Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1160/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Skarżony organ: Rada Miasta~Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy: article: art. 4 ust 2 pkt 6
journal: Dz.U. 2016 poz 250
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 26 marca 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski Protokolant: referent stażysta A. T. po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Rady Miejskiej w L. i Wojewody L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 995/16 w sprawie ze skargi Wojewody L. na uchwałę Rady Miejskiej w L. z dnia 15 czerwca 2016 r. nr ... w przedmiocie wprowadzenia Regulaminu utrzymania porządku i czystości na terenie Miasta L. 1. oddala skargi kasacyjne, 2. odstępuje od zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 7 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 995/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu skargi Wojewody L. na uchwałę Rady Miejskiej w L. z dnia 15 czerwca 2016 r. nr ... w przedmiocie wprowadzenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta L., stwierdził nieważność § 3 pkt 1, § 5 ust. 4, § 10 ust. 2 i 3 i § 24 załącznika do zaskarżonej uchwały, oddalił skargę w pozostałej części oraz zasądził od Rady Miejskiej w L. na rzecz Wojewody L. zwrot kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w dniu 14 listopada 2016 r. Wojewoda L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Miejskiej w L. z dnia 15 czerwca 2016 r. nr ... w sprawie wprowadzenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta L. w części dotyczącej § 3 pkt 1, § 5 ust. 4, § 10 ust. 2 i 3, § 19 ust. 2 pkt 2, 3, 4 i 6 oraz § 24 Załącznika do uchwały. Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej uchwale istotne naruszenie prawa, polegające na obrazie przepisów: art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2016 r. poz. 250 ze zm.; dalej: u.c.p.g.) oraz § 6 i § 115 w zw. z § 143 "Zasad techniki prawodawczej" będących załącznikiem do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 283). Na tej podstawie wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały w części dotyczącej § 3 pkt 1, § 5 ust. 4, § 10 ust. 2 i 3, § 19 ust. 2 pkt 2, 3, 4 i 6 oraz § 24 Załącznika do uchwały.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w L. wniosła o jej oddalenie z uwagi na brak uzasadnionych podstaw, a w zakresie § 10 ust. 2 i 3 o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności wyjaśnił, że wniosek organu o częściowe odrzucenie skargi z uwagi na zaistnienie powagi rzeczy osądzonej jest całkowicie bezzasadny. W sprawie sygn. akt II SA/Łd 690/15 przedmiotem kontroli Sądu była uchwała Rady Miejskiej w L. z dnia 27 listopada 2013 r. nr ... w przedmiocie wprowadzenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta L. W rozpoznawanej sprawie sądowej kontroli poddano natomiast uchwałę Rady Miejskiej w L. z dnia 15 czerwca 2016 r. nr ... w sprawie wprowadzenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta L. w części dotyczącej § 3 pkt 1, § 5 ust. 4, § 10 ust. 2 i 3, § 19 ust. 2 pkt 2, 3, 4 i 6 oraz § 24 Załącznika do uchwały. Sąd uznał zatem, że ocena prawna wyrażona przez Sąd w sprawie sygn. akt II SA/Łd 690/15 nie jest wiążąca dla Sądu w niniejszej sprawie.

Sądu wywiódł, że nie budzi wątpliwości, iż regulamin utrzymania czystości i porządku nie może wykraczać poza materie przewidziane w art. 4 ust. 2 u.c.p.g. Przepis ten stanowi bowiem delegację ustawową dla wydania aktu prawa niższej rangi, ściśle określając zakres spraw, które mogą być przedmiotem unormowania uchwały rady gminy. Skoro zatem w regulaminie mogą znaleźć się tylko takie postanowienia, których przedmiot mieści się w zakresie wyznaczonym przez omawiany przepis, to wszelkie odstępstwa od katalogu sformułowanego w art. 4 ust. 2 u.c.p.g. przesądzają o naruszeniu przepisu upoważniającego, jak i konstytucyjnej zasady praworządności w zakresie legalności aktu prawa miejscowego, co stanowi istotne naruszenie prawa, którego skutkiem jest stwierdzenie jego nieważności w całości bądź w części.

W rozpoznawanej sprawie Sąd kontrolując legalność zaskarżonej uchwały podzielił częściowo stanowisko Wojewody i doszedł do przekonania, że Rada Miejska w § 3 pkt 1, § 5 ust. 4, § 10 ust. 2 i 3 oraz § 24 Załącznika do zaskarżonej uchwały naruszyła w sposób istotny delegację ustawową zakreśloną granicami art. 4 ust. 2 u.c.p.g., co obligowało Sąd do stwierdzenia jego nieważności w tym zakresie.

Sąd w pełni podzielił stanowisko Wojewody, iż zapis § 3 pkt 1 Regulaminu zobowiązujący właścicieli nieruchomości do utrzymywania czystości, porządku oraz należytego stanu sanitarno - higienicznego i estetycznego nieruchomości oraz znajdujących się na nich urządzeń stanowiących ich własność, został wprowadzony z przekroczeniem upoważnienia ustawowego zawartego w art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 250 ). Treść art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ściśle określa zakres spraw, które mogą być uregulowane w uchwale rady gminy i brak wśród nich delegacji uprawniającej do nakładania na właścicieli nieruchomości tego rodzaju obowiązków. Ponadto, zdaniem Sądu, obowiązek utrzymywania "należytego stanu sanitarno-higienicznego i estetycznego nieruchomości" jest sformułowaniem nieprecyzyjnym i w praktyce może budzić wątpliwości w zakresie egzekwowania tego obowiązku.

Oceniając zapis § 5 ust. 4 Regulaminu zabraniający demontażu pojazdów w miejscach do tego celu niewyznaczonych Sąd podzielił pogląd Wojewody, że kompetencją rady podejmującej uchwałę w omawianej kwestii jest wskazanie warunków, jakie muszą być spełnione, aby mycie i naprawa pojazdów były dopuszczalne na terenie nieruchomości. Zdaniem organu zapis ten stanowi wyjście poza zakres delegacji ustawowej. Nadto, demontaż pojazdów nie może być traktowany w kategoriach naprawy pojazdów samochodowych. Demontaż dotyczyć może bowiem samochodów, które nie nadają się do dalszej eksploatacji, te zaś kwestie zostały uregulowane w ustawie z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. z 2016 r. poz. 803).

Zdaniem Sądu, za przejaw dowolnej inicjatywy ustawodawczej należy również uznać uregulowania zawarte w § 10 ust. 2 i 3 Załącznika do zaskarżonej uchwały. Pierwszy z przepisów stanowi, że pojemniki, worki i kontenery do zbierania odpadów komunalnych powinny być ustawione w granicach nieruchomości, w miejscu wydzielonym, na równej, utwardzonej powierzchni, zabezpieczonej przed zbieraniem się wody i błota. Z kolei drugi nakłada na właściciela nieruchomości obowiązek utrzymywania w czystości miejsca ustawienia pojemników, worków i kontenerów do zbierania odpadów komunalnych. Sąd uznał, że słusznie zauważył Wojewoda, iż obowiązek wyposażenia nieruchomości w pojemniki służące do zbierania odpadów komunalnych oraz utrzymywania tych pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym wynika już z art. 5 ust. 1 ustawy, natomiast nałożenie dodatkowych obowiązków w postaci miejsca wydzielonego, na równej, utwardzonej powierzchni, zabezpieczonej przed zbieraniem się wody i błota oraz utrzymywania w czystości miejsc ustawienia pojemników, worków i kontenerów do zbierania odpadów komunalnych wykracza poza delegację ustawową. Sąd podzielił również zdanie Wojewody, że tak nałożone obowiązki mogą okazać się niewykonalne z uwagi na specyfikę nieruchomości, szczególnie w przypadku nieruchomości znajdujących się w zwartej zabudowie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził też, że Wojewoda zasadnie zakwestionował również zapis § 24 Regulaminu, który jego zdaniem ingeruje w materię uregulowaną przez ustawodawcę. Sąd zauważył, że trafnie skarżący podniósł, iż przepis art. 9u ustawy przewiduje, że to wójt (burmistrz lub prezydent miasta) sprawuje kontrolę przestrzegania i stosowania przepisów ustawy, odsyłając w tym zakresie do przepisów art. 379 i art. 380 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2013 r. poz. 1232 ze zm.), a więc również w kwestii upoważnienia do wykonywania funkcji kontrolnych pracowników podległych im urzędów gminnych lub funkcjonariuszy straży gminnych. Wprawdzie przepis art. 9u ust. 1 ustawy mówi o przestrzeganiu przepisów ustawy, to jednak art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy wśród obowiązków właścicieli nieruchomości zawiera również obowiązek realizacji obowiązków określonych w regulaminie, zaś rada gminy wydając przepisy prawa miejscowego na podstawie normy ustawowej, zobowiązana jest przy tym ściśle uwzględniać wytyczne zawarte w upoważnieniu.

