Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 197/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji w części
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1, art. 3 ust. 3 pkt 13, art. 3 ust. 3 pkt 16, art. 34 ust. 1-2
journal: Dz.U. 2007 nr 39 poz 251
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Tomasz Grossmann Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] kwietnia [...] r., nr [...] w przedmiocie usunięcia składowanych odpadów 1. uchyla zaskarżoną decyzję w pkt 1 oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Ż. z dnia [...] lutego [...] r. nr [...] w części pkt 1 co do określenia terminu wykonania nałożonego obowiązku; 2. określa, że zaskarżona decyzja w części, o której mowa w pkt 1 wyroku, nie podlega wykonaniu; 3. w pozostałym zakresie skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] (dalej decyzja z dnia [...] lutego 2010 r.) Wójt gminy Ż. (dalej Wójt albo organ I instancji) działając na podstawie art. 34 w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 13 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2007 r., nr 39, poz. 251 ze zm., dalej ustawa o odpadach) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa), w pkt 1 nakazał A. Sp. z o.o. O. ul. R. [...] (dalej spółka, odwołująca albo skarżąca), usunięcie zgromadzonych odpadów z nieruchomości położonej w miejscowości N. nr [...] - części samochodowych oraz resztek budowlanych w terminie 60 dni od dnia otrzymania niniejszej decyzji. W pkt 2 decyzji Wójt wskazał, że wykonanie decyzji powinno nastąpić przez zawarcie umowy na usunięcie odpadów i ich transport do miejsca składowania lub unieszkodliwiania odpadów z przedsiębiorcą posiadającym odpowiednie zezwolenie.

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane przez P. K. (dalej właściciel nieruchomości), który [...] maja 2009 r. złożył doniesienie o nielegalnym składowaniu śmieci i odpadów biologicznych na terenie nieruchomości w N. pod nr [...]. Teren przedmiotowej nieruchomości od dnia 28 lutego 2007 r. dzierżawi od właściciela nieruchomości spółka.

W trakcie przeprowadzonej wizji w terenie organ I instancji ustalił, że na placu zgromadzony jest w znacznej części rozdrobniony gruz budowlany, w budynkach magazynowych (częściowo pozbawionych dachów) zgromadzone są odpady pochodzące z rozbiórki samochodów (części samochodowe - głównie plastikowe zderzaki), odpady pochodzące z prac rozbiórkowych, w szczególności papa, resztki materiałów budowlanych i uszkodzone elementy wyposażenia budynków.

Właściciel nieruchomości złożył informację w Referacie Finansowym, że od 2002 r., tj. od momentu zajęcia nieruchomości w N. pod nr [...] przez Komornika Sądowego w K., nie prowadzi tam żadnej działalności gospodarczej. Natomiast z wypisu uzyskanego z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że spółka prowadzi działalność związaną z robotami budowlanymi i rozbiórkowymi oraz z motoryzacją, w tym konserwacją i naprawą pojazdów.

Ponadto z zaświadczenia uzyskanego z Urzędu Gminy w O. wynika, że R. K. będący Prezesem Zarządu spółki, w firmie zarejestrowanej pod nazwą "A" R. K. również prowadzi podobną działalność.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 13 ustawy o odpadach istnieje domniemanie, że posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości jest faktycznie władający odpadami R. K. Domniemanie to nie zostało prawnie skutecznie podważone.

Odwołanie od powyższej decyzji pismem z dnia [...] marca 2010 r. wniesione zostało przez spółkę, która zarzuciła decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. niezgodność z przepisami kpa polegającą na wskazaniu błędnej podstawy prawnej w petitum i uzasadnieniu decyzji w postaci powołania się na nie istniejący przepis prawa, tj. art. 3 ust. 2 pkt 13 ustawy o odpadach.

Spółka przyznała, że wydzierżawia nieruchomość położoną w gm. Ż. N. nr [...] od właściciela nieruchomości. W umowie dzierżawy w § 1 pkt 3 strony ustaliły, że spółka wydzierżawia jedynie niezabudowany grunt (budynek portierni z zapleczem biurowym już nie istnieje), a nie grunt zabudowany. Budynki istniejące na nieruchomości mogą wejść w przedmiot dzierżawy (a tym samym posiadania), gdy spółka zdecyduje się na przeprowadzenie na własny koszt ich remontu. Spółka nigdy nie przeprowadzała remontu w budynkach położonych na przedmiotowej nieruchomości. W związku z powyższym umowa dzierżawy nie obejmuje budynków położonych na niej, jak również rzeczy (ruchomości, odpadów) w nich się znajdujących.

Odpady które wymieniono w decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. znajdują się w środku budynków położonych na nieruchomości. Jedynym władającym budynkami jest właściciel nieruchomości. Spółka włada jedynie samym gruntem.

Niezrozumiałym dla spółki jest również stawianie przez Wójta tez i wniosków na podstawie oświadczenia woli właściciela nieruchomości oraz odpisu z KRS. Organ I instancji nie przeprowadził dowodu na okoliczność ustalenia czy spółka faktycznie prowadzi działalność ujawnioną w rejestrze. Poza tym, nieruchomość na której znajdują się odpady nie jest ogrodzona, a zatem nie ma przeszkód dla jej właściciela wejście na jej teren oraz składowanie odpadów w budynku.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej SKO albo Kolegium) w pkt 1 uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wykonania zobowiązania i wyznaczyło nowy termin do dnia 1 sierpnia 2010 r. W pkt 2 rozstrzygnięcia, zaskarżona decyzja została utrzymana w mocy.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że z załączonej do akt sprawy umowy dzierżawy zawartej w dniu [...] lutego 2007 r. między właścicielem nieruchomości a R. S. K., działającym w imieniu i na rzecz spółki wyraźnie wynika, że przedmiotem dzierżawy jest budynek portierni z zapleczem biurowym i nieutwardzonym gruntem o powierzchni [...] m2. Przy czym wydzierżawiający ma prawo do przeprowadzenia na własny koszt remontu pozostałych budynków i po zakończeniu remontu umowa obejmie również te budynki. Nie można się zatem zgodzić się z twierdzeniem spółki, że umowa dzierżawy wykluczała możliwość korzystania z budynków magazynowych. Ponadto tak duże zgromadzenie części samochodowych oraz gruzu budowlanego musiało trwać jakiś czas i nie mogło ujść uwadze dzierżawcy jeżeli byłoby dokonane przez osoby trzecie. Przedłożone w toku postępowania odwoławczego dokumenty - umowy na odbiór odpadów z 2008 i 2009 roku zostały zawarte między A. R. K. i B. P. K. z jednej, a firmą e-R. s.c. współwłaściciel A. G. [...] K., ul. K. [...] i e-R. właściciel A. G. [...] K., ul. P. [...] z drugiej strony, czyli z innymi podmiotami niż dzierżawca terenu – A. Sp. z o.o. Wobec powyższego nie można uznać, że również spółka ma umowę na odbiór odpadów powstałych w związku z prowadzoną działalnością. Ponadto należy zauważyć, że w toku prowadzonego postępowania dzierżawca terenu nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających, że powstałe w wyniku prowadzonej działalności odpady przekazuje na składowisko odpadów lub wyspecjalizowanej firmie.

Dzierżawcą całego terenu o pow. [...] m2 od 2007 r. jest spółka, a zatem obowiązkiem spółki było zabezpieczenie terenu przed dostępem osób trzecich oraz podjęcie działań uniemożliwiających składowanie odpadów przez inne podmioty, przy założeniu, że posiadaczem odpadów nie jest spółka.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej WSA) pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. złożyła spółka (dalej skarżąca), wnosząc o uchylenie decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. w całości.

Opisując dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie skarżąca przyznała, że wydzierżawia nieruchomość położoną w gm. Ż. N. nr [...] od jej właściciela. W umowie dzierżawy w § 1 pkt. 3 strony ustaliły, że skarżąca wydzierżawia jedynie niezabudowany grunt (budynek portierni z zapleczem biurowym już nie istnieje), a nie grunt zabudowany. Budynki istniejące na nieruchomości mogą wejść w przedmiot dzierżawy (a tym samym posiadania), gdy spółka zdecyduje się na przeprowadzenie na własny koszt ich remontu. Na taki remont musiałby wyrazić zgodę właściciel i posiadacz budynków w celu uzyskania stosownych decyzji administracyjnych na rozbiórkę czy zgłoszenia robót budowlanych. SKO nie ustaliło czy takie kroki zostały przez obie strony umowy podjęte i czy wydzierżawiający takiej zgody udzielił.

Odpady o których stanowi decyzja Wójta, a następnie SKO znajdują się w środku budynków położonych na nieruchomości. Jedynym władającym budynkami jest właściciel nieruchomości. Skarżąca włada jedynie samym gruntem niezabudowanym.

