Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2530/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 108 par2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.B. i H.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 428/21 w sprawie ze skarg R.B. i H.B. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2021 r. VII SA/Wa 428/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi R.B. i H.B. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy:

Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] Wojewoda Mazowiecki, m.in. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1186, ze zm.), art. 9ac ust. 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 710, ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku [...] S.A. o pozwolenie na budowę z dnia 18 kwietnia 2019 r. uzupełnionego 11 czerwca 2019 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę i rozbiórkę obejmującą budowę skrzyżowania dwupoziomowego w L., polegającą na budowie skrzyżowania dwupoziomowego (wiaduktu drogowego) w ciągu drogi powiatowej nr [...], nad linią kolejową nr [...] i nad drogą krajową [...], w km około [...] linii kolejowej, w związku z likwidacją przejazdu kolejowego w km [...] tej linii, na działkach ewid. nr: [...], obręb [...], w gminie [...], powiat [...]i, województwo [...].

Następnie, na wniosek inwestora, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] Wojewoda Mazowiecki, na podstawie art. 108 § 2 w zw. z § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096, ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", nadał ww. decyzji rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na wskazany we wniosku ważny interes społeczny i gospodarczy.

Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli skarżący.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 266, ze zm.), utrzymał w mocy wskazane wyżej postanowienie organu pierwszej instancji. Rygor ten został nadany ze względu na istnienie interesu społecznego i gospodarczego. Wedle wskazań inwestora, interes społeczny związany jest ze znaczącym zwiększeniem bezpieczeństwa osób przekraczających linię kolejową oraz mieszkańców pobliskich miejscowości. Nadto projektowana inwestycja ma strategiczne znaczenie dla rozwoju Polski i umożliwia dostosowanie parametrów linii do standardów wynikających z umów międzynarodowych, których głównym celem jest skrócenie czasu przejazdu, poprawa standardu podróży oraz zwiększenie konkurencyjności komunikacji kolejowej.

Skargi, tożsame treściowo, wnieśli wskazani na wstępie skarżący, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i orzeczenia o kosztach postępowania. Zaskarżonemu postanowienie zarzucili naruszenie: art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 w zw. z art. 108 k.p.a.; art. 124 § 1 i 2 k.p.a.; art. 80 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a.

W odpowiedziach na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zajęte w sprawie.

Z uwagi na to, że obie wniesione skargi dotyczyły tego samego postanowienia Sąd pierwszej instancji postanowieniem z dnia 10 czerwca 2021 r. połączył je do wspólnego rozpoznania dalej prowadząc pod sygnaturą VII SA/Wa 428/21.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożone skargi okazały się niezasadne. Ich oddalenie nastąpiło na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.".

W uzasadnieniu Sąd przywołał treść art. 108 § 1 i § 2 k.p.a., a następnie wyjaśnił, że przesłanką nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jest "niezbędność" niezwłocznego wdrożenia decyzji w życie. Zdaniem Sądu, trafnie organ wskazał, że szybko wybudowany wiadukt zwiększy bezpieczeństwo osób przekraczających linię kolejową i wpłynie na poprawę warunków bezpieczeństwa ruchu (swoista bezkolizyjność ruchu). Ponadto Sąd podzielił uwagi, że budowa przedmiotowego skrzyżowania dróg (drogowej i kolejowej) jest uzupełnieniem przebudowy linii kolejowej [...] będącej jedną z podstawowych inwestycji realizowanych w ramach poprawy infrastruktury kolejowej w Polsce (jest to element trasy Rail Baltica). Inwestycja ta ma zatem strategiczne znaczenie dla rozwoju Polski i umożliwia dostosowanie parametrów linii do oczekiwanych na poziomie europejskim standardów (umowy AGC i AGTTC).

W tych okolicznościach jak najszybsze rozpoczęcie prac budowlanych przekładać się będzie na ważny interes społeczny (realizacja inwestycji o doniosłym znaczeniu strukturalnym, zwiększenie bezpieczeństwa, wykorzystanie środków europejskich). Z powyższego wynika, zdaniem Sądu, "niezbędność" niezwłocznego wdrożenia ww. decyzji w życie. Wystąpienie przesłanki ważnego interesu społecznego czy też ważnego interesu gospodarczego nie jest kwestią wykazania, a raczej argumentacji, nie odnosi się bowiem wyłącznie do sfery faktów, lecz wymaga ich oceny dokonanej przez organ.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiedli skarżący, zaskarżając wydany wyrok w całości. Wyrokowi temu zarzucili naruszenie:

- na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – przepisów prawa, mające istotny wpływ na wynik postępowania:

1/ art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 9ac ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym poprzez niezasadne oddalenie w całości wniesionych w sprawie skarg, gdy tymczasem w ocenie skarżących inwestor kierując wniosek o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności do organu pierwszej instancji nie wykazał spełnienia przesłanek wskazanych w treści art. 108 § 1 i 2 k.p.a., zatem brak było podstaw do wydawania takiego postanowienia, jak również utrzymania go w mocy przez organ odwoławczy;

2/ art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez wydanie przez Sąd pierwszej instancji orzeczenia w ramach jedynie podniesionych w skardze zarzutów, gdy tymczasem Sąd pierwszej instancji zgodnie z powyższym przepisem zobowiązany był rozstrzygnąć sprawę w jej granicach, nie będąc jednak związany wskazanymi w skardze zarzutami i wnioskami skargi, dlatego też w ocenie skarżących Sąd nie dokonał wszechstronnej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, która prowadziłaby do oddalenia wniesionych przez skarżących skarg;

- przepisów prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie:

1/ art. 108 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez uznanie, że inwestor występując z wnioskiem o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności spełnił przesłanki wskazane w tym przepisie, gdy tymczasem w świetle skierowanego do organu pierwszej instancji wniosku wynikało, że jego uzasadnieniem jest interes społeczny wiążący się ze znacznym zwiększeniem bezpieczeństwa osób przekraczających linię kolejową i mieszkańców pobliskich miejscowości; że projektowana inwestycja ma strategiczne znaczenie dla rozwoju Polski i umożliwia dostosowanie parametrów linii do standardów wynikających z umów międzynarodowych, których głównym celem jest skrócenie czasu przejazdu, poprawa standardu podróży oraz zwiększenie konkurencyjności komunikacji kolejowej; a ponadto interes społeczny oraz gospodarczy, gdy tymczasem były to ogólnikowe stwierdzenia inwestora niepoparte żadnymi danymi, które umożliwiałyby zastosowanie ww. przepisu.

Wskazując na powyższe, skarżący wnieśli o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym oraz orzeczenie o kosztach postępowania.

W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych.

W piśmie procesowym z dnia 24 stycznia 2022 r. uczestnik postępowania [...] S.A. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej jako nieposiadającej usprawiedliwionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym po stwierdzeniu spełnienia ustawowych warunków przewidzianych w art. 182 § 2 p.p.s.a. Skarżący, którzy wnieśli skargę kasacyjną zrzekli się rozprawy, a uczestnicy postępowania kasacyjnego, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądali przeprowadzenia rozprawy.

Na wstępie zauważyć należy, iż przepis art. 183 § 1 p.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Ponadto, zgodnie z art. 189 p.p.s.a., jeżeli skarga ulegała odrzuceniu albo istniały podstawy do umorzenia postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem uchyla wydane w sprawie orzeczenie oraz odrzuca skargę lub umarza postępowanie. W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej. Tak zaś rozpatrywana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przystępując do wyjaśnienia przesłanek nieuwzględnienia wniesionego środka odwoławczego zauważyć należy, iż przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji było ostateczne postanowienie wydane w trybie art. 108 § 2 w zw. z § 1 k.p.a. nadające decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu [...] S.A. pozwolenia na budowę i rozbiórkę obejmujące: budowę skrzyżowania dwupoziomowego w L., polegająca na budowie skrzyżowania dwupoziomowego (wiaduktu drogowego) w ciągu drogi powiatowej nr [...], nad linią kolejową nr [...] [...] i nad drogą krajową [...], w km około [...] linii kolejowej, w związku z likwidacją przejazdu kolejowego w km [...] tej linii, na działkach ewid. nr: [...], obręb [...] i nr: [...], obręb [...], w gminie [...], powiat [...], województwo [...], rygoru natychmiastowej wykonalności.

Zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a. decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W tym ostatnim przypadku organ administracji publicznej może w drodze postanowienia zażądać od strony stosownego zabezpieczenia.

Rygor natychmiastowej wykonalności może być nadany decyzji również po jej wydaniu. W tym przypadku organ wydaje postanowienie, na które służy stronie zażalenie (§ 2.).

Rygor natychmiastowej wykonalności nadaje się decyzji nieostatecznej, co do której może toczyć się postępowanie odwoławcze. Nadanie rygoru na podstawie przepisu art. 108 § 1 k.p.a. wywołuje skutki wyłącznie w sferze tymczasowej wykonalności decyzji, a nie w zakresie jej ostateczności i nie powoduje żadnych skutków dla trybu i sposobu przeprowadzenia postępowania przez organ odwoławczy na skutek wniesionego przez stronę odwołania – patrz: wyrok NSA z dnia 12 marca 2014 r. I OSK 348/13. W tej sprawie rygor natychmiastowej wykonalności nadano ww. decyzji już po wydaniu decyzji przez Wojewodę Mazowieckiego, a uczyniono to w postanowieniu tego organu z dnia [...] stycznia 2020r., utrzymanym następnie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaskarżonym postanowieniem. Organ zaznaczył, że inwestor uzasadniając wniosek z dnia [...] grudnia 2019 r. o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności wskazał na interes społeczny wiążący się ze znaczącym zwiększeniem bezpieczeństwa osób przekraczających linię kolejową oraz mieszkańców pobliskich miejscowości. Dalej podniósł, że projektowana inwestycja ma strategiczne znaczenie dla rozwoju Polski i umożliwia dostosowanie parametrów linii do standardów wynikających z umów międzynarodowych, których głównym celem jest skrócenie czasu przejazdu, poprawa standardu podróży oraz zwiększenie konkurencyjności komunikacji kolejowej.

Sąd pierwszej instancji w ramach dokonanej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia uznał, iż odpowiada ono prawu, stąd zastosował konstrukcję prawną oddalenia skargi w trybie art. 151 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok, wbrew zarzutom kasacji, w pełni odpowiada prawu. Nie jest zatem usprawiedliwiony zarzut wniesionego środka odwoławczego naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 9ac ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym poprzez niezasadne oddalenie w całości wniesionych w sprawie skarg, bowiem w ocenie skarżących inwestor kierując wniosek o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności do organu pierwszej instancji nie wykazał spełnienia przesłanek wskazanych w treści art. 108 § 1 i 2 k.p.a.

Wbrew stanowisku skarżących inwestor kierując wniosek o nadanie decyzji pierwszoinstancyjnej rygoru natychmiastowej wykonalności wykazał przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 108 § 1 i 2 k.p.a., zatem wydane w tym zakresie postanowienie nie narusza prawa.

Wskazany w powołanym wyżej zarzucie przepis art. 9ac ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym stanowi, iż wojewoda wydaje pozwolenie na budowę linii kolejowej lub poszczególnych odcinków tej linii oraz wszystkich obiektów związanych z jej budową, przebudową i rozbudową, położonych w granicach województwa, na zasadach i w trybie przepisów Prawa budowlanego oraz doręcza je wnioskodawcy, a pozostałe strony zawiadamia o jego wydaniu, w drodze obwieszczenia, w urzędzie wojewódzkim i urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg linii kolejowej, na stronach internetowych tych gmin oraz urzędu wojewódzkiego, a także w prasie lokalnej. Norma ta odnosi się ogólnie do kwestii pozwolenia na budowę inwestycji kolejowej.

Natomiast naruszenie tej normy związane jest, w ocenie skarżących, z niezasadnym oddaleniem ich skargi, przy czym zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego takie stanowisko nie pozwala skutecznie przyjąć, że doszło do naruszenia ww. normy w związku z wydanym wyrokiem w tej sprawie. Skarga kasacyjna nie wyjaśnia w czym skarżący upatrują naruszenia art. 9ac ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym, stąd polemika z takim zarzutem nie jest możliwa, w szczególności, iż ocenianą kwestią jest nadanie postanowieniem rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie ocena samej decyzji w tym zakresie.

Istotą natychmiastowej wykonalności decyzji administracyjnych jest to, że decyzja staje się wykonalna pomimo tego, że nie jest ostateczna. Instytucja ta dotyczy zatem wykonalności decyzji nieostatecznych. W przypadku gdy decyzja natychmiast wykonalna staje się ostateczna, nie obowiązują już żadne ograniczenia w jej wykonaniu. Tym samym nadanie rygoru na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. wywołuje skutki wyłącznie w sferze tymczasowej wykonalności decyzji i w takiej też sferze pozostaje aktualne kontestowanie prawidłowości zastosowania owego rygoru.

