Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 211/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia L. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt III SA/Gl 886/11 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] marca 2011 r., L. Z. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji w przedmiocie podatku akcyzowego. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że w trakcie postępowania za okres 2006 r. decyzjami z dnia [...] czerwca 2008 r. organ podatkowy zabezpieczył na poczet ewentualnych przyszłych zobowiązań wraz z należnymi odsetkami kwotę blisko 13 mln zł. Natomiast za cały 2005 r. Naczelnik Urzędu Celnego wydał decyzje wymiarowe i nadał im rygor natychmiastowej wykonalności.

Skarżąca stwierdziła, że sposób prowadzenia egzekucji odznacza się wyjątkową uciążliwością, gdyż pozbawiono ją środków na bieżące prowadzenie działalności. Egzekucja poprzez zajęcie środków na koncie bankowym spowoduje w najbliższym czasie likwidację działalności, ponieważ niemożliwe jest jej prowadzenie bez dysponowania środkami pieniężnymi.

Postanowieniem z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt III SA/Gl 886/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd I instancji, powołując się na treść art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako p.p.s.a.), stwierdził, że o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może postanowić, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślił jednakże, iż chodzi o taką szkodę majątkową lub niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwości przywrócenia rzeczy do stanu pierwotnego.

W ocenie Sądu, wskazana powyżej przesłanka nie została przez stronę skarżącą wykazana, bowiem samo istnienie obowiązku wykonania zaskarżonej decyzji nie może stanowić podstawy do uwzględnienia złożonego przez skarżącą wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty egzekwowanego świadczenia i związane z tym uszczuplenie majątku jest naturalnym następstwem takiej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, że obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, iż wskutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Sąd podkreślił, że przedmiotowe roszczenie ma charakter pieniężny i z samej jego istoty jego skutki są odwracalne, gdyż przy uwzględnieniu skargi uiszczone kwoty zostaną zwrócone. Ponadto każde egzekwowanie należności pieniężnych odnosi skutek faktyczny w finansach zobowiązanego, a więc nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, powołanie się na okoliczność zajęcia ponad 1 mln złotych z konta firmy na skutek nadania decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności, a także zabezpieczenie około 13 mln złotych na poczet ewentualnych przyszłych zobowiązań wraz z należnymi odsetkami nie mogło odnieść zamierzonego skutku w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Sąd wskazał na treść art. 166a § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), w myśl którego za zgodą organu egzekucyjnego z zajętego w celu zabezpieczenia rachunku bankowego zobowiązanego mogą być dokonywane wypłaty, po przedstawieniu wiarygodnych dokumentów świadczących o konieczności poniesienia wydatków dla wykonywania działalności gospodarczej. Dlatego też, w ocenie Sądu I instancji, wskazane przez skarżącą okoliczności, pomimo że faktycznie są dla niej dotkliwe, nie mogły zostać uwzględnione. Ponadto z materiału dowodowego dołączonego do akt sprawy nie wynika, że działalność firmy prowadzonej przez skarżącą jest zagrożona. W ramach prowadzonej przez nią Stacji Paliw od stycznia do czerwca 2011 r. L. Z. dokonała operacji księgowych na łączną kwotę 242.185.490,89 zł. Podobnie w deklaracjach VAT-7 podstawa opodatkowania wynosiła: 682.602,00 zł (kwiecień), 606.732,00 zł (maj) i 673.413,00 zł (czerwiec). Tym samym twierdzenie, iż skarżąca poniosła stratę rzędu 85.172,88 zł nie znajduje uzasadnienia w przedstawionym materiale dowodowym. Ta nie jest bowiem spowodowana nierentownością firmy tylko wysokością ponoszonych kosztów prowadzonej działalności. Podobne spostrzeżenia nasuwają się w odniesieniu do wykazanej za ubiegły rok podatkowy straty rzędu 12.864.848,75 zł, jako że uzyskany za ten okres przychód wynosił 14.652.883,58 zł, natomiast koszty jego uzyskania obejmowały kwotę 27.517.732,33 zł.