Niezrozumiałym dla Skarżącej jest również stawianie przez Wójta i SKO tez i wniosków na podstawie oświadczenia woli wydzierżawiającego oraz odpisu z KRS skarżącej. Wskazanie w KRS przedmiotu działalności wskazuje na możliwość jej wykonywania zgodnie z uzyskanym wpisem do KRS, a nie jej faktyczne wykonywanie.

Argument SKO, że zgromadzenie tak dużych odpadów nie mogło ujść uwadze dzierżawcy jeśli byłoby to dokonane przez osoby trzecie jest tylko niczym nie uzasadnionym przypuszczeniem organu. Faktem jest, że w przypadku części samochodowych skarżącej ich los w ogóle nie jest znany, natomiast w zakresie gruzu znajdującego się na dzierżawionym przez nią terenie to z oświadczenia skarżącej wynika, że jest on wykorzystywany na utwardzenie terenu (k. 3-6 akt sądowych).

W odpowiedzi na skargę z dnia [...] lipca 2010 r., nr rep. [...], Kolegium wniosło o jej oddalenie jako nieuzasadnionej (k. 8-9 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem kontroli sprawowanej przez Sąd pod względem zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu była decyzja z dnia [...] kwietnia 2010 r. oraz poprzedzające jej wydanie czynności procesowe organów obu instancji, zainicjowane zawiadomieniem P. K. z dnia [...] maja 2009 r. o prowadzeniu nielegalnego wysypiska śmieci w miejscowości N. 62, skierowanego do organów administracji publicznej, w tym do Komendanta Straży Miejskiej w K. oraz do Wójta Gminy Ż.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez organy obu instancji, przyjmując je za własne oraz czyniąc podstawą prowadzonych rozważań.

Materialnoprawną podstawą poddanego kontroli zgodności z prawem rozstrzygnięcia były przepisy art. 34 w zw. z art. 3 ust. 3 pkt 13 nie obowiązującej już ustawy o odpadach, która została uchylona 23 stycznia 2013 r. i zastąpiona nową ustawą o odpadach z 14 grudnia 2012 r. (Dz.U. 2013 r., poz. 21). Z istoty sądowej kontroli administracji wynika, ze dokonywana jest ona zgodnie ze stanem prawnym i faktycznym istniejącym w dacie wydania zaskarżonego aktu albo podjęcia czynności. Stosownie do art. 133 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa), sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy i podjęte na jego podstawie rozstrzygnięcie.

Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy o odpadach, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania lub magazynowania, wskazując sposób wykonania tej decyzji. Decyzja nakazująca usunięcie odpadów z nieruchomości wydawana jest z urzędu (art. 34 ust. 2 ustawy o odpadach) i ma charakter obligatoryjny. Właściwy organ po stwierdzeniu nieprawidłowości w zakresie miejsca magazynowania lub składowania odpadów jest zobowiązany do nakazania ich usunięcia posiadaczowi tych odpadów. Stosownie do art. 3 ust. 3 pkt 13 ustawy o odpadach, ich posiadaczem w rozumieniu ustawy jest każdy, kto faktycznie włada odpadami (wytwórca odpadów, inna osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna), z wyłączeniem prowadzącego działalność w zakresie transportu odpadów. Domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. W świetle przepisów ustawy o odpadach przyjąć należy, że miejscem przeznaczonym do składowania odpadów, które mogą być składowane, jest składowisko odpadów (art. 3 ust. 3 pkt 16 powołanej ustawy).

W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji trafnie przyjęły, że na nieruchomości położonej w N. pod nr [...] zgromadzone zostały odpady w postaci części samochodowych i resztek budowlanych. Odpady te w rozumieniu art. 3 ust. 1 analizowanej ustawy oraz załącznika nr 1 stanowiły przedmioty, których posiadacz pozbył się, co nie było kwestionowane przez którąkolwiek ze stron postępowania. Żaden z występujących w niniejszej sprawie podmiotów nie wskazał bowiem, że odpady stanowią jego własność i służą one w prowadzonej działalności gospodarczej. Z kolei sam fakt zgromadzenia znacznej ilości odpadów na nieruchomości został potwierdzony zgromadzonym materiałem dowodowym w postaci dokumentacji fotograficznej oraz oględzin nieruchomości, które odbyły się [...] czerwca 2009 r.

