Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 495/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 33 ust. 2, art. 35 ust. 1, art. 35 ust. 4
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 7, art. 11, art. 77, art. 80, art. 107
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 71 ust. 1, art. 86
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie: Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) Sędzia WSA Jolanta Rosińska Protokolant: Sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm. ), zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania R.P. od decyzji Starosty S. Nr [...] z dnia [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej działki o nr ewid. 368 i w tym zakresie umorzył postępowanie organu I instancji, zaś w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z akt sprawy wynika, że Starosta S. opisaną wyżej decyzją zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce A pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej typu Vestas V100 - 2MW o mocy do 2000 kW, oznaczonej w projekcie jako [...] Ł. wraz z drogą dojazdową, placem manewrowym oraz zjazdem z drogi gminnej, na działkach o nr ewid. 32, 33, 30, 31, 34/2 i 368, położonych w miejscowości Ł., gm. W., kategoria obiektu budowlanego XXIX.

W odwołaniu od tej decyzji R.P. zarzucił naruszenie art. 7, 77 oraz 107 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik postępowania oraz błąd w ustaleniach faktycznych, dotyczących obszaru oddziaływania obiektu, bowiem obszar ten został określony bez zbadania kumulatywnego oddziaływania wszystkich przedsięwzięć, a w szczególności elektrowni wiatrowych usytuowanych w pobliżu obiektu, które nie zostały wskazane w decyzji Burmistrza Gminy i Miasta W. Nr [...] z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach, a w oparciu o którą organ poczynił swoje ustalenia.

Wojewoda [...] w uzasadnieniu opisanej na wstępie decyzji ocenił, iż usytuowanie projektowanego obiektu jest zgodne z uchwałą Rady Gminy i Miasta W. nr [...] z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru części sołectw B., G. – Ł., R., Z., K., M., D. i fragmentu miasta W. i decyzją Burmistrza Gminy i Miasta W. Nr [...] z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie "Parku elektrowni wiatrowej A" składającej się z 14 turbin o maksymalnej mocy do 3,0 MW każda, zlokalizowanych w całości w granicach gminy W. w obrębie ewidencyjnym: D. na działce o nr ewid. 135; Ł. na działkach o nr ewid. 204, 147, 148, 71, 72, 73, 74, l, 2, 32, 33, 62, 61, 215, 216, 218, 67; R. na działkach o nr ewid. 412, 413, 414, 393, 365, 366; M. na działkach o nr ewid. 61, 39, 40 i G. na działkach o nr ewid. 11/2, 12.

Organ odwoławczy podkreślił, iż z decyzji środowiskowej nie wynika obowiązek przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani też obowiązek przeprowadzania postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Z załączonej do tej decyzji charakterystyki przedsięwzięcia wynika, iż projektowana inwestycja zlokalizowana jest na terenach upraw rolnych, a najbliższa zabudowa znajduje się w odległości co najmniej 500 m od najbliższej turbiny, w związku z tym nie przewiduje się przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu na terenie zabudowy mieszkalnej. Natomiast tereny w bezpośrednim sąsiedztwie turbin (tereny rolnicze) nie są normowane akustycznie.

W decyzji tej określono ponadto, iż przedmiotowe przedsięwzięcie wymaga sporządzenia analizy porealizacyjnej w przedmiocie oddziaływania elektrowni wiatrowej na środowisko w zakresie klimatu akustycznego. W analizie tej należy dokonać porównania ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko w trakcie jego eksploatacji.

W toku prowadzonego postępowania odwoławczego inwestor przedłożył dodatkowo postanowienie Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [...], wyjaśniające treść decyzji środowiskowej, z którego wynika, że owa decyzja obejmuje wszystkie turbiny wchodzące w skład Parku elektrowni wiatrowych A oraz wszystkie działki ewidencyjne, na których posadowione będą wieże, a także działki ewidencyjne, wynikające z zasięgu oddziaływania rotora.

Załączony projekt zagospodarowania terenu sporządzony został na kopii aktualnej mapy zasadniczej mogącej służyć do celów projektowych (pieczęcie na mapie), a także spełnia wymogi i ustalenia ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowej inwestycji.

Zdaniem organu załączony do wniosku projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zmianami), zwanej dalej p.b. i został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane oraz legitymujące się aktualnymi na dzień jego opracowania zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 p.b.

