Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1167/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego postanowienia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka Sędziowie WSA Grażyna Śliwińska Asesor WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2004 r. Nr [...] Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty, na podstawie art. 98 § l w związku z art. 123 kpa oraz art. 111 ust. l ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 73, poz. 852 ze zm.), odmówił M. sp. z o.o. z siedzibą w G. zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie odroczenia terminu zapewnienia uprawnionym podmiotom technicznych i organizacyjnych możliwości realizacji zadań na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego poprzez techniczne systemy umożliwiające dostęp do treści informacji przesyłanej w sieci operatora oraz do danych posiadanych przez operatora.

Operator w dniu 21 marca 2003 r. wystąpił do Prezesa URTiP o odroczenie terminu zapewnienia uprawnionym podmiotom technicznych i organizacyjnych możliwości realizacji zadań na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego, o których mowa w art. 40 ust. l i 2 ustawy Prawo telekomunikacyjne. Następnie w tym samym dniu wystąpił o zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie do czasu wejścia w życie rozporządzenia, które miało zostać wydane na podstawie art. 88 ust. 4 ustawy Prawo telekomunikacyjne uzasadniając, iż nie jest możliwe jednoznaczne określenie szczegółowych wymagań technicznych i eksploatacyjnych dla sieci i urządzeń telekomunikacyjnych w zakresie podlegającym regulacji przedmiotowego aktu normatywnego.

Organ administracji odmawiając zawieszenia postępowania wskazał, iż na podstawie art. 40 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego operator jest obowiązany do zapewnienia technicznych i organizacyjnych możliwości wykonania zadań określonych w tym przepisie. Nadto szczegółowe wymagania i sposób wypełnienia tego obowiązku określa rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 stycznia 2003 r. w sprawie wykonywania przez operatorów zadań na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego (Dz. U. Nr 19, poz. 166). Powołując się na treść art. 98 § l kpa organ administracji wskazał, że postępowanie można zawiesić jeżeli wystąpi o to strona na wniosek, której zostało ono wszczęte i nie sprzeciwią się temu inne strony. W przedmiotowej sprawie zawieszeniu postępowania sprzeciwił się Prokurator Krajowy, któremu na mocy art. 188 kpa przysługuj ą prawa strony.

Prezes Zarządu operatora, od powyższego postanowienia złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § l pkt 4 kpa uznając, iż rozporządzenie, które ma zostać wydane na podstawie art. 88 ust. 4 Prawa telekomunikacyjnego ma charakter zagadnienia wstępnego. Skarżący podnosił, iż wniosek o zawieszenie postępowania opierał się na art. 97 § l pkt 4 kpa, a nie na art. 98 § l kpa, do którego organ administracji się odniósł w zaskarżonym postanowieniu.

Prezes URTiP postanowieniem z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...] , na podstawie art. 138 §1 pkt 2 kpa w związku z art. 127 § 3 kpa oraz na podstawie art. 111 ust. l Prawa telekomunikacyjnego, uchylił w całości zaskarżone postanowienie wszczęte wnioskiem o odroczenie terminu zapewnienia uprawnionym podmiotom technicznych i organizacyjnych możliwości realizacji zadań na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego poprzez techniczne systemy umożliwiające dostęp do treści informacji przesyłanej w sieci operatora oraz do danych posiadanych przez operatora oraz postanowił odmówić zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ administracji nie podzielił poglądu skarżącego, iż oczekiwany akt normatywny może być rozumiany jako zagadnienie wstępne, od którego rozstrzygnięcia zależy rozpatrzenie sprawy. Nadto organ administracji stwierdził, iż załatwiając sprawę obowiązany jest opierać się na przepisach obowiązujących w dacie orzekania. Z uwagi także na niewystąpienie innych przesłanek z art. 97 § l kpa odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego.

M. sp. z o.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia. Skarżąca stawia zarzut postanowieniu błędną wykładnię art. 97 § l pkt 4 kpa polegającą na przyjęciu, iż za zagadnienie wstępne nie może być uznane rozporządzenie wykonawcze do ustawy Prawo telekomunikacyjne.

