Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 803/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 4b
journal: Dz.U. 2003 nr 228 poz 2255
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.), sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Joanna Skiba, , , , , Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2021 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia rodzinnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Wa 803/21

UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. [...] po rozpoznaniu odwołania J. K. od decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2020 r.. Nr [...], którą uznano, że świadczenie pieniężne wypłacone w okresie od dnia [...] maja 2020 r. do dnia [...] października 2020 .r na podstawie decyzji [...] z dnia [...] listopada 2019 r. w łącznej wysokości [...] zł jest nienależnie pobranym świadczeniem i zobowiązano J. K. do zwrotu tej kwoty wraz z odsetkami za opóźnienie naliczanymi od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczenia do dnia spłaty - utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Przedmiotowa decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne:

W dniu [...] października 2019 r. do Burmistrza [...] wpłynął wniosek J. K. o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do tego zasiłku na okres zasiłkowy 2019/2020.

Burmistrz [...], po rozpatrzeniu powyższego wniosku, decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], przyznał J. K. świadczenie rodzinne w postaci zasiłku rodzinnego na córkę L.K., ur. w dniu [...] czerwca 2017 r. na okres od dnia [...] listopada 2019 r. do dnia [...] października 2020 r. w wysokości [...]zł miesięcznie, a także przyznał dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka od dnia [...] listopada 2019 r. do dnia [...] października 2020 r. w wysokości [...] zł miesięcznie.

W okresie pobierania tego świadczenia Burmistrz [...] uzyskał informację, że w 2020 r. J. K. uzyskała dochód wynikający ze stosunku pracy, mianowicie skarżąca została zatrudniona na podstawie umowy o pracę od [...] marca 2020 r. na czas nieokreślony w [...] A. W. na stanowisku [...].

Z uwagi na powyższe Burmistrz [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia nienależnie pobranego zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami w okresie zasiłkowym 2019/2020.

W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego organ I instancji decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., uznał, że świadczenie pieniężne wypłacone w okresie od dnia [...] maja 2020 r. do dnia [...] października 2020 r. na podstawie decyzji z dnia [...] listopada 2019 r. w łącznej wysokości [...] zł jest nienależnie pobranym świadczeniem oraz zobowiązał J. K. do zwrotu kwoty [...] zł wraz z odsetkami za opóźnienie naliczanymi od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczenia do dnia spłaty.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. [...] po rozpoznaniu odwołania J. K. od decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy wskazał, że zasiłek rodzinny został przyznany J. K. decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., na córkę L. K., urodzoną [...] czerwca 2017 r. na okres od dnia [...] listopada 2019 r. do dnia [...] października 2020 r. w wysokości [...] zł miesięcznie.

Decyzją tą przyznano również dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka od dnia [...] listopada 2019 r. do dnia [...] października 2020 r. w wysokości [...]zł miesięcznie. Przyznając powyższe świadczenia Burmistrz [...] wskazał, iż rodzina J. K. składa się z dwóch osób i brak w niej dzieci niepełnosprawnych, zaś miesięczny dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie wyniósł [...] zł. W tej sytuacji organ pierwszej instancji uznał, iż zasiłek rodzinny wraz z dodatkiem do tego zasiłku z tytułu samotnego wychowywania dziecka powinien zostać J. K. przyznany.

Burmistrz [...] po uzyskaniu informacji, że w 2020 r. nastąpiło uzyskanie dochodu przez J. K. z powodu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę od dnia [...] marca 2020 r. na czas nieokreślony w [...] A. W. a stanowisku [...]dokonał obliczenia dochodu skarżącej w oparciu o art 5 ust. 4b ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Stosownie do 5 ust. 4b ustawy o świadczeniach rodzinnych w przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny, osobę uczącą się lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego po roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy dochód ich ustała się na podstawie dochodu członka rodziny, dochodu osoby uczącej się lub dochodu dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, powiększonego o kwotę osiągniętego dochodu za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na który ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczeń rodzinnych.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że z przekazanych Kolegium akt sprawy nie można w sposób nie budzący żadnych wątpliwości ustalić dochodu rodziny w chwili przyznania przez Burmistrza [...] w 2018 r.

