Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3106/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 99 ust. 12
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 21 par. 3a art. 70 par. 6 pkt 1 art. 194 art. 70 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz (sprawozdawca), Sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant referent stażysta Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2005 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...]Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu odwołania B.Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka", "Skarżąca") utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...]grudnia 2010 r. nr [...] określającą kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za lipiec 2005 r. w wysokości 815 zł.

Z motywów rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji wynika, że Skarżąca w deklaracji podatkowej VAT-7 za lipiec 2005 r. wykazała kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 6.945 zł. Dokonując rozliczenia podatku od towarów i usług za ww. okres Spółka uwzględniła kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy wykazaną w deklaracji podatkowej VAT-7 za czerwiec 2005 r. w wysokości 6.989 zł. Tymczasem Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wydał w dniu [...] grudnia 2010 r. decyzję nr [...], w której za czerwiec 2005 r. określił Spółce kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 859 zł.

W konsekwencji powyższego organ pierwszej instancji wydając w dniu [...] grudnia 2010 r. decyzję za lipiec 2005 r. stosownie do art. 21 § 3a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.; dalej “Op") oraz art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm.; dalej “ustawa o VAT"), uwzględnił rozliczenie dokonane w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. za czerwiec 2005 r.

Od powyższej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie, w którym organowi pierwszej instancji zarzuciła naruszenie:

art. 123 § 1 w związku z art. 200 § 1 Op oraz art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz. 65, z późn. zm.; dalej “uks") poprzez nie wyznaczenie Skarżącej ponownego terminu na zapoznanie się z całym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie oraz uniemożliwienie tym samym wypowiedzenie się w sprawie bezpośrednio przed wydaniem decyzji,

art. 121 § 1 Op w związku z art. 31 ust. 1 uks poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych,

art. 180 § 1 w związku z art. 188 Op oraz w związku art. 31 ust. 1 uks poprzez nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów zawnioskowanych przez Spółkę - dla wykazania istotnych dla wyniku sprawy okoliczności,

art. 122 w związku z art. 187 § 1 Op oraz w związku art. 31 ust. 1 uks poprzez brak podjęcia przez organ starań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a to ze względu na brak zebrania całego materiału dowodowego i jego wnikliwego rozpatrzenia,

oraz w wyniku powyższych uchybień proceduralnych, które doprowadziły do błędnego ustalenia stanu faktycznego,

5) art. 86 ust.1 i 2 ustawy o VAT w związku z § 14 ust. 2 pkt 4 lit a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 97, poz. 970, z późn. zm.) poprzez przyjęcie, że faktury VAT wystawione dla Spółki przez T. Sp. z o.o., F. Sp. z o.o., R. R.S. jako dokumentujące rzekomo czynności, które nie zostały dokonane, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wykazany w tych fakturach, podczas gdy w rzeczywistości czynności te zostały wykonane dla Skarżącej.

W uzasadnieniu wniesionego odwołania zauważyła, iż kwestionowana decyzja wydana została w efekcie rozliczenia VAT dokonanego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. w decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. wydanej za czerwiec 2005 r. na którą Skarżąca złożyła odwołanie.

W dniu [...]marca 2011 r. Skarżąca wniosła pismo do Dyrektora Izby Skarbowej w W., w którym podtrzymała wnioski o przeprowadzenie dowodów wskazanych w odwołaniach od zaskarżonych [...] decyzji wydanych dla Spółki w zakresie podatku od towarów i usług za okresy: styczeń-luty 2005 r., kwiecień-grudzień 2005 r., w tym między innymi z zeznań świadków na okoliczności wskazane w odwołaniach, jak też w toku postępowania kontrolnego za 2005 r.

Powołaną na wstępie zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Na wstępie uzasadnienia organ wskazał, że do akt niniejszej sprawy włączono postanowienie Prokuratury Okręgowej w K. z dnia [...] października 2010 r. o zmianie i uzupełnieniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów z dnia [...] stycznia 2009 r. i z dnia [...]kwietnia 2010 r. o sygn. akt [...] dotyczące podejrzanego T.J. - Prezesa Spółki. Przedmiotowe postanowienie wydane zostało z uwagi na uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstw skarbowych określonych w art. 56 § 2, art. 62 § 2 i art. 61 § 1 kks w związku z art. 7 § 1 kks i w związku z art. 6 § 2 kks. Do akt zostało również włączone kolejne postanowienie Prokuratury Okręgowej w K. z dnia [...] listopada 2010 r. sygn. akt [...] o zmianie i uzupełnieniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów z dnia [...] stycznia 2009 r. i z dnia [...] kwietnia 2010 r. i z dnia [...] października 2010 r. o sygn. akt [...] dotyczących podejrzanego T. J..