Zdaniem skarżącej w sprawie występują dwie z trzech przesłanek z art. 97 §1 pkt 4 kpa - postępowanie administracyjne jest w toku a zagadnienie wstępne nie zostało rozstrzygnięte. Kontrowersję budzi jedynie, zdaniem skarżącej, występowanie trzeciej przesłanki z art. 97 § l pkt 4 kpa - rozstrzygnięcie sprawy zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W ocenie skarżącej nie można zawężać zagadnienia wstępnego jedynie do aktów indywidualnych a więc brak podstaw do uznania, iż rozporządzenie wykonawcze nie może należeć do kategorii zagadnienia wstępnego, bowiem bez tego aktu normatywnego organ administracji nie może dokonać rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty wnosił o jej oddalenie. Przytaczając argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu organ administracji stwierdza, iż brak aktu wykonawczego lub przewidywana możliwość jego zmiany nie może stanowić przesłanki zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § l pkt 4 kpa, gdyż organ administracji jest obowiązany orzekać według stanu prawnego obowiązującego na dzień wydawania orzeczenia, niezależnie od tego, w jakim stadium opracowywania lub zmiany znajdują się przepisy.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje;

Z dniem l stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), która art. l wprowadziła ustawę z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 2 ustawę z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), z dniem l stycznia 2004 r.

Zgodnie z art. l § l ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § l w/w ustawy).

W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna aczkolwiek nie z przyczyn w niej podnoszonych.

Postępowanie administracyjne dotyczyło strony, którą jest M. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G.

Jako spółka kapitałowa prawa handlowego podmiot ten posiada osobowość prawną i jest reprezentowany na zewnątrz przez swój zarząd. Z kolei wykonywanie przez zarząd spółki sposobu jej reprezentacji został określony jako współdziałanie dwóch członków zarządu - Prezesa Zarządu i innego członka zarządu (Dział 2 Rubryka 1.2 KRS z dnia [...] stycznia 2004 r. i z dnia [...] maja 2004 r.). Zatem przyjmując do rozpoznania pismo zatytułowane "wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy" organ administracji nie zwrócił uwagi na fakt, iż zostało ono podpisane wyłącznie przez M. S. (Prezesa Zarządu), w sytuacji kiedy powinno zostać podpisane przez Prezesa Zarządu i innego członka zarządu spółki.

Naruszenie zasady łącznej reprezentacji skutkuje bezwzględną nieważność czynności prawnej (wyrok Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...] kwietnia 2000 r. – [...]), w związku z tym organ administracji otrzymując pismo zatytułowane "wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy" podpisane przez jednego członka zarządu spółki powinie w trybie art. 64 § 2 kpa wezwać skarżącą do usunięcia braku przez złożenie podpisu drugiego członka zarządu. Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również podmiotowym. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji (postanowienia) w toku instancji. Zatem odwołanie nie służy od decyzji (postanowień), które nie weszły do obrotu prawnego lub gdy czynność organu administracji publicznej nie jest decyzją administracyjną lub postanowieniem, a stanowi np. czynność materialno-techniczną. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez osobę nie mającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia zgodnie z art. 28 kpa albo przez stronę nie mającą zdolności do czynności prawnych przewidzianych art. 30 § 2 kpa, lub odwołanie zawiera braki formalne, np. wynikające z art. 64 kpa. Zgodnie z art. 64 § 2 kpa, jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni. Nieusunięcie tych braków w ustawowym terminie powoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Pozostawienie odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) bez rozpoznania stanowi jedną z postaci stwierdzenia ich niedopuszczalności przewidzianą w art. 134 kpa. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2000 r. - V SA 235/00 - oraz wyrok tego samego sądu z dnia 22 grudnia 1998 r. - III SA 4842/97).

W przypadku podjęcia czynności bez umocowania na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wezwania strony do usunięcia braku formalnego czynności ze wskazaniem terminu i pouczeniem o skutkach niewykonania wymaganej czynności.

W rozpatrywanej sprawie pismo zatytułowane "wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy" nie zawierało podpisu strony, bowiem za taki nie można uznać podpisu jednego członka zarządu nieupoważnionego samodzielnie do reprezentacji spółki. Organ odwoławczy rozpoznał ów wniosek, mimo że pismo to nie wywoływało skutków prawnych, chociaż powinien rozważyć (co obecnie należy uczynić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy) zastosowanie art. 64 § 2 kpa lub art. 134 kpa.

Okoliczność powyższa spowodowała, zgodnie z art. 28 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 156 § l pkt 2 kpa nieważność zaskarżonego postanowienia, jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa i w związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § l pkt 2 wymienionej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.