Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1839/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 518
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.
article: art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 184
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

﻿Sygn. akt I OSK 1839/16 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 maja 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędzia del. NSA Jacek Hyla (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2016r., sygn. akt IV SA/Wa 2998/15 w sprawie ze skargi T. P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 lutego 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 2998/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T.P.na decyzję Wojewody Mazowieckiego [...] lipca 2015 r., nr [...].

W uzasadnieniu wskazano, że decyzją z [...]czerwca 2015r Starosta O. ograniczył sposób korzystania z nieruchomości położonej w miejscowości G., gmina L., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. 3,8100 ha, dla której jest prowadzona przez Sąd Rejonowy w O. księga wieczysta nr [...], poprzez zezwolenie P. S.A. z siedzibą w K. na założenie i przeprowadzenie w granicach pasa technologicznego przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej w ramach realizacji inwestycji pn: "Budowa dwutorowej linii 400 kV O. z czasową pracą jednego toru na napięciu 220 kV w relacji O." a w szczególności na:

- przeciągnięcie nad nieruchomością przewodów napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV O., tj. przewodów fazowych 3x AFL-8350 mm i odgromowych linii 2xOPGW 48J skojarzonych ze światłowodem oraz późniejszym funkcjonowaniu dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej wraz z wszelkimi obiektami i urządzeniami niezbędnymi do jej eksploatacji;

- wykonaniu przebudowy istniejących na nieruchomości napowietrznych linii elektroenergetycznych wysokiego napięcia, średniego napięcia, niskiego napięcia oraz linii telekomunikacyjnych, zbliżonych lub krzyżowanych z linią;

- dostępie, wejściu, przechodzie, przejeździe niezbędnym sprzętem osób upoważnionych przez P. S.A. w celu wykonania czynności związanych z budową, eksploatacją, konserwacją, remontem, modernizacją, przebudową, usuwaniem awarii linii, w tym dokonywaniem wymiany niezbędnych jej elementów;

- ustanowieniu ograniczeń i zakazów wynikających z istnienia pasa technologicznego linii o szerokości 70 m (tj. po 35 m w każdą stronę od osi linii), w tym polegających na zakazie wznoszenia w pasie technologicznym budynków mieszkalnych, budowli, zakazie utrzymywania w pasie technologicznym drzew, krzewów i roślinności przekraczającej 3 m wysokości, a także korzystaniu z nieruchomości obciążonej w sposób zgodny z aktualnie obowiązującymi przepisami dotyczącymi linii elektroenergetycznych, ochrony zdrowia i życia ludzkiego oraz ochrony środowiska;

- wycince istniejącego na nieruchomości drzewostanu w zakresie niezbędnym do wybudowania linii oraz jej eksploatacji, w szczególności wycince drzewostanu na obszarze pasa technologicznego oraz trwałe lub okresowe wyłączenie części nieruchomości (w obrębie pasa technologicznego) z produkcji rolnej i/lub leśnej.

Starosta wskazał na lokalizację i powierzchnię ograniczenia na działce nr [...]- o pow. 0,7458 ha (pas technologiczny wymiarach 70 m i 112 m) oraz okres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, tj. od maja 2015 r. do grudnia 2016 r., nie dłużej niż 60 dni. Zobowiązano również P.S.A. do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po przeprowadzeniu linii energetycznej, a jeżeli byłoby to niemożliwe, albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszty, do zapłaty odszkodowania.

Powyższą decyzją Starosty zobowiązano również inwestora P.S.A. do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po przeprowadzeniu linii energetycznej, a jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszty, do zapłaty odszkodowania.

W odwołaniu T.P. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:

- art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez brak precyzyjnego określenia części nieruchomości, której dotyczyć ma ograniczenie;

- art. 124 ust. 3 u.g.n. poprzez brak przeprowadzenia z właścicielami przedmiotowej nieruchomości przez wnioskodawcę rzetelnych rokowań, w miejsce których, w toku prowadzonych rozmów składane przez wnioskodawcę propozycje były znacznie zaniżone i w żaden sposób nie odpowiadające wartości ograniczeń w korzystaniu z należących do właścicieli nieruchomości, a co za tym idzie uznać je należy za działania pozorne;

