Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1534/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: *Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 161  par. 1  pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: 1. umorzyć postępowanie, 2. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego z upoważnienia Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 457,00 (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 1 kwietnia 2011 r. (data wpływu) M. M. (dalej: Skarżący) zwrócił się o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ulgi meldunkowej.

Skarżący przedstawił następujący, zaistniały stan faktyczny: żona Skarżącego odziedziczyła spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego. W dniu 24 listopada 2008 r. Skarżący wraz z małżonką wykupili przedmiotowy lokal na własność do majątku wspólnego, a w dniu 13 września 2010 r. lokal sprzedali. W lokalu tym małżonkowie zamieszkiwali do czasu jego sprzedaży, przy czym żona Skarżącego była w nim zameldowana przez długi okres jeszcze w czasie przed nabyciem lokalu przez małżonków na własność. Meldunek trwał do czasu zbycia lokalu w dniu 13 września 2010 r. Skarżący nie był zameldowany w tym lokalu. Sprzedaż lokalu nastąpiła po zasięgnięciu opinii w urzędzie skarbowym właściwym dla Skarżącego, w którym poinformowano go, iż małżonkowie mogą skorzystać z tzw. "ulgi meldunkowej" pod warunkiem przeznaczenia środków finansowych uzyskanych ze sprzedaży na cele mieszkaniowe, tzn. zakup nowego lokalu.

W związku z powyższym Skarżący zadał następujące pytanie:

Czy fakt zameldowania przez żonę Skarżącego w lokalu powoduje, że przychód z jego sprzedaży w całości korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych na zasadach wyrażonych w art. 21 ust. 1 pkt 126, ust. 21 i 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 2007 i 2008 r. (tzw. ulga meldunkowa)?

Według Skarżącego, zwolnienie podatkowe wyrażone w art. 21 ust, 1 pkt 126, ust. 21 i 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 2007 i 2008 r. obejmuje przychód uzyskany ze sprzedaży całej nieruchomości, albowiem spełniony został, zgodnie z podanym wyżej stanem faktycznym warunek 12 miesięcznego zameldowania w sprzedanym lokalu przez jego żonę. Wobec tego, w ocenie Skarżącego, zwolnienie podatkowe będzie przysługiwało obojgu małżonkom.

W interpretacji indywidualnej z dnia [...] (nr [...]) Dyrektor Izby Skarbowej w P. działając z upoważnienia Ministra Finansów (dalej: Dyrektor Izby Skarbowej), stwierdził, że stanowisko Skarżącego jest nieprawidłowe. Organ wskazał, iż z art. 21 ust. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, iż aby małżonkowie mogli skorzystać z tzw. ulgi meldunkowej, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 126 ustawy, każdy z nich musi spełnić warunki uprawniające do skorzystania z tej ulgi. Oznacza to, iż każdy z małżonków musi być zameldowany na pobyt stały w zbywanym budynku mieszkalnym na okres nie krótszy niż 12 miesięcy przed datą zbycia.

Nie zgadzając się z ww. interpretacją indywidualną, Skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa przez uznanie stanowiska zaprezentowanego przez Skarżącego za prawidłowe.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej w dniu [...]interpretacji indywidualnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, zarzucił:

1) naruszenie prawa materialnego – art. 21 ust. 22 w zw. z art. 21 ust. 1 pkt 126 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w okresie, w którym zaktualizował się stan faktyczny objęty wnioskiem, poprzez wadliwe przyjęcie, iż w razie zbycia lokalu mieszkalnego stanowiącego współwłasność małżonków, każdy z małżonków jako odrębny podatnik uzyska dochód w wysokości połowy wartości prawa, a w konsekwencji kwestię zastosowania zwolnienia od podatku należy rozpatrywać w stosunku do każdego z małżonków odrębnie, w tym również 12-miesięczny okres zameldowania winien być liczony dla każdego z nich odrębnie;

2) naruszenie prawa procesowego - art. 121 § 1 w zw. z art. 14e § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, poprzez błędne uznanie interpretacji przedstawionej przez Skarżącego jako nieprawidłowej przy jednoczesnym niewyjaśnieniu podstaw swojego stanowiska oraz z pominięciem wykładni przepisów prawa dokonanej przez sądy administracyjne w sprawach o identycznym stanie faktycznym, jak w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o umorzenie postępowania. Wskazał, że po ponownym przeanalizowaniu sprawy, na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – w skrócie: "ppsa"), uwzględnił skargę w całości i uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną, uznając za prawidłowe stanowisko Skarżącego w sprawie oceny prawnej przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanu faktycznego, co ma wyraz w interpretacji indywidualnej z dnia [...]nr [...].

W piśmie procesowym z dnia 25 października 2011 r. pełnomocnik Skarżącego przychylił się do wniosku organu o umorzenie postępowania oraz wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa adwokackiego w wysokości dwukrotności stawki minimalnej oraz stawki podatku VAT.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Stosownie do art. 54 § 3 ppsa organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono do sądu administracyjnego, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Z unormowania tego wynika, że organ podatkowy ma możliwość dokonania ponownej weryfikacji swojego działania w trybie autokontroli, przy czym skorygowanie zaskarżonego działania musi uwzględniać żądanie strony skarżącej.

W przedmiotowej sprawie, Dyrektor Izby Skarbowej, działając w trybie autokontroli, uwzględnił skargę w całości i interpretacją indywidualną z dnia [...], zmienił zaskarżoną interpretację przez uznanie stanowiska Skarżącego za prawidłowe. W konsekwencji, skoro - na skutek uwzględnienia skargi w całości – wyeliminowano z obrotu prawnego interpretację będącą przedmiotem skargi, postępowanie sądowe należało uznać za bezprzedmiotowe, a tym samym za podlegające umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 ppsa, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w pkt. I sentencji postanowienia. W pkt. II orzeczono o kosztach tego postępowania stosownie do art. 201 § 1 ppsa, w myśl którego zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 ppsa. Zwrot zasądzonych od organu na rzecz Skarżącego reprezentowanego przez adwokata – kosztów postępowania sądowego obejmuje uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł, a także koszty zastępstwa procesowego, obejmujące wynagrodzenie adwokata w kwocie 240 zł (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.)) oraz kwotę 17 zł z tytułu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa procesowego.

W odniesieniu do wniosku pełnomocnika o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w wysokości dwukrotnej stawki minimalnej, z uwzględnieniem stawki podatku VAT, Sąd stwierdza, iż nie znalazł podstaw, by wniosek ten uwzględnić. W przedmiotowej sprawie brak jest bowiem okoliczności wskazujących na to, by nakład pracy niezbędnej do prawidłowej realizacji obowiązków pełnomocnika procesowego, wymagał podjęcia szczególnych czynności, które ten nakład pracy by zwiększały (§ 2 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości). Koszty zastępstwa procesowego podwyższa się natomiast o stawkę podatku VAT tylko w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (§ 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości).