Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 932/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2008-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 145 par. 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 66, art. 51  ust. 1  ,pkt 3 i  ust. 7
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 7 i 77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi E. i G. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazania doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z przepisami I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., decyzją A, wydaną na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. - B, i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Swoją decyzją organ pierwszej instancji nakazał E. i G. W. doprowadzenie wybudowanego na działce X, zlokalizowanej przy ul. A. w S., budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej, będącego w nieodpowiednim stanie technicznym na skutek naruszenia wymaganej przepisami odległości, poprzez wybudowanie w ganku ściany z otworami w stosunku do granicy pomiędzy działką X i Y, do stanu zgodnego z przepisami techniczno-budowlanymi, w terminie do dnia 31 października 2008 r.

Z uzasadnienia powołanej wyżej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. wynika, co następuje:

Starosta S., decyzją C, udzielił D. i W. Z. pozwolenia na budowę pięciu segmentów mieszkalnych z garażami i przyłączami, posadowionych w zabudowie szeregowej na działkach X i Z, zlokalizowanych przy ul. N. (obecnie A.) w S. Inwestorzy kilkakrotnie występowali z wnioskiem o zmianę powyższej decyzji. Decyzją D, została zatwierdzona ostatnia zmiana, polegająca na przeprojektowaniu ganków od strony południowej obiektu poprzez pomniejszenie wystających elementów obiektu (wykuszów) z uwagi na zbliżenie się do granicy działki sąsiedniej na odległość mniejszą niż wymagane 4 metry.

Decyzją E, Starosta S. przeniósł na E. i G. W. obowiązek wynikający z decyzji C w części dotyczącej jednego segmentu. W dniu 26 czerwca 2002 r. nowi inwestorzy otrzymali zaświadczenie właściwego organu o możliwości przystąpienia do użytkowania wzniesionego obiektu budowlanego.

W związku z powstałą zabudową na działce X - władający sąsiednią działką Y – J. H. wielokrotnie podnosił problem nierespektowania postanowień określonych decyzją z D, dotyczących zachowania wymaganej odległości od granicy działki.

W dniu 14 listopada 2006 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego

w S., w celu weryfikacji powyższych zarzutów, przeprowadził wizję lokalną przedmiotowego budynku, w wyniku której ustalono, że ganki od strony południowej w segmentach mieszkalnych posiadają drzwi balkonowe. Ponadto, na podstawie szkicu posadowienia budynku sporządzonego przez geodetę, ustalono, że odległość ściany z otworem drzwiowym w ganku od strony południowej segmentu

nr 4, posadowionego na działce X, w stosunku do granicy działki sąsiedniej

Y wynosi odpowiednio 3,72 m i 3,70 m.

Mając powyższe na uwadze, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego

w S., decyzją B, powołując się na art. 66 ust. 1 i art. 83 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, nakazał E. i G. W. doprowadzenie przedmiotowego budynku mieszkalnego do stanu zgodnego z przepisami techniczno-budowlanymi, w terminie do dnia 31 października 2008 r.

W odwołaniu od powyższej decyzji E. i G. W. wnieśli o jej uchylenie i umorzenie postępowania administracyjnego, ze względu na to, że budowa przedmiotowego budynku prowadzona była zgodnie z wymogami prawa. Dodatkowo wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji, tj. zlikwidowanie otworów okiennych, może narazić strony na poważne straty materialne i spowodować "obniżenie komfortu bytowania".

W uzasadnieniu powołanej na wstępie decyzji A Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe, jednakże w decyzji brak jest określenia konkretnych robót budowlanych, jakie właściciel winien wykonać w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem – warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, co wymaga ponownego przeanalizowania sprawy w celu określenia wiążących ustaleń, co do sposobu rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Organ odwoławczy wskazał ponadto, że nakaz usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości nakłada się na właściciela przedmiotowego obiektu –

w rozpatrywanej sprawie na odwołujących się – niezależnie od tego, kto i kiedy przyczynił się do ich powstania. Ewentualnych roszczeń odwołujący się będą mogli dochodzić od pozostałych uczestników procesu budowlanego na drodze postępowania cywilnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. E. I G. W. wnieśli o uchylenie powyższej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego

w S. oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S.

