Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 510/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędziowie Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Protokolant Patrycja Kikosicka-Jędrzejczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 października 2011 r. sprawy ze skargi S.Ch. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W., powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 67 ust. 1 w związku z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), § 6 i § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 sierpnia 2004 r. w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych (Dz.U. Nr 198, poz. 2043) oraz art. 104 kpa, nakazał skarżącemu S. Ch. – właścicielowi budynku gospodarczego usytuowanego po zachodniej stronie budynku mieszkalnego przy ul. P. [...] we W. – rozbiórkę wyżej wymienionego budynku gospodarczego. Organ zaznaczył, że do robót rozbiórkowych należy przystąpić w terminie 6 tygodni od dnia doręczenia niniejszej decyzji, a zakończyć je w terminie do 15 maja 2011 r. Po zakończeniu robót rozbiórkowych należy uporządkować teren.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego zabudowań znajdujących się na terenie posesji przy ul. P.[...] we W. Podczas przeprowadzonych w dniu [...]r. oględzin ustalono, że na terenie wyżej wymienionej posesji znajduje się budynek gospodarczy (o wymiarach w rzucie ok. 7 m x 8,2 m) przyległy do budynku mieszkalnego od strony zachodniej. Budynek gospodarczy o konstrukcji murowano-drewnianej posiada ściany od strony zaplecza nieruchomości odchylone od pionu, posiadające uszkodzenia i odkształcenia, porażone korozją biologiczną. Ściana murowana, w której znajdują się wrota drewniane i otwór okienny posiada spękania i zarysowania (pęknięcia poziome w okolicy otworu okiennego). Część połaci dachowej o szerokości ok. 2 m od strony budynku mieszkalnego jest uszkodzona. Brak rynien i rur spustowych. Stan techniczny budynku zły. Oględzin wnętrza dokonano przez otwór znajdujący się w płycie przesłaniającej otwór okienny i stwierdzono, że w budynku gospodarczym składowane są narzędzia, materiały budowlane itp. Obecny podczas oględzin A. B. podał do protokołu, że w budynku gospodarczym "istnieje czynna instalacja elektryczna" oraz znajduje się samochód osobowy, a także materiały łatwopalne. S. Ch. oświadczył, że instalacja elektryczna w budynku gospodarczym "jest wyłączona spod napięcia", a co do pozostałych kwestii podnoszonych przez A. B. nie złożył wyjaśnień.

W wyniku przeprowadzonych czynności wyjaśniających Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego określił przedmiot prowadzonego postępowania jako stan techniczny budynku gospodarczego usytuowanego po zachodniej stronie budynku mieszkalnego przy ul. P. [...] we W., o czym poinformował strony postępowania pismem z dnia [...] r.

Organ I instancji podał następnie, że postanowieniem z dnia [...]r. wezwał skarżącego do przedłożenia protokołów z ostatniej okresowej kontroli przeprowadzonej na podstawie art. 62 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, jednak zobowiązany nie przedstawił tych dokumentów.

Przywoławszy art. 61 Prawa budowlanego, organ I instancji wywiódł, że na podstawie przeprowadzonego dowodu z oględzin pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla miasta W. stwierdzili, iż stan techniczny przedmiotowego obiektu może spowodować zagrożenie dla zdrowia, życia ludzi i bezpieczeństwa mienia.

Wobec powyższego decyzją z dnia [...] r. nr[...] , wydaną na podstawie art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. nakazał skarżącemu przeprowadzenie kontroli stanu technicznego budynku gospodarczego oraz sporządzenie ekspertyzy technicznej wskazującej sposób usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym tego budynku, w terminie 30 dni od dnia otrzymania decyzji.

Ze względu na niewykonanie tej decyzji wszczęto postępowanie egzekucyjne.

W związku z dalszą zwłoką w wykonaniu obowiązku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego występując jako wierzyciel należności z tytułu grzywny w celu przymuszenia, sporządził tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...]r. i przekazał wraz z wnioskiem o wszczęcie egzekucji administracyjnej Naczelnikowi Urzędu Skarbowego W.– S. M.

W opinii organu I instancji, szczególnie istotnym dla przedmiotowej sprawy jest, że w dniu [...]r. A. B. poinformował o zawaleniu się przedmiotowego budynku gospodarczego. W związku z tym, w dniu [...] r. przeprowadzono oględziny na terenie nieruchomości przy ul. P. [...] we W., w toku których ustalono, iż ze względu na duże odchylenia od pionu ścian drewnianych, duże braki w konstrukcji zadaszenia, budynek gospodarczy grozi dalszym zawaleniem. Stan techniczny tego budynku jest bardzo zły i stwarzający zagrożenie. Budynek ten nie jest użytkowany.

