Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 1532/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 § 1, art. 276, art. 281
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Aleksandra Wrzesińska- Nowacka (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 7 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 lutego 2011 r. sygn. akt I SA/Gd 1242/10 w sprawie ze skargi D.B. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 264/10 w sprawie ze skargi D.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 21 grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

II FSK 1532/11

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 lutego 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Gd 1242/10, odrzucił skargę D.B. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 czerwca 2010 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Gd 264/10 ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 21 grudnia 2009 roku w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 rok. Wyrokiem tym oddalono skargę D.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 21 grudnia 2009 r. Orzeczenie to stało się prawomocne od dnia 16 lipca 2010 r. Pismem z dnia 25 listopada 2010 r. D.B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę o wznowienie postępowania zakończonego wskazanym powyżej wyrokiem z dnia 15 czerwca 2010 r. Jako ustawową podstawę wznowienia wskazała art. 270, art. 271 § 1 w zw. z art. 18 § 1 oraz art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w sprawie I SA/Gd 264/10 orzekali sędziowie, którzy brali również udział w rozpoznaniu innych skarg skarżącej lub jej małżonka, w sprawach oznaczonych sygnaturą akt I SA/Gd 263/10, sygn. akt I SA/Gd 323/10 czy sygn. akt I SA/Gd 219/10 w sprawie. Zdaniem skarżącej w sprawie pojawiły się również okoliczności faktyczne i środki dowodowe mogące mieć wpływ na wynik sprawy, z których skarżąca nie mogła skorzystać we wcześniejszym postępowaniu, albowiem Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w G. oraz Dyrektor Izby Skarbowej w G. zaniechali przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków na okoliczność przeznaczenia środków ze sprzedaży oraz charakteru uzyskanego przez skarżącą wynagrodzenia. Organy podatkowe błędnie miały przyjąć, że skarżąca dysponowała nadwyżką środków pieniężnych uzyskanych na skutek sprzedaży samochodów na warunkach korzystniejszych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uzasadniając postanowienie o odrzuceniu skargi podniósł, że skarżąca żądała wznowienia postępowania z powodu jego nieważności, ponieważ w jej ocenie w składzie Sądu, na rozprawie w dniu 15 czerwca 2010 r., orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy. Zdaniem Sądu jednak podniesione przez skarżącą okoliczności nie wskazywały zaistnienie okoliczności o których mowa w art. 18 § 1 p.p.s.a. Przytoczone przez skarżącą sprawy o sygnaturach akt: I SA/Gd 263/10, I SA/Gd 323/10 oraz I SA/Gd 219/10, ze względu na swój przedmiot, stanowiły odrębne sprawy sądowoadministracyjne, dotyczyły innych zobowiązań podatkowych. W sprawach o sygnaturach I SA/Gd 323/10 oraz I SA/Gd 219/10 brak jest tożsamości podmiotowej, skargi wniesione zostały przez małżonka skarżącej K.B. W ocenie Sądu nie było podstaw, aby sędziowie orzekający w którejkolwiek z wymienionych spraw toczących się z udziałem skarżącej lub jej małżonka podlegali wyłączeniu ze wskazanego przez skarżącą powodu w kolejnych sprawach z jej skarg. Wyłączenie sędziów musiałoby nastąpić, gdyby wydali w tej sprawie wcześniej wyrok, uchylony następnie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wówczas ponownie rozpoznawać musiałby sprawę inny skład sędziowski. Decydujące znaczenie ma w tym zakresie niewystępująca w sprawach tożsamość przedmiotowa i podmiotowa sprawy. Natomiast w niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, a zatem nie można było jak wskazał Sąd mówić o jakiejkolwiek nieprawidłowości w składzie sądu, który wydał rozstrzygnięcie z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie I SA/Gd 264/10. Zdaniem Sądu na uwzględnienie nie zasługiwało też twierdzenie późniejszego wykrycia przez skarżącą takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Jak argumentował Sąd, skarżąca ograniczyła się wyłącznie do przytoczenia tej podstawy oraz wskazania dowodu, z którego, jak twierdzi, wcześniej nie mogła skorzystać. Zdaniem Sądu pomimo spoczywającego na niej ciężaru dowodu nie wyjaśniła przyczyn, dla których wcześniejsze złożenie wniosku dowodowego nie było możliwe. Sąd dodał, że ze sformułowania użytego w art. 273 § 2 p.p.s.a. wynika, że "wykrycie" odnosi się do okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nieujawnionych w poprzednim postępowaniu i wówczas nieujawnialnych z tego powodu, że nie były znane stronom. Tymczasem strona znała zarówno dane osób, z którymi zawierała przywołane przez nią umowy związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wobec ustalenia, że nie zachodzą ustawowe podstawy wznowienia, Sąd działając na podstawie art. 281 zd. 1 p.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania odrzucił. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca zaskarżyła wskazane powyżej postanowienie zarzucając mu niewyjaśnienie okoliczności mających znaczenie dla sprawy przez naruszenie art. 276 p.p.s.a. w związku z art. 281 p.p.s.a. Do naruszenia tego dojść miało w wyniku niepołączenia badania dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy. Wskazując na te zarzuty autor skargi kasacyjnej domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Przedstawiono też wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej w G. w odpowiedzi na skargę kasacyjną domagał się jej oddalenia. Podniósł, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw ani zarzutów, a zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a zatem należało ją oddalić. Rozpoznając skargę kasacyjną stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., w granicach jej podstaw, wskazanych zarzutów, ich uzasadnienia oraz wniosków, należy powiedzieć, że wskazane przez autora skargi kasacyjnej zarzuty są oczywiście bezzasadne. Pierwszy z nich dotyczy naruszenia przez Sąd art. 276 p.p.s.a. Przepis ten zawiera normę stosownie do której, do postępowania ze skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy poniższe nie stanowią inaczej. Jednakże, gdy do wznowienia postępowania właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny, stosuje się odpowiednio art. 175. Z kolei w myśl drugiego ze wskazanych w skardze kasacyjnej zarzutów, obejmującego art. 281 p.p.s.a., na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo terminu do wniesienia skargi nie został zachowany. Sąd ten może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy. Autor skargi kasacyjnej wskazując na powyższe zarzuty nie sprecyzował w jaki sposób Sąd miał w objętym skargą kasacyjną postanowieniu naruszyć normy w tych przepisach wyrażone. Obowiązek autora skargi kasacyjnej w tym zakresie wynikał z art. 176 p.p.s.a. Wskazanie, w ramach uzasadnienia tych zarzutów, że Sąd administracyjny pierwszej instancji nie połączył badania dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy, w świetle norm zawartych w tych przepisach, nie mogło stanowić o zasadności tych zarzutów. Dodać należy, że analiza akt rozpoznawanej sprawy, jak również zaskarżonego postanowienia oraz jego uzasadnienia wskazuje, że Sąd zbadał dopuszczalność skargi o wznowienie postępowania na rozprawie i zastosował przepisy właściwe dla postępowania przed sądem administracyjnym pierwszej instancji. Podstawą uchylenia zaskarżonego postanowienia, nie mogły być także okoliczności podniesione przez stronę skarżącą, w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia, który dla uznania za wniesiony skutecznie, musi spełniać wymogi formalne przypisane dla pisma w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 46 § 1 p.p.s.a.) i materialne określone (art. 176 p.p.s.a.). Wśród wymogów materialnych, niepodlegających uzupełnieniu, najważniejsze miejsce zajmują zarzuty oraz ich uzasadnienie. Brak podniesienia w skuteczny sposób zarzutu skargi kasacyjnej, poprzez wskazanie konkretnego przepisu prawa, którego naruszenia miał dopuścić się sąd pierwszej instancji wydając objęte skargą kasacyjną orzeczenie, czyni skargę kasacyjną niemożliwą do merytorycznego rozpoznania przez sąd kasacyjny. Z tej przyczyny Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł odnieść się do treści uzasadnienia skargi kasacyjnej, gdyż nie była ona powiązana z żadnym przepisem prawa materialnego lub przepisem postępowania, na których podstawie należało oprzeć skargę kasacyjną (art.174 p.p.s.a.). Wskazując na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 182 § 1 tej ustawy, orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.