Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SO/Ke 21/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2014-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Przywrócono termin do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 85, art. 86 par. 1,, art. 87 par. 1, 2, 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 44
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. M, o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] znak: [...] p o s t a n a w i a : przywrócić M. S. termin do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 23 września 2014r. M. S., domagał się przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]. W uzasadnieniu strona wyjaśniła, że w dniu 7 czerwca 2013r. złożyła odwołanie od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] o nałożeniu kary pieniężnej w kwocie 3.500 zł, jednakże nie otrzymała "żadnej decyzji na moje odwołanie z poczty polskiej ani żadnego awizo". Strona podkreśliła, że dopiero w dniu 18 września 2014r. otrzymała zawiadomienie z Izby Skarbowej w Kielcach o egzekucyjnym ściągnięciu ww. kwoty. Tym samy została pozbawiona – gwarantowanej każdemu obywatelowi – możliwości dalszego zaskarżenia decyzji organu odwoławczego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie, wskazując że przesyłka, w której została nadana decyzja organu I instancji, została doręczona stronie w dniu 13 września 2013r. – w trybie art. 44 K.p.a. Z tego względu termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 13 października 2013r. Ponadto M. S. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, nie wnosząc jednocześnie przedmiotowej skargi.

Zarządzeniem z dnia 28 października 2014r. Przewodniczący Wydziału II tut. Sądu wezwał wnioskodawcę do usunięcia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi poprzez jej złożenie.

We wskazanym przez Sąd terminie M. S. złożył do tut. Sądu skargę na ww. decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadą wprowadzoną przepisem art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 ustawy P.p.s.a.). Z kolei zgodnie z przepisem art. 87 ustawy P.p.s.a. uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1), we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2), a jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin (§ 4).

W orzecznictwie przyjmuje się, że o braku winy zainteresowanego podmiotu w zachowaniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy zainteresowany działał z najwyższą starannością, jednakże dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od osoby zainteresowanej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2008r., sygn. akt: I OZ 246/08, LEX nr 479292).

Zdaniem Sądu, taka właśnie sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie.

Jak wynika ze znajdującej się w aktach administracyjnych koperty zawierającej przeznaczoną dla M. S. ww. decyzję organu odwoławczego z dnia [...] . przesyłka ta została zwrócona nadawcy po podwójnym awizowaniu (w dniach 29 sierpnia i 6 września 2014r.) z adnotacją "mieszkanie zamknięte" – z tym, że doręczyciel nie wskazał miejsca umieszczenia zawiadomienia o pozostawieniu korespondencji w urzędzie pocztowym. Tymczasem dokonanie prawidłowego doręczenia awizowanej przesyłki w trybie art. 44 § 4 K.p.a. polega na umieszczeniu zawiadomienia o pozostawieniu korespondencji w urzędzie pocztowym lub urzędzie gminy (wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia) w konkretnie wymienionych przez ustawodawcę miejscach, to jest w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 K.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4).

Powyższe uchybienie ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia złożonego w niniejszej sprawie wniosku, jako że domniemanie doręczeń przewidziane w art. 44 § 1-4 K.p.a. pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia tylko wówczas, gdy wszystkie przesłanki przewidziane w tym artykule zostały spełnione, w tym dokonano adnotacji przez doręczyciela, czy i gdzie pozostawił zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru (por. wyrok NSA z dnia 16.10.2012r. o sygn. akt II GSK 1758/11, LEX nr 1234293). Samo umieszczenie na kopercie zawierającej przesyłkę lub na dowodzie potwierdzającym doręczenie pisma pieczęci urzędu pocztowego i daty, czy też wzmianki o awizowaniu przesyłki nie może być wystarczające do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki doręczenia pisma ustanowione w art. 44 K.p.a. Bezwarunkowo konieczna jest wyraźna adnotacja, że doręczyciel zawiadomił adresata o przesyłce w sposób określony w art. 44 K.p.a. (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 października 2012r. o sygn. akt II SA/Łd 469/12, LEX nr 1235552). Organ prowadzący postępowanie powinien dysponować, niebudzącymi wątpliwości, dowodami potwierdzającymi zawiadomienie adresata o nadejściu przesyłki, pozostawieniu jej w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas. Z akt sprawy musi też jednoznacznie wynikać, gdzie to zawiadomienie zostało umieszczone. Skutek prawny doręczenia mogą mieć tylko takie czynności doręczającego, które realizują wszystkie wymogi określone w art. 44 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2013r. o sygn. akt II OSK 572/12, LEX nr 1372126).

W konsekwencji powyższych rozważań należy stwierdzić, że M .S. bez swojej winy uchybił terminowi do wniesienia skargi do tut. Sądu na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]. Rozstrzygnięcie to nie zostało bowiem doręczone wnioskodawcy w terminie wskazywanym w odpowiedzi na skargę – a co za tym idzie – strona nie została pouczona o przysługującym jej prawie do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – w terminie 30 dni od doręczenia tej decyzji, za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Jednocześnie wskazać trzeba, że o wydaniu ww. decyzji M. S. dowiedział się dopiero w dniu 18 września 2014r., kiedy otrzymał zawiadomienie z Izby Skarbowej o egzekucyjnym ściągnięciu nałożonej kary pieniężnej. Tym samym wniosek w niniejszej sprawie został złożony z zachowaniem 7 – dniowego terminu, o jakim mowa w art. 86 § 1 ustawy P.p.s.a. i zarazem przed upływem roku od uchybionego terminu (art. 87 § 1 ustawy P.p.s.a.). Ponadto do wniosku załączono skargę na ww. decyzję organu odwoławczego (art. 87 § 4 ustawy P.p.s.a.).

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Admininstacyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji postanowienia – na podstawie art. 86 § 1 ustawy

P.p.s.a.