Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 7/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1 i 2
journal: Dz.U. 2021 poz 137
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 135, art. 200, art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 35 ust. 1, art. 32 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1 pkt 9
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 71 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2020 poz 283
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
article: par. 314
journal: Dz.U. 2019 poz 1065
law: Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
article: art. 7, art. 8, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 15zzs4
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 maja 2021 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] znak: [...], II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej B. K. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] znak: UAiB. [...], Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. Sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...], składającej się z wieży stalowej o wysokości całkowitej 49,95 m n.p.t. z antenami sektorowymi, radioliniowymi, urządzeniami sterującymi i zasilającymi oraz wewnętrzną linią zasilania energetycznego, w N. , gmina R. , na działce nr [...], obręb N..

Od ww. decyzji Starosty B. K. wniosła odwołanie. Odwołująca wskazała naruszenie przez inwestora prawa własności działki nr [...]. Jej zdaniem, zaprojektowana inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Nr [...] z dnia [...] października 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy R. części miejscowości N. - strona północna (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] r. Nr [...] poz. [...]), dalej zwaną M.p.z.p. lub Planem miejscowym. W ocenie odwołującej, jeżeli działka przeznaczona jest pod zabudowę pensjonatową a cztery metry od granicy działki stawia się stację bazową telefonii komórkowej, to dotychczasowe przeznaczenie tej działki traci racje bytu. Realizacja inwestycji jest sprzeczna z zasadami ogólnymi prowadzenia postępowania administracyjnego, takimi jak zasada: praworządności, rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony, pogłębiania zaufania obywateli, informowania stron, czynnego udziału strony w postępowaniu, przekonywania. Organ I instancji nie wziął pod uwagę, iż na działce nr [...], obręb N., objętej wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę, powstaje tymczasowa stacja bazowa telefonii komórkowej. Prace na miejscu związane są z wykarczowaniem połaci lasu. Powyższe stanowi próbę obejścia przepisów prawa. Wobec powyższego postępowanie o udzielenie pozwolenia na budowę instancji bazowej telefonii komórkowej na wskazanej działce, powinno być umorzone. Kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnej emisji tego pola z urządzenia, maksymalnego pochylenia osi wiązki promieniowania, ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania sąsiednich działek. Inwestycja została błędnie zakwalifikowana pod względem oddziaływania na środowisko. W sprawie powinna być uwzględniona kumulacja pól elektromagnetycznych, tak aby można dokonać prawidłowej kwalifikacji przedsięwzięcia pod względem oddziaływania na środowisko. Odwołującą powołała się na wystąpienia Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w S. z grudnia 2017 r., w którym postuluje określenie w studium uwarunkowań oraz w miejscowym planie zagospodarowanie, strefy ochrony kompleksu wojskowego [...] N. , wykraczającej poza granice terenu zamkniętego, zakazu wznoszenia obiektów o wysokości przekraczających 38 m. Organ I instancji nie przeprowadził wnioskowanych przez odwołującą dowodów, w postaci sporządzenia odpowiedniej opinii rzeczoznawcy ds. inwestycji telekomunikacyjnych, co spowodowało naruszenie art. 77 i art. 78 § 1 k.p.a. Dodatkowo w postępowaniu pominięto zarzut niepowiadomienia wszystkich stron postępowania, to jest współwłaścicieli działki nr [...], obręb N., o rozpatrywaniu sprawy. Na poparcie uzasadnienia odwołania wskazano liczne orzeczenia sądowo-administracyjne.

W trakcie postępowania odwoławczego, odwołująca złożyła skargę dotyczącą zgłoszenia zamiaru budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, zlokalizowanej na działce nr [...], obręb N., objętej przedmiotową decyzją organu I instancji. 31 sierpnia 2020 r. do organu odwoławczego wpłynęło pismo odwołującej o zbadanie legalności działań Starosty [...], dotyczących budowy tymczasowej stacji bazowej telefonii komórkowej w N. , gmina R. , na działce nr [...], obręb N., która jest objęta kwestionowanym pozwoleniem na budowę. Akta ww. sprawy wpłynęły 12 października 2020 r.

Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania B. K., utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...].