Organ podkreślił, ze przyjmując, iż rodzina skarżącej nie osiągnęła w 2018 r. żądnego dochodu, to od chwili uzyskania przez skarżącą dochodu z tytułu zawartej z A. W. umowy o pracę nastąpiło przekroczenie kryterium dochodowego uprawniającego do zasiłku rodzinnego.

Organ wskazał, że z treści zaświadczenia o zatrudnieniu i zarobkach z dnia [...] października 2020 r. wynika, że dochód netto, jaki skarżąca otrzymała w kwietniu 2020 r. wyniósł [...] zł. W przeliczeniu na jej dwuosobową rodzinę dochód ten wyniósł [...] zł.

Kwota ta przekracza i to wielokrotnie kryterium dochodowe, o którym mowa jest w art. 5 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Organ odwoławczy podkreślił, że okoliczność ta, jak prawidłowo zauważył organ pierwszej instancji sprawia, że od maja 2020 r. zasiłek rodzinny J. K. się nie należał. O konieczności zawiadomienia organu wypłacającego zasiłek rodzinny, wynikającej z art. 25 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, J. K. została natomiast powiadomiona w treści decyzji przyznającej ten zasiłek, a mimo to o fakcie uzyskania zatrudnienia i wiążącego się z tą okolicznością osiągnięciem dochodu nie powiadomiła Burmistrza [...]. W tej sytuacji rację doszło do nienależnego pobrania zasiłku rodzinnego od maja 2020 r. do dnia [...] października 2020 r.

Organ wskazał, że zgodnie bowiem z art. 30 ust. 2 pkt 1a ustawy o świadczeniach rodzinnych za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne uważa się świadczenia rodzinne wypłacone w związku z zastosowaniem przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu - po ustaleniu, że wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 5 ust. 4c.

Zgodnie z art. 30 ust. 1 ustaw o świadczeniach rodzinnych, osoba, która pobrała nienależnie świadczenia rodzinne, jest obowiązana do ich zwrotu.

Organ wskazał również, że stosownie do art. 30 ust. 8 powołanej wyżej ustawy, kwoty nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych podlegają zwrotowi łącznie z odsetkami ustawowymi za opóźnienie na rachunek bankowy wskazany przez organ właściwy. Odsetki są naliczane od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczeń rodzinnych do dnia spłaty.

Organ odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, iż przyjęcie, iż dochód rodziny w przeliczeniu na osobę wyniósł [...] zł jest nieprawidłowe, bowiem już od kwietnia 2020 r. skarżąca przebywała na zwolnieniu, stwierdził, że skarżąca jest w dalszym ciągu zatrudniona u tego samego pracodawcy. Okoliczność przebywania na zwolnieniu, nawet w przypadku braku wypłacania z tego tytułu jakiegokolwiek świadczenia finansowego przez ZUS, nie oznacza, iż dochód z tytułu świadczenia pracy u tego pracodawcy mógłby zostać uznany za utracony, bądź też nie być wliczany do dochodu. Sytuacje oznaczające utratę dochodu zostały enumeratywnie wskazane w art. 3 pkt 23 ustawy o świadczeniach rodzinnych, i opisana w odwołaniu sytuacja nie została tam zawarta.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2021 r. [...] do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego wniosła J. K..

