Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1424/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2013 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (SKO) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] lutego 2012 r., którą wymierzono A. K. (skarżąca) karę pieniężna w kwocie 68.982,80 złotych za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej al. R. w rej. posesji ul. Z. [...] w okresie od 10 stycznia do 6 czerwca 2011 r. poprzez umieszczenie w nim reklamy o powierzchni 11,88 m2. Jako podstawę zaskarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 ze zm.), dalej u.d.p.

Powyższe decyzje wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Dnia [...] stycznia 2011 r. podczas patrolowania terenu al. R. przez pracowników Pogotowia Pasa Drogowego Zarządu Dróg Miejskich stwierdzono nielegalne zajęcie pasa drogowego al. R. w rejonie ul. Z. przez przyczepę samochodową o nr rej. [...], na której została zamieszczona reklama firmy P. Podczas kontroli dokonano obmiaru powierzchni reklamowej oraz wykonano dokumentację fotograficzną potwierdzającą zaistniały fakt. W trakcie dokonywanych czynności został sporządzony protokół. Kolejne kontrole ww. miejsca przeprowadzono w dniach [...] stycznia; [...] lutego; [...] marca; [...] kwietnia; [...] maja; [...] czerwca 2011 r. czego dowodem jest dokumentacja fotograficzna, notatki służbowe oraz protokół z [...] lutego 2011 r.

Prezydent W. w dniu [...] maja 2011 r. nałożył na karę za nielegalne zajęcie ww. pasa drogi na P. K., prowadzącego działalność gospodarczą, pod firmą P., której reklama widniała na ww. przyczepie.

P. K. wniósł o stwierdzenie nieważności ww. decyzji wskazując, że to nie on jest właścicielem przyczepy, ale jego małżonka A. K., z którą ma rozdzielność majątkową.

SKO decyzją z [...] października 2011 r. stwierdziło nieważność decyzji z [...] maja 2011 r., bowiem uznało, że P. K. nie był adresatem kary pieniężnej za zajęcie ww. pasa drogowego. Organ podał, że to na właściciela przyczepy winna zostać nałożona kara pieniężna.

Decyzją z [...] listopada 2011 r. Prezydent W. umorzył wszczęte wobec P. K. postępowanie administracyjne, jako że nie był on stroną tego postępowania.

Wobec powyższego ZDM w dniu [...] listopada 2011 r. zawiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego.

Skarżąca pismem z [...] grudnia 2011 r. wyjaśniła, że od stycznia 2010 r. nie prowadzi działalności gospodarczej i nie reklamowała żadnej firmy na wskazanej przyczepie. Nadto podał, że przyczepa została zaparkowana tak jak inne pojazdy w miejscu dozwolonym, wobec czego - jej zdaniem, nie ma podstaw do nakładania na nią kary pieniężnej, gdyż nie naruszyła ona prawa.

Prezydent W. wskazał, że fakt nie prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą nie wpływa w żaden sposób na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Mając powyższe na uwadze organ wymierzył skarżącej karę w wysokości 68.982,80 złotych, obliczonej jako iloczyn: zajętej powierzchni - 11,88m2, ustalonej stawki opłaty - 3,95 złotych za 1 m2/dzień, powiększonej dziesięciokrotnie i kolejno 148 dni zajęcia terenu. Organ powołując na art. 4 pkt. 23 oraz art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 u.d.p., a także na art. 40 ust. 12 u.d.p. uznał, że z analizy zgromadzonej dokumentacji wynika, że skarżąca zajmowała ww. pas drogowy poprzez umieszczenie w nim reklamy, w związku z czym zobowiązany był wymierzyć jej stosowną karę pieniężną.