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda przytoczył treść art. 35 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 z pózn. zm.), dalej zwanej Prawem budowlanym, i wskazał, że przedmiotem inwestycji jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...], składającej się z wieży stalowej o wysokości całkowitej 49,95 m n.p.t. z antenami sektorowymi, radioliniowymi, urządzeniami sterującymi i zasilającymi oraz wewnętrzną linią zasilania energetycznego. Stacja bazowa stanowi obiekt bezobsługowy. Teren działki nr [...], położonej w N. , na którym zrealizowana zostanie inwestycja położna jest na gruntach rolnych. Działka nie jest dotychczas zabudowana. Obszar inwestycji nie jest objęty ochroną konserwatorską. Inwestycja znajduje się obszarze elementarnym 1U -teren usług (w tym usług komunalnych i administracji) Planu miejscowego. Sąsiadujące z terenem inwestycji działki o numerach: [...], [...], [...], stanowią grunty rolne o klasie bonitacji RV. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, iż w najbliższej okolicy inwestycji nie występuje zabudowa.

Dalej, organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, przez który, zgodnie z art. 3 pkt 20 tej ustawy, należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Stacje bazowe telefonii komórkowej są źródłem energii elektromagnetycznej wypromieniowywanej do otoczenia i mogą stwarzać potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludności poprzez anteny nadawcze stacji. Same urządzenia i tory antenowe są ekranowane i praktycznie nie wypromieniowują do otoczenia energii elektromagnetycznej oddziałującej biologicznie. Natomiast anteny radioliniowe nie wymagają sporządzania raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko i nie podlegają ocenie w postępowaniu w sprawie środowiskowych uwarunkowań.

Wojewoda podniósł, że do projektu budowlanego w niniejszej sprawie została załączona analiza występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych wartościom określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r. poz. 2448). Zgodnie z analizą, dla maksymalnych mocy poszczególnych anten, położonych na azymutach 70°, 160° oraz 250° anten, o maksymalnej wynoszącej 1967W, uwzględniając 6° pochylenie anten, maksymalny poziom występowania pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych określonym w ww. rozporządzeniu wyniesie dla pasma i sektora 3,9 m dla każdej z anten sektorowych. Inwestycja nie wprowadza obszaru ograniczonego użytkowania terenów sąsiednich. Pochodzące od anten sektorowych pola elektromagnetyczne o wartościach gęstości mocy większych lub równych poziomom określonym w ww. rozporządzeniu wystąpią w miejscach niedostępnych dla ludności. Obszar ponadnormatywnego oddziaływania oraz osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych zawierają się w granicach działek o numerach: [...], [...], [...] oraz [...]. Przy analizie tej, wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu, uwzględniono 6° maksymalne pochylenie głównej wiązki anteny (tabela nr 2, s. 112 projektu budowlanego). Ponadnormatywne oddziaływanie pól elektromagnetycznych nie wystąpi w miejscach dostępnych dla ludności.

W dalsze części uzasadnienia wskazano, że odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny, czyli od miejsca będącego układem współrzędnych względem, którego wyznaczono charakterystykę promieniowania, wyznacza się jako odcinek prostej, którą wyznacza się w osi głównej wiązki promieniowania anten. Przy wyznaczaniu tej odległości uwzględnia się zarówno kierunek (azymut) głównej wiązki promieniowania, jak i jej nachylenie (tilt). Z rys. nr 1 i 2 (s. 128 i 129 projektu) wynika przebieg głównych osi promieniowania poza miejscami dostępnymi dla ludności, przy uwzględnieniu maksymalnego pochylenia anten wynoszącego 6°. Oznacza to, iż każdą z anten traktuje się jako jedną instalację. Inwestor na każdym z azymutów przewiduje realizację jednej anteny sektorowej. Wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu, o braku uwzględnienia maksymalnych pochyleń anten w opracowaniu, uwzględniono maksymalne pochylenia osi głównych wiązek promieniowania, zgodnie z kwalifikacją przedsięwzięcia załączoną do projektu budowlanego (s. 129 projektu). Odnosząc się do zarzutu błędnej kwalifikacji przedsięwzięcia, ze względu na oddziaływanie na środowisko, wskazać należy, iż parametry projektowanej stacji bazowej nie przekraczają progów, o których stanowi rozporządzenie Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839). Zdaniem Wojewody, wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu, inwestor dokonał oceny oddziaływania inwestycji zgodnie z ww. przepisami rozporządzenia. Zarówno przepis § 2 ust. 1 pkt 7, jak również § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia stanowi, iż równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. W kwalifikacji przedsięwzięcia wskazano na PN-80T-01012:1980 stanowiącą, iż w przypadkach, gdy antena jest zbudowana z więcej niż jednego systemu nadawczego przyjmuje się sumę równoważnych mocy promieniowanych izotropowo systemów jako (EIRP) anteny. Na każdym azymucie projektuje się jedną antenę sektorową. Inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W świetle przedstawionego przez inwestora projektu budowlanego wraz z analizą środowiskową, dokonano prawidłowej kwalifikacji przedsięwzięcia. Brak podstaw do kwestionowania przeprowadzonej przez uprawnionego projektanta analizy oddziaływania inwestycji na środowisko, która została przeprowadzona w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.