- art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez odmowę zawieszenia postępowania, pomimo toczących się postępowań mających wpływ na niniejsze postępowanie", w tym dwóch postępowań przed sądami administracyjnymi ze skarg mieszkańców gminy L. na uchwałę Rady Gminy L. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy L. oraz uchwałę Rady Gminy L. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. dla dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 kV O. na terenie gminy L. oraz postępowania odwoławczego dotyczącego decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z [...] kwietnia 2015 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie ww. inwestycji. Zdaniem skarżącej, uwzględnienie wymienionego odwołania może doprowadzić do tego, że inwestycja będzie musiała mieć inny przebieg, niż wskazany we wniosku i nie będzie przechodziła przez należące do skarżącej nieruchomości, a co za tym idzie, wniosek inwestora inicjujący niniejsze postępowanie będzie bezprzedmiotowy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że projektowany przebieg linii elektroenergetycznej jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i jego ustalenia w sposób kategoryczny przesądzają o przebiegu przedmiotowej inwestycji przez wskazaną w postępowaniu nieruchomość. Ponadto przebieg linii elektroenergetycznej jak i szerokość pasa technologicznego stanowi minimalne, niezbędne obciążenie przedmiotowej nieruchomości uwzględniające potrzeby przedsiębiorstwa przesyłowego w zakresie odpowiedniego dostępu do urządzeń przesyłowych, korzystania z nich w niezbędnym zakresie, potrzebę ich naprawy, konserwacji i bieżącej eksploatacji (art. 124 ust. 6 u.g.n.). Według organu odwoławczego, wbrew twierdzeniu strony, organ I instancji w wyczerpujący sposób dokonał oceny dopuszczalności wydania decyzji w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości, analizując zarówno obowiązujące w tym zakresie przepisy u.g.n., jak również prawidłowo uznając spełnienie wszystkich przesłanek do zastosowania tych przepisów. Ocena decyzji wydanej na podstawie art.124 ust. 1 u.g.n. nie mogła natomiast uwzględniać okoliczności dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji i ewentualnych nieprawidłowości, jakie zdaniem strony zaistniały, przy ustalaniu tej lokalizacji, ponieważ lokalizacja ta wynika wprost z postanowień obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ rozważając uzasadniony interes właściciela nieruchomości i jak najmniejszą dla niego uciążliwość inwestycji musi rozważyć także sprawę w szerszym kontekście, obejmującym znaczenie przewidywanej inwestycji jako służącego realizacji interesu społecznego, w tym przypadku mającego strategiczne znaczenie dla całego kraju.

W ocenie organu odwoławczego, zaskarżona decyzja została podjęta zgodnie z wymogami zarówno prawa materialnego jak i procedury administracyjnej. Strony brały udział w postępowaniu i na każdym jego etapie miały możliwość wypowiedzenia się co do zgromadzonych dokumentów i ustaleń. Przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wyjaśniające, jak również zgromadzony materiał dowodowy umożliwił dokonanie oceny w zakresie spełnienia przesłanek do ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości w celu realizacji planowanej inwestycji, stosownie do wymogu ustawowego.

W skardze na powyższą decyzję T.P. zarzuciła jej naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy: art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 124 ust. 1 u.g.n. a polegające na nieprecyzyjnym określeniu przez Starostę O. lokalizacji i powierzchni ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości, która to decyzja faktycznie odnosi się do całej jej powierzchni.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

W uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny. Uzasadnienie decyzji zarówno organu I jak i II instancji spełnia wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a. Z uzasadnienia decyzji wynikają motywy podjętych rozstrzygnięć, których przedmiotem jest ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości położonej w miejscowości G. gmina L. oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. 3, 81 ha.

W ocenie Sądu, uzasadnienia kontrolowanych decyzji stanowią uzewnętrznioną motywację podjętych w nich rozstrzygnięć. W uzasadnieniach tych znalazło się bowiem ustalenie, jakie normy obowiązują w związku z wydaniem decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości i jakie jest ich znaczenie w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości. Organy dokonały interpretacji przedstawionych przepisów wchodzących w skład instytucji prawnej ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Podejmując rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie organy przeprowadziły również w sposób prawidłowy proces subsumcji stanu faktycznego pod obowiązujące normy prawne.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 124 ust. 1 u.g.n. Sąd wskazał, że przedmiotowa inwestycja została zaplanowana przez inwestora zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 kV O. na terenie gminy L., uchwalonym uchwalą nr XXXV/270/2014 Rady Gminy L. z 7 listopada 2014 r. (publ. Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 2015 r., poz. 123), według którego, część przedmiotowej nieruchomości znajduje się w jednostce strukturalnej planu o symbolu EE - teren infrastruktury elektroenergetycznej. Na terenie tym dopuszcza się lokalizację obiektów urządzeń elektroenergetycznych, w tym: słupów i przewodów elektroenergetycznych oraz infrastruktury towarzyszącej w tym: dróg do obsługi infrastruktury elektroenergetycznej. Wydanie decyzji poprzedzone było próbą uzyskania zgody na korzystanie z nieruchomości w celu realizacji inwestycji.

