Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 201/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 1 ust. 1, art. 2, art. 4 ust. 1 pkt 4, art. 4 ust. 3, art. 6, art. 13, art. 16
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 19 lutego 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2015 roku przy udziale - sprawy ze skargi Fundacji A we W. na bezczynność Okręgowej Izby Radców Prawnych w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Okręgową Izbę Radców Prawnych w Ł. do załatwienia wniosku Fundacji A we W. z dnia 17 października 2014 roku w terminie czternastu dni od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Okręgowej Izby Radców Prawnych w Ł. na rzecz Fundacji A we W. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS


UZASADNIENIE

Fundacja A we W. zaskarżyła do sądu administracyjnego bezczynność Okręgowej Izby Radców Prawnych w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W uzasadnieniu skargi jej autor napisał, iż wnioskiem z dnia 17 października 2014 roku zwrócił się do Okręgowej Izby Radców Prawnych w Ł. o udostępnienie informacji publicznej – w formie kserokopii lub scanów w formacie pdf – uzasadnienia wszystkich dobrych, bardzo dobrych i celujących ocen cząstkowych egzaminu radcowskiego z zakresu prawa gospodarczego sporządzonych przez właściwych egzaminatorów w związku z przeprowadzonym egzaminem w roku 2014. W piśmie z dnia 5 listopada 2014 roku organ uznał, że adresatem wniosku winna być Komisja Egzaminacyjna. Stanowisko to w ocenie strony jest błędne. Pisemne uzasadnienie oceny cząstkowej wystawionej przez egzaminatora stanowi załącznik do protokołu z przebiegu egzaminu. Dokumentację związaną z przebiegiem egzaminu, po jego zakończeniu, przewodniczący komisji egzaminacyjnej przekazuje właściwej okręgowej izbie radców prawnych. Na tej podstawie strona wnioskuje, iż organ jest w posiadaniu wnioskowanych do udostępnienia danych, a ich treść stanowi informację publiczną.

W odpowiedzi na skargę Okręgowa Izba Radców Prawnych w Ł. wniosła o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wskazując, iż adresatem wniosku winna być właściwa komisja egzaminacyjna. Niewątpliwie dokumentacja związana z przeprowadzeniem egzaminu została protokolarnie przekazana do Okręgowej Izby Radców Prawnych, ale organem przeprowadzającym egzamin były komisje egzaminacyjne. Okręgowe Izby Radców Prawnych nie uzyskały mandatu ustawowego do kształtowania składu osobowego komisji egzaminacyjnych. Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy samorządu zawodowego. W sprawie ustawodawca nie delegował na okręgowe izby radców prawnych jakichkolwiek uprawnień związanych z przeprowadzeniem egzaminu radcowskiego z wyłączeniem biurowej obsługi komisji egzaminacyjnych. Cały proces egzaminacyjny znajduje się w rękach komisji egzaminacyjnych włącznie z faktem podejmowania przez uchwały o wyniku egzaminu radcowskiego. Okręgowe izby radców prawnych nie realizują zatem zadania publicznego polegającego na weryfikowaniu wiedzy osób przystępujących do egzaminu radcowskiego w kontekście możliwości uznania jej za wystarczającą, aby móc wykonywać zawód radcy prawnego. Nie sposób także uznać, aby uzasadnienia ocen z określonego egzaminu cząstkowego w ramach egzaminu radcowskiego odnosiły się bezpośrednio do działalności okręgowych izb radców prawnych.

Mając na względzie powyższe nie sposób uznać Okręgowej Izby Radców Prawnych za właściwego adresata wniosku o udostępnienie informacji publicznej, zatem nie można uznać, aby w sprawie występowała bezczynność organu.