Biorąc powyższe pod uwagę załączony do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę projekt budowy stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...], w N. , gmina R. , na działce nr [...], obręb N., został sporządzony prawidłowo i nie narusza ww. przepisów prawa.

Organ II instancji wskazał dodatkowo, iż stosownie do treści art. 122a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z Dz. U. z 2020 r. poz. 1219) prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne są zobowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji lub urządzenia (art.122a ust. 1 pkt 1 ustawy) oraz każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zmiany spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja lub urządzenie (art. 122a ust. 1 pkt 2 ustawy). Pomiarów mogą dokonywać wyznaczone do tego jednostki.

Wojewoda podkreślił, że inwestycja nie narusza ustaleń Planu miejscowego. Działka nr [...], na której planuje się inwestycję, znajduje się obszarze elementarnym 1U - teren usług (w tym usług komunalnych i administracji) Planu miejscowego. Plan miejscowy nie określa miejsc (obszarów), w których dopuszcza się lokalizację infrastruktury telekomunikacyjnej, w tym wież stacji bazowych telefonii komórkowej. Zgodnie z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2410) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Plan miejscowy nie zawiera ustaleń dotyczących miejsc, w których powinny być lokowane wieże telefonii komórkowej. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Jak wynika z pierwszej części uzasadnienia, zaprojektowana instalacja nie powoduje znacznego oddziaływania na środowisko. Ustalenia szczegółowe zawarte w § 15 ust. 1 pkt 2 Planu miejscowego dotyczące maksymalnej wysokości zabudowy nie dotyczą obiektów infrastruktury technicznej, w tym telekomunikacyjnej. Biorąc powyższe pod uwagę możliwa jest lokalizacja przedmiotowej stacji bazowej, na terenie działki nr [...], obręb N.. Zgodnie z przepisami art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych planowana lokalizacja wieży telefonii komórkowej nie narusza ustaleń M.p.z.p. i jest możliwa do realizacji na terenie jego obowiązywania.

Wojewoda wskazał również, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestorzy złożyli oświadczenie o prawie do dysponowania działką nr [...], obręb N., na cele budowlane. Projektanci złożyli oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanym oraz zasadami wiedzy technicznej, obowiązującymi w trakcie opracowywania projektu budowlanego. Dla potrzeb realizacji inwestycji sporządzono projekt geotechniczny. Projekt zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Inwestor spełnił pozostałe wymagane przepisami warunki zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę. Do projektu budowlanego zostały załączone, aktualne na dzień złożenia projektu budowlanego, zaświadczenia projektantów o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Forma projektu budowlanego jest zgodna z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r. poz. 462).

Odnośnie do zarzutu niepowiadomienia wszystkich stron postępowania, to jest współwłaścicieli działki nr [...], w aktach organu I instancji znajduje się adnotacja, iż M. S. i W. S., współwłaściciele działki nr [...], nie żyją. Brak przesłanek do stawiania zarzutu poświadczenia nieprawdy w wyniku sporządzenia powyższej adnotacji. Organ I instancji pisma w postępowaniu oraz decyzje doręczył pozostałym stronom postępowania, to jest właścicielom (współwłaścicielom) działki nr [...], nr [...], [...] oraz nr [...]. Postępowanie organu I instancji zostało wszczęte przed śmiercią ww. stron. W danych rejestru i ewidencji gruntów nie wpisano następców prawnych. Strony zostały ustalone na podstawie danych ujawnionych w rejestrze i ewidencji gruntów. Z kolei, sprawa wystąpienia Szefa Sztabu Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w S. z grudnia 2017 r. o określenie w studium uwarunkowań oraz w miejscowym planie zagospodarowanie strefy ochrony kompleksu wojskowego [...] N. , wykraczającej poza granice terenu zamkniętego, zakazu wznoszenia obiektów o wysokości przekraczających 38 m, dotyczy postulatu i jest wnioskiem dotyczącym sposobu sporządzania planów zagospodarowania oraz projektów studium zagospodarowania przestrzennego, i nie stanowi prawa miejscowego, dopóki nie zostaną przyjęte w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ochronie naruszeń prawa własności przy wykonywaniu robót budowlanych służą odpowiednie przepisy Kodeksu cywilnego.

