Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 41/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono rozkaz personalny I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 121b ust. 5 pkt 1,  art. 121e ust. 1 i 2,  art. 121e ust. 13,
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2014 poz 1647
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 7,  art. 8,  art. 10,  art. 75 par. 1,  art. 77 par. 1,  art. 78,  art. 80,  art. 107 par. 3,
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 lipca 2015 r. sprawy ze skargi E. G. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozbawienia prawa do uposażenia I. uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w S. Nr [...] z dnia [...], II. stwierdza, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

E.G. wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...], Nr [...], wydany na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji

z dnia [...], Nr [...] o pozbawieniu policjanta E.G. prawa do uposażenia za okres [...].

Powołana decyzja (rozkaz personalny) organu odwoławczego została wydana w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] funkcjonariusze Komendy Powiatowej Policji

przeprowadzili kontrolę wykorzystania zwolnienia lekarskiego przez E.G. Policjanci udali się do siłowni znajdującej się w [...]. Na miejscu zastali kontrolowanego, który wykonywał ćwiczenia fizyczne na urządzeniach siłowni. Z czynności kontroli sporządzono protokół, którego kontrolowany nie podpisał.

W okresie [...] wymieniony policjant przebywał na zwolnieniach lekarskich, ze wskazaniem lekarza - "chory może chodzić".

W dniu [...] wszczęto postępowanie administracyjne w związku

z nieprawidłowym wykorzystaniem zwolnienia lekarskiego przez E.G..

W toku postępowania strona zwróciła się do organu o wydanie odpisów dokumentów zebranych w sprawie i wskazała na znaną organowi przyczynę niezdolności do służby, potwierdzoną zaświadczeniem lekarskim, wydanym na podstawie dokumentacji specjalistycznej lekarza o specjalizacji ortopedii

i traumatologii. Niezdolność spowodowana była wypadkiem jakiemu policjant uległ

w dniu [...], podczas – jak stwierdził - wykonywania obowiązków służbowych. W piśmie z dnia [...], strona wniosła do organu

o udzielenie jej "prekluzji dowodowej" na okres 14 dni.

Rozkazem personalnym z dnia [...], Nr [...], wydanym

na podstawie art. 121e ust. 2 pkt 2, ust. 3 oraz ust. 13 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687 ze zm.), Komendant Powiatowy Policji

pozbawił E.G. prawa do uposażenia za okres

[...], wskazując na okoliczność nieprawidłowego wykorzystania przez policjanta zwolnienia lekarskiego, ustaloną na podstawie protokołu kontroli. Za bezzasadny organ uznał wniosek strony o udzielenie "prekluzji dowodowej".

E.G. złożył odwołanie od ww. rozkazu personalnego, zarzucając jego wydanie z naruszeniem art. 121e ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, poprzez bezpodstawne rozszerzenie woli ustawodawcy w zakresie przedmiotowości uprawnień kontrolnych. Ponadto postawił zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj.: art. 7 i art. 8 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a.; art. 9, art. 10 § 1 K.p.a., art. 35 § 1 i następne K.p.a. w związku z art. 61 § 1 K.p.a.; art. 75 § 1 K.p.a.;

art. 7 i art. 77 K.p.a., art. 79 § 1 i 2 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu odwołania strona wskazywała na załatwienie sprawy przez organ z przekroczeniem ustawowo określonego terminu. Zarzuciła naruszenie ciążącego na organie prowadzącym postępowanie, obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Podniosła okoliczność nieuwzględnienia przez organ wniosku dowodowego strony. Wniosek ten był - według strony – zasadny, gdyż kontrola wykorzystania zwolnienia lekarskiego była zorganizowana bez żadnej podstawy faktycznej, przez policjantów nieposiadających żadnej wiedzy, nie tylko z zakresu medycyny ale również rehabilitacji osób. Wskazała na niezapewnienie jej czynnego udziału w postępowaniu, we wszystkich jego istotnych czynnościach, co stanowi kwalifikowaną wadę procesową. Organ pominął w treści rozkazu personalnego, wymagane prawem elementy uzasadnienia decyzji (art. 107 §3 K.p.a.) i co dowodzi kwalifikowanej ułomności całego rozstrzygnięcia.

