Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2348/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-08-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 66 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Maria Tarnowska, , Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Protokolant st. ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, dalej jako GINB, uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego, Nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., w części wyznaczającej termin wykonania nałożonych decyzją obowiązków (w terminie do dnia 31 października 2016 r.) i wyznaczył nowy termin do dnia 31 grudnia 2016 r., natomiast w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym:

Jak wynika z akt sprawy organ przeprowadził kontrolę utrzymania budynku dworca kolejowego, usytuowanego w W., przy ul. K. na skutek otrzymanego protokołu Nr [...] z okresowej kontroli przewodów kominowych informującego o powstałych zagrożeniach. Dnia 13 lutego 2013 r. przedstawiciele [...] WINB, przy udziale przedstawiciela Zarządcy, przeprowadzili kontrolę utrzymania budynku dworca kolejowego oraz sporządzili protokół. W trakcie kontroli ustalono, że budynek został wybudowanymi w 1915 r. w konstrukcji drewniano – ceglanej ( mur pruski). Budynek nie był dostatecznie zabezpieczony przed degradacją. Stwierdzono występujące ubytki oszklenia okien, ubytki deskowania w elewacji wykończonej deskami, występujące złuszczenia farby na deskach. Organ wskazał, że okazane protokoły przeglądów okresowych - roczny i pięcioletni - nie są kompletne, a ponadto wymagają weryfikacji z uwagi na stwierdzony podczas kontroli inny stan faktyczny niektórych elementów budynku niż określony przez osoby wykonujące kontrole okresowe. Upoważniony przedstawiciel Zarządcy oświadczył, że przedmiotowy budynek znajduje się ochroną konserwatorską ujętą w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Jak wnika z akt postępowania, zespół stacji kolejowej w W. - w skład którego wchodzi m.in. budynek dworca kolejowego - znajduje się w zasobie wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków i z tego tytułu podlega ochronie konserwatorskiej zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece na zabytkami ( Dz. U. z 2003r., Nr 162, poz. 1568 z późn. zm).

Postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r., Nr [...],[...] WINB nałożył na P. S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w W., obowiązek dostarczenia w terminie do dnia 31 maja 2013 r., ekspertyzy budynku dworca kolejowego. Następnie termin ten na wniosek Zarządcy wielokrotnie przedłużano.

Pismem z dnia 11 stycznia 2016 r., strona zobowiązana przesłała do [...]WINB uzupełnioną ekspertyzę techniczną budynku dworca kolejowego. Organ wskazał, że autorzy ekspertyzy, na podstawie szczegółowych oględzin obiektu, pomiarów inwentaryzacyjnych i wykonanej dokumentacji fotograficznej, dokonali analizy i oceny aktualnego stanu technicznego obiektu w zakresie charakteru i rozmiaru powstałych uszkodzeń, określili stan zagrożenia bezpieczeństwa użytkowania obiektu, ustalili przyczyny zaistniałego stanu rzeczy (brak ogrzewania, oddziaływanie wody opadowej i wilgoci, która przez zniszczone obróbki blacharskie dostaje się do wnętrza i powoduje namakanie drewnianych elementów konstrukcji, niszczycielski wpływ wody opadowej, która przedostaje się przez otwory okienne do piwnicy), sprecyzowali wnioski i zalecenia dotyczące naprawy oraz dalszej eksploatacji budynku dworca kolejowego. Stan techniczny elementów budynku w ekspertyzie został określony jako zły. Wskazano, że występuje realne zagrożenie budynku dalszą jego degradacją. Dotyczy to szczególnie części wykonanej w konstrukcji muru pruskiego i okładzin drewnianych. Według ekspertów zagrożenie dotyczyło pojedynczych belek stropowych nad piwnicą, niektórych belek stropu nad parterem i nad piętrem, natomiast na kominach widoczne były szczeliny. Zagrożenie dotyczyło całego pokrycia dachu i obróbek blacharskich, do wymiany zakwalifikowano także drzwi wejściowe i okna.

Jak wskazał organ z ekspertyzy wynikało, że w dobrym stanie, pomimo zawilgocenia znajdowały się ściany konstrukcyjne piwnic i większe fragmenty ścian zewnętrznych kondygnacji nadziemnych; szczególnie ściana środkowa murowana; schody wewnętrzne w większości odcinków nadają się do remontu. Autorzy ekspertyzy wskazali na kwalifikację do podjęcia prac remontowo – zabezpieczających, konieczność przeprowadzenia kapitalnego remontu oraz podkreślili wartość budynku jako zabytku.

