Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1509/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne: Służba więzienna
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 2 ust. 1, art. 69 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 848
law: Ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi T. N. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] maja 2020 r. (nr [...]), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z [...] grudnia 2019 r. (znak: [...]) o przeniesieniu z urzędu T.N. do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Służby Więziennej.

Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że Dyrektor Generalny Służby Więziennej decyzją z [...] grudnia 2019 r. wydaną na podstawie art. 69 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i art. 218 ust. 3 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz.U. z 2019 r. poz. 1427 ze zm.), z dniem 1 stycznia 2020 r. przeniósł T.N. - starszego wykładowcę Zakładu [...] Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej w [...], do pełnienia służby w Centralnym Ośrodku Szkolenia Służby Więziennej w [...] (na to samo stanowisko starszego wykładowcy). Organ podał, że z dniem 31 grudnia 2019 r. zostanie zniesiony Centralny Ośrodek Szkolenia Służby Więziennej w [...], a jego zadania przejmie Centralny Ośrodek Szkolenia Służby Więziennej w [...], zgodnie z zarządzeniem nr [...] Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z [...] września 2019 r. w sprawie przekształcenia Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej w [...] w Centralny Ośrodek Szkolenia Służby Więziennej w [...] oraz zniesienia Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej w [...] i wskazał na konieczność zabezpieczenia prawidłowego realizowania statutowych zadań przez ten nowotworzony Ośrodek.

T.N. w odwołaniu od decyzji z [...] grudnia 2019 r. zarzucił, że Dyrektor Generalny Służby Więziennej "w trybie ekstraordynaryjnym" przeniósł go do pełnienia służby w COSW w [...], mimo że w piśmie z 4 grudnia 2019 r. zwrócił się do niego z wnioskiem personalnym o przeniesienie do pełnienia służby w Wyższej Szkoły [...] w [...] (do kampusu mundurowego w [...]). Odwołujący się podniósł, że nie został zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Służby Więziennej, a w konsekwencji decyzja o jego przeniesieniu narusza art. 9, art. 10, art. 11 i art. 61 § 4 k.p.a. T.N. dodał, że decyzja z [...] grudnia 2019 r. o jego przeniesieniu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Służby Więziennej została mu doręczona w dniu 7 stycznia 2020 r., a więc siedem dni "po skutkach wynikających z tej decyzji". Odwołujący się zarzucił ponadto organowi I instancji naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. przez naruszenie zasady zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej, zasady bezstronności, proporcjonalności i równego traktowania, art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieustalenie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy i w konsekwencji naruszenie art. 69 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej przez przekroczenie granic uznania administracyjnego i wydanie decyzji dowolnej.

W uzasadnieniu odwołania T.N. podniósł, że organ I instancji nie badał możliwości przeniesienia go do pełnienia służby w WS[...] w [...] (kampus mundurowy w [...]) i w sposób niedopuszczalny poprzestał na oświadczeniu Rektora tej szkoły o tym, że obecnie nie jest prowadzony proces doboru kadry dydaktycznej na etaty funkcjonariuszy Służby Więziennej w tej placówce (pismo z 22 stycznia 2020 r.), nie wskazał "merytorycznych przesłanek" pominięcia go w procesie doboru kadr do WS[...] w [...]. Odwołujący się stwierdził, że skoro to Dyrektor Generalny Służby Więziennej dysponuje i przenosi "funkcjonariusza z etatem", to nie było przeszkód, aby "korzystając" z art. 7 i art. 13 k.p.a. oraz dbając o słuszny interes funkcjonariusza, przeniósł go do pełnienia służby zgodnie z jego wnioskiem (do WS[...] w [...] do kampusu mundurowego w [...]). T.N. dodał, że organ dopuścił się nierównego traktowania w zakresie warunków zatrudnienia (art. 181 k.p.a.). Utrzymywał w tajemnicy oraz w sposób nietransparentny dokonał doboru kadr do WS[...] w [...] (kampusu mundurowego w [...]). Z niektórymi funkcjonariuszami przeprowadzono rozmowy w sprawie propozycji zatrudnienia w WS[...], innym, w tym skarżącemu, takiej możliwości nie zaproponowano.