Niezależnie od powyższych rozważań, zdaniem organu, dokonana przez skarżącego kwalifikacja wnioskowanych do udostępnienia danych, jako informacji podlegającej udostępnieniu w świetle treści ustawy, jest wadliwa. Przystąpienie do egzaminu radcowskiego, a zatem działanie, mające na celu ewentualne uzyskanie uprawnień radcy prawnego, nie jest sprawą publiczną, przez którą należy rozumieć wszelkie działania (zaniechania) podmiotów podejmujących czynności w celu realizacji zadań zaliczanych do szeroko rozumianego interesu publicznego, ani działaniem związanym w jakikolwiek sposób ze sprawowaniem funkcji publicznej przez zdającego, nawet przy przyjęciu założenia, że po ewentualnym uzyskaniu uprawnień uzyska status osoby zaufania publicznego. Postępowanie egzaminacyjne nie ma charakteru konkursowego, a co za tym idzie każdy z egzaminowanych poddany zostaje indywidualnej weryfikacji w zakresie swojej wiedzy, która to weryfikacja jest uregulowana ustawowo przez ustalenie potencjalnej ścieżki odwoławczej w przypadku niezadowolenia z uzyskanego wyniku. Czym innym są kryteria oceny danych prac, które w istocie swojej winny być udostępnione, a czym innym uzasadnienia indywidualnych ocen przyznanych poszczególnym osobom prywatnym przystępującym do egzaminu radcowskiego.

W ocenie organu, sporządzone przez egzaminatora dokumenty obejmujące ocenę cząstkową i uzasadnienie tej oceny nie będą mieścić się w zakresie definicji pojęcia "dokumentu urzędowego" w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Kompetencje osoby, która dokonała utrwalenia i podpisania oświadczenia woli lub wiedzy, muszą być bezpośrednio bowiem związane z przysługującym jej statusem funkcjonariusza publicznego. Tak więc posiadanie przez egzaminatora statusu funkcjonariusza publicznego z racji pełnienia zawodowych czynności sędziowskich lub prokuratorskich nie ma znaczenia w zakresie wykonywania przez niego obowiązków wykraczających poza jego obowiązki zawodowe, związanych z pełnieniem funkcji egzaminatora w komisji egzaminacyjnej przeprowadzającej egzamin prawniczy. Skutkiem odmiennej wykładni byłby różny status prawny tożsamych co do istoty dokumentów sporządzonych przez dwóch egzaminatorów, np. egzaminatora będącego sędzią oraz egzaminatora będącego radcą prawnym, nakazujący stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej w pierwszym wypadku, a wykluczający taką możliwość w drugim.

Pełnomocnik organu podczas rozprawy w dniu 19 lutego 2015 roku oświadczył, iż wnosi o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z regulacją art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2014 roku, poz. 782 ze zm., dalej jako: "u.d.i.p."), do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z kolei art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. wskazuje, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Nie można zatem mieć wątpliwości co do kognicji sądu administracyjnego w niniejszej sprawie.

Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. W myśl bowiem art. 149 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. (art. 149 § 2 P.p.s.a.).

Przystępując do merytorycznej oceny zasadności skargi wyeksplikować wypada, iż celem skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do załatwienia przez organ określonej sprawy.

Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że występują negatywne przesłanki do załatwienia sprawy poprzez wydanie określonego aktu lub podjęcie czynności.

Skarga w sprawie niniejszej opiewa przede wszystkim na zarzut bezczynności organu – Okręgowej Izby Radców Prawnych w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, o którą wnioskiem z dnia 17 października 2014 roku (przesłanym organowi drogą mailową) wnioskowała strona skarżąca.

Co do zasady, warunkiem dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest – jak to wynika z przepisu art. 52 § 1 P.p.s.a. – wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej, przy czym dotyczy to także skargi na bezczynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Jednakże w przypadku skargi na bezczynność, której przedmiotem jest dostęp do informacji publicznej należy przyjąć, iż skarga nie musi być poprzedzona środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Brak jest bowiem podstaw do występowania z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa oraz wykazywania, że złożone zostało zażalenie na bezczynność organu w trybie, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. (por.: wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 roku, I OSK 601/05 wszystkie powołane orzeczenia dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przyjmuje się, że rolą sądu administracyjnego przy rozpoznawaniu skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej jest udzielenie odpowiedzi na pytanie czy objęta wnioskiem informacja stanowi informację publiczną, a następnie czy podmiot zobowiązany do jej udostępnienia rzeczywiście nie podjął działań nakazanych mu przez prawo. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że skargę na bezczynność w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej można złożyć nie tylko wobec "milczenia" podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, ale również w sytuacji, w której powstał spór między wnioskodawcą a adresatem wniosku, co do charakteru żądanej informacji. Tym samym sąd administracyjny, do którego trafiła skarga na bezczynność pełni rolę arbitra, który ma przede wszystkim przesądzić czy wnioskodawca żąda informacji, o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i tym samym czy ustawa ta znajduje zastosowanie. Skarga na bezczynność w tego rodzaju sprawach chroni wnioskodawcę przed arbitralnym stanowiskiem podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, które uniemożliwia uzyskanie żądanej informacji (por.: wyrok NSA z dnia 7 lipca 2010 roku, I OSK 592/10, wyrok NSA z dnia 6 października 2011 roku, I OSK 1510/11).

Ustawa o dostępie do informacji publicznej stanowi w art. 1 ust. 1, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy, a także regulacje art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por.: wyrok NSA z dnia 30 października 2002 roku, II SA 181/02; wyrok NSA z dnia 20 października 2002 roku, II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z dnia 30 października 2002 roku, II SA 2036-2037/02, za: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002 roku, s. 28).

Z powyższego wynika, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne lub gospodarujących mieniem publicznym. Niewątpliwie jest to definicja szeroka i mieści się w nich treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organów władzy publicznej, związanych z tymi organami, bądź jakikolwiek sposób dotyczących tych organów. Jest to zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organy i podmioty wytworzonych, jak i tych, których używa się przy realizacji powierzonych prawem zadań, nawet jeśli dokumenty te nie pochodzą od organów władzy publicznej (por.: wyrok NSA z dnia 21 lipca 2011 roku, I OSK 678/11).

W realiach niniejszej sprawy należy wskazać, iż postępowanie związane z egzaminem radcowskim regulują przepisy ustawy z dnia 6 lipca 1982 roku o radcach prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 roku, poz. 637 ze zm., dalej jako: "u.r.p."). Egzamin przeprowadzają komisje egzaminacyjne powołane do przeprowadzenia tegoż egzaminu na obszarze właściwości jednej lub kilku okręgowych izb radców prawnych (art. 361 ust. 2 u.r.p.). Członków komisji powołuje Minister Sprawiedliwości spośród specjalistów z dziedzin prawa objętych egzaminem (art. 361 ust. 3 u.r.p.). W skład komisji wchodzą 4 osoby wskazane przez Ministra Sprawiedliwości i 4 osoby wskazane przez Krajową Radę Radców Prawnych spośród radców prawnych (art. 361 ust. 4 u.r.p.). Ponadto Minister Sprawiedliwości po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Radców Prawnych wskazuje przewodniczącego komisji i jego zastępcę (art. 361 ust. 5 u.r.p.). Przewodniczący kieruje pracami komisji i reprezentuje ją na zewnątrz (art. 361 ust. 6 u.r.p.). Natomiast właściwa dla siedziby komisji egzaminacyjnej okręgowa izba radców prawnych zapewnia obsługę administracyjną i techniczną działalności komisji, w tym przeprowadzanie egzaminu radcowskiego, jako zadanie zlecone z zakresu administracji rządowej (art. 361 ust. 13 u.r.p.). Wydatki związane z działalnością komisji pokrywane są z budżetu państwa (art. 361 ust. 15 u.r.p.). Ustawa udziela Ministrowi Sprawiedliwości delegacji do określenia, w drodze rozporządzenia, między innymi szczegółowego trybu i sposobu przeprowadzania egzaminu radcowskiego, a w szczególności sposobu działania komisji egzaminacyjnych, czasu trwania poszczególnych części egzaminu radcowskiego oraz sposobu zorganizowania obsługi administracyjnej i technicznej komisji egzaminacyjnych przez okręgowe izby radców prawnych, w tym przekazywania środków, sprawowania nadzoru nad ich wydatkowaniem i rozliczania wydatków związanych z tą obsługą (art. 361 ust. 16 pkt 4 u.r.p.).

Analiza powyższej regulacji nie pozostawia wątpliwości, iż komisja powołana do przeprowadzenia egzaminu radcowskiego jest – powołanym przez Ministra Sprawiedliwości – organem władzy publicznej, a zatem treść dokumentów przez nią wytworzonych, w postaci ocen cząstkowych wstawianych w związku z egzaminem radcowskim z określonej dziedziny prawa, stanowi informacje publiczną, w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na podstawie przepisu art. 6 ust. 1 pkt 4c u.d.i.p., jako treść oceny dokonywanej przez organ władzy publicznej.