O decyzji skarżąca w terminie złożyła odwołanie, w którym wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, zarzuciła:

1. naruszenie art. 4 pkt 23 d.p. poprzez wadliwą jego interpretację i zastosowanie do logo firmy zamieszczonego na przyczepie samochodowej a nie w pasie drogowym;

2. niepełne wyjaśnienie stanu faktycznego związanego z parkowaniem przyczepy, co narusza normy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. zobowiązującego organ administracyjny do dokładnego wyjaśnienia okoliczności w toku prowadzonego postępowania, jak też wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego;

3. błędną ocenę zebranych w sprawie dowodów przez co rozstrzygniecie narusza art. 10 § 1 k.p.a., nakazujący zapewnić stronie czynny udział w każdym stadium postępowania, co też nie miało miejsca w niniejszym przypadku.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest niepełny i niewiarygodny ponieważ brak jest w nim kluczowego dowodu, jakim powinien być urzędowy dokument geodezyjny, stwierdzający zajęcie pasa drogowego. Jej zdaniem taki urzędowy dokument geodezyjny pozwoliłby wykazać kolizję umieszczonej reklamy z wydzielonymi i formalnie ustanowionymi liniami granicznymi pasa drogowego. Skoro brak jest ww. dowodu, to w żaden sposób, nie można ustalić i na tej podstawie przypisać jej zajęcie pasa drogowego i naruszenia jego linii granicznych. Nadto zdaniem skarżącej fotografie, notatki i protokoły nie są wystarczające, tym bardziej, iż sporządzone zostały do innej sprawy dotyczącej P. K.

Skarżąca wskazała, że decyzja wykreślającej jej działalność gospodarczą przeczy jakoby przyczepa była nośnikiem reklamy nieistniejącej już firmy. Jej zdaniem umieszczenie napisu, tablicy, naklejki itp. na dopuszczonej do ruchu i poruszającej się zgodnie z przepisami o ruchu drogowym po drogach publicznych przyczepie, nie wymaga zezwolenia zarządcy drogi, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.d.p.

SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazało, że niesporne w sprawie są następujące fakty:

1. w toku kontroli pasa drogowego na parkingu obok posesji przy ul. Z. [...] ujawniono zaparkowaną przyczepkę jednoosiową o ww. nr rej. z reklamami na całej powierzchni plandeki o treści: "P. [...]";

2. łączną powierzchnię obszaru reklamowego to 11, 88 m2;

3. z wydruku elektronicznej mapy ww. terenu wynika, iż przyczepa była zaparkowana w obrębie ustalonych w 2009 r. linii rozgraniczających drogi powiatowej ul. R.;

4. kolejne czynności kontrolne - obrazujące fakt zaparkowania przedmiotowej przyczepy w tym samym miejscu (ostatnie – skrajne miejsce parkingu, usytuowane w pobliżu wielorodzinnych budynków mieszkalnych oraz obok wjazdu z ulicy na teren parkingu osiedlowego) wykonano w dniach:

a. [...] stycznia 2011 r.;

b. [...] lutego 2011 r. (ponownie sporządzono protokół kontroli pasa drogowego i dokonano pomiaru powierzchni reklamowej), [...] lutego 2011 r.

5. fakt stałego parkowania przyczepy i nieużywania jej w innych celach - przewozowych - trwale zalęgający śniegu na poziomych powierzchniach przyczepy, a następnie z uwagi na intensywny rozwój roślinności wokół przyczepy i pod nią:

a. [...] marca 2011 r.;

b. [...] kwietnia 2011 r.;

c. [...] maja 2011 r.;

d. [...] czerwca 2011 r.

Kolegium w pierwszej kolejności rozpoznało i odrzuciło - jako niezasadny, wniosek skarżącej o umorzenie postępowania, albowiem istniał zarówno przedmiot postępowania (zajmowanie pasa drogowego bez zezwolenia), jak i podmiot postępowania (osoba, która ustawiła i eksploatowała nośnik reklamowy), a także istniała bezwzględnie związana sankcja do nałożenia której był zobowiązany organ.

Kolegium stanęło na stanowisku, że zamieszczenie na przyczepie - nieprzemieszczającej się przez okres 5 miesięcy, informacji o funkcjonującej w dalszym ciągu szkole nauki jazdy, wyczerpuje definicję reklamy z art. 4 pkt 23 u.d.p. Wskazało, że sam pojazd samochodowy bez tablicy informacyjnej (nawet zawierający napisy na karoserii lub szybach) nie stanowiłby jeszcze obiektu reklamowego, lecz ten sam pojazd z oklejony informacjami o znacznych rozmiarach – w tym przypadku na wszystkich częściach plandeki przyczepki - takim obiektem się staje.