W niniejszej sprawie pozostawało bezspornym, że powyżej wskazane odpady zostały zgromadzone w miejscu do tego nieprzeznaczonym. Jak wskazuje się w literaturze, pojęcia "miejsce nieprzeznaczone" nie można zawężać wyłącznie do powierzchni ziemi. W przepisie tym chodzi o każde miejsce, w którym odpady są nielegalnie składowane lub magazynowane, może to być także wnętrze budynku (J. Jerzmański, Ustawa o odpadach. Komentarz, Warszawa 2002 r., s. 251). Działka stanowiąca własność P. K. zarówno w dniu zawierania umowy dzierżawy ze skarżącym, w dniu wydania decyzji przez SKO, jak i w chwili obecnej nie jest miejscem przeznaczonym do składowania odpadów.

Podstawowym zagadnieniem spornym w niniejszej sprawie było samo zidentyfikowanie posiadacza odpadów, za którego organy obu instancji uznały skarżącego. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, ustalenie to odpowiada stanowi rzeczywistemu i w sposób logiczny wynika ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego. Na mocy zawartej w dniu [...] lutego 2007 r. umowy dzierżawy P. K. oddał skarżącemu do odpłatnego użytkowania część nieruchomości zabudowanej położonej w K. gm. Ż., w postaci budynku portierni z zapleczem biurowym i nieutwardzonym gruntem o powierzchni [...] m2. Skarżący uzyskał również prawo do przeprowadzenia na własny koszt remontu pozostałych budynków znajdujących się na przedmiocie dzierżawy. Po zakończeniu remontu umowa miała objąć również te budynki. Strony umowy w momencie jej zawarcia przewidziały możliwość objęcia jej przedmiotem całej nieruchomości, do której dostęp skarżący uzyskał w dniu zawarcia umowy, ponieważ znajdujące się na niej budynki były w wysokim stopniu zdewastowane. Pomimo wypowiedzenia zawartej umowy ze skutkiem natychmiastowym przez właściciela nieruchomości dnia [...] maja 2009 r. skarżący w dalszym ciągu pozostawał jej faktycznym posiadaczem, gromadząc odpady zarówno w znajdujących się na niej budynkach, jak i na wolnym powietrzu. Tłumaczenie skarżącego zawarte w skardze do tutejszego Sądu należało wobec tego uznać za nielogiczne. Skarżący poza powołaniem się na brzmienie umowy dzierżawy z dnia [...] lutego 2007 r. w żaden sposób nie wykazał, że nie włada w sposób faktyczny całą nieruchomością do której uzyskał swobodny dostęp.

W toku prowadzonego przez organami obu instancji postępowania skarżący nie przedstawił dokumentacji wskazującej w jaki sposób odbierane są z zajmowanej przez Niego nieruchomości odpady. Zważywszy na przedmiot działalności skarżącego, do którego należy m. in. przygotowanie terenu pod budowę, wznoszenie kompletnych budynków i budowli lub ich części, wykonywanie instalacji budowlanych, wynajem sprzętu budowlanego i burzącego z obsługą operatora, sprzedaż pojazdów samochodowych, konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych, sprzedaż części i akcesoriów do pojazdów samochodowych, za niewiarygodne należało uznać twierdzenie, że skarżący nie ma podpisanej umowy na odbiór odpadów, ponieważ w prowadzonej przez Niego działalności gospodarczej odpady nie powstają. W ocenie Sądu, stan faktyczny sprawy przedstawia się odmiennie. Na zajmowanej przez skarżącego nieruchomości znajdują się tego rodzaju odpady, które są zbieżne z przedmiotem prowadzonej przez Niego działalności gospodarczej. Poza tym, skarżący wprost w skardze do tutejszego Sądu stwierdził, że w przypadku części samochodowych ich los w ogóle nie jest znany (k. 5 akt sądowych), nie potrafiąc w przekonujący sposób wskazać pochodzenia zgromadzonych na nieruchomości części samochodowych.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał również na uwadze, że postępowanie przed organami administracji zostało wszczęte z inicjatywy byłego właściciela nieruchomości P. K., który w pismach z dnia [...] maja 2009 r. skierowanych m.in. do Wójta Gminy Ż., Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. oraz Straży Miejskiej w K., w sposób dokładny opisał stan zagospodarowania należącej do Niego nieruchomości. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2010 r. właściciel nieruchomości zauważył, że skarżący po wydzierżawieniu nieruchomości zamknął do niej wjazd i zamontował bramę wjazdową zamykaną na łańcuch z kłódkami, uniemożliwiając wjazd na teren nieruchomości innym osobom i samochodom. Z kolei biorąc pod uwagę ciężki stan zdrowia byłego właściciela nieruchomości, który zmarł dnia [...] maja 2010 r. (k. 45 akt sądowych) oraz Jego trudną sytuację materialną, trudno jest uznać, jak wskazuje na to Skarżący, że odpady w tak dużej ilości zostały zgromadzone właśnie przez Niego, skoro nie miał on nawet swobodnego dostępu do własnej nieruchomości.