Powołanym na wstępie rozkazem personalnym z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji z dnia [...].

Mając na uwadze ustalenia faktyczne sprawy i uregulowania prawne, organ odwoławczy wskazał na potrzebę rozważenia, czy ćwiczenia funkcjonariusza na siłowni, w trakcie zwolnienia lekarskiego, mieszczą się w kategoriach wykorzystywania zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem i w konsekwencji, czy uzasadniają pozbawienie policjanta prawa do uposażenia za cały okres trwania zwolnienia lekarskiego.

Według organu, podczas zwolnienia lekarskiego funkcjonariusz powinien postępować w taki sposób, aby jak najszybciej odzyskać sprawność zdrowotną i wrócić do służby. Stwierdził, że adnotacja na druku zwolnienia wskazująca, że pacjent "może chodzić", nie oznacza co do zasady zezwolenia na podejmowanie przez niego każdego wysiłku i aktywności życiowej. Za niezgodne z ww. celem, organ uznał, podejmowanie innych potrzeb, niż rekonwalescencja, czy rehabilitacja zdrowotna.

Zdaniem organu odwoławczego, przełożony E.G. działał na podstawie i w granicach obowiązującego prawa, był bowiem umocowany

do skontrolowania prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego przez podległych mu funkcjonariuszy.

Organ odwoławczy nie podzielił zarzutu odwołania o zaniechaniu wnikliwego

i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego. W jego ocenie, zgromadzone w sprawie dowody były wystarczające i zostały wnikliwie rozpatrzone przez organ pierwszej instancji. Kluczowy dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostawał protokół sporządzony przez upoważnionych do tego policjantów, na jego podstawie przełożony zdecydował o pozbawieniu policjanta prawa do uposażenia.

Za bezzasadne, organ odwoławczy uznał wnioski strony zgłaszane w toku postępowania. Strona miała wystarczająco dużo czasu, by osobiście zapoznać się

z aktami lub złożyć stosowne oświadczenia lub wnioski w wyznaczonym przez przełożonego terminie. Przesłuchanie postulowanych świadków nie przyniosłoby istotnych dowodowo ustaleń faktycznych, a mogłoby prowadzić do wyłączenia organu o udziału i rozstrzyganiu w sprawie.

Organ stwierdził, że wbrew sugestiom E.G., przeprowadzający kontrolę policjanci nie byli uprawnieni do oceny stanu jego zdrowia, czy też zasadności wystawienia zwolnienia lekarskiego, a jedynie udokumentowali pobyt wymienionego w siłowni, połączony z wykonywaniem ćwiczeń fizycznych. Organ odwoławczy nie podzielił ponadto pozostałych zarzutów odwołania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, E.G. wniósł o uchylenie w całości rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz poprzedzającego go rozkazu organu I instancji z dnia [...], ewentualnie o stwierdzenie nieważności ww. orzeczeń.

Kwestionowanemu rozstrzygnięciu, skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 7 K.p.a. w zw. z art. 87 Konstytucji RP, poprzez prowadzenie postępowania

w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, stosując ich regulacje w całkowicie dowolny sposób, a tym samym powodując ich sprzeczność z podstawowymi prawami i wolnościami skarżącego, jako obywatela, o których mowa w ww. przepisach;

- art. 8 K.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasady zaufania obywatela do państwa prawa, poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy przy uwzględnieniu wyłącznie jednego interesu, nie ustosunkowując się do zgłoszonych twierdzeń i wniosków przez skarżącego;

- art. 35 § 3 K.p.a., poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem zasad określonych w art. 36 § 1 K.p.a. a tym samym pozbawienie strony uprawnień wynikających z treści art. 37 § 2 K.p.a.;

- art. 121e ust. 2 pkt.7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji, poprzez bezpodstawne, indywidualne rozszerzenie woli ustawodawcy w zakresie przedmiotowości uprawnień kontrolnych.