W świetle powyższego – w ocenie organu odwoławczego – stwierdzić należy, iż pomimo upływu okresu wskazanego w art. 70 § 1 Op możliwym jest orzekanie w przedmiocie kwoty do przeniesienia na następny miesiąc za lipiec 2005 r. Wszczęcie przez Prokuraturę Okręgową w K. ww. postępowania spowodowało bowiem zawieszenie biegu 5 letniego terminu przedawnienia stosownie do art. 70 § 6 pkt 1 Op.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, iż istniejący stan faktyczny przedmiotowej sprawy upoważniał organ pierwszej instancji do podjęcia rozstrzygnięcia jakie zostało zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 123 § 1 w związku z art. 200 § 1 Op w związku z art. 31 ust. 1 uks poprzez niewyznaczenie Skarżącej ponownego terminu do zapoznania się z całym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie bezpośrednio przed wydaniem decyzji, organ odwoławczy wskazał, iż jak wynika z akt sprawy pismem z dnia [...] października 2010 r. znak [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wezwał Skarżącą do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W dniu [...] października 2010 r. Skarżąca zapoznała się z aktami przedmiotowej sprawy. Następnie w dniu [...] listopada 2010 r. wpłynęło do Urzędu Kontroli Skarbowej w K. pismo, w którym Skarżącą wypowiedziała się w przedmiocie zebranego materiału dowodowego oraz zgłosiła szereg wniosków dowodowych.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. znak [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K.odmówił przeprowadzenia wnioskowanych przez Spółkę dowodów, a w dniu[...] grudnia 2010 r. wydał decyzję zaskarżoną w niniejszym postępowaniu.

Organ odwoławczy zaznaczył, iż jak wynika z akt sprawy organ pierwszej instancji przed wydaniem ww. decyzji dwukrotnie, tj. zawiadomieniem z dnia [...]października 2010 r. i z dnia [...] listopada 2010 r. informował Skarżącą o niezałatwieniu sprawy w terminie. W uzasadnieniu ww. zawiadomień znalazło się wprawdzie stwierdzenie, iż postępowanie kontrolne nie zostało zakończone w terminie ze względu na konieczność zgromadzenia i przeanalizowania zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz dokonania dalszych czynności wymaganych procedurą kontrolną. Jednak wbrew twierdzeniom Spółki po dniu [...] października 2010 r., tj. po wyznaczeniu Skarżącej 7 dniowego terminu do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, organ pierwszej instancji nie gromadził już żadnych nowych dowodów mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Wystawiając bowiem ww. zawiadomienia organ pierwszej instancji nie miał wiedzy co do tego, czy zakończenie postępowania kontrolnego będzie możliwe we wcześniej wyznaczonym terminie, tj. odpowiednio do końca listopada i grudnia 2010 r. Pokreślił, iż procedura kontrolna nie przewiduje, aby decyzje organu mogły być wydane i doręczone stronie, po wyznaczonym terminie do zakończenia postępowania kontrolnego. Jednakże biorąc pod uwagę art. 125 § 1 Op, zakończył postępowanie kontrolne wydając decyzję w dniu [...] grudnia 2010 r.

Dodatkowo wskazał, iż w trakcie postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] i z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] wezwał Skarżącą do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego. Spółką nie skorzystała jednak z przysługującego jej prawa.

W przedmiocie wniosków dowodowych zgłoszonych przez Skarżącą na etapie postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej w W. podał, iż postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] odmówił uwzględnienia ww. wniosków.