Sąd oceniając skargę w zakresie § 19 ust. 2 pkt 2, 3, 4 i 6 Załącznika do zaskarżonej uchwały stwierdził, że przepisy te nie zostały ustanowione z przekroczeniem upoważnienia ustawowego zawartego w art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

Sąd podzielił stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 17 listopada 2015 r., II OSK 618/14 (LEX nr 1990891), w którym stwierdzono, że nakładanie w uchwale rady miasta obowiązków na właścicieli utrzymujących zwierzęta domowe jest zgodne z celem art. 4 ust. 2 pkt 6 u.c.p.g. Wprowadzenie nakazu wyprowadzania psa na smyczy, czy w kagańcu, a przedstawicieli niektórych ras w kagańcu i na smyczy nie koliduje z regulacją art. 4 ust. 2 pkt 6. W istocie bowiem precyzuje obowiązek utrzymywania zwierzęcia na uwięzi właściwej dla tego gatunku. Tak sprawowana kontrola nad zwierzęciem daje większe prawdopodobieństwo zniwelowania uciążliwości i zagrożenia osób przebywających na terenie przeznaczonym do wspólnego użytku niż kontrola werbalna czy kontrola gestem. W ocenie Sądu uregulowanie zawarte w § 19 ust. 2 pkt 6 Załącznika do zaskarżonej uchwały nie stanowi również przekroczenia upoważnienia ustawowego zawartego w powołanym powyżej art. 4 ust. 2 pkt 6 u.c.p.g., gdyż doprecyzowuje obowiązki właścicieli psów w zakresie usuwania psich odchodów.

Wobec powyższego, Sąd w punkcie pierwszym wyroku na podstawie art. 147 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził nieważność § 3 pkt 1, § 5 ust. 4, § 10 ust. 2 i 3 oraz § 24 Załącznika do zaskarżonej uchwały. W punkcie drugim wyroku, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę w pozostałym zakresie z uwagi na jej bezzasadność.

W skardze kasacyjnej Wojewoda L. zaskarżył pkt 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 7 marca 2017 r. – w zakresie braku stwierdzenia nieważności uchwały Nr ... Rady Miejskiej w L. z dnia 15 czerwca 2016 r. w sprawie wprowadzenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta L., w części dotyczącej § 19 ust. 2 pkt 6. Na podstawie art. 188 p.p.s.a. wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej, tj.: zmianę zaskarżonego wyroku w pkt 1 poprzez stwierdzenie nieważności § 19 ust. 2 pkt 6 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta L., ewentualnie, na podstawie art. 185 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji uznał, iż mimo to że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, zapis § 19 ust. 2 pkt 6 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta L. nie narusza w sposób istotny prawa;

b) art. 4 ust. 2 pkt 6 u.c.p.g. poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że nie stanowi przekroczenia upoważnienia ustawowego wprowadzenie do regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy obowiązku posiadania przez osoby utrzymujące psy lub inne zwierzęta domowe niezbędnej ilości torebek, łopatek lub innych urządzeń służących do zbierania odchodów;

c) § 6 i § 115 w związku z § 143 Zasad Techniki Prawodawczej, załączonych do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. z 2016 r. poz. 283) poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na tym, iż Sąd pierwszej instancji przyjął, że nie stanowi naruszenia prawa zawarcie w akcie prawa miejscowego pojęcia nieostrego.

W skardze kasacyjnej Rada Miejska w L. zaskarżyła powyższy wyrok w części – w zakresie pkt 1 stwierdzającego nieważność § 3 ust 1, § 5 ust. 4, § 10 ust. 2 i 3 i § 24 załącznika do uchwały Rady Miejskiej w L. z dnia 15 czerwca 2016 r., wnosząc o jego uchylenie w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucono naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1) art. 147 § 1 w zw. z art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na stwierdzeniu nieważności § 3 ust 1, § 5 ust. 4, § 10 ust. 2 i 3 i § 24 załącznika do uchwały Rady Miejskiej w L. z dnia 15 czerwca 2016 r., pomimo tego że ww. zapisy nie pozostawały w sprzeczności z prawem;

2) art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez niedostateczne uzasadnienie wyroku, tj. brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia w odniesieniu do poszczególnych zapisów § 3 ust 1, § 5 ust. 4, § 10 ust. 2 i 3 i § 24 załącznika do uchwały Rady Miejskiej w L. z dnia 15 czerwca 2016 r.