Podniósł ponadto zarzuty o naruszeniu wydanym rozkazem przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 7 i art. 8 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., poprzez prowadzenie postępowania

w sposób bezpośrednio podważający wiarę w praworządność tych organów, nie podejmując żadnych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny

i słuszny interes skarżącego, a tym samym prowadząc postępowanie w sposób bezpośrednio zmierzający do ograniczenia zaufania obywatela do organów Państwa,

- art. 9 K.p.a., poprzez zaniechanie przez organy obu instancji obowiązku do należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych

i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, czuwając nad tym, aby strona w nim uczestnicząca nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielając jej niezbędnych wyjaśnień i wskazówek;

- art. 10 § 1 K.p.a., poprzez całkowite pozbawienie strony czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienia jej wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań;

- art. 24 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez niewyłącznie się organu pierwszego stopnia pomimo faktu, iż był żywotnie zainteresowany ukaraniem skarżącego za wszelką cenę, a samo wszczęcie postępowania nastąpiło z niskich pobudek osoby piastującej stanowisko organu pierwszego stopnia;

- art. 35 § 3 K.p.a. w zw. z art. 61 § 1 K.p.a., poprzez zatajenie rzeczywistej daty wszczęcia postępowania, a tym samym prowadzenie postępowania

z przekroczeniem ustawowo określonego terminu;

- art. 75 § 1 K.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów

w sprawie, pomimo zgłoszenia przez skarżącego stosownych wniosków dowodowych ze wskazaniem na istotny ich walor dowodowy, a tym samym naruszenie również przepisu art. 123 § 1 K.p.a., poprzez zaniechanie wydania

w sprawie odmowy przeprowadzenia wnioskowanych dowodów stosownego postanowienia;

- art. 76 § 3 K.p.a., poprzez przyjęcie za prawdę obiektywną treści dokumentu protokołu kontroli z dnia [...] podczas, gdy zawierał on treści nieprawdziwe, stanowiące czyn o charakterze przestępczym (poświadczenie nieprawdy);

- art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, niepodjęcie kroków niezbędnych do załatwienia sprawy w sposób praworządny i z uwzględnieniem słusznego interesu skarżącego, który wyraża się

w jego uprawnieniu do zgłaszania wszelkich dowodów, które mogą przyczynić się

do wyjaśnienia sprawy (art. 75 § 1 K.p.a.);

- art. 79 § 1 i 2 K.p.a., poprzez zaniechanie zawiadomienia skarżącego o miejscu

i terminie przeprowadzenia dowodu z dokumentów, przynajmniej na siedem dni przed terminem, przez co doszło do naruszenia uprawnienia strony do prawa udziału w przeprowadzeniu dowodu, a tym samym oczywistego naruszenia przepisu art. 81 K.p.a.;

- art. 84 K.p.a., poprzez zaniechanie zwrócenia się do biegłego o wydanie opinii

w sprawie zasadności i zakresu stosowania rehabilitacji leczniczej przez skarżącego wobec nieposiadania przez organy wiadomości specjalnych z zakresu medycyny oraz rehabilitacji leczniczej, a tym samym naruszenie art. 80 K.p.a., gdyż organy nie mogły uznać okoliczności za udowodnioną nie posiadając wskazanych wyżej wiadomości specjalnych;

- art. 108 § 1 i art. 135 K.p.a., poprzez przyjęcie przez organ, że przesłanką nadania decyzji i rygoru natychmiastowej wykonalności stanowi nie wykazany przez niego interes społeczny tożsamy z interesem służby, z absolutnym pominięciem istotnego interesu strony.

E.G. powołał w skardze okoliczność urazu kolana lewej nogi, jakiego doznał, jak stwierdził, podczas wykonywania czynności służbowych w dniu

[...]. Podał, że kończyna ta była już wcześniej operowana. W dniu

[...] skarżący udał się do Kliniki, do lekarza specjalisty

z zakresu ortopedii i traumatologii narządu ruchu. Otrzymał wynik Biomechanicznej oceny funkcjonalnej (odpis załączony do skargi), stwierdzający, że w wyniku wypadku, nastąpiło znaczne pogorszenie zdrowia skarżącego, w stosunku do stanu sprzed operacji. Zgodnie z zaleceniami zawartymi w tej ocenie, skarżący miał wykonywać ćwiczenia, które wskazano i omówiono z nim wcześniej. Zauważył, że w miejscu zamieszkania, jak i w całym kraju, istnieje problem z rehabilitacją leczniczą, która w jego przypadku była konieczna. Otrzymał skierowanie na rehabilitację stacjonarną z wyznaczonym terminem zabiegów w odległym terminie, tj. [...]. Wskazał, że na własny koszt wybrał do rehabilitacji podmiot o nazwie [...], mieszczący się [...]. W dniu [...] w godzinach przedpołudniowych jak zwykle, przebywał w pomieszczeniu ww. podmiotu, gdzie wykonywał ćwiczenia rehabilitacyjne. Zdaniem skarżącego, wykonywanie tych ćwiczeń jest warunkiem odzyskania sprawności fizycznej, a tym samym uzyskania zdolności do dalszej służby.

Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu, że w pełni poparł decyzję organu

I instancji o odrzuceniu wniosków dowodowych złożonych przez stronę. Podniósł również, że organ nie miał żadnej wiedzy o zakresie rehabilitacji leczniczej skarżącego. Według skarżącego, wynika z powyższego, że nie przesłuchano wszystkich wnioskowanych świadków, jak i nie dano mu możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, jak i przedstawienia posiadanej dokumentacji medycznej.

W odpowiedzi na ww. skargę, Komendant Wojewódzki Policji reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w treści zaskarżonego rozkazu.

Na rozprawie w dniu 2 lipca 2015 r. skarżący podtrzymał skargę i wniósł

o przeprowadzenie dowodu z załączonego do skargi dokumentu pt. "Biomechaniczna ocena funkcjonalna" z dnia [...] i wyjaśnił, że dokument ten był znany organowi, gdyż przedkładał go w postępowaniu dyscyplinarnym i powypadkowym. Pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę. Sąd postanowił dopuścić dowód z przedłożonego przez skarżącego dokumentu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej.

Podstawę prawną zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687 ze zm.). Stosownie do art. 121 b ust. 5 pkt 1 ww. ustawy, policjant zachowuje prawo do 100 % uposażenia, jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym został on zwolniony od zajęć służbowych z powodu wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby. Okres przebywania na zwolnieniu lekarskim potwierdza zaświadczenia lekarskie, wydane zgodnie z odrębnymi przepisami (art. 121c ust. 1 ustawy o Policji).

Jak wynika z art. 121e ust. 1 i 2 ww. ustawy, prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego, może podlegać kontroli, którą przeprowadza przełożony policjanta właściwy w sprawach osobowych. Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystywanie zwolnienia lekarskiego, policjant traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia. Stosownie do art. 121e ust. 7 ustawy o Policji, kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich polega na ustaleniu, czy policjant w okresie orzeczonej niezdolności do służby, nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem, a w szczególności czy nie wykonuje pracy zarobkowej. W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że zachodzą okoliczności określone w powołanym wyżej przepisie, osoba kontrolująca sporządza protokół, w którym podaje na czym polegało nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego.

W myśl art. 121e ust. 13 ustawy o Policji, na podstawie ustaleń zawartych

w protokole przełożony stwierdza utratę prawa do uposażenia, za okres, o którym mowa w ust. 3 lub 4.

W procesie stosowania powołanych przepisów ustawy o Policji podstawowe znaczenie będą pełnić ustalenia stanu faktycznego. Z zasady prawdy obiektywnej, będącej naczelną zasadą postępowania (art. 7 K.p.a.), wynika obowiązek organu

do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych

z określoną sprawą. Realizacja wskazanej zasady ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności, prawidłowe ustalenie stanu faktycznego jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego (patrz B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. 13, Warszawa 2014, s. 60). Realizacje zasady prawdy obiektywnej zapewniają przede wszystkim gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe.

Jak wynika z art. 77 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany do podjęcia czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i rozpatrzenia tego materiału w całości.