Zdaniem organu II instancji, organ I instancji nie uchybił przepisom z art. 7 i art. 77 k.p.a. W sprawie zebrano w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Przepis art. 80 k.p.a. wymaga, aby ocena uznania danej okoliczności za udowodnioną była oparta na całokształcie materiału dowodowego. Podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zebrany materiał dowodowy był wystarczający do przeprowadzenia prawidłowej oceny stanu prawnego sprawy. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. decyzja organu I instancji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, zaś uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Przesłanki zasadności rozstrzygnięcia, zgodnie z wymogami art. 11 k.p.a., zostały wyjaśnione stronom postępowania.

Wojewoda wyjaśnił, że decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz udzieleniu pozwolenia na budowę jest decyzją związaną. Jeżeli inwestor spełnił określone prawem wymogi, organ ma obowiązek wydać decyzję o zatwierdzeniu projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzieleniu pozwolenia na budowę. Przeprowadzone postępowanie odwoławcze wykazało, że decyzja organu I instancji odpowiada prawu.

W trakcie postępowania odwoławczego wpłynęło pismo odwołującej dotyczące legalności działań Starosty [...] w sprawie zgłoszenia budowy tymczasowej stacji bazowej telefonii komórkowej, na działce nr [...], obręb N., w N. . Zgodnie z art. 234 k.p.a. w sprawie, w której toczy się postępowanie administracyjne skarga złożona przez stronę podlega rozpatrzeniu w toku postępowania, zgodnie z przepisami kodeksu. Zgodnie z art. 30 ust. 5f Prawa budowlanego do wykonywania robót budowlanych polegających na budowie lub przebudowie przenośnych wolno stojących masztów antenowych w przypadku, gdy inwestorem jest podmiot, o którym mowa w art. 29 ust. 5 (przedsiębiorca telekomunikacyjny), można przystąpić w terminie 3 dni roboczych następujących po dniu doręczenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej zgłoszenia. Z przekazanych przez Starostę [...] akt sprawy zgłoszenia budowy tymczasowej stacji bazowej telefonii komórkowej, na działce nr [...], obręb N., w N. , wynika, iż Spółka P. dnia [...] czerwca zgłosiła budowę zamiar budowy przenośnego masztu wolnostojącego masztu antenowego o wysokości całkowitej 27,7 m, na wskazanej wyżej nieruchomości. Zgłoszenie zostało przyjęte milczącą zgodą. Do zgłoszenia dołączono projekt budowlany sporządzony przez uprawnionego projektanta. Projekt jest kompletny i zawiera m.in. analizę występowania pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych wartościom określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz kwalifikacje przedsięwzięcia ze względu na przepisy rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Analiza akt sprawy dotyczących zgłoszenia przedmiotowych robót budowlanych wykazała, iż przyjęcie przedmiotowego zgłoszenia było zgodne z prawem. Zgłoszona budowa nie narusza przepisów ww. rozporządzeń wymogów dotyczących budowy stacji bazowych telefonii komórkowej. Poruszona przez skarżącą sprawa karczowania roślinności pozostaje poza zakresem działań administracji architektoniczno-budowlanej, ponieważ należy do właściwości organów ochrony środowiska. Brak przesłanek do wszczęcia postępowania nadzwyczajnego dotyczącego zgłoszenia budowy przedmiotowego tymczasowego masztu antenowego. Jak wynika z pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...], [...] lipca 2020 r. zostały przeprowadzone czynności kontrolne dotyczące zgłoszonego obiektu budowlanego. Czynności kontrolne nie wykazały, iż zachodzą okoliczności mogące uzasadniać nałożenie na inwestora obowiązku bądź ekspertyzy dotyczącej inwestycji. Ze względu na usytuowanie stacji tymczasowej, w tym samym miejscu, gdzie przewidziano budowę stacji docelowej, tymczasowa stacja zostanie zlikwidowana.

