Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1188/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2013-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 247
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na pismo Burmistrza S. z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wpisania na listę oczekujących na lokal socjalny postanawia 1. odrzucić skargę, 2. odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

Skarżący A. P. wniósł do Burmistrza S. o przydzielenie mu kolejnego socjalnego lokalu mieszkalnego. We wniosku podniósł, że w poprzednim socjalnym mieszkaniu mieszka jego była żona wraz z dziećmi, o on wymeldował się z niego zaraz po rozwodzie. Wskazał, że nie wiedział, że była żona nie opłaca rachunków i w związku z tym powstała duża zaległość. Ale to jego zdaniem nie powinno mieć wpływu na przyznanie mu lokalu socjalnego.

Odpowiadając na wniosek, Burmistrz S. pismem datowanym na [...] maja 2013 r. znak [...] odmówił skarżącemu realizacji wniosku, wyjaśniając, że problematykę najmu lokali mieszkalnych w czasie trwania małżeństwa reguluje ustawa z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz 93 ze zm.) oraz przepisy odnoszące się do ustania małżeństwa a w szczególności art. 58 § 2 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. Nr 9, zpo. 59 ze zm.).

Pismo powyższe zostało doręczone skarżącemu w dniu 10 czerwca 2013 r.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2013r. skarżący skierowała do Burmistrza S. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wskazując w jego treści, że jego zdaniem doszło do naruszenia prawa w związku z odmową wpisania go na listę osób oczekujących na najem lokalu. Jego zdaniem spełnia warunki przewidziane w ustawie o ochronie praw lokatorów do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego.

W odpowiedzi na powyższe pismo Burmistrz S. wyjaśnił, że przydział lokalu socjalnego regulowany jest ustawą z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2005 r., Nr 31 poz. 266 ze zm.), art. 23 ust. 2 stanowi, iż umowa najmu lokalu socjalnego, z zastrzeżeniem art. 14 ust. 1 może być zawarta z osobą która nie ma tytułu prawnego do lokalu i której dochody z gospodarstwa domowego nie przekraczają wysokości określonej w uchwale rady gminy podjętej na podstawie art. 21 ust. 3 pkt 1. Burmistrz ponadto podkreślił, że w styczniu 2005 r. skarżący wraz z żoną stał się najemcą lokalu komunalnego w S., jednakże obecne zadłużenie lokalu wynosi [...] zł i w związku z tym brak jest podstaw do wskazania kolejnego lokalu z zasobów komunalnych gminy.

Pismem z dnia 17 września 2013 r. A. P. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na odmowną decyzję Burmistrza S. w sprawie umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu z zasobów komunalnych gminy. Jego zdaniem stanowisko Burmistrza jest niezgodne z prawem bowiem spełnia on przesłanki ustawowe do przyznania mu prawa do lokalu socjalnego, a zadłużenie poprzedniego mieszkania socjalnego, które zajmował razem z żoną, nie powinno mieć wpływu na ocenę nowego wniosku o przydział lokalu z zasobów komunalnych gminy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżona przez A. P. odmowa Burmistrza S. z dnia [...] maja 2013 r. wpisania na listę osób oczekujących na przyznanie lokalu mieszkalnego z zasobów komunalnych gminy stanowi akt z zakresu administracji publicznej, który dotyczy uprawnień wynikających z przepisów prawa miejscowego, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), podlegający kontroli sądu administracyjnego, wbrew stanowisku organu. Odmowa tego stanowi jednostronne władcze rozstrzygnięcie organu o sytuacji prawnej osoby starającej się o lokal mieszkalny (por. uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2008r, l OPS 4/08).

Warunkiem skutecznego zaskarżenia w/w aktu jest poprzedzenie skargi zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżąca dowiedziała się lub mogła dowiedzieć się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności a następnie wniesienie skargi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 ust. 2 p.p.s.a).

Wskazać należy, że pismo Burmistrza S. z dnia [...] maja 2013 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 10 czerwca 2013 r., natomiast wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, stanowiące jeden z warunków dopuszczalności skargi na akt lub czynność z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., zostało wniesione drogą pocztową w dniu [...] sierpnia 2013 r., a więc niewątpliwie po upływie czternastodniowego terminu do dokonania tej czynności (liczonego od dnia doręczenia skarżącemu pisma z dnia [...] maja 2013 r. ) co nastąpiło w dniu 10 czerwca 2013 r. Oznacza to, że skarga na pismo Burmistrza S. z dnia [...] maja 2013 r. stanowiące odpowiedź na wniosek skarżącego o wpisanie na listę osób oczekujących na przyznanie lokalu mieszkalnego z zasobów komunalnych gminy była niedopuszczalna.

W świetle przedstawionych okoliczności skargę, jako wniesioną bez zachowania warunku jej dopuszczalności wynikającego z art. 52 § 3 p.p.s.a., należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Z uwagi na odrzucenie skargi, Sąd, na podstawie art. 247 p.p.s.a. odstąpił od merytorycznego rozpatrywania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z treścią wskazanego powyżej przepisu prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, iż o oczywistej bezzasadności skargi świadczy niemożność jej rozpoznania pod względem merytorycznym i w sytuacji zakwalifikowania skargi do odrzucenia sąd I instancji jest uprawniony do uznania takiej skargi za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., a to z kolei uzasadnia oddalenie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy na tym etapie postępowania sądowego (por. np. postanowienie NSA z dnia 28.03.2012 r., II GZ 101/12, LEX nr 1145541