Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 925/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 17 i  art. 18
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędziowie WSA Teresa Randak, Bożena Suleja (spr.), Protokolant Paulina Kowalczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi C. M. (M.) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych oddalano skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. nie uwzględnił prośby C. M. i odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika I Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z egzekucji 51% udziałów należących do C. M. w samochodzie osobowym marki [...] nr rej. [...] (K. 169 akt administracyjnych).

Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało na podstawie art. 123 § 1, art. 58 i art. 59 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 17 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954 ze zm.),

Jednocześnie, postanowieniem z tej samej daty, nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na przedmiotowe postanowienie.

W uzasadnieniu orzeczenia o odmowie przywrócenia terminu organ wyjaśnił, iż Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w C. prowadził wobec C. M. postępowanie egzekucyjne na podstawie własnych tytułów wykonawczych obejmujących zaległości w podatku od towarów i usług za lata 2001-2003 i w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. i 2007 r., tytułów wykonawczych ZUS Oddział w C. z [...] r. nr [...] - [...] obejmujących zaległości w składkach ubezpieczeniowych za okres od [...] 1995 r. do [...] 1996 r. i opłacie dodatkowej za [...] 1995 r. jak również tytułów wykonawczych innych wierzycieli obejmujących podatek rolny za lata 2002-2007 oraz grzywny nakładane w 2008 r. w drodze mandatu karnego.

W toku tego postępowania, na mocy protokołu z dnia [...] 2009 r., zajęto udziały zobowiązanego w samochodzie osobowym marki [...] nr rej [...] (K. 160 akt administracyjnych).

W dniu 30 stycznia 2009 r. (data wpływu do organu - [...] 2009r.) zobowiązany złożył pismo, nazwane skargą na czynności egzekucyjne, które zostało rozpoznane przez organ egzekucyjny jako wniosek o zwolnienie składnika majątkowego z egzekucji. W wyniku przeprowadzonego postępowania Naczelnik I Urzędu Skarbowego w C. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] , wydanym w trybie art. 13 w zw. z art. 17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. 2005, nr 229, poz. 1954 ze zm.), odmówił zwolnienia z egzekucji 51% udziałów należących do C. M. w przedmiotowym pojeździe (K. 168 akt administracyjnych).

Pismem z dnia [...] 2009 r. nadanym w urzędzie pocztowym w dniu [...] 2009 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika I Urzędu Skarbowego w C. i jednocześnie złożył przedmiotowe zażalenie. W treści wniosku podniósł, iż nie był w stanie złożyć zażalenia wcześniej z powodu choroby. Na potwierdzenie tej okoliczności przedłożył kserokopie 3 zaświadczeń lekarskich, z których wynika, że skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim w okresach: [...] -[...] 2009 r., [...] -[...] 2009 r., [...] – [...] 2009 r.

W dalszej kolejności organ podniósł, iż zgodnie z treścią art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (zwaną dalej k.p.a.) w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.

Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony dochowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej i o jej braku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. W konsekwencji brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (np. w przypadku nagłej choroby). W opinii organu taka sytuacja nie miała miejsca w omawianej sprawie. Zwolnienie lekarskie od pracy nie jest potwierdzeniem braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminu, gdyż nie wyklucza możliwości dokonania czynności procesowej przez stronę, tj. sporządzenia zażalenia i nadania pisma zawierającego to zażalenie przez pocztę - osobiście lub przez domownika.

Organ odwoławczy podkreślił, iż z załączonych do wniosku zaświadczeń lekarskich wynika ponad wszelką wątpliwość, że w trakcie niezdolności do pracy w okresie od [...] 2009 r. i w dalej skarżący mógł chodzić. Po odbiór ostatniego zwolnienia lekarskiego w dniu [...] 2009 r. musiał udać się do przychodni a tym samym miał możliwość nadania w urzędzie pocztowym zażalenia (7 dniowy termin do wniesienia środka zaskarżenia upływał [...] 2009 r.). Zdaniem organu zobowiązany nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu a zatem nie spełnił jednej z przesłanek określonych w art. 58 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Pismem z dnia [...] 2009 r. C. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika I Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r.

Skarga została wniesiona z zachowaniem ustawowego terminu.

W treści skargi C. M. podniósł, iż pismem z dnia [...] 2009 r. nadanym w Urzędzie pocztowym w dniu [...] 2009 r. zwrócił się z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika I Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r. i jednocześnie złożył przedmiotowe zażalenie. Zdaniem skarżącego postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. o odmowie przywrócenia terminu zostało wydane niewłaściwie albowiem organ nie uwzględnił w toku tego postępowania okoliczności w postaci choroby skarżącego, która uniemożliwiła mu napisanie i złożenie zażalenia w przepisanym terminie. Skarżący nadmienił, że jego żona jest chora na chorobę [...].