Na skutek powyższego WINB pismem z dnia 10 marca 2016r. zwrócił się do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Delegatura w S., celem uzgodnienia projektu decyzji, nakazującej P. S.A. Oddziałowi Gospodarowania Nieruchomościami w W. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości związanych ze stanem technicznym budynku wieży ciśnień i budynku dworca kolejowego, ujętych w zasobie wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków, w terminie do dnia 31 października 2016 r., w celu doraźnego zabezpieczenia konstrukcji przedmiotowych budynków.

[...] Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak: [...], uzgodnił projekt decyzji nakazującej P. S.A. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości związanych ze stanem technicznym budynku dworca kolejowego, w celu doraźnego zabezpieczenia konstrukcji dworca kolejowego, z zaleceniem, aby wykonanie nakazanego zakresu prac nie spowodowało uszczerbku dla wartości zabytkowego budynku , nie prowadziło do jego oszpecenia, z zastosowaniem materiałów i technologu gwarantujących trwałe zachowanie jego wartości.

W wyniku dokonania szczegółowej analizy w/w ekspertyzy i stanu faktycznego sprawy WINB stwierdził, że ekspertyza zasługiwała na akceptację. Organ wziął pod uwagę regulację prawną określoną w art. 66 ustawy Prawo budowlane oraz stwierdzony niewłaściwy stan techniczny budynku wieży ciśnień a także przeprowadzoną analizę zebranego materiału dowodowego.

[...] WINB w dniu [...] czerwca 2016 r. wydał decyzję nr [...] znak: [...] nakazującą P. S.A. Oddziałowi Gospodarowania Nieruchomościami w W. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości związanych ze stanem technicznym budynku dworca kolejowego, usytuowanego w W., przy ul. K., na działce o nr ewid. [...], w obrębie geodezyjnym [...], stanowiącej obszar kolejowy, w celu doraźnego zabezpieczenia konstrukcji budynku dworca kolejowego poprzez:

- zabezpieczenie dachu, polegające na wymianie pokrycia na całej powierzchni dachu,

- wymianę zniszczonych rynien, rur spustowych i obróbek blacharskich,

- zabezpieczenie ścian zewnętrznych od wilgoci,

- zabezpieczenie drewna przed korozją biologiczną,

- zabezpieczenie otworów okiennych,

w terminie do dnia 31 października 2016 r.

Jednocześnie Organ zakazał użytkowania budynku dworca kolejowego, do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.

Na powyższą decyzję Spółka Akcyjna P. Oddziałowi Gospodarowania Nieruchomościami w W. wniosła w terminie odwołanie.

Rozpoznając odwołanie organ odwoławczy wskazał, że zły stan techniczny budynku nie jest kwestionowany. Organ II instancji zaznaczył, że skala i rodzaj występujących nieprawidłowości w pełni uzasadnia nałożenie, w trybie art. 66 ust. 1 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane, wskazanych w decyzji robót budowlanych. Ponadto GINB podkreślił, że organ I instancji nakazał jedynie wykonanie robót budowlanych związanych z zabezpieczeniem konstrukcji budynku dworca przed dalszą degradacją. Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego, decyzja Nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., znak [...] wydana została zgodnie z prawem i stanem faktycznym niniejszej sprawy.

Organ II instancji nie zgodził się z argumentacją wnoszącego odwołanie, że możliwe jest zaniechanie działań naprawczych, odsunięcie w czasie ich realizacji, z uwagi, że obecnie, w ocenie strony, budynek nie zagraża bezpośrednio życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska oraz jest częściowo wyłączony z eksploatacji. Organ podkreślił, że wyłączenie budynku z eksploatacji nie zwalnia organu nadzoru budowlanego z obowiązku stosowania art. 66 ustawy Prawo budowlane. W ocenie organu odwoławczego brak częściowego pokrycia dachu, zniszczona instalacja odwadniająca, nieszczelna stolarka okienna może powodować zagrożenia dla mienia (degradacja drewnianej więźby, muru pruskiego).

Jeżeli chodzi o kwestię zbył krótkiego terminu na realizację obowiązku, podniesioną przez zobowiązanego, organ II instancji wskazał na relację współstosowania ustaw mianowicie podkreślił, że do obiektów budowlanych, robót budowlanych objętych ustawą o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami stosuje się zarówno przepisy tej ustawy, jak i przepisy prawa budowlanego. GINB wskazał, że orzekając w sprawie winien kierować się względami racjonalności, biorąc pod uwagę formalną egzekwowalność rozstrzygnięcia w świetle obowiązującego prawa, bieg ustawowych terminów procesowych, terminy doręczeń, warunki atmosferyczne, i technologiczne, jak również faktyczną możliwość wywiązania się strony z nałożonego obowiązku w wyznaczonym terminie GINB przypomniał, że P. S.A. otrzymała decyzję w dniu [...] czerwca 2016r., a termin realizacji obowiązków został ustalony na dzień 31 października 2016 r.