Zdaniem SKO niewątpliwym jest w realiach sprawy, jeśli się uwzględni zasady logicznego rozumowania oraz wskazania wiedzy o doświadczenia życiowego, że głównym celem zaparkowania przyczepy z czterema tablicami informacyjnymi, w tak ruchliwym punkcie, jak ulica R., dodatkowo w miejscu innym niż szkoła jazdy (jak wynika z aktualnej strony internetowej firmy - ul. J. [...]) oraz miejsce zamieszkania właścicielki pojazdu (P. ul. Z. [...]), było poinformowanie przechodniów o szkole i ewentualne zachęcenie do jej odwiedzenia. Takie działanie, za pomocą tak skonstruowanych tablic, niewątpliwie wypełnia pojęcie reklamy w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Mając powyższe na uwadze organ uznał, że nie doszło w sprawie do naruszenia prawa materialnego podnoszonego w odwołaniu.

Za nietrafne Kolegium uznało również zrzuty naruszenia prawa procesowego. Wskazało, że lokalizacja reklamy w pasie drogowym została ustalona ponad wszelką wątpliwość za pomocą dostępnych dowodów, zgodnych z art. 75 § 1 k.p.a. Pierwsze zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało wystosowane już [...] lutego 2011 r., rzecz w tym, że wówczas organ pozostawał w błędzie, co do właściciela przyczepy. Organ wskazał przy tym, że aktualnie na stronie internetowej ww. szkoły, w zakładce "kontakt" podane jest nazwisko, adres i numer konta skarżącej, zatem jego zdaniem jasno widać, że skarżąca wraz z mężem prowadzi wspólną działalność gospodarczą zarejestrowaną na męża. Nadto zdaniem organu skarżąca miała możliwość zapoznania się z dowodami zebranymi w sprawie.

Od decyzji Kolegium skarżąca w terminie złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wnosząc o uchylenie jej zarzuciła:

1. naruszenie art. 4 pkt 23 d.p. przez uznanie napisu na przyczepie jako niedozwolonej reklamy;

2. błędną ocenę dowodów przeprowadzonych w sprawie dotyczącej P. K., która zakończyła się stwierdzeniem nieważności decyzji Prezydenta;

3. pozbawienie w toku postępowania czynnego udziału.

W uzasadnieniu podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wskazała, że postępowanie odnośnie jej męża toczyło się bez jej udziału. Wyjaśniła, że z mężem P. K. zamieszkują pod różnymi adresami, więc nie miała możliwości zapoznania się z dowodami zgromadzonymi przed wszczęciem postępowania. W tej sytuacji odrzucenie wniosku o umorzenie postępowania było bezzasadne.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi, odwołując się do stanowiska zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, w grę wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej jako: p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia (...), zarządca drogi - w drodze decyzji administracyjnej - wymierza karę pieniężną w wysokości 10-krotności obowiązującej opłaty. Decyzja taka nie ma charakteru uznaniowego, lecz stanowi wykonanie bezwzględnej dyspozycji wskazanej w ustawie, przy zaistnieniu określonych w niej okoliczności. Nadto o umieszczeniu reklamy w pasie drogowym decyduje jej zlokalizowanie w przestrzeni nad wydzielonym pod drogę pasem terenu w taki sposób, że jest ona widoczna dla użytkowników drogi.

