Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 866/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-08-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39
journal: Dz.U. 2004 nr 64 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogdan Wolski Sędziowie WSA Elżbieta Sobielarska WSA Maria Tarnowska (spr.) Protokolant Małgorzata Kulińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego 1. oddala skargę; 2. zasądza ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata T. K. prowadzącego Kancelarię Adwokacką w W., przy ulicy [...], tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpoznaniu odwołania J. S. decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] o przyznaniu zasiłku celowego na gaz, leki i inne niezbędne potrzeby bytowe w wysokości 140 zł na miesiąc styczeń 2009 r.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. na podstawie przeprowadzonej w dniu [...] stycznia 2009 r. aktualizacji wywiadu środowiskowego (odmowa podpisu kwestionariusza przez J. S.) przyznał zasiłek celowy w wysokości 140 zł z przeznaczeniem na gaz, leki i inne niezbędne potrzeby bytowe na miesiąc styczeń 2009 r.

Od powyższej decyzji J. S. wniosła odwołanie. W uzasadnieniu podniosła, że zaskarżona decyzja jest nietrafna, zaś przyznana kwota w żaden sposób nie zaspokaja nawet najmniejszych potrzeb. J. S. stwierdziła, że nie otrzymała żadnej decyzji załatwiających jej wnioski o przyznanie zasiłku celowego na leki, drobne remonty i naprawy w domu, zakup torby na kółkach, zasiłku na zakup kostiumu kąpielowego, kurtki zimowej i obuwia zimowego, ekwiwalentu za węgiel, pomocy na opłacenie rachunku za telefon. W ocenie J. S. każdy z wniosków powinien zostać rozpatrzony oddzielnie. J. S. zwróciła uwagę na swoją trudną sytuację bytową, zdrowotną, wydatki, jakie powinna ponosić w związku ze złym stanem zdrowia, wyjaśniła swoją sytuację mieszkaniową stwierdzając, iż nie posiada 91 m2, a jedynie prawo do 56 m2 domu. J. S. podniosła, że pomoc uzyskuje przede wszystkim margines społeczny oraz osoby, które zaniżają swoje rzeczywiste dochody; natomiast brak udzielenia pomocy uniemożliwił odwołującej całkowity powrót do zdrowia i kontynuowanie wysokopłatnej kariery zawodowej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. utrzymało w mocy decyzję Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. z dnia [...] stycznia 2009 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że oprócz świadczeń stałych w postaci zasiłku stałego oraz zasiłku pielęgnacyjnego na miesiąc styczeń 2009 r. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w S. przyznał J. S. zasiłek celowy w wysokości 140 zł na różne cele oraz 150 zł na zakup artykułów żywnościowych.

Kolegium wyjaśniło, że z treści art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2008, Nr 115, poz. 728 ze zm.) wynika, że decyzja o przyznaniu zasiłku celowego ma charakter uznaniowy. Tym samym spełnienie kryteriów przez ubiegającego się o zasiłek celowy nie oznacza, że istnieje po jego stronie roszczenie o przyznanie świadczenia w wysokości określonej przez niego. Organ rozpoznając wniosek o przyznanie zasiłku celowego musi mieć ma względzie nie tylko interes osoby wnioskującej, lecz także interesy innych osoby będących w trudnej sytuacji materialnej.

Organ zauważył, że ustawa o pomocy społecznej daje wskazówki, co do zasad udzielania pomocy osobom potrzebującym, stanowiąc w art. 3 ust. 3 i 4, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia z pomocy powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, przy czym potrzeby osób korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.

Kolegium wskazało, że w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał możliwości i środki finansowe na zasiłki celowe, jakimi dysponował na miesiąc styczeń 2009 r. Podano, że budżet na zasiłki celowe, wynosił 10.000 zł, zaś z wnioskiem o pomoc na zasiłki celowe wystąpiło 130 rodzin. Poza tym, na terenie działania Ośrodka mieszka wiele osób, w tym również całych rodzin, które z uwagi na swoją sytuację materialną kwalifikują się do tej formy pomocy.