Z treści art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., należy wnioskować, że podstawową cechą postępowania administracyjnego jest obowiązek organu administracji zachowania aktywnej postawy podczas całego postępowania wyjaśniającego. Aktywność ta winna być rozumiana jako obowiązek organu wykorzystania w sprawie wszystkich dowodów znanych mu z urzędu, poszukiwania innych dowodów na potwierdzenie określonych faktów z wykorzystaniem dostępnych źródeł dowodowych, a także dopuszczenia wszystkich środków dowodowych zgłaszanych przez stronę lub innych uczestników postępowania, o ile mają one istotne znaczenie dla sprawy. Z tego też względu w trakcie postępowania dowodowego fundamentalne znaczenie ma także zasada czynnego udziału strony w postępowaniu, udzielania informacji stronom, przekonywania, pisemności, a także szybkości i prostoty. Ze wskazanych przepisów wynika, że postępowanie dowodowe jest oparte na zasadzie oficjalności, co oznacza, że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy.

Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy (vide wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1942/13, opubl. w Lex nr 163117).

Przenosząc powyższe uwagi ogólne na grunt niniejszej sprawy, Sąd uznał,

że rozstrzygając sprawę administracyjną E.G. w przedmiocie pozbawienia prawa policjanta do uposażenia, organy naruszyły przepisy prawa procesowego w sposób istotny mający wpływ na wynik sprawy. Należy wytknąć organowi I instancji, iż nie poczynił wszystkich istotnych wyjaśnień odnośnie wykorzystania zwolnienia lekarskiego przez skarżącego. Skoro utratę prawa do uposażenia, przełożony policjanta orzeka na podstawie ustaleń zawartych w protokole, winien on jednoznacznie wskazywać, że policjant wykorzystał okres czasowej niezdolności do służby w sposób niezgodny z jego celem. Organ winien przy tym uwzględnić, nie tylko opis zdarzeń przedstawionych w przedmiotowym protokole, ale uwzględnić także wszystkie inne dowody mające znaczenie prawne.

W przedmiotowej sprawie, organ na podstawie protokołu kontroli policjanta uznał, że fakt przebywania w siłowni wypełnienia przesłankę wykorzystania zwolnienia lekarskiego niezgodnie z celem. Jednakże należy zwrócić uwagę, że organ pominął w swych rozważaniach, powoływaną przez E.G., okoliczność wypadku w dniu [...], która skutkowała pogorszeniem jego stanu zdrowia i potrzebie poddania się rehabilitacji w celu jak najszybszego powrotu do służby. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy, uznał za niezgodne z celem "wykorzystanie zwolnienia lekarskiego, poprzez podejmowanie przez policjanta innych potrzeb, niż rekonwalescencja, czy rehabilitacja zdrowotna". Jednakże wystąpienia tego rodzaju sytuacji, organy obu instancji jednoznacznie nie wykazały. Tymczasem już w piśmie kierowanym do organu I instancji z dnia [...], skarżący powoływał się na specjalistyczną dokumentację medyczną wytworzoną przez lekarza w związku z wypadkiem jaki miał miejsce w dniu [...]. Ze wskazań znajdujących się na [...] zwolnieniach lekarskich E.G., wystawionych w okresie [...], wynika, że chory może chodzić.

