Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1160/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Odrzucono skargę
Odrzucono skargę

SENTENCJA

Dnia 8 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik, po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. F., P. F., M. M., B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. postanawia odrzucić skargę M. M., B. M. oraz B. F.


UZASADNIENIE

B. F., P. F., M. M. oraz B. M. pismem z dnia 19 marca 2014 r. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. skargę na decyzję tego organu z dnia [...] stycznia 2014 r. w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r.

Jak wynika z akt sprawy przedmiotowa decyzja została doręczona B. M. oraz M. M. w dniu 12 lutego 2014 r., a P. F. w dniu 20 lutego 2014 r. (dowód: zwrotne potwierdzenia odbioru w aktach administracyjnych). Natomiast skarga ww. skarżących została złożona osobiście w siedzibie organu w dniu 20 marca 2014 r. (dowód: prezentata organu na skardze).

W treści decyzji zawarto pouczenie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

należało odrzucić skargę B. M., M. M. oraz B. F..

Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wniesioną po upływie tego terminu Sąd odrzuca na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego konieczne jest zatem zachowanie 30-dniowego terminu od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia administracyjnego zapadłego w sprawie oraz wniesienie skargi za pośrednictwem właściwego organu administracji.

Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zawierała prawidłowe pouczenie o możliwości, terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Termin 30-dniowy do wniesienia skargi na decyzję doręczoną B. M. oraz M. M. w dniu 12 lutego 2014 r., rozpoczął bieg 13 lutego 2014 r. i upłynął 14 marca 2014 r. (piątek), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 w zw. z art. 83 § 2 p.p.s.a.

Jak wskazano wyżej skarga została wniesiona 20 marca 2014 r., a zatem z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a.

Stosownie do treści art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.

Legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić – co do zasady – podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialnoprawny. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się tym, iż działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku. Akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego (wyrok NSA z 3 czerwca 1996 r., II SA 74/96, ONSA 1997 Nr 2 poz. 89). W orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (wyrok NSA z 22 lutego 1984 r., I SA 1748/83).

Sąd zwraca uwagę, że wprawdzie oba te orzeczenia wydane zostały na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), niemniej zachowały aktualność pod rządami obecnie obowiązującej ustawy. Aktualna regulacja nie zrywa bowiem łączności między definicją strony postępowania administracyjnego a definicją uprawnionego do wniesienia skargi. Wynika to z faktu, że o możliwości żądania wszczęcia postępowania przed sądem administracyjnym decydują przesłanki zbliżone do tych, które stanowią podstawę legitymacji procesowej strony w postępowaniu administracyjnym jurysdykcyjnym.

W postępowaniu administracyjnym interes prawny musi być wywodzony z przepisów prawa materialnego, w postępowaniu sądowoadministracyjnym może być on oparty także o przepisy prawa procesowego lub ustrojowego. Uprawnienie do złożenia skargi uzależnione jest więc od wykazania interesu prawnego pojmowanego jako istnienie związku między strefą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Stąd osoba nie mająca interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego.

W rezultacie skarga wniesiona przez podmiot, który nie może mieć legitymacji skargowej podlega odrzuceniu, natomiast stwierdzenie w toku postępowania, że wnoszący skargę nie legitymuje się interesem prawnym powoduje oddalenie skargi (B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2003, s. 424, podobnie WSA w Białymstoku w postanowieniu z 9 października 2012 r., II SO/Bk 13/12, LEX nr 1289343).

W rozpatrywanej sprawie B. F. wykreślona została jako współwłaścicielka działki o nr ew. [...] w udziale ½ w związku z dokonaną na podstawie aktu notarialnego Rep. A nr [...] z dnia 6 lipca 2012 r. umową darowizny na rzecz P. F.. W związku z powyższym nie tylko nie jest już właścicielem nieruchomości, której dotyczyła zaskarżona decyzja, ale nie była stroną postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji i jej adresatem. Stwierdzić zatem należy, że skarga wniesiona została przez podmiot niemający przymiotu strony i nieposiadający legitymacji do jej wniesienia.

W konsekwencji skargę B. F. jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Natomiast skarga B. M. oraz M. M. jako wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 6 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.