Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1182/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-08-14 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono wniosek o przyznanie prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2,  art. 258 par. 1, par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.S. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego postanawia: 1. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy;


UZASADNIENIE

W dniu 26 czerwca 2017 r. L.S. nadał do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym określił, iż domaga się ustanowienia radcy prawnego. Skarżący oświadczył, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małżonką oraz dwojgiem pełnoletnich, studiujących dzieci, posiada dom o powierzchni użytkowej 99 m2 z garażem o powierzchni 25 m2, działkę rolną o powierzchni 0,28 ha oraz samochód osobowy marki [...], rok prod. 2007.

Równocześnie zadeklarował, że na miesięczny dochód netto jego rodziny, wynoszący 5.750,95 zł składają się emerytury pobierane przez niego, w kwocie 4.390,95 zł oraz przez jego małżonkę, w wysokości 1.360,00zł. W tym miejscu wnioskodawca wskazał na znaczne koszty utrzymania obciążające jego rodzinę, wśród których wymienił opłaty stałe za tzw. media, a nadto spłatę pożyczki z kasy zapomogowo-pożyczkowej oraz koszty utrzymania dwojga studiujących dzieci (po 1.400 zł na każde z nich).

Wezwaniem z dnia 11 lipca 2017 r. zwrócono się do skarżącego o uprawdopodobnienie danych ujętych we wniosku, poprzez udokumentowanie wydatków związanych z utrzymaniem się (opłaty za energię elektryczną, dostawy wody, wywóz śmieci, usługi telekomunikacyjne, zakup lekarstw itp.), a także wydatków na utrzymanie studiujących dzieci.

W wyznaczonym w tym wezwaniu siedmiodniowym terminie, którego upływ nastąpił z dnem 27 lipca 2017 r. (zostało ono doręczone w dniu 20 lipca 2017 r.), skarżący nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi.

Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.

Stosownie do art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 § 1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.

Odnosząc się do wniosku L.S. godzi się podkreślić, iż w myśl zasady sformułowanej w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 § 3 tej ustawy, mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Zważywszy powyższe uznano, że okoliczności niniejszej sprawy nie uzasadniają uwzględnienia zgłoszonego żądania. Brzmienie przywołanego art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. nie pozostawia bowiem wątpliwości co do tego, że celem prawa pomocy jest zagwarantowanie prawa do sądu osobom ubogim, czyli takim, dla których zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (np. bezrobotnym, pozbawionym majątku i dochodów lub uzyskującym niewielkie dochody). Tymczasem nie sposób przyznać, aby skarżący do osób takich się zaliczał. Z oświadczeń ujętych we wniosku wynika przecież, że posiada on dom z garażem, samochód osobowy i nieruchomość rolną, zaś miesięczny dochód netto przypadający na jego czteroosobowe gospodarstwo domowe wynosi 5.750 zł, co trudno uznać za kwotę niską.

Jakkolwiek przy tym wnioskodawca powoływał się na okoliczność ponadprzeciętnie wysokich wydatków, wśród których wymienił między innymi koszty utrzymania studiujących dzieci, to jednak pomimo wyraźnego wezwania, zawartego w wystosowanym do niego piśmie z dnia 11 lipca 2017 r. nie uprawdopodobnił swoich wywodów w tym zakresie jakimikolwiek dokumentami źródłowymi.

W tym stanie rzeczy nie sposób uznać, aby skarżący spełnił wymóg, o którym mowa w przywołanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Obowiązkiem strony jest bowiem wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy, z kolei niewykonanie przez nią obowiązków nałożonych w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy, polegających na uprawdopodobnieniu okoliczności podniesionych we wniosku uniemożliwia przyznanie jej rzeczonego dobrodziejstwa procesowego w żądanym zakresie (por.: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 września 2005 r., sygn. akt II FZ 414/05 oraz z 14 września 2005 r., sygn. akt II FZ 575/05 - dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Mając na uwadze wszystkie zaprezentowane wyżej okoliczności postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.