Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1189/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2  ust. 1  pkt 2  lit. f
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
article: art. 145  par. 1  pkt 5 i  art. 151  par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Rogowska-Bil po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi J. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...], z dnia [...] r. Prezydent Miasta K. uznał J. F. za osobę bezrobotną od dnia 11 czerwca 2012 r., a następną decyzją z tego samego dnia, Nr [...], odmówił przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 11 czerwca 2012 r.

Postanowieniem z [...] r., nr [...], Prezydent Miasta K., działając na podstawie art. 123, art. 145 § 1 pkt 5, art. 149 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie jako "K.p.a.", wznowił postępowanie w sprawach zakończonych wyżej wymienionym decyzjami. Wskazano, na podstawie wydruku z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, zwanej dalej w skrócie jako: "CEIDG", że J. F. w dniu 18 lipca 2012 r. wykreśliła wpis do tej ewidencji dokonany przez nią w dniu 15 października 1990 r. Fakt ten jest istotny dla sprawy uzyskania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych, z uwagi na treść art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 z późn. zm., zwanej daje w skrócie jako: "ustawa o promocji zatrudnienia").

J. F. w piśmie z dnia 13 sierpnia 2012 r. wyjaśniła, że zaprzestała wykonywania działalności gospodarczej w miesiącu styczniu 1992 r. i zgłosiła to do Urzędu Miasta oraz Urzędu Skarbowego. Nie wie, dlaczego widniała nadal w CEIDG, o czym dowiedziała się w dniu 18 lipca 2012 r. podczas starania się o przyznanie dotacji dla osoby bezrobotnej na rozpoczęcie działalności gospodarczej. Zaznaczyła, że wyrejestrowania działalności dokonała ponownie w dniu 18 lipca 2012 r. oraz dołączyła zaświadczenie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia 18 lipca 2012 r. o niefigurowaniu w ewidencji podatników prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą.

Prezydent Miasta K. decyzją [...], z dnia [...] r., orzekł o uchyleniu decyzji własnej Nr [...] z dnia [...] r. oraz decyzji Nr [...] z dnia [...] r., a także o odmowie uznania J. F. za osobę bezrobotną z dniem 11.06.2012 r. oraz o umorzeniu postępowania w sprawie odmowy przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 11.06.2012 r. Organ w uzasadnieniu decyzji wskazał, że mając na uwadze brak zgłoszenia przez stronę faktu posiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej oraz obowiązujący w dniu 11.06.2012r. stan prawny należało stwierdzić wydanie powyższych decyzji z naruszeniem prawa, bowiem strona rejestrując się w tym dniu w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. w charakterze osoby bezrobotnej, nie spełniała warunku określonego w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f) ustawy o promocji zatrudnienia.

