Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 111/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: 116§2, 122, 187§1, 191
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Zaorska, Sędziowie asesor WSA Konrad Aromiński, sędzia WSA Włodzimierz Gurba (sprawozdawca), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 listopada 2020 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2015 r. uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

S. K. (dalej: "Strona" lub "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS", "Organ odwoławczy") z [...] listopada 2019 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za marzec, czerwiec oraz lipiec 2015 r.

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

1.1. Decyzją z [...] maja 2019 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej: "NUS", "Organ pierwszej instancji") orzekł o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego z I. Sp. z o.o. (dalej: "Spółka") za zaległości podatkowe Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za marzec, czerwiec oraz lipiec 2015 r. w łącznej kwocie 1.332.647 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 417.751 zł oraz kosztami egzekucyjnymi w łącznej kwocie 86.771,90 zł.

1.2. Nie zgadzając się z zapadłym w sprawie rozstrzygnięciem Skarżący złożył odwołanie, podnoszą zarzut naruszenia art. 200 w zw. z art., 123 § 1, 208, 107 § 1 pkt 2, 108, 109, 116, 118 § 1, 122, 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej: "O.p.").

Postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r. DIAS wyznaczył Stronie siedmiodniowy termin na wypowiedzenie się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego. Powyższe postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi Strony 9 września 2019 r. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa.

1.3. Decyzją z [...] listopada 2019 r. DIAS utrzymał w mocy decyzję Organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że Skarżący w terminie płatności podatku od towarów i usług za marzec, czerwiec, lipiec 2015 r. pełnił funkcję członka zarządu Spółki.

Na podstawie akt rejestrowych Spółki prowadzonych przez Sąd Rejonowy [...] oraz odpisu pełnego z KRS NUS ustalił, że w okresie, kiedy upływał termin płatności podatku od towarów i usług za marzec, czerwiec oraz lipiec 2015 r., tj. odpowiednio 27 kwietnia 2015 r., 27 lipca 2015 r. oraz 25 sierpnia 2015 r., w skład zarządu zobowiązanej Spółki, jako jedyny jego członek, wchodził Skarżący.

Zgodnie z aktami rejestrowymi Spółki Skarżący został powołany na członka zarządu aktem notarialnym w dniu 31 marca 2009 r. Odwołanie Skarżącego z pełnionej ww. funkcji nastąpiło w dniu 27 sierpnia 2015 r. aktem notarialnym Repertorium A nr [...], na nadzwyczajnym zgromadzeniu wspólników Spółki uchwała nr [...] sporządzonym w Kancelarii Notarialnej [...]., przez Notariusza W. L.

W dniu 11 marca 2019 r. Strona, za pośrednictwem pełnomocnika, złożyła wniosek o umorzenie przedmiotowego postępowania podatkowego twierdząc, że w okresie płatności ww. zaległości nie pełniła funkcji członka zarządu Spółki. Na dowód tego do wniosku załączyła ksero aktu notarialnego z 28 maja 2013 r. Repertorium A nr [...]. Akt ten nie jest opatrzony pieczęcią Kancelarii Notarialnej. Ponadto dokument ten nie został złożony w KRS. W konsekwencji Strona w dniu 25 kwietnia 2019 r. została wezwana do złożenia wyjaśnień w sprawie, w szczególności wyjaśnienia faktu, że zgodnie z aktami rejestrowymi Spółki znajdującymi się w KRS, odwołanie Strony z funkcji członka zarządu Spółki nastąpiło w dniu 27 sierpnia 2015 r. aktem notarialnym Repertorium A nr [...], na nadzwyczajnym zgromadzeniu wspólników Spółki uchwałą nr [...], sporządzonym w Kancelarii Notarialnej [...]., przez Notariusza W. L.. Pismem z 16 maja 2019 r. pełnomocnik Strony złożył wyjaśnienia twierdząc, że Strona nie jest w stanie wyjaśnić, dlaczego z akt rejestrowych Spółki znajdujących się w KRS, odwołanie Strony nastąpiło 27 sierpnia 2015 r. aktem notarialnym Repertorium A nr [...], ponieważ nie była już wspólnikiem Spółki i nie brała udziału w przedmiotowym nadzwyczajnym zgromadzeniu wspólników. Jak słusznie podkreślił Organ pierwszej instancji, w tym samym dniu, tj. 27 sierpnia 2015 r. umową zbycia udziałów w Spółce Skarżący sprzedał swoje udziały w Spółce N.

