Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 603/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 6, art. 4 ust. 1i 3, art. 10 ust. 1, art. 5, art. 13 ust. 1, art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 149 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 61, art. 2, art. 165 ust. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak, Sędziowie WSA Jacek Fronczyk (spr.), Sławomir Fularski, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2014 r. sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. zobowiązuje Starostę [...] do rozpatrzenia wniosku skarżącego A.K. z dnia [...] sierpnia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie punktu 5 lit. "f" i "h" tego wniosku, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Starosty [...] na rzecz skarżącego A.K. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

A. K. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczynił bezczynność Starosty P., polegającą na nierozpatrzeniu jego wniosku z dnia [...] sierpnia 2013 r. w zakresie punktu 5 lit. "f" i "h", w którym to zakresie domagał się udzielenia informacji publicznej w postaci dokumentacji dotyczącej procedury rekrutacyjnej na stanowisko rzecznika prasowego w Starostwie Powiatowym w P., jak również informacji dotyczących średniego miesięcznego wynagrodzenia rzecznika prasowego Starostwa Powiatowego w P. (wysokość średniego miesięcznego wynagrodzenia). Skarżący wskazał, że organ nie rozpatrzył jego wniosku w tej części, gdyż nie udzielił żądanej informacji publicznej, ani nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia, a jedynie poinformował, że na tę część jego wniosku nie może udzielić odpowiedzi z uwagi na ochronę danych osobowych. Zdaniem strony, świadczy to o bezczynności organu w niniejszej sprawie i o naruszeniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Skarżący wniósł o zobowiązanie Starosty P. do rozpatrzenia wskazanej części jego wniosku oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Starosta P. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi, argumentując, że skarżący, będąc radnym Powiatu P., ma zapewniony dostęp do żądanych informacji publicznych w trybie § 10 załącznika nr 4 do Statutu Powiatu P. "Regulamin organizacji wewnętrznej oraz trybu pracy Rady Powiatu w P." w związku z art. 19 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 595 ze zm.). Z kolei z art. 1 ust. 2 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że jej przepisów nie stosuje się, gdy żądane informacje publiczne osiągalne są w innym trybie. Z uwagi na tryb statutowy, jaki przysługuje radnemu, skarga w niniejszej sprawie powinna więc zostać odrzucona, jako niedopuszczalna. Niezależnie jednak od tego, organ, realizując wniosek skarżącego, w piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r. poinformował go, że ze względu na ochronę danych osobowych, informacja w zakresie punktu 5 lit. "f" i "h" jego wniosku z dnia [...] sierpnia 2013 r. nie może zostać udzielona. Odpowiedź została przesłana skarżącemu, co świadczy, że organ nie pozostaje w bezczynności. Toteż skarga powinna zostać oddalona, jako bezzasadna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa (ust. 3).

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy.

W sprawach ze skarg na bezczynność sąd administracyjny obowiązany jest zbadać, czy organ wykonał ciążący na nim obowiązek załatwienia sprawy indywidualnej, określony przepisami prawa administracyjnego, a co za tym idzie – winien ustalić, czy wystąpiły przesłanki (podmiotowe i przedmiotowe) zaistnienia takiego prawnego obowiązku. W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 tej ustawy).

Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej,

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych,

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego,

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W świetle powyższego, nie ulega zatem wątpliwości, że Starosta P. jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 3).

Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z tych przepisów, można zatem przyjąć, że informacją publiczną będzie każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Żądane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną i – jak wynika ze sprawy – informacje te nie zostały mu wcześniej udzielone, zgodnie z wnioskiem. Trzeba bowiem zaznaczyć, że dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia, gdy informacja publiczna nie została udostępniona i nie funkcjonuje w obiegu publicznym tak, by wnioskodawca mógł się z nią zapoznać, np. poprzez bezpośredni do niej wgląd, bądź sięgając do publikatora. Jak to zostało ujęte we wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2013 r., informacje w zakresie punktu 5 lit. "f" i "h" tego wniosku, a więc dane na temat procedury rekrutacyjnej na stanowisko rzecznika prasowego w Starostwie Powiatowym w P., jak również informacje dotyczące średniego miesięcznego wynagrodzenia rzecznika prasowego Starostwa Powiatowego w P. (ile wynosi jego średnie miesięczne wynagrodzenie), posiadają walor informacji związanej z wykonywaniem zadań publicznych przez organ władzy publicznej, jakim jest Starosta P., dotyczą bezpośrednio sfery działalności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, co w świetle jej przepisów oznacza, że informacje te zawierają informację odnoszącą się do sfery realizacji zadań publicznych podmiotu zobowiązanego, tworzą więc, zgodnie z art. 1 ust. 1 ww. ustawy, informację o sprawach publicznych, a stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. "a", pkt 5 lit. "c" tej ustawy, będąc rodzajem informacji z zakresu funkcjonowania organu i dysponowania środkami publicznymi, podlegają udostępnieniu w trybie i na zasadach w niej określonych (co wypełnia dyspozycję art. 61 Konstytucji RP).