Zgodnie z legalną definicją pasa drogowego, zawartą w art. 4 pkt 1 u.d.p., w brzmieniu obowiązującym w dacie powyższej decyzji, pas drogowy to "wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą". Konsekwencją tak zdefiniowanego pasa drogowego jest to, że bez zgody właściwego dla danej kategorii drogi zarządcy drogi reprezentującego właściciela, nie można w pasie drogowym prowadzić działalności, sytuować obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z gospodarką drogową i obsługą ruchu drogowego. Dodatkowo w rozdziale 4 u.d.p. (art. 34-43) zawarte zostały kompleksowo uregulowane zasady gospodarowania owym pasem drogowym, a w tym w art. 40 zasady umieszczania w nim obiektów budowlanych, urządzeń, wykonywania robót nie związanych z potrzebami zarządzania ruchem drogowym i potrzebami tego ruchu za zgodą udzieloną w drodze decyzji administracyjnej przez właściwego zarządcę drogi, a także za opłatą ustaloną przez zarządcę drogi. W ust. 2 pkt 3 tego artykułu ustawodawca wyraźnie wskazał, że wymagane jest zezwolenie w formie decyzji administracyjnej wydanej przez zarządcę drogi na zajęcie pasa drogowego "w celu umieszczenia w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam". W tymże przepisie ustawodawca określił również skutki zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. W myśl art. 40 ust. 12 w zw. z ust. 4 pkt 6 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub niezgodnie z warunkami zezwolenia, zarządca wymierza sprawcy samowoli karę pieniężną stanowiącą iloczyn powierzchni reklamy, liczby dni zajęcia bez zezwolenia pasa drogowego i stawki opłaty przewidzianej za legalne zajęcie pasa drogowego. O tym, co jest reklamą, a co reklamą nie jest, decydują przepisy ustawy o drogach publicznych, która zawiera definicję legalną tego pojęcia. Zgodnie z art. 4 pkt 23 "reklama to nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, nie będący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej".

Istotą sporu jest ustalenie, czy w okolicznościach niniejszej sprawy zajęcie przez skarżącą pasa drogowego drogi publicznej realizowało cele reklamowe, jak to przyjął organ, czy też realizowało użytkowanie drogi zgodnie z jej przeznaczeniem, jak twierdzi skarżąca. Innymi słowy, czy skarżąca - poprzez zaparkowanie opatrzonej napisami reklamowymi przyczepy, której jedyną funkcją było umieszczenie tablicy reklamowej o treści informującej, o prowadzonej działalności gospodarczej - korzystała z drogi publicznej zgodne z jej przeznaczeniem, czy umieściła w pasie drogowym pojazd opatrzony reklamami w celu wyłącznego przekazywania określonej informacji wizualnej użytkownikom drogi.

Należy mieć na względzie, że drogą publiczną według art. 1 u.d.p. jest droga zaliczona na podstawie ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych.

Podstawową zatem zasadą użytkowania dróg publicznych jest powszechne prawo do korzystania z nich zgodnie z przeznaczeniem, ale ustawodawca przewidział ograniczenia i wyjątki.

Po drugie nie ulega wątpliwości, że interpretacja wyżej wskazanych norm, które zakazują umieszczania w pasie drogowym reklam bez zezwolenia wymaga wykorzystania zarówno wykładni językowej jak i celowościowej.

Definicja językowa nie pozostawia wątpliwości, że ustawodawca pod pojęciem reklamy określił wprost każdy nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami (nie będący znakiem drogowym i informacyjnym). Innymi słowy, elementy konstrukcyjne i zamocowania umożliwiają i mają na celu przedstawienie określonej informacji przez nośnik jak najszerszemu kręgowi odbiorców.

Nie oznacza to bynajmniej, że powyższą definicją reklamy byłyby objęte wszystkie pojazdy parkujące w pasie drogi, a opatrzone jakimikolwiek napisami lub oznaczeniami, lecz takie, gdzie występuje nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami.

Także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 marca 2009 r. w sprawie sygn.akt II GSK 812/08 wyraził pogląd, że reklama w rozumieniu ustawy o drogach publicznych to bryła, na którą składają się: zmaterializowany nośnik informacji wizualnej, elementy konstrukcyjne i zamocowania (LEX nr 529874).

Przechodząc na grunt stanu faktycznego niniejszej sprawy, jak wynika z ustaleń organu, reklama umieszczona była na przyczepie samochodowej jednoosiowej w postaci napisów na całej powierzchni plandeki o treści: "P. [...]";

Nadto o umieszczeniu reklamy w pasie drogowym decyduje jej zlokalizowanie w przestrzeni nad wydzielonym pod drogę pasem terenu w taki sposób, że jest ona widoczna dla użytkowników drogi. Sporna reklama bez wątpienia była widoczna dla użytkowników drogi (vide fotografie reklamy w aktach administracyjnych). Poza tym istotą reklamy jest skierowanie na niej umieszczonych treści do jak największej ilości osób, wobec czego obiekty takie z zasady umieszczane są w dostępnych i widocznych miejscach.

W tej sytuacji Sąd podziela stanowisko organu, że skoro sporna przyczepa samochodowa była zaparkowana przez dłuższy czas (okres pięciu miesięcy) w tym samym miejscu i nie była używana, co wykazało postępowanie dowodowe, zatem może być uznana za reklamę w rozumieniu ustawy o drogach publicznych.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem właściciel reklamy umieszczonej w pasie drogowym bez zgody zarządu drogi jest stroną w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej toczącym się w trybie przepisu art. 40 ust. 12 u.d.p. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego; z 17 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 803/10, z 29 czerwca 2011 r. sygn. akt II GSK 692/10, II GSK 694/10). Tym samym należy uznać, że postępowanie administracyjne zostało prawidłowo wszczęte wobec skarżącej jako właścicielce spornej przyczepy (dowód rejestracyjny w aktach sprawy).

Niewątpliwie sporna reklama została umieszczona w pasie drogowym drogi publicznej, co potwierdza wydruk elektronicznej mapy terenu znajdujący się w aktach sprawy. Ponadto fakt, że skarżąca wyrejestrowała swoją działalność gospodarczą z ewidencji automatycznie nie oznacza, iż skarżąca jako właściciel przyczepy nie ponosi odpowiedzialności za zlokalizowanie reklamy w pasie drogowym drogi publicznej. Dokonane przez organ ustalenia potwierdziły, że na stronie internetowej szkoły nauki jazdy, w zakładce "kontakt" podane jest nazwisko, adres i numer konta skarżącej, zatem mimo udokumentowanej rozdzielności majątkowej skarżąca wraz z mężem nadal prowadzi wspólną działalność gospodarczą zarejestrowaną na męża.

Ustosunkowując się do podnoszonych w skardze zarzutów dotyczących pozbawienia czynnego udziału w sprawie Sąd uznał , że zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika ,że skarżąca została zawiadomiona o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego w dniu [...] stycznia 2011 r. Należy przy tym zwrócić uwagę, że orzecznictwo sądowe oraz doktryna dopuszczają możliwość zawiadomienia o wszczęciu postępowania za pośrednictwem podejmowanych wobec stron czynności procesowych, co jest określane w doktrynie jako forma "dorozumiana" zawiadomienia (vide: G, Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Tom I, Lex 2007, Wyd. II). Co prawda w rozpoznawanej sprawie większość czynności dowodowych została przeprowadzona w czasie, gdy stroną był mąż skarżącej P. K. Jednakże z akt tych wynika, że do skarżącej już na początku tj. w dniu [...] stycznia 2011 r. zostało skierowane telefoniczne powiadomienie o dokonanych oględzinach przyczepy (por. protokół z dnia [...] stycznia 2011 r.).

Odnosząc się do ww. zarzutu pozbawienia czynnego udziału w sprawie, który należy rozumieć jako zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. polegający na uniemożliwieniu mu wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, stwierdzić należy, że rzeczywiście z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy nie wynika, czy przed wydaniem obu decyzji umożliwiono skarżącej zapoznanie się z materiałem sprawy, co wskazywałoby na naruszenie i zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.). Jednakże naruszenie art. 10 § 1 kp.a. należy oceniać jako naruszenie przepisów postępowania, które nie zawsze ma wpływ na wynik sprawy. Powołując się na uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt. I OPS 6/04 (opubl. ONSAiWSA 2005, z. 4. poz. 66) wydaną na tle odpowiadającego treści art. 10 § 1 kp.a., przepisu art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), należy wskazać, że warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, iż takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do strony stawiającej zarzut należy wykazanie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Innymi słowy, strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej, np. złożenie dokumentu, zgłoszenie wniosku o zawieszenie postępowania (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r. sygn. akt II OSK 831/05, opubl. ONSA i WSA 2006/6/157 z glosą aprobującą W. Taras w OSP 2007/3/36).Reasumując, skarżąca nie wskazała, iż naruszenie przez organy obu instancji art. 10 § 1 k.p.a. pozbawiło ją możliwości dokonania w tym postępowaniu konkretnej czynności procesowej, która mogłaby mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

W związku z powyższym, zaskarżone decyzje nie naruszają prawa i skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012 r., poz. 270).