Wskazała, że organ rozpatrujący odwołanie całkowicie pominął przepis art. 5 ust. 4b ustawy o świadczeniach rodzinnych. Skarżąca wskazała, że otrzymała wynagrodzenie tylko za jeden miesiąc, a następnie świadczenie chorobowe przez pierwsze 33 dni jego trwania, gdyż Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił jej wypłaty zasiłku. Skarżąca podkreśliła, że na dzień wydawania decyzji nie uzyskiwała jakiegokolwiek dochodu. Wskazała, że poinformowała organ o podjęciu zatrudnienia. Podniosła, że decyzja Burmistrza [...] powinna w pierwszej kolejności dotyczyć uznania świadczenia za nienależnie pobrane i dopiero po jej uprawomocnieniu Burmistrz mógł domagać się zwrotu świadczenia. Zdaniem skarżącej decyzja Burmistrza powinna zostać uchylona przez SKO także z uwagi na to, iż nie odpowiadała wymogom art. 107 § 1 i 3 k.p.a., bowiem nie zawierała odpowiedniego uzasadnienia. Organ odwoławczy winien był decyzję tę na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. uchylić i orzec, co do istoty sprawy. Ponadto rozpoznając sprawę zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, która co do zasady wszczynana jest z urzędu, organ orzekający o zwrocie w toku tego postępowania jest obowiązany stosownie do art. 104 ust. 4 ustawy zbadać, czy nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od żądania zwrotu.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumentacje przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2020 r., którą uznano, że świadczenie pieniężne wypłacone w okresie od dnia [...] maja 2020 r. do dnia [...] października 2020 .r na podstawie decyzji z dnia [...] listopada 2019 r. w łącznej wysokości [...] zł jest nienależnie pobranym świadczeniem i zobowiązano J. K. do zwrotu tej kwoty wraz z odsetkami za opóźnienie.

Materialoprawną podstawę zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza [...] stanowiły przepisy ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j.: Dz. U. z 2020 r. poz. 111 - dalej w skrócie: "u.ś.r."). Zgodnie z art. 30 ust. 1 u.ś.r. osoba, która pobrała nienależnie świadczenia rodzinne jest zobowiązana do ich zwrotu. Podstawą orzekania w niniejszej sprawie o nienależnie pobranych świadczeniach za okres od dnia [...] maja 2020 r. do dnia [...] października 2020 r. jest przepis art. 30 ust. 2 pkt 1a u.ś.r. Stosownie do tego przepisu za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne uważa się świadczenia rodzinne wypłacone w związku z zastosowaniem przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu - po ustaleniu, że wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 5 ust. 4c.

Burmistrz [...] ustalił, że J. K. została zatrudniona na podstawie umowy o pracę od dnia [...] marca 2020 r., a więc w okresie pobierania świadczenia rodzinnego, na czas nieokreślony w [...] A. W. na stanowisku [...], o czym nie powiadomiła organu wypłacającego świadczenia.

Przedstawione okoliczności faktyczne uzasadniały dalsze kroki organów administracji publicznej, gdyż stosownie do art. 3 pkt 24 lit c ustawy o świadczeniach rodzinnych, ilekroć w ustawie tej jest mowa o uzyskaniu dochodu - oznacza to uzyskanie dochodu spowodowane uzyskaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

Nie budzi zatem wątpliwości, iż zaistniała zmiana mająca wpływ na prawo do przyznanego świadczenia, o której skarżąca nie powiadomiła organu. O obowiązku niezwłocznego powiadamiania organu o zmianach mających wpływ na prawo do świadczenia - a taką bezsprzecznie jest podjęcie zatrudnienia i uzyskanie z tego tytułu dochodu - skarżąca została pouczona.

Decyzja przyznająca zasiłek rodzinny i dodatek do zasiłku rodzinnego zawierała pouczenie o obowiązku niezwłocznego powiadomienia organu w przypadku zmian mających wpływ na prawo do przyznanych świadczeń, w tym o zmianie dochodu oraz wyjaśnienie, iż osoba która pobrała nienależnie świadczenia rodzinne jest zobowiązana do ich zwrotu.

W tej sytuacji organy ponownie dokonały obliczenia dochodu rodziny tym razem w oparciu o art 5 ust. 4b ustawy o świadczeniach rodzinnych, który stanowi, że w przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny, osobę uczącą się lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego po roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy dochód ich ustała się na podstawie dochodu członka rodziny, dochodu osoby uczącej się lub dochodu dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, powiększonego o kwotę osiągniętego dochodu za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na który ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczeń rodzinnych.