Organ wydając zaskarżoną decyzję nie wziął pod uwagę jego wykształcenia, doświadczenia zawodowego i kwalifikacji.

W konkluzji T.N. stwierdził, że Dyrektor Generalny Służby Więziennej "nie dysponował żadnymi racjonalnymi przesłankami" uzasadniającymi jego przeniesienie do pełnienia służby w COSSW w [...], znajdującym się 130 km "od domu i rodziny". W ramach przynależności związkowej, zgłaszał nieprawidłowości w funkcjonowaniu Służby Więziennej i dlatego "kierownictwo służby stosowało wobec niego zabiegi dyskryminacji i mobbingu (...)" zastraszało przeniesieniem, delegowano, utrudniało wykonywanie funkcji społecznych w ramach działalności związkowej. T.N. dodał, że "udokumentowane w sądzie działania dyskryminujące kierownictwa Służby Więziennej", doprowadziły go do utraty zdrowia oraz negatywnie wpłynęły na jego sytuację rodzinną. Jego sprawą zainteresował się RPO oraz media. T.N. wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji oraz przeniesienie go, na własną prośbę na stanowisko starszego wykładowcy do WS[...] w [...], zgodnie z jego wnioskiem z 4 grudnia 2019 r.

W piśmie z 16 marca 2020 r., skarżący zarzucił, że w aktach sprawy brak jest dokumentów zawierających zasady doboru kadry do WS[...], nie ma informacji, "co zrobiono ze zgłaszanymi (przez skarżącego w pismach z 4 i [...] grudnia 2019 r.) nieprawidłowościami" dotyczącymi naboru do WS[...], korespondencji mailowej, jaką prowadził z kierownictwem Służby Więziennej na etapie doboru kadry do WS[...]. T.N. dodał, że zgłoszenie przeniesienia na własną prośbę do WS[...] dokonał w piśmie z 4 grudnia 2019 r. a więc w trakcie trwającego doboru kadr do tej placówki. Na liście funkcjonariuszy zgłoszonych do przeniesienia znalazły się osoby, które wcześniej zgłaszały chęć odejścia na emeryturę, a także tacy, którym udowodniono szereg nieprawidłowości w służbie, natomiast "sygnaliści" (w tym odwołujący się), którzy zgłosili te nieprawidłowości przełożonym zostali całkowicie pominięci w doborze kadr do WS[...].

Minister Sprawiedliwości, po rozpoznaniu odwołania skarżącego, zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] maja 2020 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z [...] grudnia 2019 r.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji zwrócił uwagę na podstawową dla stosunków służbowych zasadę podległości służbowej, dyspozycyjności i podporządkowania funkcjonariuszy, co może się wiązać z możliwością jednostronnej zmiany warunków służby funkcjonariusza.

Minister stwierdził, że organ I instancji, kierując się ważnymi potrzebami służby, zasadnie przeniósł skarżącego do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Służby Więziennej, na podstawie art. 69 ust. 2 pkt 1 ustawy o Służbie Więziennej. Jego przeniesienie do dalszego pełnienia służby na stanowisko starszego wykładowcy w COSSW w [...] było konsekwencją zniesienia COSSW w [...] oraz było podyktowane potrzebą zabezpieczenia prawidłowego realizowania statutowych zadań COSSW w [...], a więc nastąpiło z uwzględnieniem ważnego interesu służby.

Minister Sprawiedliwości podniósł, że wniosek personalny skarżącego z 4 grudnia 2019 r. o przeniesienie do pełnienia służby w WS[...] w [...] (kapusie mundurowym w [...]) został przesłany Rektorowi - Komendantowi WS[...] w [...] w dniu 11 grudnia 2019 r. Rektor-Komendant WS[...] w [...] w piśmie z 12 grudnia 2019 r. poinformował, że w dniu 3 grudnia 2019 r. zakończył się dobór kadry i wyjaśnił, że w dniu 6 grudnia 2019 r. złożył ostatnie w bieżącym roku o przeniesienie wskazanych funkcjonariuszy do pełnienia służby w WS[...] (70a ustawy o Służbie Więziennej). W związku z tym [...] dniu 28 stycznia 2020 r. Dyrektor Generalny Służby Więziennej wydał decyzję o odmowie przeniesienia skarżącego do pełnienia służby w WS[...] w [...].

