Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 142/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 3
journal: Dz.U. 2004 nr 123 poz 1291
law: Ustawa z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Winiarski, Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2008 r. sprawy ze skargi M. C. - Firma A w G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis uchyla zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2005 roku Nr 8 poz. 60 ze zm.) oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 roku w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. Nr 198, poz. 1925), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpatrzeniu zażalenia M. C. (prowadzącego Firmę Prywatną A z siedzibą w G.), na postanowienie Prezydenta Miasta G. z dnia [...] roku Nr [...] w sprawie odmowy korekty zaświadczeń z dnia 14 października 2005, 1 września 2006 (nr [...]), 7 grudnia 2006 r., 9 stycznia 2007 r. o pomocy de minimis - uchyliło w całości zaskarżone postanowienie organu I instancji i orzekło o odmowie wydania zaświadczeń o żądanej przez stronę treści.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że pismem z dnia 21 sierpnia 2007 roku M. C., prowadzący Firmę Prywatną A z siedzibą w G., zwrócił się do Urzędu Miejskiego w G. z prośbą o wystawienie 5 korekt zaświadczeń z dnia 14 października 2005, 1 września 2006 ([...]), 7 grudnia 2006 r., 9 stycznia 2007 r. o udzielonej pomocy de minimis na podstawie art. 306 a § 1 Ordynacji podatkowej. Do wniosku dołączono "Zestawienie wydatków z ZFRON, stanowiących pomoc de minimis" na ogólną kwotę [...] zł i kserokopie faktur z okresu od dnia 3 listopada 2004 r. do dnia 14 listopada 2006 r.

Postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta G. odmówił uwzględnienia wniosku i korekty powołanych zaświadczeń, wskazując, że przedmiotowe zaświadczenia wydane zostały w oparciu o obowiązujące w przedmiotowym czasie przepisy prawne.

Organ II instancji rozpatrując zażalenie strony postanowieniem z dnia [...] Nr [...] uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji i odmówił wydania zaświadczeń o żądanej przez stronę treści.

W dalszej części wywodów organ odwoławczy wskazał na błędy proceduralne popełnione tak przez samą stronę postępowania jak i przede wszystkim organy je prowadzące. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżąca winna była domagać się wydania nowego zaświadczenia, a nie żądać "korekty" wydanego zaświadczenia, gdyż nie istnieje podstawa prawna do wydania owej korekty.

Dalej organ wyjaśnił samą istotę postępowania dotyczącego zaświadczeń podkreślając, że jeżeli okoliczności faktyczne i prawne nie pozwalają wydać zaświadczenia o żądanej treści, to organ podatkowy obowiązany jest wydać postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o tej treści (art. 306 c).

Ponadto organ odwołał się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt I SA/GL 1360/06, gdzie przedstawiono tezę, iż w sytuacji, gdy okoliczności faktyczne i prawne nie pozwalają wydać zaświadczenia o żądanej treści, to organ podatkowy obowiązany jest wydać postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o tej treści.

Po przedstawieniu powyższej argumentacji organ odwoławczy stwierdził, że w sytuacji, gdy organ I instancji wydał postanowienie, którym odmówił korekty wydanych w okresie od 14 października 2005 r. do 9 stycznia 1007 r. 5 zaświadczeń o uzyskanej pomocy de minimis, pomimo, że nie istnieje postawa prawna do wydania takiej korekty – Kolegium zobligowane było uchylić zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta G. z dnia [...] w sprawie odmowy korekty zaświadczeń o pomocy de minimis i orzekło o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej przez stronę treści.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. C. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucając naruszenie przepisów art. 306a, art. 306c Ordynacji podatkowej oraz § 2 i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielenia pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że zaświadczenie o udzielonej pomocy de minimis winno wskazywać wartość pomocy ustaloną w oparciu o przedstawione dowody wydatkowania środków z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, gdyż datą udzielenia tej pomocy jest dzień wydatkowania środków na cele wskazane w § 4 powołanego wyżej rozporządzenia.

Skoro skarżąca złożyła Prezydentowi Miasta G. stosowną informację o wydatkowaniu środków z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, a organ informacji tej nie uwzględnił w wydanym zaświadczeniu zaś organ II instancji uznał, że fakty uzyskane w tym trybie nie mogą być podstawą do wydania zaświadczenia, doszło do naruszenia przepisów powoływanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 2007 r. oraz art. 306 a i art. 306 c Ordynacji podatkowej.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna, jednakże z przyczyn niedostrzeżonych przez strony.