Informacja publiczna, która nie funkcjonuje w obiegu publicznym, udostępniana jest na wniosek, o czym stanowi art. 10 ust. 1 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie ma przy tym znaczenia prawnego okoliczność, że skarżący jest radnym Powiatu P.. Skoro bowiem dostęp do informacji publicznej w trybie przedmiotowej ustawy może być realizowany przez każdego, to nie powinno budzić wątpliwości, że zakres pojęcia "każdy" obejmuje także radnego.

Artykuł 1 ust. 2 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej wyłącza stosowanie jej przepisów w sytuacji, gdy wnioskodawca ma zapewniony dostęp do żądanych informacji publicznych w innym trybie, bowiem zgodnie z jego treścią, przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie naruszają przepisów innych ustaw, określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji, będących informacjami publicznymi. Oznacza to, że przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie stosuje się, jeżeli informacja publiczna dostępna jest w innym trybie. Dla przykładu, takim innym trybem, w rozumieniu art. 1 ust. 2 ww. ustawy, są przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), które określają odmienne zasady i tryb udzielania informacji znajdujących się w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, będących informacjami publicznymi, co oznacza, iż w zakresie dostępu do informacji zawartych w zasobie wyłączone jest stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2013 r. o sygn. akt I OSK 175/13, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Tak więc dla uznania, że radny ma inny tryb dostępu do wnioskowanych danych, tryb ten musiałby być trybem zapewniającym mu w ramach jego statusu możliwość dostępu do informacji będących przedmiotem jego zainteresowania. Tylko wówczas można byłoby przyjąć, że radny ma zagwarantowany dostęp do interesujących go danych publicznych i odmówić stosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tymczasem ani w Statucie Powiatu P., ani w ustawie z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 595 ze zm.) nie zawarto takich uregulowań, które pozwalałyby w ich trybie realizować skarżącemu – radnemu konstytucyjne prawo do uzyskiwania informacji na temat spraw publicznych – jak w tym przypadku – z zakresu funkcjonowania organu i dysponowania środkami publicznymi. Tryb wynikający z § 10 załącznika nr 4 do Statutu Powiatu P. "Regulamin organizacji wewnętrznej oraz trybu pracy Rady Powiatu w P.", na który powołuje się organ, nie jest trybem służącym radnemu do realizacji obywatelskiego prawa dostępu do informacji publicznej. Przepis ten wskazuje, że radny ma prawo do zgłaszania, w formie pisemnej lub ustnie na sesji lub w okresie między sesjami, postulatów, interpelacji i zapytań dotyczących spraw lub problemów związanych z realizacją zadań Powiatu i jego organów do Zarządu Powiatu, który zobowiązany jest udzielić radnemu odpowiedzi w trakcie tej samej sesji lub pisemnie, nie później jednak niż w terminie 30 dni, licząc od dnia zgłoszenia. W razie braku odpowiedzi, radny ma prawo zwrócić się o interwencję do Przewodniczącego Rady. Tryb, o którym mowa w ww. § 10, nie jest trybem, za pomocą którego radny dla własnych potrzeb, w sposób indywidualny mógłby domagać się informacji publicznej, bowiem jest to tryb przewidziany dla realizacji kompetencji rady, a więc organu kolegialnego, w skład którego jedynie wchodzi radny, co oznacza, że tryb ten nie może wyłączać stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej, jeśli radny w trybie jej przepisów zwróci się o informację publiczną, której tematyka lub zakres odbiegają od kwestii zawartych w porządku obrad danej sesji, czy też szerzej – od przedmiotu zainteresowania rady, działającej in pleno. W trybie § 10 radny może realizować uprawnienia przysługujące radzie, której członkiem pozostaje, zaś prawo interweniowania u Przewodniczącego Rady, w przypadku braku odpowiedzi, potwierdza, że omawiany tryb jest tylko trybem wewnętrznego procedowania rady i jej członków, który jednak nie pozbawia radnego możliwości zwracania się o dostęp do informacji publicznej w trybie przedmiotowej ustawy. Podobnie rzecz się ma, gdy chodzi o przepisy ww. ustawy o samorządzie powiatowym, wszak one także zapewniają kompetencje kontrolne jedynie radzie, działającej in pleno. Nie można wobec tego przyjąć, że tryb przewidziany dla realizacji kompetencji rady jest trybem służącym osobie radnego w pozyskiwaniu informacji publicznej i z tego względu odmawiać radnemu prawa do informacji publicznej, realizowanego na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Radny, niezależnie od pełnionej funkcji publicznej, którą sprawuje poprzez udział w posiedzeniach rady, pozostaje obywatelem i jak każdy obywatel Państwa – członek danej wspólnoty samorządowej, ma prawo do formułowania swych indywidualnych wniosków w trybie dostępu do informacji publicznej. Jego społeczna rola wymaga wiedzy na temat spraw powiatu, której poszerzenie in pleno niejednokrotnie może nie być możliwe z racji uwarunkowań politycznych, jakie zachodzą w radzie. Przyjęcie zatem, że tryb sprawowania kontroli przez radę nad organem wykonawczym powiatu jest także trybem służącym realizowaniu przez radnego indywidualnej kontroli w zakresie spraw publicznych, co miałoby wyłączać stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej w sytuacji składania przez niego w jej trybie wniosków, byłoby niczym innym, jak tylko ograniczaniem jego konstytucyjnych uprawnień jako obywatela, a nade wszystko godziłoby w sposób pośredni w chronioną także na poziomie konstytucyjnym samodzielność powiatu (art. 16 ust. 2 w związku z art. 165 ust. 2 Konstytucji RP). Uniemożliwienie radnemu pozyskiwania informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej tylko z tego powodu, że przysługuje mu prawo zasiadania w radzie i sprawowania w ramach jej kompetencji kontroli mogłoby doprowadzić do niczym nieuzasadnionych ograniczeń w dostępie do informacji publicznej, co z punktu widzenia pozycji ustrojowej radnego nie pozostawałoby bez wpływu na funkcjonowanie systemu demokratycznego. Sprawne zaś wykonywanie mandatu radnego, bez którego nie można mówić o realizacji zasady Państwa demokratycznego (art. 2 Konstytucji RP), oraz ochrona samodzielności powiatu (art. 16 ust. 2 w związku z art. 165 ust. 2 Konstytucji RP) mają sprzyjać pozyskiwaniu informacji publicznej przez radnego, celem zapewnienia mu holistycznego spojrzenia na sprawy powiatu. Formułowanie wniosków o udzielenie informacji publicznej przez radnego nie może tym samym pozbawiać tychże wniosków ustawowej podstawy wynikającej właśnie z ustawy o dostępie do informacji publicznej, której przepisy stają się wówczas środkiem zapewniającym mu możliwość podejmowania inicjatyw na forum rady, poddawania pod głosowanie stawianych przez niego wniosków, ocen i opinii w zakresie spraw powiatu, czy też interpelowania w sprawach wyborców, które częstokroć wymagają uprzedniego zweryfikowania istniejącego stanu rzeczy, a więc wyjaśnienia i oceny w oparciu o informacje źródłowe.