Pierwszym warunkiem wynikającym z art. 5 ust. 4b u.ś.r. jest warunek osiągnięcia dochodu w miesiącu następującym po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu. Kolejnym warunkiem wynikającym z art. 5 ust. 4b ustawy jest kontynuacja uzyskiwania dochodu osiągniętego zgodnie z warunkiem pierwszym także w okresie, na jaki ustalane (lub weryfikowane) jest prawo do świadczeń rodzinnych. Chodzi tu o dochód z tego samego źródła, jak i w dotychczasowej wysokości. Taka interpretacja art. 5 ust. 4b ustawy wynika z celu, jakiemu służy instytucja dochodu utraconego i dochodu uzyskanego, a jest nim urealnienie sytuacji dochodowej świadczeniobiorcy na dzień przyznawania, czy wypłaty świadczeń rodzinnych.

Oznacza to, że uzyskanie dodatkowego dochodu przez członka rodziny tylko w jedynym miesiącu nie wpływa na prawo do świadczenia rodzinnego. Z art. 5 ust. 4b ustawy o świadczeniach rodzinnych wynika bowiem wprost, że nie chodzi o dochód uzyskiwany tylko przez jeden miesiąc, albowiem doliczeniu podlega dochód z miesiąca następującego po miesiącu, w którym został osiągnięty.

Skarżąca mając powyższe na uwadze, stoi na stanowisku, że otrzymała wynagrodzenie tylko za jeden miesiąc pracy w [...] A.W., a następnie otrzymywała świadczenie chorobowe, ale jedynie przez pierwsze 33 dni jego trwania, gdyż Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił jej wypłaty zasiłku chorobowego decyzją z [...] października 2020 r. nr [...], co oznacza, że na dzień wydawania decyzji nie otrzymywała jakiegokolwiek dochodu.

W świetle powyższego kluczowa dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy była prawidłowość wyliczenia przez organy wysokości miesięcznego dochodu przypadającego na członka rodziny skarżącej w 2020 r. Było to niezbędne dla ustalenia, czy przekroczone zostało kryterium dochodowe uprawniające do przyznania zasiłku rodzinnego i dodatku do zasiłku rodzinnego. Aby w realiach rozpoznawanej sprawy prawidłowo ocenić czy przekroczone zostało kryterium dochodowe konieczne było dokonanie , w okolicznościach niniejszej sprawy, wykładni pojęcia utraty dochodu.

Zdaniem Sądu interpretacja art. art. 5 ust. 4b ustawy o świadczeniach rodzinnych dokonana przez skarżąca w kontekście stanu faktycznego sprawy nie jest prawidłowa.

Istotną w niniejszej sprawie kwestią jest to, że skarżąca zawarła z [...] umowę o pracę na czas nieoznaczony i umowa to do chwili obecnej trwa nadal.

Jest to okoliczność bezsporna świadcząca o uzyskiwaniu dochodu również na dzień wydania decyzji przez Burmistrza Miasta [...]

Fakt, że na mocy decyzji ZUS z [...] października 2020 r. nr [...]wstrzymana została wypłata świadczenia chorobowego na rzecz skarżącej, nie może być interpretowany jako utrata dochodu.

ZUS uznał, ze zawarcie przez skarżąca umowy o pracę było czynnością prawną mającą na celu obejście przepisów prawa i bezprawnego uzyskania świadczeń pieniężnych z ubezpieczenia społecznego, przy czym decyzja ta nie jest prawomocna.

Zgodnie z art. 3 pkt. 23 lit. c u.ś.r. utrata dochodu oznacza utratę zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

W istocie utratę pracy zarobkowej stanowi brak możliwości faktycznych i prawnych osiągania bieżących dochodów. Sytuacja taka w sprawie niniejszej nie występuje. Skarżąca nie utraciła zatrudnienie, gdyż jest do chwili obecnej zatrudniona na czas nieokreślony w [...], co potwierdza jej pracodawca A.W. Nie uległ również zmniejszeniu wymiar czasu pracy i płacy jak również skarżąca nie korzysta z urlopu bezpłatnego.

Utrata dochodu wynikająca z utraty zatrudnienia obejmuje niewątpliwie również utratę wszelkich jego składników w tym świadczeń wypłacanych z ubezpieczenia społecznego, ale tylko o ile pozostają one w związku ze stosunkiem pracy.

Tak sytuacja w sprawie niniejszej nie zachodzi , gdyż brak wypłaty zasiłku chorobowego na rzecz skarżącej nie ma żadnego związku z utratą pracy, bo skarżąca nie utraciła pracy, a tylko w takim wypadku, utrata wypłaty świadczeń z ZUS stanowiłaby dochód utracony ( jako składnik związany z utratą pracy).

Brak wypłaty świadczenia z ZUS ma związek z decyzją z dnia [...] października 2020 r. i co należy podkreślić nie wiąże się z utrata pracy o której mowa w z art. 3 pkt. 23 lit. c ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Reasumując organ dokonał wyliczenia dochodu uzyskanego przez skarżącą w 2020 r. w sposób prawidłowy zgodnie art. 5 ust. 4b u.ś.r. jak również prawidłowo ustalił, zgodnie z art. 3 pkt. 23 lit. c u.ś.r. nie ma miejsca utrata dochodu przez skarżącą.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że decyzja Burmistrza [...] powinna w pierwszej kolejności dotyczyć uznania świadczenia za nienależnie pobrane i dopiero po jej uprawomocnieniu Burmistrz mógł domagać się zwrotu świadczenia stwierdzić należy, że jest niezasadny.

Pogląd ten stracił na aktualności z chwilą wejścia w życie z dniem 18 września 2015 r. ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1302). Ustawa ta znowelizowała przepisy art. 30 ust. 3 i 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Wprowadzono zatem w ustawie pojęcie jednej "decyzji o ustaleniu i zwrocie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych". Tym samym z woli ustawodawcy organy administracji uzyskały uprawnienie do tego, by w drodze jednej decyzji administracyjnej stwierdzać zarówno istnienie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, jak i orzekać o ich zwrocie (por. wyrok NSA z dnia 20 września 2018 r. sygn. akt I OSK 824/18). Organy orzekające w tej sprawie prawidłowo zastosowały przepisy ustawy w nowym brzmieniu. Tym samym pozbawiony racji okazał się zarzut naruszenia art. 30 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Organ nie pominął jak wskazuje skarżąca art. 5 ust. 4b ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zarzut ten jest całkowicie niezrozumiały, gdyż w oparciu o ten art. organ dokonał obliczenia dochodu rodziny po uzyskaniu informacji o zatrudnieniu skarżącej w 2020 r. w [...].

Odnosząc się do zarzut naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. przez organ I instancji, przypomnieć należy, że uzasadnienie faktyczne i prawne jest ważnym elementem decyzji, bowiem przedstawia tok rozumowania organu, który doprowadził do wydanego rozstrzygnięcia. Prawidłowo zredagowane uzasadnienie wymaga logicznego i czytelnego przedstawienia przez organ swojego stanowiska.

Uzasadnienie organu I instancji aczkolwiek lakoniczne odzwierciedla stanowisko organu i tłumaczy przebieg rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do sytuacji będącej przedmiotem niniejszego postępowania.

Do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. dochodzi wtedy, gdy uzasadnienie decyzji nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie albo nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy, a taka sytuacja nie ma miejsca.

Odnosząc się do naruszenia art. 104 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej poprzez jego niezastosowanie należy mieć na uwadze, że umożliwia on osobom znajdującym się w trudnej sytuacji życiowej ubieganie się o odstąpienie od żądania zwrotu, umorzenie kwoty nienależnie pobranych świadczeń w całości lub w części, odroczenie terminu płatności lub rozłożenie na raty. Ocenę zasadności wniosku i wybór sposobu jego załatwienia ustawodawca pozostawił uznaniu administracyjnemu.

Organ nie ma zatem obowiązku w każdej sprawie wszczynanej z urzędu a dotyczącej zwrotu nienależnie pobranego świadczenia badać z urzędu czy nie zachodzą przesłanki z art. 104 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej.

Zarzut ten również nie zasługuje na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) orzekł jak w sentencji.