Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 204/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 7, 9-11 i 22, art. 5b ust. 1 pkt 2, art. 18 ust. 4a-4b i ust. 5, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1-2 i 6, art. 92c ust. 1, zał. nr 3 lp. 2.10
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
article: art. 189a par 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 151.
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant Referent Lili Zawadzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2019 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z "(...)" listopada 2018 r. nr "(...)", na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej: "K.p.a."), art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1481, dalej: "u.z.u.t.d."), art. 4 pkt 11 i pkt 22, art. 18 ust. 4a, ust. 4b i ust. 5, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2017 r. poz. 2200 ze zm., dalej: "u.t.d.") oraz lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d., po rozpoznaniu odwołania W. J. (dalej: "Strona", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z "(...)"września 2018 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8000 zł.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wskazał, że 28 maja 2018 r. w "(...)"przy ulicy "(...)"miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki M. o nr rej. "(...)" przeprowadzona przez funkcjonariuszy policji. Pojazdem kierowała Strona. Kontrola została udokumentowana protokołem nr "(...)". Jak wynika z treści notatki urzędowej sporządzonej przez kontrolującego, kierujący pojazdem przewoził pasażera z hotelu "(...)" (ul. "(...)"w "(...)") na lotnisko "(...)". Kierowca okazał do kontroli paragon fiskalny, z którego wynikało, że za wykonanie usługi przewozu osób Strona pobrała wynagrodzenie w kwocie 50 zł. GITD wyjaśnił, że w toku postępowania ustalił, na podstawie informacji z Urzędu Miasta "(...)" (pismo z 4 lipca 2018 r.), że Stronie udzielono 8 listopada 2017 r. licencji nr "(...)"na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, do której został zgłoszony pojazd marki M. o nr rej. "(...)".

Organ dodał, że Strona w załączeniu do pisma z 2 lipca 2018 r. przesłała m.in. kopię umowy zawartej z "(...)" S.A. oddział "(...)"w "(...)", na mocy której określone zostały zasady współpracy stron w zakresie przewozu gości hotelu samochodami osobowymi.

W opinii GITD, zebrany w postępowaniu materiał dowodowy w sposób wystarczający potwierdza wykonywanie przez Stronę zarobkowych okazjonalnych przewozów osób. Nie budzi wątpliwości organu fakt, że wykonawcą przewozu z dnia kontroli była Strona jako przedsiębiorca jednoosobowy, a nie wspólnik bądź członek zarządu spółki "(...)"sp. z o.o. Powyższe wynika z treści okazanego do kontroli paragonu fiskalnego, na którym wskazane zostały dane Strony. Nie budzi również wątpliwości organu, że kontrolowany pojazd nie spełniał kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych osób, gdyż kontrolowany pojazd nie był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób wraz z kierowcą, co potwierdza dowód rejestracyjny pojazdu i materiał zdjęciowy. Ustawodawca umożliwił wykonywanie tego typu przewozów jedynie pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

Organ dodał, że sprzeczności, jakie znalazły się w treści decyzji I instancji, dotyczące liczby miejsc w kontrolowanym pojeździe, nie mają wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie i stanowią wyłącznie omyłkę pisarską.

Organ wyjaśnił również, że aby móc wykonywać przewozy okazjonalne pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., należy spełnić łącznie wszystkie warunki określone w art. 18 ust. 4b u.t.d. Nie wystarczy stwierdzić, że spełniony został warunek z art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. a u.t.d., tj. że pojazd był prowadzony przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe. Jest to bezsporne, jednakże Strona nie wykazała, że zawarła z pasażerem umowę w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa i opłata za usługę została ustalona ryczałtowo przed rozpoczęciem przewozu. Organ wskazał, że jak wynika z treści paragonu fiskalnego, opłata za przewóz w kwocie 50 zł została uiszczona gotówką, co również stoi w sprzeczności z wymogiem z art. l8 ust. 4b pkt 2 lit. c u.t.d.