Pismem z dnia 24 listopada 2020 r. B. K. wniosła skargę na ww. decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 28 Prawa budowlanego, które zezwala na rozpoczęcie robót budowlanych jedynie na podstawie prawomocnej i ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie - poprzez "obejście prawa" i ustawienie "stacji tymczasowej", dla której docelowo wykarczowano las i doprowadzono linię energetyczną, a działań tych nie da się odwrócić. Ponadto, zdaniem skarżącej, postępowanie było prowadzone i wydano rozstrzygnięcie skierowane do dwóch osób zmarłych, co z mocy prawa powoduje konieczność stwierdzenia nieważności rozstrzygnięć organów I jak i II instancji, gdyż już w momencie wszczęcia postępowania Staroście [...] był znany fakt, iż matka skarżącej nie żyje.

W uzasadnieniu skargi wskazano, za odwołaniem, że jeżeli działka skarżącej w planie zagospodarowania przestrzennego jest opisana jako działka w większości przeznaczona pod zabudowę pensjonatową, a cztery metry od granicy stawia się na sąsiedniej działce stację bazową telefonii komórkowej, to dotychczasowe przeznaczenie traci rację bytu. Skarżąca złożyła oświadczenie przed pracownikami starostwa, że pokryje koszty opinii rzeczoznawcy majątkowego, czy i jak lokalizacja stacji bazowej wpływa na możliwości realnego wykorzystania gruntu z dotychczasowymi zapisami planu, ale Starosta zignorował jej prośbę.

Zdaniem skarżącej, Spółka P. dysponuje tylko i wyłącznie umową na dzierżawę 100 m˛ działki nr [...], co wyklucza możliwość realizacji tego zamierzenia, gdyż 100 m˛ to obszar, na którym zlokalizowana jest wieża. Dla potrzeb "małej stacji mobilnej" wykonawca potrzebował 340 m˛ działki nr [...] i na tym obszarze wykarczował las. Na dodatek, wykonawca w sposób całkowicie bezprawny wykorzystał obszar około 385 m˛ działki nr [...]. Zdaniem skarżącej, najważniejsze jest badanie, jaka moc promieniowania może być emitowana przy tego typu antenach, jakie są objęte niniejszym postępowaniem, jednak organy kompletne to zignorowały. Ponadto skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem organu I instancji zakładającym bezwzględny prymat artykułu 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Zarzuciła również temu organowi niezawiadomienie o wszczęciu postepowania w niniejszej sprawie wszystkich współwłaścicieli działki nr [...]. Starosta zignorował także wystąpienie Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w S. z grudnia 2017 r. o określenie w studium uwarunkowań oraz w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego strefy ochronnej kompleksu wojskowego [...] N. (PO N. ), wykraczającej poza granice terenu zamkniętego. W wymienionej strefie między innymi obowiązuje zakaz wznoszenia nowych obiektów budowlanych, których wysokość przekracza 38 metrów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który nie miał w sprawie zastosowania.

Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W takich przypadkach sąd uchyla zaskarżoną decyzję.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie przez Sąd, we wskazanym zakresie i według wskazanych kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także – z mocy art. 135 P.p.s.a - decyzji utrzymanej nią w mocy, wykazała, że akty te wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa, skutkującym koniecznością ich uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a.

W pierwszej kolejności przypomnieć trzeba, że dokonując ustaleń na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), zwanej dalej "Prawem budowlanym", organy stwierdziły, iż projekt budowlany przedłożony do zatwierdzenia przez inwestora nie narusza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie zachodziła również konieczność przeprowadzenia postępowania w zakresie oceny oddziaływania na środowisko, gdyż realizacja planowanego przedsięwzięcia nie spowoduje zagrożenia dla zdrowia ludzi, związanego z przekroczeniem dopuszczalnych wartości mocy promieniowania elektromagnetycznego, oraz nie spowoduje ograniczeń w zabudowie, gdyż zarówno teren inwestycji, jak i sąsiadujące z nim działki nr [...], [...] i [...] stanowią grunty rolne i nie występuje na nich zabudowa, wobec czego zaistniała podstawa do wydania decyzji pozytywnej dla inwestora.

