Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 298/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-05-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Wyłączenie sędziego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono wniosek o wyłączenie asesora sądowego
Powołane przepisy: article: art. 18 par. 1,  art. 19,  art. 20,  art. 22 par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (spr.), Sędziowie: sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis, sędzia WSA Olga Białek, po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II wniosku M. W. o wyłączenie asesora Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Wojciecha Śnieżyńskiego w sprawie ze skargi M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ustalenie, że dokonana aktualizacja opłaty rocznej z tytułu wieczystego użytkowania nieruchomości gruntowej jest nieuzasadniona postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia [...] IV 2021 r. M. W. wniósł o wyłączenie asesora WSA Wojciecha Śnieżyńskiego. Stwierdził, że zgodnie z prawomocnym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 X 2007 r., sygn. akt SK 7/06 oraz art. 16 § 1 ustawy z dnia 30 VIII 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") orzekać mogą wyłącznie sędziowie. Zdaniem wnioskodawcy potwierdzeniem braku możliwości dopuszczenia do orzekania asesorów sądowych jest również § 23 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 VIII 2015 r. - regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1177).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że art. 18 § 1 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek, dla których wyłączenie sędziego winno nastąpić z urzędu, zaś wyłączenie dokonywane na wniosek strony uregulowane jest w art. 19 p.p.s.a. Stosownie zaś do art. 20 p.p.s.a. wnoszący o wyłączenie obowiązany jest wskazać i uprawdopodobnić przyczyny wyłączenia. Na stronie spoczywa zatem obowiązek wskazania przyczyny wyłączenia oraz powołania okoliczności lub dowodów uprawdopodobniających istnienie tej przyczyny. Postanowienie w przedmiocie wyłączenia sędziego, zgodnie z art. 22 § 2 p.p.s.a., poprzedza złożenie wyjaśnień przez tego sędziego, którego wniosek dotyczy. Podkreślenia wymaga, że o wyłączeniu sędziego nie może decydować subiektywne przekonanie strony o jego stronniczości i niesprawiedliwości. Przyczyny wyłączenia, które powinny zostać uprawdopodobnione we wniosku o wyłączenie sędziego, to wyłącznie przyczyny, które wynikają z art. 18 i 19 p.p.s.a. Oznacza to, że przyczyną wyłączenia nie jest jakakolwiek okoliczność, która zdaniem strony wyłącza sędziego od rozpoznawania jego sprawy, ale okoliczność przewidziana w p.p.s.a.

W przedmiotowej sprawie nie wykazano istnienia przesłanek z art. 18 § 1 p.p.s.a., jak również nie wskazano okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie wniosku o wyłączenie asesora WSA Wojciecha Śnieżyńskiego na podstawie art. 19 p.p.s.a.

Ponadto z treści oświadczenia złożonego do akt sprawy przez asesora WSA Wojciecha Śnieżyńskiego nie wynika, by w niniejszej sprawie zachodziły okoliczności wymienione w art. 18 p.p.s.a. lub inne, które mogłyby wywołać uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności.

Odnosząc się natomiast do argumentu wnioskodawcy o braku możliwości dopuszczenia do orzekania asesora to stwierdzić należy, że powołany przez wnioskodawcę wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 X 2007 r., sygn. akt SK 7/06 nie ma zastosowania do obecnie funkcjonującej instytucji asesora sądowego.

Orzeczenie to dotyczyło bowiem tych unormowań, które kształtowały instytucję asesora sądu powszechnego. We wskazanym orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego orzeczono o niezgodności z art. 45 ust. 1 Konstytucji art. 135 § 1 ustawy z 27 VII 2001r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) dotyczącego kompetencji Ministra Sprawiedliwości do powierzania asesorom pełnienia czynności sędziowskich. Co jednak wymaga podkreślenia to fakt, że w obecnym stanie prawnym tj. od 1 I 2016 r. asesorów sądowych do pełnienia urzędu na stanowisku asesora sądowego powołuje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa co wynika wprost z art. 5 § 3 ustawy z dnia 25 VII 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167). Zgodnie zaś z art. 4 powołanej ustawy, sędziowie sądów administracyjnych i asesorzy sądowi w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom. Stosowanie zaś do art. 106zg § 2 ustawy z 27 VII 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2020 r., poz. 2072) w zw. z art. 29 § 1 ustawy Prawo ustroju sądów administracyjnych, ilekroć inne ustawy przewidują podejmowanie czynności urzędowych przez sędziego należy przez sędziego rozumieć także asesora sądowego.

W tym stanie rzeczy Sąd oddalił wniosek na zasadzie na podstawie art. 22 § 2 p.p.s.a.