Protokół z nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników Spółki sporządzony w dniu, tj. 27 sierpnia 2015 r., na którym odnotowano odwołanie Strony z zarządu Spółki, został sporządzony przez tego samego notariusza po ww. akcie sprzedaży udziałów, świadczy o tym wyższy numer wpisu aktu do Repertorium A nr [...]. Tak więc, po dokonanej sprzedaży udziałów Skarżący rzeczywiście nie był już wspólnikiem Spółki i nie musiał brać udziału w nadzwyczajnym zgromadzeniu wspólników, na którym został odwołany z funkcji prezesa zarządu. Zdaniem DIAS, nie zmienia to jednak faktu, że zdarzenie to miało miejsce i to w tej dacie, tj. 27 sierpnia 2015 r., a nie jak twierdzi Strona 28 maja 2013 r.

Ponadto w KRS znajdują się dokumenty złożone w imieniu Spółki i podpisane przez Skarżącego, jako członka zarządu w okresie pomiędzy datą jego odwołania wynikającą z przedłożonej kopii dokumentu, tj. 28 maja 2013 r., a datą jego odwołania z funkcji członka zarządu, zgodną z oficjalną dokumentacją sądową, tj. 27 sierpnia 2015 r., są to między innymi:

- sprawozdanie finansowe Spółki za 2013 r., w którym Strona, jako jedyna, wymieniona jest jako osoba wchodząca w skład zarządu spółki na stanowisku prezesa zarządu. Dokument podpisany jest w dniu 31 marca 2014 r. przez Skarżącego podpisanego jako "Zarząd";

- wniosek do KRS złożony na formularzu KRS-Z30, podpisany w dniu 15 lipca 2014 r. przez Stronę oraz uwierzytelniony pieczątką imienną "Członek Zarządu S. K.";

- sprawozdanie finansowe Spółki za 2014 r., w którym Strona, jako jedyna, wymieniona jest jako osoba wchodząca w skład zarządu Spółki na stanowisku prezesa zarządu. Dokument podpisany jest w dniu 31 marca 2015 r. przez Skarżącego podpisanego jako "Zarząd";

- uchwała Nr 3 zwyczajnego zgromadzenia wspólników Spółki z 30 czerwca 2015 r., w której udziela się absolutorium "Prezesowi Zarządu Spółki Sławomirowi Kuczyńskiemu" z wykonania przez niego obowiązków w roku obrotowym 2014;

- Uchwała Nr 1 nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników Spółki z 27 sierpnia 2015 r., którą odwołuje się Skarżącego z zarządu Spółki jednocześnie udziela mu absolutorium za wykonywanie obowiązków.

Powyższe fakty, zdaniem DIAS, jednoznacznie wskazują, że Skarżący czynnie sprawował funkcję członka zarządu Spółki w 2014 r., aż do dnia 27 sierpnia 2015 r., tj. do dnia jego odwołania na nadzwyczajnym zgromadzeniu wspólników Spółki uchwałą nr 1/2015. Ponadto powyższe wyjaśniania jednoznacznie wskazują na niezasadność zarzutów naruszenia przez Organ pierwszej instancji art. 208 O.p. poprzez nieumorzenie postępowania, mimo że Strona wykazała, iż zostało ono skierowane do niewłaściwego podmiotu i jako takie jest bezprzedmiotowe oraz art. 107 § 1 pkt 2, 108, 109, 116, 118 § 1 O.p.

Przechodząc do kolejnej przesłanki odpowiedzialności Skarżącego za zobowiązania Spółki, tj. bezskuteczności egzekucji z majątku Spółki, DIAS wskazał, że zaznaczył, że w związku z powstałymi zaległościami Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za marzec, czerwiec, lipiec 2015 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego W. jako wierzyciel przedmiotowych zaległości podatkowych wystawił tytuły wykonawcze.