Przedstawione powyżej okoliczności w sposób jednoznaczny świadczą o tym, że skarżący jako posiadacz nieruchomości zgromadził na niej odpady w postaci części samochodowych i resztek budowlanych. Z przedstawionych powyżej względów sformułowane w sprawie zarzuty zostały uznane za nieuzasadnione.

Orzekając w niniejszej sprawie Sąd podzielił wyrażony w orzecznictwie sądowym pogląd, że z treści art. 34 ustawy o odpadach nie wynika, aby dawał on podstawę do orzekania w przedmiocie określenia terminu wykonania nałożonego obowiązku. Sprawy wykonalności decyzji w sposób generalny normuje art. 130 kpa, który w §1 stanowi, że przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu. Wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji (art. 130 § 2 kpa). Tym niemniej termin wykonania obowiązku usunięcia odpadów może wynikać z przepisów szczególnych. Jednym z nich jest art. 108 § 1 kpa, statuujący rygor natychmiastowej wykonalności. Określając zatem powyższy termin, organ administracji powinien każdorazowo wskazać podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia (wyrok WSA w Gliwicach z 13.08.2009 r., II SA/Gl 50/09, lex nr 550330, wyrok NSA z 15 czerwca 2010 r., II OSK 1015/09, lex nr 597098). Zarówno organ I instancji, jak i Kolegium wskazując termin wykonania obowiązku usunięcia odpadów z nieruchomości nie przytoczyły podstawy prawnej rozstrzygnięcia w tym zakresie, która nie wynika z art. 34 ust. 1 ustawy o odpadach. W tym względzie podjęte rozstrzygnięcie nie mogło pozostać w obrocie prawnym.

Mając powyższe na uwadze Sąd w pkt 1 wyroku działając w oparciu o art. 145 §1 pkt 1 lit. c ppsa uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] kwietnia 2010 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lutego 2010 r. w części co do określenia terminu wykonania nałożonego obowiązku.

W pkt 2 wyroku Sąd działając na podstawie art. 152 ppsa określił, że zaskarżona decyzja w części, o której mowa w pkt 1 wyroku, nie podlega wykonaniu.

W pkt 3 wyroku Sąd działając w oparciu o art. 151 ppsa oddalił skargę w pozostałym zakresie. Z uwagi na to, że co do istoty sprawy skarga została oddalona, Sąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia w przedmiocie zwrotu skarżącemu kosztów postępowania.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. wpisanym do protokołu rozprawy (k. 148 akt sądowych) Sąd oddalił wniosek pełnomocnika skarżącego o odroczenie terminu rozprawy, zgłoszony w piśmie z dnia [...] czerwca 2013 r. (k. 138 akt sądowych). Orzekając w tym zakresie Sąd wziął pod uwagę długi okres czasu, w którym prowadzone jest niniejsze postępowanie sądowe, co miało istotne znaczenie z punktu widzenia wyrażonej w art. 7 ppsa zasady szybkości postępowania. Wnosząc o odroczenie terminu rozprawy pełnomocnik skarżącego nie wskazał na którąkolwiek z przyczyn o których stanowią art. 109-110 ppsa, ani też na jakąkolwiek inną okoliczność uniemożliwiającą Jemu w sposób obiektywny wzięcie udziału w prowadzonym przed tutejszym Sądem postępowaniu. Za okoliczność tego rodzaju nie może zostać uznane występowanie w roli pełnomocnika procesowego w innym postępowaniu sądowym. Pełnomocnik skarżącego wnosząc o odroczenie posiedzenia sądowego na tydzień przed jego datą nie wyjaśnił, dlaczego obecność na rozprawie przed sądem powszechnym odbywającej się w tym samym czasie co rozprawa przed WSA, korzysta z pierwszeństwa przed stawiennictwem w WSA, nie załączając poza tym dokumentu potwierdzającego wyznaczenie terminu rozprawy przed sądem powszechnym. Z tych względów, biorąc pod uwagę brzmienie art. 99 ppsa, Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie ważnej przyczyny odroczenia terminu posiedzenia wyznaczonego na rozprawę i złożony w tym przedmiocie wniosek oddalił.