W tych okolicznościach faktycznych, zdaniem Ministra Sprawiedliwości, nie można zarzucić Dyrektorowi Generalnemu Służby Więziennej, że nie zbadał możliwości przeniesienia skarżącego do dalszego pełnienia służby w WS[...]. Minister dodał, że organ I instancji przenosząc skarżącego do dalszego pełnienia służby w Centralnym Ośrodku Służby Więziennej w [...], "zabezpieczył (jego) interes prawny" poprzez wskazanie nowego miejsca pełnienia służby przy zachowaniu równorzędnego stanowiska (uposażenia). Dyrektor Generalny Służby Więziennej wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia, ważąc proporcje między interesem społecznym a słusznym interesem strony oraz mając na uwadze istotę służby funkcjonariusza, a zaskarżona decyzja nie jest decyzją dowolną. Z tych powodów nie są uzasadnione zarzuty naruszenia art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy dodał, że w analogicznej sytuacji jak odwołujący się, znalazło się 28 funkcjonariuszy Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej w [...]. W związku z tym nie jest uzasadniony jego zarzut dyskryminacji lub nierównego traktowania.

Organ odwoławczy podniósł ponadto, że faktycznie skarżący nie został "formalnie" zawiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie jego przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Służby Więziennej, niemniej to uchybienie organu I instancji nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy, ponieważ nie został pozbawiony możliwości czynnego udziału w postępowaniu. W dniu wydania zaskarżonej decyzji ([...] grudnia 2019 r.) otrzymał pismo (z tego samego dnia), Dyrektora Biura Kadr i Szkolenia Centralnego Zarządu Służby Więziennej (którego potwierdzenia przyjęcia własnoręcznym podpisem odmówił), zawierające informację o zakończonym naborze do kampusu mundurowego WS[...] w [...] oraz o tym, że z dniem 1 stycznia 2020 r. zostanie przeniesiony do pełnienia służby do Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej w [...].

Organ odwoławczy stwierdził, że w decyzji z [...] grudnia 2019 r. organ I instancji określił datę przeniesienia skarżącego do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej z dniem 1 stycznia 2020 r. Okoliczność, że ta decyzja została doręczona skarżącemu 7 stycznia 2020 r. nie uprawnia do stwierdzenia, że jest ona nieprawidłowa.

T.N. w skardze do Sądu na tę decyzję Ministra Sprawiedliwości zarzucił, że została wydana z naruszeniem art. 69 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że za jego przeniesieniem do pełnienia służby w COSSW w [...] przemawiały ważne potrzeby służby.

Zdaniem skarżącego, takie ważne potrzeby nie zostały przez organ wykazane. Organ nie wziął pod uwagę, że słuszny interes skarżącego stoi w sprzeczności z przeniesieniem go do COSSW w [...], nie uwzględnił jego sytuacji rodzinnej (konieczności opieki nad córką w związku z jej stanem zdrowia), nie przedstawił mu powodów, dla których został delegowany do pełnienia służby do miejsca odległego od swojego stałego miejsca zamieszkania, co stanowi o naruszeniu jego godności i dóbr osobistych (art.111 k.p.). Organ nie zbadał, jakimi zasadami i kryteriami kierowano się podczas naboru kadry z COSSW w [...] do WS[...] w [...], nie wyjaśnił, jakie to konkretnie ważne potrzeby służby uzasadniły jego przeniesienie do COSSW w [...]. Organ poprzestał na ogólnikowym stwierdzeniu, że jego przeniesienie zostało podyktowane koniecznością zabezpieczenia prawidłowego realizowania zadań przez COSSW w [...]. Nie wziął pod uwagę, że sekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości zapewniał posłów, że "kadrę [...] siedziby WS[...] w [...] będą stanowić w większości obecni (jak nie wszyscy) pracownicy i funkcjonariusze COSSW w [...], którzy otrzymają możliwość rozwoju i awansu zawodowego", co "utrwaliło przekonanie", że nabór kadry do WS[...] będzie transparentny. W ten sposób naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

T.N. dodał, że Minister naruszył art. 225 § 1 i § 2 k.p.a. i stwierdził, że "w sprawie istnieje uzasadnione podejrzenie", że został przeniesiony do COSSW w [...] jedynie z tego powodu, że uprzednio zgłaszał nieprawidłowości w COSSW w [...] i prowadził aktywną działalność związkową.