Z treści art. 124 ust. 3 u.g.n. wynika nakaz, aby wydanie zezwolenia poprzedzone zostało rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac określonych w art. 124 ust. 1 u.g.n. Wymieniony przepis ustanawia pierwszeństwo umownego uregulowania kwestii dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane związane z realizacją inwestycji liniowej, przed rozstrzygnięciem tej kwestii w formie decyzji administracyjnej. Nieosiągnięcie zgody pomiędzy właścicielem nieruchomości lub użytkownikiem wieczystym, a inwestorem, upoważnia organ administracyjny do wydania zezwolenia wymienionego w art. 124 ust. 1 u.g.n.

Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości jest wiec instytucją prawną, która ingeruje w prawo własności. Regulacja zawarta w art. 124 ust. 1 u.g.n. jest szczególnym rodzajem wywłaszczenia, polegającym na ograniczeniu prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego. Ten szczególny charakter wyraża się w tym, że obowiązują tu odmienne niż przy wywłaszczeniu nieruchomości zasady i tryb obciążania nieruchomości w postaci ograniczenia sposobu korzystania z tej nieruchomości.

Sąd podkreślił, że ingerencja w konstytucyjnie chronione prawo własności możliwa jest w sytuacji, gdy plan miejscowy przewiduje dla danej nieruchomości realizację celu publicznego. Ograniczenie, w drodze decyzji, sposobu korzystania z nieruchomości powinno mieć charakter minimalny i niezbędny dla samego wykonywania tego korzystania. Wykładnia pojęcia ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., powinna też uwzględniać racjonalny sposób korzystaniu z urządzeń technicznych przez inwestora. Istotne znaczenie ma zatem w miarę szczegółowe wyznaczenie zakresu tego ograniczenia w decyzji. Wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. winno zostać poprzedzone próbami uzyskania zgody osób mających prawa rzeczowe do nieruchomości na jej udostępnienie, a czynności te powinny zostać udokumentowane i dopiero ich bezskuteczność upoważnia do złożenia wniosku o wydanie decyzji. Zarówno zgoda jak i jej brak muszą być wyrażone przez właściwy podmiot w sposób jasny i niebudzący wątpliwości.

Nie można zgodzić się z zarzutem, że organ I instancji nie określił w sposób prawidłowy lokalizacji i powierzchni ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Wskazać należy bowiem, że w punkcie 3 decyzji organu I instancji określono, że wielkość zajętej powierzchni pod pas technologiczny na działce nr [...] położonej w miejscowości G. gm. L. wynosi 0,7458 ha (tj. pas gruntu o szerokości 70 m i długości 112 m i została przedstawiona na załączniku nr 1. Zgodnie z treścią pkt 2 lit. d decyzji organu I instancji, ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości polegać będzie na zezwoleniu na: ustanowieniu ograniczeń i zakazów wynikających z istnienia pasa technologicznego linii o szerokości 70 m (tj. po 35 metrów w każdą stronę od osi linii), w tym polegających na zakazie wznoszenia w pasie technologicznym budynków mieszkalnych, budowli, zakazie utrzymywania w pasie technologicznym drzew, krzewów i roślinności przekraczającej 3 metry wysokości, a także korzystaniu z nieruchomości obciążonej w sposób zgodny z aktualnie obowiązującymi przepisami dotyczącymi linii elektroenergetycznych, ochrony zdrowia i życia ludzkiego i ochrony środowiska.

Ponadto na załączniku graficznym nr 1 sporządzonym w skali 1:1000, do decyzji Starosty O. z [...] czerwca 2015 r. wskazano projektowany odcinek linii z zakreskowaną powierzchnią pasa technologicznego o szerokości 70 m w obrębie G. dla nr działki [...] oraz stanowisko słupa. Z opisu załącznika nr 1 wynika wprost, że dotyczy on: 1. Planu trasy linii 2x400 kV O.; 2. Długości osi linii na przedmiotowej działce wynoszącej 112 m; 3. Szerokości pasa technologicznego wynoszącej 70 m oraz 4. Powierzchni pasa technologicznego na przedmiotowej działce wynoszącej 7 458 m2.

Wbrew zatem zarzutom skargi w decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości położonej w miejscowości G. gmina L. oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. 3,81 ha wskazano zarówno powierzchnię nieruchomości, która podlegać będzie ograniczeniu, lokalizację inwestycji oraz okres ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości.

W ocenie Sądu, w decyzji organu I instancji zakres ograniczenia prawa własności jest ściśle określony, wskazuje jednoznacznie przebieg inwestycji przez nieruchomość jak i zakres uszczuplenia władztwa skarżącej w zakresie niezbędnym do wykonania przedmiotowej inwestycji oraz zgodnie z warunkami wynikającymi z planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja Starosty O. z [...] czerwca 2015r. ograniczająca korzystanie przez skarżącą z jej nieruchomości jest precyzyjna w zakresie określenia części, której dotyczą ograniczenia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła T.P., domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez jej uwzględnienie i uchylenie decyzji organów obu instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci:

- art. 145 § 1 pkt. c) p.p.s.a. przez oddalenie skargi, mimo jej zasadności i zaakceptowanie w ten sposób naruszeń procedury, do których doszło w toku wydawania zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...]lipca 2015 r. polegających na naruszeniu art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k. p. a. w zw. z art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, polegające na tym, że poprzez niezastosowanie w/w przepisów organ bezzasadnie przyjął, iż w niniejszej sprawie w utrzymanej w mocy decyzji z dnia [...]kwietnia 2015 r. Starosta O. precyzyjnie określił lokalizację i powierzchnię ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, podczas, gdy prawidłowa ocena okoliczności niniejszej sprawy przedstawionych w zgromadzonym materiale dowodowym powinna prowadzić do wniosku, iż w niniejszej sprawie organ I instancji nie określił w sposób prawidłowy lokalizacji i powierzchni ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, ponieważ ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości wskazane w w/w decyzji odnoszą się do całej powierzchni nieruchomości, podczas gdy zgodnie z art. 124 § 1 u.o.g.n. oraz zasadą ograniczania korzystania z nieruchomości przez właściciela w jak najmniejszym, niezbędnym zakresie, w/w ograniczenie powinno ograniczać się jedynie do części w/w nieruchomości, na której ma być prowadzona inwestycja, a ponadto winno być jednoznaczne i nie budzące wątpliwości co do jego zakresu.

- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak zawarcia w treści uzasadnienia wyroku uzasadnienia nieuwzględnienia zarzutów podniesionych przez skarżącą w treści skargi, świadczących o naruszeniu art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, polegającego na naruszeniu zasady precyzyjnego określenia lokalizacji i powierzchni ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.

W uzasadnieniu wskazano, że w Wojewódzki Sąd Administracyjny pominął całkowicie odniesienie się do postawionego w skardze zarzutu wydania zaskarżonej decyzji w sposób nieprecyzyjny w zakresie określenia lokalizacji i powierzchni ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, podczas gdy prawidłowa ocena okoliczności niniejszej sprawy przedstawionych w zgromadzonym materiale dowodowym powinna prowadzić do wniosku, iż w niniejszej sprawie organy administracyjne wydające obydwie zaskarżone decyzje nie określiły w sposób prawidłowy lokalizacji i powierzchni ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, ponieważ ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości wskazane w w/w decyzji odnoszą się do całej powierzchni nieruchomości położonej w miejscowości. L., oznaczonej jako działka nr [...] (KW [...]). Natomiast zgodnie z art.124 § 1 u.o.g.n. oraz zasadą ograniczania korzystania z nieruchomości przez właściciela w jak najmniejszym, niezbędnym zakresie, ograniczenie takie powinno ograniczać się jedynie do części w/w nieruchomości, na której ma być prowadzona inwestycja.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku pobieżnie odniósł się do faktu, iż w wydanych decyzjach została wskazana jedynie szerokość pasa technologicznego oraz powierzchnia zajętej pod pas nieruchomości. W pozostałym zakresie Sąd I instancji wskazał, że pomimo wskazanych przez skarżącą niejasności decyzji, nie budzi wątpliwości, że dotyczy ona jedynie części nieruchomości, w zakresie pasa technologicznego, pomimo, że w jej treści użyto m.in. określenia, że niektóre ograniczenia odnoszą się "w szczególności" do pasa technologicznego. Nadto wskazano, że określenie nieruchomości, na której ma być wykonywane ograniczenie sposobu korzystania było w w/w decyzji nieprecyzyjne oraz sprzeczne z zasadą ustanawiania ograniczeń praw właściciela do niezbędnego zakresu, m.in. poprzez brak dokładnego wskazania zakresu wycinki drzew, zapewnienia dostępu, wejścia, przechodu, przejazdu (brak wskazania części nieruchomości objętej w/w ograniczeniem) oraz wykonania przebudowy istniejących na nieruchomości napowietrznych linii elektroenergetycznych oraz linii telekomunikacyjnych (brak wskazania części nieruchomości objętej w/w ograniczeniem).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. [...] § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. [...] § 2 powołanej ustawy przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie opierała się na usprawiedliwionych podstawach.

Istota zarzutów skargi kasacyjnej sprowadza się do twierdzenia, że organy administracji nie określiły w sposób prawidłowy lokalizacji i powierzchni ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, ponieważ ograniczenia wskazane w decyzji odnoszą się do całej powierzchni nieruchomości stanowiącej własność skarżącej w miejscowości G. gm. L..

Należy w tym miejscu wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt I OSK 1205/16, wydanym w odniesieniu do tego samego przedsięwzięcia inwestycyjnego uchylił powoływany w skardze kasacyjnej wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 stycznia 2016r. sygn. akt IV SA/Wa 2473/15 i oddalił skargę. W uzasadnieniu tego wyroku NSA zwrócił uwagę na to, że treść decyzji organu I instancji (podobną do decyzji wydanej w niniejszej sprawie) należy odczytywać uwzględniając jej strukturę.

W decyzji Starosty O. z dnia [...] czerwca 2015 r., utrzymanej w mocy zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją w pkt 1 określono charakter (rodzaj) inwestycji, z uwagi na którą udziela się zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, a także wskazano jakiej nieruchomości ograniczenie dotyczy. W pkt 2 określono czynności, jakich może dokonywać inwestor w ramach uzyskanego zezwolenia oraz zakazy dla właściciela nieruchomości – te ostatnie ograniczone do pasa technologicznego. W pkt 3 określono wielkość i położenie przestrzeni zajętej pod pas technologiczny. Z całokształtu rozstrzygnięcia wynika zatem jednoznacznie, że wszelkie ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości przez jej właściciela, związane z inwestycją, powinny mieścić się w ramach ustalonego pasa technologicznego, którego rozmiary, powierzchnię i przebieg decyzja szczegółowo określa. Użycie w decyzji sformułowania "w szczególności", w odniesieniu do pewnych uprawnień lub obowiązków nie może być, wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, uznawane za rozszerzenie zakresu ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości poza zakres przestrzenny wyznaczony granicami pasa technologicznego.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w powołanym wyżej wyroku NSA, uznając, że takie określenie przestrzenne zakresu ograniczenia korzystania z prawa własności, jakie zastosowano w decyzji organu I instancji utrzymanej w mocy przez organ odwoławczy odpowiada wymogom art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2014r. poz. 518 ze zm.).

Zarówno uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji – biorąc pod uwagę treść sentencji rozstrzygnięcia odpowiada co do zasady wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Biorąc pod uwagę przedstawiony wyżej sposób rozumienia rozstrzygnięcia sprawy decyzją przez organy administracji, bezzasadne są także zarzuty naruszenia art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 k.p.a., gdyż wszelkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne zostały wyjaśnione. Organy administracji nie naruszyły także zasad postępowania administracyjnego w sposób, który mógłby mieć jakiekolwiek znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Również zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. okazał się niezasadny, albowiem Sąd I instancji prawidłowo wyjaśnił wszelkie niezbędne okoliczności sprawy i wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia, a także odniósł się do istotnych zarzutów strony skarżącej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku w pełni pozwalało na dokonanie jego kontroli instancyjnej.

Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 184 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji wyroku.