Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 17/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Grunty warszawskie
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37  par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 52  par. 1 i 2,  art. 58  par. 1  pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska WSA Iwona Kosińska (spr.) Protokolant Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi J. K. i J. P. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...] postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

J. K. i J. P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do gruntu o pow. [...] m² stanowiącego część nieruchomości położonej w W. oznaczonej hipotecznie jako [...] dz. ewid. nr [...], ul. [...], w obrębie [...].

W uzasadnieniu skargi wskazali, że decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] Prezydent W. odmówił następcom prawnym byłego właściciela J. K. i J. P. przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu stanowiącego własność W., o pow. [...] m², stanowiącego część działki nr ew. [...] w obrębie [...] o ogólnej powierzchni [...] m², położonej przy ul. [...]. Decyzję tę uchyliło w całości Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] i przekazało sprawę Prezydentowi W. do ponownego rozpoznania. Ponadto w skardze podniesiono, iż po rozpoznaniu kolejnego wniosku, tym razem skierowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., o nadanie biegu wnioskowi z dnia [...] grudnia 2003 r. organ ten postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] uznał swoją niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Prezydentowi W. Skarżący podkreśli, że do dnia wniesienia skargi Prezydent W. nie podjął żadnej czynności w opisanej wyżej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Prezydent W. zwrócił uwagę, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zdaniem organu skarżący wnieśli skargę bez wyczerpania stosownych środków zaskarżenia, a więc wniósł o jej odrzucenie.

Pismem z dnia 13 marca 2009 r. tutejszy Sąd zwrócił się do pełnomocnika skarżących – adwokata L. D. o podanie, w terminie 7 dni, czy skarżący występowali do organu wyższego stopnia z zażaleniem na bezczynność Prezydenta W. – stosownie do art. 37 kpa – w przedmiocie wniosku z dnia 20 grudnia

Sygn. akt I SAB/Wa 17/09

2003 r., gdyż z akt administracyjnych sprawy nie wynika aby skarżący przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego składali takie zażalenie.

W odpowiedzi na pismo Sądu adwokat L. D. wskazał, że skarżący skarżyli się na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie przedmiotowego wniosku w pismach z dnia: 21 marca 2007 r. skierowanego do Wojewody [...], 21 maja 2008 r. skierowanego do Prezydenta W. i z dnia 21 maja 2008 r. skierowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Podniósł przy tym, iż pisma te nie miały formy zażalenia z art. 37 kpa, choć w swej istocie zmierzały do tego samego, do czego zmierzałoby zażalenie z cytowanego przepisu. Niezależnie od powyższego pełnomocnik skarżących zaznaczył, iż "przepis art. 216 § 2 kpa który uzależniał dopuszczalność skargi na bezczynność organu władzy dopiero po wyczerpaniu środków przewidzianych w kpa przestał obowiązywać z dniem 1 stycznia 2004 r., czyli z wejściem w życie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Ponadto wskazał, że wniesienie zażalenia z art. 37 kpa nie jest środkiem niezbędnym do zaskarżenia bezczynności organu w rozumieniu art. 52 § 1 wskazanej ustawy. Stanowisko takie przedstawił również w piśmie procesowym z dnia 8 czerwca 2009 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Stosownie do art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ppsa), skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie.

Zgodnie z treścią art. 37 § 1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w art. 36 kpa stronie przysługuje prawo do złożenia zażalenia do organu wyższego stopnia.

Wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego określonego w art. 37 kpa warunkuje wniesienie do sądu skargi na bezczynność organu. Zgodnie z powyższym przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, na bezczynność Prezydenta W., J. K. i J. P. powinni byli złożyć zażalenie do

Sygn. akt I SAB/Wa 17/09

organu administracji wyższego stopnia – w tym przypadku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.

Z akt sprawy nie wynika, żeby skarżący złożyli zażalenie o którym mowa w powyższym przepisie. Odnosząc się do podania przez pełnomocnika skarżących informacji, że za zażalenia na bezczynność Prezydenta W., uznać należy pisma z dnia 21 marca, 2007 r. i z dnia 21 maja 2008 r., w którym skarżyli się oni na bezczynność Prezydenta W. w przedmiotowej sprawie, stwierdzić należy, iż pisma te nie mogą stanowić zażalenia określonego w art. 37 kpa, ponieważ zostały one skierowane do Wojewody [...] i Prezydenta W., a więc do niewłaściwego organu. Zażalenie na bezczynność [...] w sprawie nierozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2003 r. powinno być zaś złożone do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. W aktach sprawy znajduje się również pismo skarżących z dnia 21 maja 2008 r., którym zwrócili się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. o nadanie biegu przedmiotowemu wnioskowi. Jednak konsekwencją tego pisma było wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowienia z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...], którym organ w trybie przepisu art. 19 kpa uznał swoją niewłaściwość do rozpoznania sprawy i na zasadzie art. 65 § 1 kpa przekazał sprawę do rozpoznania Prezydentowi W. Tak więc organ przekazał wniosek skarżących organowi właściwemu do jego rozpoznania, a zatem pismo to nie zostało potraktowane ani przez organ ani przez skarżących, który nie kwestionowali w trybie administracyjnym wydanego postanowienia jako zażalenie stosownie do art. 37 kpa. Również inne analizowane przez Sąd a znajdujące się w aktach sprawy pisma skarżących nie mogą być uznane za zażalenie o którym mowa w art. 37 kpa.

Skoro skarżący przed wniesieniem skargi do Sądu nie wyczerpali środków przewidzianych w treści przepisu art. 52 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tak więc skarga – jako niedopuszczalna – podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej wyżej ustawy.

Z powyższego względu Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.