Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 201/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 4, ust. 6 i ust. 7
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia NSA Małgorzata Korycińska (spr.) Sędzia NSA Anna Robotowska Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej H. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 września 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 894/14 w sprawie ze skargi H. Sp. z o.o. w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia o charakterze gier 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od H. Sp. z o.o. w W. na rzecz Ministra Finansów kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., wyrokiem objętym skargą kasacyjną, oddalił skargę H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2014 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia o charakterze gier.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

decyzją z dnia 9 października 2013 r. Minister Finansów rozstrzygnął, że gry na automacie Apex Hot Magic Fruits o numerze [...], należącym do skarżącej, są grami na automatach w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, ze zm.; dalej: u.g.h. lub ustawa o grach hazardowych). Decyzja ta została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją Ministra Finansów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę wyrokiem objętym skargą kasacyjną za bezzasadne uznał zarzuty skarżącej o bezprzedmiotowości postępowania i konieczności jego umorzenia na podstawie art. 208 § 1 O.p., w sytuacji gdy dotyczyło przedsięwzięcia, którego realizacja została zakończona w związku z zatrzymaniem symulatora gier przez Służbę Celną. Sąd stwierdził, że z przepisu art. 2 ust. 6, a tym bardziej z art. 2 ust. 7 u.g.h., który precyzuje kwestię dokumentów, nie wynika, aby Minister Finansów nie mógł rozstrzygać czy gra lub zakład wzajemny są grą losową, zakładem wzajemnych albo grą na automacie w rozumieniu ustawy w sytuacji, kiedy realizacja przedsięwzięcia, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, została czasowo przerwana wskutek zatrzymania automatu w wyniku czynności kontrolnych organu celnego.

Sąd przypomniał, że przesłanką wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie były ustalenia dokonane w wyniku czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 28 września 2010 r. przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w P. w lokalu Bar "C." w R. W wyniku tych czynności Naczelnik Urzędu Celnego w P. pismem z dnia 26 listopada 2012 r. poinformował organ, że w dniu 9 sierpnia 2011 r. została wydana decyzja, w której wymierzono skarżącej karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automacie Apex Hot Magic Fruits o numerze [...] poza kasynem gry. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] maja 2012 r., która to decyzja została następnie zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P.

W dniu 19 kwietnia 2013 r. do Ministerstwa Finansów wpłynęło pismo z dnia 15 kwietnia 2013 r. Naczelnika Urzędu Celnego w P., w którym poinformował, że Sąd Rejonowy w Sz. VIII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w O. postanowieniem z dnia 10 grudnia 2012 r., orzekł na rzecz Skarbu Państwa przepadek dowodu rzeczowego w postaci automatu do gier Apex Hot Magic Fruits nr [...]. W związku z tym Naczelnik Urzędu Celnego w P. wnioskiem z dnia 7 lutego 2013 r. wystąpił do Dyrektora Izby Celnej w Po. o dokonanie likwidacji przedmiotowego automatu. Sąd przypomniał też, że w trakcie wszczętego z urzędu postępowania administracyjnego Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r., stosownie do art. 2 ust. 7 u.g.h. dwukrotnie wzywał Spółkę do przedłożenia badań technicznych automatu Apex Hot Magic Fruits nr [...], przeprowadzonych przez jednostkę upoważnioną do badań technicznych automatów i urządzeń do gier (wezwanie z dnia 28 maja 2012 r. i z dnia 19 września 2012 r.). Jednakże Spółka nie przedłożyła wymaganego badania technicznego automatu.

W tej sytuacji, wobec nieprzedłożenia przez stronę badania technicznego automatu oraz wobec faktu, że w dniu 22 maja 2013 r. Minister Finansów powziął informację o prawomocnym postanowieniu z dnia 19 marca 2013 r., w którym Sąd Rejonowego w S. VIII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w O. zarządził zniszczenie automatu Apex Hot Magic Fruits nr [...] w związku z jego przepadkiem na rzecz Skarbu Państwa, rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie podjęte zostało w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie przez organy celne, w tym również w toku postępowania karnego skarbowego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Celnego w P. Między innymi przy piśmie z dnia 9 lipca 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. przesłał dokumenty zgromadzone w postępowaniu prowadzonym w związku z urządzaniem gier hazardowych na ww. automacie, tj. ekspertyzę biegłego sądowego mgr inż. W. K. z dnia 15 stycznia 2011 r. oraz protokół z kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w P.w barze "C." w R.