Konstytucyjne prawo do informacji publicznej winno służyć jak najszerszemu obywatelskiemu dostępowi do danych publicznych. Zatem normy regulujące zarówno tryb, jak i zasady dostępu do informacji publicznej winny być wykładane z poszanowaniem podstawowej reguły in dubio pro libertate. Zasada jawności życia publicznego i transparentności działań władzy publicznej, które to zasady legły u podstaw obywatelskiego prawa do informacji publicznej, realizowanego w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, mają bowiem sprzyjać sprawowaniu społecznej kontroli przez wszystkich obywateli. Ustawodawca celowo w art. 2 ust. 2 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej wprowadził zapis, zgodnie z którym od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Toteż zainteresowany obywatel, choćby pełnił funkcję radnego, kierując swój wniosek do podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, nie musi wykazywać interesu faktycznego czy prawnego w żądaniu uzyskania informacji publicznej. Nie musi więc podawać, w jakim celu żądana informacja publiczna jest mu potrzebna, jak również nie musi wyjaśniać, czy pełni funkcję publiczną. Skoro tak, to nie ma znaczenia prawnego dla sprawy okoliczność, że skarżący jest radnym. Jedynie w przypadku żądania dotyczącego udzielenia informacji publicznej przetworzonej, konieczne jest wykazanie, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jednakże w niniejszej sprawie rzecz nie dotyczy takiej sytuacji, wszak żądane przez skarżącego informacje nie mają charakteru informacji publicznej przetworzonej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2013 r. o sygn. akt I OSK 2026/13, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nie można wobec tego zgodzić się z organem, że skarga jako niedopuszczalna z uwagi na odmienny tryb dostępu do informacji publicznej powinna zostać odrzucona.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno – techniczną. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy.

