Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 911/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-08-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 216, art. 228 par. 1, par. 2, art. 236 par. 1, art. 239, art. 306c
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 3 par. 1 pkt 2, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 7 sierpnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka Sędziowie WSA Marzenna Kosewska (spr.) WSA Szymon Widłak Protokolant: sekr. sąd. Anna Zys-Ruszkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2012 roku przy udziale sprawy ze skargi P. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 października 2011r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na zaświadczenie stwierdzające stan zaległości podatkowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 października 2011 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 17 i 18 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., Nr 79 poz. 856), § 1 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. z 2003 r., Nr 198, poz. 1925), art. 228 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 i 306k ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. Nr 8 poz. 60 z 2005 r. ze zm.) stwierdziło niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez P. B. na zaświadczenie wydane przez Burmistrza z dnia 29 września 2011 r. Nr [...] stwierdzające stan zaległości.

Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wyjaśnił, że pismem z dnia 21 września 2011 r. P. B. zwrócił się do Burmistrza o wydanie zaświadczenia o niezaleganiu lub zaleganiu płatności z tytułu zobowiązań wobec Urzędu Miejskiego.

Dnia 29 września 2011 r. Burmistrz wydał zaświadczenie stwierdzające stan zaległości P. B. na dzień 29 września 2011 r.

Pismem z dnia 10 października 2011 r. wnioskodawca wniósł zażalenie.

Stwierdzając niedopuszczalność zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że zaświadczenie o stanie zaległości zostało wydane na podstawie art. 306e Ordynacji podatkowej. Wyjaśniło, że przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują dla wydanych zaświadczeń formy postanowienia. Jedynie odmowa wydania zaświadczenia lub zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 306c O. p.). Kolegium podniosło, że zaświadczenia nie są aktami administracji lecz czynnościami faktycznymi, a samo zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem istnienia określonego stanu prawnego lub faktów.

P. B. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł o uchylenie przedmiotowego postanowienia i przekazanie do rozpoznania zażalenia. Zdaniem skarżącego nie występuje niedopuszczalność zażalenia, tym bardziej, jeżeli na postanowienie SKO z dnia 19 października 2011 r. mógł wnieść skargę do sądu administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 236 § 1 Ordynacji podatkowej na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Przepisy Ordynacji podatkowej nie regulują całościowo postępowania zażaleniowego, odsyłając do odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących odwołania (art. 239 O. p.). I tak organ odwoławczy w postępowaniu zażaleniowym stosuje we wstępnym etapie postępowania czynności zmierzające do oceny czy zażalenie jest dopuszczalne. Stwierdzając zaś występowanie przyczyny powodującej niedopuszczalność zażalenia zobowiązany jest zgodnie z art. 228 § 1 Ordynacji podatkowej w formie postanowienia stwierdzić niedopuszczalność zażalenia. Niedopuszczalność zażalenia może wynikać zarówno z przyczyn przedmiotowych, jak również i podmiotowych. Niedopuszczalność zażalenia z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia postanowienia w toku instancji.

W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca zwróciła się do Burmistrza o wydanie zaświadczenia o niezaleganiu lub zaleganiu płatności z tytułu zobowiązań wobec Urzędu Miejskiego. Zgodnie z wnioskiem Burmistrz wydał w dniu 29 września 2011 r. zaświadczenie stwierdzające stan zaległości na dzień 29 września 2011 r. Zaświadczenie to potwierdzało jedynie stan zaległości podatkowych skarżącego P. B. wskazanych w zaświadczeniu. Potwierdza ono jedynie istniejący stan faktyczny na dzień wydania zaświadczenia. Zaświadczenie jest pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego i wraz ze zmianą tych faktów lub stanu prawnego staje się nieaktualne. Może być wydane nowe zaświadczenie odpowiadające aktualnemu stanowi prawnemu lub aktualnym faktom. Zaświadczenie nie stanowi postanowienia w rozumieniu art. 216 Ordynacji podatkowej. Jest czynnością administracji publicznej niepodlegającą zaskarżeniu. Ustawodawca w art. 306c Ordynacji podatkowej wyraźnie wskazał w jakich przypadkach wniosek strony o wydanie zaświadczenia załatwiony jest przez organ administracji publicznej w formie postanowienia – w przypadku odmowy wydania zaświadczenia lub zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie – na które to postanowienie służy zażalenie.

Zasadnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że zażalenie P. B. z dnia 10 października 2011 r. na wydane przez Burmistrza zaświadczenie z 29 września 2011 r. stwierdzające stan zaległości jest niedopuszczalne.

Błędnie wywodzi strona skarżąca w skardze, że o dopuszczalności zażalenia na wydane jej zaświadczenie świadczy możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie SKO z dnia 19 października 2011 r. stwierdzające niedopuszczalność zażalenia. Postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia jest ostateczne (art. 228 § 2 Ordynacji podatkowej), kończy postępowanie zażaleniowe. Prawo wniesienia skargi wynika z objęcia kontrolą sądowoadministracyjną postanowień kończących postępowanie – art. 3 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012, poz. 270) – dalej zwaną p. p. s .a.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, co dało podstawę do orzeczenia o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.