Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 21/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano do podjęcia czynności
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 2
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Sędziowie WSA Tomasz Grossmann WSA Józef Maleszewski Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2016 r. sprawy ze skargi D. Z. na bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Burmistrza Gminy i Miasta K. do załatwienia pkt 1 wniosku z dnia[...] września 2015 r. w zakresie żądania podania informacji ile krzyży i ile symboli innych religii niż chrześcijańska wisi na ścianach Urzędu Gminy i Miasta K. - w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku w zakresie wskazanym w pkt 1 wyroku; 3. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w pozostałym zakresie; 5. zasądza od Burmistrza Gminy i Miasta K. na rzecz skarżącego D. Z. kwotę 608,40 zł (sześćset osiem złotych i 40 groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu [...] września 2015 r. D. Z. za pośrednictwem poczty elektronicznej zwrócił się do Burmistrza K. o udostępnienie informacji publicznej:

1. ile krzyży i ile symboli innych religii niż chrześcijańskie wisi na ścianach Państwa urzędu oraz podległych jednostek organizacyjnych, lub którymi Państwo na co dzień dysponujecie na jakiejkolwiek podstawie prawnej?

2. czy, a jeśli tak, to w jaki sposób zapewniacie Państwo, że na ścianach Państwa urzędu oraz podległych jednostek organizacyjnych lub którymi Państwo na co dzień dysponujecie na jakiejkolwiek podstawie prawnej:

a) krzyże tam wiszące nie będą zdejmowane pomimo żądań osób wyznania innego niż chrześcijańskie, w szczególności muzułmańskiego, bądź osób o poglądach ateistycznych lub agnostycznych?

b) krzyże mają prawo być tam zawieszane pomimo protestów osób należących do osób wyznania innego niż chrześcijańskie, w szczególności muzułmańskiego, bądź osób o poglądach ateistycznych lub agnostycznych?

c) obok krzyży mogą być zgodnie z zasadą wzajemnego poszanowania i tolerancji wieszane symbole innych religii, których kult nie sprzeciwia się podstawowym zasadom porządku prawnego Rzeczpospolitej Polskiej, a w szczególności w których reguły wierzeń nie mają związku z szerzeniem świętej wojny, czy innego zła, nienawiści, destrukcji, przestępczości?

d) krzyż wiszący na ścianie, a także inne ewentualnie znajdujące się obok niego symbole religijne nie mogą być tak umieszczone w stosunku do godła lub flagi Rzeczpospolitej Polskiej, że mogłoby to wywoływać poczucie prymatu prawa religijnego stanowionego nad prawem państwowym stanowionym, w szczególności godło nie jest umieszczone poniżej symboli religijnych, ani nie jest mniejszych rozmiarów od symboli religijnych?

e) krzyż wiszący na ścianie, a także inne ewentualnie znajdujące się obok niego symbole religijne nie mogą być tak umieszczone w stosunku do siebie, że mogłyby wywoływać poczucie dominacji któregoś z nich w stosunku do pozostałych?

f) krzyż wiszący na ścianie, a także inne ewentualnie znajdujące się obok niego symbole religijne nie mogą być umieszczone na tyle blisko godła Rzeczpospolitej Polskiej, że mogłoby to wywoływać poczucie zatracenia rozdziału państwa od Kościoła lub od innych związków wyznaniowych?

g) krzyż lub inne symbole religijne umieszczone na ścianach powinny być otaczane nie mniejszą czcią niż godło i flaga państwowe?

3. czy w odniesieniu do ścian pomieszczeń publicznych, którymi Państwo na co dzień dysponujecie na jakiejkolwiek podstawie prawnej obowiązują jakiekolwiek wewnętrzne akty prawne, których przedmiot regulacji dotyczy kwestii przedstawionych powyżej, a jeśli nie to, czy mają miejsce w Waszej jednostce organizacyjnej prace legislacyjne mające na celu wdrożenie tego typu lub podobnych regulacji mających na celu prawne uregulowanie zawieszania symboli religijnych zgodnie z konstytucyjnymi zasadami poszanowania religii, ich równouprawnienia oraz rozdziału państwa od kościołów i związków wyznaniowych, a jeśli tak, to wnoszę również o podanie, czego one konkretnie dotyczą, które osoby są odpowiedzialne za prace nad projektami, jaki jest zakres przedmiotowy tych projektów, jakie są założenia i ustalenia do tych projektów, jaki jest ich tekst, jaki jest ewentualny czas niezbędny do zakończenia prac nad nimi.

Pismem z dnia [...] września 2015 r. organ wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku poprzez podanie imienia i nazwiska, miejsca zamieszkania oraz ewentualnie innych danych umożliwiających identyfikacje wnioskodawcy.

Pismem z dnia [...] lutego 2016 r. D. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Burmistrza K. wnosząc o:

1) zobowiązanie organu obowiązanego do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 8 września 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku;

2) uznanie na podstawie art. 149 § 1 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej "Ppsa"), że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i wymierzenie Podmiotowi obowiązanemu grzywny na postawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 Ppsa w umiarkowanej wysokości;

3) ewentualne wymierzenie na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 Ppsa Podmiotowi obowiązanemu grzywny, jeśli Podmiot obowiązany nie przekaże Sądowi niniejszej skargi, odpowiedzi na tę skargę oraz akt sprawy w terminie 15 dni od otrzymania niniejszej skargi;

4) zasądzenie od Podmiotu obowiązanego zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi strona wskazała m.in., że zagadnienie umieszczania symbolu krzyża w miejscach publicznych wiąże się bezpośrednio z realizowaniem przez władze samorządu terytorialnego gwarancji państwa świeckiego. Poruszone we wniosku problemy nie mogą nie mieć charakteru niepublicznego, albowiem sposób zachowania się władz samorządowych może wpływać na postrzeganie przez społeczeństwo neutralności państwa wobec symboli religijnych (por. wyrok Wielkiej Izby ETPC w sprawie Lautsi przeciwko Włochom skarga nr 30814/06, z dnia 18 marca 2011r.). Obywatel ma prawo do wiedzy o tym, w jaki sposób organy samorządu terytorialnego traktują sprawy religijne i światopoglądowe i czy we właściwy sposób szanują symbolikę nie tylko religijną ale także o wymiarze ogólnospołecznym (kulturowym, historycznym) - vide: postanowienie WSA w Rzeszowie z 19.06.2013 r, sygn. II SAB/Rz 45/13.

Dalej skarżący podniósł, że istota wniosku o udzielenie informacji publicznej odnosi się zatem do sposobu, a także zasad umieszczania symboli religijnych w budynkach samorządowych. Jest to zatem kwestia dotycząca zasad (założeń) związanych z funkcjonowaniem podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. To zaś wypełnia przesłankę o jakiej stanowi art. 6 ust. 1 pkt 3 Iit. "a" ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do tego przepisu, udostępnieniu podlegają informacja publiczne dotyczące trybu działań władz publicznych. Problematyka ta w określonym wyżej zakresie ma walor informacji publicznej, bowiem wprost odnosi się do sposobu działania organu.

Skarżący podniósł, iż zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym wniosek o udostępnienie informacji publicznej może zostać złożony anonimowo i o ile dotyczy on informacji publicznej będącej w posiadaniu podmiotu obowiązanego, a nie wchodzą w grę przesłanki do wydania odmownej decyzji administracyjnej z art. 16 ustawy, podmiot obowiązany ma obowiązek udzielić informacji w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem nawet, jeśli ten jest anonimowy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o oddalenie i umorzenie postępowania w części dotyczącej wyznaczenia dodatkowego terminu na załatwienie sprawy.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu [...] lutego 2016 r. żądana informacja została udostępniona niezwłocznie po uzupełnieniu wniosku. Organ powołując się na orzecznictwo wskazał, że organ ma prawo domagać się od wnioskodawcy danych, które pozwolą mu na jego identyfikację. Organ podniósł, iż w tych względów skierowanie do wnioskodawcy żądania uzupełnienia wniosku było uzasadnione, a organ nie pozostawał w bezczynności.

Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ wskazał, iż pytanie dotyczące ilości krzyży nie stanowi informacji publicznej.

Na rozprawie w dniu 12 maja 2016 r. pełnomocnik skarżącego zmodyfikował wniosek podtrzymując skargę co do pkt 1 wniosku z dnia [...] września 2015 r. i cofając skargę w pozostałym zakresie. Pełnomocnik cofnął skargę również co do żądania ustalenia, iż bezczynność miała charakter rażący oraz w zakresie wymierzenia organowi grzywny. Pełnomocnik skarżącego oświadczył, iż organ powinien wiedzieć ile krzyży wisi w Urzędzie. Pełnomocnik ponadto sprecyzował, że organ powinien podać ile krzyży i innych symboli religijnych wisi na ścianach Urzędu oraz wskazał, iż skarga nie dotyczy jednostek podległych Burmistrzowi.

Pełnomocnik skarżącego wniósł o zasądzenie kosztów postępowania w łącznej kwocie 1407,42 zł, na co składa się kwota 608,40 zł kosztów postepowania oraz koszty dojazdu.

Organ podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę wskazując jednocześnie, iż nie wie ile krzyży wisi w Urzędzie oraz że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów. W takich przypadkach, kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ponieważ zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.), przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, a zatem Kodeks nie ma zastosowania do pozostałych czynności podejmowanych w trybie ustawy, które mają charakter czynności materialno-technicznych z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa. Wprawdzie art. 52 § 3 Ppsa stanowi, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa, jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednak bezczynność nie wchodzi w zakres pojęcia "akty lub czynności", a skoro ustawa nie przewiduje żadnych dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym przez organy w ramach udzielania informacji publicznej (poza odwołaniem od decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej oraz decyzji o umorzeniu postępowania), należy uznać, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 Ppsa (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt I OSK 601/05, LEX nr 236545 – wyrok dostępny w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uznając, że niniejsza skarga jest dopuszczalna stwierdzić należy, iż jej przedmiotem jest bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta k. w zakresie udostępnienia informacji wskazanych we wniosku z dnia [...] września 2015 r.

Zauważyć w tym miejscu należy, iż złożenie wniosku przez osobę wykonującą prawo do informacji nie nakłada na podmiot zobowiązany obowiązku automatycznego udostępnienia informacji, gdyż w pierwszej kolejności powinien on stwierdzić, czy przepisy komentowanej ustawy znajdują zastosowanie w danej sytuacji, a następnie w przypadku pozytywnej odpowiedzi powinien ocenić, czy nie zachodzą przesłanki ograniczające dostępność informacji, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a także rozważyć czy wniosek nie dotyczy informacji publicznej przetworzoną.

Tak więc, mając na uwadze ograniczenie badania merytorycznego sprawy jakim podlega skarga na bezczynność organu, należało przede wszystkim wyjaśnić czy informacja, o której udostępnienie wystąpił skarżący stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy, a podmiot do którego o udzielenie informacji się zwrócił jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.

W pierwszej kolejności Sąd postanowił się odnieść do aspektu podmiotowego sprawy tzn. czy Burmistrz Miasta i Gminy K. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Katalog podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznych określony został w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Zgodnie z art. 4. ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej;

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że Burmistrz Miasta i Gminy w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, mieści się jako organ w zakresie podmiotowym stosowania tej ustawy, w związku z czym zobowiązany jest do udostępniania posiadanych informacji, mających charakter informacji publicznych (art. 4 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej).

Oceniając natomiast aspekt przedmiotowy tzn. czy żądana informacja stanowi informację publiczną wskazać należy, że pojęcie informacji publicznej określone jest w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy.

Przed dokonaniem oceny czy w niniejszej sprawie mamy do czynienia z informacja publiczną zwrócić należy uwagę, iż na rozprawie w dniu [...] maja 2016 r. pełnomocnik skarżącego zmodyfikował skargę ograniczając ją tylko co do pkt 1 wniosku precyzując, iż organ winien podać ile krzyży i innych symboli religijnych wisi n ścianach Urzędu Miasta i Gminy K.. Pełnomocnik wskazał, iż nie dotyczy to jednostek podległych.

Powyższe oznacza, że Sąd, na skutek powyższej modyfikacji, zobowiązany był wyłącznie rozstrzygnąć czy żądana przez skarżącego informacja ile krzyży i ile symboli innych religii niż chrześcijańskie wisi na ścianach urzędu stanowi informację publiczną.

Zgodnie z normą art. 3 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych. W doktrynie wskazuje się, że aktualna wiedza o sprawach publicznych wiąże się z szeroko ujętymi sprawami bieżącymi, włącznie ze sprawami niezakończonymi, będącymi dopiero w przygotowaniu, jakie obywatel może uzyskać od władzy. Ponadto zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Jego doprecyzowaniem jest art. 6 ust. 1, który w formie katalogu otwartego wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. Na podstawie wskazanych przepisów, uwzględniając konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacja wytworzona i odnosząca się do publicznej sfery ich działalności. Art. 6 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 i zasadach ich funkcjonowania.

W orzecznictwie wskazuje się, iż informacja dotycząca umieszczania symboli religijnych ma charakter publiczny. Zgodnie z art. 25 ust. 2 Konstytucji RP, władze publiczne w Rzeczypospolitej Polskiej zachowują bezstronność w sprawach przekonań religijnych, światopoglądowych i filozoficznych, zapewniając swobodę ich wyrażania w życiu publicznym (zob. wyrok WSA Bydgoszczy z dnia 14 grudnia 2015 r., sygn. akt II Sab/Bd 94/15 czy też przytoczony przez skarżącego wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 19 czerwca 2013 r., sygn. akt II SAB/Rz 45/13).

Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w postanowieniu z dnia 19 czerwca 2013 r. sygn. II SAB/Rz 45/13, art. 6 ust. 1 ustawy "należy interpretować przez pryzmat tych regulacji Konstytucji RP, które nakładają na władze publiczne obowiązek zachowania bezstronności m.in. w sprawach przekonań religijnych i światopoglądowych. O tym obowiązku stanowi art. 25 ust. 2 ustawy zasadniczej. (...) Zagadnienie umieszczania symbolu krzyża w miejscach publicznych wiąże się bezpośrednio z realizowaniem przez władze samorządu terytorialnego gwarancji państwa świeckiego. Sposób zachowania się władz samorządowych może wpływać na postrzeganie przez społeczeństwo neutralności państwa wobec symboli religijnych (por. wyrok Wielkiej Izby ETPC w sprawie Lautsi przeciwko Włochom skarga nr 30814/06, z dnia 18 marca 2011 r.). Obywatel ma prawo do wiedzy o tym, w jaki sposób organy samorządu terytorialnego traktują sprawy religijne i światopoglądowe i czy we właściwy sposób szanują symbolikę nie tylko religijną ale także o wymiarze ogólnospołecznym (kulturowym, historycznym)."

Informacje, których domagał się skarżący, stanowią informację publiczną, skoro wyżej przytoczony wniosek dotyczył informacji na temat obecności symboli religijnych w pomieszczeniach publicznych (przestrzeni publicznej).

Przechodząc natomiast do oceny czy w przedmiotowej sprawie organ pozostaje w bezczynności wskazać należy, iż aktualnie, uwzględniając poglądy orzecznictwa i doktryny, należy przyjąć, że z bezczynnością organu administracji mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie dokonał stosownej czynności. W takich przypadkach, kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie.

Ustawodawca w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazał, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 3 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej).

Zatem skoro wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną organ miał obowiązek:

1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno – technicznej w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej) lub

2) wydać na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, np. wynikające z art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej lub

3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie (nie dłuższym jednak niż 2 miesiące), w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (w sytuacji powiadomienia wnioskodawcy o braku możliwości realizacji jego żądania w sposób lub w formie określonych we wniosku, ze wskazaniem innego sposobu lub formy bezzwłocznego udostępnienia informacji, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się - art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej) lub

4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że skoro wniosek o udzielenie informacji wpłynął do organu dnia [...] września 2015 r., to w tym dniu rozpoczął się bieg terminu do załatwienia tej sprawy przez organ.

W tym miejscu odnieść należy się do kwestii braku we wniosku jakichkolwiek danych pozwalających na identyfikację wnioskodawcy.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej nie mają zastosowania wprost przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 – dalej jako "Kpa"). Do tej ustawy ustawa o dostępie do informacji publicznej odsyła jedynie w art. 16 w odniesieniu tylko do decyzji administracyjnych. Jednocześnie jednak ustawa o dostępie do informacji publicznej nie reguluje w sposób szczegółowy wszystkich elementów postępowania związanego z wnioskami o udostępnienie informacji publicznej. Nie ma bowiem wątpliwości, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej wszczyna postępowanie administracyjne, w ramach którego mogą być podejmowane różnorakie czynności. Z założenia ma to jednak być postępowanie odformalizowane i szybkie, co wynika z celu ustawy oraz z jej art. 10 ust. 2, stanowiącego, że informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku (por. wyrok NSA z 14 września 2012 r., sygn. I OSK 1013/12). Ustawodawca nie przewidział żadnych szczególnych wymagań ani co do wniosku, ani co do osoby wnioskodawcy, określił natomiast stosunkowo krótkie terminy instrukcyjne dla podmiotu zobowiązanego.

Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II SAB/Kr 79/15, iż skarżący nie musiał podawać imienia i nazwiska we wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Przy ocenie czy żądana informacja ma charakter publiczny czy też nie organowi nie są potrzebne dane personele wnioskodawcy. Dane te potrzebne są organowi wyłącznie w sytuacji gdy organ ma zamiar wydać decyzję administracyjną.

W niniejszej sprawie postępowanie organu nie wskazuje aby miał zamiar wydać decyzję administracyjną.

Z powyższych względów nie można zgodzić się z organem, iż wzywanie skarżącego o podanie danych było zasadne, a z uwagi na brak odpowiedzi pozostawienie wniosku bez rozpoznania było prawidłowe. W tym miejscu wskazać należy, iż przepisy ustawy o dostępie informacji publicznej nie przewidują możliwości wzywania strony o uzupełnienie braków wniosku na podstawie art. 64 § 2 Kpa, jak również pozostawiania takiego wniosku bez rozpatrzenia.

Ponadto nie można się zgodzić z organem, iż w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z bezczynnością. Z akt sprawy wynika, iż do dnia orzekania przez Sąd organ nie udostępnił wnioskowanej informacji, a jedynie pismem dnia 23 lutego 2016 r. poinformował, iż nie posiada wiedzy i informacji na żądany temat.

W ocenie Sądu takiej odpowiedzi nie można uznać za wystarczającą. Organ ma możliwość ustalenia ile krzyży i innych symboli religijnych wisi na ścianach Urzędu.

Zatem skoro do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie organ nie rozpoznał wniosku w tym zakresie uznać należy, że pozostaje w bezczynności.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 Ppsa orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku.

Oceniając natomiast charakter bezczynności stwierdzić należy, iż nie ma ona charakteru rażącego. Jak wynika z akt sprawy organ brak działania organu wynikał z faktu odmiennej niż zaprezentowanej w niniejszym uzasadnieniu stanowiska, co do konieczności wskazania danych personalnych wnioskodawcy.

W związku z powyższym, mając na uwadze poczynione ustalenia i działając w oparciu o art. 149 § 1a Ppsa Sąd (w pkt 3 sentencji wyroku) orzekł, że bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Z uwagi na ograniczenie skargi wyłącznie co do pkt 1 wniosku oraz cofnięcia skargi w pozostałym zakresie Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 Ppsa orzekł jak w pkt 4 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 5 wyroku na podstawie art. 200 Ppsa na które to składają się wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł), wpis od skargi (100 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł), oraz pozostałe koszty związane z wysyłaniem korespondenci i uiszczeniem kosztów (11,4 zł). Odnosząc się do wniosku pełnomocnika o zwrot kosztów dojazdu wskazać należy, iż w myśl art. 205 § 2 Ppsa do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Z powyższego jednoznacznie wynika, iż do kosztów postępowania, w przypadku reprezentowania strony przez profesjonalnego pełnomocnika, nie zalicza się kosztów przejazdu, jak ma to miejsce w przypadku prowadzenia postępowania przez stronę osobiście.