Dlatego też, GITD stwierdził, że nałożenie na Stronę kary pieniężnej za popełnienie naruszenia z lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d., było prawidłowe.

Organ dodał, że jego zdaniem postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie art. 189f K.p.a., nie stosuje się z uwagi na normę kolizyjną określoną w art. 189a § 2 pkt 2 K.p.a., która stanowi, że w przypadkach uregulowanych w przepisach odrębnych dotyczących m.in. odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, przepisów działu IVa K.p.a., w tym zakresie nie stosuje się. W przypadku decyzji administracyjnych o nałożeniu kary pieniężnej na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d., okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione są w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących na konieczność zastosowania art. 92c u.t.d.

Pismem z 17 grudnia 2018 r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z "(...)" listopada 2018 r., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie w całości, a także o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postepowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., poprzez nierozpatrzenie w całości zebranego materiału dowodowego i dowolne uznanie, iż Strona dokonała przewozu okazjonalnego,

2) art. 18 ust. 4b u.t.d., poprzez jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie, z uwagi na to, iż przepis wskazuje zwolnienie dopuszczające wykonywanie przewozu okazjonalnego, pojazdami niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy, przez samego przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe lub zatrudnionego przez niego kierowcę, przy czym sam przewóz poprzedzać musi zawarta w lokalu przedsiębiorstwa pisemna umowa oraz określenie opłaty ryczałtowej za przewóz, która uiszczana jest na rzecz przedsiębiorstwa.

W uzasadnieniu skargi, Skarżący wskazał, że jest posiadaczem licencji uprawniającej go do wykonywania transportu drogowego, który to transport obejmuje także przewóz okazjonalny. Dodał, że korzysta ze zwolnienia wskazanego w art. 18 ust. 4b u.t.d., gdyż w umowie zawartej między Skarżącym a "(...)" S.A. oddział "(...)", która znajduje się w aktach administracyjnych posiadanych przez organ, określono ramy współpracy pomiędzy dwoma podmiotami. W par. 1 umowy wskazano, iż przedmiotem niniejszej umowy jest określenie współpracy stron przy świadczeniu przez Skarżącego w imieniu i na własną rzecz, w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa, usług w zakresie przewozu gości Hotelu samochodami osobowymi. Paragraf 1 ust. 3 wskazuje, iż należności za usługi świadczone przez Spółkę regulowane będą bezpośrednio przez gości hotelu na ręce kierowców — przedstawicieli Spółki, niezwłocznie po wykonaniu przewozu, płatne gotówką lub kartami kredytowymi (o ile samochody posiadają odpowiednie urządzenia umożliwiające przyjmowanie zapłaty kartą kredytową).

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Rozpoznając sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja I instancji, nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

W niniejszej sprawie została na Skarżącego nałożona kara pieniężna za dokonanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego umożliwiającego dokonywanie takiego rodzaju przewozu.

Zgodnie z art. 4 pkt 11 u.t.d., przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.

Sporny w sprawie przewóz nie stanowił publicznego przewozu osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami (przewóz regularny – art. 4 pkt 7 u.t.d.), niepublicznego przewozu regularnego określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób (przewóz regularny specjalny – art. 4 pkt 9 u.t.d.), ani wielokrotnego przewozu zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym (przewóz wahadłowy – art. 4 pkt 10 u.t.d.).

Jak wynika natomiast z art. 5b ust. 1 pkt 2 u.t.d., uzyskania odpowiedniej licencji wymaga podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą. Z ustaleń GITD wynika, że Skarżącemu udzielono 8 listopada 2017 r. licencji nr "(...)"na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, do której został zgłoszony, skontrolowany w niniejszej sprawie pojazd marki M. o nr rej. "(...)". Skarżący posiadał zatem wymaganą licencję na dokonywanie przewozów okazjonalnych.

Na podstawie art. 18 ust. 4a u.t.d., przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Natomiast w świetle art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., dopuszcza się przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa.

