Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 292/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 3 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 240 poz 1754
law: Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 13 grudnia 2007 r. w sprawie refundacji składek na ubezpieczenia społeczne osób  niepełnosprawnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Sędzia WSA - Jolanta Bożek (spr.), Sędzia WSA - Beata Krajewska, Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi Z. B. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia ... listopada 2011 r. nr ... w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wypłatę refundacji składek na ubezpieczenie społeczne oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia ... czerwca 2011 r. ... Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych postanowił odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wypłatę refundacji składek na ubezpieczenie społeczne za wszystkie miesiące 2008 r. oraz za styczeń, luty i marzec 2009 r.

Na powyższe postanowienie strona złożyła zażalenie, wnosząc o przywrócenie terminu do złożenia wniosków. Strona zarzuciła organowi naruszenie art. art. 64 § 2, 58 § 2 oraz 35 i 36 k.p.a.

Po rozpatrzeniu zażalenia Minister Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia ... listopada 2011 r. nr ... utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Uznając bezzasadność zażalenia organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie refundacji składek na ubezpieczenia społeczne osób niepełnosprawnych osoba niepełnosprawna wykonująca działalność gospodarczą składa wniosek Wn-U-G w terminie do ostatniego dnia miesiąca, w którym upłynął termin do opłacenia składek na ubezpieczenia społeczne.

W przedmiotowej sprawie odwołująca się nie złożyła wniosków w przewidzianym terminie. Wniosek został złożony w dniu ... września 2010 r. wraz z podaniem o przywrócenie terminu do jego złożenia.

Następnie organ przytoczył treść art. 58 § 1 i 2 k.p.a. i stwierdził, że strona nie spełniła przesłanek z tego przepisu umożliwiających przywrócenie terminu albowiem strona nie dochowała siedmiodniowego terminu na wniesienie prośby, czyli nie spełniła warunku obligatoryjnego dla przywrócenia terminu.

Przypomniał również, że "kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej." Organ powołał się na art. 58 § 3 k.p.a. i uznał, że skoro termin nie może być przywrócony, to powody, dla których strona nie dochowała terminu nie mają znaczenia dla sprawy. Zauważył też, że nawet gdyby strona dochowała terminu, to argumenty strony o nieznajomości prawa nie stanowią podstawy do jego przywrócenia. W ocenie organu strona powinna była zapoznać się z obowiązującymi przepisami prawa albo np. zasięgnąć porady u profesjonalisty. Odnośnie do zarzutu przewlekłości organ zauważył, że zarzut ten strona podniosła w odrębnym postępowaniu i nie może być on wzięty pod uwagę, gdyż nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 64 § 2 k.p.a. poprzez brak skierowania do skarżącego wezwania do usunięcia braków formalnych wniosku o refundację składki na ubezpieczenie społeczne osób niepełnosprawnych, a w konsekwencji naruszenie także przepisów art. 7, 8 i 9 k.p.a. organ zauważył, iż bezzasadna są twierdzenia strony, że skoro przy składaniu do PFRON wniosku o wypłatę refundacji składek na ubezpieczenia społeczne za miesiąc kwiecień 2009 r. złożyła ona wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia ... marca 2009 r. uznający stronę za osobę częściowo niezdolną do pracy tym samym wskazując powód dlaczego wnioski za wcześniejsze miesiące nie były składane, to organ pierwszej instancji powinien wezwać skarżącego do złożenia stosownych formularzy.

Wnioskodawca zaskarżył powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Postanowieniu Ministra zarzucił naruszenie następujących przepisów:

1. art. 7. 8 i 9 k.p.a. poprzez przyjęcie, że składanie wniosków o wypłatę refundacji składek na ubezpieczenie społeczne jest uprawnieniem strony z którego nie musi ona skorzystać i uznanie, że sytuacja ta wyłącza obowiązki organu I stopnia wynikające z powołanych przepisów w tym obowiązek poinformowania strony o okolicznościach prawnych i faktycznych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw,

2. art. 64 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że w razie zaistnienia braków formalnych podania, których spełnienie wywoła po stronie skarżącego korzystne dla niego następstwa będące realizacją jego "uprawnienia" organ pierwszej instancji zwolniony jest z obowiązku wezwania strony do jego uzupełnienia,

3. art. 58 § 1 i 2 k.p.a. poprzez zastosowanie w sprawie mimo tego, że kwestia przywracania terminów do złożenia wniosku o refundację składek na ubezpieczenie społeczne osób niepełnosprawnych jest w sposób kompleksowy uregulowana w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie refundacji składek na ubezpieczenia społeczne osób niepełnosprawnych,

4. art. 58 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że strona nie dochowała 7 dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosków o refundację składek na ubezpieczenie społeczne osób niepełnosprawnych za miesiące od stycznia 2008 r. do marca 2009 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269).