Na podstawie art. 174 pkt 1 zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, to jest art. 4 ust. 2 u.c.p.g., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że Rada Miasta, uchwalając Regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta stanowiący załącznik do uchwały Rady Miejskiej w L. z dnia 15 czerwca 2016 r. przekroczyła kompetencje ustawowe w zakresie § 3 ust 1, § 5 ust. 4, § 10 ust. 2 i 3 i § 24 załącznika do uchwały Rady Miejskiej w L. z dnia 15 czerwca 2016 r.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rady Miejskiej w L. Wojewoda L. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skargi kasacyjne nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. Nie jest zasadna skarga kasacyjna Wojewody L. Wojewoda L. zaskarżając wyrok w pkt 2 oddalającym skargę na naruszenie prawa w § 19 ust. 2 pkt 6 uchwały Nr ... Rady Miejskiej w L. z 15 czerwca 2016 r. w sprawie wprowadzenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta L., zarzucił naruszenie art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach przez przekroczenie granic upoważnienia ustawowego. Według art. 4 ust. 2 pkt 6 powołanej ustawy, "Regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące: obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, mające na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku". W zakresie delegacji ustawowej wprost wskazano podstawy do określenia obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe przez określenie środków przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku. Określenie obowiązków przez wskazanie elementarnych sposób usuwania zanieczyszczenia terenów przeznaczonych do wspólnego użytku przez zwierzęta domowe nie stanowi przekroczenia delegacji ustawowej. Nie można też uznać za zasadny zarzut naruszenia powołanych przepisów rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie "Zasad techniki prawodawczej". Wskazane obowiązki właścicieli należą do elementarnych we współczesnych cywilizacjach, trudno zatem wywodzić o zastosowaniu pojęć nieokreślonych.

Nie są zasadne podstawy skargi kasacyjnej Rady Miasta L. W skardze kasacyjnej zaskarżając wyrok w pkt 1 zarzucono naruszenie art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach przez błędną wykładnię prowadzącą do naruszenia art. 147 § 1 w związku z art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Według art. 147 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na uchwałę stanowiącą akt prawa miejscowego, stwierdza nieważność tej uchwały. Artykuł 147 § 1 nie określa rodzaju i kwalifikacji stopnia naruszenia przepisu prawa przez uchwałę, który daje podstawy do zastosowania sankcji nieważności. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, ze podstawę do zastosowania sankcji nieważności uchwał organów samorządu terytorialnego nie stanowi wyłącznie ciężkie, kwalifikowane naruszenie przepisów prawa ale również inne naruszenie przepisów prawa z wyłączeniem nieistotnego naruszenia. Do kwalifikowanego naruszenia przepisów prawa przez uchwałę będącą aktem prawa miejscowego należy wykroczenie poza granice delegacji ustawowej. W § 3 ust. 1 Regulaminu został wprowadzony obowiązek określony na tyle ogólnie, że jak słusznie stwierdził Sąd, stanowi przekroczenie delegacji ustawowej. Nie stanowi bowiem określenie zasad utrzymanie czystości i porządku na terenie nieruchomości, a ogólnie, nieprecyzyjne sformułowanie utrzymania czystości, porządku oraz należytego stanu sanitarno-higienicznego i estetycznego nieruchomości. Należy też przyjąć za zgodną z prawem ocenę Sądu co do przekroczenia granic delegacji ustawowej w § 5 ust. 4 Regulaminu. Zasadnie Sąd przyjął, że ustawowa regulacja recyklingu samochodów wyłącza w tym zakresie regulację w uchwale. Zapis zatem § 5 ust. 4 Regulaminu, wedle którego "Zabrania się demontażu pojazdów w miejscach do tego celu niewyznaczonych" wkracza w materię regulacji ustawowej.

Regulacja w § 10 ust. 2 i 3 Regulaminu nakłada obowiązki, które wykraczają poza delegację ustawową. Nałożenie obowiązku utwardzenia nawierzchni nie mieści się w delegacji ustawowej, jak również określenie obowiązku zabezpieczenia przed zbieraniem wody i błota oraz obowiązku utrzymania w czystości tych miejsc. Utrzymanie czystości i porządku tych miejsc jest przedmiotem regulacji ustawowej w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

Zasadnie Sąd zakwestionował § 24 Regulaminu jako wykraczający poza delegację ustawową. Regulacja w tym zakresie jest zawarta w art. 9u ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, a wójt, burmistrz lub prezydent miasta ma ustawowo określone zasady realizacji kontroli przez powołane do pomocy temu organowi jednostki organizacyjne. Wyłącza to wkroczenie w tej materię regulacji aktem prawa miejscowego. Nie jest dopuszczalne zamieszczenie w akcie prawa miejscowego zapisów o charakterze informacyjnym.

Przekroczenie delegacji ustawowej w zaskarżonej uchwale uzasadniało zastosowanie środka prawnego wobec uchwały przez stwierdzenie nieważności w części. Tym samym nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest zgodne z wymogami ustanowionymi w tym przepisie prawa.

W tym stanie rzeczy skoro skargi kasacyjne nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

Na podstawie art. 207 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia kosztów zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.