Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1042/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 299 § 1 i 2 w związku z art. 58 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

II SA/Rz 1042/13 P O S T A N O W I E N I E Dnia 16 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2014 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt w Domu Pomocy Społecznej - p o s t a n a w i a - skargę odrzucić.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1042/13

U Z A S A D N I E N I E

Zarządzeniami z dnia 17 października 2013 r. wezwano skarżącego L. T. do nadesłania w terminie 7 dni jednego egzemplarza odpisu skargi oraz do ustanowienia w terminie dwóch miesięcy pełnomocnika do doręczeń pism sądowych na terenie Rzeczypospolitej Polskiej i wskazania Sądowi jego imienia, nazwiska

i adresu. Pouczono też skarżącego, że nieuzupełnienie braków formalnych skargi oraz nieustanowienie w przepisanym terminie pełnomocnika do doręczeń w kraju skutkować będzie odrzuceniem wniesionej skargi.

Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, w/w wezwania zostały odebrane osobiście przez L. T. w dniu 4 listopada 2013 r. Pismem nadanym w dniu 4 listopada 2013 r. skarżący nadesłał jeden egzemplarz skargi. Poinformował ponadto, że nie ma osoby na terenie Polski, którą mógłby ustanowić swoim pełnomocnikiem i nie widzi przeszkód aby korespondencję z Polski jako kraju Wspólnoty Europejskiej wysyłać do Niemiec, gdzie aktualnie przebywa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Skarga podlega odrzuceniu.

Stosownie zaś do treści art. 299 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) jeżeli strona mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę za granicą nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, obowiązana jest wraz z wniesieniem skargi ustanowić pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce. W przypadku nie dopełnienia powyższego obowiązku sąd, zgodnie z art. 299 § 2 P.p.s.a., wzywa stronę, aby uzupełniła ten brak w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.

Jak zostało to na wstępie ustalone, wezwanie do ustanowienia pełnomocnika zostało doręczone skarżącemu w dniu 4 listopada 2013 r. Zatem dwumiesięczny termin na ustanowienie pełnomocnika upłynął z dniem 7 stycznia 2013 r. Zgodnie

z art. 83 § 1 P.p.s.a., terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego,

z zastrzeżeniem § 2. Przepis art. 112 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm.) stanowi, że termin oznaczony w miesiącach kończy się z upływem dnia, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było – w ostatnim dniu tego miesiąca. Ponieważ dzień 4, 5 i 6 stycznia 2014 r. (sobota, niedziela i poniedziałek) były dniami wolnymi od pracy, zgodnie z art. 83 § 2 P.p.s.a. za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniach wolnych od pracy, czyli w rozpatrywanej sprawie dzień 7 stycznia 2014 r. (wtorek).

Ponieważ skarżący w w/w terminie nie ustanowił pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, na podstawie art. 299 § 1 i 2 w związku z art. 58 § 3 P.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji postanowienia.

Wyjaśnienia wymaga, że przepis art. 299 § 1 P.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Konieczność ustanowienia przez skarżącego pełnomocnika do doręczeń w kraju wynika wprost z nakazu ustawowego i Sąd jest nim związany. Dopełnienie tego obowiązku nie wyłącza w żadnej mierze osobistego działania skarżącego w postępowaniu sądowym, jednak jest konieczne dla zapewnienia sprawnego jego przebiegu.