Skarżący podniósł, że organ I instancji nie zawiadomił go o wszczęciu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, nie zapewnił mu czynnego udziału w postępowaniu, w tym możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji. Decyzja Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z [...] grudnia 2019 r. o jego przeniesieniu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, z dniem 1 stycznia 2020 r., została mu doręczona w dniu 7 stycznia 2020 r.

W uzasadnieniu skargi T.N. powtórzył stanowisko przedstawione w odwołaniu oraz w piśmie procesowym z 16 marca 2020 r. Skarżący podał ponadto, że od 2005 r. pełnił służbę w COSSW w [...], najpierw w dziale ochrony, a od 2008r. jako wykładowca Zakładu [...]. Wielokrotnie był oddelegowywany do wykonywania zadań poza COSSW w [...], w celu prowadzenia szkoleń i egzaminów kadry więziennej. Zawsze dbał o dobre imię służby i jej właściwy wizerunek, był wyróżniany za sumienność i zaangażowanie. Gdy podjął "aktywną" działalność związkową (w latach 2014-2018 pełnił funkcję przewodniczącego NSZZ Funkcjonariuszy i Pracowników Więziennictwa przy COSSW w [...], jako przedstawiciel związku był również członkiem komisji do spraw relacji w środowisku służby i pracy w COOSW w [...]) i zgłaszał nieprawidłowości dotyczące kierownictwa SW, zaczęto go nękać i dyskryminować (np. delegować z dnia na dzień do pełnienia przez pól roku służby w innej miejscowości), o czym świadczy prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w [...] z 1 lipca 2019 r. [...].

Zdaniem skarżącego, uprawnienie Dyrektora Generalnego Służby Więziennej do oddelegowania funkcjonariusza do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, "nie jest do końca uznaniowe". To przeniesienie musi być uzasadnione, a uzasadnienie to podlega ocenie sądu.

Minister Sprawiedliwości w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Stosownie do art. 1 i art. 2 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej Służba Więzienna jest umundurowaną i uzbrojoną formacją apolityczną podległą Ministrowi Sprawiedliwości, posiadającą własną strukturę organizacyjną i realizującą na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy zadania w zakresie wykonywania tymczasowego aresztowania oraz kar pozbawienia wolności i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności. Formacja ta ma na celu zapewnienie w zakładach karnych i aresztach śledczych porządku i bezpieczeństwa i jest ona zorganizowana w sposób hierarchiczny w oparciu o ścisłą podległość służbową, z czym wiąże się możliwość elastycznego gospodarowania zasobem osobowym Służby Więziennej przez jej organy. W Służbie Więziennej występuje znaczny zakres podległości służbowej jako cechy szczególnej, charakterystycznej dla stosunków służbowych, stanowiących podstawę pełnienia takiej służby. Przejawem podległości służbowej funkcjonariusza jest pozostawienie jego przełożonym prawa decydowania o powołaniu na określone stanowisko służbowe lub przeniesieniu do innej jednostki.

Z przepisu art. 69 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej wynika, że funkcjonariusz może być z urzędu przeniesiony do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej w przypadkach uzasadnionych ważnymi potrzebami służby. Funkcjonariusz może być przeniesiony również na własną prośbę, jeżeli nie stoją temu na przeszkodzie względy służbowe. Według ust. 2 art. 69, do przenoszenia funkcjonariusza oraz określenia jego stanowiska służbowego właściwi są: Dyrektor Generalny - na obszarze kraju; dyrektor okręgowy - na obszarze swojego działania. Zatem decyzja personalna w sprawie przeniesienia funkcjonariusza do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Służby Więziennej, jest podejmowana przez właściwego przełożonego (z urzędu lub na wniosek funkcjonariusza), w ramach uznania administracyjnego. Oczywiście uznanie administracyjne nie pozwala na dowolne działanie organu administracji publicznej, rozstrzyganie na podstawie przesłanek nie mających obiektywnego uzasadnienia. W sprawie takiej jak niniejsza, organ musi ustalić (rozważyć) proporcje między interesem społecznym, interesem służby a słusznym interesem strony. Sąd kontrolując decyzję uznaniową jest obowiązany zbadać jedynie, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności.