W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie w/w tytułów wykonawczych ustalono, że Spółka nie prowadzi działalności, jak też nie zajmuje pomieszczeń oraz nie posiada majątku pod adresem wskazanym w aktach rejestrowych spółki. Adres siedziby jest faktycznie adresem wirtualnego biura adresowego. Spółka więc nie posiada majątku pod adresem wskazanym jako siedziba. Uprzednio właściwy organ egzekucyjny, tj. Naczelnik Urzędu Skarbowego W., wystosował szereg zawiadomień o zajęciu rachunków bankowych. W pismach kierowanych do organu egzekucyjnego banki poinformowały o przeszkodach w realizacji zajęć z uwagi na brak środków pieniężnych oraz zachodzącym zbiegu egzekucji administracyjnej z sądową. Pismem z 5 grudnia 2016 r. wystąpiono do sądu o rozstrzygnięcie zbiegu egzekucyjnego. Postanowieniem z [...] grudnia 2016 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy [...] wyznaczył do łącznego prowadzenia w trybie właściwym dla organu sądowego Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] M. P. Z uwagi na brak środków finansowych, a także brak obrotów od co najmniej 2 lat, odstąpiono od przekazania akt egzekucyjnych ww. organowi sądowemu.

Organ egzekucyjny występował także z zapytaniami do organów administracji publicznej takich jak: Centralna Ewidencja Pojazdów i Kierowców oraz Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego i Ksiąg Wieczystych o podanie informacji o majątku dłużnika. Z uzyskanych odpowiedzi wynika, że Spółka nie posiada majątku nieruchomego. Z informacji pozyskanej w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców stwierdzono, że dłużnik posiada samochód marki F. ciężarowy, rok produkcji 2004. Z uwagi na brak możliwości zweryfikowania prawa własności pojazdu oraz niemożność ustalenia miejsca jego postoju organ zmuszony był odstąpić od egzekucji z tego składnika majątku.

Organowi egzekucyjnemu nie są znane składniki majątkowe Spółki, z których możliwa byłaby egzekucja, ustaleń dokonano na podstawie ww. zapytań oraz informacji z akt Urzędu Skarbowego. Stwierdzono także, że Strona jest podatnikiem NUS od stycznia 2016 r., podatnik składał deklaracje VAT-7, ostatnia dotyczyła IV kwartału 2017 r. i wskazywała, że Spółka nie miała żadnego obrotu gospodarczego - nabycie i dostawa towarów i usług wykazana w wysokości 0 zł. Nie stwierdzono również aktualnych kontrahentów Spółki w plikach JPK. Ponadto Spółka w dniu 24 października 2017 r. została wykreślona z rejestru VAT. W opinii Organu pierwszej instancji świadczy to o zaniechaniu prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę, co w efekcie oznacza, że Spółka nie generuje dochodu pozwalającego na regulowanie swoich zobowiązań.

Pomimo podjętych przez organ egzekucyjny czynności nie udało się ustalić majątku Spółki, a w konsekwencji nie udało się zaspokoić zobowiązań podatkowych Spółki. W związku z powyższym, w ocenie organu egzekucyjnego wystąpiły przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego. Dlatego też postanowieniem z 26 września 2018 r. umorzono postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku Spółki.

Mając na uwadze całość przedstawionych powyżej działań egzekucyjnych, jak również ich efekt - brak zaspokojenia dochodzonych zaległości podatkowych DIAS zgodził się ze stanowiskiem Organu pierwszej instancji, zgodnie z którym pomimo podjęcia czynności zmierzających do pozyskania informacji o majątku Spółki, egzekucja z majątku Spółki okazała się bezskuteczna, zatem zaistniała kolejna pozytywna przesłanka uprawniająca do wszczęcia postępowania w sprawie odpowiedzialności członków zarządu za zaległości podatkowe Spółki.

