Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 350/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2008-11-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Orzeczono o odmowie zwrotu kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: § 16
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1349
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Krzysztof Nesteruk po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego K.D. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi L.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zasiłku okresowego postanawia odmówić przyznania wnioskodawcy wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz zwrotu wydatków.


UZASADNIENIE

Ustanowiony na zasadzie prawa pomocy pełnomocnik skarżącej - radca prawny K.D. w piśmie z dnia 30 października 2008 r. poinformował o sporządzeniu opinii braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej od wydanego w sprawie wyroku oraz zwrócił się "o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, według norm przepisanych, w tym kosztów opłaty skarbowej za odpis pełnomocnictwa, które poni(ósł)"

- oświadczając, iż "opłaty z tytułu pomocy prawnej z urzędu, w całości nie zostały opłacone".

Motywy nieuwzględnienia zgłoszonego wniosku są następujące:

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Zasady odnoszące się do radców prawnych zawarte są w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), zwanym dalej

w skrócie rozporządzeniem.

Zgodnie z § 15 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4, oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.

Stosownie do § 16 rozporządzenia, "wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone

w całości lub w części."

Obowiązek uwzględnienia tego oświadczenia we wniosku został wprowadzony przez § 2 (nieobowiązującego już) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 12 grudnia 1997 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. Nr 154, poz. 1013) i obecnie obowiązuje we wszystkich rozporządzeniach wykonawczych Ministra Sprawiedliwości, a dotyczących kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych

i rzeczników patentowych. Na kanwie przywołanego rozporządzenia z 12 grudnia 1997 r. Sąd Najwyższy sformułował pogląd, zgodnie z którym oświadczenie, że opłaty z tytułu udzielenia pomocy prawnej nie zostały wypłacone w całości lub w części, jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została wynagrodzona. Zdaniem Sądu Najwyższego niezłożenie przez pełnomocnika wskazanego oświadczenia nie stanowi braku formalnego pisma, lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku (postanowienie

z 14 października 1998 r., II CKN 687/98, OSNC 1999, nr 3, poz. 63).

Pogląd taki jest wyrażany również w aktualnym orzecznictwie sądowoadministracyjnym.

Aby Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi, konieczne jest złożenie oświadczenia o treści zawartej w § 16 rozporządzenia, gdyż pozwala to w istocie określić zakres, w jakim wynagrodzenie musi zostać pokryte przez Skarb Państwa. Brak stosownego oświadczenia nie stanowi uchybienia formalnego, które podlegałoby uzupełnieniu na wezwanie sądu w trybie art. 49 p.p.s.a. Przyjmuje się bowiem, iż oświadczenie, że opłaty z tytułu udzielenia pomocy prawnej nie zostały wypłacone w całości lub w części, jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów. Brak takiego oświadczenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OZ 615/08, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wymóg zastosowania się do jednoznacznie brzmiącej dyspozycji § 16 rozporządzenia winien być przestrzegany bezwarunkowo, z wykluczeniem możliwości jego wyinterpretowania ze sformułowań użytych w treści rozpatrywanego wniosku. Należy mieć na uwadze, że wniosek pochodzi od profesjonalnego pełnomocnika, od którego oczekuje się realizacji dyspozycji wyrażonych w stosownych przepisach prawa procesowego, bez konieczności wzywania do uzupełnienia braków (zob. M. Kazek, Nieznajomość prawa

a wynagradzanie za czynności pełnomocnika z urzędu, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 6 (9)/2006, s. 65-71; S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, LexisNexis , Warszawa 2007, s. 315-316).

Oświadczenie zawarte w rozpatrywanym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej nie czyni zadość wymogowi § 16 rozporządzenia. Stwierdzenie, iż "opłaty (...) w całości nie zostały opłacone" nie pozwala bowiem na bezsprzeczne ustalenie, że nie zostały one zapłacone w części.

Usunięcia owej przeszkody w orzekaniu o wysokości należnego wynagrodzenia

nie można dokonać poprzez wyinterpretowanie ze sformułowań użytych w treści rozpatrywanego wniosku, że opłaty nie zostały zapłacone również w części. Zadośćuczynienie obowiązkowi przewidzianemu w § 16 rozporządzenia nie może być bowiem wywodzone z logicznej wykładni sformułowanego przez pełnomocnika żądania przyznania kosztów "nieopłaconej pomocy prawnej". Nałożony przez prawodawcę obowiązek złożenia stosownego oświadczenia sformułowany jest w sposób jednoznaczny, wobec czego mylnym, gdyż opartym na niedopuszczalnym utożsamianiu treści żądania

z oświadczeniem, było by przyjęcie, iż wystarczające jest sformułowanie żądania przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, bowiem z niego już wynika, że koszty nie zostały opłacone (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2005 r. sygn. akt II FZ 625/05, orzeczenia.nsa. gov.pl).

W związku z tym, iż złożenie oświadczenia (z § 16) jest nieodzowne wyłącznie dla ustalenia opłat, nie zaś niezbędnych, udokumentowanych wydatków radcy prawnego,

o których mowa w § 5 pkt 2 rozporządzenia, wskazać należy, iż nawet w oparciu o sam ten przepis nie byłoby możliwe uwzględnienie żądania zwrotu kwoty wydanej na opłatę skarbową za odpis pełnomocnictwa, ponieważ przedmiotem postępowania jest zasiłek okresowy. W takim przypadku wydatek ów nie ma miana niezbędnego, jako że zgodnie z art. 2 ust 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 225, poz. 1635 ze zm.), dokonanie czynności urzędowej, wydanie zaświadczenia i zezwolenia albo złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa lub prokury albo jego odpisu, wypisu lub kopii w sprawach świadczeń socjalnych oraz w sprawach załatwianych na podstawie przepisów o pomocy społecznej i przepisów o zatrudnieniu socjalnym

nie podlega opłacie skarbowej.

Z podanych przyczyn orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., powierzający referendarzowi sądowemu wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi, radcy prawnemu lub rzecznikowi patentowemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków.