Wyrok NSA, sygn. akt OSK 1366/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 37j, art. 37l
journal: Dz.U. 2003 nr 58 poz 514
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu
article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska (spr.), Sędziowie NSA Janina Antosiewicz, Leszek Włoskiewicz, Protokolant Łukasz Celiński, po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ireny K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 maja 2004 r. sygn. akt III SA/Lu 104/04 w sprawie ze skargi Irena K. na decyzję Wojewody L. z dnia 7 stycznia 2004 r. (...) w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku przedemerytalnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20.05.2004 r. III SA/Lu 104/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę Ireny K. na decyzję Wojewody L. z dnia 7.01.2004 r. (...), którą utrzymana została w mocy decyzja Starosty R. z dnia 23.11.2002 r. (...) odmawiająca przyznania Irenie K. prawa do zasiłku przedemerytalnego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił, co następuje:

Poza sporem jest, że Irena K. została zarejestrowana jako bezrobotna z dniem 10.07.2000 r. i przyznano jej prawo do zasiłku z dniem 9.07.2001 r., tj. w czasie obowiązywania art. 37j ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.12.2001 r. Przepis ten został skreślony, z dniem 1.01.2001 r., mocą art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 17 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i Wojewódzkich Komisjach Dialogu Społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentów szkół /Dz.U. nr 154 poz. 1793/, jednak jej art. 11 ust. 1 zawierał unormowanie, zgodnie z którym osoby, które przed dniem jej wejścia w życie zarejestrowały się w państwowym urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia praw do zasiłku przedemerytalnego nabywają oraz zachowują prawo do tego zasiłku na dotychczasowych zasadach. Następnie art. 3 ustawy z dnia 20 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz o systemie oświaty /Dz.U. 2003 nr 6 poz. 65/ stanowił, że prawo do tego zasiłku, na zasadach określonych w przepisach o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.12.2001 r. przysługuje bezrobotnym, którzy do dnia 12.01.2001 r. spełnili warunki do jego nabycia. Art. 37j stanowił, że zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, zaś art. 37l do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego zaliczał okres aktualnie pobieranego zasiłku. Irena K. spełniała dwie przesłanki: posiadała status bezrobotnego i prawo do zasiłku dla bezrobotnych, jednakże nie spełniała trzeciego warunku, bowiem pomimo udokumentowania 15 lat pracy w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, nie posiadała okresu uprawniającego do zasiłku, gdyż łącznie 21 lat, 9 miesięcy i 26 dni, bowiem wliczeniu podlegał zasiłek aktualnie pobierany, tj. od dnia 21.09.2001 r. Zasiłek dla bezrobotnych nie może być zaliczony do okresu uprawniającego do zasiłku, gdyż ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wymienia enumeratywnie okresy uprawniające do zasiłku w art. 23 ust. 2 pkt 2, ust. 2 i 4 oraz art. 24 ust. 4 i 4a, a w tych przepisach brak jest zapisu umożliwiającego zaliczenie na poczet okresu uprawniającego zaliczenie zasiłku dla bezrobotnych. Z tych względów decyzje organów obu instancji są zgodne z prawem.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła Irena K., reprezentowana przed radcę prawnego, domagając się jego uchylenia w całości i rozpoznania skargi lub przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi do ponownego rozpatrzenia, zarzucając naruszenie art. 23 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i 4, art. 24 ust. 2, art. 30, art. 37j ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.12.2001 r. przez niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię, prowadzące w konsekwencji do niewłaściwego zastosowania art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. W uzasadnieniu skargi podkreślono: sporną kwestią jest czy okresy pobierania zasiłku dla bezrobotnych, oprócz okresu aktualnie pobieranego zasiłku, mogą być zaliczone do okresu uprawniającego do zasiłku, gdyż, zdaniem Sądu art. 23 ust. 1 pkt 2, art. 2 i 4, 24 ust. 4 i 4a enumeratywnie te okresy wymieniają. Gdyby