Postanowienie NSA, sygn. akt III FZ 454/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 230 § 1, art. 220 § 1, art. 220 § 3, art. 249a
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 7 lipca 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 października 2020 r., sygn. akt I SA/Wr 499/19 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M.B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 22 lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 19 października 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, I SA/Wr 499/19, odrzucił skargę M.B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 22 lutego 2019 r. w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych, a także umorzył postępowanie w przedmiocie prawa pomocy wszczęte wnioskiem z 9 października 2020 r.

Przedstawiając stan faktyczny sprawy, sąd pierwszej instancji wskazał, iż pismem z 4 marca 2020 r. wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 20 maja 2019 r. wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł. W reakcji na wezwanie skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Także ten wniosek został pozostawiony bez rozpoznania (zarządzenie referendarza z dnia 20 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Wr 499/19, I SPP/Wr 45/20). Pismem z dnia 14 września 2020 r. ponownie wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 20 maja 2019 r. wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł. Skarżący ponownie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (§2). Stosownie zaś do art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Natomiast zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

Skarżący został prawidłowo wezwany do uiszczenia wpisu od skargi i obowiązku tego nie dopełnił w zakreślonym terminie, będąc jednocześnie poinformowanym jakie skutki wynikają z jego niedopełnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu był zatem obowiązany skargę odrzucić.

Zgodnie z art. 249a p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne, z uwagi na odrzucenie skargi. Prawidłowo zatem sąd pierwszej instancji umorzył postępowanie w przedmiocie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy.

W związku z powyższym zaskarżone postanowienie należało uznać za odpowiadające prawu. Stosownie do treści art. 184 w zw. z 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

-----------------------

2