W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie nie ma potrzeby ustalania, czy ustawowe kompetencje Ministra Finansów, określone w art. 2 ust. 6 u.g.h., do rozstrzygania czy gra lub zakład są grą losową, zakładem wzajemnym lub grą automacie w rozumieniu ustawy, nie mają ograniczeń związanych z etapem przedsięwzięcia (planowane - realizowane - zrealizowane). Organ ustalił bowiem, w sposób nie budzący w ocenie Sądu wątpliwości, że było to przedsięwzięcie zakończone, które zostało przerwane w wyniku działań kontrolnych organu celnego, których następstwem była sprawa karno-skarbowa, w której przedmiotowy automat stanowił dowód rzeczowy, a następnie uległ likwidacji. Było to zatem, w ocenie Sądu, przedsięwzięcie, do którego odnoszą się niewątpliwie przepisy art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h.

Odnosząc się natomiast do zarzutu, zgodnie z którym punkty zdobyte podczas gry na spornym urządzeniu Apex Hot Magic Fruits nie stanowią wygranej rzeczowej, lecz zdaniem skarżącej zwiększają jedynie stan ich posiadania podczas gry i umożliwiają jej kontynuowanie, ale tylko do końca wykupionego czasu gry, Sąd stwierdził, że nie sposób przyjąć, iż podczas wykupionego przez gracza czasu wraz z punktami kredytowymi toczy się tylko jedna gra. Analizując przebieg gry na podstawie ekspertyzy biegłego sądowego mgr inż. W. K. z dnia 15 stycznia 2011 r. oraz protokołu z kontroli Sąd doszedł do wniosku, że grający za punkty uzyskane w jednej grze może rozpocząć nową grę. Zdobyte punkty można wykorzystać w następnych grach. Ustawodawca definitywnie rozstrzygnął kwestię zakwalifikowania "wygranej rzeczowej" - możliwości kontynuowania gry określając w u.g.h., że wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Nie ma przy tym znaczenia, że występuje limitowanie czasu grania skoro automat umożliwia prowadzenie gier o wygrane rzeczowe w ramach posiadanego czasu dostępności gier.

WSA podniósł, że organ odwoławczy obszernie odniósł się merytorycznie do przedstawionych przez spółkę wniosków dowodowych. Wskazał na te elementy opinii, które budzą wątpliwości, nie zostały dostatecznie wyjaśnione lub są sprzeczne z wyciągniętymi przez ich autorów wnioskami.

Sąd zaakcentował, że przebieg gry przedstawiany w opiniach powołanych przez skarżącą jest tożsamy z opisem gry przedstawionym przez skarżącą spółkę. Sąd zauważył, że wprawdzie skarżąca kwestionowała w kontrolowanym postępowaniu ekspertyzę biegłego sądowego mgr inż. W. K. z dnia 15 stycznia 2011 r., wskazując zwłaszcza na niewłaściwość użycia dla celów tego postępowania ekspertyzy sporządzonej na potrzeby postępowania karno-skarbowego. Tym niemniej skarżąca nie uczyniła nic, by uzyskać i przeciwstawić tej ekspertyzie opinię jednostki badającej. Tymczasem, zdaniem Sądu, bez wykazania błędów merytorycznych przeprowadzonego badania nie można uznać, że skarżąca skutecznie zakwestionowała stwierdzenia zawarte w powołanej ekspertyzie.

W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji powołał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).

II

Skargę kasacyjną wniosła spółka zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie:

I. przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1. art. 3 § 1, art. 3 § 2 pkt 1, art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 Ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.; dalej p.u.s.a.) w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137 poz. 926 ze zm.; dalej O.p.) w zw. z art. 8 u.g.h., polegające na niewłaściwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji i niedostrzeżeniu przez Sąd I instancji braku zebrania przez organ pełnego materiału dowodowego oraz poprzez nieprzeprowadzenie żadnych ustaleń faktycznych niezbędnych do podjęcia rozstrzygnięcia oraz poprzestanie na stwierdzeniu, że opinia biegłego W. K. z dnia 15 stycznia 2011 r. jest wystarczająca do zastąpienia ustaleń stanu faktycznego poczynionych w wymaganej przez przepisy u.g.h. opinii wydanej przez właściwą jednostkę badawczą, w związku z czym Sąd I instancji powinien był uchylić zaskarżoną decyzję;

2. art. 3 § 1, art. 3 § 2 pkt 1, art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 O.p. w zw. z art. 8 u.g.h., polegające na niewłaściwej kontroli legalności zastrzeżonej decyzji i niedostrzeżenie przez Sąd I instancji naruszenia przez organ administracji przepisów postępowania, polegającego na dokonaniu przez organ nierzetelnej i wybiórczej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ograniczającej się jedynie do bezrefleksyjnego powtórzenia błędnych wniosków płynących z opinii biegłego W. K., w związku z czym Sąd I instancji powinien był uchylić zaskarżoną decyzję;

