Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 788/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6013 Przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części,
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 3 sierpnia 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. S.-T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 301/17 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. S.-T. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Warszawie postanowieniem z dnia 26 maja 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 301/17 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB) z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku.

W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że pismem z dnia 28 marca 2017 r. G. S.-T. (skarżąca), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do WSA w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na ww. decyzję MWINB z dnia [...] lutego 2017 r. w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku.

Jednocześnie pełnomocnik skarżącej wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na to, że jej wykonanie (zamknięcie gabinetów lekarskich, wypowiedzenie umów najmu) spowoduje wyrządzenie znacznej szkody skarżącej i trudne do odwrócenia skutki. Uzasadniając przedmiotowy wniosek powtórzyła, że wykonanie zaskarżonej decyzji w sposób oczywisty spowodowałoby wyrządzenie ogromnej szkody skarżącej i trudne do odwrócenia skutki.

Wskazując na powyższe sąd pierwszej instancji stwierdził, że nie wykazano, aby wykonanie decyzji MWINB, którą utrzymano w mocy decyzję powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) w Białobrzegach z dnia [...] października 2016 r. nakazującą skarżącej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania części budynku użytkowanego samowolnie jako gabinety lekarskie, może doprowadzić do wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., Ppsa). W ocenie tegoż sądu, we wniosku nie uprawdopodobniono okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazano jedynie, że wykonanie decyzji spowoduje "zamknięcie gabinetów lekarskich i wypowiedzenie umów najmu". Jednak skarżąca nie przedstawiła żadnych argumentów, w oparciu o które sąd mógłby ustalić, czy w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła G. S.-T., zaskarżając je w całości i na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 Ppsa zaskarżonemu postanowieniu zarzuca naruszenie:

- art. 61 § 3 Ppsa poprzez uznanie, że strona skarżąca nie przedstawiła żadnych argumentów ani dokumentacji na potwierdzenie okoliczności, że wykonanie decyzji pociągnie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, podczas gdy strona skarżąca we wniosku zawartym w skardze wskazała, że wykonanie decyzji (przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania lokalu) pociągnie za sobą konieczność zamknięcia gabinetów lekarskich i wypowiedzenie umów najmu, w aktach sprawy znajdują się dowody wskazujące na istnienie w lokalu skarżącej wielu gabinetów lekarskich, w których aktywnie prowadzona jest praktyka lekarska i specjalistyczna praktyka lekarska, co w sposób oczywisty oznacza, iż wskutek wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca utraci kontrakt z NFZ oraz źródło dochodu jakim jest czynsz z zawartych umów najmu i nie będzie miała za co się utrzymać, a także może ponieść odpowiedzialność odszkodowawczą wskutek szkód wyrządzonych lekarzom wynajmującym od niej lokale na gabinety lekarskie, a zatem wskutek wykonania zaskarżonej decyzji zostanie jej wyrządzona znaczna szkoda oraz zaistnieją trudne do odwrócenia skutki.

Strona skarżąca wnosi o to, aby WSA w Warszawie, który wydał zaskarżone postanowienie, nie przesyłając akt do NSA, uchylił zaskarżone postanowienie i orzekł o wstrzymaniu wykonania decyzji PINB z dnia [...] października 2016 r.

W razie nie przychylenia się do powyższego wniosku przez WSA w Warszawie i przekazania sprawy do rozpoznania NSA, wnosi o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania decyzji PINB z dnia [...] października 2016 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 Ppsa wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 Ppsa, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z konstrukcji powołanej normy prawnej wynika, że przewidziana w niej tzw. ochrona tymczasowa przed skutkami kontrolowanego przed sądem aktu lub czynności nie jest działaniem podejmowanym przez sąd z urzędu. Nie jest również działaniem obligatoryjnym podejmowanym przez sąd po złożeniu wniosku w tym przedmiocie. Uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzależnione od działań podjętych przez podmiot domagający się przyznania mu tego rodzaju ochrony. Nie może on przy tym powołać się wyłącznie na niebezpieczeństwo powstania jakiejkolwiek szkody, lecz musi wykazać, że szkoda, która powstanie na skutek wykonania decyzji, będzie znaczna, a skutki wykonania decyzji trudne do odwrócenia. Oznacza to, że obowiązek dowodzenia w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy a nie na sądzie. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem decyzji, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia.

W niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Trafnie bowiem zauważył sąd pierwszej instancji, że skarżąca poza ogólnymi twierdzeniami, że brak przyznania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje "zamkniecie gabinetów lekarskich i wypowiedzenie umów najmu", nie wykazała na czym konkretnie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków miałoby polegać. Skarżąca ponadto nie wykazała, że jeśli decyzja zostanie wykonana przed wydaniem prawomocnego orzeczenia sądowego, wówczas może nastąpić konkretne wydarzenie, które będzie miało charakter nieodwracalny.

Odnosząc się zaś do argumentacji zażalenia, wskazać należy, że samo powoływanie się na twierdzenie, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje, że skarżąca utraci kontrakt z NFZ oraz źródło dochodu jakim jest czynsz z zawartych umów najmu, nie poparte żadnymi dokumentami, ani dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej nie może stanowić podstawy udzielenia ochrony tymczasowej z art. 61 § 3 Ppsa.

Z powyższych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.