Na powyższe postanowienie L. Z. wniosła zażalenie, zaskarżonemu orzeczeniu zarzucając naruszenie przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez nierozważenie całokształtu okoliczności sprawy i materiału dowodowego oraz sprzeczności istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego. W związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

W uzasadnieniu zażalenia skarżąca stwierdziła, że wysokość obrotów osiągniętych od stycznia do czerwca 2011 r. nie powinna przysłonić rzeczywistej sytuacji materialnej w jakiej znajduje się skarżąca. Z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej za rok 2010 i 2011 poniosła ona bowiem stratę, co jest niezaprzeczalnym faktem.

Skarżąca wskazała, że nie posiada zapasów gotówki, gdyż wpływy ze sprzedaży paliw przekazywane są na spłatę kredytów kupieckich udzielanych przez dostawców za towar otrzymywany z odroczonym terminem płatności. Brak zapłaty za niego spowoduje zatem wstrzymanie dalszych dostaw, a tym samym zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą. Zdaniem skarżącej, nie można utożsamiać środków finansowych będących w obrocie z faktem, że może ona nimi swobodnie dysponować i że stanowią jej wyłączną własność. Zakupy towarów handlowych stanowią podstawowy koszt prowadzonej działalności, lecz nie są kosztem jedynym. Oczywistymi kosztami są bowiem wynagrodzenia pracowników, ubezpieczenia społeczne, koszty zużycia prądu, wody, opłaty lokalne, itp.

L. Z. podniosła również, iż prowadzona egzekucja dotycząca zobowiązań podatkowych za rok 2005, 2006 oraz za miesiące czerwiec i lipiec 2007, opiewających na kwotę główną w wysokości kilkunastu milionów złotych, doprowadziła do zachwiania płynności finansowej skarżącej i pogorszenia warunków zakupu towarów. Środki, które zostały już zajęte przez organy podatkowe były w zasadniczej części przeznaczone na uregulowanie należności dostawcom, wskutek czego uległy pogorszeniu również warunki handlowe.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.

Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że okoliczności podniesione przez skarżącą nie prowadzą do konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Rodzaj obowiązku, tj. zapłata zobowiązań podatkowych nie wywołuje stanu nieodwracalnego, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. Zasadnie zatem stwierdził Sąd I instancji, że w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje możliwość zwrotu uiszczonej kwoty.

Powyższej oceny nie zmienia też argument pogorszenia konkurencyjności cen sprzedawanych przez skarżącą towarów względem innych uczestników obrotu handlowego, a także ewentualna niemożność regulowania bieżących zobowiązań zarówno w stosunku do dostawców towarów, jak i innych świadczeń związanych z codziennym funkcjonowaniem firmy (np. świadczenia pracownicze, koszty mediów, opłaty lokalne).

Z informacji zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji oraz w zażaleniu wynika bowiem, że L. Z. wciąż prowadzi działalność gospodarczą i brak jest jakichkolwiek informacji, aby utraciła płynność finansową.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z przedstawionych przez skarżącą argumentów nie wynika zatem aby w aktualnej sytuacji egzekwowanie należności pieniężnych mogło wywołać skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Dokonanej oceny nie zmienia również wykazana przez skarżącą strata z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Strata powstaje bowiem wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem, a to skutkuje jedynie brakiem dochodu do opodatkowania (brakiem obowiązku zapłaty podatku dochodowego) i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Zatem powstanie straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej i tym bardziej groźby wszczęcia postępowania upadłościowego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy również zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji w kwestii możliwości zastosowania przez skarżącą art. 166a § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a tym samym uznać należy, że istnieje możliwość dokonywania wypłat z zajętego rachunku bankowego za zgodą organu egzekucyjnego w celu poniesienia wydatków związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą.

Wobec powyższych ustaleń trudno uznać, aby zapłata żądanych przez organ należności miała spowodować zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Na marginesie należy wskazać, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to zatem sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Podkreślić natomiast należy, iż Sąd ma możliwość dokonania zmiany w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały podjęcie tego postanowienia.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.