Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 929/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-10-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 8 października 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku S. sp. z o.o. w likwidacji z/s w [.] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. w likwidacji z/s w [.] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [.] z dnia [.] czerwca 2018 r. nr [.] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2013 r. - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W skardze na opisaną w sentencji decyzję Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Decyzją tą Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [.] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [.] z dnia [.] maja 2017 r. nr [.] określającą Spółce zobowiązanie w podatku od towarów i usług za wrzesień 2013 r. w kwocie 20 563 zł. Wniosek uzasadniono - ogólnie - obawą niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślono, że sprawa wymaga pogłębionej analizy i kompleksowej oceny stanu faktycznego. Na skutek wykonania decyzji Spółka poniesienie znaczne koszty, jeżeli później okaże się, że wykonanie decyzji było niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) dalej zwanej: "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślić przy tym należy, że nie chodzi tutaj o zwykłe konsekwencje wykonania decyzji, lecz dodatkowe skutki, jakie mogą z niej wyniknąć, jeżeli mogą one wywołać zdarzenia określone w powołanym przepisie przed zakończeniem postępowania sądowego. Udzielenie ochrony tymczasowej nie ma miejsca w każdej sprawie, lecz jest instytucją o wyjątkowym charakterze, na co wskazuje dyspozycja art. 61 § 1 p.p.s.a.; wniesienie skargi nie wstrzymuje bowiem wykonania zaskarżonego aktu. Jej celem jest niedopuszczenie do tego, aby kontrola sądowoadministracyjna okazała się iluzorycznym instrumentem prawnym, ale aby miała wymiar rzeczywisty pozwalający skorzystać z rezultatów oceny przez Sąd legalności zaskarżonego aktu przed jego wykonaniem i aby nie zniweczyć celów takiego postępowania.

Wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej winien być należycie umotywowany pod kątem zdarzeń określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., jakkolwiek - mając na względzie postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r. sygn. II FPS 9/13 - Sąd powinien uwzględnić także materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Rozpoznanie wniosku odbywa się jednak bez oceny zasadności skargi.

Wniosek Spółki nie zawiera należytego, skonkretyzowanego uzasadnienia, a ogranicza się tylko do zacytowania treści art. 61 § 3 p.p.s.a., co znacznie utrudnia jego rzetelną ocenę. Tymczasem wnioskodawca powinien określić i uprawdopodobnić, że niezwłoczne wykonanie ostatecznej w administracyjnym (podatkowym) toku instancji decyzji może wywołać dla niego skutki określone w powołanym przepisie. Z obowiązków tych Spółka się jednak nie wywiązała.

Z dostępnych Sądowi dokumentów i informacji wynika, że Spółka od września 2017 r. znajduje się w stanie likwidacji, a od stycznia 2018 r. zawiesiła prowadzenie działalności. Nie było już jednak możliwe ustalenie aktualnej jej sytuacji majątkowej. Nie przedstawiono bowiem jakichkolwiek dokumentów księgowych czy inwentaryzacyjnych (np. sporządzonych dla potrzeb procesu likwidacyjnego), które pozwoliłyby poczynić istotne ustalenia dotyczące sfery majątkowej Spółki. Niemożliwe było więc zrelatywizowanie kwoty objętej zaskarżoną decyzją do obecnych zdolności płatniczych wnioskodawcy. Spółka znajduje się wprawdzie w stanie likwidacji i z uwagi na zawieszenie działalności nie prowadzi zapewne działalności operacyjnej, ale mając na uwadze odpowiednie regulacje zawarte w Kodeksie spółek handlowych do obowiązków likwidatora/ów należy zakończenie bieżących interesów Spółki, ściągnięcie wierzytelności, wypełnienie zobowiązań i upłynnienie pozostałego majątku. Dlatego ewentualny obowiązek uregulowania kwoty objętej zaskarżoną decyzją nie będzie mieć bezpośredniego przełożenia na decyzję co do dalszego bytu Spółki, ponieważ wspólnicy podjęli już uchwałę o jej likwidacji. Sama zapłata ww. kwoty to obowiązek świadczenia pieniężnego, którego skutki mogą być w prosty sposób odwrócone poprzez zwrot środków. Zapłata taka stanowić będzie ponadto tylko zwykłą konsekwencję wykonania decyzji i w żadnej mierze nie można jej kwalifikować w kategoriach zdarzeń określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., których sama Spółka nie zidentyfikowała. Na podstawie informacji zawartych w aktach sprawy Sąd nie miał zaś możliwości dokonania oceny, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może odbyć się dla likwidowanej Spółki z istotnym uszczerbkiem, jaką może wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować dla niej trudne do odwrócenia skutki. Nie można było ustalić na tym etapie postępowania związku przyczynowego między wykonaniem decyzji a zdarzeniami określonymi w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ewentualny tylko brak dostatecznych środków lub trudna sytuacja materialna (por. postanowienie NSA z dnia 20 lipca 2018 r. II FZ 436/18) o tym bowiem nie świadczą.

Wobec zatem niewykazania ani nieuprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. warunkujących udzielenie ochrony tymczasowej na czas trwania postępowania sądowego Sąd postanowił odmówić uwzględnienia wniosku.