Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 61/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 92 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 79
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik,, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym uchyla zaskarżoną decyzję i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Według wpisu dokonanego w książce kontroli, w dniach od 10 do 13 lipca 2009 r. [...] Inspektor Transportu Drogowego w K. przeprowadził kontrolę przedsiębiorcy M. M. W dniu 20 lipca 2009 r. sporządzono protokół kontroli nr [...]. Podano w nim, że przedmiotem kontroli była zgodność z prawem prowadzenia przewozów drogowych i przestrzeganie przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy. Zakresem kontroli objęto okres od 7 lipca 2008 r. do 7 lipca 2009 r. Ustalono, że w kontrolowanym okresie przedsiębiorca dysponował jednym pojazdem do przewozu rzeczy, wyposażonym w tachograf analogowy. Legitymuje się licencją krajową nr 1 ważną do 21 lutego 2020 r., do której zgłoszono trzy pojazdy. W okresie kontrolowanym w charakterze kierowcy zatrudniony był jeden kierowca S.P., współpracował z przedsiębiorcą prowadzący własną działalność gospodarczą A. W. W celu kontroli pobrano 71 wykresówek oraz 72 zaświadczenia potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdów od przedsiębiorcy oraz kierowców wykonujących przewozy. Dokonano chronologicznej selekcji wykresówek, ustalono trasy przejazdów, sprawdzono kompletność wykresówek. W kontrolowanym okresie przewozy wykonywał M.M. osobiście oraz A. W. Kierowca S. P. w tym okresie nie prowadził pojazdów. Stwierdzono naruszenia polegające na: okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, które nie zawierają wszystkich danych o okresach aktywności, nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, okazanie wykresówki nie zawierającej przepisowych wpisów dotyczących imienia lub nazwiska kierowcy, wykonywanie transportu lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania na badania lekarskie lub psychologiczne. Poszczególne przypadki naruszeń szczegółowo opisano w pkt VI protokołu. W szczególności w stosunku do zarzutu nie okazania wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podano, że w odniesieniu do przejazdów wykonywanych przez A. W. od 20 października 2008 do 25 listopada 2008 przedsiębiorca przedstawił 10 wykresówek z 21, 22, 24, 28, 30 października oraz 4, 6, 23 ,23 i 14 listopada 2008 r. Podano, że A. W. do protokołu przesłuchania w charakterze świadka zeznał, że wykresówki te nie dotyczą na pewno jego przewozów, dołączył kopie wykresówek, które faktycznie obrazują wykonywane przez niego w tym czasie przewozy, a które przekazał przedsiębiorcy po zakończeniu pracy. W aktach sprawy brak jest protokołu przesłuchania świadka.

M. M. w dniu 21 lipca wniósł sprzeciw wobec prowadzenia kontroli. Zarzucił, że kontrolę prowadzono 13 dni, od 10 do 20 lipca 2009 r. Decyzją z [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego umorzył postępowanie w sprawie sprzeciwu wobec prowadzenia kontroli. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] r.

Ze znajdującego się w aktach sprawy uzasadnienia postanowienia Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] r. wydanego w przedmiocie zawieszenia postępowania wynika, że postanowieniem z [...] r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wyłączył do odrębnego postępowania sprawy w zakresie naruszeń określonych w lp.11.4.2, 11.4.1 i 11.4.7 załącznika do ustawy. Postanowienia tego brak w aktach sprawy.

Pismem z dnia 6 maja 2010 r. zawiadomiono przedsiębiorcę o stwierdzeniu dodatkowego naruszenia związanego z lp. 11.4.4 załącznika do ustawy, które opisano, podając w szczególności, że okoliczność ta wynika z przedstawionych dowodów w połączeniu z treścią zeznań świadka A. W. O stwierdzeniu kolejnych naruszeń z lp. 11.4.1 załącznika do ustawy w zakresie nieudokumentowanych przejazdów drogowych wykonywanych osobiści przez M. M. poinformowano pismem z 28 maja 2010 r.