Wprawdzie ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "ważnej potrzeby służby", tym niemniej prawidłowe zastosowanie tego przepisu wymaga wykazania, że taka przesłanka istnieje. Oznacza to, że istnienie przesłanki "ważnej potrzeby służby" musi być rozważane na tle stanu faktycznego określonej sprawy. Niezbędne jest wykazanie realnie istniejącej przyczyny lub szeregu okoliczności czy zdarzeń świadczących łącznie o tym, że przeniesienie funkcjonariusza było konieczne, a to oznacza, że decyzja o przeniesieniu z urzędu do pełnienia służby wymaga wykazania przyczyn uzasadniających takie przeniesienie. Przyczyny te to konkretnie sprecyzowane względy służbowe, ale wyłącznie te, które należy ocenić jako ważne w zakresie takiej formacji jak Służba Więzienna (tak NSA w wyroku z 6 lutego 2018 r. sygn. akt I OSK 1858/17, Lex nr 2447029).

W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że decyzja uznaniowa pozostaje pod kontrolą sądu, ale zakres tej kontroli jest ograniczony. Kontrola sądu sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola w takich przypadkach dotyczy zarówno procesu wydania decyzji jak i ustalania stanu faktycznego jako elementu tego procesu oraz oceny faktów, które z punktu widzenia obowiązujących przepisów mogą mieć w danej sprawie istotne znaczenie prawne (por. wyrok NSA z 6 lutego 2018 r. sygn. akt I OSK 1858/17, pub. w Lex nr 2447029; wyrok NSA z 16 października 2018 r. sygn. akt II GSK 2949/16, publ. w Lex nr 2591196; wyrok NSA z 24 lipca 2015 r. sygn. akt I OSK 273/14, publ. w Lex nr 1995056).

W związku z powyższym sąd administracyjny ma obowiązek skontrolowania, czy decyzja wydana na podstawie art. 69 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej. została wydana w warunkach wykazania przez organ, że za przeniesieniem danego funkcjonariusza przemawiała ważna potrzeba służby, a nie obejmuje kontroli tego, czy w razie zaistnienia owej przesłanki organ mógł wydać decyzję o przeniesieniu lub nie wydawać decyzji o przeniesieniu, bo tylko w tym zakresie organy posiadają luz decyzyjny i tylko ten zakres stanowi uznanie administracyjne.

W zaskarżonej decyzji Minister Sprawiedliwości stwierdził, że rozkaz personalny organu I instancji mieści się w granicach uznania administracyjnego. Przeniesienie skarżącego do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Służby Więziennej (na to samo stanowisko starszego wykładowcy) było podyktowane potrzebami służby i motywowane, jak wynika z zaskarżonej decyzji, reorganizacją Służby Więziennej i zniesieniem z dniem 31 grudnia 2019 r. COSSW w [...] (gdzie dotychczas skarżący pełnił służbę) i przejęciem jego zadań przez COSSW w [...] oraz potrzebą zapewnienia prawidłowego funkcjonowania nowotworzonego Ośrodka, do którego skarżący został przeniesiony. Należy dodać, że organ dysponował informacją o zakończonym naborze kadr do WS[...] w [...] (pismo Rektor-Komendant WS[...] w [...] z 12 grudnia 2019 r.).

Zdaniem Sądu, przeniesienie skarżącego do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Służby Więziennej było więc podyktowane potrzebami służby Jak już powiedziano, "ważna potrzeba służby" oznacza taką, która warunkuje właściwe wykonywanie zadań danej formacji, czyli dotyczy konieczności zapewnienia sprawnego (prawidłowego) funkcjonowania danej jednostki organizacyjnej. Może ona być związana z sytuacją, w której brak w danej jednostce obsady konkretnych stanowisk uniemożliwia należyte wykonywanie zadań takiej służby, a tym bardziej wówczas, gdy jednostka służby zostaje zniesiona, a jej obowiązki "przejmuje" inna jednostka, do której funkcjonariusz został przeniesiony.