Wyjaśnić w pierwszej kolejności należy, że obowiązek wydawania zaświadczeń o pomocy de minimis, zgodnie z przepisem art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. Nr 123, poz. 1291) spoczywa na podmiocie udzielającym pomocy. Stosownie do przepisu art. 2 pkt 12 tej ustawy jest to organ administracji publicznej lub inny podmiot, który jest uprawniony do udzielania pomocy publicznej, w tym przedsiębiorca publiczny. Ustawa nie normuje dodatkowych kwestii związanych z zakresem i trybem realizacji obowiązku wydania zaświadczenia o pomocy de minimis. Wobec braku stosownych uregulowań w cytowanej ustawie dotyczących trybu wydawania zaświadczeń stosuje się przepisy Działu VIII A Ordynacji podatkowej (w odniesieniu do pomocy udzielanej w ramach ulg i zwolnień podatkowych) oraz w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 20 marca 2007 roku w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz.U. nr 53 poz. 354). Wskazać też trzeba, że do pomocy publicznej przeznaczonej dla przedsiębiorców prowadzących zakłady pracy chronionej stosuje się uregulowania Unii Europejskiej dotyczące pomocy publicznej, w tym art. 87 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, określający definicję pomocy publicznej oraz odpowiednie rozporządzenia Komisji (WE). Do pomocy publicznej w rozumieniu wyżej powołanego przepisu, związanej z wydatkowaniem kwot uzyskanych przez pracodawców prowadzących zakłady pracy chronionej z tytułu zwolnień z podatków i opłat, wymienionych w art. 31 ust 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, dotychczas znajdowało zastosowanie rozporządzenie Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis (Dz.U. UE L z dnia 13 stycznia 2001 r. ze zm.) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej (Dz. U. nr 98, poz. 989). Natomiast od 1 stycznia 2007 r. rozporządzenie Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis oraz obowiązujące od 1 maja 2007 r. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej (Dz. U. nr 76, poz. 496).

W przepisach tych został określony katalog źródeł finansowania wydatków, katalog przeznaczenia środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych w ramach pomocy publicznej oraz pułap intensywności pomocy w tym zakresie.

W świetle wyżej wskazanych przepisów stwierdzić należy, że pracodawca uzyskuje pomoc publiczną, a więc przysporzenie dopiero w momencie wydatkowania środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych na cele określone w rozporządzeniu. Dlatego też, za pomoc publiczną nie można uznać pełnej kwoty zwolnienia podatkowego wynikającego z art. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Dzieje się tak dlatego, że zgodnie z art. 31 ust. 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 1997 r. nr 123, poz. 776 ze zm.) środki uzyskane m.in. ze zwolnienia z podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego przekazywane są w wysokości 10% kwoty zwolnienia na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, a w 90 % na zakładowy fundusz osób niepełnosprawnych.

Niezależnie od tego, kwota zwolnienia, która wpływa na zakładowy fundusz rehabilitacji niepełnosprawnych również nie jest w całości wydatkowana w sposób skutkujący przysporzeniem dla pracodawcy, gdyż 10% środków zakładowego funduszu jest wydatkowana na pomoc indywidualną dla niepełnosprawnych pracowników i byłych niepełnosprawnych pracowników.

W przypadku, gdy ze środków zgromadzonych na koncie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych sfinansowane są wydatki określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej, to dopiero wtedy następuje przysporzenie korzyści na rzecz przedsiębiorcy. Tylko w takim zakresie, w jakim środki z tych zwolnień przeznaczone są na finansowanie wydatków wymienionych w § 3 powołanego rozporządzenia można zakwalifikować je do pomocy de minimis, o której mowa w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (do 31 grudnia 2006 r. rozporządzenia Komisji (WE) nr 69/2001).

W tym miejscu należy wskazać na dalsze istotne okoliczności już o charakterze proceduralnym.

Organ podatkowy I instancji nie posiada uprawnień do skontrolowania, czy środki pochodzące z rzeczonego zwolnienia wpłynęły na konto Państwowego Funduszu oraz zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Tym samym nie ma również możliwości ustalenia, czy wydatki określone w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej są finansowane z zakładowego funduszu rehabilitacji.

Zachodzi zatem potrzeba, przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ odwoławczy, rozważenia jaki organ jest właściwy do wydania (lub odmowy wydania o żądanej przez stronę treści) zaświadczenia, które jest warunkiem uznania pomocy, jako pomocy de minimis. Pod rozwagę należy wziąć treść art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, zgodnie z którym do wpłat z tytułu zwolnień m.in. z podatków od nieruchomości, rolnego i leśnego przekazywanych na konto Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych oraz zakładowego funduszu osób niepełnosprawnych, stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej, z tym że uprawnienia organów podatkowych określone w tej ustawie przysługują Prezesowi Zarządu Funduszu.

Zanim więc kwestia właściwości organu podatkowego nie zostanie jednoznacznie i w sposób nie budzący wątpliwości ustalona (z powołaniem się na obowiązujące w tej materii przepisy prawne regulujące kompetencje), uznać należy za przedwczesne odnoszenie się do treści skargi i argumentów w niej przedstawionych.

Z tych wszystkich powodów, uznając, że zaskarżone postawienie narusza przepisy proceduralne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) oraz art. 200 tej ustawy orzekł jak w sentencji.