Skarżąca niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. i poprzedzającej ją decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

art. 123 § 1 w zw. z art. 200 § 1 Op w zw. art. 31 ust. 1 uks poprzez nie wyznaczenie Spółce ponownego terminu na zapoznanie się z całym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie oraz uniemożliwienie stronie tym samym możliwości wypowiedzenia się w sprawie bezpośrednio przed wydaniem decyzji,

art. 180 § 1 w zw. z art. 188 Op w zw. art. 31 ust. 1 uks poprzez nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów zawnioskowanych przez Skarżącą dla wykazania istotnych dla wyniku sprawy okoliczności,

art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Op w zw. art. 31 ust. 1 uks poprzez brak podjęcia przez organ starań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a to ze względu na brak zebrania całego materiału dowodowego i jego wnikliwego rozpatrzenia,

art. 86 ust. 1 i 2 w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT poprzez przyjęcie, że faktury VAT wystawiona przez T.Sp. z o.o., F. Sp. z o.o. oraz R. R. S. dla Skarżącej, jako dokumentujące rzekomo czynności, które nie zostały dokonane, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku VAT należnego o wartość podatku naliczonego w tych fakturach, podczas gdy w rzeczywistości czynności te zostały wykonane dla Spółki.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

W dniu [...] maja 2012 r. wpłynęło do akt sprawy pismo pełnomocnika Skarżącej z dnia [...] maja 2012 r., w którym wniósł on o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu – wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt I SA/Kr 1308/11, wraz z uzasadnieniem, uchylającego decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] maja 2011 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w sprawie określenia Skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004 r. Pełnomocnik Skarżącej podniósł, że z uwagi na to, że stan faktyczny w niniejszej sprawie został w znacznej mierze oparty o ten sam materiał dowodowy, co w sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych za 2004 r., to ww. rozstrzygnięcie ma znaczenie również w rozpoznawanej sprawie.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 4 czerwca 2012 r. Sąd na wniosek Skarżącej - na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. - postanowił dopuścić wnioskowany dowód.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W ocenie Sądu nie zachodzą pozytywne przesłanki do uznania skargi za zasadną.

Na wstępie wskazać należy, iż wzorzec kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w art. 184 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm). Zgodnie z tymi przepisami sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ustalenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Oznacza to także, iż niewłaściwe zastosowanie przepisów materialnoprawnych każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy opartymi o właściwie ustaloną hipotezę badanej normy prawnej.

Podkreślić należy, odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze dotyczących naruszenia przepisów proceduralnych, że w trakcie postępowania organy podatkowe mają obowiązek podejmować niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą ogólną postępowania wyrażoną w art. 122 Op, zwaną zasadą prawdy materialnej, gdyż ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania norm prawa materialnego, co wiąże się z kolei z realizacją zasady praworządności wyrażonej w art. 120 Op. Te normy ogólne mają odzwierciedlenie w szczegółowych przepisach procesowych między innymi w art. 187 § 1 i art. 191 Op, których istotne naruszenie zarzuca skarżąca w skardze. Zgodnie z tymi przepisami organ podatkowy winien podejmować określone czynności procesowe mające na celu zebranie całego materiału dowodowego i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na tle całokształtu ustalonych faktów ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Natomiast zasada swobodnej oceny dowodów oznacza, że organ podatkowy według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych oraz wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności (zob. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 1997 r., III SA 150/96, niepubl.). Wszechstronne rozważenie zebranego materiału wiąże się z koniecznością uwzględnienia wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu oraz wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzaniu poszczególnych środków dowodowych, mających znaczenie dla ich mocy i wiarygodności.

Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd nie utracił z pola widzenia faktu, iż została ona wydana po przeprowadzeniu kontroli w zakresie sprawdzenia u Skarżącej rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług. Skarżąca w deklaracji podatkowej VAT-7 za lipiec 2005 r. wykazała kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 6.945 zł. Dokonując rozliczenia podatku od towarów i usług za ww. okres Spółka uwzględniła kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy wykazaną w deklaracji podatkowej VAT-7 za czerwiec 2005 r. w wysokości 6.989 zł. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wydał w dniu [...] grudnia 2010 r. decyzję nr [...], w której za czerwiec 2005 r. określił Spółce kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 859 zł.

W konsekwencji powyższego organ pierwszej instancji wydając w dniu [...] grudnia 2010 r. decyzję za lipiec 2005 r. stosownie do art. 21 § 3a Op oraz art. 99 ust. 12 ustawy o VAT, uwzględnił rozliczenie dokonane w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. za czerwiec 2005 r.