J. F. w odwołaniu z dnia 11 września 2012 r. ponownie argumentowała, że w styczniu 1992 r. wyrejestrowała działalność zarówno w Urzędzie Skarbowym, jak i w Urzędzie Miasta K. oraz jest w posiadaniu dowodu potwierdzającego wyrejestrowanie jej działalności z Urzędu Skarbowego w K., nie dysponuje natomiast takim potwierdzeniem z Urzędu Miasta K. Tym nie mniej po uzyskaniu informacji, że jest nadal w ewidencji CEIDG, złożyła wniosek i uzyskała zaświadczenie o wyrejestrowaniu działalności gospodarczej z dniem 18 lipca 2012 r.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 151 § 2 K.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia, w trybie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia opisał dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego oraz powołał się na treść art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f) ustawy o promocji zatrudnienia w związku z art. 151 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Stwierdził, że odwołująca dnia 11.06.2012 r. została uznana za osobę bezrobotną (decyzja znak [...] z dnia [...] r.) i otrzymała decyzję o odmowie przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] r. (decyzja znak [...] z dnia [...] r.) oraz prowadziła działalność gospodarczą w okresie od 15.10.1990 r. do 18.07.2012 r. (wykreślenia działalności gospodarczej dokonano dopiero z dniem 24.07.2012 r.). Z tego powodu otrzymała postanowienie organu pierwszej instancji nr [...] z dnia [...]r. o wznowieniu postępowania w sprawach zakończonych decyzjami ostatecznymi: znak [...] z dnia [...] r. i znak [...] z dnia [...] r., a także decyzję pierwszoinstancyjną nr [...] z dnia [...] r. Art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f) ustawy o promocji zatrudnienia stanowi, że bezrobotny oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej (...), nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis: zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej. Odwołująca, rejestrując się w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. w dniu 11.06.2012 r. oświadczyła, że nie prowadzi działalności gospodarczej. Dodatkowo podała, że po złożeniu wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej zgłosiła wniosek o zawieszenie jej wykonywania, a okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej. W sprzeczności z tym oświadczeniem kształtuje się stan faktyczny sprawy. Organ pierwszej instancji uzyskał w dniu 24.07.2012 r. informację dotyczącą wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, posiadanego przez stronę w okresie posiadania statusu osoby bezrobotnej, tj. w okresie od 11.06.2012 r. i posiada wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej z tego dnia, który wskazuje, że wówczas prowadziła działalność gospodarczą w okresie od 15.10.1990r. do 18.07.2012 r. Z dokumentu tego wynika ponadto, że wykreślenia działalności gospodarczej dokonano z dniem 24.07.2012 r. O fakcie prowadzenia działalności gospodarczej odwołująca nie informowała wcześniej organu pierwszej instancji. Z uwagi na powyższe okoliczności, zasadnie wznowiono postępowanie w sprawach zakończonych dwoma przywołanymi już wcześniej decyzjami ostatecznymi z dnia [...] r. Wznowienie postępowania w powyższych sprawach nastąpiło w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., na mocy postanowienia organu pierwszej instancji, nr [...], z dnia [...] r. Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] r. wydano orzeczenie orzekające o uchyleniu obu decyzji tego organu z dnia [...] r., a także o odmowie uznania za osobę bezrobotną z dniem 11.06.2012 r. oraz o umorzeniu postępowania w sprawie odmowy przyznania prawa do zasiłku z dniem 11.06.2012 r. Organ pierwszej instancji prawidłowo wydał powyższe rozstrzygnięcie, gdyż strona nie spełniała przesłanek do uznania za osobę bezrobotną w dniu 11.06.2012 r., określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f) ustawy o promocji zatrudnienia, z tego powodu organ odwoławczy nie znalazł podstaw dla pozytywnego rozpatrzenia odwołania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach J.F. wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego. Przyznała, że faktycznie figurowała w bazie danych jako osoba prowadząca działalność gospodarczą od dnia 15 października 1990 r., jednakże nie jest to dla niej zrozumiałe, gdyż wniosek o jej wykreślenie złożyła już w 1992 r. zarówno w Urzędzie Miasta, jak i w Urzędzie Skarbowym, Z tej przyczyny 18 lipca 2012 r. złożyła ponowny wniosek o wyrejestrowanie działalności gospodarczej. Organ powinien zatem zbadać, czy fakt figurowania jej w CEIDG nie wynika z błędnego wprowadzania danych lub błędu urzędnika. Jednocześnie nie sprawdzono, czy w tym czasie odprowadzała składki na ZUS oraz czy była zarejestrowana w Urzędzie Skarbowym jako osoba prowadząca działalność gospodarczą.

Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Skarżąca w piśmie procesowym z dnia 18 listopada 2013 r. podniosła, że w roku 2012 chciała rozpocząć prowadzenie działalności gospodarczej i w tym celu składała wniosek o przyznanie dotacji z Powiatowego Urzędu Pracy w K. ze świadomością, iż takiego wpisu nie posiada. Akcentowała, iż wyrejestrowanie przez nią z ewidencji nastąpiło w miesiącu styczniu 1992 r. oraz na tą okoliczność załączyła kopie deklaracji podatkowych, a po tej dacie nie prowadziła działalności, chociaż figurowała w bazie danych CEIDG. W jej ocenie, winę za zaistniałą sytuację ponoszą organy administracji, które wielokrotnie wydawały w jej sprawach różne decyzje ustalając wadliwie stan faktyczny.

Postanowieniem tut. Sądu z dnia 29 listopada 2013 r. o sygn. akt IV SA/Gl 1189/12 ustanowiono dla skarżącej adwokata.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Dokonując kontroli legalności działania organów administracji, w świetle brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie jako: "P.p.s.a.", sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie prawa dające postawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź też naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Ustawodawca warunkuje zatem możliwość wzruszenia orzeczenia organu administracji publicznej zaistnieniem naruszenia norm prawa materialnego, czy też norm o charakterze procesowym, przy czym w tym przypadku naruszenie to powinno być tego rodzaju, że miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast, zgodnie zaś z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanymi zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, ale z urzędu ocenia legalność wydanych decyzji.

Sąd badając sprawę w wyżej określonych granicach uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa.

Stosownie do brzmienia art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f) ustawy o promocji zatrudnienia bezrobotnym może być osoba, która nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis:

- zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo

- nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej,

Kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowi okoliczność, czy skarżąca w dniu 11 czerwca 2012 r., przy kolejnej rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w K., spełniała wymienione powyżej przesłanki do uznania jej za osobę bezrobotną, określoną w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f) ustawy o promocji zatrudnienia.

Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 123, art. 145 § 1 pkt 5, art. 149 § 1 i 2 K.p.a. wznowił postępowanie w sprawach dotyczących skarżącej, zakończonych decyzjami ostatecznymi z dnia [...]r. o nr [...] o uznaniu za osobę bezrobotną od dnia 11 czerwca 2012 r. i nr [...] o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 11 czerwca 2012 r.

Przyczyną wznowienia postępowania było uzyskanie przez organ informacji za pośrednictwem wydruku z CEIDG (k - 13 akt administracyjnych), że dopiero w dniu 18 lipca 2012 r. skarżąca zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej, którą rozpoczęła w dniu 15 października 1990 r., a tym samym zataiła ten fakt podczas ubiegania się o uzyskanie statusu osoby bezrobotnej w dniu 11 czerwca 2012 r.

W tym stanie sprawy, organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...]r., orzekł o uchyleniu decyzji własnej Nr [...] z dnia [...] r. oraz decyzji Nr [...] z dnia [...] r., a także o odmowie uznania skarżącej za osobę bezrobotną z dniem 11.06.2012 r. oraz o umorzeniu postępowania w sprawie odmowy przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 11.06.2012 r.

Nie ulega wątpliwości, że w sprawie istniały podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie przyznania skarżącej statusu osoby bezrobotnej (oraz pochodnych od niej spraw) z uwagi na okoliczności nie znane wcześniej organowi. Należy w tym miejscu wskazać, że zgodnie z 151 K.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 K.p.a. wydaje decyzję, w której:

1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, lub 145b albo

2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a lub 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie administracyjne, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję.

Na podstawie znajdującego się w aktach administracyjnych wydruku z CEIDG i oświadczeń skarżącej należało uznać, że skarżąca nie spełniała przesłanek do uzyskania statusu osoby bezrobotnej ze względu na istniejący wpis do CEIDG.

Nie ulega również wątpliwości, że w dniu rejestracji, tj. 11 czerwca 2012 r. skarżąca na "karcie rejestracyjnej bezrobotnego" oświadczyła, że nie prowadzi działalności gospodarczej (k.-1 akt administracyjnych). Nadto, w tym samym dniu, w trybie art. 233 § 1 Kodeksu karnego złożyła pisemne oświadczenie, będąc pouczona o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, że (cytat): "Od 1 maja 2012 r. nie jestem związana z żadną formą zatrudnienia, nie pozostaję na zwolnieniu lekarskim, nie posiadam wpisu do ewidencji działalności gospodarczej" (k.-6 akt administracyjnych).

W konsekwencji organ pierwszej instancji prawidłowo postanowił wznowić postępowanie administracyjne w sprawie obu przywołanych decyzji z dnia [...] r. - o przyznaniu skarżącej z dniem 11 czerwca 2012 r. statusu osoby bezrobotnej oraz o odmowie przyznania jej z tym samym dniem prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Skarżąca zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i sądowego nie kwestionowała istnienia wpisu w CEIDG świadczącego o prowadzeniu przez nią w tym okresie działalności gospodarczej, akcentowała jednak, że w roku 1992 złożyła zarówno w Urzędzie Miasta, jak i Urzędzie Skarbowym w K. wniosek o wykreślenie z ewidencji osób prowadzących działalność gospodarczą. W ocenie skarżącej jej dalsze pozostawanie w rejestrze musi wynikać z niewłaściwego wprowadzania danych lub błędu urzędnika Urzędu Miasta w K. Na potwierdzenie swojego stanowiska przedstawiła między innymi zaświadczenie z Urzędu Skarbowego o niefigurowaniu w ewidencji osób wykonujących działalność gospodarczą.

Skład orzekający nie uwzględnił zarzutów skarżącej, które zostały przede wszystkim oparte na twierdzeniu o zaprzestaniu przez nią prowadzenia działalności gospodarczej w roku 1992, co nie zostało odnotowane w CEIDG.

W tym miejscu należy zaznaczyć, iż art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f) ustawy o promocji zatrudnienia wyklucza możliwość przyznania statusu bezrobotnego osobie posiadającej aktywny wpis do ewidencji działalności gospodarczej.

Jednocześnie zgodnie z art. 33 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2007 r. nr 155, poz. 1095 z późn. zm.) istnieje domniemanie, że dane wpisane do CEIDG są prawdziwe. Jeżeli do CEIDG wpisano dane niezgodnie z wnioskiem lub bez tego wniosku, osoba wpisana do CEIDG nie może zasłaniać się wobec osoby trzeciej, działającej w dobrej wierze, zarzutem, że dane te nie są prawdziwe, jeżeli po powzięciu informacji o tym wpisie zaniedbała wystąpić niezwłocznie z wnioskiem o jego sprostowanie, uzupełnienie lub wykreślenie. W związku z powyższym organy orzekające w sprawie były związane treścią wpisu skarżącej do CEIDG i nie mogły poczynić własnych ustaleń, odmiennych niż dane w nim zawarte. Tym samym zgłoszenie przez skarżąca zarzutu złożenia przez nią wniosku o wykreślenie z ewidencji w 1992 r., nawet poparte konkretnymi dowodami nie mogło odnieść oczekiwanego przez nią skutku. Organ nie mógł bowiem przeprowadzić postępowania wyjaśniającego we wskazanym zakresie. Przykładowo, nawet gdyby skarżąca dysponowała kopią wniosku o wykreślenie z CEIDG, to jednak nadal organ byłby zobowiązany do wznowienia postępowania w jej sprawie. Wniosek ten wynika wprost z zasady domniemania prawdziwości danych w rejestrze CEIDG, określonej w art. 33 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Nie można wobec tego zarzucić organom orzekającym w sprawie braku wyjaśnienia jej stanu faktycznego, skoro nie istnieją podstawy do kwestionowania prawdziwości danych zawartych w CEIDG.

Na marginesie można zauważyć, że zaświadczenie z Urzędu Skarbowego w K. zostało wydane w dniu 18 lipca 2012 r. i potwierdzało stan ewidencji podatkowej na ten dzień, co wprost nie wyklucza wcześniejszego figurowania w tej ewidencji skarżącej. Nie jest to, jak argumentuje skarżąca, dowód na wyrejestrowanie działalności gospodarczej w roku 1992. Natomiast brak odprowadzenia składek, czy innych należności publicznoprawnych nie podważa istnienia wpisu do CEIDG. Skarżąca zresztą nie potwierdziła żadnym zaświadczeniem z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, że nie miała obowiązku uiszczania składek ubezpieczeniowych w okresie od rozpoczęcia działalności gospodarczej, tj. od dnia 15 października 1990 r.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że jedyną właściwą drogą do potwierdzenia przez skarżącą faktu wyrejestrowania przez nią działalności gospodarczej już w roku 1992 byłoby złożenie do CEIDG wniosku o sprostowanie istniejącego wpisu, dotyczącego okresu prowadzenia przez nią działalności gospodarczej, skoro zgodnie ze stanowiskiem skarżącej zwarte w nim dane były błędne, a wiedzę o tym skarżąca powzięła dopiero w dniu 18 lipca 2012 r. Nie ulega również wątpliwości, że ciężar wykazania istnienia błędu w CEIDG spoczywał wyłącznie na skarżącej i wykluczał możliwość wszczęcia tego postępowania z urzędu przez organy administracji obu instancji orzekające w sprawie.

Dopiero sprostowanie informacji znajdującej w CEIDG dałoby podstawę do odmiennego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Skoro, zatem skarżąca zamiast żądania sprostowania wpisu dotyczącego okresu prowadzenia działalności gospodarczej dokonała w dniu 18 lipca 2012 r. wykreślenia działalności gospodarczej, to formalnie potwierdziła jej prowadzenie w okresie od dnia 15 października 1990 r. do dnia 18 lipca 2012 r. W rezultacie skarżąca w dniu 11 czerwca 2012 r. nie spełniała przesłanek do uznania ją za osobę bezrobotną, określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f) ustawy o promocji zatrudnienia.

W tym stanie rzeczy, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.