Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1154/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2006 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2006 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na montaż stacji telefonii cyfrowej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego E. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

VII SA/Wa1154/06

U Z A S A D N I E N I E

Wojewoda [...] decyzją [...] z dnia [...] lutego 2006 r. na podstawie art. 157 § 1 art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 7, z późn. zm.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz.2016, z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku E. K. o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...], z dnia [...] sierpnia 1998 r. [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P. Sp. z o.o. w [...], pozwolenia na roboty budowlane obejmujące: montaż bazowej nadawczo - odbiorczej stacji telefonii cyfrowej [...], zlokalizowanej na wieży widokowej położonej w [...] na terenie działki nr [...] - odmówił stwierdzenia nieważności tej decyzji .

W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania albowiem sprawa po raz kolejny była przedmiotem rozstrzygnięć organów administracji.

Przy pierwotnym rozpatrywaniu wniosku E. K. o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 1999 r. odmówił stwierdzenia jej nieważności.

Rozstrzygnięcie to zostało zakwestionowane przez E. K., w wyniku postępowania odwoławczego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2001 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Wojewoda [...] po ponownym rozpatrzeniu wniosku, decyzją z dnia [...] października 2001 r. ponownie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r. Nr [...].

W wyniku odwołania E. K. od wymienionej decyzji, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...].

Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł E. K., kwestionując stanowisko organów obu instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 listopada 2003 r. w sprawie oznaczonej sygnaturą akt IV SA 156/02, uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana bez wyjaśnienia czy w rozpatrywanej sprawie nie istniała konieczność ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej stacji, co z kolei ma zasadnicze znaczenie dla oceny zgodności z prawem wydanego pozwolenia budowlanego.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2004 r. umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r.

Organ ustalił wówczas, że budynek E. K. usytuowany na działce nr [...] w nie znajduje się w obszarze oddziaływania szkodliwego promieniowania stacji telefonii cyfrowej albowiem znaczna odległości od zamierzenia (około 90 m), wyklucza możliwość ujemnego oddziaływania inwestycji na nieruchomość skarżącego. Dlatego organ nie uznał E. K. za stronę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę.

Po rozpatrzeniu odwołania E. K., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż odwołującemu się nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu zmierzającym do stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r.

Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego E. K. złożył skargę do sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 23 czerwca 2005 r. w sprawie oznaczonej sygnaturą akt VII SA/Wa 1382/04, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż organ pierwszej instancji był związany oceną prawną zawartą w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada

2003 r. Tymczasem organ rozpatrując sprawę ponownie, nie zastosował się do wyrażonego w uzasadnieniu wyroku poglądu prawnego i umorzył postępowanie administracyjne, uznając iż skarżący nie posiada przymiotu strony. Sąd wskazał, że w tej sytuacji nieuprawnione było uznanie, iż E. K. nie posiada przymiotu strony, skoro organy administracji związane były wyrokiem, w którym zawarto wskazania o charakterze merytorycznym, co do dalszego toku postępowania. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego rzutował na toczące się postępowanie o stwierdzenie nieważności w ten sposób, iż wykluczał ponowną weryfikację przymiotu strony a zarzuty skarżącego powinny być poddane ocenie merytorycznej .

Przy ponownym, kolejnym rozpoznawaniu sprawy, które aktualnie jest przedmiotem oceny Sądu, Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. Nr [...] ustalił, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na roboty budowlane nie zawiera wad z art. 156 § 1 kpa .

Organ wskazał, że inwestor zgodnie z wymaganiami art. 33 ust. 2 obowiązującej w dniu wydania decyzji, ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, dołączył do wniosku: projekt budowlany, ocenę oddziaływania inwestycji na środowisko, dokument potwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] zezwalającą na prowadzenie robót przy obiekcie zabytkowym, decyzję Wojewody uzgadniającą pozytywnie rozwiązania projektowe w oparciu o przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska ( tekst jednolity: Dz. U. Nr 49 z 1994 r. poz. 196) oraz Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 listopada 1980 r. w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed elekromagnetycznym promieniowaniem niejonizującym szkodliwym dla ludzi i środowiska ( Dz. U. Nr 25, poz. 101), inwentaryzację faunistyczną gatunków objętych ochroną strefową .

Odnosząc się do potrzeby uzyskania decyzji o warunkach zabudowy organ stwierdził, że zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, pozwolenie na budowę mogło być wydane temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli była ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym,

Zatem obowiązek uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu istniał wówczas, gdy wynikało to z przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast przepis art. 39 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 1994 r. Nr 89, poz. 415, z póżn. zm.), nie wymagał ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na roboty budowlane nie wymagające pozwolenia na budowę.

Analizując te przepisy organ uznał, że montaż anten panelowych i mikrofalowych stacji bazowej telefonii cyfrowej na istniejącym obiekcie wieży widokowej w [...], był rodzajem robót budowlanych nie wymagającym ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Badając jednocześnie warunek wskazany w przepisie art. 39 ust. 2 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, czy montaż przedmiotowych urządzeń, nie spowoduje zmiany zagospodarowania terenu, organ stwierdził, że jak wynika z

"Oceny oddziaływania na środowisko" projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej, pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż graniczne dla stref ochronnych określonych w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 5 listopada 1980 r. w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed elekromagnetycznym promieniowaniem niejonizującym szkodliwym dla ludzi i środowiska nie będą występowały na wysokościach od ok. 7, 5 m n.p.t., co oznacza, że inwestycja nie będzie stanowić zagrożenia dla ludzi oraz nie wpłynie ujemnie na standard środowiska. Ponadto w opracowaniu tym stwierdzono, iż dla projektowanej inwestycji nie ma potrzeby ustanawiania stref ochronnych, co zdaniem organu stanowi argument, że montaż urządzeń przedmiotowej stacji nadawczo -przekaźnikowej, nie spowoduje zmiany zagospodarowania terenu, w związku z czym nie wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Wprawdzie przepis art. 29 ust. 2 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane stanowił, iż pozwolenia na budowę nie wymagało instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych, a zgłoszeniu właściwemu organowi zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 lit. b wymienionej ustawy, wymagało wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych, o wysokości powyżej 3 m. to jednak w ocenie organu takie naruszenia prawa nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Z brzmienia przepisu art. 29 Prawa budowlanego "pozwolenie nie jest wymagane" , nie wynika bowiem zakaz wydania pozwolenia także dla tych robót, a jedynie zwolnienie z wymogu, który jest zasadą ogólną wskazaną w art. 28 wymienionego prawa.

Odnosząc się do zarzutu wniosku o stwierdzenie nieważności, czyli niezgodności przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] (zatwierdzonego uchwałą Nr [...] z dnia [...] stycznia 1994 r. Rady Gminy [...]), który dla terenu przedmiotowej działki nr [...] przewidywał użytkowanie rolnicze i dolesienie - organ uznał, że jest on bezzasadny.

Jak bowiem ustalił przedsięwzięcie nie zmieniało sposobu przeznaczenia terenu i z tego tytułu nie wymagało ustalenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a tym samym nie naruszało ustaleń planu.

Jednocześnie organ podniósł, że sprzeczność realizacji przedsięwzięcia z udzielonym pozwoleniem na budowę nie może być badana w postępowaniu nieważnościowym .

W świetle tej argumentacji organ nie znalazł wad materialnoprawnych wymienionych w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r.

Odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2006 r. złożył E. K. twierdząc , że kwestionowana przez niego decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została z naruszeniem przepisów Prawa budowlanego, przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, kodeksu postępowania administracyjnego i Konstytucji.

Podniósł ponadto, że organ nie uwzględnił wskazań zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2003 r. i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2005 r. Podtrzymał twierdzenie, że przed wydaniem pozwolenia budowlanego konieczne było uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy oraz zakwestionował ustalenia organu, że przedmiotowe roboty budowlane nie wymagały pozwolenia na budowę a jedynie zgłoszenia.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu odwołania E. K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2006 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] oraz stwierdził nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r.

W uzasadnieniu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Odnosząc to do niniejszej sprawy organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z obowiązującym w dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę (tj. w dniu [...] sierpnia 1998 r.), art. 29 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 7. 07 .1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 r., nr 89, poz. 414), pozwolenia na budowę nie wymagało wykonanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych, natomiast zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 lit. b tej ustawy, wykonanie powyższych robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych, o wysokości powyżej 3 m, wymagało zgłoszenia właściwemu organowi.

Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego charakter przedmiotowej inwestycji wskazywał, iż winna być ona objęta zgłoszeniem, a nie pozwoleniem na budowę.

Jednocześnie organ II instancji zauważył, iż zgodnie z obowiązującym w dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę art. 30 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ mógł nałożyć w drodze decyzji obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych, objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja mogła naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, pogorszenie stanu środowiska lub dóbr kultury, pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych, wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich.

Skoro jednak Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] nie nałożył w drodze decyzji takiego obowiązku, to przedmiotowa inwestycja winna być objęta tylko zgłoszeniem.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydanie decyzji w sytuacji, gdy nie była ona wymagana, stanowiło wadę z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, tj. wydania decyzji bez podstawy prawnej.

Skargę na powyższa decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył E. K.

Domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W skardze podniósł, iż jakkolwiek domagał się stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r. to jednak rozstrzygnięcie organu stwierdzające nieważność tej decyzji z powodu wydania jej bez podstawy prawnej nie jest prawidłowe. Zdaniem skarżącego przedmiotowe roboty budowlane wymagały pozwolenia na budowę. Na poparcie tego przywołał dwa orzeczenia: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2005 r. OSK 1566/04 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2004 r. IV SA 1043/03, z których wynikało, że pozwolenie na wykonanie robót budowlanych polegających na instalacji stacji bazowej telefonii komórkowej wymaga wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skargę należało uwzględnić. Zaskarżona decyzja zapadła bez należytego wyjaśnienia i oceny prawnej, z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego to jest art. 7 i 77 § 1 kpa.

Kontrolowana decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdzająca nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r. opierała się na ustaleniu, iż pozwolenie budowlane wydane zostało bez podstawy prawnej albowiem obowiązujące ówcześnie przepisy przewidywały dla tego typu robót jedynie formę zgłoszenia . Przy czym podnosząc tę argumentację Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w ogóle nie odniósł się do analizy jaką przeprowadził organ I instancji w zakresie braku konieczności uzyskania decyzji o warunkach zabudowy.

Tymczasem był to główny powód dla którego Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję organów obu instancji, wydając wyrok z dnia 14 listopada 2003 r. w sprawie sygn. akt. IV SA 156/02.

Ocena Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na roboty budowlane została wydana bez podstawy prawnej w rozumieniu przepisu art. 156 1 pkt 2 kpa, gdyż wydano ją w sprawie, w której przewidziana była inna forma działania organu - jest wadliwa.

Organ odwoławczy argumentował, że zgodnie z obowiązującym w dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę (tj. w dniu [...] sierpnia 1998 r.), art. 29 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 r., nr 89, poz. 414), pozwolenia na budowę nie wymagało wykonanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych, natomiast zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 lit. b tej ustawy, wykonanie powyższych robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych, o wysokości powyżej 3 m, wymagało zgłoszenia właściwemu organowi.

Tymczasem należy stwierdzić, że w dacie wydawania kwestionowanej decyzji uzyskanie pozwolenia na budowę było zasadą Prawa budowlanego natomiast nieczęstym odstępstwem od tej reguły była możliwość prowadzenia robót budowlanych jedynie w oparciu o zgłoszenie. W tym kontekście należy również zauważyć, że inwestor złożył wniosek o uzyskanie pozwolenie na budowę i organ go rozpatrzył zgodnie z wolą inwestora. Dołączone do wniosku dokumenty i projekt budowlany nie przesądzały jednoznacznie, że jest to jedynie montaż urządzenia na istniejącej budowli .

Poza tym zgodnie z obowiązującym w dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę art. 30 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ mógł nałożyć w drodze decyzji obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych, objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja mogła naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, pogorszenie stanu środowiska lub dóbr kultury, pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych, wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że skoro takiej decyzji Kierownik Urzędu Rejonowego w owym czasie nie wydał, to przy istnieniu jedynie obowiązku zgłoszenia robót do realizacji, decyzja o pozwoleniu została wydana bez podstawy prawnej, ze skutkiem nieważności wydanego aktu.

Jednak zdaniem Sądu, charakter przedmiotowej inwestycji i dołączone do wniosku dokumenty wskazywały, iż winna być ona raczej objęta pozwoleniem na budowę niż zgłoszeniem. Okoliczność, że właściwy organ w drodze decyzji nie nałożył obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie tych robót budowlanych

( mimo możliwości wynikającej z przepisu Prawa budowlanego) , objętych jak uznał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego obowiązkiem zgłoszenia, nie może stanowić o tym , że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana bez podstawy prawnej.

Przytoczone w skardze wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2005 r. OSK 1566/04 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2004 r. sygn. IV SA 1043/03, odnosiły się do decyzji wydanych w odmiennym stanie prawnym bowiem po wejściu w życie przepisów ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 109, poz. 1157).

Tym niemniej inwestycje zaliczane do mogących pogorszyć stan środowiska, z dniem 1 stycznia 2001 r., tzn. od daty wejścia w życie ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wymagały przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanych przedsięwzięć, z czym wiązała się konieczność wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż przeprowadzenie postępowania w trybie zgłoszenia (art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego) byłoby niemożliwe.

W kontekście wskazanej przyczyny nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r. stwierdzić trzeba, że decyzja jest wydana bez podstawy prawnej wówczas gdy , nie ma przepisu prawnego, który umocowuje organ administracji do działania, albo też przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania tego organu administracji, polegającego na wydawaniu decyzji administracyjnych.

Warunkiem uznania, że wystąpiło rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, jest stwierdzenie, iż w zakresie objętym konkretną decyzją administracyjną obowiązywał niewątpliwy stan prawny. W ten sposób można oddzielić przypadki naruszenia prawa spowodowane błędną wykładnią przepisów lub nieodpowiednim ich zastosowaniem od rażącego naruszenia prawa.

Jak wynikało z praktyki administracyjnej w okresie kiedy wydana została kwestionowana decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r., wydawanie decyzji pozwalających na budowę w przedmiocie montażu i instalacji bazowej nadawczo - odbiorczej stacji telefonii cyfrowej było powszechne. Oczywiście samo w sobie nie stanowiłoby to usprawiedliwienia dla naruszeń prawa, gdyby stan prawny w tym zakresie nie budził wątpliwości, ale tak jednak nie było.

Odnosząc się do wymogu ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji to w ocenie Sądu jest to kluczowe zagadnienie w sprawie , którego zbadanie pozwoli na ustalenie czy decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r. zawiera wadę rażącego naruszenia prawa czy też nie.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] stwierdził, że montaż anten panelowych i mikrofalowych stacji bazowej telefonii cyfrowej na istniejącym obiekcie wieży widokowej w [...], był rodzajem robót budowlanych nie wymagającym ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Analizując jednocześnie warunek wskazany w przepisie art. 39 ust. 2 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, czy montaż przedmiotowych urządzeń, nie spowoduje zmiany zagospodarowania terenu, organ stwierdził, że w świetle

" Oceny oddziaływania na środowisko" projektowanej stacji bazowej [...], montaż urządzeń przedmiotowej stacji nadawczo -przekaźnikowej, nie powodował zmiany zagospodarowania terenu, w związku z czym nie wymagał ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Wojewoda wskazał nadto, że przepis art. 39 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 1994 r. Nr 89, poz. 415, z późn. zm.), nie wymagał ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na roboty budowlane nie wymagające pozwolenia na budowę.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w żaden sposób nie odniósł się do tych ustaleń poprzestając na uznaniu, że pozwolenie na budowę było nieważne, gdyż przedmiotowe roboty objęte były jedynie obowiązkiem zgłoszenia.

Skoro aktualnie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał wskazaną podstawę stwierdzenia nieważności za błędną to rzeczą organu odwoławczego będzie ustalenie ( tak jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 listopada 2003 r. ) czy decyzja o pozwoleniu na budowę wymagała wcześniejszego ustalenia warunków zabudowy czy też nie, a w tym kontekście konieczna będzie ocena ustaleń zawartych w uzasadnieniu decyzji organu I instancji .

Po tak dokonanej analizie organ odwoławczy ustali, czy decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r. zawiera wadę z katalogu wskazanego w art. 156 § 1 kpa czy też jest od nich wolna.

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) uchylił zaskarżoną decyzję . Natomiast na podstawie art. 152 i art. 200 wyżej wskazanej ustawy orzekł jak w pkt. II i III wyroku.