3. art. 3 § 1, art. 3 § 2 pkt 1, art. 141 § 1 art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 O.p. w zw. z art. 8 u.g.h., polegające na niewłaściwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji i niedostrzeżeniu przez Sąd I instancji naruszenia przez organ administracji przepisów postępowania, polegającego na dokonaniu przez organ administracji dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, co doprowadziło do dokonania przez organ administracji błędnych i całkowicie bezpodstawnych ustaleń faktycznych w przedmiocie charakteru gier urządzanych na urządzeniu, co doprowadziło do błędnej kwalifikacji urządzenia do kategorii automatów do gier losowych i bezzasadnego oddalenia skargi, podczas gdy Sąd I instancji powinien był dostrzec dowolność, bezpodstawność i arbitralność ustaleń dokonanych przez organ administracji na podstawie zebranego materiału dowodowego, i tym samym Sąd I instancji powinien był uchylić zaskarżoną decyzję;

4. art. 3 § 1, art. 3 § 2 pkt 1, art. 141 § 1, art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 O.p. w zw. z art. 8 u.g.h., poprzez dokonanie bezpodstawnej kwalifikacji charakteru gier urządzanych na przedmiotowym urządzeniu i przez błędne założenie, że opinia biegłego W. K., na której Minister Finansów oparł swoją decyzję, została sporządzona przez podmiot uprawniony do przeprowadzania badań technicznych automatów do gier, co doprowadziło do zupełnie bezpodstawnej kwalifikacji urządzeń jako automatów do gier o charakterze losowym i w konsekwencji bezzasadnego oddalenia skargi, podczas gdy Sąd I instancji powinien zauważyć, że biegły nie jest podmiotem uprawnionym do wydawania tego typu opinii w postępowaniu mającym na celu ustalenie charakteru gier na urządzeniu, i tym samym Sąd I instancji powinien był uchylić zaskarżoną decyzję;

5. art. 208 § 1 O.p w zw. z art. 8 u.g.h poprzez odmowę jego zastosowania w sytuacji, gdy przedmiotowe postępowanie nie mogło się toczyć ze względu na jego bezprzedmiotowość i brak podstaw do jego wszczęcia, w związku z czym Sąd I instancji powinien był uchylić zaskarżoną decyzję.

II. prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.):

1. art. 2 ust. 6 w zw. z art. 2 ust. 7 u.g.h. w zw. z art. 23b ust. 1-5 u.g.h. w zw. z art. 23f ust. 1-5 u.g.h. poprzez nieoparcie decyzji na sprawozdaniu jednostki badającej upoważnionej przez Ministra Finansów do przeprowadzania badań technicznych automatów i urządzeń do gier, a jedynie na opinii biegłego W. K. z dnia 15 stycznia 2011 r. sporządzonej na potrzeby postępowania karnoskarbowego, pomimo że wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie charakteru gier na urządzeniach wymaga przeprowadzenia badania technicznego przez upoważnioną do tego jednostkę badającą, w związku z czym Sąd I instancji powinien był uchylić zaskarżoną decyzję;

2. art. 2 ust. 6 w zw. z art. 2 ust. 7 u.g.h. w zw. z art. 23b ust. 1-5 u.g.h. w zw. z art. 23f ust. 1-5 u.g.h. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na eksperymencie przeprowadzonym w czasie kontroli przez funkcjonariuszy służby celnej i opinii biegłego sądowego co było wadliwe w zakresie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, w związku z czym Sąd I instancji powinien był uchylić zaskarżoną decyzję.

Podnosząc te zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a. oraz w obu przypadkach o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych. W każdym przypadku spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Finansów i poprzedzającej ją decyzji Ministra Finansów z dnia 9 października 2013 r. w całości, ewentualnie o stwierdzenie nieważności decyzji w całości oraz o dopuszczenie dowodu ze wskazanych dokumentów dołączonych do skargi kasacyjnej.

III

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Finansów wniósł o jej oddalenie w całości.

