Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 75/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-03-10 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1, art. 87 par. 2;
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia 5 grudnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia powstania długu celnego oraz określenia jego wysokości postanawia: odmówić skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi. /-/B. Koś


UZASADNIENIE

W dniu 19 stycznia 2009 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym – k. 25) skarżący, działający przez pełnomocnika będącego radcą prawnym złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia 5 grudnia 2008 r., doręczonej skarżącemu w dniu 11 grudnia 2008 r. Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu złożona została skarga na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej.

W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego wskazał, iż wniósł skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w dniu 8 stycznia 2009 r. za pośrednictwem urzędu pocztowego. W dniu 15 stycznia 2009 r. przesyłka zawierająca skargę wróciła do pełnomocnika skarżącego z adnotacją "zwrot, nieznany", gdyż koperta zawierająca skargę została zaadresowana na błędny adres, pomimo że sam adresat został wskazany prawidłowo. Pełnomocnik wyjaśnił, że powyższa sytuacja jest wynikiem oczywistej pomyłki pracownicy sekretariatu, która adresowała przesyłkę. Pracownica ta dopiero od stycznia 2009 r. pracuje na zajmowanym stanowisku, zaś do głównych jej obowiązków należy windykacja należności. Natomiast pełnomocnik skarżącego sporządził skargę w godzinach wieczornych w dniu 7 stycznia 2009 r. Podpisaną skargę położył na biurku w sekretariacie; na skardze nakleił kartkę, wskazując iż skarga ta ma być wysłana do Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu. Pełnomocnik nie miał przy tym możliwości sprawdzenia, czy przesyłkę zaadresowano poprawnie, albowiem w dniu 8 stycznia 2009 r. przebywał poza siedzibą kancelarii na dyżurze u klienta, zaś w dniach 11.01.2009 r. – 14.01.2009 r. był w podróży służbowej. Pełnomocnik dzwonił natomiast do pracownicy, upewniając się, czy skarga została prawidłowo wysłana, a pracownica zapewniła go, że w niniejszej sprawie wszystkie czynności zostały prawidłowo wykonane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast w myśl art. 87 § 2 powołanej ustawy w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Z powyższej regulacji wynika, iż warunkiem przywrócenia terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminu. W doktrynie i orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, iż kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.

W przypadku uchybienia terminu przez pełnomocnika, badaniu podlega przesłanka braku winy w uchybieniu terminu ze strony pełnomocnika.

W przedmiotowej sprawie do uchybienia terminu do wniesienia skargi przez pełnomocnika skarżącego będącego radcą prawnym doszło wskutek błędnego zaadresowania przesyłki zawierającej skargę skierowaną do Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu, za pośrednictwem którego skarga miała być wniesiona. Zważywszy, że w adresie Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu wpisano miasto Wrocław, a ulicę i kod pocztowy zaczerpnięto z adresu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (zob. k. 20), nie sposób przyjąć, że jest to omyłka pisarska, wyłączająca niedbalstwo.

Należy bowiem zauważyć, że zaistniałego błędu nie może usprawiedliwiać nieskomplikowany charakter wadliwej czynności, zwłaszcza że – jak wskazał pełnomocnik, pismo zawierające skargę wskazywało poprawny adres Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu, co wymagało jedynie prostego powtórzenia przy adresowaniu koperty. Ponadto załączona kserokopia wyciągu z książki nadawczej wskazuje, że popełnionego błędu w adresie nie może także uzasadniać niewielka ilość (12 sztuk) korespondencji wysyłanej w dniu, w którym nastąpiła ekspedycja skargi (zob. k. 22-23).

O braku winy nie może stanowić również podnoszona przez pełnomocnika okoliczność, że pracownica dokonująca wysyłki jest zatrudniona na zajmowanym stanowisku od niedawna, a do jej obowiązków należą zasadniczo inne czynności. Należy bowiem podkreślić, że mamy do czynienia z profesjonalnym pełnomocnikiem, który jest odpowiedzialny za zapewnienie prawidłowej obsługi sekretariatu swej kancelarii, a błędy i zaniedbania pracowników i osób, którymi się posługuje, obciążają samego pełnomocnika, na rzecz którego osoby te działają.

W świetle powyższego podniesiona przez pełnomocnika skarżącego okoliczność, wskutek której doszło do uchybienia terminu do wniesienia skargi, a polegająca na błędnym zaadresowaniu przesyłki zawierającej skargę, wskazuje na niedochowanie należytej staranności przy dokonywaniu tej czynności, co wyklucza przyjęcie braku winy pełnomocnika w uchybieniu terminu do wniesienia skargi w okolicznościach niniejszej sprawy.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 86 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

/-/B. Koś