W dniu 26 kwietnia 2010 r. przedsiębiorca został także przesłuchany w charakterze strony. W piśmie z 22 maja 2010 r. strona, odnosząc się do naruszeń wymienionych w piśmie organu z 6 maja 2010 r. wskazała, że w aktach sprawy brak jest materiału potwierdzającego ich popełnienie.

Decyzją z [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. nałożył na skarżącego karę w kwocie 13.500 zł. W uzasadnieniu podano, że w dniu [...] r. organ wydał postanowienie o wyłączeniu do odrębnego postępowania części materiału dowodowego w zakresie naruszeń: lp. 11.4.2, 11.4.1 i 11.4.7 załącznika do ustawy, a następnie w tym zakresie rozstrzygnął sprawę decyzją z [...] r. (decyzji tej brak w aktach sprawy). Opisano przebieg postępowania. Wskazano, że wyjaśnienia strony nie pozwoliły na wyjaśnienie wszystkich rozbieżności dotyczących zapisów na wykresówkach, a przedsiębiorca nie wyjaśnił rozbieżności wynikających z przesłuchania świadka A.W. i przedstawionych przez niego dowodów. Strona nie przedstawiła dowodów potwierdzających wykonywanie przewozów na trasach wynikających z wykresówek okazanych w czasie kontroli. Stwierdzono naruszenia prawa polegające na nieokazaniu wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu (art. 92 ust. 1 i ust. 4 w związku z lp. 11.4.1 załącznika), skutkujące nałożeniem kary w wysokości 8.500 zł. W tym zakresie podano, że kontrola wykazała podrobienie części wykresówek. 10 wykresówek mających dokumentować przewozy A. W. przedstawionych przy kontroli nie dotyczy przewozów przez niego wykonywanych. Potwierdzają to zeznania A.W. oraz przedstawione przez niego kopie wykresówek, które nie korelują z dokumentacją przedstawioną przez przedsiębiorcę. Organ dał wiarę zeznaniom świadka i uznał, że przedstawione przez przedsiębiorcę dowody nie są autentyczne. Fałszerstwo wykresówek dodatkowo potwierdza identyczność zapisów ujawnionych na niektórych wykresówkach dotyczących różnych kierowców i tras oraz wyrysowanie zapisów przez tachograf, który w tym czasie nie był zamontowany w pojeździe, a także ręczne wyrysowanie części zapisów. W konsekwencji przyjęto, że przedsiębiorca nie przedstawił 17 sztuk oryginałów wykresówek za wymienione w decyzji przewozy wykonywane przez A. W. Nie znaleziono podstaw do zastosowania art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z lp. 11.4.1 załącznika do ustawy, kara za opisane naruszenia wynosi 500 zł za każdy dzień, co w przypadku 17 przypadków skutkuje kwotą 8.500 zł.

