Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2010/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 10, art. 77, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2017 r. sprawy ze skargi Z. S.A. z siedzibą w U. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz Z. S.A. z siedzibą w U. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zakłady Mięsne P. S.A. z siedzibą w U. (dalej jako: "skarżąca", "strona skarżąca") wniosła do tutejszego Sądu skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2016 r. o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 15 000 (piętnaście tysięcy) złotych za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak bez zezwolenia kategorii VII, w pozostałych przypadkach.

Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 64 ust. 1, 2, art. 140 aa ust. 1, 3, 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. b), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 - zwanej dalej p.r.d.), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 - zwanej dalej u.d.p.), § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 305 ze zm.).

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] czerwca 2015 r. w P., na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli dwuosiowy samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...]. Droga krajowa nr [...] na odcinkach [...] i droga krajowa nr [...] na odcinkach [...] została zaliczona do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t.

Pojazdem członowym kierował M. K., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem wędliny w pojemnikach na paletach (ładunek podzielny) w imieniu P. Sp. z o.o. na trasie U. - K. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r.

Organ stwierdził, że w wyniku pomiarów, stwierdzono następujące naruszenie dopuszczalnej normy:

- nacisk pojedynczej osi napędowej 15,3 t (po odjęciu błędu w wysokości 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 5,3 t, (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 53 %),

- pomierzona rzeczywista masa całkowita pojazdu 22,7 t (po odjęciu błędu w wysokości 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 4,7 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o ok. 26,11 %),

- podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

GITD wskazał, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-13, nie może przekraczać w przypadku dwuosiowego pojazdu samochodowego - 18 ton.

Według organu, w ustalonym stanie faktycznym kara pieniężna wynosi: 15000 złotych, gdyż należy nałożyć ją jak za brak zezwolenia kategorii VII, które stosownie do Ip. 7 załącznika nr 1 do p.r.d. jest wydawane na przejazd pojazdu:

a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach l-VI,

b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.

Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości za brak zezwolenia kategorii VII:

a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%,

b) 2000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%,

c) 15 000 zł - w pozostałych przypadkach.

Organ stwierdził, że miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia 31 stycznia 2011 r. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o nr fabrycznych 856067 i 856069. Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Siedlcach z terminem ważności do dnia 31 grudnia 2017 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r.

Według GITD, zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny. Materiał dowodowy stanowią: protokół kontroli nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., dokument WZ, dowód rejestracyjny kontrolowanego pojazdu ciężarowego, prawo jazdy kontrolowanego kierowcy, wypis nr [...] z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne, protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów, świadectwa legalizacji ponownej wag, protokół przesłuchania kontrolowanego kierowcy w charakterze świadka, dokumentacji fotograficznej sporządzonej podczas kontroli.

Odnosząc się do zawartego w odwołaniu zarzutu, że przez pojęcie "podmiot wykonujący przejazd" należy rozumieć kierowcę, organ odwoławczy wyjaśnił, że ustawodawca nie wskazał "kierowcy", jako adresata decyzji dotyczącej nałożenie kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia i był to zabieg celowy. O tym, że pojęcia podmiot wykonujący przejazd nie można utożsamiać z kierowcą pojazd przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, tj. Dz. U. 2016 poz. 1907 ze zm., na przykład na art. 92 tej ustawy, który określa przypadki, w jakich kierowca podlega karze grzywny (ale nie karze pieniężnej nakładanej w drodze decyzji administracyjnej). Ustawodawca w treści art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d. nie określił kierującego pojazdem jako strony postępowania administracyjnego, lecz wskazał jasno, że stroną postępowania administracyjnego jest podmiot wykonujący przejazd. Podmiotem wykonującym przejazd jest zaś ten na rzecz kogo jest on wykonywany. Kierowca wykonuje jedynie czynności kierowania pojazdem, jest dzierżycielem pojazdu, nie wykonuje przejazdu dla siebie, lecz dla innej osoby. Gdyby ustawodawca chciał, aby odpowiedzialność administracyjną ponosił kierowca, to nie użyłby zwrotu "podmiot wykonujący przejazd", lecz "kierujący pojazdem".