W związku z powyższym wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (pkt 1). Poza tym organ sprawdza m.in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2) oraz kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, i zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Cytowany przepis Prawa budowlanego określa zakres obowiązków organu, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Ponadto pozwolenia na budowę udziela się dla konkretnego przedsięwzięcia, określonego przez inwestora we wniosku inicjującym postępowanie w tej sprawie.

Stosownie do art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, dalej zwanej "ustawą".

Zgodnie z art. 71 ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (ust.1). Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (ust. 2 pkt 1 i 2). Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - wydawanych na podstawie Prawa budowlanego (art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy).

Z zestawienia treści powyższych przepisów wynika zatem, iż wobec treści art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej jest ustalenie, czy inwestycja objęta wnioskiem o udzielenia pozwolenia na budowę wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Organ administracji architektoniczno-budowlanej zobligowany jest w tym celu dokonać kwalifikacji projektowanej inwestycji w świetle przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839).

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów proceduralnych, niespójności i braków w materiale dowodowym, w szczególności w projekcie budowlanym – które, razem wzięte, wyczerpują przesłanki uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego oraz z uzasadnień kwestionowanych decyzji wynika, że organy administracji nie ustaliły wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Kwalifikacja środowiskowa przedsięwzięcia na potrzeby oceny jego zgodności z wymaganiami ochrony środowiska została poczyniona przez organy pobieżnie bez dokonania wyczerpującej oceny tego materiału.

Zdaniem Sądu, jako wadliwą należy ocenić przede wszystkim część telekomunikacyjną projektu budowalnego, obejmującą w szczególności analizę oddziaływania pól elektromagnetycznych. W tym kontekście należy zauważyć, że przyjęto za punkt odniesienia – gdy idzie o moc oraz kąty pochylenia anten– wielkości zadeklarowane przez inwestora, a nie wielkości maksymalne wynikające z danych katalogowych - w zgromadzonej dokumentacji brak jest bowiem kart katalogowych projektowanych anten. Te braki w materiale dowodowym uniemożliwiają poczynienie miarodajnych ustaleń co do kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, w tym wysokości występowania osi głównych wiązek promieniowania anten, efektu kumulacji promieniowania anten, występowania w przestrzeni ponadnormatywnego pola elektromagnetycznego na obszarach możliwej zabudowy. Braki, o których mowa – zdaniem Sądu – uniemożliwiają ocenę co do tego, czy inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Tym samym uznać należy, że błędne mogą być zasadnicze wnioski co do obszaru oddziaływania obiektu i jego wpływu na środowisko.

Zaznaczyć bowiem należy, że w postępowaniu o pozwolenie na budowę organ nie może oprzeć się tylko na kwalifikacji przedsięwzięcia sporządzonej na zlecenie inwestora, ale musi potraktować ją jako stanowisko strony podlegające ocenie, dokonać tej oceny i wypowiedzieć się dlaczego zgadza się (bądź nie) z zaproponowaną kwalifikacją planowanej inwestycji. Przedłożona przez inwestora dokumentacja projektowa winna być dla organów architektoniczno - budowlanych wyłącznie punktem wyjścia do poczynienia własnych, krytycznych ustaleń w zakresie kwalifikacji środowiskowej planowanego przedsięwzięcia. Tylko bowiem wówczas jest możliwe poczynienie bezstronnych, obiektywnych i merytorycznych ustaleń w zakresie potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, a w dalszej kolejności, ustalenia konieczności uzyskania decyzji środowiskowej. Jakkolwiek organ nie ma kompetencji do ingerencji lub modyfikacji zasadniczego kształtu planowanej inwestycji, gdyż zależy to wyłącznie od woli inwestora, to jednak nie może uchylać się od dokładnej i merytorycznej oceny, czy legalna realizacja przedsięwzięcia w zaplanowanym przez inwestora kształcie, ze względu na zakres jego przewidywanego i możliwego oddziaływania na środowisko, nie powinna zostać uzależniona od określenia istotnych warunków korzystania ze środowiska oraz wymagań dotyczących ochrony środowiska (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 30 września 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 728/19).