Skoro zaś w zaskarżonej decyzji Minister Sprawiedliwości wykazał, jaka to ważna potrzeba służby przemawiała za przeniesieniem skarżącego do innej jednostki, to oznacza, że organowi nie można zarzucić naruszenia art. 69 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej.

Sąd nie podziela zapatrywania skarżącego, że w rozpatrywanej sprawie organ nie uwzględnił jego słusznego interesu. Należy mieć na uwadze, że mamy do czynienia ze służbą, której istotą jest dyspozycyjność funkcjonariusza wobec władzy służbowej. Dyspozycyjność oznacza, że co do zasady interesy jednostkowe pełniącego służbę ustępują interesom służby. W takich relacjach prawnych, wynikających ze stosunku służbowego można by ewentualnie zarzuć organowi nieuwzględnienie słusznego interesu funkcjonariusza tylko wtedy, gdyby przeniesienie skarżącego nie miało żadnego uzasadnienia, a z taką sytuacją mnie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Stosunek służbowy funkcjonariusza Służby Więziennej cechuje daleko idąca dyspozycyjność i szczególna dyscyplina służbowa, która wiąże się z koniecznością dostosowania się przez funkcjonariusza do zaproponowanych warunków pełnienia służby, w tym także poza miejscem stałego zamieszkania i niezależnie od preferencji funkcjonariusza.

Należy dodać, poza oceną Sądu orzekającego w niniejszej sprawie pozostawały zarzuty dotyczące rzekomych nieprawidłowości w naborze do WSPIK w [...], jako niedotyczące przedmiotu postępowania, lecz decyzji Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z [...] stycznia 2020 r. o odmowie przeniesienia skarżącego do pełnienia służby w WS[...] w [...]. W odniesieniu do twierdzenia skarżącego, że organ nie wziął pod uwagę jego słusznego interesu, ponieważ mógł przenieść funkcjonariusza do pełnienia służby w wybranej przez niego jednostce "wraz z etatem", zauważyć należy, że według art. 70a ustawy o Służbie Więziennej, przeniesienia albo delegowania funkcjonariusza do pełnienia służby na Uczelni oraz przeniesienia albo delegowania funkcjonariusza pełniącego służbę na Uczelni dokonuje Dyrektor Generalny w porozumieniu z Rektorem.

Odnośnie zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego należy stwierdzić, że nie zasługują one na uwzględnienie, bowiem Dyrektor Generalny Służby Więziennej i następnie Minister Sprawiedliwości prawidłowo ustalili istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, należycie je ocenili, a także uzasadnili rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Co zaś się tyczy zarzutu niezawiadomienia funkcjonariusza o wszczęciu postępowania, to należy wskazać, że nie jest to typowe postępowanie administracyjne. Brak zawiadomienia funkcjonariusza o wszczęciu postępowania i wezwania do wypowiedzenia się przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego nie miało istotnego wpływu na jego końcowy wynik. W wyroku z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05 (publik. ONSA i WSA 2006/6/157) Naczelny Sąd Administracyjny zawarł akceptowaną przez skład orzekający w rozpoznawanej sprawie tezę, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Tego zaś skarżący nie wykazał.

Sąd zauważa, że z akt sprawy wynika, że T.N. o wydaniu przez Dyrektora Generalnego Służby Więziennej decyzji z [...] grudnia 2019 r. o jego przeniesieniu skarżącego do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Służby Więziennej dowiedział się jeszcze tego samego dnia (pismo skarżącego k. 4 akt administracyjnych oraz pismo organu k. 32 akt administracyjnych). To zaś prowadzi do wniosku, że nie jest uzasadniony zarzut skargi, że decyzja została mu doręczona "po skutkach wynikających z tej decyzji".

Z przedstawionych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzeł jak w sentencji.