Odnosząc się do przesłanek egzoneracyjnych DIAS wskazał w pierwszej kolejności, że Spółka nie tylko nie wykonywała swoich zobowiązań podatkowych wobec Skarbu Państwa, reprezentowanego przez: Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z tytułu podatku od towarów i usług za marzec, czerwiec oraz lipiec 2015 r. w wysokości 1.332.647 zł, podatku dochodowego od osób fizycznych za okres od stycznia do lipca 2015 r. w wysokości 714 zł; NUS z tytułu podatku od towarów usług za I i II kwartał 2016 r. w wysokości 1.578.859 zł oraz z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2015 w wysokości 653.397 zł, ale także w stosunku do innych podmiotów. O powyższym fakcie świadczy pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 26 listopada 2018 r., w którym ZUS poinformował, że Spółka za okres 04-07/2015 r. zalega z opłatą składek mu należnych na łączną kwotę 7.047,36 zł. Ponadto, jak wynika z akt egzekucyjnych Spółki oraz postanowienia Sądu Rejonowego [...] Wydział Cywilny, sygn. akt [...]. Spółka posiadała także niezapłacone należności u innych wierzycieli, ponieważ, jak opisano powyżej, nastąpił zbieg egzekucji administracyjnej z komorniczą prowadzoną na rzecz Banku [...] S. A. w Warszawie, Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. oraz Starosty L..

DIAS podkreślił, że Organ pierwszej instancji wskazał, iż podstawa do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości wystąpiła już 11 maja 2015 r., nie mniej jednak zdaniem Organu odwoławczego podstawa do wystąpienia z takim wnioskiem, z uwagi na nieregulowanie zobowiązań podatkowych, wystąpiła w czerwcu 2015 r. bowiem w tym okresie skala i rozmiar nieregulowanych zobowiązań przybrały charakter trwały. Tymczasem wniosek o ogłoszenie upadłości I. Sp. z o.o. nie został zgłoszony przez zarząd Spółki. Mając powyższe na uwadze DIAS stwierdził, że brak jest przesłanki uwalniającej Skarżącego od odpowiedzialności za powstałe zaległości Spółki gdyż pomimo istnienia obiektywnych przesłanek do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki już w czerwcu 2015 r., zarząd Spółki nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości.

Zgromadzony materiał dowodowy pozwolił, zdaniem DIAS, na ustalenie momentu trwałego zaprzestania płacenia przez Spółkę długów, a w konsekwencji na ustalenie terminu złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości oraz zawinienia Strony w niezłożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości w odpowiednim terminie jak również ustalenia braku majątku Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części.

Reasumując, po przeanalizowaniu akt sprawy oraz podniesionych zarzutów, DIAS uznał, że decyzja NUS z [...] maja 2019 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Skarżącego ze Spółką za zaległości podatkowe Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za marzec, czerwiec oraz lipiec 2015 r. w łącznej kwocie 1.332.647 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 417.751 zł oraz kosztami egzekucyjnymi w łącznej kwocie 86.771,90 zł nie narusza przepisów prawa i podlega utrzymaniu w mocy.

2.1. Decyzję DIAS zaskarżono w całości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący podniósł zarzut naruszenia:

- art. 200 O.p. w zw. z art. 123 § 1 O.p. poprzez niezawiadomienie Skarżącego o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji, a tym samym ograniczenie prawa Skarżącego do obrony swoich praw i czynnego udziału w postępowaniu,

- art. 208 O.p. poprzez nieumorzenie postępowania, mimo że Skarżący wykazał, iż zostały ono skierowane do niewłaściwego podmiotu i jako takie jest bezprzedmiotowe,

- art. 107 § 1 pkt 2, 108, 109, 116, 118 § 1 O.p. poprzez ustalenie odpowiedzialności Skarżącego jak członka zarządu za zobowiązanie podatkowe Spółki mimo, że z prawnego punktu widzenia nie pełnił on funkcji w zarządzie Spółki w okresie marzec, czerwiec i lipiec 2015 r.,

- art. 122 O.p. poprzez niepodejmowanie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,

- art. 191 O.p. poprzez dowolne uznanie, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, że w sprawie zaistniały przesłanki do orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego za długi Spółki,

- art. 120, 122, 187 § 1 i 191 O.p. przez przyjęcie, że okoliczności, na których oparł swoją decyzję NUS zostały ustalone prawidłowo, podczas gdy organ ten zastosował dowolną, sprzeczną z zasadami logiki, doświadczeniem życiowym i prawidłowym rozumowaniem ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie.