Podkreślenia wymaga, iż organ odwoławczy wydając decyzję będącą przedmiotem niniejszego postępowania (podobnie jak organ pierwszej instancji) zobowiązany był uwzględnić rozliczenie dokonane w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. za czerwiec 2005 r. Mimo zatem, że przeprowadzona u Skarżącej kontrola za lipiec 2005 r. nie wykazała nieprawidłowości np. w postaci tzw. pustych faktur, to na rozliczenie w podatku od towarów i usług za ten miesiąc wpływ ma stwierdzenie nieprawidłowości w rozliczeniu za miesiąc poprzedni, tj. czerwiec 2005 r. Rozstrzygnięcie to znajduje podstawę w art. 21 § 3a Op Zgodnie z tym przepisem jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że kwota zwrotu podatku lub kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa prawidłową wysokość zwrotu podatku lub nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. W niniejszej sprawie wydanie zaskarżonej decyzji, tak jak decyzji ją poprzedzającej było konsekwencją postępowania podatkowego za miesiąc poprzedni, tj. za czerwiec 2005 r.

W kontekście zarzutów skargi zaznaczyć należy , że o ich bezzasadności w niniejszej sprawie decydują zatem konstrukcyjne elementy podatku o towarów i usług, powodujące, że na rozliczenie w danym miesiącu wpływ może wywierać wynik rozliczenia z miesiąca poprzedzającego.

Efekt postępowania podatkowego dotyczącego czerwca 2005 r. w postaci określenia prawidłowej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za ten miesiąc i – co za tym idzie – uznanie za błędnej nadwyżki do przeniesienia na następny miesiąc w miejsce wykazanej przez podatnika za czerwiec 2005 r. w wysokości 6.989 zł. stanowił jedyną przesłankę do wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Rzutowało to na zmniejszenie wykazanej przez podatnika w deklaracji za lipiec 2005 r. nadwyżki z poprzedniego miesiąca. To z kolei obligowało organ do wydania zaskarżonej decyzji w wykonaniu dyspozycji art. 21 § 3a O.p.

Inaczej niż miało to miejsce w odniesieniu do innych miesięcy 2005 r. nie ustalono nieprawidłowości wynikających z uczynienia przez skarżącego podstawą do rozliczenia podatkowego faktur nie stwierdzających – w ocenie organu – rzeczywistych transakcji. Wobec tego zarzuty Skarżącego dotyczące błędnego – jego zdaniem – ustalenia, że zawierane przez niego transakcje nie rodziły prawa do odliczenia podatku, spowodowane nierzetelnym postępowaniem podatkowym, nie mogą odnieść zamierzonego skutku wobec miesiąca lipca 2005 r. Za takim stanowiskiem przemawia również odrębność decyzji podatkowych za poszczególne miesiące. Mimo, że decyzja dotycząca lipca 2005 r. stanowi pochodną decyzji za czerwiec 2005, to jednak są one samodzielnymi aktami pod względem procesowym. Decyzja podatkowa Dyrektora Izby Skarbowej w W. odnosząca się do czerwca 2005 r. i obowiązująca w dacie wydawania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. (a taki stan Sąd bierze pod uwagę oceniając zaskarżony akt) nie podlega ocenie w niniejszym postępowaniu sadowoadministracyjnym prowadzonym w granicach skargi, której petitum kwestionuje decyzję dotyczącą lipca 2005 r. Tym samym ogranicza to zakres kognicji Sądu w niniejszym postępowaniu do lipca 2005 r., powodując, że poza zakresem oceny Sądu pozostają wywodzone przez Skarżącą zarzuty dotyczące postępowania dowodowego, tj. nieprzeprowadzenia wszystkich dowodów zawnioskowanych przez Skarżącą dla wykazania istotnych dla wyniku sprawy okoliczności wpływających na przyjęcie, że faktura VAT wystawiona przez F. Sp. z o.o. dla Skarżącej jako dokumentująca rzekomo czynność, która nie została dokonana, nie stanowi podstawy do obniżenia podatku VAT należnego o wartość podatku naliczonego w tej fakturze, podczas gdy w rzeczywistości czynność ta została wykonana dla Spółki.

Z kolei uwzględnienie rozliczenia podatkowego dokonanego przez organ za poprzedni miesiąc tj. czerwiec 2005 r., odpowiada wyżej wskazanym wymogom prowadzenia postępowania podatkowego.

