Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 5/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-03-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art.7,77,107 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2019 r. sprawy ze skargi A. Spółka z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 9 października 2018 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 21 maja 2003 r., nr [...] Wójt Gminy Koniusza na wniosek [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie kompleksu (8 szt.) chłodni segmentowych, hali magazynowej, przebudowie sieci gazowej, utwardzeniu placów manewrowych, muru oporowego - rampy wyładowczej na działkach nr [...] położonych w miejscowości P. Gm. Koniusza.

Decyzją z dnia 15 grudnia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 157 § 1 i 2, art.158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U.2016.23), oraz art. 40, art. 46a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U.1999.15.139 ze zm.), stwierdziło nieważność opisanej wyżej decyzji Wójta Gminy Koniusza "w części ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie kompleksu (8 szt.) chłodni segmentowych, hali magazynowej, przebudowie sieci gazowej, utwardzeniu placów manewrowych, muru oporowego rampy wyładowczej na działkach nr [...] położonych w miejscowości P. Gm. Koniusza".

W uzasadnieniu organ przedstawił przebieg postępowania. Podał, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy Koniusza nr [...] został złożony w dniu 26 marca 2008 r. przez S. P. z powodu rozstrzygnięcia sprawy z rażącym naruszeniem przepisów prawa, w szczególności art. 1 ust. 1 pkt a i b, ust. 2, 3 i 4, art. 6, 11, 19, 31, 32, działu VI oraz art. 112 i 113 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U.2001.62.627 ze zm.), art. 5, 28, 30, 33, 50 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.1994.89.414 ze zm.), art. 107 k.p.a. poprzez błędne powołanie podstawy prawnej, brak prawidłowego rozstrzygnięcia i uzasadnienia faktycznego oraz prawnego decyzji. Wydane uprzednio przez Kolegium decyzje orzekające o umorzeniu postępowania dwukrotnie zostały uchylone wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie: wyrok z dnia 25 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1038/09, od którego wniesiona skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1281/10 (organ podał błędną sygnaturę) oraz wyrok z dnia 2 października 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 573/15). W ostatnim orzeczeniu sąd przesądził, że zakres oddziaływania planowanej inwestycji obejmuje także nieruchomość należącą do S. P., a zatem ma on, mimo, że nie brał udziału w sprawie, legitymację do wszczęcia postępowania nieważnościowego. Kolejne decyzje organu z dnia 23 czerwca 2016 r. oraz z dnia 6 września 2016 r., w których Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 21 maja 2003 r., zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 1261/16.

Następnie Kolegium stwierdziło, że ponownie prowadząc postępowanie uwzględniło zalecenie sądu administracyjnego i uzupełniło materiał dowodowy. Organ wskazał, że decyzja Wójta Gminy Koniusza z dnia 21 maja 2003 r. rozstrzygała sprawę w oparciu o przepisy art. 46a obowiązującej w dacie jej wydania ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustalenia Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Koniusza zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy Koniusza nr XV/86/93 z dnia 28 grudnia 1993 r. W dacie wydania kwestionowanej decyzji dla terenu inwestycji zlokalizowanego na nieruchomości składającej się z działek nr [...], [...], [...] położonych w miejscowości P. G.. Koniusza, działka nr [...] znajdowała się w całości w terenie komunikacji drogowej KG, działki nr [...] w całości w terenach rolniczych ośrodków produkcyjno -usługowych wsi P. RU (podstawowe przeznaczenie - obiekty i urządzenia produkcji roślinnej i zwierzęcej oraz obiekty usług i handlu związanych z produkcją rolną), zaś działka nr [...] o pow.3,5905 ha w całości w terenach KK - kolei wąskotorowych. Przeznaczenie części wnioskowanego terenu inwestycji na cele realizacji budowy kompleksu chłodni segmentowych, hali magazynowej, przebudowy sieci gazowej, muru oporowego, utwardzenie placu manewrowego stoi zatem w ewidentnej sprzeczności z ustaleniami planu wynikającymi z obowiązującego wówczas MPZP. Przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji organ był obowiązany dochować warunków, o których mowa w art. 39, 40, 42 i 46a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 1 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy - postulującym zachowanie ładu przestrzennego. Kolegium stwierdziło więc, że w części decyzja została wydana z rażącym naruszeniem powyższych przepisów.

