wspomnianym piśmie nie wyrażono jednoznacznie brzmiącego żądania dopuszczenia do udziału w postępowaniu. Wskazano jedynie na to, iż nie ma potrzeby wprowadzania kolejnych przewoźników do obsługi przedmiotowej linii oraz zawarto wniosek o wyznaczenie terminu spotkania przewoźników obsługujących tę linię z podmiotami ubiegającymi się o zezwolenie na jej obsługę. Zdaniem Sądu, nie można przypisać organowi rażącego naruszenia prawa w zakresie nie uznania powyższego pisma, za wniosek o dopuszczenie organizacji społecznej do postępowania. Marszałek Województwa mógł natomiast powziąć wątpliwości co do charakteru powyższego pisma. Miał więc podstawy zwrócenia się do skarżącego o wyjaśnienie, czy stanowiło ono wniosek o dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu, czy też jedynie należało je traktować jako przedstawienie poglądu w sprawie. Zaniechania jednak tej czynności procesowej nie można uznać za uchybienie noszące znamiona rażącego naruszenia prawa.

Marszałek Województwa kwalifikując omawiane pismo jako żądanie organizacji społecznej do wyrażenia poglądu w sprawie w oparciu o art. 31 § 5 kpa, umożliwił Stowarzyszeniu przedstawienie swojego stanowiska na zorganizowanym w dniu [...]2008 r. spotkaniu, o przeprowadzenie którego wnioskowało.

Istotne jest również to, że gdyby Marszałek wezwał stronę skarżąca do sprecyzowania pisma z dnia [...].2008 r. i uzyskał odpowiedź, że pismo to stanowi wniosek o dopuszczenie Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu, nie byłby on automatycznie zobligowany do wydania postanowienia dopuszczającego tej organizacji społecznej do udziału w postępowaniu. Organ bowiem w takiej sytuacji musiałby najpierw zbadać czy zachodzą ustawowe przesłanki do wydania postanowienia o tej treści, analizując, czy mianowicie: postępowanie to nie dotyczy praw i obowiązków organizacji społecznej, dopuszczenie do udziału jest uzasadnione celami statutowymi organizacji społecznej, a za dopuszczeniem do udziału w postępowaniu przemawia ważny interes społeczny (art. 31 § 1 i 2 kpa). W niniejszej sprawie wątpliwości może budzić to, czy Stowarzyszenie spełnia powyższe wymogi. Jak bowiem słusznie wskazało Kolegium, Prezes Stowarzyszenia – [...] jest jednocześnie właścicielem jednej z firm przewozowych prowadzących obsługę omawianej linii komunikacyjnej, co oznacza, że w omawianej sprawie występował on we własnym interesie.

Badając istnienie podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji, należy mieć ponadto na uwadze, iż podnoszone przez stronę skarżącą uchybienia mają charakter proceduralny. W przypadku zaś naruszeń przepisów postępowania administracyjnego, można przypisać decyzji wadę nieważności wyłącznie, gdy zarzucane naruszenie przepisów oprócz rażącego charakteru, cechuje związek z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy.

Podnoszone przez stronę skarżącą uchybienia przepisom nie tylko nie można uznać za rażące, ale również nie można stwierdzić by istniał ich związek z treścią rozstrzygnięcia wydanego przez Marszałka Województwa.

Podnieść w tym miejscu należy, że przesłanki odmowy wydania zezwolenia

na wykonywanie przewozów w transporcie regularnym zostały wymienione w art. 22 lit. a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 Nr 125, poz 874; ze zm.). Odmowa udzielenia lub zmiany zezwolenia może być obligatoryjna lub fakultatywna. Właściwy organ administracyjny ma obowiązek odmówić udzielenia lub zmiany zezwolenia w przypadku, gdy wnioskodawca nie jest w stanie świadczyć usług będących przedmiotem wniosku, korzystając z pojazdów pozostających w jego bezpośredniej dyspozycji. Innymi słowy chodzi o sytuację, w której przedsiębiorca ubiega się o wydanie zezwolenia na przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym, jednakże z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika jednoznacznie, że przedsiębiorca nie będzie mógł wykonywać przewozów na zaproponowanej przez niego linii komunikacyjnej z uwagi na niedysponowanie wystarczającą liczbą pojazdów. Natomiast fakultatywne przesłanki odmowy udzielenia lub zmiany zezwolenia na przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym zostały określone w art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a-d u.t.d. Katalog przesłanek fakultatywnej odmowy udzielenia lub zmiany zezwolenia na przewozy regularne osób w krajowym transporcie drogowym tworzą następujące okoliczności:

a) zostanie wykazane, że projektowana linia regularna będzie stanowić zagrożenie dla już istniejących linii regularnych, z wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te są obsługiwane tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników,

b) zostanie wykazane, że wydanie zezwolenia ujemnie wpłynie na rentowność porównywalnych usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych,

c) wnioskodawca nie wykonuje, na skutek okoliczności zależnych od niego, krajowych przewozów regularnych na innych obsługiwanych liniach komunikacyjnych, co najmniej przez 7 dni,

d) wnioskodawca nie przestrzega warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu lub wykonuje przewozy niezgodnie z posiadanym zezwoleniem.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że strona skarżąca aby dowieść, że brak jej udziału w postępowaniu w sprawie wydania zezwolenia miał wpływ na treść wydanego przez Marszałka Województwa rozstrzygnięcia, powinna wykazać, iż niedopuszczenie jej do udziału w postępowaniu uniemożliwiło jej przedłożenie dokumentów świadczących o tym, że istniała, któraś z obligatoryjnych przesłanek odmowy wydania zezwolenia lub też, że istniała fakultatywna przesłanka odmowy wydania zezwolenia, a brak takiej odmowy stanowiłby przekroczenie przez organ granic uznania administracyjnego.

Zdaniem Sądu, tego warunku nie spełniają ogólnikowe zarzuty strony skarżącej dotyczące błędnie przeprowadzonej przez Marszałka Województwa analizy sytuacji rynkowej w zakresie regularnego przewozu osób na omawianej linii, ani też zarzuty dotyczące naruszenie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. Nr 153, poz. 1503; ze zm.), które nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Nie można bowiem stwierdzić, iż możliwość podnoszenia przez Stowarzyszenie powyższych zarzutów na etapie postępowania o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych miałaby wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W świetle powyższego uznać należy, iż strona skarżąca nie wykazała by doszło do rażącego naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] 2008r. Dodać należy, iż Kolegium zbadało również z urzędu czy nie zachodzi, któraś z przesłanek do stwierdzenia nieważności wspomnianego rozstrzygnięcia, czemu dało wyraz w uzasadnieniu swojej decyzji. Poczynione zaś związku z tym ustalenia organu, co do braku okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji Marszałka Województwa nie budzą zastrzeżeń Sądu.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie

art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).