W rozpatrywanej sprawie, do wniosku o pozwolenie na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej inwestor przedłożył projekt budowlany obejmujący budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...], składającej się z wieży stalowej o wysokości całkowitej 49,95 m n.p.t. z antenami sektorowymi, radioliniowymi, urządzeniami sterującymi i zasilającymi oraz wewnętrzną linią zasilania energetycznego. Na stronie 112 projektu budowlanego w tabeli nr [...] zatytułowanej "Parametry techniczne i maksymalne zasięgi obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych oraz sumaryczne moce EIRP promieniowane izotropowo dla anten stacji bazowej [...]" wyszczególniono anteny sektorowe, stanowiące zasadniczy element inwestycji, które scharakteryzowano podając ich parametry techniczne i maksymalne zasięgi obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych oraz sumaryczne moce EIRP promieniowane izotropowo dla każdej z anten, jak również minimalne i maksymalne wartości pochylenia wiązek (tilty) oraz wyliczenia przedziału odległości w osi głównej wiązki dla każdej z anten. Wskazano, że obliczenia wykonano przy wykorzystaniu warunków nadawania określonych przez inwestora oraz parametrów technicznych anten zgodnie z kartami katalogowymi producentów i danymi inwestora. Nie określono natomiast w projekcie, co należy podkreślić, czy anteny te będą automatycznie czy manualnie nachylane względem powierzchni terenu.

Zauważyć należy, iż z ukształtowanej już linii orzeczniczej, którą Sąd w pełni podziela, kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania pola z tego urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania (por. wyroki NSA: z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt II OSK 3083/15; z dnia 11 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 907/18; z dnia 31 sierpnia 2017 r., sygn. akt II OSK 3008/18; z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 1839/16; z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 708/15). W rozpoznawanej sprawie organ administracji architektoniczno - budowlanej nie wyjaśnił w sposób jednoznaczny przedmiotowych kwestii, istotnych dla kwalifikacji przedsięwzięcia. Sąd podkreśla, że w istocie organ nie dokonał weryfikacji tej inwestycji pod kątem możliwości emisyjnych planowanych anten wynikających z ich uwarunkowań technicznych, ale zaakceptował konfigurację anten przedstawioną przez inwestora, która w świetle możliwości technicznych tych urządzeń jest lub może być tylko jedną z wielu możliwych. Prawidłowe ustalenie stanu sprawy wymaga zatem od organu zbadania planowanej inwestycji, poddając wnikliwej analizie parametry techniczne i użytkowe urządzenia wskazane tak przez inwestora, jak i wynikające z danych katalogowych, bez których nie sposób rozstrzygnąć o oddziaływaniu inwestycji na otoczenie. Dopiero uwzględnienie maksymalnego pochylenia anteny pozwoli na określenie, czy w normatywnie określonych w rozporządzeniu odległościach od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny, znajdują się miejsca dostępne dla ludności, jak jest to normowane w przepisach ww. rozporządzenia. Okoliczność ta winna podlegać wyjaśnieniu, a w razie stwierdzenia istnienia możliwości regulacji pochylenia anten większej niż deklarowana przez inwestora należy ustalić oddziaływanie anteny od minimalnego do maksymalnego jej pochylenia, aby jednoznacznie ustalić od jakiej do jakiej wysokości od poziomu terenu oraz w jakiej odległości od anten i płaszczyźnie możliwe jest ewentualne oddziaływanie promieniowania na miejsca dostępne dla ludności w przypadku nachylenia anten pod różnym kątem.

Nie weryfikując danych wskazanych przez inwestora organy nie mogły poczynić prawidłowych ustaleń faktycznych, mogących stanowić podstawę rozstrzygnięcia. Przeprowadzone postępowanie nie dostarczyło materiału do tego, ażeby dokonać prawidłowej kwalifikacji środowiskowej planowanych instalacji radiokomunikacyjnych w świetle przepisów rozporządzenia i zweryfikować zgodność inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska. W związku z powyższym, uznać należy, wszelkie rozstrzygnięcia podjęte na podstawie skontrolowanego przez Sąd materiału dowodowego należało uznać za przedwczesne, albowiem nie wykluczono w sposób bezsporny możliwości emisji pola elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludności i w wartościach, o których mowa w ww. rozporządzeniu.