art. 23 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i 4 miał okresy te w taki sposób wyszczególniać to art. 24 ust. 2 brzmiałby: bezrobotnemu, którego łączne okresy wymienione w art. 23 ust. 1 pkt 2 oraz okresy, o których mowa w art. 23 ust. 2 i 4 zwane dalej "okresami uprawniającymi do zasiłku ...", jednak, skoro art. 24 ust. 2 brzmi: "bezrobotnemu, którego łączne okresy zatrudnienia ..., wymienione w art. 23 ust. 1 pkt 2 oraz okresy, o których mowa w art. 23 ust. 2, 4 zwane dalej "okresem uprawniającym do zasiłku"..." to oznacza, że intencją ustawodawcy było zaliczenie, z zastrzeżeniem art. 30 ust. 2, do okresu uprawniającego do zasiłku także szczególnych okresów zatrudnienia, jakimi są, w rozumieniu art. 30 ust. 1, okresy pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Za prawidłowością takiego wniosku przemawia i to, że od długości okresu uprawniającego do zasiłku ustawa uzależniła długość okresu pobierania zasiłku /art. 25 ust. 1 pkt 3a/, wysokość zasiłku /art. 24 ust. 2 i 3/, przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego /art. 37j ust. 1/, w art. 30 ust. 1 nakazuje zaliczać okresy pobierania zasiłku do okresów zatrudnienia, w art. 30 ust. 2 enumeratywnie wylicza okresy do których nie można zaliczyć okresów pobierania zasiłku, mimo zaliczenia ich do okresów zatrudnienia. Przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego, jak i długość okresu pobierania zasiłku zalicza się do długości okresu uprawniającego do zasiłku. W enumeratywnym wyliczeniu art. 30 ust. 2 nie pozwala zaliczyć okresów pobierania zasiłków, tj. dla bezrobotnych do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy długość okresu pobierania zasiłku, ale nie zakazuje przy tym zaliczania okresów pobierania zasiłków, tj. okresów zatrudnienia w rozumieniu art. 30 ust. 1 do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy przyznanie prawa do zasiłku emerytalnego. Wyliczone przez skarżącą okresy pobierania zasiłku dla bezrobotnych powinny być zatem zaliczone.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, bowiem nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobocia /Dz.U. 2003 nr 58 poz. 514 ze zm./ w art. 23 ust. 1 pkt 2, ust. 2, 4 oraz w art. 24 ust. 4 i 4a wymienia enumeratywnie okresy uprawniające do zasiłku i brak jest w nich zapisu umożliwiającego zaliczenie na poczet okresu uprawniającego do zasiłku - zasiłku dla bezrobotnych. Temu stwierdzeniu Sądu nie można zarzucić, jak to uczyniono w skardze, błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania tych przepisów. Art. 23 ust. 1 pkt 2 pod literami od a do i, ust. 2 i 4 wymienia bowiem enumeratywnie okresy uprawniające do zasiłku, nie wymieniając wśród nich okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych, zatem wykładnia tego przepisu przez Sąd nie była błędna. Natomiast na czym miałoby polegać niewłaściwe zastosowanie tego przepisu skarga nie wyjaśnia. Natomiast jeśli idzie o zarzuty odnośnie do art. 24 ust. 2 i art. 30 to stwierdzić należy, iż Sąd w ogóle się nimi nie zajmował, odnosząc się tylko do art. 24 ust. 4 i 4a, o czym mowa wyżej.

Przedmiotem merytorycznych rozważań Sądu był art. 37j i art. 37l ww. ustawy przy czym jeśli idzie o art. 37j to jego ust. 1 - jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Przepis ten zawiera przesłanki, które są niezbędne do spełnienia przez osobę ubiegającą się o zasiłek przedemerytalny. Tak też stwierdził Sąd, wymieniając te warunki, które przytoczył za tym przepisem. Błędnej wykładni ani niewłaściwego zastosowania tego przepisu nie można również zatem Sądowi zarzucić.

Istotne w niniejszej sprawie było to czy zasiłek dla bezrobotnych może być zaliczony do okresu uprawniającego do zasiłku, jak chciała skarżąca, bowiem zasiłek taki otrzymywała, a okres jego pobierania nie został zaliczony przez organy do okresów, o których w art. 37j ust. 1 cyt. ustawy, a co Sąd uznał za zgodne z przepisami. Wynikało to z regulacji zawartej w art. 37l ust. 1. Sąd uznał, że zgodnie z nim do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego zalicza się okres aktualnie pobieranego zasiłku i taki został skarżącej zaliczony.

Wobec powyższego zaskarżony wyrok nie narusza prawa i skargę kasacyjną należało oddalić na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/.