Wraz ze skargą C. M. złożył wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpoznania skargi. W odpowiedzi na wezwanie Przewodniczącego z dnia [...] 2009 r. do sprecyzowania zawartego w skardze wniosku skarżący wyjaśnił, że jego intencją było złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę, która wpłynęła w dni [...] 2009 r., Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał w całej rozciągłości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ odwoławczy ponownie przytoczył treść art. 58 § 1 i 2 k.p.a. i podkreślił, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych zwolnienie lekarskie od pracy nie jest potwierdzeniem braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminu, gdyż nie wyklucza możliwości dokonania czynności procesowej przez stronę osobiście lub przez domownika. Według organu skarżący ogólnikowo jedynie stwierdził w skardze, że choroba i stan jego zdrowia uniemożliwiły mu napisanie i złożenie w ustawowym terminie zażalenia na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w C. z [...] r. natomiast nie odniósł się w żadnej mierze do dalszej argumentacji organu zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z [...] r. nr [...]. Reasumując, mimo spełnienia pozostałych przesłanek określonych w art. 58 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu 7- dniowemu terminowi do wniesienia zażalenia a zatem brak było podstaw do przywrócenia terminu przez organ odwoławczy.

W piśmie z dnia [...] 2009 r. stanowiącym odpowiedź na stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej skarżący podtrzymał skargę i ponownie podniósł, że stan zdrowia uniemożliwił mu zarówno napisanie jak i złożenie zażalenia w ustawowym terminie. Wyjaśnił, że łącznie przebywał na zwolnieniu lekarskim ponad 2 miesiące. Od wielu lat leczy się z powodu schorzenia kręgosłupa i biodra, od 2 lat leczy się neurologicznie. W okresie od [...] 2009 r. cierpiał także na inne, poważne schorzenia organizmu. Prośbę o przywrócenie terminu złożył w pierwszym możliwym terminie (tj. [...] 2009 r.), na który pozwolił mu stan zdrowia. Uchybienie terminowi nastąpiło więc bez jego winy albowiem przeszkody nie mógł usunąć nawet przy użyciu największego wysiłku. Ponadto podniósł, że zajęcie samochodu stanowiącego podstawowe narzędzie jego pracy jest bezprawne i w efekcie oznacza utratę klientów, tym samym pozbawiając jego i rodzinę środków utrzymania oraz możliwości spłaty zadłużenia. Obecnie samochód jest unieruchomiony i niszczeje.

W dniu [...] 2010 r. wpłynęła do sądu odpowiedź organu odwoławczego na pismo skarżącego, w której organ poparł swoje dotychczasowe stanowisko i dodatkowo podniósł, iż argumenty skarżącego dotyczące zasadności zajęcia środka transportu nie mają znaczenia w niniejszym postępowaniu.

Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2010 r. w sprawie o sygn. I SA/ GL 925/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W dniu [...] 2010 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie, które postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FZ 93/10, zostało oddalone.

Na rozprawie w dniu 10 czerwca 2010 r. C.M. podtrzymał skargę i wyjaśnił uzupełniająco, iż kwestia niezłożenia środka odwoławczego w terminie związana była raczej z brakiem "zdolności intelektualnej" uniemożliwiającej mu sformułowanie zarzutów zażalenia niż z niemożnością poruszania się. Podniósł, ze zamieszkuje jedynie z żoną chorą na "[...]", którą musi się opiekować. Zażalenie złożył w pierwszym możliwym terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W tym zakresie mieści się ocena czy zaskarżony akt administracyjny odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie.

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu Sąd uznał, iż postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] jest prawidłowe.

Ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny nie budzi wątpliwości. Poza sporem pozostaje, że skarżący nie zachował terminu do wniesienia zażalenia. Rozważenia wymaga zatem kwestia spełnienia przez skarżącego ustawowych przesłanek warunkujących przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia.

Zgodnie z treścią art. 13 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny, na wniosek zobowiązanego i ze względu na ważny jego interes, może zwolnić z egzekucji określone składniki majątkowe zobowiązanego, jeżeli zobowiązany uzyskał na to zgodę wierzyciela. Paragraf 2 tego artykułu stanowi natomiast, iż na postanowienie w sprawie zwolnienia z egzekucji składników majątkowych zobowiązanego służy zażalenie zobowiązanemu i wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym. Stosownie do treści art. 17 § 1 cyt. ustawy zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia.

