Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 729/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2012-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6561
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: artr. 14b,, art. 165a par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Liwacz Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Protokolant Asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 02 października 2012 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. w Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 30 maja 2012 r. nr SKO-53-203/12 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji prawa podatkowego 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy C. z dnia [...] znak [...] 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane w całości 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. na rzecz M. Sp. z o.o. w Z. kwotę 357,00 (trzysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

I SA/Bd 729/12

UZASADNIENIE

Skarżąca spółka reprezentowana przez pełnomocnika w dniu 20 grudnia 2011r. złożyła do Wójta Gminy C. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisu art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm.). W przedstawionym we wniosku stanie faktycznym spółka podała, że dzierżawi Spółce A. s.c. . w W. działki o nr ewidencyjnych 141/11, 141/8, 111/20 oraz 111/22. Na działkach tych Spółka A. prowadzi kopalnie kruszywa naturalnego K. S, K.S1, K. S2. Od końca września 2011 r. na drogach wyjazdowych z Kopalni K. S1 (działki nr 141/1 i 141/8) oraz K. S2 (działki 111/20, 111/22) zarządca drogi wprowadził ograniczenie w ruchu drogowym pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej ponad 10 ton. Zdaniem wnioskodawcy przyczyniło się to do uniemożliwienia prowadzenia działalności gospodarczej tj. wywozu kruszywa naturalnego z tych złóż. Sprzedaż kruszywa odbywa się w ilościach wymagających transportu pojazdami ciężarowymi, dlatego zdaniem wnioskodawcy wprowadzone ograniczenie w ruchu na drogach wyjazdowych z tych kopalni stanowi wzgląd techniczny, o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy, wynikający z przyczyn niezależnych od podatnika.

W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym zadano następujące pytanie: Czy w przedstawionej sytuacji ciąży na podatniku obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej czy też występowanie opisanej wyżej przeszkody w postaci braku możliwości wywozu kruszywa z terenu żwirowni powoduje wyłączenie z zakresu opodatkowania podwyższoną stawką podatku od nieruchomości przedmiotów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w związku z występowaniem przeszkody w postaci "względów technicznych".

Postanowieniem z dnia [...] adresowanym do pełnomocnika spółki W.K. Wójt Gminy C. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania indywidualnej pisemnej interpretacji prawa podatkowego. Organ podatkowy podniósł, że w dniu 28 września 2011 r. przeprowadził kontrolę podatkową na obszarze przedmiotowych działek. Kontrola ta miała na celu ustalenie powierzchni faktycznie zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na eksploatacji kruszywa naturalnego. Ustalono, że łączna powierzchnia zajęta pod działalność gospodarczą stanowi 73.047 m kw. Podatnik podpisał protokół kontroli nie wnosząc do jego treści zastrzeżeń. W dniu 16 grudnia 2011 r. podatnik złożył korektę deklaracji na podatek od nieruchomości wyliczając kwotę należnego podatku według ustaleń kontrolnych. Zdaniem organu I instancji pośrednio elementy stanu faktycznego, w zakresie których złożono wniosek o udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego tzn. powierzchnia zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej stanowiły przedmiot kontroli podatkowej z dnia 28 września 2011 r. Ponadto podatnik w dniu 16 grudnia 2011 r. złożył korektę deklaracji na podatek od nieruchomości oraz uiścił kwotę należnego podatku. W ocenie organu skoro w myśl art. 6 ust. 9 osoby prawne, jednostki organizacyjne oraz spółki nie mające osobowości prawnej mają obowiązek składania deklaracji na podatek od nieruchomości, odpowiednio je korygować i wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości bez wezwania na rachunek gminy, w ratach do 15 każdego miesiąca, to deklaracja podatkowa stanowi formę rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. W konsekwencji zaszła negatywna przesłanka z art. 14 b § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.).

