Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 299/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-05-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 16 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska – Krupa, , po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2013 r. wniosku S. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Skarżący – S. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r.

W skardze Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody, poprzez konieczność poniesienia przez niego znaczących kosztów związanych z wydaniem zaskarżonej decyzji – zapłaty ponad 100.000 zł. Według Skarżącego w sposób oczywisty przekracza to jego możliwości finansowe, a w konsekwencji doprowadzi do konieczności ogłoszenia upadłości i zaprzestania działalności gospodarczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a.

Sąd, orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu, ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zajścia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy ww. przesłanki zachodzą w sprawie.

NSA w postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.

W rozpoznawanej sprawie Skarżący wskazał, że przymusowe i natychmiastowe wykonanie decyzji skutkować niebezpieczeństwem wyrządzenia mu znacznej szkody, poprzez konieczność poniesienia przez niego znaczących kosztów związanych z wydaniem zaskarżonej decyzji – zapłaty ponad 100.000 zł. Według Skarżącego w sposób oczywisty przekracza to jego możliwości finansowe, a w konsekwencji doprowadzi do konieczności ogłoszenia upadłości i zaprzestania działalności gospodarczej.

Zdaniem Sądu powyższe, przywołane przez Skarżącego, twierdzenia są nazbyt ogólnikowe i nie odnoszą się do całokształtu jego sytuacji majątkowej. Skarżący nie załączył do wniosku jakichkolwiek dokumentów i nie przedstawił związanych z tym okoliczności, które pozwalałyby Sądowi na dokonanie ocen zajścia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Do wniosku nie załączono chociażby zestawienia posiadanych składników majątkowych, deklaracji podatkowych za ostatnie lata podatkowe czy też wyciągów z rachunków bankowych, jeśli Skarżący takie posiada. Nie bez znaczenia jest także to, że Skarżący uiścił wpis od skargi w wysokości 3.588 zł. Tym samym nie można wykluczyć, iż Skarżący posiada składniki majątku, o których Sąd nie ma wiedzy, a które wykluczają spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. W konsekwencji, zdaniem Sądu, okoliczności, na które powołuje się Skarżący, tj. zagrożenie koniecznością ogłoszenia upadłości i zaprzestania działalności gospodarczej, nie zostały uprawdopodobnione.

W świetle powyższego Sąd uznał, że Skarżący nie wykazał we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zajścia przesłanek wstrzymania wykonania tej decyzji. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należało zestawić z posiadanymi środkami pieniężnymi, czy środkami materialnymi i odwołać się do konkretnych danych, konkretnych dokumentów – w oparciu o które Sąd mógł stwierdzić istnienie ww. przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a.

W związku z tym Sąd, stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., stwierdza, że nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji.

Wskazać należy na koniec, iż przymusowe egzekwowanie zaległości podatkowych powoduje dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, który, ponoszony przez Skarżącego przy regulowaniu zobowiązań podatkowych - nawet znacznych - nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji Skarżący może otrzymać zwrot uiszczonych kwot (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11).

Sąd, mając powyższe na względzie nie uwzględnił wniosku, który nie został należycie uzasadniony i na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.