Zasadniczym problemem w niniejszej sprawie jest jednak to, kto jest zobowiązanym do udostępnienia powyższej informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę eksponowany jest problem braku obowiązku Okręgowej Izby Radców Prawnych do udzielenia żądanej informacji, bowiem ta jest jedynie uprawniona do przechowywania dokumentów, a nie do ich udostępniania. W ocenie organu, podmiotem uprawnionym do udostępnienia informacji jest komisja egzaminacyjna.

Udzielając odpowiedzi w powyższej kwestii, na wstępie należy zwrócić uwagę na przepis art. 4 ust. 1 u.d.i.p., który zawiera katalog podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, który również jest katalogiem otwartym poprzez użycie zwrotu "w szczególności". Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są m.in. "podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym (...)". Nie ulega dla sądu wątpliwości, iż samorząd radców prawnych – jako samorząd zawodowy – powołany do świadczenia pomocy prawnej, wypełnia dyspozycję powyższego przepisu, zarówno w zakresie "podmiotu reprezentującego inne osoby", jak i "wykonywania zadań publicznych" (por. orzeczenia odnoszące się do pozycji adwokatury, które w sprawie należy powołać na zasadzie analogii: wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 1991 roku, II SA 238/91, publ. ONSA 1992/3-4/61; wyrok TK z dnia 18 lutego 2004 roku, P 21/02, publ. OTK-A 2004/2/9, Dz. U. 2004/34/303; wyrok TK z dnia 19 kwietnia 2006 roku, K 6/06, publ. OTK-A 2006/4/45, Dz. U. 2006/75/529; Paweł Razowski, Publicznoprawny status izb adwokackich – zarys problematyki, Palestra 2013/11-12/76). Tym samym – stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. – uznać wypada, iż okręgowa izba radców prawnych jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej.

Radcowie prawni i aplikanci radcowscy zamieszkali na terenie danego okręgu tworzą okręgową izbę radców prawnych (art. 49 ust. 1 u.r.p.) Jednostkami organizacyjnymi samorządu posiadającymi osobowość prawną są okręgowe izby radców prawnych i Krajowa Izba Radców Prawnych (art. 5 ust. 2 u.r.p.). Jak już była o tym mowa powyżej, okręgowa izba radców prawnych obciążona została określonymi zadaniami związanymi z przeprowadzeniem egzaminu radcowskiego. Jednym z takich zadań jest przyjęcie od przewodniczącego komisji egzaminacyjnej – po zakończeniu egzaminu – dokumentacji związanej z jego przeprowadzeniem (art. 367 ust. 2 u.r.p.). Tym samym dochodzimy do momentu, w którym należy stwierdzić, iż okręgowa izba radców prawnych – od momentu protokolarnego przekazania – jest w posiadaniu dokumentacji wytworzonej w związku z przeprowadzeniem egzaminu radcowskiego, a więc informacji publicznej.

Powyższa okoliczność w realiach niniejszej sprawy nie jest sporna. Wynikają z niej natomiast implikacje, pozwalające udzielić jednoznacznej odpowiedzi na pytanie o to czy okręgowa izba radców prawnych jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia owej dokumentacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznych. Stosownie do treści art. 4 ust. 3 u.d.i.p. zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Skoro izba radców prawnych stanowiąc podmiot korporacyjny wykonujący zadania publiczne odpowiada dyspozycji art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., to nie może być wątpliwości, iż zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej winien być organ izby radców prawnych, o ile jest dysponentem informacji publicznych. Ponieważ fakt posiadania przez organ żądanej przez stronę skarżącą informacji publicznej nie jest w realiach niniejszej sprawy dyskusyjny, to należy stanowczo opowiedzieć się za istnieniem po stronie okręgowej izby radców prawnych obowiązku udzielenia informacji publicznej w zakresie ocen z poszczególnych dziedzin prawa (ocen cząstkowych), sformułowanych wobec osób egzaminowanych podczas przeprowadzenia konkretnego egzaminu radcowskiego.

Z punktu widzenia powyższej regulacji kluczowe znaczenie ma okoliczność legalnego posiadania przez organ izby radców prawnych informacją publiczną, nie zaś to kto ową informację wytworzył. Tym samym – na gruncie powyższej regulacji – niemożliwe do zaakceptowania jest stanowisko uznające wyłącznie komisję powołaną do przeprowadzenia konkretnego egzaminu radcowskiego, za jedynego dysponenta dokumentacji wytworzonej podczas przeprowadzenia egzaminu i tym samym za jedyny podmiot zobowiązany do udostępnienia tej dokumentacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pogląd ten jest nietrafny także z tego powodu, że owa komisja powoływana jest na potrzeby przeprowadzenia konkretnego egzaminu radcowskiego, a po jego zakończeniu przekazuje wytworzoną dokumentację do właściwej okręgowej izby radców prawnych. Po zakończeniu procedury egzaminacyjnej komisja egzaminacyjna ulega przestaje funkcjonować, bowiem zrealizowała zadania, do którego została powołana. Komisja nie jest zatem w posiadaniu wnioskowanej do udostępnienia informacji i nie może jej udostępnić.

Analizując okoliczności sprawy należy także wskazać – uwzględniając treść wniosku o udostępnienie informacji publicznej – iż przedmiotem żądania jest informacja prosta, a strona skarżąca podała w jakiej formie i w jaki sposób żądana informacja winna zostać udostępniona. Złożyła więc wniosek, który winien zainicjować postępowanie uregulowane przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Analiza uregulowań omawianej ustawy prowadzi do konkluzji, iż w razie skierowania wniosku o udzielenie informacji publicznej, podmiot zobowiązany do udostępnienia takiej informacji, który taki wniosek otrzymał może zachować się w jeden z poniższych sposobów:

1. – udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia. Wówczas winien dokonać tego w formie czynności materialno – technicznej.

2. – poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.);

3. – odmówić udostępnienia informacji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) lub umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), czego winien dokonać w formie decyzji administracyjnej;

4. – odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Pozostając w realiach niniejszej sprawy wypada wskazać, iż w orzecznictwie prezentowany jest jednolity pogląd, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje wydanie decyzji administracyjnej wtedy, gdy organ odmawia ujawnienia jakiegoś faktu lub dokumentu (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), bądź umarza postępowanie w trybie przewidzianym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Wydanie owych aktów następuje jednak zawsze wtedy gdy mamy do czynienia z informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Natomiast, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną, to dopuszczalną i właściwą formą odniesienia się do wniosku o udostępnienie takiej informacji jest wyłącznie pismo zawiadamiające wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania przepisów u.d.i.p. W takiej sytuacji formą obrony swojego stanowiska jest skarga wnioskodawcy na bezczynność organu (por.: postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 roku, I OSK 405/10; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 5 września 2012 roku, II SAB/Go 31/12).

Tak więc jeśli żądana przez stronę skarżącą informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów omawianej ustawy, to odmowa jej udzielenie mogła nastąpić wyłącznie w formie przewidzianej w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., ze wszystkimi elementami zastrzeżonymi dla decyzji administracyjnej, nie zaś w formie pisma, które nie stanowiąc władczego załatwienia wniosku, wymyka się merytorycznej kontroli sądu administracyjnego. Niezałatwienie wniosku strony skarżącej w prawem przewidziany sposób, w zastrzeżonym do tego terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), stanowi o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej.

Konkludując należało skargę uwzględnić, na podstawie art. 149 § 1 zd. I P.p.s.a. i tym samym zobowiązać organ do załatwienia wniosku w zakreślonym terminie. Z okoliczności sprawy nie wynika aby bezczynność stanowiła rażące naruszenia prawa. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.

Ustosunkowując się do zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku pełnomocnika organu o zasądzenie od strony skarżącej zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wskazać wypada, iż regulacja Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje, w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, możliwości zasądzenia zwrotu takich kosztów. W tej sytuacji rzeczony wniosek, jako nieznajdujący poparcia w przepisach prawa, nie zasługuje na uwzględnienie.

LS