Nie zgadzając się z ww. rozstrzygnięciem strona wniosła na nie zażalenie, w którym zarzuciła organowi naruszenie art. 14b § 5 ustawy Ordynacja Podatkowa. Zdaniem spółki ograniczenia drogowe w wywozie kruszywa naturalnego z opisanych wyżej złóż stanowią podstawę do uznania, iż grunty te nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej "ze względów technicznych", o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Nie są one bowiem zależne od podatnika i faktycznie uniemożliwiają prowadzenie przez niego działalności gospodarczej na tym terenie.

Wskazując na nietrafność wykładni dokonanej przez organ rozstrzygający art. 14b § 5 ordynacji podatkowej strona podniosła, że w dacie złożenia wniosku o interpretację indywidualną nie toczyło się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani postępowanie kontrolne organu kontroli skarbowej.

Ponadto spółka uznała za niezasadne i sprzeczne z art. 207 w zw. z art. 210 ordynacji podatkowej stanowisko organu podatkowego w zakresie dokonanej wykładni per analogia wobec deklaracji podatkowej osób prawnych, która miałaby stanowić formę rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty.

Rozpatrując zażalenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. postanowieniem z dnia [...] utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ przywołał treść art. 14b § 5 , zgodnie z którym nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego, które w dniu złożenia wniosku o interpretację są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej albo gdy w tym zakresie sprawa została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. SKO stwierdziło, podzielając stanowisko strony, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniała żadna z negatywnych przesłanek wymienionych wart. 14b § 5 ordynacji podatkowej.

Organ odwoławczy wskazał w tym kontekście, że w dacie złożenia przez podatnika wniosku o wydanie pisemnej interpretacji tj. w dniu 20 grudnia 2011 r. nie toczyło się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani postępowanie kontrolne organu kontroli skarbowej. W ocenie Kolegium Odwoławczego nie stanowił również przeszkody do wydania interpretacji fakt przeprowadzenia w dnu 28 września 2011 r. kontroli podatkowej przed złożeniem wniosku o interpretację, która to kontrola zakończyła się jedynie protokołem z dnia 5 grudnia 2011 r., do którego podatnik nie wniósł zastrzeżeń. Również i złożenie przez podatnika w dniu 16 grudnia 2011 r. korekty deklaracji nie stanowi negatywnej przesłanki do wydania interpretacji, gdyż nie stanowi ona decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy (art. 207 § 2).

W konsekwencji w ocenie SKO nie zaszła w sprawie sytuacja powagi rzeczy osądzonej, która jako negatywna przesłanka do wydania interpretacji, występuje tylko w sytuacji gdy sprawa została wcześniej rozstrzygnięta co do istoty decyzją lub postanowieniem organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej.

Zdaniem organu odwoławczego odmowa wszczęcia postępowania w oparciu o treść art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej w związku z przepisami tej ustawy regulującymi postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej prowadzi do wniosku, że w pojęciu: "jakichkolwiek innych niż brak statusu zainteresowanego przyczyn braku możliwości wszczęcia postępowania" mieszczą się wszelkie inne niż brak statusu zainteresowanego okoliczności uniemożliwiające wydanie prawidłowej, w tym zawierającej niezbędne elementy przewidziane przez ustawodawcę dla tego rodzaju rozstrzygnięcia i spełniającej funkcje przypisane tej instytucji, tj. interpretacji indywidualnej.

W szczególności, taka przeszkoda dla wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, istnieje w sytuacji, gdy wniosek dotyczy zagadnienia, unormowanego przepisami prawa podatkowego, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna - wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego, a nie przepisu prawa podatkowego albo gdy stan faktyczny opisany przez podatnika budzi wątpliwości.