IV

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Kontroli instancyjnej sprawowanej w jej granicach poddany został wyrok Sądu I instancji oddalający skargę na decyzję Ministra Finansów w przedmiocie rozstrzygnięcia o charakterze gier na automacie należącym do skarżącej. Treść zarzutów, opartych na podstawach wskazanych zarówno w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. (naruszenie prawa materialnego), jak i w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (naruszenie przepisów postępowania), i ich uzasadnienie wskazują, że istota kasacji dotyczy prawidłowości dopuszczenia i oparcia się przez organ przy rozstrzyganiu o charakterze gier, co zostało zaakceptowane przez Sąd I instancji, na opinii biegłego W. K., a zatem podmiotu, który nie był uprawniony do przeprowadzania badań technicznych automatów do gier. Zdaniem autora skargi kasacyjnej organ mógł się oprzeć tylko na sprawozdaniu z badań jednostki badającej upoważnionej do przeprowadzania badań technicznych automatów i urządzen do gier.

Przede wszystkim nie jest trafny zarzut dokonania przez Sąd I instancji błędnej wykładni art. 2 ust. 6 i ust. 7 u.g.h. w wyżej wskazanym zakresie.

Zdaniem Naczelnego Sąd Administracyjnego - wbrew stanowisku skarżącej - z treści art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h. należy wywieść, że w przypadku prowadzenia przez właściwego Ministra z urzędu postępowania w przedmiocie charakteru gry na automacie, do zakończenia tego postępowania i wydania rozstrzygnięcia nie jest dowodem niezbędnym badanie techniczne danego automatu przeprowadzone przez upoważnioną jednostkę badającą, z podanych niżej względów.

Zgodnie z art. 2 ust. 6 u.g.h. Minister właściwy do spraw finansów publicznych rozstrzyga, w drodze decyzji, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w ust. 1-5 są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy.

Na gruncie powyższej regulacji nie budziło wątpliwości, że - z racji odpowiedniego stosowania przepisów Ordynacji podatkowej do postępowań w sprawach określonych w ustawie o grach hazardowych (art. 8 u.g.h.) - w postępowaniach zmierzających do rozstrzygnięcia decyzją przez właściwego Ministra o charakterze gry lub zakładu katalog dowodów jest otwarty.

Z dniem 14 lipca 2011 r. wszedł w życie ust. 7 art. 2 u.g.h. - dodany na mocy art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 134, poz. 779). Stanowi on, że do wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 6, należy załączyć opis planowanego albo realizowanego przedsięwzięcia, zawierający w szczególności zasady jego urządzania, przewidywane nagrody, sposób wyłaniania zwycięzców oraz, w przypadku gry na automatach, badanie techniczne danego automatu, przeprowadzone przez jednostkę badającą upoważnioną do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może zażądać przedłożenia takich dokumentów przez stronę także w postępowaniu prowadzonym z urzędu.

Z treści przytoczonej regulacji wynika zatem, że ustawodawca przewidział wprawdzie dowód konieczny dla ustalenia charakteru gry na automatach w postaci badania technicznego danego automatu, przeprowadzonego przez określoną tym przepisem jednostkę badającą, jednakże literalne brzmienie zdania pierwszego art. 2 ust. 7 u.g.h. wskazuje jednoznacznie, że obowiązek przeprowadzenia tego dowodu dotyczy postępowań wszczynanych na wniosek strony, przy czym to na wnioskodawcy spoczywa wówczas wymóg przedłożenia takiego badania. Odnośnie do postępowań w tym przedmiocie wszczynanych z urzędu ustawodawca przewidział jedynie uprawnienie organu żądania przedłożenia badania technicznego automatu. Trzeba pamiętać, że wprowadzenie odstępstwa od zasady otwartego katalogu dowodów i równorzędności środków dowodowych (art. 180 § 1 O.p. w zw. z art. 8 u.g.h.) musi być - jak w przypadku każdego wyjątku - interpretowane ściśle. Nie można nie dostrzegać, że art. 2 ust. 7 u.g.h. w zdaniu pierwszym stanowi o obowiązku załączenia do wniosku stosownego badania technicznego automatu, zaś w zdaniu drugim o uprawnieniu organu w postępowaniu wszczętym z urzędu do żądania przedstawieniu takiego dokumentu. Tym samym z treści zdania drugiego art. 2 ust. 7 u.g.h. - przewidującego owo uprawnienie organu żądania przedłożenia badania technicznego automatu upoważnionej jednostki badającej także w postępowaniu prowadzonym z urzędu - nie można wyprowadzać wniosku, że dokument ten jest dowodem koniecznym także w postępowaniach nieinicjowanych przez strony.

Za trafnością przedstawionego rozumienia art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h. przemawia dodatkowo uzasadnienie projektu ustawy z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw.