W myśl art. 5 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej, podmiot zobowiązany może ograniczyć dostęp do żądanych informacji publicznych np. ze względu na prywatność osoby fizycznej, ewentualnie z innych powodów, o których stanowi ustawa, co w praktyce może oznaczać udostępnienie treści dokumentu odpowiednio zanonimizowanego. Podmiot zobowiązany może również odmówić udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Jednakże jeśli odmawia, to ma tego dokonać w procesowej formie decyzji administracyjnej (art. 16 ustawy), co uzasadnia stosowanie w tym zakresie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.).

Z bezczynnością podmiotu zobowiązanego w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy podmiot ten nie podejmuje czynności materialno – technicznej wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Z kolei stanowisko podmiotu, które w istocie sprowadza się do odmowy udzielenia informacji, przybiera, jak wskazano powyżej, procesową formę decyzji administracyjnej.

Starosta P., realizując wniosek skarżącego z dnia [...] sierpnia 2013 r., na większość pytań w nim zawartych udzielił zainteresowanemu odpowiedzi w trybie wspomnianego § 10 załącznika nr 4 do Statutu Powiatu P. "Regulamin organizacji wewnętrznej oraz trybu pracy Rady Powiatu w P.", czyniąc to w piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r. To, że organ użył trybu statutowego dla celów realizacji dostępu do informacji publicznej, pozostaje bez wpływu na ocenę zasadności wniesionej skargi. Okoliczność ta nie zmienia wszak faktu, że w zakresie punktu 5 lit. "f" i "h" wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2013 r. organ na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej pozostaje w bezczynności. W tym bowiem zakresie zainteresowany nie uzyskał żądanej informacji publicznej, jak również nie doszło do wydania decyzji o odmowie udzielenia takiej informacji. Jakkolwiek w piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r. Starosta P. w odniesieniu do punktu 5 lit. "f" i "h" odmawia udzielenia informacji w tym zakresie, powołując się na ochronę danych osobowych, to jednak nie można przyjąć, by ta część ww. pisma miała charakter decyzji administracyjnej. Skoro bowiem organ powołuje się na stosowany przez niego tryb wewnętrzny (statutowy) i tym samym neguje stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej w przedmiotowej sprawie, to z pewnością jego pismo w ww. części nie może mieć waloru decyzji odmownej, której podjęcie możliwe jest tylko na podstawie art. 16 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W tego typu sprawach wnioskodawca domaga się udzielenia informacji, czyli działania zgodnego z wnioskiem. A. K. nie otrzymał od Starosty P. informacji publicznej w żądanym zakresie. W sprawie nie doszło też do wydania decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia. Organ nie poinformował także skarżącego, że żądanej przez niego informacji publicznej nie posiada, lecz w trybie statutowym wyjaśnił, że dostęp do niej jest wyłączony ze względu na ochronę danych osobowych, jednakże wyjaśnienia te – jak zostało zaznaczone – nie mają charakteru decyzyjnego. W świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej, organ pozostawał więc w zwłoce, toteż Sąd zobowiązał Starostę P. do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2013 r. w zakresie punktu 5 lit. "f" i "h" tegoż wniosku, bądź poprzez udzielenie informacji publicznej, bądź poprzez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia z uwagi na jedną z tajemnic ustawowo chronionych, zgodnie z art. 16 ww. ustawy, co umożliwi stronie wykorzystanie środków prawnych, łącznie z prawem wniesienia skargi do Sądu na decyzję ostateczną.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że stwierdzona bezczynność Starosty P. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, bowiem biorąc pod uwagę datę złożonego wniosku, jak również udzieloną, choć nieprawidłową, odpowiedź organu, i datę złożenia skargi do Sądu, nie można przyjąć, że stwierdzona bezczynność w sposób rażący uchybia przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej. Prezentowane przez organ stanowisko wskazuje na niewystarczającą znajomość zagadnienia, a nie na lekceważenie skarżącego czy też celowe wprowadzanie go w błąd.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 oraz art. 209 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd zasądził od Starosty P. na rzecz skarżącego A. K. kwotę 100 zł, stanowiącą wartość uiszczonego wpisu od skargi.