Powołując się na art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego Powiatowy Inspektor wskazał, że w dniu 28 października 2010 r. odbyła się rozprawa administracyjna "w sprawie konieczności wydania decyzji nakazującej rozbiórkę" przedmiotowego budynku gospodarczego. Podnosząc, że w toku rozprawy poproszono właściciela o podanie przyczyn nie utrzymywania obiektu we właściwym stanie technicznym, o wskazanie dlaczego nie wykonano remontu tego obiektu i wyjaśnienie, czy właściciel zamierza usunąć nieprawidłowości w stanie technicznym budynku gospodarczego, a jeżeli tak, to w jakim terminie tego dokona, organ podał, że z wypowiedzi S. Ch. wynika, że uważa on remont tego budynku za bezcelowy, gdyż koszty remontu byłyby wyższe niż koszty wybudowania nowego obiektu, przy czym jedną z przyczyn złego stanu technicznego obiektu jest brak środków finansowych. Oświadczając, że zamierza wybudować nowy budynek, skarżący uzależnił termin jego wybudowania od rozstrzygnięcia sprawy prowadzonej przed Sądem Rejonowym, dotyczącej – jak stwierdził organ – zniesienia współwłasności nieruchomości poprzez podział gruntu, a nie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.

Zdaniem Powiatowego Inspektora, istotnym jest również fakt, że S.Ch. powołując się na postępowanie prowadzone przed Sądem Rejonowym wnioskował o zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie stanu technicznego budynku gospodarczego, wywodząc, że wyżej wymienione postępowanie cywilne stanowi zagadnienie wstępne. Organ wskazał, że postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. odmówił zawieszenia postępowania, w którym uzasadnił, iż nie wystąpiło zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Ponadto organ wyjaśnił, że toczące się postępowanie sądowe w przedmiocie zniesienia współwłasności poprzez podział gruntu nie jest postępowaniem związanym z niniejszym postępowaniem administracyjnym, a jego dalszy tok nie jest w żaden sposób uzależniony od powołanego postępowania sądowego. Powiatowy Inspektor stwierdził, że bezspornym jest, iż właścicielem budynku gospodarczego, którego nieodpowiedni stan techniczny jest przedmiotem postępowania administracyjnego, jest S. Ch. i to na nim ciążą obowiązki utrzymania tego budynku gospodarczego w należytym stanie technicznym i estetycznym nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej w szczególności w zakresie bezpieczeństwa użytkowania, bezpieczeństwa konstrukcji. Rozstrzygnięcie w powołanym przez S.Ch. postępowaniu sądowym nie będzie dotyczyło własności budynku gospodarczego, lecz podziału gruntu, wobec powyższego – w ocenie organu I instancji – nie zaistniała żadna uzasadniona potrzeba by toczące się postępowanie zawiesić i oczekiwać na wynik postępowania sądowego.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, iż mając na względzie dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego ustalił, że dla obszaru, na którym znajduje się nieruchomość przy ul. P. [...] we W., brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz że przedmiotowy budynek gospodarczy nie jest wpisany do rejestru zabytków.

Powołując się na całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego organ I instancji stwierdził, że w przedmiotowym postępowaniu ma zastosowanie art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego. Organ zaznaczył, że częściowo zawalony budynek gospodarczy jest nieużytkowany, a jego stan zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi i bezpieczeństwu mienia uniemożliwia jego użytkowanie, przy czym właściciel budynku nie dopełnia obowiązków wynikających z art. 61 pkt 1 Prawa budowlanego, nie przeprowadza okresowych kontroli obiektu oraz nie zamierza go remontować, gdyż – jak twierdzi – "stan techniczny tego budynku jest tak zły, że wszelkie naprawy są bezzasadne, ponieważ koszty napraw byłyby wielokrotnie wyższe od postawienia nowego budynku". Zamiar wybudowania nowego budynku uzależnia od rozstrzygnięcia w sprawie zniesienia współwłasności poprzez podział gruntu.