2.2. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

3. Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku kontroli sądu administracyjnego decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. - Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, zwanej dalej: "P.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

4. Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy w dacie powstania zobowiązań objętych skarżoną decyzją Strona pełniła obowiązki członka zarządu Spółki.

5. Zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu. W sprawie zachodzi zasadnicza rozbieżność co do stanu faktycznego polegająca na istnieniu dwóch sprzecznych ze sobą wypisów z aktu notarialnego, tj. podających różniące się daty odwołania Strony z zarządu Spółki. Bez wyjaśnienia tej rozbieżności nie sposób wiążąco ocenić, czy w dacie powstania zobowiązań objętych skarżoną decyzją Strona pełniła obowiązki członka zarządu Spółki.

6. 1. Zgodnie z art. 116 § 2 O.p., odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. W związku z tym, w przypadku orzeczenia odpowiedzialności byłych członków zarządu tych spółek, badanie przesłanek wyłączających tę odpowiedzialność, z uwagi na podstawy ogłoszenia upadłości lub wszczęcia postępowania układowego, może dotyczyć wyłącznie okresu, w którym osoby te pełniły obowiązki członka zarządu i dotyczyć zobowiązań podatkowych powstałych w tym okresie.

6.2. Postępowanie w sprawie odpowiedzialności członków zarządu spółek kapitałowych toczy się z uwzględnieniem zasad ogólnych Ordynacji podatkowej. Oznacza, to, że organ podatkowy prowadzący postępowanie obowiązany jest do podjęcia wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 O.p.), a także do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 O.p.). Dotyczy to także ustalenia pełnienia obowiązków w zarządzie, przesłanki bezskuteczności egzekucji w całości lub w części, z uwzględnieniem oceny dowodów stwierdzających lub podważających tę przesłankę oraz okoliczność "właściwego czasu" na wystąpienie o ogłoszenie upadłości (art. 191 O.p.).

7. 1. Organ twierdzi, że Skarżący pełnił obowiązki członka zarządu w okresie, w którym upływał termin płatności zobowiązań przez Spółkę, a które skarżoną decyzją zostały objęte zakresem jego odpowiedzialności.

Swoje twierdzenie organ opiera na kserokopii z aktu notarialnego zalegającego w aktach administracyjnych (akta administracyjne, teczka NIP, karty nr 12-15). Z tego dokumentu wynika, że Skarżący z funkcji w zarządzie został odwołany 27 sierpnia 2015 r. Aktem Notarialnym Repertorium A nr [...], na Nadzwyczajnym Zgromadzeniu Wspólników Spółki Uchwała nr [...], sporządzonym w Kancelarii Notarialnej [...]., przez Notariusza W. L.

Strona twierdzi zaś, że jej odwołanie z zarządu Spółki nastąpiło 28 maja 2013 r. Na to twierdzenie przedłożono (za pismem z 11 marca 2019 r.) kserokopię aktu notarialnego z dnia 28 maja 2013 r. Repertorium A nr [...].Pełnomocnik Strony (radca prawny) potwierdził zgodność tej kserokopii z oryginałem – akta administracyjne, teczka VAT, karty nr 124-127.

Z tych dokumentów wynikają sprzeczne daty odwołania Strony z funkcji zarządczej - 27 sierpnia 2015 r. (jak twierdzi organ) oraz 28 maja 2013 r. (jak twierdzi Strona). Sąd zauważa, że obie te kserokopie mają podobną szatę graficzną, widać na nich odcisk pieczęci notarialnej, podpis notariusza.