Uzasadniając zaskarżoną decyzję w części uchylającej decyzję organu I instancji, Wojewoda podkreślił, iż działka o nr ewid. 368, stanowi działkę drogową, na której nie są realizowane żadne roboty budowlane. Działka ta z uwagi na projektowany z niej zjazd mieści się natomiast w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Wobec skorygowania przez inwestora wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę w zakresie wskazanej w nim działki o numerze ewid. 368, Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w części dotyczącej tej działki i umorzył postępowanie organu I instancji.

Ustosunkowując się do zarzutu skarżącego dotyczącego błędu w ustaleniach faktycznych dotyczących obszaru oddziaływania obiektu, Wojewoda wyjaśnił, iż decyzja ta nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, jest ostateczna i dopóki jest w obrocie prawnym jest wiążąca dla organu administracji architektoniczno- budowlanej udzielającego pozwolenia na budowę. Z uwagi, iż działka skarżącego, jak i działki inwestycyjne znajdują się na obszarze terenów rolniczych, w ocenie organu realizacja przedmiotowej inwestycji nie utrudni możliwości korzystania z użytkowanej działki skarżącego zgodnie z jej przeznaczeniem.

Skargę na tę decyzję, w części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej złożył R.P..

Skarżący zarzucił naruszenie art. 7, 77 oraz 107 k.p.a. oraz błąd w ustaleniach faktycznych dotyczących obszaru oddziaływania obiektu, bowiem obszar ten został określony bez zbadania kumulatywnego oddziaływania wszystkich przedsięwzięć, w szczególności elektrowni wiatrowych usytuowanych w pobliżu obiektu, które nie zostały wskazane w decyzji Burmistrza Gminy i Miasta W. nr [...] z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach, na której to decyzji organ oparł swoje ustalenia.

Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Skarżący wskazał, że ustalenia Wojewody [...] są błędne, szczególnie w zakresie oceny prawidłowości i wartości merytorycznej wspomnianej decyzji środowiskowej, w oparciu o którą ustalono obszar oddziaływania obiektu. Zdaniem strony, powyższe ustalenia organu są błędne, bowiem decyzja środowiskowa nie określa prawidłowo obszaru oddziaływania elektrowni wiatrowych będących jej przedmiotem, a ponadto na dzień wydania przedmiotowej decyzji jest nieaktualna, wobec wybudowania w obszarze oddziaływania elektrowni, których oddziaływanie będzie się kumulowało z obiektem, którego dotyczy przedmiotowa sprawa. W bezpośrednim sąsiedztwie przedsięwzięć objętych decyzją środowiskową powstała Farma I., znajdująca się na obszarze gminy W. oraz B.. Farma ta składa się z kilkunastu elektrowni wiatrowych, z których najbliższe są usytuowane w odległości ok. 600 m od elektrowni wiatrowych objętych decyzją środowiskową nr 3/12. Fakt powstania Farmy I. jest znany Staroście S. z urzędu i nie wymaga dodatkowego postępowania dowodowego, gdyż Starosta wydawał pozwolenia na budowę tych elektrowni.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Przedmiot kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest wyznaczony zakresem zaskarżenia, który stanowi decyzja Wojewody [...] w części utrzymująca w mocy decyzję Starosty S. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej określonego typu wraz z drogą dojazdową, placem manewrowym i zjazdem z drogi publicznej.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy powołanej już wcześniej ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 35 ust. 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno–budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W art. 35 p.b. został określony zakres działania organu administracji architektoniczno–budowlanej w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Podkreślić należy, że organ o którym mowa, został pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Tym samym ocenie organu może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno–budowlanymi określonymi w aktach wykonawczych do p.b. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane.

W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 p.b., właściwy organ nakłada obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 p.b.). Natomiast zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 p.b., w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 p.b., właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ma charakter związany.

Uregulowanie art. 35 ust. 4 p.b. nawiązuje do treści art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r., poz. 199), zgodnie z którym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Przedmiotowa regulacja stanowi również przejaw realizacji zasady wynikającej z art. 4 p.b., w myśl której każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.

Mając na uwadze, iż powyższe kwestie nie były objęte zarzutami skargi, Sąd badając sprawę w jej całokształcie, powyższe zagadnienia poddał analizie z urzędu stwierdzając, iż przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przedmiotowe zamierzenie budowlane organy administracji wykonały w prawidłowy sposób spoczywające na nim obowiązki wynikające z przepisów prawa. W szczególności projektowana inwestycja odpowiada wymogom określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy i Miasta W. z dnia [...], bowiem jest projektowana na terenie oznaczonym symbolem 11R-EW, przeznaczonym w miejscowym planie pod tereny upraw rolnych z możliwością lokalizacji elektrowni wiatrowych oraz symbolem KDW1, przeznaczonym pod tereny dróg wewnętrznych (niepublicznych), stanowiących obsługę terenów upraw rolnych oraz obsługę urządzeń elektrowni wiatrowych. Ponadto biorąc pod uwagę szczegółowe postanowienia miejscowego planu tyczące możliwości realizacji elektrowni wiatrowych na tym terenie, organ prawidłowo ocenił zgodność projektowanej inwestycji ze szczegółowo określonymi ustaleniami planu odnoszącymi się do możliwości lokowania tego rodzaju inwestycji na terenie oznaczonym w planie symbolem 11R-EW, oraz symbolem KDW1. Wobec powyższego należy jasno stwierdzić, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Odnosząc się natomiast do kwestii sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska należy zgodzić się z organami administracji, iż przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę inwestor załączył wydaną dla przedmiotowej inwestycji, ostateczną decyzję Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [...] nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja ta korzystając z przymiotu ostateczności wiąże m.in. organ wydający decyzje o pozwoleniu na budowę - art. 86 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.). Analiza owej decyzji środowiskowej nie pozwala na wyprowadzenie wniosków o wadliwości konkluzji organów obu instancji nt. zgodności przedłożonego projektu inwestycji z postanowieniami decyzji środowiskowej. Skarżący również i w tym zakresie nie podnosił zarzutów, a zatem powyższe kwestie Sąd poddał ocenie działając z urzędu.

Skarżący konsekwentnie w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, ale także w skardze do sądu administracyjnego podnosił kwestie wadliwości decyzji środowiskowej zarzucając jej nieprawidłowe określenie zakresu oddziaływania projektowanej inwestycji. Zarzuty te jednak w toku niniejszego postępowania nie mogą odnieść spodziewanego przez skarżącego rezultatu z uwagi na treść przywołanego powyżej przepisu art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Związanie organów architektoniczno – budowlanych treścią decyzji środowiskowej nie tylko nie pozwala na badanie jej legalności w toku postępowania o pozwolenie na budowę, ale wręcz nakazuje podporządkowanie się jej postanowieniom w toku tegoż postępowania i badanie zgodności przedłożonego projektu budowlanego z warunkami środowiskowymi w niej określonymi (vide: wyrok NSA z dnia 1 lutego 2013 r. w sprawie II OSK 2520/12, wyrok WSA w Łodzi z dnia 3 września 2014 r. w sprawie II SA/Łd 527/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nie budzi także zastrzeżeń Sądu konkluzja organów o tym, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, jak również został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, legitymujące się aktualnymi zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 p.b., a nadto spełnia wymogi określone w przepisach rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. poz. 462 ze zm.).

Nie wzbudza także uwag krytycznych prawo inwestora do dysponowania na cele budowlane nieruchomością, na której projektowana jest przedmiotowa inwestycja.

Tym samym wbrew twierdzeniom skarżącego postępowanie poprzedzające wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasad, o których mowa art. 7, art. 11, art. 77, art. 80 oraz art. 107 k.p.a. Organy wyczerpująco zebrały, a następnie rozpatrzyły całość materiału dowodowego, po czym do tak ustalonego stanu faktycznego zastosowały prawidłową normę prawa materialnego celem podjęcia rozstrzygnięcia. Decyzja organu odwoławczego została należycie uzasadniona i spełnia wymogi wynikające z art. 11 i 107 § 3 k.p.a., w szczególności organ w wystarczającym stopniu odniósł się do argumentacji odwołania wyjaśniając przy tym przesłanki, którymi kierował się podejmując rozstrzygnięcie.

Podsumowując stwierdzić należy, że organ wydający kontrolowane pozwolenie na budowę zasadnie stwierdził, że inwestor spełnił wszystkie wymagania przewidziane w art. 33 ust. 2 oraz art. 35 ust. 1 p.b. Jednocześnie uznając, że materiał dowodowy nie budzi wątpliwości, organ nie miał podstaw, aby odmówić wydania pozwolenia na budowę, gdyż po spełnieniu wymogów przewidzianych w przywołanych przepisach na takie załatwienie sprawy nie zezwala art. 35 ust. 4 p.b.

Uwzględniając powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.

ał