Odnosząc powyższe do przedstawionego przez stronę stanu faktycznego oraz zadanego pytania SKO stwierdziło, że aby odpowiedzieć na postawione przez spółkę pytania, ocenie musiałby być poddany (zinterpretowany) stan faktyczny, a nie przepis prawa podatkowego, a taka sytuacja rodzi konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego. Tymczasem, na gruncie przepisów art. 14b § 1 i 14c § 1 Ordynacji podatkowej, to przepis prawa, a nie stan faktyczny jest przedmiotem interpretacji. Okoliczność, że przepis prawa interpretowany jest na potrzeby przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) reguły powyższej nie zmienia. Zgodnie bowiem z przepisem art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, wnioskodawca przedstawia nie tylko stan faktyczny lub zagadnienie przyszłe, ale - co naj istotniejsze - własne stanowisko w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego lub zagadnienia przyszłego. Ocenie zaś organu wydającego interpretację podlega właśnie to stanowisko wnioskodawcy. Gdyby zatem organ miał wydać rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem zawartym we wniosku Spółki, to zobligowany byłby w tym celu szczegółowo przeanalizować i zbadać czy ograniczenia w ruchu drogowym, na które powołuje się podatnik jako przyczyny leżące poza przedmiotem opodatkowania, mogą być uznane za "przyczyny techniczne", następnie jaki faktycznie przeszkody te wywierają wpływ na prowadzoną przez podatnika działalność gospodarczą, czy faktycznie uniemożliwiają one prowadzenie działalności gospodarczej spółki na całym terenie czy na jego części, jaki charakter mają opisane przeszkody - trwały czy przemijający. W konsekwencji organ podatkowy musiałby dokonać oceny stanu faktycznego a nie prawnego, ten zaś budzi wątpliwości. Podstawą więc dla uznania stanowiska spółki za prawidłowe albo nieprawidłowe byłaby ocena problemów podniesionych w postawionym pytaniu, nie na gruncie przepisów prawa podatkowego, ale na gruncie stanu faktycznego sprawy. Organ podatkowy byłby zobligowany do przesądzenia czy stan faktyczny przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej odpowiada rzeczywistemu stanowi istniejącemu po stronie wnioskodawcy.

Konkludując SKO stwierdziło, że wydając zaskarżone postanowienie, organ błędnie ocenił przesłanki z art. 14b § 5 Ordynacji podatkowej, jednak samo rozstrzygnięcie jest prawidłowe, bowiem przedstawiony stan faktyczny, w odniesieniu do postawionych pytań i stanowiska zaprezentowanego przez Spółkę, nie może być przedmiotem interpretacji.

W skardze na ww. postanowienie strona wniosła o uchylenie rozstrzygnięć organów obu instancji. Skarżąca spółka zarzuciła postanowieniu naruszenie: naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 14b w związku z art. 14j ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez błędną wykładnię tego przepisu, które miało wpływ na wynik sprawy oraz niewłaściwe zastosowanie art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu skargi strona przywołując treść art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej stwierdziła, że w oparciu o ten przepis organ wydający interpretację jest związany merytorycznie zakresem problemu prawnego jaki wnioskodawca zakreśla we wniosku. W myśl przepisów Ordynacji podatkowej organ podatkowy nie ustala stanu faktycznego. Postępowanie interpretacyjne opiera się wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę. W związku z powyższym, w przypadku jakichkolwiek wątpliwości co do stanu faktycznego organ podatkowy rozpatrujący wniosek o wydanie interpretacji powinien wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia danych na podstawie art. 169 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia, a nie odmawiać wszczęcia postępowania stosując art. 165a Ordynacji podatkowej.