Mając na względzie powyższe GINB uchylił zaskarżoną decyzję WINB Nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., w części wyznaczającej termin wykonania nałożonych decyzją obowiązków (w terminie do dnia 31 października 2016 r.) i wyznaczył nowy termin do dnia 31 grudnia 2016 r., natomiast w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie na powyższe rozstrzygnięcie wniosła P. S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w W., zarzucając organowi naruszenie szeregu przepisów postępowania tj:

1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1) kpa ,poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. w pozostałej części (tj. w części niedotyczącej terminu wykonania nałożonych zaskarżoną decyzją obowiązków), pomimo tego, iż przedmiotowa decyzja powinna zostać uchylona w całości;

2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 7 k.p.a. oraz 8 k.p.a., w związku z art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zastosowanie normy prawa materialnego do nienależycie ustalonego stanu faktycznego, brak dokładnego zbadania sprawy i nieprzeprowadzenie wystarczającego postępowania wyjaśniającego oraz brak wystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego podstaw wydanej decyzji;

3) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 66 ustawy Prawo i art. 7 ust. 1 pkt. 1 i ust. 2 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez:

- ich niewłaściwe zastosowanie i nakazanie w drodze decyzji, usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, pomimo braku określenia jakie przepisy techniczno-budowlane zostały naruszone i zachodzi z nimi niezgodność stanu technicznego kontrolowanego obiektu budowlanego dworca kolejowego w W., ul. K.;

- zakreślenie terminu wykonania obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości niedostosowanego do realnych możliwości Skarżącej jako zarządcy obiektu budowlanego, nieuwzględniającego wymogów i czasu niezbędnego w procesie budowlanym, wynikających z art. 32 i następne rozdziału 4 ustawy Prawo budowlane w zakresie konieczności sporządzenia projektu budowlanego, faktu i konieczności wyłonienia wykonawcy projektu budowlanego, faktu i konieczności wyłonienia wykonawcy robót w trybie przetargowym, negocjacji zawieranej umowy i samego procesu realizacji prac;

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji Nr [...][...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r., sygn. akt: [...] oraz o zasądzenie na je rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Jako pierwszą przyczynę uzasadniającą skargę wskazano, że skoro przepis art. 66 ust. 1 precyzuje obowiązki spoczywające z mocy prawa na właścicielu lub zarządcy obiektu budowanego, a posługuje się w pkt. 3 ww. artykułu pojęciem nieostrym, to ocena, czy stan techniczny danego obiektu jest nieodpowiedni, musi odnosić się do obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych. Skarżąca stwierdziła, że organ nadzoru budowlanego nie może nałożyć obowiązków, które nie mają podstawy w obowiązujących przepisach prawa i wydając decyzje nakazująca usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości winien był wskazać, jakie przepisy techniczno-budowlane zostały naruszone i zachodzi z nimi niezgodność stanu technicznego kontrolowanego obiektu budowlanego. Ponadto P. S.A. wskazała, że art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego odnosi się tylko do użytkowanego obiektu budowlanego, zaś budynek dworca został wyłączony z eksploatacji.

Skarżąca stwierdziła, że prowadząc postępowanie i wydając decyzję na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane organ, w sposób niedopuszczalny połączył tryb postępowania o pozwolenie na budowę z odrębnym trybem mającym na celu zapewnienie właściwego, bezpiecznego stanu technicznego istniejącego obiektu budowlanego co jest niedopuszczalne ze względu na podział kompetencji między organy nadzoru budowlanego i organy administracji architektoniczno-budowlanej.

Nadto według skarżącej wydana decyzja jest także wadliwa w zakresie wyznaczonego terminu na wykonanie obowiązku nałożonego w zaskarżonej decyzji, który jest terminem nierealnym dla skarżącej jako zarządcy obiektu i nie uwzględnia wymogów i czasu niezbędnego w procesie budowlanym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym.

W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona.

Zaskarżona, a także poprzedzająca jej wydanie decyzja organu I instancji, zapadły w oparciu o art. 66 ust 1 pkt 3 Prawa budowlanego.