Z uwagi na ujawnione nieprawidłowości, sprowadzające się do braku dokonania wymaganych ustaleń i oceny, nie jest możliwe zweryfikowanie trafności stanowiska organów, co do prawidłowej kwalifikacji środowiskowej planowanego przedsięwzięcia. Rolą Sądu nie jest bowiem wyręczanie organów w ustalaniu okoliczności faktycznych sprawy oraz badanie dowodów, lecz kontrola zgodności z prawem działań podejmowanych przez organy. Dokonując oceny w powyższym zakresie, Sąd nie rozstrzyga o meritum sprawy, gdyż nie będąc kolejną instancją w postępowaniu administracyjnym, nie zastępuje organów w rozpatrywaniu spraw.

Podkreślenia również wymaga, że ustalenia organu dotyczące zakresu oddziaływania obiektu powinny sprowadzać się do wyjaśnienia i oceny, w kontekście konkretnych parametrów technicznych inwestycji i obowiązujących przepisów, w tym prawa miejscowego, wpływu planowanego zamierzenia na możliwości zagospodarowania nieruchomości sąsiednich w sposób zgodny z prawem. Bowiem obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego). W szczególności, budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych (§ 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.). Z okoliczności rozpatrywanej sprawy wynika, że sąsiadujące z terenem inwestycji działki o numerach: [...], [...], [...], stanowią grunty rolne i nie występuje na nich aktualnie zabudowa. Jednak stanowiąca własność skarżącej działka nr [...] znajduje się, jak wynika z postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Gminy R. Nr [...] z dnia [...] września 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy R. części miejscowości N. - strona północna, w obszarze elementarnym 4MN Utp – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz tereny usług turystycznych – pensjonaty. Zdaniem Sądu, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak oceny wpływu planowanej inwestycji na możliwość zagospodarowania działki nr [...] w sposób zgodny z prawem. Również zatem z tego powodu, nie jest możliwe zweryfikowanie trafności stanowiska organów, co do prawidłowej kwalifikacji środowiskowej planowanego przedsięwzięcia.

Odnosząc się do nieomówionych wyżej zarzutów skargi stwierdzić należy, że rację ma skarżąca wskazując, że Starosta nie ustosunkował się do wystąpienia Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w S. z grudnia 2017 r. o określenie w studium uwarunkowań oraz w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego strefy ochronnej kompleksu wojskowego [...] N. ([...]), wykraczającej poza granice terenu zamkniętego. W wymienionej strefie między innymi obowiązuje zakaz wznoszenia nowych obiektów budowlanych, których wysokość przekracza 38 metrów. Załączone do projektu budowlanego uzgodnienie Lotnictwa Sił Zbrojnych nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., z treści którego wynika, że akceptuje się lokalizację stacji bazowej telefonii komórkowej P. Sp. z o.o. na terenie działki nr [...] w N. dotyczy bowiem innego przedsięwzięcia, niż tego które stanowi przedmiot zaskarżonej decyzji, mając na uwadze okoliczność, iż postępowanie administracyjne prowadzone w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek wniesienia przez inwestora wniosku z dnia 30 kwietnia 2020 r.

W ocenie Sądu, nietrafny jest natomiast zarzut niepowiadomienia wszystkich stron postępowania, to jest współwłaścicieli działki nr [...], o jego wszczęciu. W aktach organu I instancji znajduje się adnotacja, iż M. S. i W. S., współwłaściciele działki nr [...], nie żyją. W danych rejestru i ewidencji gruntów nie wpisano następców prawnych. W związku z powyższym pisma w postępowaniu oraz decyzje doręczane były prawidłowo pozostałym stronom postępowania, to jest właścicielom (współwłaścicielom) działki nr [...], nr [...], [...] oraz nr [...].

W tych okolicznościach należało stwierdzić, że decyzje wydane w niniejszej sprawie przez organy obu instancji zapadły z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 P.p.s.a. uchylił zarówno zaskarżoną decyzję Wojewody, jak i poprzedzającą ją decyzję Starosty. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej kwotę [...]zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z treści uzasadnienia niniejszego wyroku i sprowadzają się do ponownego rozpoznania sprawy na podstawie prawidłowo zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego. Rzeczą organów przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będzie usunięcie dostrzeżonych naruszeń i dokonanie ustaleń co do kwalifikacji środowiskowej planowanego przedsięwzięcia.

Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, na które niniejsza sprawa została skierowana na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 12 kwietnia 2021 r., wydanego na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374).