Za bezzasadny zarzut uznał także organ odwoławczy zarzutu naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niewystarczające ustalenie parametrów wagowych kontrolowanego pojazdu, będące wynikiem zastosowania do pomiarów wag SAW 10C/II niezgodnie z wymogami producenta jak i z naruszeniem dokumentów stanowiących o dopuszczeniu metrologicznym tych urządzeń. Ustosunkowując się do zarzutu strony skarżącej, że pomiaru pojazdu członowego dokonano za pomocą pary wag SAW 10C/II, które nie zostały ze sobą połączone, organ wyjaśnił, że zgodnie z pkt 5.2 świadectwa homologacji UE nr D98-09-08, istnieje możliwość połączenia dwóch wag do pomiaru obciążenia koła o tej samej konstrukcji, przy wykorzystaniu istniejącego interfejsu oraz przewodu, w celu stworzenia wagi do pomiaru osi. Waga do pomiaru obciążenia koła, podłączona przy pomocy kolorowego przewodu, automatycznie wyświetli wartość obciążenia osi poprzedzoną literą "A".

Organ odwoławczy odpierając powyższy zarzut powołał się na treść sprawozdania z pracy pt. Sprawdzanie błędów pomiaru nacisku osi wielokrotnej oraz masy całkowitej pojazdu samochodowego metodą ważenia "oś po osi" przy użyciu pary wag statycznych z dnia 17 listopada 2015 r. Oraz pisma Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 1 czerwca 2016 r. nr BMP.070.4.2016.JS.2n/k21220, dotyczące wyznaczania masy całkowitej pojazdu za pomocą przenośnych wag nieautomatycznych, poprzez sumowanie nacisków poszczególnych osi. Ponadto wskazał, że w pkt 2.4 instrukcji obsługi wag SAW 10C/II wyraźnie wskazano, że wagi te mogą być eksploatowane w konfiguracji samych tylko dwóch wag (jednej pary) przy pomiarach obciążenia osi. Przy tego rodzaju pomiarze, w żadnym razie nie zamieszczono ograniczenia co do liczby osi, które mogą być poddane takiemu ważeniu.

Za chybiony uznano również zarzut strony skarżącej, iż młodszy kontroler transportu drogowego nie jest uprawniony do przeprowadzenia kontroli pojazdów. Kontrolująca, spełniając wymogi zawarte w art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ukończyła szkolenie zakończone egzaminem państwowym z wynikiem pozytywnym i uzyskała tytułu inspektora Inspekcji Transportu Drogowego. Natomiast "młodszy kontroler transportu drogowego" to jedynie stanowisko urzędnicze zajmowane przez kontrolującego inspektora Inspekcji Transportu Drogowego w ramach korpusu służby cywilnej. Kontrolę przeprowadził więc inspektor Inspekcji Transportu Drogowego, który w ramach korpusu służby cywilnej zajmował stanowisko młodszego kontrolera transportu drogowego.

Wskazując na powyższą argumentację, organ odwoławczy nie uwzględnił wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z oględzin punktu wagowego na którym dokonano kontroli oraz o przeprowadzenie dowodu z umowy o pracę kontrolującej A. R. na okoliczność legalności działań kontrolnych w dniu [...] lutego 2016 r. W ocenie organu odwoławczego, uzyskane w trakcie kontroli wyniki ważenia pojazdu, jak i kompetencja do samodzielnego przeprowadzenia kontroli przez A. R., nie budzą żadnych wątpliwości.

GITD nie dopatrzył się również przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 p.r.d. Według organu, strona nie dostarczyła także takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 p.r.d.

W skardze do Sądu na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2016 r., Zakłady Mięsne P. S.A. z siedzibą w U. zarzuciła:

I. naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez poinformowania o wszczęciu wobec strony postępowania administracyjnego co stanowi naruszenie prawa strony do czynnego w nim udziału,

II. naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez całkowicie niezrozumiałe i niezgodne z faktami sformułowanie uzasadnienia kwestionowanej decyzji,

III. naruszenie art. 76 § 1 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na protokole kontroli zawierającym całkowicie inne aniżeli wskazane w skarżonej decyzji, co stanowi bezpodstawne odrzucenie mocy dowodowej protokołu kontroli sporządzonego w przewidzianej prawem formie przez powołany do tego organ administracji,

IV. naruszenie przez organ I instancji przepisu materialnego tzn. art. 140 aa ust. 3 pkt 1 p.r.d. poprzez błędną jego wykładnie i niewłaściwe zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy przejawiające się uznaniem strony skarżącej za podmiot wykonujący przejazd z dnia kontroli.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności, a także zasądzenie od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów opłaty sądowej według norm przepisanych.