Przesłanką zastosowania przez organy art. 66 ustawy Prawo budowlane winno być jedynie ustalenie przez ten organ, że obiekt budowlany jest:

1) użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku;

2) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska;

3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo

4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia. Ponadto organy miały mieć na uwadze to, że na podstawie art. 66 ww. ustawy organ nadzoru budowlanego mógł nakazać właścicielowi lub zarządcy budynku jedynie usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.

W tym miejscu należy zauważyć, iż art. 66 Prawa budowlanego stanowi najdonioślejszy przykład konkretyzacji nakazu przestrzegania obowiązku utrzymywania i użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z zasadami sformułowanymi w art. 5 ust. 2 Prawa bud. Obliguje on właściwy organ do wszczęcia postępowania administracyjnego w przypadku zaistnienia jednej z wymienionych w tym przepisie przesłanek. Pomimo iż art. 66 Prawa budowlanego wymaga uprzedniego stwierdzenia określonych nieprawidłowości należy przyjąć, iż chodzi tu o sytuację, w której niejako prima facie istnieje przekonanie, iż przesłanki z art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego zostały spełnione. Obiektywne i definitywne stwierdzenie ich powstania jest bowiem możliwe dopiero w toku postępowania (opartego na odpowiednich dowodach - dokumentach, zeznaniach świadków, opiniach biegłych czy oględzinach (art. 75 § 1 k.p.a.)) ( wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2001 r., IV SA 1103/99, LEX nr 53388), które będzie się kończyć wydaniem decyzji administracyjnej nakazującej ich usunięcie.

Fakt zaistnienia przesłanek obligujących organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji w oparciu o art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego musi wynikać z ustaleń poczynionych przez ten organ w przeprowadzonym postępowaniu i następnie znaleźć odpowiednie odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Do wydania decyzji nakazującej doprowadzenie obiektu budowlanego do odpowiedniego stanu nie wystarczy bowiem ogólne stwierdzenie przez organ, że zachodzą przesłanki określone w ust. 1 art. 66. Dlatego też organ nadzoru budowlanego opierając decyzję na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 musi jednoznacznie sprecyzować, jakie nieprawidłowości występują oraz któremu z dóbr wymienionych w pkt 1 zagrażają i dlaczego. Przesłanka ta dotyczy sytuacji, w której obiekt budowlany samym swoim istnieniem powoduje opisane w niniejszym przepisie zagrożenie. Jednocześnie należy mieć na względzie, że zagrożenie to musi istnieć w momencie orzekania przez organ, gdyż przepisu nie można stosować w sytuacji, w której zagrożenie jeszcze nie powstało.

Tym niemniej wbrew twierdzeniom skargi, rozstrzygnięcie organu I instancji o wyłączeniu obiektu z użytkowania nie niweluje złego stanu technicznego tego obiektu ,a wręcz przeciwnie ma za zadanie ochronę przed negatywnymi skutkami tegoż stanu.

Nie powinno budzić wątpliwości, że przepis art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane dotyczy takich stanów faktycznych, kiedy to obiekt budowlany ze względu na jego niewłaściwe użytkowanie został doprowadzony do takiego stanu, iż znalazł się w nieodpowiednim stanie technicznym, który wymaga wydania przez organ nadzoru budowlanego stosownego nakazu usuwającego stwierdzone nieprawidłowości.

Wskazać trzeba, iż art. 66 ustawy Prawo budowlane znajduje się w Rozdziale 6 wymienionej ustawy zatytułowanym "Utrzymanie obiektów budowlanych". Przez pojęcie "utrzymanie" należy rozumieć zachowanie w dobrej sprawności, zachowanie w stanie niezmienionym, niepogorszonym, należytym. Przepis ten służy usunięciu nieprawidłowości (nieodpowiedniego stanu technicznego) powstałych w trakcie użytkowania obiektu, które są z reguły wynikiem zużycia technicznego obiektu budowlanego lub nagłych zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania.

Należy zauważyć, że przepis art. 66 ustawy Prawo budowlane nie tworzy dla właściciela czy zarządcy obiektu nowego obowiązku, lecz tylko precyzuje ustawowy obowiązek wynikający z art. 61 przywołanej ustawy. Roboty budowlane objęte nakazem wydanym na tej podstawie nie wymagają wydania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia.

W przypadku złego stanu obiektu budowlanego art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane zezwala wyłącznie na doprowadzenie obiektu do odpowiedniego stanu - na nic więcej. Jego celem jest jedynie utrzymanie obiektów budowlanych w należytym stanie technicznym, dlatego też decyzja wydana w celu korygowania stwierdzonych nieprawidłowości powinna dokładnie określać czynności, które właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest zobowiązany wykonać i ograniczać się jedynie do nałożenia obowiązku usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.