W takiej sytuacji organ winien wyjaśnić, czego nie uczynił, w jakim celu skarżący korzystał z usług siłowni w [...], skoro konsekwentnie w toku postępowania administracyjnego oraz w postępowaniu sądowoadministracyjnym skarżący podnosi, że wykonywał ćwiczenia rehabilitacyjne. W sprawie istotne znaczenie ma również treść dokumentacji (dołączonej do skargi), a także jak twierdzi skarżący znana była organowi z postępowania dyscyplinarnego i powypadkowego pt. "Biomechanicza Ocena Funkcjonalna", w której wskazano zalecenia dla pacjenta mające na celu poprawę jego stanu zdrowia, w tym trening statyczny oraz dynamiczny. Zasada oficjalności obligowała organ do analizy przedmiotowego dokumentu (patrz art. 75 § 1, art. 76 § 2 i art., 78 K.p.a.), pod kątem okoliczności wyżej podniesionej. Zaniechanie powyższe narusza zasady wymienione w art. 7, art. 8, art. 10 § 1 K.p.a. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, nie było obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę pozbawienia prawa policjanta do uposażenia, do oceny stanu zdrowia pacjenta, nie zwalniało to jednak organu od uwzględnienia okoliczności wynikających, z dokumentacji lekarskiej, jak rodzaj schorzenia pacjenta i zalecenia lekarza co do przebiegu rehabilitacji leczniczej. Powołane okoliczności mają istotny wpływ na wynik sprawy. Brak jest jednoznacznych ustaleń, że pobyt skarżącego w siłowni nie miał związku z celem wystawienia mu zwolnienia lekarskiego. W takiej sytuacji, uznać należy, że organ nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), a w konsekwencji nie dokonał oceny znaczenia i wartości wszystkich istotnych dowodów dla toczącej się sprawy (art. 80 K.p.a.).

Sąd nie podziela zarzutów skargi, co do nieprawidłowo ustalonego składu komisji kontrolującej policjanta. Z treści art. 121e ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji, wynika,

że przełożony policjanta w sprawach osobowych jest właściwy w zakresie kontroli prawidłowości wykorzystania przez niego zwolnienia lekarskiego, a kontrolę w tym przedmiocie przeprowadza osoba upoważniona przez przełożonego policjanta.

Nie miało także wpływu na wynik sprawy naruszenie przez organ I instancji terminu załatwienia sprawy, które co do istoty nie może, samo w sobie, stanowić zarzutu wadliwości aktu administracyjnego, ani praw lub obowiązków, które w nim rozstrzygnięto. Bez znaczenia dla wyniku sprawy pozostaje również kwestia nadania decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Sąd uznał, że organ I instancji dopuścił się jednak naruszenia art. 7, art. 8,

art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1art. 78, art. 80 K.p.a., co spowodowało

w konsekwencji braki w zakresie konstrukcji prawidłowego uzasadnienia rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 K.p.a.). Organ odwoławczy, nie dostrzegając powyższych uchybień, również dopuścił się ich naruszenia oraz naruszył art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymując w mocy ww. rozkaz personalny wydany przez Komendanta Powiatowego Policji.

Wobec dostrzeżonych wad w prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym,

(art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dla końcowego załatwienia sprawy Sąd uznał za konieczne uchylenie nie tylko zaskarżonego rozkazu, ale także poprzedzającego go rozkazu organu I instancji (art. 134 w zw. z art. 135 ww. ustawy). Dostrzeżonych wadliwości prowadzenia postępowania administracyjnego, nie można jednak sklasyfikować, jako podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.), jak wnosił o to skarżący.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ winien uwzględnić reguły procesowe, których naruszenie Sąd wyżej przedstawił i poddać ocenie wszystkie istotne dla sprawy dowody, w tym treść zwolnienia lekarskiego co do braku wskazań dla chorego do leżenia, a także powołaną przez stronę specjalistyczną dokumentację sporządzoną w dniu [...], aby uznać, czy podnoszony fakt pobytu

w siłowni wypełnia przesłankę do uznania, że skarżący wykorzystał zwolnienie lekarskie niezgodnie z celem jego wystawienia. Ponadto organ winien zagwarantować stronie czynny udział w każdym stadium postępowania i umożliwić jej wypowiedzenie co do zebranych materiałów i zgłoszonych żądań.

Sąd odstąpił od oceny sprawy pod kątem ustalenia, czy doszło do naruszenia przez organy norm prawa materialnego, skoro brak jest jednoznacznych ustaleń stanu faktycznego umożliwiających stwierdzenie, że bez wątpienia powstała sytuacja uzasadniająca zastosowanie przepisów materialnoprawnych odnoszących się do pozbawienia policjanta uposażenia z powodu niezgodnego z celem wykorzystania zwolnienia lekarskiego.

Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku,

o uchyleniu zaskarżonego rozkazu oraz poprzedzającego go rozkazu organu I instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.