Nałożono także karę za naruszenie opisane w lp.11.4.4 załącznika, polegające na okazaniu wykresówek, na których stwierdzono dokonanie niedozwolonych, bez urządzenia rejestrującego, ręcznych, automatycznych lub półautomatycznych zapisów prędkości, aktywności lub przebytej drogi. Naruszenie to wynika z przedłożonych dowodów w połączeniu w treścią zeznań świadka A.W. 10 sztuk wykresówek zostało wykonanych poza urządzeniem rejestrującym zamontowanym w pojeździe. Nie mogły one powstać w dniach, na jakie opiewaja, albowiem w tym czasie kierowca A. W. wykonywał tym samym pojazdem przejazd na innej trasie i w innych godzinach. Przedstawione wykresówki zawierają niedozwolone wpisy dokonane automatycznie za pomocą innego urządzenia niż tachograf zamontowany w pojeździe. Dokonanie niedozwolonych zapisów stwierdzono także w przypadku innych 61 sztuk wykresówek opisanych nazwiskiem przedsiębiorcy, podstawę do takiego wniosku stanowi fakt, że część zapisów jest w stosunku do siebie identyczna i wskazuje na możliwość wyrysowania za pomocą innego urządzenia. Brak jest ciągłości w zapisach na następujących po sobie wykresówkach, zatem nie mogą one być uznane za takie, które odzwierciedlają faktycznie wykonane przewozy. Analiza za pomocą urządzenia powiększającego wykazała, że okresy rzekomych odpoczynków zostały dorysowane, co potwierdza nakładanie się zapisów w polach automatycznej rejestracji prędkości. Przepis lp. 11.4.4 załącznika sankcjonuje opisane naruszenia karą w kwocie 1000 zł za każdą wykresówkę, nie więcej jednak niż 5.000 zł . Stwierdzono 71 takich sfałszowanych wykresówek, wobec ograniczenia maksymalnej wysokości kary, naliczono ją w kwocie 5.000 zł.

W odwołaniu od decyzji M. M. wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania przed organem I instancji. Zarzucił, że mimo zakończenia kontroli w dniu 13 lipca 2009 r. (zgodnie z wpisem w książce kontroli), czynności trwały również później. Doręczony stronie protokół kontroli nie zawierał wykazu akt, który został sporządzony później, nie odpowiada zatem standardom przewidzianym dla takiego protokołu w rozporządzeniu MI z 30 kwietnia 2008 r. w sprawie kontroli w zakresie przewozu drogowego i nie może zostać uznany za protokół. Organ kontroli miał prawo dysponować oryginałami dokumentów tylko w czasie kontroli, po jej zakończeniu winien je zwrócić, czego nie uczyniono. Zbieranie materiału dowodowego w trakcie postępowania administracyjnego jest przedłużeniem kontroli i ze względu na ustawowe ograniczenie czasu trwania kontroli, jest niedopuszczalne. Zarzucono, że o przesłuchaniu świadka A. W. przedsiębiorca dowiedział się dopiero z materiału sprawy. Świadka tego przesłuchano już po zakończeniu kontroli, co jest niedopuszczalne. O jego przesłuchaniu nie zawiadomiono strony i nie umożliwiono jej uczestniczenia w czynności, skoro materiał dowodowy został zebrany z naruszeniem prawa, to nie może stanowić podstawy rozstrzygnięcia. Zarzucono w konsekwencji, że organ pozbawił stronę udziału w postępowaniu, ograniczył dostęp do akt, naruszył termin prowadzenia kontroli, wysłuchał świadka bez podstawy prawnej. Zgodnie z art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, dowody przeprowadzone z naruszeniem przepisów w zakresie kontroli, jeśli miały istotny wpływ na jej wynik, nie mogą stanowić dowodu w żadnym postępowaniu.

Zarzucono także, w że w sprawie została już wydana w dniu [...] r. decyzja nakładająca karę pieniężną. Nie jest to decyzją częściowa, kończy zatem postępowanie w sprawie. Podniesiono także, że w protokole kontroli nie stwierdzono naruszenia z lp.11.4.4 załącznika, orzekając o nim w decyzji rozszerzono przedmiot postępowania, co nie jest dopuszczalne. Zeznania i dowody złożone przez A.W. nie mogą stanowić dowodów w sprawie, albowiem zostały uzyskane z naruszeniem prawa. Strona podważyła rzetelność dowodów, wskazała, że świadek w tym samym czasie mógł wykonywać transport na rzecz innych osób i nie ma pewności, że złożone przez niego kopie wykresówek dotyczą przewozów wykonywanych na rzecz firmy skarżącego. Skarżący podał, że nigdy świadkowi kopii wykresówek nie wydawał. Organ dał zatem wiarę wykresówkom niewiadomego pochodzenia. Zarzucono też, że organ wadliwie zinterpretował zapisy na wykresówkach, co przemawia za powołaniem w sprawie biegłego.