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik I Urzędu Skarbowego w C. odmówił zwolnienia z egzekucji 51% udziałów należących do C. M. w samochodzie osobowym marki [...] nr rej [...] . Odpis postanowienia został skarżącemu doręczony prawidłowo w dniu [...] 2009 r. z pouczeniem o możliwości wniesienia zażalenia w terminie 7 dni od doręczenia orzeczenia. W tej sytuacji termin do wniesienia środka zaskarżenia upłynął w dniu [...] 2009 r. Zażalenie zostało natomiast złożone dopiero w dniu [...] 2009 r. (data stempla pocztowego) łącznie z prośbą skarżącego o przywrócenie terminu.

Termin 7 – dniowy jest terminem ustawowym co oznacza, iż jego przekroczenie, niezależnie od przyczyny, skutkuje koniecznością stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia w trybie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Czynność procesowa dokonana po terminie jest bowiem bezskuteczna.

W razie uchybienia terminu istnieje możliwość jego przywrócenia na zasadach uregulowanych w art. 58 k.p.a. W myśl tego przepisu organ administracji publicznej jest obowiązany przywrócić termin, jeżeli są spełnione następujące przesłanki:

- zainteresowany uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy,

- prośba o przywrócenie terminu zostanie wniesiona w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia,

- jednocześnie z wniesieniem prośby zainteresowany dopełni czynności, dla której określony był termin.

Ponadto przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w tym przepisie jest niedopuszczalne.

Warunek braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się – zgodnie z orzecznictwem i literaturą przedmiotu – z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego zaniedbania (por. Kodeks postępowania administracyjnego, komentarz B. Adamiak i J. Borkowski 7 wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck z 2005 r., str. 334). O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można więc mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Istnienie po stronie tej osoby niedbalstwa, czy chociażby winy nieumyślnej powoduje niemożność przywrócenia terminu (wyr. NSA z dnia 14 stycznia 2000 r., I SA/Gd 794/99, niepubl., wyr. NSA z dnia 22 maja 1997 r., SA/Sz 630/96, niepubl.).

Uprawdopodobnienie okoliczności, które spowodowały niemożność dokonania czynności w terminie jest obowiązkiem wnoszącego prośbę o przywrócenie terminu.

W konsekwencji na stronie ciąży obowiązek uwiarygodnienia, poprzez przedstawienie stosownej argumentacji, że dochowała ona należytej staranności a mimo to dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od osoby zainteresowanego i istniejącej przez cały czas, aż do wniesienia wniosku. Uprawdopodobnienie, którego wymaga kodeks postępowania administracyjnego w art. 58, ma na celu przekonanie organu w mniejszym lub większym stopniu o prawdopodobieństwie jakiegoś faktu. Kodeks nie rozstrzyga kwestii, jaki stopień prawdopodobieństwa jest dostateczny do uznania, że pewien fakt jest uprawdopodobniony. Nie budzi jednak wątpliwości, że przekonanie organu nie może się opierać wyłącznie na gołosłownych twierdzeniach strony.

W przedmiotowej sprawie skarżący C. M. zwracając się z wnioskiem o przywrócenie terminu wskazał, że przebywał na zwolnieniu lekarskim w okresach: [...] - [...] 2009 r., [...] - [...] 2009 r., [...] – [...]

2009 r. Na potwierdzenie tych okoliczności dołączył do wniosku kserokopie trzech zaświadczeń lekarskich (z NZOZ Przychodnia Lekarska " A" spółka z o. o. przy ul. [...] w C.) z których wynika, że w w/w okresach był niezdolny do pracy. Na zaświadczeniach dotyczących okresów [...] - [...]

2009 r. i [...] – [...] 2009 r. widnieje adnotacja, że chory może chodzić. Ostatnie z zaświadczeń lekarskich zostało wystawione w dniu [...] 2009 r. a więc w okresie, którym biegł termin do wniesienia zażalenia.

W treści wniosku skarżący bardzo ogólnikowo stwierdził, że choroba uniemożliwiła mu złożenie zażalenia w terminie.

Dopiero w postępowaniu sądowoadministracyjnym podniósł, że choroba ma charakter długotrwały, niemożność sporządzenia zażalenia spowodowana była głównie brakiem "zdolności intelektualnej" utrudniającej sformułowanie zarzutów zażalenia. Dodatkowo wyjaśnił, iż zamieszkuje tylko z żoną cierpiącą na chorobę "[...]".

Wskazać należy, że twierdzenia te nie zostały w żaden sposób poparte, a ponadto ich zgłoszenie na etapie postępowania sądowego należy uznać za spóźnione.

Podkreślić warto, że ustawa w art. 63 k.p.a. nie przewiduje żadnej szczególnej formy dla zażalenia, dopuszczając jego wnoszenie pisemnie, telegraficznie lub za pomocą dalekopisu, telefaksu, poczty elektronicznej oraz ustnie do protokołu. Zażalenie winno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adresu, określenie żądania oraz podpis wnoszącego. Zażalenie nie wymaga natomiast uzasadnienia, którym byłoby wyjaśnienie, dlaczego strona jest niezadowolona.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu orzekającego w sprawie, że za pomocą przedstawionych zwolnień lekarskich C. M. nie wykazał aby charakter jego choroby uniemożliwił mu napisanie i nadanie na poczcie pisma procesowego. Tym bardziej, iż jak wynika z treści dwóch ostatnich zwolnień lekarskich skarżący mógł chodzić, a więc nie był obłożnie chory. W dniu [...] 2009 r. udał się osobiście do przychodni a zatem miał sposobność wysłania przedmiotowego zażalenia w dowolnym urzędzie pocztowym. Skarżący nie wykazał również, iż jego schorzenie w powiązaniu z sytuacją rodzinną wykluczały dokonanie czynności za pomocą osoby trzeciej

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż samo zwolnienie od pracy nie może stanowić potwierdzenia braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminu do wniesienia środka odwoławczego (niepublikowany wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 1999 r., SA/Ka 1609/97). Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 listopada 1998 r., III SA 1243/97, w którym stwierdził, że: "zwolnienie lekarskie od pracy nie jest potwierdzeniem braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminu. Nie wyklucza ono, bowiem możliwości dokonania czynności procesowej przez strony (w tym sporządzenia odwołania) i nadania pisma przez pocztę osobiście lub przez domownika".

Z zaświadczenia lekarskiego winno wynikać np., że obłożna choroba zainteresowanego trwająca w okresie lub co najmniej w ostatnim dniu tego okresu, jaki był wymagany do złożenia środka zaskarżenia, uniemożliwiała złożenie go (wyrok NSA z dnia 11.09.2008 r. II OSK 1015/07). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą – a więc nie każdą chorobę (por. B. Adamek, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego – komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005 r., str. 335). Okoliczności te winny być zaś uprawdopodobnione jakimkolwiek dokumentem ( wyr. WSA w Warszawie z dnia 12.10. 2007 r., V SA/Wa 1917/06).

Pogląd ten jest także prezentowany w najnowszym orzecznictwie NSA. W wyroku z dnia 15 lipca 2009 r. sygn. akt II OSK 1162/08 (LEX nr 552830) Sąd wskazał, iż "choroba usprawiedliwia niedotrzymanie terminu tylko wtedy, gdy nastąpiła nagle i wymaga leżenia w łóżku, a strona nie ma możliwości wyręczenia się inną osobą. W związku z tym samo zwolnienie lekarskie nie wystarcza do przyjęcia braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminowi. Nie jest ono przecież równoznaczne z niemożnością dokonania czynności procesowej przez zainteresowanego i nadania pisma przez pocztę osobiście lub przez osobę trzecią."

Reasumując, brak jest podstaw tak faktycznych jak i prawnych do uznania zaskarżonego postanowienia za wydane z naruszeniem prawa. Organ odwoławczy słusznie wskazał, że jakkolwiek skarżący spełnił pozostałe przesłanki do uwzględnienia prośby o przywrócenie terminu wynikające z art. 58 k.p.a. (tj. złożenie prośby o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu z jednoczesnym dopełnieniem czynności, dla której określony był termin) to nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela stanowisko organu, że skarżący nie wykazał, aby jego choroba miała charakter nagły, niepozwalający na wyręczenie się inną osobą, a w konsekwencji, że uchybienie przez niego terminu do złożenia środka zaskarżenia było niezawinione.

Należy ponadto podkreślić, iż podnoszone w skardze oraz w pismach procesowych zarzuty dotyczące niezasadności zastosowanego przez organ środka egzekucyjnego jako zbyt uciążliwego dla strony nie podlegają rozpoznaniu w niniejszym postępowaniu. Konstatacja ta uzasadniona jest treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd orzeka w granicach danej sprawy.

Z wymienionych powodów – w ocenie Sądu – należało przyjąć, iż uchybienie terminu w sprawie nastąpiło w wyniku niezachowania przez stronę należytej staranności, której można było od niej wymagać.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.