Strona podniosła, że istota pytania przedstawionego we wniosku dotyczy interpretacji art. 1a ust. 1 pkt 3 Ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych, czyli interpretacji pojęcia "względy techniczne", w świetle przedstawionego przez skarżącego stanu faktycznego. W celu wydania interpretacji indywidualnej organ podatkowy musi stwierdzić, czy wskazana we wniosku przez podatnika przeszkoda stanowi przeszkodę w postaci "względów technicznych" o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej. Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie nie zachodzą żadne przeszkody do wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Stan faktyczny został we wniosku przedstawiony w sposób wyczerpujący, pozwalający organowi podatkowemu na dokonanie interpretacji. Natomiast organ podatkowy, na potrzeby przepisów prawa podatkowego, które mają zastosowanie w niniejszej sprawie, ma obowiązek przeanalizować przedstawione przez skarżącego okoliczności faktyczne, ewentualnie wezwać wnioskodawcę do doprecyzowania lub uzupełnienia danych dotyczących stanu faktycznego, jeżeli uzna to za niezbędne. Należy również brać pod uwagę, iż skarżący przedstawił we wniosku swoją ocenę prawną opisanego stanu faktycznego, a wydanie interpretacji przez organ podatkowy jest przede wszystkim formą oceny stanowiska wnioskodawcy.

Dla poparcia swego stanowisko strona przywoła orzecznictwo sądów administracyjnych, w którym wyraża się pogląd, że w postępowaniu o udzielenie pisemnej interpretacji nie można toczyć sporu o stan faktyczny sprawy. Organ rozpoznający przedstawiony we wniosku stan faktyczny sprawy nie dokonuje żadnych samodzielnych ustaleń faktycznych, lecz, formułując ocenę prawną stanowiska pytającego, czyni to na podstawie przedstawionego przez niego stanu faktycznego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)- zwana dalej w skrócie p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w sprawach indywidualnych. Zakres tej kontroli jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 8 stycznia 2007 r., I FPS 1/06 (ONSA i WSA2007/2/27 ) obejmuje poprawność procesową, ustrojową i merytoryczną udzielonych interpretacji.

Jak wynika z treści art.14 b § 3 Ordynacji podatkowej wnioskodawca jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

O ile bowiem indywidualna interpretacja podatkowa nie jest wiążąca dla podatnika o tyle podatnik ma prawo powołać się na nią w wykonaniu wynikających z przepisów podatkowych obowiązków, w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego.

Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) w T. z dnia [...] SKO – [...] utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy C. z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji prawa podatkowego.

Jak wynika z akt sprawy organ I instancji uznał, że kontrola przeprowadzona w 28 września 2011 r,. w spółce na obszarach działek przeznaczonych na prowadzenie eksploatacji kruszywa naturalnego, zakończona sporządzeniem deklaracji podatkowej stanowi odpowiednik decyzji ustalającej wysokość zobowiązania. I stanowi rozstrzygnięcie tej kwestii co do jej istoty. Organ ten odmówił wszczęcia postępowania w oparciu o art. 14 b § 5 uznając, iż w dacie wniosku toczyło się postępowanie kontrolne.

Natomiast organ II instancji uznał to stanowisko za błędne

i przyznał rację stronie skarżącej, że w sprawie nie zaszła żadna z przesłanek z art. 14 b § 5 Op. w tym wskazana przez organ, iż w dacie złożenia wniosku nie toczyło się postępowanie kontrolne. SKO jednak uznało, iż w sprawie ma zastosowanie przepis art. 165 a § 1 cyt. ustawy Op. w myśl, którego : " Gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania" .

Zdaniem organu odwoławczego ten przepis winien mieć zastosowanie w sprawie gdyż postępowanie to "z innych przyczyn nie może być wszczęte". Organ uznał, że tą przyczynę stanowi konieczność przeprowadzenia interpretacji stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę poprzez sprawdzenie czy zakaz ruchu pojazdów o ładowności przekraczającej ładowność 10 ton jest "względem technicznym", o którym mowa w art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych a w konsekwencji czy podatnik może zastosować niższą stawkę podatku od nieruchomości. Sąd stwierdza, że rozstrzygnięcia obu organów są błędne gdyż naruszają prawo.