Zaskarżoną decyzją z [...] r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu, w stosunku do obu sankcjonowanych naruszeń, przytoczono obowiązujący stan prawny, opisano czynności organu I instancji oraz przyjęte wnioski i podano, że po analizie materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji dokonał prawidłowej oceny materiału a karę nałożył zasadnie. Odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdzono, że nie są zasadne. Protokół z kontroli ma wagę dowodową, nie jest nieważny z powodu pierwotnego braku wykazu akt, który został stronie niezwłocznie doręczony. Oryginały wykresówek, z uwagi na podejrzenie sfałszowania, prawdopodobnie znajdują się w Prokuraturze Rejonowej w B. Przekroczenie okresu kontroli nie miało miejsca, nadto nie skutkuje brakiem możliwości wydania decyzji. Strona nie została pozbawiona udziału w postępowaniu, została zawiadomiona o jego wszczęciu, doręczono jej protokół kontroli, złożyła wyjaśnienia i odwołanie od decyzji. Organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutu przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka poza wiedzą strony. Zanegowano także, aby w sprawie została już wydana decyzja, nie odniesiono się jednak do kwestii wydania decyzji z [...] r. Wyrażono przekonanie, że brak stwierdzenia naruszenia z lp.11.4.4 załącznika w protokole kontroli nie uniemożliwia, w oparciu o późniejsze ustalenia, zmiany kwalifikacji prawnej czy stwierdzenie zaistnienia kolejnego naruszenia. Ważne jest, aby strona została o tym poinformowana, co w sprawie miało miejsce.

W skardze do sądu administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu w całości powtórzył zarzuty sformułowane wcześniej w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje:

Powodem uchylenia przez Sąd decyzji organu II instancji są dwie okoliczności, do których organ ten w swej decyzji się bezpośrednio nie odniósł, mimo że zostały one w odwołaniu podniesione. Po pierwsze, organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie zostały wydane inne decyzje, nie wyjaśniając przy tym kwestii wydania decyzji z [...] r. Pominięto w ten sposób przyznane przez organ I instancji rozdzielenie do odrębnego rozpoznania części naruszeń opisanych w protokole kontroli. W uzasadnieniu swej decyzji organ I instancji wprost podał, że w dniu [...] r. wydał postanowienie o wyłączeniu do odrębnego postępowania części materiału dowodowego w zakresie naruszeń: lp. 11.4.2, 11.4.1 i 11.4.7 załącznika do ustawy, a następnie w tym zakresie rozstrzygnął sprawę decyzją z [...] r. Akta sprawy nadesłane sądowi nie zawierają żadnych materiałów związanych z tą okolicznością. Jednocześnie stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu decyzji organu I instancji stoi w sprzeczności z twierdzeniem organu odwoławczego, że w sprawie nie wydano innych decyzji. Przez "sprawę" należy bowiem rozumieć nie skutki poszczególnych naruszeń, ale skutki wynikające z przeprowadzonej kontroli (por. wyroki NSA z 17 listopada 2010 r., sygn. II GSK 977/09 i II GSK 958/09). Kontrola, w wyniku której stwierdzono naruszenia różnych przepisów, powoduje wszczęcie jednej sprawy, jej przedmiotem jest nałożenie kary pieniężnej. Rozdzielenie poszczególnych naruszeń czy grup naruszeń, powiązanych przedmiotowo, do odrębnego rozstrzygania nie jest prawidłową praktyką, ze względu na ograniczenia w wysokości nakładanych kar w wyniku przeprowadzonej kontroli. Mający zastosowanie w sprawie przepis art. 92 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym w dacie wykonywania kontrolowanych przewozów i w dacie orzekania przez organy (Dz. U. z 2007 r., nr 125, poz. 874) stanowi, że suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli, w odniesieniu do kontroli w przedsiębiorstwie, nie może przekroczyć kwoty 30.000 złotych.