Propozycję wprowadzenia zmian uzasadniano trudnościami związanymi z brakiem regulacji uprawniających Ministra do żądania od podmiotu stosownej dokumentacji i tym samym potrzebą określenia jakie dokumenty powinien przedstawić wnioskodawca ubiegający się o rozstrzygnięcie charakteru m.in. gier na automatach w drodze decyzji, o której mowa w art. 2 ust. 6 u.g.h. W powyższym uzasadnieniu wskazano nadto na zasadność wprowadzenia możliwości zażądania przedłożenia takich dokumentów także od strony uczestniczącej w postępowaniu prowadzonym z urzędu. Nie wskazano jednak na potrzebę zawężenia postępowania dowodowego dla postępowań wszczynanych przez organ z urzędu.

Z treści uzasadnienia projektu - przyjętego bez zmian w tym zakresie nowelizacji - wynika zatem, że przepis nakładając na wnioskodawcę obowiązek przedłożenie dowodu z określonych badań ma na celu wskazanie jakim dowodem określone okoliczności muszą być udowodnione ale tylko w postępowaniach wszczynanych na wniosek zainteresowanego podmiotu.

Podsumowując: z treści art. 2 ust. 6 i ust. 7 u.g.h. należy wywieść, że w przypadku prowadzenia przez Ministra Finansów z urzędu postępowania w sprawie rozstrzygnięcia charakteru gry na automacie badanie techniczne danego automatu -przeprowadzone przez jednostkę badającą upoważnioną do badań technicznych automatów i urządzeń do gier - nie jest dowodem koniecznym, niezbędnym do zakończenia postępowania i wydania rozstrzygnięcia.

W związku z tym, że naruszenie przepisów postępowania zostało ściśle powiązane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, w zakresie w jakim właściwa wykładnia przepisów prawa materialnego warunkowała zakres i granice postępowania, a więc sposób stosowania przepisów procesowych, za chybione należało również uznać naruszenie przepisów postępowania.

Z kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji wynika, że Minister Finansów przeanalizował dowody przedstawione przez spółkę i uznał te dowody za niepodważające wniosków wynikających z opinii biegłego W. K. Sąd I instancji zaakceptował powyższą ocenę wskazując, że grający za punkty uzyskane w jednej grze może rozpocząć nową grę. Zdobyte punkty można wykorzystać w następnych grach. Zatem zdobyte punkty stanowią wygraną rzeczową, o której mowa w art. 2 ust. 4 u.g.h. Nie ma przy tym znaczenia, zdaniem Sądu, że występuje limitowanie czasu grania skoro automat umożliwia prowadzenie gier o wygrane rzeczowe w ramach posiadanego czasu dostępności gier.

Należy zauważyć, że przebieg gry opisany w opinii biegłego, na której organ oparł rozstrzygnięcie, nie jest kwestionowany przez skarżącą spółkę, a różnice dotyczą wyłącznie wniosków formułowanych na podstawie tych opisów, zwłaszcza zaś odnośnie do elementów losowości gry oraz wygranej rzeczowej. W tej mierze, za uzasadnione z punktu widzenia wskazanego charakteru gry uznać należy to, że grający nie ma żadnego wpływu na grę, a wynik gry nie zależy od zręczności i umiejętności gracza, albowiem do zatrzymania bębnów nie dochodzi w momencie naciśnięcia odpowiedniego przycisku. Ponadto, z opisu gry wynika, że kwota wpłacona na początku nie jest jedynie przeliczana na czas udostępniany graczowi do korzystania z automatu, ale przede wszystkim na punkty kredytowe używane do rozgrywania poszczególnych gier. W wykupionym czasie gry, grający ma możliwość przeprowadzenia szeregu gier, a każda z nich polega na wyborze gry, określeniu stawki za grę, uruchomieniu bębnów i ich zatrzymaniu. Wygrane punkty umożliwiają rozpoczęcie nowej gry. Uznając stanowisko Sądu I instancji za prawidłowe, w tym jego zakresie, w jakim zaakceptował on stanowisko organu administracji odnośnie do prawnej oceny charakteru gier urządzanych na spornym w rozpatrywanej sprawie automacie, podnieść należy również, że skarga kasacyjna, mimo swej obszerności, nie podjęła skutecznej polemiki ze stanowiskiem zajętym przez Sąd I instancji w odniesieniu do omawianej kwestii. Innymi słowy, strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała, aby w zakresie odnoszącym się do oceny materiału dowodowego zgromadzonego w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, w szczególności zaś art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 208 § 1 O.p. w zw. z art. 8 u.g.h. stwierdzić należy, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie nawiązano do tego zarzutu, a zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Obowiązek nałożony tym przepisem oznacza, że autor skargi kasacyjnej nie może ograniczyć się tylko do wskazania przepisu prawa, który w jego ocenie został naruszony, ale musi też uzasadnić w czym upatruje uchybienie wskazanej normie prawnej.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).