Należy zaznaczyć, że postępowanie w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji prawa podatkowego jest szczególnym rodzajem postępowania, w którym organ działa wyłącznie na wniosek zainteresowanej strony, która przedstawia w sposób wyczerpujący stan faktyczny, będący podstawą sformułowanego pytania o interpretację wskazanego przepisu prawa.

W tym miejscu podkreślenia wymaga fakt, że interpretator jest związany stanem faktycznym, przedstawionym we wniosku przez stronę zwracającą się o udzielenie interpretacji. To oznacza, że organ działa w ramach, określonych przez stan faktyczny i nie może go przekraczać ani uzupełniać. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 10 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 726/11 :

"(...) W postępowaniu w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji nie może toczyć się spór o stan faktyczny (....)".

Zdaniem organu, spór sprowadza się do interpretacji stanu faktycznego, a nie przepisu prawa podatkowego i wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego i dlatego organy odmówiły wydania interpretacji indywidualnej.

Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić i jako argumentację należy przywołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2011 r., w którym Sąd ten w sprawie o sygn. akt I FSK 897/10 sformułował niżej wskazane tezy, z którymi skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni się zgadza, a mianowicie :

"Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, normowane art. 14b-14p o.p., stanowi szczególny typ postępowania administracyjnego. Specyfika tego postępowania polega między innymi na tym, że organ wydający interpretację może "poruszać się" tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, zadanego przed niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej (zajętego stanowiska). O ile zatem w ramach zwykłego postępowania podatkowego, prowadzonego na podstawie przepisów działu IV o.p., organ podatkowy obowiązany jest m.in. do ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych, rzeczywiście zaistniałych, o tyle zadanie organu interpretacyjnego zawężone jest do analizy okoliczności podanych we wniosku. Okoliczności wskazane we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji mogą różnić się od tych, które miały miejsce w rzeczywistości. Nie upoważnia to jednak organu interpretacyjnego, by w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 14b i nast. O. p., mógł on zakresem swojej analizy objąć okoliczności faktyczne z pominięciem przytoczonych przez wnioskodawcę" (System Informacji Prawnej LEX Nr 976050).

Pogląd ten jest ugruntowany przez orzecznictwo NSA. Porównaj wyrok NSA

z dnia 25 maja 2011 r., sygn. akt II FSK 50/10, oraz orzecznictwo wojewódzkich sądów administracyjnych vide wyrok WSA w Kielcach z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Ke, w którym Sąd ten stwierdził :

"Zakres podmiotowy postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2007 r. determinowany jest jego zakresem przedmiotowym - treścią zagadnienia faktycznego wymagającego interpretacji w kontekście obowiązujących przepisów prawa podatkowego" (System Informacji Prawnej LEX Nr 795563).

Reasumując Sąd stwierdza, że wbrew stanowisku organów nie było żadnych przeszkód do udzielenia interpretacji indywidualnej. Organy, tak jak wskazano w przywołanych wyrokach były związane stanem faktycznym przedstawionym przez stronę pytającą i w ramach tego stanu faktycznego należało odpowiedzieć na zadane przez wnioskodawcę pytanie. Organ wydaje interpretacje na podstawie przedstawionego stanu faktycznego, bez sprawdzania jego zgodności z rzeczywistością. Badaniem zgodności zajmuje się organ kontroli podatkowej. Podatnik w tym postępowaniu nie powinien, a tym bardziej nie musi udowadniać, iż przedstawiany przez niego stan faktyczny ma umocowanie i potwierdzenie w określonym materiale dowodowym.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien wziąć pod uwagę powyższe i odpowiedzieć na pytanie strony czy stan faktyczny przedstawiony przez stronę ( postawienie zakazu poruszania się samochodów o masie powyżej 10 t stanowi przeszkodę w postaci względów technicznych , o których mowa w art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r o podatkach i opłatach lokalnych.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. W przedmiocie wykonalności Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ) i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

E. Kruppik – Świetlicka T. Liwacz I. Najda – Ossowska