Od opisanej powyżej decyzji wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożyła [...] W uzasadnieniu wniosku zarzucono: naruszenie art. 10 K.p.a. poprzez brak zawiadomienia spółki o toczącym się postępowaniu; naruszenie art. 28 K.p.a. poprzez wydanie decyzji bez ustalania prawidłowego kręgu stron postępowania, w tym wskazanie jako stronę postępowania osobę zmarłą, pominięcie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13. Ponadto podniesiono zarzut wydania decyzji bez wyjaśniania ewentualnego wywołania przez decyzję objętą wnioskiem o stwierdzenie nieważności nieodwracalnych skutków prawnych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 9 października 2018 r., znak: [...], sprostowaną postanowieniem z dnia 17 grudnia 2018 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 157 § 1 i 2, art.158 § 1 K.p.a. oraz art. 40 ,46 a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium, po przytoczeniu wiążącej oceny sądu przedstawionej w wyroku z dnia 24 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1261/16, stwierdziło, że decyzja Wójta Gm. Koniusza z dnia 21 maja 2003 r. wydana została, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., częściowo z rażącym naruszeniem prawa.

Kolegium przedstawiło ustalenia Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Koniusza zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy Koniusza nr XV/86/93 z dnia 28.12.1993 r. odnośnie do działek objętych inwestycją. Ustaliło, że teren inwestycji w części był położony w terenie rolniczych ośrodków produkcyjno-usługowych (RU), którego podstawowym przeznaczeniem są: obiekty i urządzenia produkcji roślinnej i zwierzęcej oraz obiekty usług i handlu związanych z produkcją rolną. Z kolei działka nr [...] znajdowała się w terenie komunikacji drogowej (KG), zaś działka nr [...] położona była w terenie oznaczonym symbolem KK - terenie kolei wąskotorowych wsi P. Gmina Koniusza. Przeznaczenie tej części wnioskowanego terenu inwestycji na cele realizacji budowy kompleksu chłodni segmentowych, hali magazynowej, przebudowy sieci gazowej, muru oporowego, utwardzenie placu manewrowego stoi w ewidentnej sprzeczności z ustaleniami planu wynikającymi z obowiązującego wówczas MPZP.

Organ podkreślił, że przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji organ był obowiązany dochować warunków, o których mowa w art. 39, 40, 42 i 46a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 1 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy. Przepisy (w szczególności art. 46a ustawy) wprowadzały wymóg bezwzględnego respektowania ustaleń planu miejscowego i zgodności z nimi ustaleń konkretyzowanych dla inwestycji w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

W ponownie prowadzonym postępowaniu Kolegium ustaliło prawidłowy krąg stron postepowania.

Organ ustalił również, że w dniu 14 stycznia 2015 r. wspólnicy [...] podjęli uchwalę o przekształceniu w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością (przekształcenie nastąpiło w trybie art. 551 § 1 w zw. z art. 571 kodeksu spółek handlowych, wszyscy dotychczasowi wspólnicy złożyli oświadczenia, że zamierzają uczestniczyć w spółce przekształconej). Spółka przekształcona kontynuuje działalność spółki przekształcanej i staje się stroną - na zasadzie kontynuacji - wszelkich stosunków prawnych spółki przekształcanej. Zatem wszelkie podania oraz decyzję doręczono na adres siedziby [...]

[...] z siedzibą w P. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się jej uchylenia, jak i uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skarżąca spółka ponownie odwołała się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia z 12 maja 2015 r. (P 46/13) , w którym TK orzekł, że art. 156 § 2 K.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. Wyraziła również swoje zdumienie, że wyrok ten nie został uwzględniony przez WSA w Krakowie w wyroku do sygn. II SA/Kr 1261/16.

Strona skarżąca wywodziła, że decyzja Wójta Gminy Koniusza nr [...] z dnia 21 maja 2003 r. pozostawała w obrocie prawnym przez 15 lat i wywołała nieodwracalne skutki prawne dla cofnięcia których organ administracji publicznej nie ma umocowania ustawowego. Na obszarze objętym decyzją wybudowano, po uzyskaniu pozwolenia na budowę obiekty budowlane. Ponadto skutkiem prawnym decyzji Wójta Gminy Koniusza jest zaciągnięcie przez stronę skarżącą zobowiązań w stosunku do Unii Europejskiej na podstawie Umowy nr [...] o współfinansowaniu zawartej w dniu 14 stycznia 2010 r., a co za tym idzie dokonanej w latach 2010 - 2012 rozbudowy refundowanej z środków unijnych w kwocie [...]zł.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).

Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia ( wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232).

Zgodnie zaś z przepisem art.153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem (por. wyrok NSA z dnia 1.09.2010 r., sygn. II OSK 518/09, LEX nr 746901). Pojęcie "ocena prawna" w rozumieniu przepisu art. 153 p.p.s.a. oznacza wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ocena ta może się odnosić zarówno do przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana (por., wyrok NSA z dnia 30.11.2010 r., sygn. II OSK 1929/09, LEX nr 795206). Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. W przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji zapadłej w wyniku uprzedniego wydania przez sąd wyroku kasacyjnego i wyrażeniu w nim wiążącej oceny prawnej, ponownie rozpoznając sprawę sąd administracyjny obowiązany jest do dokonania kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku. Podporządkowanie się wytycznym sądu i wyrażonej przezeń ocenie prawnej jest bowiem głównym kryterium poprawności nowowydanej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 13.01.2009 r., sygn. II GSK 614/08, LEX nr 528074).

Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu.

Badając legalność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji tego samego organu z dnia 17 grudnia 2017 r. Sąd stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

W pierwszym rzędzie przytoczyć należy wiążące oceny prawne dokonane przez sąd w wyroku z dnia 24 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 1261/16:

- brak możliwości stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 21.05.2003 r. ze względu na nieobowiązywanie normy z art.46 a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.1999.15.139 t.j.) nie wyklucza możliwości stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji w części, w jakiej pozostaje w wyraźnej, i jednoznacznej sprzeczności z ustaleniami prawa miejscowego tj. obowiązującego w dacie jej wydania planu ogólnego, gdyż widoczna sprzeczność między ustaleniami planu i decyzji o wzizt stanowi o rażącym naruszeniu prawa, o jakim mowa w treści art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a.

- decyzja Wójta Gminy Koniusza z dnia 21 maja 2003 r. w odniesieniu do terenu działek, których przeznaczenie w planie zostało oznaczone symbolem KK wydana została z rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

- zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów postępowania, a to art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. w zakresie, w jakim organ jest zobowiązany do jednoznacznego ustalenia, jakie dokładnie działki lub ich części stanowiące teren inwestycji znajdują się obszarze oznaczonym symbolem KK w planie ogólnym przyjętym uchwałą Rady Gminy Koniusza w dniu 28. 12. 1993 r., gdyż tylko w tym terenie można przyjąć, iż doszło do rażącego naruszenia prawa, a więc wyraźnie sprzecznego ustalenia wzizt. z obowiązującym w dacie jej wydania planie ogólnym.

- przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji uwzględni treść art. 153 p.p.s.a., będąc związanym dokonaną przez Sąd wykładnią powołanych przepisów.

Analiza akt administracyjnych prowadzi do wniosku, że SKO w Krakowie nie zastosowało się do wiążącej oceny Sądu.

Zebrany materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie "jakie dokładnie działki lub ich części stanowiące teren inwestycji znajdują się obszarze oznaczonym symbolem KK omawianego planu".

Zwrócić należy uwagę, że w zaświadczeniu z dnia 26.05.2003 r. Gmina wskazała, że działka nr [...] znajduje się w obszarze KK planu, nie odnosząc się do działek nr [...] W piśmie z dnia 21.04.2016 r. Gmina Koniusza podała, że działki nr [...] znajdują się w obszarze oznaczonym symbolem KK planu, a działka nr [...] – w obszarze KG planu (k.396 a.a). Z kolei w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia 15 grudnia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie ustaliło, że działka nr [...] znajdowała się w terenie komunikacji drogowej (KG), zaś działka nr [...] położona była w terenie oznaczonym symbolem KK - terenie kolei wąskotorowych wsi P. Gmina Koniusza.

Materiał dowodowy zebrany w sprawie nie pozwala na dokonanie weryfikacji tych ustaleń.

Jak wynika z k.390 - 395 akt administracyjnych organ zgromadził jedynie fragment tekstu planu (od strony 13) oraz niekompletne kserokopie rysunku planu. Nie wiadomo, kto na kserokopii rysunku planu zaznaczył pomarańczowym flamastrem fragment terenu na północ od pasa obszaru zaznaczonego prostokątami koloru czarno-białego i symbolem KK i co teren stanowi (linia kolejowa?). Fragmentaryczna legenda rysunku planu nie obejmuje grafiki w postaci obszaru zaznaczonego prostokątami koloru czarno-białego.

Na stronie 18 tekstu planu w punkcie 21 znajduje się zapis: "Tereny kolei wąskotorowej – KK. Podstawowe przeznaczenie terenu: istniejąca linia kolei wąskotorowej". W sprzeczności z tym zapisem pozostaje pismo zastępcy Wójta Gminy Koniusza z dnia 14.12.2017 r. (k.512 a.a.), w którym podano, że działka nr [...] w miejscowości P. "położona była w całości w terenach oznaczonych symbolem KK – tereny kolei wąskotorowej (wówczas już nieistniejącej)".Kolorowa kserokopia rysunku planu z k.505 akt administracyjnych również niewiele wnosi do sprawy. Skala kserokopii nie pozwala na odczytanie numerów działek, rysunek i legenda są fragmentaryczne, nie wiadomo kto na kserokopii rysunku planu zaznaczył pomarańczowym flamastrem fragment terenu na północ od pasa obszaru zaznaczonego prostokątami koloru czarno-białego i symbolem KK i co teren stanowi.

Na mapie z dnia 19.03.2003 r., stanowiącej załącznik do wniosku wzizt zaznaczono działkę ew. nr [...], znajdującą się w części w terenie inwestycji. Załącznik graficzny do decyzji wzizt z dnia 21.05.2003 r. inaczej przedstawia teren inwestycji. Nadto, z wniosku o wydanie decyzji wzizt wynika, ze jego załącznikiem była mapa sytuacyjno-wysokościowa w skali 1: 500 z określonymi kolorem żółtym i zaszarfowanymi granicami terenu inwestycji. Mapy takiej brak w aktach sprawy. Znajdująca się nak.3 akt administracyjnych mapa nie posiada legendy i nie wiadomo kiedy i przez kogo została sporządzona. Zaznaczono na niej działkę [...]. Ze spisu treści akt wynika, że mapa ta została złożona przez wnioskodawcę.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy wobec powyższych niejasności rzeczą organu będzie dołączenie całości oryginalnych akt zakończonych decyzją wzizt.

Nadto, zaskarżoną decyzją stwierdzono nieważność kwestionowanej decyzji wzizt z dnia 21 maja 2003 r. w części dotyczącej działek nr [...] położonych w P. (organ ustalił, że działka nr [...] położona jest w obszarze KG planu), podczas gdy Sąd wyraźnie wskazał, że tylko w odniesieniu do działek lub ich części znajdujących się w obszarze oznaczonym symbolem KK w planie ogólnym można przyjąć, że doszło do rażącego naruszenia prawa.

Świadczy to o naruszeniu przez organ orzekający przepisu art.153 p.p.s.a., co już samo w sobie powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji.

Organ naruszył również art.7 i 77 k.p.a. przez zaniechanie uzupełnienia materiału dowodowego w sposób, który spełniałby zalecenia Sądu.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ dołączy do akt sprawy kompletną uchwałę Rady Gminy Koniusza nr XV/86/93 z dnia 28 grudnia 1993 r. wraz z jej trzema załącznikami, gdyż nie zostały one ogłoszone w Dzienniku Urzędowym Województwa Krakowskiego. Gdyby z rysunku planu nie udało się ustalić numerów działek inwestycji objętej decyzją wzizt z dnia 21.05.2003 r. organ winien dołączyć aktualną na dzień wydania tej decyzji mapę ewidencyjną o takim zakresie, żeby możliwe było odczytanie numerów działek [...] położonych w miejscowości P. Gm. K. oraz skali zgodnej ze skalą mapy stanowiącej załącznik graficzny decyzji wzizt z dnia 21.05.2003 r. Dopiero te dokumenty pozwolą zadośćuczynić wytycznym Sądu, aby organ jednoznacznie ustalił, jakie dokładnie działki lub ich części stanowiące teren inwestycji znajdują się obszarze oznaczonym symbolem KK w planie ogólnym przyjętym uchwałą Rady Gminy Koniusza w dniu 28. 12. 1993 r. Z porównania map znajdujących się na k.176, 4 i 3 wynika, ze tylko część działki nr [...] znajdowała się w terenie inwestycji.

Nadto, w zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie nie odniosło się w ogóle do zarzutów przedstawionych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją SKO z dnia 15 grudnia 2017 r. w zakresie pominięcia przez organ wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13 oraz wydania decyzji bez wyjaśniania ewentualnego wywołania przez decyzję objętą wnioskiem o stwierdzenie nieważności nieodwracalnych skutków prawnych.

Powyższe w istotny sposób narusza przepis art.107 § 3 k.p.a.

Dlatego też, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. oraz art.135 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie aart.200 p.p.s.a.