Organ II instancji nie uwzględnił opisanej wyżej okoliczności i nie zbadał, czy i w jakiej wysokości kary zostały nałożone w związku z przeprowadzoną kontrolą. Istotne jest w sprawie stwierdzenie, czy nie doszło do niedopuszczalnego przekroczenia wysokości kar, możliwych do nałożenia w wyniku jednej kontroli. Natomiast Sąd nie podziela przekonania skarżącego, że wydanie odrębnej decyzji w stosunku do części stwierdzonych naruszeń, prowadzi do braku możliwości nałożenia kary za inne naruszenia i tworzy stan res iudicata. Okoliczność, czy poszczególne naruszenia stwierdzone w trakcie kontroli, stanowią jedną czy oddzielne sprawy administracyjne, była przedmiotem kontrowersji interpretacyjnych (por. wyroki NSA z 22 kwietnia 2008 r. sygn. II GSK 55/08 i 15 maja 2008 sygn. II GSK 65/08). Z tego względu brak jest podstaw do stawiania tezy, że praktyka taka stanowi rażące naruszenie prawa, skutkujące koniecznością wszczęcia postępowania nadzwyczajnego w celu usunięcia z obrotu innej wydanej decyzji. Praktyki takiej należy unikać, kontrolowane decyzje zostały jednak wydane w okresie kształtowania się wykładni przepisu. Jeżeli budził on wątpliwości sądu II instancji, który dokonywał odmiennej interpretacji, to z perspektywy już ukształtowanego stanu prawnego nie można zarzucać organowi rażącego naruszenia prawa. Jeżeli jednak w wyniku kontroli wydano już jakąś ostateczną decyzję, skutki w niej ustalone winny zostać uwzględnione przy ustalaniu wysokości kary na pozostałe naruszenia, a fakt nie przekroczenia ustawowej maksymalnej wysokości kary wprost potwierdzony w uzasadnieniu. Wobec pominięcia tej okoliczności przez organy, wymaga ona weryfikacji przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

Drugi zarzut, mający w ocenie Sądu znaczenie w sprawie, związany jest z uchybieniami w zakresie przeprowadzania czynności dowodowych. Sąd nie podziela przy tym stanowiska strony skarżącej, że po zakończeniu czynności kontrolnych w przedsiębiorstwie, nie jest możliwe prowadzenie postępowania wyjaśniającego i gromadzenie dowodów. Ograniczenia związane z czasem prowadzenia kontroli u przedsiębiorcy dotyczą dopuszczalnego okresu, w jakim można dokonywać w siedzibie przedsiębiorcy czynności sprawdzających. Ich celem jest np. ustalenie stanu prowadzonej dokumentacji i uzyskanie informacji, czy przedsiębiorca w określonym zakresie przestrzega przepisów prawa. Natomiast ocena danych wynikających z przedłożonej dokumentacji, kwalifikacja prawna stanu faktycznego czy weryfikacja prawdziwości danych zawartych w dokumentacji, to czynności prowadzone w toku ewentualnego postępowania administracyjnego, którego skutkiem jest wydanie decyzji. Możliwe zatem było zarówno dalsze gromadzenie dowodów służących weryfikacji danych zawartych w udostępnionych przez przedsiębiorcę materiałach, jak i dokonywanie kwalifikacji prawnej ustalonego stanu faktycznego. Przeprowadzona u skarżącego kontrola była podstawą do wszczęcia postępowania administracyjnego, do którego zastosowanie miały przepisy k.p.a.

Z uzasadnień wydanych decyzji wynika, że podstawą do weryfikacji materiałów przedstawionych przez przedsiębiorcę były wyjaśnienia i materiały przedstawione przez osobę przesłuchaną w charakterze świadka. Już w odwołaniu skarżący zwrócił uwagę, że przesłuchanie świadka odbyło się bez jego udziału oraz bez powiadomienia go o tej czynności dowodowej, czym ograniczono jego udział w postępowaniu. Odnosząc się do zarzutu pozbawienia udziału w postępowaniu organ II instancji wskazał na fakt zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania, złożenia przez skarżącego wyjaśnień, wniesienia przez niego odwołania. W żadnym zakresie nie odniesiono się jednak do wprost formułowanego zarzutu, że przesłuchania świadka, którego wyjaśnienia stanowiły podstawę do weryfikacji materiału dowodowego, dokonano bez wiedzy skarżącego.

Zgodnie z art. 79 k.p.a., Strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków przynajmniej na siedem dni przed terminem. Strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom i składać wyjaśnienia. Przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka z naruszeniem przytoczonej regulacji stanowi naruszenie procedury, które nie może zostać zaakceptowane. Możliwość brania udziału przez stronę w przesłuchaniu świadka i zadawania pytań stanowi o prawie strony do bezpośredniego uczestniczenia w czynności dowodowej. Zaniechania w tym zakresie nie rekompensuje możliwość ustosunkowania się do zeznań po ich złożeniu i zapoznaniu się z zebranym materiałem sprawy, pozbawiona jest bowiem cechy bezpośredniości. Uchybienie w tym zakresie mogłoby zostać ocenione jako pozbawione znaczenia, gdyby zeznania świadka nie były podstawą faktyczną rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie jednak, jakkolwiek organy podają także inne okoliczności, które potwierdzają poszczególne uchybienia, zeznania świadka A. W. są wprost powoływane jako podstawa przyjętego stanu faktycznego a uzyskane informacje służą wykazaniu fałszywości dowodów przedstawionych przez stronę. W tej sytuacji nie można uznać, że uchybienie procesowe nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy, nie są bowiem możliwe do przewidzenia skutki konfrontacji strony i świadka. Także Sąd nie ma możliwości zweryfikowania wniosków wyprowadzanych przez organy z uzyskanych wyjaśnień świadka, albowiem protokołu jego przesłuchania brak jest w aktach. Zatem również strona, zapoznając się z aktami, nie mogła uzyskać wiedzy o treści zeznań. Są one dostępne zarówno dla strony, jak i Sądu tylko w sposób pośredni, poprzez treść uzasadnienia decyzji organów obu instancji. Wobec wagi nadawanej wyjaśnieniom świadka przez organy, nie jest to stan możliwy do zaakceptowania. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, dowód z zeznań świadka winien być powtórzony z zapewnieniem udziału skarżącemu.

Sąd nie podziela natomiast przekonania skrzącego o potrzebie weryfikacji dowodów przez biegłego. W dotychczasowym postępowaniu nie wykazano takiej potrzeby, w zakresie kompetencji rzeczowej organu administracji leżą kwestie podlegające ocenie w sprawie. Zasadne jest także stanowisko organów, że w toku postępowania możliwa jest zmiana kwalifikacji prawnej stwierdzonego stanu faktycznego i zawiadomienie o prowadzeniu postępowania dodatkowo w stosunku do kolejnego naruszenia. Rozpoznając sprawę ponownie organy winny jednak mieć na względzie, że za jedno naruszenie winna być nakładana jedna kara pieniężna, a jeden stan faktyczny nie powinien być kwalifikowany jako spełniający przesłanki dwóch naruszeń. Stany faktyczne skutkujące określonymi naruszeniami winny być od siebie niezależne, co ma miejsce wówczas, gdy istnienie jednego z naruszeń nie zależy od uprzedniego stwierdzenia innego. Przykładowo, naruszenie polegające na dokonaniu niedozwolonych zapisów na wykresówkach nie może być jednocześnie kwalifikowane jako nieokazanie wykresówki w stosunku do tego samego stanu faktycznego.

Mając na względzie podane argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.