Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 767/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust.1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Ewa Marcinkowska, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2017 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w S. z dnia [...] lutego 2016 r.[...], którą to decyzją odmówiono R. S. udostępnienia informacji publicznej.

Jako materialnoprawną podstawę odmowy udostępnienia informacji publicznej organ wskazał art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej uznając, że żądane informacje stanowią informacje przetworzone i wnioskodawca nie wykazał szczególnego istotnego interesu publicznego. Wyjaśnił, że pismem z dnia 8 stycznia 2016 r. R. S. zwrócił się do Prezesa Sądu Apelacyjnego w S. z wnioskiem o przesłanie postanowień Sądu Apelacyjnego w S. wydanych w grudniu 2015 r. w przedmiocie warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty orzeczonej kary. Wskazał, że pismem z dnia 19 stycznia 2016 r. zawiadomił wnioskodawcę, że żądane przez niego informacje należą do kategorii informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 u.d.i.p. i wezwał wnioskodawcę do wykazania w terminie 14 dni "szczególnego istotnego interesu publicznego pod rygorem odmowy udzielenia informacji".

Organ wyjaśnił, że w odpowiedzi na powyższe pismo R. S. w piśmie z dnia 26 stycznia 2016 r. stwierdził, iż jego wniosek dotyczy informacji prostej na co wskazuje orzecznictwo sądowoadministracyjne. Uzasadniając stanowisko, iż żądane informacje stanowią informacje przetworzone organ wyjaśnił, że w miesiącu grudniu 2015 r. w Sądzie Apelacyjnym e S. wydane zostały 154 orzeczenia. Wskazał na czym polega anonimizacja orzeczeń, według jakich zasad i reguł jej się dokonuje i podkreślił, że automatycznie zanonimizowane orzeczenie musi być sprawdzone przez pracownika sądu pod kątem czy program nie pominął chronionych prawem treści, analizy, celem wyłączenia danych odnoszących się do informacji niejawnych, ochrony innych tajemnic ustawowo chronionych, prywatności osób fizycznych. Wyjaśnił, że wszystkie te czynności wymagają dużego nakładu pracy połączonej z wysiłkiem intelektualnym. Stwierdził też, że z uwagi na bardzo dużą ilość orzeczeń objętych wnioskiem, kilku pracowników przez dłuższy okres musiałoby zostać do tego zaangażowanych, co zdezorganizowałby pracę któregoś z wydziałów.

W konkluzji organ stwierdził, że żądane informacje mają charakter informacji przetworzonej i skoro skarżący nie wykazał szczególnego istotnego interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), brak jest podstaw do udzielenia żądanych informacji.

W skardze do tutejszego Sądu R. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, podniósł naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. oraz art. 61 ust. 1-3 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 , art. 2 ust. 1 , art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 10 ust. 1 u.d.i.p. Nadto zarzucał naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w zw. art. 104 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się w istocie do oceny kwestii charakteru żądanych przez R. S. informacji publicznych, tj. do oceny, czy jego wniosek informacyjny dotyczy informacji publicznej prostej, czy przetworzonej.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764), prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera definicji pojęcia "informacji przetworzonej". Z tego względu w literaturze i orzecznictwie sądów administracyjnych, dokonano wykładni tego pojęcia.

Za informację prostą uznano taką informację, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Może być ona pozbawiona danych wrażliwych, podlegających ochronie (np. danych osobowych), nie staje się jednak przez to informacją przetworzoną. Informacja prosta nie zmienia się w informację przetworzoną przez proces anonimizacji, bo czynność ta polega jedynie na jej przekształceniu, a nie przetworzeniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 792/11, Lex Polonica numer 3036000). Również wtedy, gdy organ administracji publicznej posiada w swoich zbiorach dane objęte wnioskiem, to wykonanie prostych czynności technicznych, polegających na zliczeniu decyzji nie może być uznany za przetworzenie informacji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1798/10, Lex Polonica nr 2473692).

W doktrynie i orzecznictwie uznano, że informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego (M. Bernaczyk, M. Jabłoński, K. Wygoda, Biuletyn Informacji Publicznej. Informatyzacja administracji, Wrocław 2005, s. 87).

Wytworzenie takiej informacji wymaga podjęcia, przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, określonego działania intelektualnego w odniesieniu do odpowiedniego zbioru znajdujących się w jego posiadaniu informacji i nadanie skutkom tego działania cechy informacji publicznej (por. wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie z dnia 26 września 2005 r., sygn. akt II SA/Kr 984/05, niepubl.).

Informacja publiczna przetworzona, o której mowa w artykule 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., to taka informacja, na którą składa się pewna suma tzw. informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o wspomnianym wyżej prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usunięcia danych chronionych prawem. Takie zabiegi czynią informacje proste, informacją przetworzoną, której udzielenie jest skorelowane z potrzebą istnienia przesłanki interesu publicznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 202/12, Lex nr 1264654).

Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie organ prawidłowo zakwalifikował żądaną przez skarżącego informację publiczną, jako informację przetworzoną, właśnie z uwagi na żądaną ilość, zakres, przedmiotowych postanowień i konieczność dokonania wielu czynności wymagających dużego nakładu pracy, połączonego z wysiłkiem intelektualnym, techniczną obróbkę, co niewątpliwie spowodowałoby dezorganizację pracy Sądu.

W sprawie niniejszej nie jest kwestionowane, że żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji publicznej określonej w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W toku postępowania sporne było jedynie to, czy ocena organu, że żądana przez skarżącego informacja publiczna stanowi informację przetworzoną, była uzasadniona. W ocenie Sądu, organ prawidłowo zakwalifikował żądanie informacyjne, jako informacje przetworzone.

Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej, w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Wniosek skarżącego o udostępnienie przez Prezesa Sądu Apelacyjnego w S. informacji publicznej zawierał w istocie żądanie wydania informacji publicznej przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Nie budzi jakichkolwiek wątpliwości Sądu, że na dzień złożenia przez skarżącego wniosku podmiot obowiązany nie dysponował żądaną informacją, a jej wytworzenie wymagało podjęcia dodatkowych działań o znacznym nakładzie pracy i czasochłonnych. Wbrew twierdzeniom skarżącego, błędnym byłby wniosek, że informacja ta ma charakter prosty, czyli jest informacją dostępną bez potrzeby podejmowania jakichkolwiek działań. W uzasadnieniu decyzji organ w sposób szczegółowy wskazał zakres prac koniecznych do zrealizowania wniosku skarżącego. Nie można tracić z pola uwagi, iż każde orzeczenie, uzasadnienie wymaga wnikliwej analizy, usunięcia danych umożliwiających identyfikację osoby czy jednostki, czy też okoliczności zdarzenia. Zauważyć należy, iż w odniesieniu do wnioskowanej kategorii spraw, anonimizacja orzeczeń i ich uzasadnień nie mogłaby przyjąć prostego technicznego charakteru, gdyż celem uniemożliwienia jakiejkolwiek identyfikacji występujących tam stron postępowania, mogłoby okazać się konieczne usunięcie całych fragmentów orzeczeń, co prowadziłoby w istocie do wytworzenia nowego dokumentu o odmiennej od pierwotnej treści.

Reasumując, w realiach rozpoznawanej sprawy organ prawidłowo uznał, że żądana przez skarżącego informacja publiczna stanowi informację przetworzoną i zasadnie przyjął, że skarżący nie wykazał, iż udostepnienie mu żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Brak jest zatem podstaw do uznania, że po stronie skarżącego wystąpiła przesłanka szczególnie istotnego interesu publicznego. Na marginesie zauważyć należy, iż skarżący nie wyjaśnił, w jaki sposób zamierza wykorzystać uzyskane informacje dla ochrony interesu publicznego lub poprawy funkcjonowania organów administracji publicznej (nie przedstawił w tym względzie żadnych argumentów). Z tych względów należało uznać, że zaskarżone decyzje nie naruszają prawa, zwłaszcza art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.