Z ww. względów nie mogła także odnieść skutku w niniejszym postępowaniu argumentacja Skarżącej odwołująca się do wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt I SA/Kr 1308/11.

Na marginesie stwierdzić trzeba, iż wskazane przez Skarżącą zarzuty dotyczą spraw rozliczeń w podatku od towarów i usług za inne miesiące, a decyzje ich dotyczące stanowią przedmiot odrębnych postępowań przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie.

Odnosząc się do kwestii przedawnienia stwierdzić należy, że prawidłowe jest twierdzenie organu, że pomimo upływu okresu wskazanego w art. 70 § 1 Op. możliwym jest orzekanie w przedmiocie kwoty do przeniesienia na następny miesiąc, bowiem bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług uległ zawieszeniu w dniu 7 grudnia 2010 r.

W aktach sprawy (k-15 akt administracyjnych) znajduje się postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej K. z dnia [...] grudnia 2010 r. o wszczęciu dochodzenia Skarbowego w sprawie między innymi podawania nieprawdy, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu tego samego zamiaru, w okresie od lutego 2005 do 25 stycznia 2006 w deklaracjach VAT-7 za miesiące od stycznia 2005 do grudnia 2005 składanych przez podatnika podatku VAT tj. "B." sp. z o.o. do [...] Urzędu Skarbowego w K., posługiwania się w tym czasie fakturami wystawionymi w nierzetelny sposób oraz nierzetelnego prowadzenia ewidencji na potrzeby podatku VAT za 2005 r. na skutek zawyżenia wysokości podatku naliczonego VAT, w szczególności o podatek wynikający z faktur VAT nie dokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, wystawionych w nierzetelny sposób i narażenia tym Skarbu Państwa na uszczuplenie podatku VAT za miesiące od stycznia do grudnia 2005 r. na wskazane w postanowieniu kwoty.

Zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 Op. zdarzeniem prawnym powodującym zawieszenie biegu przedawnienia jest wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe związane z niewykonaniem tego zobowiązania. Dla zawieszenia biegu terminu przedawnienia istotna jest zatem data wszczęcia postępowania w sprawie związana z niewykonaniem tego zobowiązania i to z dniem wszczęcia tego postępowania następuje skutek określony w ww. przepisie. Ściślej ujmując, to z dniem wydania postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe związane z niewykonaniem tego zobowiązania następuje zawieszenie biegu przedawnienia. Stosownie do art. 303 k.p.k. w związku z art. 113 § 1 k.k.s. datą wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe jest data wydania postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia.(por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2011 r., sygn. akt I FSK 1421/10).

W realiach niniejszej sprawy takie postanowienie wydane zostało w dniu 7 grudnia 2010 r., a więc przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Braku posiadania wiadomości przez Skarżącą o tym postanowieniu oraz wywiedzenia z tego określonych skutków, nie może być rozstrzygany na gruncie przepisów Ordynacji podatkowej, gdyż jest to zagadnienie procesowe, ale regulowane przepisami prawa procesowego karnego skarbowego, nie podlegające kontroli sądów administracyjnych. Także kwestia prawidłowości wydania tego postanowienia nie może być przedmiotem kontroli przez sąd administracyjny, gdyż nie rozpoznaje on spraw karnych skarbowych. Nadto postanowienie to ma walor dokumentu urzędowego (art. 194 § 1 Op), albowiem zostało ono sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołany do tego organ władzy publicznej.

W przedmiotowym postępowaniu sądowo-administracyjnym Sąd nie jest uprawniony do badania istnienia merytorycznych przesłanek do wszczęcia takiego dochodzenia, poza stwierdzeniem, czy w postanowieniu wskazano, że "podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego wiąże się z niewykonaniem zobowiązania podatkowego" (art. 70 § 6 pkt 1 in fine Op). Uznać należy, że taki związek w ww. postanowieniu został wskazany, bowiem czyn opisany w postanowieniu odnosi się do przedmiotowego zobowiązania podatkowego, określonego w zaskarżonej decyzji.

Sąd mając na uwadze powyższe, nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie jakichkolwiek błędów w ustaleniu stanu faktycznego przez organy podatkowe, nie znalazł tak naruszeń przepisów proceduralnych, jak i materialnoprawnych.

Konkludując, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, zatem mając na uwadze powyższe na mocy art. 151 ustawy P.p.s.a. skargę należało oddalić.