W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że prowadzenie postępowania mającego na celu doprowadzenie przedmiotowego budynku mieszkalnego do stanu zgodnego z prawem byłoby zasadne w stosunku do budynku wybudowanego samowolnie, lecz nie do budynku, który został wybudowany na podstawie ostatecznej decyzji

o pozwoleniu na budowę i którego budowa została zgodnie z prawem zakończona. W ocenie skarżących osobom, które poniosły ewentualne szkody w wyniku nieprawidłowej lokalizacji budynku, powinno przysługiwać stosowne odszkodowanie, lecz nie jest zasadne wzruszenie zakończonego procesu budowlanego.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny powołany jest do sprawowania, w zakresie swojej właściwości, kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, co oznacza kontrolę prawidłowości stosowania prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania oznacza to konieczność przeprowadzenia oceny czynności postępowania wyjaśniającego i dokonanych na tej podstawie ustaleń faktycznych oraz prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego.

W ocenie Sądu, skarga jest zasadna, bowiem zarówno w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S., jak i w uchylającej ją decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. stwierdzono naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na jej wynik.

Stosownie do treści przepisu art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.

W rozpatrywanej sprawie organ nadzoru budowlanego stopnia podstawowego, w wyniku ustalenia na podstawie przeprowadzonych oględzin, że budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie szeregowej, należący do skarżących, jest w nieodpowiednim stanie technicznym na skutek naruszenia wymaganej przepisami odległości w stosunku do granicy działki sąsiedniej, powołując się na art. 66 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, decyzją nałożył na skarżących obowiązek doprowadzenia przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z przepisami techniczno-budowlanymi w terminie do dnia 31 października 2008 r. Organ administracji publicznej wyższego stopnia, uznając za słuszne stanowisko zawarte w powyższej decyzji, co do konieczności doprowadzenia przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z prawem, stwierdził, że w decyzji brak jest jednak określenia konkretnych robót budowlanych, jakie właściciel winien w tym celu wykonać, i, mając powyższe na uwadze, uchylił decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że przedmiotowy budynek został wybudowany w oparciu o decyzję Starosty S. o pozwoleniu na budowę C, zmienioną decyzjami: F, G oraz D. Tą ostatnią, organ zmienił decyzję C ze względu na to, że w trakcie budowy nastąpiła zmiana usytuowania budynku poprzez zbliżenie do granicy działki sąsiedniej na odległość mniejszą niż wymagane 4 m.

Z akt administracyjnych nie wynika natomiast, ażeby w toku postępowania organy dokonały ustaleń, czy projekt budowlany zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku wraz z kolejnymi dokumentacjami zamiennymi, został sporządzony zgodnie z obowiązującymi na dzień jego opracowania przepisami, oraz czy przedmiotowy budynek został wybudowany zgodnie z decyzją

o pozwoleniu na budowę, a każdym razie czynność ta nie znalazła odzwierciedlenia w wydanych decyzjach.

Przyjąć należy, że w sytuacji realizacji obiektu budowlanego w oparciu

o pozwolenie na budowę, jednakże z istotnymi odstępstwami od tego pozwolenia, niedopuszczalne jest orzekanie, w oparciu o art. 66 ust. 1, o usunięciu stwierdzonych nieprawidłowości. Istotne odstępstwa od pozwolenia na budowę wymagają bowiem przeprowadzenia przez organy nadzoru budowlanego postępowania przewidzianego w art. 51 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane.

Powyższe oznacza, że w rozpatrywanej sprawie konieczne jest przeprowadzenie dowodu na okoliczność zgodności realizacji przedmiotowego budynku z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją C. W tym celu należałoby uzupełnić akta administracyjne o projekt budowlany oraz o zamienną dokumentację budowlaną, zawierającą zakres wprowadzonych zmian w projekcie, a następnie porównać ustalenia projektu i zmian w projekcie ze stanem faktycznym przedmiotowego budynku. Dopiero w następstwie tych czynności będzie można ustalić, czy doszło do istotnych odstępstw od projektu, czy też takie odstępstwa nie mają miejsca.

W razie stwierdzenia, że doszło do istotnych odstępstw od projektu powinna zostać wszczęta procedura legalizacyjna na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane, jeżeli natomiast organy jednoznacznie ustalą, że budowa przedmiotowego budynku nie była połączona z istotnymi odstępstwami od projektu to przedmiotem badania będzie stan techniczny budynku. Stwierdzenie nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu powinno zostać udokumentowane wynikami kontroli jego stanu technicznego, a zakres stwierdzonych nieprawidłowości nakazanych do usunięcia powinien zostać określony bezpośrednio w treści decyzji wydanej w oparciu o art. 66 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane.

W związku z brakiem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy

i naruszeniem tym samym art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego

w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszeniem art. 66 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane przez jego niewłaściwe zastosowanie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.