Podstawę rozstrzygnięcia organu podejmowanego na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane powinny stanowić właśnie ustalenia poczynione w wyniku kontroli obiektu budowlanego, a koniecznym elementem dowodowym będzie też ekspertyza stanu technicznego, która będzie zawierała ocenę stanu technicznego obiektu oraz będzie określała zakres i sposób usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości (zob. A. Gliniecki (red.), Prawo budowlane. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 859).

W sprawie niniejszej organ przeprowadził kontrolę, a najistotniejszym elementem ustalenia stanu faktycznego była uzupełnioną ekspertyzę techniczną budynku dworca kolejowego z 11 stycznia 2016r., z której wniosków jednoznacznie wynika zły stan techniczny budynku wieży ciśnień.

Autorzy ekspertyzy dokonali, na podstawie dokonanej oceny aktualnego stanu technicznego obiektu w zakresie charakteru i rozmiaru powstałych uszkodzeń, określenia stanu zagrożenia bezpieczeństwa użytkowania obiektu, ustalili przyczyny zaistniałego stanu rzeczy (brak ogrzewania, oddziaływanie wody opadowej i wilgoci, która przez zniszczone obróbki blacharskie dostaje się do wnętrza i powoduje namakanie drewnianych elementów konstrukcji, niszczycielski wpływ wody opadowej, która przedostaje się przez otwory okienne do piwnicy), oraz sprecyzowali wnioski i zalecenia dotyczące naprawy oraz dalszej eksploatacji budynku dworca kolejowego. Stan techniczny elementów budynku w ekspertyzie został określony jako zły. Wskazano, że występuje realne zagrożenie budynku dalszą jego degradacją. Dotyczy to szczególnie części wykonanej w konstrukcji muru pruskiego i okładzin drewnianych. Według ekspertów zagrożenie dotyczyło pojedynczych belek stropowych nad piwnicą, niektórych belek stropu nad parterem i nad piętrem, natomiast na kominach widoczne są szczeliny. Zdaniem ekspertów zagrożenie dotyczy całego pokrycia dachu i obróbek blacharskich.

Należy podkreślić, iż tak ustalony stan faktyczny został oparty na zgromadzonym materiale dowodowym: oględzinach, protokołach kontroli i przede wszystkim ekspertyzy stanu technicznego budynku dworca , sporządzonej na zlecenie skarżącej spółki. W tej sytuacji zawarty w skardze zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a. oraz 8 k.p.a., w związku z art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. należy uznać jedynie za polemikę z ustaleniami organów, nie popartą żadnymi dowodami, co czyni chybionym stwierdzenie, iż naruszenia te mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi , Sąd wskazuje, iż żaden aktualnie obowiązujący przepis prawa materialnego nie nakłada na organ nadzoru budowlanego obowiązku wskazywania w uzasadnieniu rozstrzygnięcia jakie konkretnie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zostały naruszone ustalonym stanem technicznym obiektu budowlanego. Nadto Sąd stwierdza, iż w chwili obecnej art. 5 (od 11 lipca 2003 r.) nie zawiera normy nakazującej użytkowanie i utrzymanie obiektu budowlanego zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi, to kryterium odnosi się jedynie do wcześniejszych etapów, a więc do projektowania i budowy, a nie do etapu użytkowania.

W zakresie ustalenia terminu wykonania nałożonych przez organ obowiązków – ostatecznie do dnia 31 grudnia 2016r., Sąd wskazuje, iż jest to termin uwzględniający z jednej strony pilną potrzebę wykonania określonych prac przy obiekcie, których celem jest przede wszystko jego zabezpieczenie przed dalszą degradacją, tym bardziej, iż podlega on ochronie konserwatorskiej, z drugiej strony możliwości skarżącej spółki oraz okres technologicznie niezbędny do ich wykonania.

Nie można tracić także z pola widzenia, iż postępowanie w tej sprawie toczy się od początków 2013r., samo wykonanie obowiązku przedłożenia żądanej ekspertyzy zajęło skarżącej prawie trzy lata , a od wydania decyzji organu I instancji minęło kolejne około półtora roku. Był to więc aż nadto wystarczający czas na zgromadzenie odpowiednich środków finansowych oraz zaplanowanie tak wydatków jak i robót budowlanych realizujących obowiązki nałożone przez organy nadzoru budowlanego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi .