Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 509/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3 par. 2 pkt 1, art. 153, art. 145, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 1, art. 3, art. 28 ust. 1, art. 29-31
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 43
journal: Dz.U. 1985 nr 14 poz 60
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant St. sekretarz sądowy Katarzyna Sierszeńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2012 r. sprawy ze skargi Spółki A z siedzibą w O. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzja z dnia [...]12.2011r. na podstawie art. 51 ust.1 pkt.1 oraz ust.7 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane / Dz. U. z 2010 r. nr 243 poz.1623 / oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego nakazał inwestorowi sp. z o.o. A w O. rozbiórkę nośnika reklamowego zlokalizowanego na nieruchomości nr geodezyjny działki [...] położonej w K.

Powyższa decyzja została wydana po ponownym rozpoznawaniu sprawy w związku z wyrokiem tutejszego sądu z dnia 28 lipca 2010 r. wydanego w sprawie Sygn. II SA/PO 274/10. Z uzasadnienia tego wyroku wynika, że sąd nie zgodził się ze stanowiskiem organu iż sprawa posadowienia na działce nośnika reklamowego jest bezprzedmiotowa i uchylił decyzje umarzającą postępowanie administracyjne.

Sąd nakazał uzupełnić postępowanie i poczynić dodatkowe ustalenia w trzech aspektach .

Po pierwsze Sąd nakazał ustalić czy przedmiotowe urządzenie reklamowe wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Fakt, że inwestor zgłosił zamiar wykonania określonych robót budowlanych (zgłoszenie zarejestrowane w Starostwie Powiatowym pod nr [...] z dnia [...] maja 2008 r.), co do którego to zgłoszenia właściwy organ architektoniczno-budowlany nie wniósł sprzeciwu, nie oznacza, iż brak takiego sprzeciwu prowadzi do uznania za legalne wykonania nawet takich robót budowlanych, które bezwzględnie (w odróżnieniu od uznaniowego nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, o którym mowa w art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego) wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Wprawdzie przyjęcie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej zgłoszenia oznacza, iż roboty budowlane nim objęte mogą być legalnie podjęte, ale oczywiście przy założeniu, że chodzi o inwestycję podlegające tej formie reglamentacji, a nie pozwolenia na budowę. Sąd wyjaśnił że tylko w takim przypadku organ nadzoru budowlanego nie ma kompetencji do badania legalności przyjęcia zgłoszenia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Natomiast w sytuacji, gdy strona błędnie dokonała zgłoszenia zamiast złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, a organ wadliwie zaniechał wniesienia sprzeciwu winien znaleźć zastosowanie tryb wynikający z art. 50 i 51 Prawa budowlanego, umożliwiający dokonanie legalizacji. Art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego wprost dotyczy bowiem sytuacji, w której prowadzenie robót budowlanych wykonywanych na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1pr. budowlanego. Tymczasem w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe w tym kierunku nie było prowadzone. Pozyskana kopia zgłoszenia robót budowlanych nie została odniesiona do stanu obiektu budowlanego (jego cech i parametrów technicznych). W szczególności nie zebrano dowodów na okoliczność, w jaki sposób urządzenie to było posadowione na gruncie. W konsekwencji ustalenia wymagają powyższe okoliczności dotyczące charakteru przedmiotowej inwestycji. W związku z tym Sąd, odwołując się do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartego w wyroku z dnia 15 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 811/08, Lex nr 574315 i powołane tam orzecznictwo), wskazał, iż przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego nie ma zastosowania do wolnostojących trwale związanych z gruntem urządzeń reklamowych, o których mowa w art. 3 pkt 3 tej ustawy. Na gruncie jej przepisów występują co najmniej dwa rodzaje urządzeń reklamowych, wymagające pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Zwrot "instalowaniu" użyty w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy należy uznać za adekwatny dla określenia robót budowlanych wykonywanych na obiektach budowlanych, a ilekroć w ustawie jest mowa o "budowie" zwrot ten należy odnieść między innymi do takich budowli jak wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, których budowy nie wymieniono w art. 29 ust. 1 przywołanej ustawy. O tym zaś czy dane urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie w istocie decydują jego parametry techniczne, co zgodnie z wymogami art. 5 ust. 1 tej ustawy i zasadami wiedzy technicznej przy projektowaniu i budowie obliguje uczestników procesu budowlanego do brania pod uwagę okresu użytkowania, przepisów techniczno-budowlanych, względów bezpieczeństwa oraz innych warunków i wymagań tam wymienionych.

Po drugie. Sąd nakazał aby organ nadzoru budowlanego dokonał pomiaru odległości przedmiotowego obiektu od zewnętrznej krawędzi jezdni. Ustalenie tej odległości poprzez zsumowanie wyników pochodzących od organu oraz od strony postępowania w tych okolicznościach nie stanowi należytego respektowania zasady wyrażonej w art. 7 kpa. Ustalenie przedmiotowej odległości ma zaś znaczenie dla oceny czy usytuowanie nośnika reklamowego nie narusza obowiązujących przepisów prawa dotyczących odległości pomiędzy obiektami budowlanymi.

Po trzecie wreszcie Sąd wskazał, że kwestie dotyczące zgodności przedmiotowego obiektu budowlanego z zapisami planu miejscowego powinny być również rozpatrzone w sprawie przez organ nadzoru budowlanego, jednakże najpierw winien zostać ustalony stan faktyczny sprawy (wszystkie istotne okoliczności faktyczne sprawy). Niezbędne jest jednoznaczne ustalenie jaki charakter ma przedmiotowa inwestycja i czy ustalony stan faktyczny nie uzasadnia zastosowanie art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego. Dopiero tak ustalone okoliczności dotyczące charakteru i parametrów przedmiotowego obiektu budowlanego powinny być odniesione do zapisów planu miejscowego. Wskazano, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego jest właściwy do likwidacji samowoli budowlanej polegającej na budowie obiektu budowlanego wbrew ustaleniom obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego również wówczas, gdy budowa taka nie musiała być poprzedzona uzyskaniem pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem (tak NSA w wyroku z dnia 23 lutego 2010 r. sygn. akt II OW 27/09, dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyjaśniono, że celem postępowania prowadzonego w oparciu o powołany przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane jest doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, po uprzednim wyjaśnieniu legalności (zgodności z przepisami) i jakości wykonywanych robót, w szczególności w kontekście zgodności z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, warunkami technicznymi, czy też Polskimi Normami.

Ponownie prowadząc postępowanie wyjaśniające PINB ustalił, że konstrukcja nośnika reklamowego znajduje się w odległości 52,20 m od krawędzi autostrady. Dalej w uzasadnieniu decyzji organ podał ,że inwestor winien uzyskać pozwolenie na budowę przedmiotowej konstrukcji reklamowej z uwagi na konstrukcję obiektu i jego gabaryty. Fakt, że starostwo powiatowe nie wniosło sprzeciwu od zgłoszenia nie oznacza, że brak sprzeciwu prowadzi do uznania za legalne wykonanie takich robót, które bezwzględnie wymagają pozwolenia na budowę. Organ orzekający podał, że przepis art. 29 ust. 2 pkt.6 prawa budowlanego nie ma zastosowania do wolnostojących trwale związanych z gruntem urządzeń reklamowych, o których mowa w art. 3 pkt.3 pr. budowlanego. Podano, że ilekroć w ustawie jest mowa o budowie; zwrot ten należy odnieść do takiej budowli jak wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe , których budowy nie wymieniono w art. 29 ust.1 prawa budowlanego. W zakresie ustaleń stanu faktycznego organ orzekający podał, że w niniejszej sprawie płyty żelbetowe stanowiące balast są stabilną podstawą mają za zadanie utrzymywać konstrukcję stalową – kratownicę z banerem reklamowym i uniemożliwiać ich łatwe przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru. Przy takich ustaleniach należało uznać, że do legalizacji w.w. budowli, wolnostojącego trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego zastosowanie ma art. 51 w zw. Z art. 50 ust.1 pkt. 1 prawa budowlanego zgodnie z którym: w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust.1 lub w art. 49 b ust.1, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. Z uwagi na całkowite zakończenie przez inwestora robót budowlanych uznano, że w sprawie ma zastosowanie art. 51 ust. 7 prawa budowlanego, stosownie do którego przepisy art. 51 ust.1 pkt.1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo 49 b zostały wykonane w sposób o którym mowa w art. 50 ust.1. Odpowiednie zastosowanie art. 51 ust.1 pkt.1 i 2 w przypadku gdy roboty wykonano bez pozwolenia na budowę i zostały one zakończone – polega na wydaniu decyzji na podstawie art. 51 ust1. pkt.1 i 2 bez poprzedzenia jej postanowieniem o wstrzymaniu robót budowlanych.

Odnośnie zgodności posadowienia budowli z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazano, że zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy Kleszczewo zatwierdzonego Uchwałą nr XXXVII/81/2005 Rady Gminy Kleszczewo z dnia 18.11.2005 r. teren działki nr ewidencyjny [...] położony w obrębie K. stanowi teren rolny. Uznano więc, że budowa na tejże działce nośnika reklamowego narusza ustalenia uchwały Rady Gminy gdyż działka przeznaczona jest jako teren rolny. Powyższe naruszenie przepisów prawa miejscowego jakim jest plan miejscowy wyklucza doprowadzenie istniejącego obiektu do stanu zgodnego z ustaleniami powyższego planu ponieważ wiązałoby się to z rozbiórką przedmiotowego obiektu budowlanego. Z uwagi na powyższe uznano, że w sprawie nie może mieć zastosowanie art. 51 ust.1 pkt. 2 prawa budowlanego zgodnie z którym właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem określając termin ich wykonania. W tym stanie faktycznym podstawą prawną niniejszego postępowania stanowi art. 51 ust.1 pkt.1 ustawy prawo budowlane, zgodnie z którym właściwy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.

Odwołanie od tej decyzji złożył złożyła firma o nazwie [...] sp. z o.o. B w O. Z treści odwołania wynika, że odwołująca nie zgadza się z decyzja organu pierwszej instancji i domaga się jej uchylenia. Wskazuje na naruszenie przepisów art. 7 i 77 kpa i nie zapewnienie stronie możliwości brania czynnego udziału, a zdaniem odwołującej ustalenia organu nie mają odzwierciedlenia w faktach.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].04.2012r. na zasadzie art. 138 §1 pkt.1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Jak wynika z dołączonych akt administracyjnych organ odwoławczy na podstawie aktualnego wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego ustalił, że wskazany w decyzji organu pierwszej instancji podmiot jest tożsamy z wnoszącym odwołanie ponieważ nastąpiła tylko zmiana nazwy.

W motywach uzasadniających organ odwoławczy podał, że sprawa dotyczy posadowienia nośnika reklamowego na nieruchomości nr [...] położonej w K. Obiekt został wybudowany na podstawie zgłoszenia zamiaru budowy do Starostwa Powiatowego, co do którego nie zgłoszono sprzeciwu. Z protokołu sporządzonego w dniu 14 lutego 2011 r. wynika, że obiekt został wykonany zgodnie ze zgłoszeniem. Przywołując treść art. 28 i art. 29 ust 2 pkt.6 prawa budowlanego wskazano ,że prawidłowo sporna budowla nie podlega wyłączeniu z konieczności uzyskania pozwolenia na budowę bo jest budowlą, a nie urządzeniem reklamowym wymienionym w art. 29 ust.1 pkt.6 prawa budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt.3 prawa budowlanego budowlą są między innymi wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Przedmiotowy nośnik reklamowy składa się z konstrukcji stalowej kratownicowej, połączonej z płytami żelbetowymi stanowiącymi balast posadowionymi w gruncie. Wskazano, że ze względu na fakt umieszczenia urządzenia na płytach żelbetowych posadowionych na gruncie jest ono trwale z gruntem związane. Wzmocniona warstwa posadowienia stanowi wystarczająco stabilna podstawę dla słupa z tablicą. Powołując się na wyrok NSA z 23.6.2006 r. II OSK 923/05 wskazano, że dla uznania obiektu za trwale związanego z gruntem istotne jest czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawiona na nim konstrukcję, co w rozpoznawanym przypadku sprowadzało się do konieczności zapewnienia słupowi i tablicy stabilnej podstawy uniemożliwiającej łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru. Odwołując się do uzasadnienia wyroku NSA z 8.09.2011 r. II OSK 1302./10 organ uznał z prawidłowe przyjęcie ,że sporny obiekt jest trwale związany z gruntem co uzasadnia na podstawie art. 3 pkt.3 prawa budowlanego uznanie go za budowlę. Wybudowanie zaś budowli podlega zasadzie wyrażonej w art. 28 prawa budowlanego, a jest niesporne ,że inwestor pozwolenia na budowę nie posiada, W dalszej części organ odwoławczy w pełni zaakceptował przyjęte przez organ pierwszej instancji rozważania prawne odnośnie stosowania trybu przewidzianego art. 50 do 51 prawa budowlanego.

Odnosząc się do braku zgodności przedmiotowej budowli z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ wskazał, że §7 pkt.1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego znajduje zastosowanie do nieruchomości o numerze geodezyjnym [...] położonej w obrębie K. Zgodnie z §7 pkt.1 planu zakazuje się realizacji wszelkiej zabudowy na terenach upraw polowych za wyjątkiem rozbudowy istniejących siedlisk gospodarczych lub powstania nowych siedlisk pod warunkiem przestrzegania ustaleń planu z zakresu kulturowego, ochrony środowiska, komunikacji i infrastruktury technicznej. Organ wskazał ,że pojęcie upraw polowych jest równoznaczne z pojęciem terenów rolnych tym samym na przedmiotowej nieruchomości zgodnie z obowiązującym planem obowiązuje zakaz realizacji wszelkiej zabudowy. Skoro sporny obiekt narusza postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego to zasadnie organ pierwszej instancji orzekł o nakazie jego rozbiórki na podstawie art. 51 ust.1 w zw. z ust. 7 prawa budowlanego. Nie trafny jest zarzut odwołania o braku zapewnienia stronie możliwości czynnego udziału ponieważ z akt sprawy wynika, że strona została zawiadomiona o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i to tylko od woli zainteresowanego zależy czy z uprawnienia skorzysta. Odnośnie zarzutu, że Autostrada nie może zostać uznana za stronę to zagadnienie zostało przesądzone w uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/PO 274/10 w którym sąd podał, że zarządca autostrady jest stroną tego postępowania.

Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez sp. z o.o B w O. z wnioskiem o uchylenie zaskarżonej decyzji i zwrotem kosztów postępowania. Skarżący zarzuca naruszenie ogólnych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego art. 7 i 77 oraz art. 8 kpa oraz art. 80 w zw. z art. 107 §3 kpa. W ocenie skarżącego materiał dowodowy zgromadzony przez organy nie pozwala na przyjęcie, że inwestycja wymagała pozwolenia na budowę oraz kwestionuje fakt, że posadowienie urządzenia reklamowego pozostaje w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentacje

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Działając w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012.270) Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć wydanych w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy powoływanej wcześniej ustawy - Prawo budowlane - która jak określa to art. 1 tej regulacji normuje działalność obejmującą m.in. sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych. Z racji problematyki niniejszej sprawy istotne są pojęcia budowa i obiekt budowlany, których definicje legalne zawierają się w treści przepisu art. 3 wskazanej powyżej ustawy.

Wynika z niego, że budowa to wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego /art. 3 pkt 6/, natomiast obiekt budowlany to budynek wraz i instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowla, stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, obiekt małej architektury /art. 3 pkt 1 pr. budowlane..

Zgodnie z brzmieniem zawartego w art. 3 pkt 3 powoływanej ustawy pod pojęciem budowli rozumieć należy każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury taki jak m.in. wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Istotne też jest, że w art. 28 ust. 1 pr. budowlane ustawodawca jako zasadę przyjął, że roboty budowlane, jakimi są - zgodnie z art. 3 pkt 7 tej ustawy - działania polegające na budowie, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego, można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31.

Wymienione przepisy art. 29-31 ustawy - Prawo budowlane zawierają zamknięty katalog robót budowlanych, w stosunku do których ustawodawca odstąpił od obowiązku posiadania przez inwestora pozwolenia na budowę w niektórych przypadkach zastępując go wymogiem zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru wykonania określonych robót budowlanych, ale jednocześnie uprawniając ten organ do wniesienia w określonych ustawowo warunkach i terminie sprzeciwu w formie decyzji.

Wskazanym powyżej złagodzeniem rygorów ustawowych objęte zostały m.in. roboty budowlane polegające na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowywanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.

Przedstawione powyżej warunki prawne pozwalają - zdaniem Sądu - stwierdzić, że wykonywanie obiektu budowlanego klasyfikowanego jako budowla, którą stanowi wolno stojące, trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe jest takim rodzajem robót budowlanych, które wymaga pozwolenia na budowę.

Z protokołu kontroli robót budowlanych przeprowadzonych w dniu 14.02.2012 r. w terenie wynika, że sporny obiekt ma długość 6,48 m i wysokość 25,72 m i jest ustawiony na prefabrykowanym, żelbetonowym fundamencie.

W ocenie sądu orzekającego nie można kwestionować w przypadku przedmiotowego obiektu cechy trwałego związania z gruntem. Cecha ta sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie w inne miejsce /por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 1999 r., sygn. akt II SA 1617/98, Lex Nr 46756; wyrok WSA z dnia 12 kwietnia 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 383/04, Lex Nr 169390; wyrok WSA z dnia 23 czerwca 2006r./.

Analiza obowiązujących przepisów ustawy - Prawo budowlane uprawnia do stwierdzenia, że w aktualnych warunkach prawnych można wyróżnić urządzenia reklamowe wolnostojące trwale związane z gruntem /art. 3 pkt 3/ i urządzenia reklamowe, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6, wśród których można wyróżnić także wolnostojące, ale nie związane trwale z gruntem. Są to zazwyczaj urządzenia o mały gabarytach, stosunkowo lekkie i często przenośne, do których na pewno nie można zaliczyć urządzenia objętego przedmiotowym zgłoszeniem.

W ocenie Sądu - akceptującego stanowisko organów orzekających w sprawie urządzenia o takich parametrach i konstrukcji jak w omawianym przypadku nie mogą korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w przepisie art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane, odnoszącego się do urządzeń reklamowych o innych cechach niż urządzenia reklamowe wymienione w art. 3 pkt 3 tej ustawy.

Przedmiotowy nośnik reklamowy jest konstrukcją wolnostojącą, w pełni samodzielną, niepowiązaną technicznie z innym obiektem budowlanym. Realizacja przedmiotowego nośnika w określonym miejscu posiada wszelkie cechy budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane.

Z tych względów, wobec braku przesłanek do zastosowania przepisu art. 29 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 ustawy, wykonanie nośnika reklamowego objętego zgłoszeniem poprzedzone powinno być uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Uzupełnione postępowanie dowodowe przed organami administracji daje pełna podstawę do uznania, że w tym zakresie zostały spełnione wytyczne nałożone przez sąd w sprawie II SA/PO 274/10. Zgodnie zaś z przepisem art. 153 stawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Zarzuty skargi o naruszeniu przepisów postępowania i nie wyjaśnieniu istotnych okoliczności nie są więc uzasadnione.

Nie trafne są zarzuty sformułowane przez pełnomocnika skarżącej na rozprawie sądowoadministracyjnej o niespełnieniu przez organy pozostałych dwóch zaleceń sądu. Odnośnie ustaleń organów co do braku zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazać należy, że znajdują one odzwierciedlenie w materiale sprawy. Na karcie 119 akt administracyjnych jest pełny zapis planu, który organy cytują w treści decyzji. Zapisy planu miejscowego są prawem obowiązującym na danym terenie i treść planu podlega wykładani jak każdy przepis prawa. W ocenie Sądu wykładnia §7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonana w uzasadnieniu decyzji jest prawidłowa, przekonywająca i nie można zarzucić braku logicznego rozumowania. Wzmocnieniem dla prawidłowej wykładni tego zapisu planu jest wykorzystanie przez organ odwoławczy wyjaśnień przedstawionych z upoważnienia wójta gminy K. przez pracownika gminy, z której wynika, że działka nr [...]stanowi teren rolny i znajduje do niej zastosowanie §7 pkt.1 miejscowego planu.

Także trzeci aspekt wskazywany w wyroku sądu a mianowicie dokładne pomiary posadowionego urządzenia reklamowego od krawędzi jezdni zostały wyjaśnione. Wynika z nich, że posadowienie nastąpiło w odległości większej niż wymagane przepisem art. 43 ustawy z 21 .03.1985 r. o drogach publicznych / Dz. U z 1985 r. nr 14 poz.60 /. Dla podjętej decyzji rozbiórkowej nie miało to w istocie znaczenia sytuacji istniejących i wykazanych w decyzji organu ustaleniach związanych z brakiem posiadania koniecznego pozwolenia na budowę i niezgodnością z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, że organy architektoniczno-budowlane wydając zaskarżone decyzje nie naruszyły przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania.

Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd skargę oddalił.