7.2. Akt notarialny jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 244 § 1 k.p.c., co wprost wynika z art. 2 § 2 Prawo o notariacie (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2291 z późn. zm.). W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że akt notarialny korzysta z dwóch domniemań wzruszalnych - domniemania prawdziwości, czyli autentyczności oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Badanie mocy dowodowej dokumentu urzędowego wymaga odróżnienia, na tle konkretnego dokumentu, właściwej treści "zaświadczającej" od pozostałej treści dokumentu oraz właściwego zakresu "zaświadczenia", bo tylko ta treść dokumentu jest objęta domniemaniem, a pozostała treść podlega ocenie na zasadach ogólnych (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 2010 r., I CSK 340/09, OSNC - ZD z 2010 r. Nr 3, poz. 97). Akty notarialne dokumentujące określoną czynność prawną zalicza się do dokumentów konstytutywnych, ucieleśniają bowiem i wyrażają określoną czynność prawną, natomiast inne akty do dokumentów sprawozdawczych, narratywnych. Problem domniemania zgodności z prawdą dotyczy wyłącznie dokumentów urzędowych sprawozdawczych, a taki charakter nosi akt notarialny w części obejmującej jego treścią oświadczenia wiedzy.

8. 1. Zdaniem Sądu, na gruncie art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p nie można akceptować sytuacji, w której z dwóch konkurencyjnych aktów notarialnych (ich kserokopii) wynika, że Skarżący został odwołany dwukrotnie z pełnionej funkcji, w ponad dwuletnim odstępie. W obliczu tak poważnej rozbieżności dowodowej, obowiązkiem organu było jednoznaczne wyjaśnienie tej kwestii. Organ nie może tolerować istnienia dwóch zaprzeczających sobie dokumentów urzędowych - aktów notarialnych. Przede wszystkim należało wystąpić do notariusza, którego dane widnieją na tych dokumentach, o wyjaśnienie tej rozbieżności. Niezasadne było ograniczenie się do przerzucenia na Stronę wyjaśniania tej kwestii. Tym bardziej, że okazuje się, że Strona nie potrafi tej rozbieżności wyjaśnić i nie wie, dlaczego wskazywany przez akt notarialny nie został zgłoszony do KRS.

Sąd zaleca, aby organ takie wystąpienie skierował do notariusza ponownie rozpatrując sprawę.

Organ nie był uprawniony do samodzielnego argumentowania co do skuteczności aktów notarialnych, w tym przez wykazanie, że akt notarialny datowany w 2013 r. nie został złożony do akt rejestrowych Spółki znajdujących się w Krajowym Rejestrze Sądowym.

8.2. Dopiero po bezspornym wyjaśnieniu tej kwestii można będzie dokonywać dalszych ocen w kwestii tego, kto i jak umocowany podpisywał dokumenty Spółki w okresie między 28 maja 2013 r., a 27 sierpnia 2015 r. Zwrócić należy uwagę, że dla oceny twierdzenia Strony, iż dokumenty podpisywane w tym czasie przez Stronę są nieważne, jako podpisywane przez osobę nieuprawnioną, istotne będzie uprzednie ustalenie, kiedy Strona została odwołana z funkcji w zarządzie Spółki.

8.3. Z powyższych względów Sąd stwierdza, że organ naruszył art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., gdyż nie przeprowadzono kompleksowego postępowania dowodowego w kwestii tego, kiedy Strona została odwołana z funkcji członka zarządu. Na obecnym etapie sporu nie można więc przesądzać o możliwości objęcia zakresem jego odpowiedzialności zaległości Spółki wskazanych w skarżonej decyzji.

9. Mając na względzie powyższe przedwczesną jest ocena zarzutów naruszenia prawa materialnego oraz ocena decyzji co do bezskuteczności egzekucji wobec Spółki.

10. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Naruszenia wskazanych przepisów mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Ewentualne ustalenie, że Strona została formalnie i skutecznie odwołana z funkcji w 2013 r. w innym świetle może stawiać ocenę zebranych dowodów w kwestii pełnienia obowiązków członka zarządu w okresach, w których powstały zobowiązania Spółki.

11. O kosztach nie orzeczono wobec braku żądania Strony w tym zakresie, reprezentowanej przez radcę prawnego (art. 210 § 2 P.p.s.a.).

12. Sprawa została rozpoznana w trybie niejawnym. W związku z dynamicznym wzrostem zagrożenia epidemicznego na terenie województwa mazowieckiego, mając na uwadze, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374), zarządzono zmianę trybu rozpoznania niniejszej sprawy na niejawny.