Strona skarżąca wskazała, że skarżone rozstrzygnięcie z dnia [...] sierpnia 2016r, skierowane zostało do strony oznaczonej jako: ZAKŁADY MIĘSNE P. S.A. Ani jednak Główny Inspektor Transportu Drogowego, ani też wcześniej [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nigdy nie powiadomiły podmiotu oznaczonego, jako strona decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r. o wszczęciu wobec niego niniejszego postępowania administracyjnego. W konsekwencji skarżona decyzja jest pierwszym dokumentem, z którego firma ZAKŁADY MIĘSNE P. S.A. dowiedziała się, iż uznana została stroną postępowania administracyjnego.

Ponadto strona skarżąca podniosła, że w uzasadnieniu skarżonego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazuje kilkakrotnie, iż przejazd z dnia [...] czerwca 2015 r. wykonywany był w imieniu firmy: ZAKŁADY MIĘSNE P. S.A. (str. 1 przedostatni akapit, str. 3 akapit trzeci). Twierdzenie to jest nieprawdą, albowiem ZAKŁADY MIĘSNE P. S.A. rozpoczęły działalność dopiero w dniu [...] września 2015 r. na co wyraźnie wskazuje wpis w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego o nr: [...]. Zatem niemożliwe jest, aby przewóz w dniu kontroli wykonywany był na rzecz firmy, która w dacie [...] czerwca 2015 r. nie istniała. Skarżąca wskazała także, że w protokole kontroli wskazano, iż przewóz z dnia kontroli wykonywany był na rzecz P. Sp. z o.o., a więc jeszcze innej firmy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że decyzja została wydana na podmiot wykonujący przejazd tzn. na P. Sp. z o.o. Następnie na mocy uchwały nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników doszło do przekształcenia spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w spółkę akcyjną. Proces transformacji spółki jest niezależny od organu oraz nie ma wpływu na prowadzone przez organ postępowanie, gdyż spółka przejmująca wchodzi w prawa i obowiązki spółki przejmowanej. Zdaniem organu odmienny pogląd prowadziłby do sytuacji, w której dana spółka będąca szeroko rozumianym dłużnikiem, mogłaby każdorazowo unikać ciążących na niej zobowiązań pieniężnych poprzez zmianę formy prowadzonej działalności. Z całą pewnością nie jest to zamiar ustawodawcy, aby zmiana formy prowadzonej działalności anulowała zobowiązania ciążące na spółce prowadzonej we wcześniejszej formie wskazanej przez przepisy kodeksu prawa handlowego. Wobec powyższego zdaniem organu twierdzenia skarżącej są chybione i nie można uznać, że organ prowadził postępowanie wobec podmiotu niebędącego stroną w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zakres sprawowanej przez sąd administracyjny kontroli legalności działań administracji publicznej wynika z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2016.718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) i wyznaczają go nie zarzuty skargi, lecz granice rozpoznawanej sprawy administracyjnej. Mając na uwadze powyższe, Sąd uwzględnił skargę, choć podniesione w niej zarzuty oparte na założeniu, że zaskarżona decyzja została skierowana do niewłaściwego podmiotu nie są uzasadnione.

Podkreślić trzeba, że kontrola sądowa sprawowana jest w oparciu o akta administracyjne sprawy, według stanu faktycznego i prawnego istniejącego, co do zasady, w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Uwzględnienie skargi przez sąd administracyjny, polegające na wyeliminowaniu z obrotu prawnego kontrolowanej decyzji może nastąpić zasadniczo w sytuacji stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy administracyjnej, zaś prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na jej treść lub dającym podstawy do wznowienia postępowania (v. art. 145 § 1 p.p.s.a.).

W pierwszej kolejności należy wskazać powody, dla których Sąd nie uwzględnił zarzutów zawartych w skardze.