Wskazując na wzgląd na grożące niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzi, przy braku zamiaru ze strony właściciela doprowadzenia przedmiotowego budynku gospodarczego do właściwego stanu technicznego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał za zasadne nakazać – na podstawie art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z § 6 i § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 sierpnia 2004 r. w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowych lub niewykończonych obiektów budowlanych – właścicielowi rozbiórkę przedmiotowego budynku, z zachowaniem warunków dotyczących terminów oraz prowadzenia robót rozbiórkowych wymienionych w sentencji decyzji.

Organ I instancji podał, że zapewniono stronom czynny udział w prowadzonym postępowaniu, umożliwiając przed wydaniem decyzji wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zaznaczając, że zawiadomiono strony pismem z dnia [...] r. o powyższych uprawnieniach, organ stwierdził, że strony nie wniosły nowych dowodów, żądań bądź ich zmiany.

Odwołując się od powyższej decyzji S. Ch. zarzucił, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie poinformował strony w trybie art. 10 kpa o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, możliwości ustosunkowania się do zebranych materiałów oraz o zamiarze wydania decyzji kończącej postępowanie. Wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W., po rozpatrzeniu powyższego odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że nie dostrzegł nieprawidłowości w dyskredytowanej decyzji pod względem merytorycznego rozstrzygnięcia, jak również co do poprawności zastosowanych przepisów prawa. Uznając ustalenia organu I instancji za prawidłowe i stwierdzając, że skarżone rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o właściwą podstawę prawną, a treść nakazanego obowiązku mieści się w upoważnieniu ustawowym zawartym w powołanej przez organ I instancji podstawie prawnej, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego – przytoczywszy treść art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego – wywodził, że przesłanki zastosowania tego unormowania ustalone zostały w sposób niesporny, gdyż przedmiotowy obiekt budowlany jest nieużytkowany, nie nadaje się do odbudowy czy remontu, a właściciel nie zamierza doprowadzić obiektu do właściwego stanu technicznego. Organ odwoławczy stwierdził, iż w postępowaniu I instancji zachowano również wymogi wynikające z rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowych lub niewykończonych obiektów budowlanych, a organ I instancji w sposób prawidłowy zastosował się do dyspozycji § 2 powołanego rozporządzenia. Zaznaczając, że stosownie do zapisów rozporządzenia przed wydaniem decyzji o rozbiórce organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest ustalić przyczyny niewykonania przez właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego remontu, odbudowy lub wykończenia obiektu budowlanego; dokonać oględzin i oceny stanu technicznego, a w wypadku jeżeli w wyniku oględzin powstaną uzasadnione wątpliwości co do stanu technicznego obiektu budowlanego nakazuje wykonanie ekspertyzy technicznej; ponadto organ zobowiązany jest do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej – Wojewódzki Inspektor stwierdził, że z akt sprawy I instancji jednoznacznie wynika, że organ orzekający przeprowadził czynności wyjaśniające na podstawie przywołanej regulacji, których efektem było niesporne, wobec istniejących dowodów, ustalenie konieczności orzeczenia nakazu rozbiórki wspomnianego obiektu budowlanego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 kpa, organ odwoławczy podał, że z akt sprawy wynika, iż korespondencja z zawiadomieniem z dnia 3 listopada 2010 r. o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów została osobiście odebrana przez skarżącego 18 listopada 2010 r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru. W opinii organu II instancji, skarżący miał zatem możliwość zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego.

Na powyższą decyzję S.Ch. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Skarżący decyzji tej zarzucił naruszenie przepisów prawa, to jest art. 7, 8, 9, 10, 11, 61, 77 i 105 kpa oraz art. 64 Konstytucji. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi zaznaczono, że "Prawnym właścicielem budynku gospodarczego położonego przy ul. P. [...] we W. jest wyłącznie S.Ch.". Wskazując następnie, że w dniu [...] r. została wydana decyzja Prezydenta W. o przekształceniu prawa wieczystego użytkowania w prawo własności nieruchomości położonej przy ul. P. [...] we W., "którymi obecnie są S. Ch. i A. B.", skarżący stwierdził, że zmiana ta nałożyła na właścicieli obowiązek dokonania podziału działki i oświadczył, że w sprawie podziału działki złożył wniosek do Sądu Rejonowego dla W.-F., a postępowanie sądowe nie zostało zakończone. Opisawszy przedmiotowy budynek gospodarczy skarżący podał, że "ze względu na lata" budynek ten jest w złym stanie technicznym, ale nie stanowi zagrożenia dla zdrowia i życia, ponieważ "jest zabezpieczony przez właściciela ze wszystkich stron dostępu do wnętrza budynku". Skarżący oświadczył, że budynek jest użytkowany wyłącznie przez niego i po zakończeniu podziału działki zostanie rozebrany, a w jego miejsce zostanie wybudowany budynek murowany. W opinii skarżącego, budynek jest niszczony przez A.B., który na ścianie budynku mieszkalnego założył reklamę i zniszczył dach przyległy do ściany budynku mieszkalnego oraz ściany budynku gospodarczego.