Organ wyjaśnił, że uprawnienia wynikające z przepisów ustawy o pomocy społecznej mają charakter subsydiarny, czyli uzupełniający własne środki, możliwości i uprawnienia osoby objętej systemem świadczeń z pomocy społecznej. Nie oznacza to zatem, że pomoc społeczna winna pokrywać wszystkie potrzeby osób i rodzin wnioskujących o udzielenie takiej pomocy. Możliwość zaspokojenia tych potrzeb jest niewątpliwie zdeterminowana posiadanymi przez gminę środkami pieniężnymi. Nie może ona bowiem dać więcej, niż posiada. Kolegium zauważyło, iż udzielenie zasiłku celowego w kwocie wyższej niż przewidziana na każdego wnioskującego, znacznie zmniejszyłoby zdolność MOPS w S. do świadczenia tej formy pomocy innym potrzebującym.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] kwietnia 2009 r. J. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. całkowicie pominęło fakt nierozpatrzenia przez Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. wszystkich jej wniosków o pomoc. Jej zdaniem każdy z wniosków winien być rozpatrzony bezzwłocznie z należytą starannością. Skarżąca zauważyła, że przyznanie symbolicznej kwoty 140 zł na gaz (koszt jednej butli to 46 zł, a potrzeba co najmniej 3 butle do kuchenki gazowej oraz 8 do piecyka gazowego), leki (same leki kardiologiczne recepturowe to koszt 1.400 zł miesięcznie, bez leków wspomagających oraz na inne schorzenia jak i aktualne stany zapalne w organizmie) i inne niezbędne potrzeby bytowe jest farsą nie mającą nic wspólnego z pomocą społeczną. Skarżąca zauważyła, że nigdy nie otrzymała żadnego zasiłku celowego na leki i leczenie, drobne remonty i naprawy w domu, ekwiwalentu na węgiel, czy na ogrzewanie domu zimą. Podała, że nie otrzymała pomocy finansowej na opłacenie gazu do piecyka gazowego, co w okresie od wiosny do jesieni zagraża jej życiu i zdrowiu. Skarżąca oświadczyła, że jest osobą samotną, nie ma żadnej rodziny. Wskazała, że pracowała na umowę o dzieło jako wykładowca akademicki, jednak nie pobiera żadnego świadczenia z ubezpieczenia społecznego, ponieważ zabrakło jej stażu pracy do otrzymania renty. Podała, że znajduje się w trudnej sytuacji zdrowotnej wskazując na liczne problemy ze zdrowiem (chore serce, zmiany zwyrodnieniowe stawów i kręgosłupa) konieczność operacji chirurgicznej prawego kolana i prawego przedramienia oraz operacji serca na którą została skierowana w 2005 r., ratującej życie. Od 2007 r. posiada znaczny stopień niepełnosprawności. Skarżąca uważa, że pomoc społeczna powinna pokryć jej niezbędne potrzeby, ponieważ nie ma żadnego dochodu i możliwości ich uzyskania, a także przezwyciężenia swej trudnej sytuacji bytowej, a jej dom jest prawie ruiną, nie z jej winy. Skarżąca zarzuciła Kolegium, że nie zażądało od Kierownika MOPS kopii wniosków i decyzji przyznających pomoc na dożywianie, a także informacji z jakiego powodu przyznano tę pomoc. Oświadczyła, że wypłata zasiłków stałych i celowych odbywa się w jej przypadku ze znacznym opóźnieniem, w ratach, co pogarsza jej sytuację bytową, jest szykanowana i szantażowana przez Kierownika Ośrodka. Powołując się na znane jej orzecznictwo WSA w Warszawie wskazała, że uznanie administracyjne obejmuje prawo do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalić w kontekście wszystkich osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań. W orzecznictwie WSA w Warszawie stwierdzono, że możliwości Ośrodka nie mogą być obiektywną odmową przyznania wnioskowanego świadczenia. Tymczasem, jej zdaniem, decyzja Kolegium nosi znamiona dowolności i winna być uchylona.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. W uzasadnieniu organ wskazał, że żądania skarżącej, co do wysokości świadczeń stanowią kwotę około 4.000 zł na każdy miesiąc i pomocy w takiej wysokości oczekuje J. S., a organ pierwszej Instancji dysponował kwotą 10.000 zł. W ocenie Kolegium za gołosłowne należy uznać twierdzenia J. S. jakoby nigdy nie otrzymała zasiłku celowego na leki, gdyż niejednokrotnie Kolegium rozpatrywało odwołania na decyzję dotyczące wysokości przyznanych świadczeń na w/w cele. Kolegium podkreśliło, że informacje przekazywane przez Kierownika MOPS w S. są wystarczającym dowodem na okoliczność rzeczywiście wypłaconych w danym miesiącu świadczeń przez organ pierwszej instancji, albowiem takie przetwarzanie danych osobowych naruszałoby ustawę z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, a tym samym dane innych klientów pomocy społecznej, jak również jest sprzeczne z art. 100 ust 1 ustawy o pomocy społecznej.

W piśmie z dnia 23 lipca 2009 r. nazwanym przez skarżącą "Rekapitulacja", J. S. szczegółowo opisała swoją sytuację osobistą, w szczególności wskazując na liczne problemy ze zdrowiem (chore serce, zmiany zwyrodnieniowe stawów i kręgosłupa, przewlekłe zapalenie zatok przynosowych, gardła, oskrzeli, astmę oskrzelową) oraz wysokie koszty leczenia, tj. około 2000 zł miesięcznie. Opisała też swą trudną sytuację bytową związaną z zamieszkiwaniem w niszczejącym, zajętym przez pleśń domu, bez prądu, ogrzewania i wody, których to okoliczności pomoc społeczna nie bierze pod uwagę. Skarżąca zarzuciła też pracownikom Ośrodka tendencyjne traktowanie, nieinformowanie o przysługujących jej prawach, udzielanie symbolicznej pomocy, nierozpatrywanie jej wszystkich wniosków, co skutkuje pogorszeniem się jej stanu zdrowia, sytuacji bytowej oraz powstaniem zadłużenia pieniężnego. Podała, że SKO w S. nie zażądało od OPS w S. wiarygodnych informacji, o które wielokrotnie wnioskowała, a dotyczących: - liczby osób pobierających zasiłki stałe, bo tylko takim osobom przysługuje pomoc społeczna (wykaz, a nie gołosłowne twierdzenia). – rodzajów, form oraz rozmiarów pomocy społecznej jakie otrzymują te osoby (decyzje, wypłaty z list itp), - sposobu wypłaty świadczeń, np. wszystkie listy wypłat, wszystkich świadczeń w miesiącu lipcu 2008 r., -pisemnych wniosków o pomoc społeczną wraz z decyzjami, - powodów z jakich dane osoby otrzymują pomoc społeczną (w tym ich stan zdrowia i warunki bytowe), - liczby osób korzystających z pomocy społecznej, wobec których wstrzymano wypłatę świadczeń w związku z art. 130 Kpa. W ocenie skarżącej twierdzenia pomocy społecznej są gołosłowne, co miesiąc liczba rzekomo korzystających z pomocy społecznej drastycznie się zmienia, natomiast pomoc społeczna jest rozdawana według fanaberii pracowników Ośrodka.

W piśmie uzupełniającym skargę z dnia 21 sierpnia 2009 r. J. S. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) art. 7, 77 i 80 Kpa przez wydanie rozstrzygnięcia przez organ prowadzący postępowanie bez wszechstronnego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego; 2) art. 107 § 3 Kpa przez wydanie rozstrzygnięcia, którego uzasadnienie nie odnosi się do wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; 3) art. 10 § 1 Kpa przez brak odniesienia się w uzasadnieniu rozstrzygnięcia do wypełnienia przez administracyjny organ pierwszej instancji obowiązku umożliwienia stronie wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, przed wydaniem decyzji. W piśmie tym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych na rzecz skarżącej oraz zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja narusza prawo, gdyż jej rozstrzygnięcie zostało wydane bez należytego wyjaśnienia i rozważenia okoliczności sprawy. Decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] stycznia 2009 r. w swoim uzasadnieniu nie odnosi się bowiem w ogóle do okoliczności związanych z trudną sytuacją osobistą skarżącej, jej orzeczonym znacznym stopniem niepełnosprawności. W ocenie skarżącej przyznana kwota świadczenia jest rażąco niska i nie może poprawić stanu skarżącej w szczególności jej stanu zdrowia, który wymaga dobrego i zdrowego odżywiania. Konieczność zakupu nierefundowanych leków kardiologicznych przez skarżącą wiąże się z wysokimi dla niej kosztami. Przyznana kwota nie wystarcza również na zakup butli gzowych w celu ogrzania pomieszczeń mieszkalnych w styczniu 2009 r. Skarżąca wskazała, że użyty w art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej zwrot "może być przyznany" wskazuje, że decyzja organu pomocy społecznej przyznająca zasiłek podejmowana jest w ramach tzw. uznania administracyjnego. Orzekając w ramach tego uznania organ administracji musi mieć na względzie, iż celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne środki, możliwości i uprawnienia. O przyznaniu lub odmowie przyznania zasiłku decyduje każdorazowo organ przyznający zasiłek, biorąc pod uwagę posiadane środki finansowe, sytuację materialną wnioskodawcy oraz cel zasiłku, a także potrzeby innych osób znajdujących się w zasięgu działania organu.

Jednocześnie, stosownie do regulacji zawartej w art. 3 ust. 1 i 4 ustawy o pomocy społecznej, istotą więc zasiłku celowego jest zaspokojenie konkretnej potrzeby bytowej umożliwiającej życie w warunkach odpowiadających godności człowieka, występującej u osoby, czy rodziny ubiegającej się o jego przyznanie. Dlatego też organy orzekające w sprawie obowiązane są ustalić, czy zaspokojenie potrzeby bytowej, której sfinansowania żąda wnioskodawca, jest w świetle jego sytuacji życiowej rzeczywiście niezbędne. Organ powinien więc, wydając decyzję, ocenić całokształt sytuacji rodzinnej i majątkowej wnioskodawcy, mającej niewątpliwie wpływ na zakres zaspokojenia potrzeb. Dopiero po dokładnym ustaleniu tych okoliczności organ może przyznać zasiłek celowy.

Skarżąca podkreśliła, że mimo działania organu w ramach tzw. uznania administracyjnego, organ nie jest zwolniony z obowiązku starannego przeprowadzenia postępowania, zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym także należytego uzasadnienia rozstrzygnięcia, które nie może nosić cech dowolności. Działanie w ramach tegoż uznania powinno uwzględniać wymogi z art. 7, 77 i 107 § 3 Kpa.

Jej zdaniem organ drugiej instancji nie odniósł się tak jak organ pierwszej instancji do sytuacji skarżącej w związku z wnioskowaną przez nią pomocą w postaci zasiłku celowego. W zaskarżonej decyzji i decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. wskazano, że na miesiąc styczeń 2009 r. na zasiłki celowe zarezerwowano kwotę 10.000 zł. Nie wskazano natomiast jakie są zasady rozdysponowania tej kwoty między wnioskodawców i ile wyżej wymienionej kwoty rozdysponowano w decyzjach. Organy obu instancji nie przedstawiły także jakiegokolwiek dowodu (np.: wykazu księgowego) posiadania i rozdysponowania kwoty przeznaczonej na zasiłki celowe w miesiącu styczniu 2009 r.

J. S. zauważyła, że z przepisu art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy o pomocy społecznej wynika, iż przyznawanie i wypłacanie zasiłków celowych należy do zadań własnych gminy o charakterze obowiązkowym. Ograniczone możliwości finansowe ośrodka pomocy społecznej mogą niewątpliwie, co wynika z treści art. 3 ust. 4 powołanej ustawy, determinować treść rozstrzygnięcia. W takiej sytuacji jednak organ winien szczegółowo określić jakie miał środki do dyspozycji na udzielenie pomocy w formie zasiłków celowych, jaka była wówczas liczba osób ubiegających się o taką pomoc i jakie kryteria zostały wypracowane przy jej przyznawaniu, skoro wysokość posiadanych środków nie dawała możliwości przyznania zasiłku w wyższej wysokości. Organ administracji publicznej orzekający w sprawie powinien podać w uzasadnieniu konkretnie wysokość kwoty, jaką dysponował na udzielenie tego rodzaju pomocy, jaka kwota została rozdysponowana i na jakiego rodzaju potrzeby oraz w jakiej wysokości były przyznawane przeciętne specjalne zasiłki celowe.

Natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie obejmowało wszystkich tego rodzaju danych, jak też nie zostało poparte żadnym dowodem, dlatego też musi być zakwalifikowane jako nadmiernie dowolne, a zatem przekraczające granice uznania administracyjnego. Organ odwoławczy nie ocenił możliwości finansowych ośrodka pomocy społecznej, chociaż jego ograniczonymi możliwościami finansowymi została uzasadniona decyzja Kolegium utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zaniechanie wykazania danych w tym zakresie stanowi naruszenie art. 7, 77, 80 i 107 § 3 Kpa, co zwłaszcza przy decyzji uznaniowej ma istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż uniemożliwia stronie i Sądowi dokonanie weryfikacji tych twierdzeń i oceny, czy granice uznania administracyjnego nie zostały naruszone.

Skarżącej nie umożliwiono też zapoznania się z zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. Do tej okoliczności nie odniósł się organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, co narusza art. 10 § 1 Kpa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest uzasadniona.

Należy zauważyć, że podstawę prawną niniejszej sprawy stanowi przepis art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.

Z treści art. 39 powołanej wyżej ustawy wynika, że organ prowadzący postępowanie o przyznanie zasiłku celowego wydaje decyzję w ramach tzw. "uznania administracyjnego", swobodnie decydując o tym, czy w sprawie indywidualnej wystąpił przypadek, uzasadniający przyznanie tej formy świadczenia z pomocy społecznej. Na taki charakter wydawanej w sprawie decyzji (decyzja uznaniowa) wskazuje użyty w tym przepisie zwrot "zasiłek może (a więc nie musi) być przyznany".

W ocenie Sądu, w sprawie załatwionej decyzjami Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. z dnia [...] stycznia 2009 r. i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nie doszło do przekroczenia granic "uznania administracyjnego", ponieważ organ pomocy społecznej i organ odwoławczy w uzasadnieniach kwestionowanych decyzji przedstawiły argumenty świadczące o celowości przyznania J. S. pomocy społecznej w formie zasiłku celowego na gaz, leki i inne niezbędne potrzeby bytowe w wysokości 140 zł na miesiąc styczeń 2009 r. Organy wskazały, że wysokość świadczenia na zaspokojenie bieżących potrzeb skarżącej jest limitowana przez ilość osób pobierających tego rodzaju świadczenie i ograniczony budżet Ośrodka pozostawiony organowi do dyspozycji na miesiąc styczeń 2009 r., opiewający na kwotę 10.000 zł, która przeznaczana jest na pokrycie zasiłków celowych dla 130 rodzin wnioskujących o tę formę pomocy, co daje średnio kwotę prawie dwukrotnie niższą, niż pomoc finansowa przyznana skarżącej (około 77 zł na jedną rodzinę, gdy tymczasem J. S. otrzymała kwotę 140 zł).

Nie można również odmówić racji Kierownikowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. i Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w S., że organ pomocy społecznej nie ma obowiązku przyznania świadczenia w wysokości uznanej przez stronę za odpowiednią, w celu dostarczania jej środków utrzymania. Z art. 2, art. 3 ustawy o pomocy społecznej wynika, że celem pomocy społecznej jest jedynie pomoc i wspieranie rodzin w przezwyciężeniu trudnej sytuacji życiowej i zaspokojeniu ich niezbędnych potrzeb oraz zapobieganie ich popadnięciu w trudną sytuację życiową poprzez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia się rodzin, a nie do zapewnienia im dożywotniego utrzymania bądź podwyższenia istniejącego niskiego dochodu.

Prawidłowo organ również uznał, że przetwarzanie danych osobowych innych osób pozostających pod opieką MOPS naruszyłoby przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 101 poz. 926 z późn. zm.), jak również byłoby sprzeczne z art. 100 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym w postępowaniu w sprawie świadczeń z pomocy społecznej należy kierować się przede wszystkim dobrem osób korzystających z pomocy społecznej i ochroną ich dóbr osobistych; w szczególności nie należy podawać do wiadomości publicznej nazwisk osób korzystających z pomocy społecznej oraz rodzaju i zakresu przyznanego świadczenia.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd zauważa, że nie ma sporu, co do tego, że sytuacja osobista (zdrowotna, mieszkaniowa, finansowa) J. S. jest trudna i że opieka społeczna przyznaje świadczenia w niskiej wysokości przez co nie zaspokaja wszystkich zgłaszanych przez skarżącą potrzeb. Rzecz jednak w tym, że celem pomocy społecznej jest jedynie wspieranie świadczeniobiorców, natomiast skarżąca oczekuje zapewnienia jej utrzymania, o czym świadczą złożone przez nią wnioski o pomoc finansową (wnioski z dnia 2 stycznia, 3 stycznia, 4 stycznia, 6 stycznia i 19 stycznia 2009 r.) opiewające na kwotę ponad 4000 zł.

Nie można się zgodzić ze skarżącą, że organ nie uwzględnia jej trudnej sytuacji osobistej, zwłaszcza zdrowotnej i mieszkaniowej. Z akt sprawy wynika bowiem, że J. S. korzysta od 2004 r. z różnych form pomocy społecznej, zwłaszcza świadczeń pieniężnych. W 2008 r. otrzymała pomoc finansową na kwotę 8600,72 zł, średnio 716,72 zł miesięcznie (pismo MPOS w S. z dnia [...] stycznia 2009 r.). W styczniu 2009 r. skarżącej, z racji jej niepełnosprawności, przyznano zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł (decyzja z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...]), zasiłek stały w kwocie 324 zł i opłacono składkę na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 26,16 zł (decyzja z dnia [...] września 2008 r., nr [...]). J. S. przyznano również w styczniu 2009 r. pomoc na dożywianie w wysokości 150 zł (decyzja z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...]). Nie można pominąć i tego, że skarżąca w styczniu 2009 r. otrzymała też pomoc rzeczową: nową kołdrę antyalergiczną, 2 nowe ręczniki, nowy koc, 4 sztuki artykułów chemii gospodarczej, 2 pary nowych skarpet (rodzinny wywiad środowiskowy i pismo MOPS w S. z dnia [...] stycznia 2009 r.). Skarżącej była też proponowana pomoc w formie usługowej (specjalistycznej) w miejscu zamieszkania lub w placówkach opiekuńczych, konsultacje z lekarzem specjalistą, pomoc w formie usług szklarskich, z czego skarżąca nie skorzystała (pismo MOPS w S. z dnia [...] stycznia 2009 r.). Nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy twierdzenie skarżącej o istnieniu w jej przypadku stanu zdrowotnego zagrażającego życiu. Tego stanowiska nie potwierdza pismo Instytutu Kardiologii z dnia [...] grudnia 2008 r., z którego wynika, że skarżąca miała w maju 2008 r. wykonaną próbę wysiłkową, która nie wykazała niedokrwienia mięśnia sercowego. Po przeprowadzonych w badaniach nie ustalono wskazań do badań inwazyjnych, lecz zalecono leczenie farmakologiczne w poradni rejonowej. Nie zaplanowano też żadnych hospitalizacji, czy zabiegów.

Skoro więc J. S. w niniejszej sprawie otrzymała wsparcie finansowe w wysokości prawie dwukrotnie wyższej od średniej pomocy pieniężnej przypadającej na jednego wnioskodawcę, to nie można zarzucić organowi dysponującemu ograniczonym budżetem (z racji realizacji zadań w małym mieście) dowolności przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy. W tej sytuacji nie można zgodzić się ze skarżącą, że zaskarżona decyzja została wydana z istotnym i mogącym mieć wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 7, 77, 107 § 3 Kpa.

Sąd nie podziela też twierdzeń skargi, co do tego, że w niniejszej sprawie doszło do istotnego i mogącego mieć wpływ na wynik sprawy naruszenia zasady wyrażonej w art. 10 § 1 Kpa. J. S. wiedziała bowiem o toczącym się postępowaniu (skoro sama je zainicjowała), i brała udział w przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego, lecz odmówiła podpisu tego dokumentu.

Jeżeli zaś chodzi o podnoszone przez J. S. zastrzeżenia, co do działalności Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. lub pracowników Ośrodka w zakresie przyznawania i wypłacania świadczeń z pomocy społecznej, to Sąd zauważa, że w tym zakresie skarżącej przysługuje prawo wniesienia skargi powszechnej, o której mowa w art. 227 Kpa. Kwestie te nie dotyczą więc niniejszej sprawy objętej skargą sądową.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.