W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo uznały, że sporny w niniejszej sprawie przewóz stanowił przewóz okazjonalny, co oznacza, że w sprawie zastosowanie mają powyżej przytoczone przepisy. Z okoliczności stany faktycznego ustalonego przez organy w sposób wyczerpujący, wynika, że przewóz został wykonany w celach zarobkowych, przez Skarżącego, który na podstawie umowy zawartej z "(...)" S.A. oddział "(...)", we własnym imieniu i na własną rzecz, w ramach prowadzonego przedsiębiorstwa, dokonywał przewozu gości hotelu samochodami osobowymi. Z dowodu rejestracyjnego skontrolowanego pojazdu samochodowego wynika, że pojazd ten nie spełniał kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych osób, nie był bowiem przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób wraz z kierowcą. Za skontrolowany przewóz pasażera z hotelu "(...)" (ul. "(...)"w "(...)") na lotnisko im. "(...)", Skarżący pobrał natomiast wynagrodzenie w kwocie 50 zł, co potwierdza wystawiony przez Skarżącego paragon, przedstawiony w trakcie kontroli.

Powyższe, nie budzące wątpliwości ustalenia faktyczne wskazują, że Skarżący nie spełnił, właściwych dla przewozu okazjonalnego, wymogów konstrukcyjnych pojazdu, wynikających z art. 18 ust. 4a u.t.d. oraz przesłanek z art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., które umożliwiałyby niespełnienie przez Skarżącego wymogów konstrukcyjnych pojazdu z art. 18 ust. 4a u.t.d. Skarżący bowiem nie zawarł z pasażerem umowy w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa. Za taką umowę nie można uznać umowę przedłożoną przez Skarżącego w postępowaniu administracyjnym, którą Skarżący zawarł z "(...)"S.A. oddział "(...)". Skarżący również nie ustalił opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu, a zapłata za przewóz nie została uregulowana na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej bądź wniesiona gotówką w lokalu przedsiębiorstwa.

Organy obu instancji słusznie zatem wskazały, iż Skarżący dokonał naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, wymienionego w obowiązującym w dniu kontroli, lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d., w związku z art. 92a ust. 1 i ust. 6 u.d.t., zgodnie z którym za wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b, ustawodawca uregulował karę administracyjną w wysokości 8.000 zł. Wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1481), która weszła w życie 3 września 2018 r., do spraw dotyczących naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego określonych w załączniku nr 3 do ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, sankcjonowanych administracyjnymi karami pieniężnymi, powstałych i ujawnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte z urzędu, o czy Skarżący został zawiadomiony pismem z 13 czerwca 2018 r., w wyniku czego złożył wyjaśnienia w piśmie z 2 lipca 2018 r. W świetle zatem przytoczonego powyżej przepisu, w sprawie miały zastosowanie przepisy obowiązujące w dniu kontroli.

Organy słusznie stwierdziły, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki dające podstawę do zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Sąd uznał, że ustalenia dokonane przez organy Inspekcji Transportu Drogowego, odpowiadają wymogom postępowania administracyjnego uregulowanego w Kodeksie postępowania administracyjnego, w tym normom wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Organy dokonał wszechstronnej analizy całokształtu materiału dowodowego i wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne sprawy służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej oraz swobodnej oceny dowodów. Strona miała możliwość czynnego uczestniczenia w każdym stadium postępowania i na bieżąco była informowana o podejmowanych przez organ działaniach. Przeprowadzone zatem postępowanie administracyjne odpowiadało wymogom prawa. W ocenie Sądu Skarżący nie wykazał, że organy przeprowadzające postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie naruszyły przepisy postępowania w taki sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd po przeanalizowaniu akt administracyjnych sprawy, nie dopatrzył się aby w sprawie doszło do takiego naruszenia przepisów postępowania. Sąd stwierdza również, że organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego, w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), orzekł jak w sentencji.