Podkreślić należy, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nie jest uzależnione od prawidłowości decyzji, której rygor ma zostać nadany. Innymi słowy, ani Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, ani tym bardziej Sąd pierwszej instancji, nie byli uprawnieni do dokonania oceny, czy decyzja organu pierwszej instancji jest decyzją prawidłową, która powinna ostać się w toku postępowania instancyjnego. Co więcej, samo postępowanie w przedmiocie nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności z natury rzeczy nie jest postępowaniem, w którym prowadzi się wyczerpujące postępowanie wyjaśniające. Wydane rozstrzygnięcie opierało się przy tym na argumentacji przedstawionej przez inwestora co pozwalało, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozważyć zasadność nadania decyzji zezwalającej na budowę rygoru natychmiastowej wykonalności.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowość zastosowanego rygoru natychmiastowej wykonalności nie może być skutecznie zakwestionowana. Należy podkreślić, że w niniejszej sprawie działania organów pozostawały w zgodzie z art. 108 § 1 i 2 k.p.a., co trafnie zaaprobował Sąd pierwszej instancji. Trzeba zaaprobować stanowisko tego Sądu, iż słusznie organ pierwszej instancji podniósł, że szybko wybudowany wiadukt zwiększy bezpieczeństwo osób przekraczających linię kolejową i wpłynie na poprawę warunków bezpieczeństwa ruchu (swoista bezkolizyjność ruchu). Ponadto prawidłowo wskazano, że budowa przedmiotowego skrzyżowania dróg (drogowej i kolejowej) jest uzupełnieniem przebudowy linii kolejowej [...] będącej jedną z podstawowych inwestycji realizowanych w ramach poprawy infrastruktury kolejowej w Polsce (jest to element trasy Rail Baltica). Inwestycja ta ma zatem strategiczne znaczenie dla rozwoju Polski i umożliwia dostosowanie parametrów linii do oczekiwanych na poziomie europejskim standardów (wynikających m.in. z umowy AGC i AGTTC). Nie budzi wątpliwości NSA, co również przyznał Sąd pierwszej instancji, że inwestor w sposób przekonujący wyjaśnił, iż głównym jej celem jest skrócenie czasu przejazdu, poprawa standardu podróży i zwiększenie konkurencyjności komunikacji kolejowej. Realizacja przedsięwzięcia stanowi także istotny element działań inwestora, które mają na celu udostępnienie infrastruktury kolejowej przewozom osób i towarów z zapewnieniem bezpieczeństwa przejazdu pociągów oraz umożliwi zrealizowanie przedsięwzięcia współfinansowanego przez Unię Europejską z instrumentu "Łącząc Europę". W szczególności jednak zwiększa bezpieczeństwo uczestników ruchu (drogowego i kolejowego). Stąd słusznie uznano, że w realiach niniejszej sprawy nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności pozwoli na jak najszybsze rozpoczęcie prac budowlanych, co jednocześnie będzie przekładać się na ważny interes społeczny (realizacja inwestycji o doniosłym znaczeniu strukturalnym, zwiększenie bezpieczeństwa, wykorzystanie środków europejskich). Z powyższego wynika więc "niezbędność" niezwłocznego wdrożenia decyzji o pozwoleniu na budowę w życie.

Zatem trafnie podniósł Sąd pierwszej instancji, że wystąpienie przesłanki ważnego interesu społecznego czy też ważnego interesu gospodarczego nie jest kwestią wykazania, a raczej argumentacji, nie odnosi się bowiem wyłącznie do sfery faktów, lecz wymaga ich oceny dokonanej przez organ. Przedstawione właśnie przez inwestora informacje powołujące się na wzrost bezpieczeństwa osób przekraczających linię kolejową oraz poprawę warunków bezpieczeństwa ruchu, a także strategiczne znaczenie inwestycji dla rozwoju Polski oraz umożliwiające dostosowanie linii do standardów wynikających z umów międzynarodowych, których głównym celem jest skrócenie czasu przejazdu, poprawa standardu podróży oraz zwiększenie konkurencyjności komunikacji kolejowej, pozwalały organom na wydanie kwestionowanych postanowień. Dlatego też, w okolicznościach tej sprawy, słusznie Sąd pierwszej instancji uznał stanowisko wyrażone przez Wojewodę w zaskarżonym postanowieniu nadające decyzji o pozwoleniu na budowę rygor natychmiastowej wykonalności, które następnie zostało prawidłowo utrzymane w mocy przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Tym samym zarzut skargi kasacyjnej błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 108 § 1 i § 2 k.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie.

Nie jest także usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a. Zdaniem skarżących naruszając ww. normy Sąd pierwszej instancji nie dokonał wszechstronnej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, która prowadziłaby do oddalenia wniesionych przez nich skarg.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można Sądowi pierwszej instancji skutecznie zarzucić naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Powyższy przepis określa zatem granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny pierwszej instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd pierwszej instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, oceniając postępowanie organów administracji w zakresie zastosowania art. 108 § 1 i 2 k.p.a., a zatem nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której zostały wniesione obie skargi. Dodatkowo należy wskazać, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (por. m.in. wyroki NSA: z 25 marca 2011 r. I FSK 1862/09; z 11 kwietnia 2007 r. II OSK 610/06; z 15 października 2015 r. I GSK 241/14). W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (por. wyrok NSA z 2 lipca 2015 r. I OSK 450/15), ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (por. wyrok NSA z 21 października 2010 r. I GSK 264/09). W opisanych wyżej warunkach podnoszenie w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a. należało także uznać za nieusprawiedliwione.

Podsumowując, w ocenie Sądu odwoławczego, żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie. Dlatego też, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.