Uzasadniając zarzut naruszenia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego art. 7, 8, 9, 10, 11, 61, 77 i 105 kpa oraz art. 64 Konstytucji skarżący wywodził, że "organ I instancji dopuścił się wiele uchybień w procedurze prowadząc postępowanie przewlekle, bez zachowania należytej staranności, uniemożliwiając tym samym wnikliwe wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz podjęcia właściwego, z punktu widzenia przepisów prawa rozstrzygnięcia". W szczególności Powiatowy Inspektor "nie wyjaśnił udziału A. B. jako strona postępowania administracyjnego z podaniem przepisu, ponieważ nie jest właścicielem tego budynku". Następnie skarżący podniósł, że w dniu [...] r. zgłosił się do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego celem zapoznania się z aktami sprawy. Udostępnione akta były "bez strony tytułowej, bez spisu stron, nie uporządkowane, nie ułożone, nie ponumerowane chronologicznie itp." i – w opinii skarżącego – nie nadawały się do przeglądania. Skarżący poinformował o stanie akt pracowników Inspektoratu, ale gdy w dniu 8 grudnia 2010 r. ponownie zgłosił się w celu dokonania przeglądu akt sprawy, stan akt nie uległ zmianie. Z tego powodu po otrzymaniu decyzji organu I instancji w odwołaniu powołał się tylko na art. 10 kpa. Wskazując na powyższe skarżący wywodził, że błędne jest stanowisko organu odwoławczego, iż miał on możliwość zapoznania się z aktami sprawy.

Zdaniem skarżącego, "sporządzona podstawa prawna rozstrzygnięcia organu odwoławczego a także brak uzasadnienia wydanej decyzji, nie może znaleźć aprobaty godzi w powagę organów Państwa Polskiego i budzi poważne zastrzeżenia z punktu widzenia praworządności art. 6 kpa". Skarżący podkreślił, że: "W uzasadnieniu decyzji nie jest dopuszczalna taka interpretacja jakiegokolwiek przepisu prawa, która by naruszała zagwarantowane konstytucyjne prawa obywatelskie lub była sprzeczna z ratyfikowanymi przez Polskę aktami międzynarodowymi".

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. ).

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 sierpnia 2004 r. w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowych lub niewykończonych obiektów budowlanych (Dz.U. Nr 198, poz. 2043).

Przepis art. 62 ust. 3 cytowanej ustawy stanowi, iż właściwy organ - w razie stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego lub jego części, mogącego spowodować zagrożenie: życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska - nakazuje przeprowadzenie kontroli, o której mowa w ust. 1, a także może żądać przedstawienia ekspertyzy stanu technicznego obiektu lub jego części.

Zgodnie z art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego, jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia.

Wedle § 6 wymienionego wyżej rozporządzenia, na podstawie ustaleń wynikających z oględzin, rozprawy oraz ekspertyzy technicznej, jeśli był nałożony obowiązek jej sporządzenia, właściwy organ, po stwierdzeniu, że obiekt budowlany lub jego część nie nadaje się do remontu, wykończenia lub odbudowy, wydaje decyzję o nakazie rozbiórki.

W myśl § 7 ust. 1 tego rozporządzenia, w decyzji, o której mowa w § 6, właściwy organ wyznacza właścicielowi lub zarządcy obiektu budowlanego odpowiedni, technicznie uzasadniony termin przystąpienia do rozbiórki i termin jej zakończenia oraz uporządkowania terenu. Termin rozpoczęcia rozbiórki nie może być krótszy niż 6 tygodni, licząc od dnia doręczenia decyzji o nakazie rozbiórki.

W rozpatrywanej sprawie decyzją z dnia [...] r. nr[...], wydaną na podstawie art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. nakazał skarżącemu przeprowadzenie kontroli stanu technicznego budynku gospodarczego usytuowanego po zachodniej stronie budynku mieszkalnego przy ul. P. [...] we W. oraz sporządzenie ekspertyzy technicznej wskazującej sposób usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym tego budynku, w terminie 30 dni od dnia otrzymania decyzji.

Wobec niewykonania tej decyzji wszczęto postępowanie egzekucyjne, a następnie – po przeprowadzeniu kolejnych czynności procesowych, w tym oględzin przedmiotowego obiektu budowlanego i po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej oraz ustaleniu, że część obiektu zawaliła się i w istocie nie nadaje się do odbudowy czy remontu ani do użytkowania – organy administracyjne zgodnie z przytoczonymi wyżej unormowaniami prawa uznały, iż zostały spełnione przesłanki z art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego. Skoro bowiem nieużytkowany budynek gospodarczy usytuowany po zachodniej stronie budynku mieszkalnego przy ul. P. [...] we W. nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, właściwy organ nadzoru budowlanego zobligowany był do wydania decyzji nakazującej właścicielowi rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia.

Istotne jest przy tym, że – jak podkreślono w skardze – "Prawnym właścicielem budynku gospodarczego położonego przy ul. P. [...] we W. jest wyłącznie S. Ch.", a zatem organy nadzoru budowlanego prawidłowo uznały, że skarżący jest adresatem decyzji wydanej na podstawie art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego.

Z uwagi na powyższe bez wpływu na wynik sprawy pozostają podnoszone przez skarżącego takie okoliczności, jak to, z jakich przyczyn przedmiotowy budynek gospodarczy znajduje się w złym stanie technicznym, czy obiekt ten jest zabezpieczony przed dostępem osób trzecich, a także kwestie związane z podziałem działki czy nieuporządkowane akta administracyjne organu I instancji.

Podkreślić zwłaszcza wypada, że unormowania zawarte w ustawie Prawo budowlane nie uzależniają możliwości orzeczenia rozbiórki na podstawie art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego od tego, czy właściciel jest odpowiedzialny za doprowadzenie do złego stanu technicznego obiektu budowlanego, ale jedynie od tego, czy dany obiekt jest w stanie nie nadającym się do remontu, odbudowy lub wykończenia – niezależnie od tego, czy właściciel miał jakikolwiek wpływ na zaistniały stan obiektu. Jeżeli bowiem zły stan techniczny został spowodowany przez osoby trzecie, właściciel może korzystając z przysługujących mu uprawnień na drodze postępowania cywilnego dochodzić od nich stosownych roszczeń, co jednak nie zwalnia go z obowiązków wynikających z prawa administracyjnego – prawa budowlanego.

Zaznaczyć ponadto trzeba, że nawet jeżeli dostęp do danego obiektu budowlanego będącego w złym stanie technicznym jest ograniczony, nie zmienia to faktu, że obiekt ten nadal jest w złym stanie i zagraża każdemu, kto może znaleźć się w nim lub w jego pobliżu mimo wspomnianego ograniczenia dostępu (zagraża np. samemu właścicielowi).

Zauważyć też wypada, że skarżący w skardze w istocie nie zaprzecza, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował strony w trybie art. 10 kpa o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, możliwości ustosunkowania się do zebranych materiałów oraz o zamiarze wydania decyzji kończącej postępowanie (co uczyniono zawiadomieniem z dnia 3 listopada 2010 r.), a fakt, że akta administracyjne w czasie, gdy skarżący z uprawnienia tego chciał skorzystać, nie były uporządkowane co prawda mógł utrudniać zapoznanie się z ich treścią, jednak nie pozbawiał strony takiej możliwości, przy czym – z uwagi na niesporny stan techniczny przedmiotowego obiektu budowlanego, należycie w realiach tej sprawy udokumentowany – powyższe utrudnienie z zapoznaniem się z treścią akt administracyjnych nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.

Wbrew zarzutom skarżącego, organ odwoławczy w sposób wystarczający wskazał podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia, należycie uzasadnił swoją decyzję i nie interpretował żadnego przepisu prawa w sposób, który naruszałby zagwarantowane konstytucyjne prawa obywatelskie lub sprzeczny z ratyfikowanymi przez Polskę aktami międzynarodowymi, bądź też w sposób pozostający w sprzeczności z innymi przepisami obowiązujących ustaw. Zauważyć przy tym należy, że skarżący zarzutu tego w żaden sposób nie uzasadnił, a w szczególności nie wyjaśnił, które – w jego ocenie – przepisy zostały w taki sposób zinterpretowane oraz jakie ratyfikowane przez Polskę akty międzynarodowe pozostają w sprzeczności z przyjętą przez organ wykładnią prawa.

Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, iż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu wymagającym wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

W tym stanie rzeczy – zgodnie z art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.