Jak wynika z akt sprawy, co nie jest kwestionowane przez skarżącą, w niniejszej sprawie postępowanie wszczęto wobec P. sp. z o.o. z siedzibą w U., na której rzecz - w chwili kontroli drogowej tj. [...] czerwca 2015 r. - wykonywany był bez zezwolenia przewóz drogowy rzeczy pojazdem, uznanym następnie przez organ, za pojazd nienormatywny. Decyzja organu I instancji z dnia [...] stycznia 2016 r. została skierowana (prawidłowo) do P. sp. z o.o. z siedzibą w U. W toku postępowania odwoławczego spółka ta została przekształcona w spółkę akcyjną, o czym strona zawiadomiła GITD pismem z [...] kwietnia 2016 r., wykonując wezwanie organu o uzupełnienie braków formalnych odwołania od decyzji organu I instancji. Do tego pisma spółka załączyła pismo opatrzone datą [...] lutego 2016 r., oraz pismo P. SA z [...] września 2015 r., w którym wyjaśnia okoliczności przekształcenia spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w spółkę akcyjną oraz informuje o wykreśleniu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z KRS, a także pismo P. SA z dnia [...] lutego 2016r., w którym informuje o połączeniu spółki Zakłady Mięsne P. SA ze spółką Zakłady Mięsne P. spółka z o.o. sp. k. w trybie art. 492 § 1 pkt 1 Kodeksu spółek handlowych podając aktualne dane spółki tj. Zakłady Mięsne P. SA U., [...]. Do ww. pisma dołączono również informację z Krajowego Rejestru Sądowego - stan na dzień [...] marca 2016 r. Mając na uwadze powyższe należy uznać, że decyzja organu odwoławczego prawidłowo została skierowana do P. SA, jako spółki przejmującej. Podstawy prawne przekształcenia, podziału i łączenia zawarte są w kodeksie spółek handlowych. Przekształcenie spółki handlowej polega na zmianie jej dotychczasowej formy organizacyjno-prawnej w inną formą organizacyjno-prawną. Przy przekształceniu mamy do czynienia z tym samym podmiotem. Zgodnie z powyższym i zasadą kontynuacji praw (art. 531 k.s.h.) spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej. Trafnie więc wskazuje organ w odpowiedzi na skargę, że proces transformacji spółki, jaki miał miejsce w rozpatrywanym przypadku, jest niezależny od organu oraz nie ma wpływu na prowadzone przez organ postępowanie, gdyż spółka przejmująca (P. SA) wchodzi w prawa i obowiązki spółki przejmowanej to jest - w tym przypadku – P. sp. z o.o. W niniejszej sprawie, zmiana formy prowadzonej działalności gospodarczej nie anuluje zobowiązań ciążących na spółce prowadzonej we wcześniejszej formie wskazanej przez przepisy Kodeksu spółek handlowych. Uwzględniając powyższe, zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przez organ odwoławczy, bez poinformowania strony o wszczęciu wobec niej postępowania Sąd uznaje za niezasadny. Trzeba podkreślić, że ostatecznie to spółka przejmująca tj. P. SA złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji, a jej interes prawny w złożeniu tego środka nie został przez organ zakwestionowany. Organ odwoławczy, respektując zaistniały proces przekształcenia zawiadomił P. SA o uzupełnieniu materiału dowodowego i pouczył spółkę w trybie art. 10 k.p.a. Strona, pomimo, że odbiór ww. zawiadomienia odebrała [...] czerwca 2016 r. (v. zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy), do dnia wydania zaskarżonej decyzji, co nastąpiło [...] sierpnia 2016 r. nie skorzystała z prawa wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz nie zgłosiła żadnych wniosków. W tym stanie rzeczy, za nieuzasadnione należy uznać wszystkie zarzuty skargi postawione w oparciu o błędne założenie spółki P. SA, że nie jest ona stroną niniejszego postępowania administracyjnego.

Tym niemniej, zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, gdyż odpierając zarzut skarżącej, że ważenie nacisków osi wagami SAW 10C/II przeprowadzono niezgodnie z wymogami producenta (za pomocą dwóch wag niepołączonych - v. odwołanie k. 146 akt adm.), co zdaniem strony w efekcie doprowadziło do uzyskania nieprawidłowych wyników ważenia, GITD wyraził pogląd, że nie ma obowiązku łączenia dwóch wag, a jedynie istnieje taka możliwość. Według organu odwoławczego, powyższe wynika z zapisu zawartego w pkt 5.2 świadectwa homologacji UE nr D98-09-08 (v. k. 11 zaskarżonej decyzji). Jednocześnie GITD wskazał, że kierowca nie wniósł do protokołu kontroli żadnych uwag dotyczących rzekomego niepołączenia wag.

Zdaniem Sądu, powyższe stwierdzenia GITD nie pozwalają wskazać, jakie jest jednoznaczne stanowisko organu a mianowicie: czy użyte podczas kontroli wagi opisane w protokole [...] były połączone czy też nie były połączone w czasie mierzenia nacisków osi. Z akt sprawy, a w szczególności z protokołu kontroli oraz zdjęć powyższa okoliczność nie wynika. Ta zaś kwestia ma fundamentalne znaczenie dla oceny, czy pomiar obciążenia osi został przeprowadzony prawidłowo, a strona zarzuca, że wagi nie były połączone. Organ odwoławczy formułując pogląd o braku konieczności połączenia wag pominął pkt 2.6 instrukcji obsługi ww. wagi znajdującej się w aktach sprawy, który brzmi przy eksploatacji dwóch wag SAW należy połączyć ze sobą przeciwne wagi przy pomocy przewodu łączącego (v. k. 46 akt adm.). Sąd zauważa, że ten zapis koreluje z zapisem pkt 5.2. świadectwa homologacji (k. 23 akt adm.), gdzie jest mowa, że istnieje możliwość połączenia dwóch wag (...) w celu stworzenia wagi do pomiaru obciążenia osi. Waga do pomiaru obciążenia koła podłączona za pomocą kolorowego przewodu automatycznie wyświetli wartość obciążenia osi poprzedzoną literą A, podziałka wagi musi się jednocześnie podwoić. Automatycznie z 50 kg do 100 kg, ponieważ tylko w takim przypadku nie będzie wymagany proces homologacji do pomiaru obciążenia osi (podkreślenie Sądu). Zdaniem Sądu, przytoczony zapis "istnieje możliwość" nie może być odczytywany w oderwaniu od pozostałej części przywołanego fragmentu, a tak zdaje się odczytywać organ, twierdząc, że zwrot: "istnieje możliwość połączenia wag" oznacza jedynie możliwość połączenia wag a nie wymóg ich połączenia. Należy jednak zauważyć, że waga SAW 10C/II jest wagą do pomiaru obciążenia koła (v. instrukcja), ale jednocześnie w instrukcji dopuszcza się dokonanie pomiaru obciążenia osi (mowa tu o konieczności połączenia wag). Z kolei ze świadectwa homologacji wynika, że wówczas, gdy chcemy dokonać pomiaru obciążenia osi trzeba stworzyć wagę do pomiaru obciążenia osi, a więc - w myśl punktu 5.2 w tym celu należy połączyć dwie wagi przy wykorzystaniu istniejącego interfejsu oraz przewodu.

Z kolei ostatnio omówiony zapis, zdaniem Sądu, nie pozostaje w sprzeczności z treścią pisma Prezesa GUM z 1 czerwca 2016 r., na które powołuje się GITD, gdyż w tym piśmie odniesiono się do zagadnienia dotyczącego wyznaczania masy całkowitej pojazdu, poprzez sumowanie nacisków poszczególnych osi, czyli kwestii, która na gruncie tej sprawy - zdaniem organu - nie ma znaczenia, a wynika to z motywów podanych na str. 5 decyzji. Organ odwoławczy stwierdził tam bowiem: co istotne wartość nacisku na oś pojedynczą była na tyle wysoka, że determinowała wymierzenie najsurowszej kary, niezależnie od stwierdzenia lub nie innych naruszeń - a w tej sprawie należy zauważyć, że stwierdzono również przekroczenie DMC.

Kolejna kwestia, która wymaga wyrażenia przez organ odwoławczy jednoznacznego stanowiska, to wyjaśnienie rozbieżności z protokołem kontroli w zakresie stwierdzonego przekroczenia 5,3 (t) nacisku na oś. W protokole widnieje zapis, że przekroczenie dotyczy osi pojedynczej nienapędowej a w decyzji zarówno I organu instancji (k. 134 akt adm.), jak i zaskarżonej (str. 5 decyzji GITD) wskazano, że przekroczenie dotyczy nacisku na oś pojedynczą napędową. W ww. decyzjach a także w innych dokumentach znajdujących się w nadesłanych aktach nie sposób dopatrzeć się jakiegokolwiek wyjaśnienia w powyższym zakresie. W szczególności zaś czy jest możliwe nałożenie kary pieniężnej za przekroczenie nacisku na oś nienapędową.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że stan faktyczny sprawy został ustalony przez organ odwoławczy z naruszeniem art. 7, 77 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia warunków określonych w art. 107 § 3 k.p.a., gdyż nie wyjaśnia w sposób dostateczny motywów podjętego rozstrzygnięcia. Należy podkreślić, że uzasadnienie decyzji musi być zrozumiałe i przekonujące dla adresata, następnie zawierać wszelkie elementy opisane w art. 107 § 3 k.p.a., aby rozpoznający skargę Sąd, w oparciu o zebrany materiał dowodowy i jego uzasadnienie, pozwolił w pełni dokonać oceny, czy zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.

Organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie miał na uwadze powyższe wskazania.

O zwrocie kosztów postępowania, które obejmują wpis od skargi postanowiono na podstawie art. 200 p.p.s.a.