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny (w tym przypadku – decyzję) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę podzielił poglądy Ministra Pracy i Polityki Społecznej, który podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Rozstrzygnięcie w tej sprawie zostało dokonane zgodnie z przepisami obowiązującego prawa w oparciu o ustalony stan faktyczny.

Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra i Polityki Społecznej z dnia 13 grudnia 2007 r. w sprawie refundacji składek na ubezpieczenia społeczne osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 240 poz. 1754 ze zm.) tj. zgodnie z ówcześnie obowiązującym stanem prawnym, pracodawca oraz osoba niepełnosprawna wykonująca działalność gospodarczą składają informacje i część I wniosku w terminie do ostatniego dnia miesiąca, w którym upłynął termin do opłacenia składek na ubezpieczenia społeczne.

Zgodnie natomiast z § 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra i Polityki Społecznej z dnia 14 listopada 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie refundacji składek na ubezpieczenia społeczne osób niepełnosprawnych, w przypadku osoby niepełnosprawnej prowadzącej działalność gospodarczą, formularz zgłoszeniowy oraz wnioski o wypłatę refundacji składek na ubezpieczenia społeczne za okres od stycznia do października 2008 r., przekazane do Funduszu do 31 grudnia 2008 r., uznaje się za skutecznie złożone.

Natomiast zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r., w sprawie refundacji składek na ubezpieczenie społeczne dla osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2009 r. Nr 8 poz. 42 ze zm.) osoba niepełnosprawna wykonująca działalność gospodarczą składa wniosek Wn-U-G w terminie do ostatniego dnia miesiąca, w którym upłynął termin do opłacenia składek na ubezpieczenia społeczne, zgodnie z przepisami o systemie ubezpieczeń społecznych.

W przedmiotowej sprawie Z. B. nie złożył w terminie wniosków o wypłatę refundacji składek na ubezpieczenia społeczne za miesiące ... 2008 r. oraz ... 2009 r.

Pismem z dnia ... stycznia 2010 r., skarżący zwrócił się o zwrot zapłaconych składek za okres od 1 stycznia 2008 r. do 30 kwietnia 2011 r. Pismem z dnia ... września 2010 r. zwrócił się do organu pierwszej instancji z prośbą o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wypłatę refundacji składek na ubezpieczenia społeczne za miesiące od stycznia 2008 r. do marca 2009 r. We wniosku Z. B. wyjaśnił, iż wnioski o refundację nie były złożone w odpowiednim terminie, ponieważ został uznany za osobę częściowo niezdolna do pracy dopiero wyrokiem Sądu Okręgowego w K.z dnia ... marca 2009 r. Podnosił także, iż w okresie wcześniejszym wielokrotnie usiłował uzyskać informację o sposobie wystąpienia o zwrot zapłaconych składek, nie można więc – uznać aby jego zachowanie wykazywało cechy bierności, gdyż wynikało jedynie z braku wiedzy na temat funkcjonowania PFRON oraz braku kompetentnej w tej sprawie pomocy pracowników Narodowego Funduszu Zdrowia.

Organ I instancji zaskarżonym postanowieniem odmówił przywrócenia terminów do złożenia wniosków o wypłatę refundacji składek na ubezpieczenia społeczne za okres od stycznia 2008 r. do grudnia 2008 r. z uwagi na niedochowanie przez stronę siedmiodniowego terminu do wniesienia wniosku o przywróceniu terminu.

Organ II instancji stwierdził, iż strona nie spełnia przesłanej z art. 58 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, umożliwiających przywrócenie wnioskowanego terminu.

W świetle postanowień zawartych w art. 58 § 1 i 2 kpa uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie trzy przesłanki, a mianowicie:

1. wniesienie przez zainteresowanego prośby o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiała mu dochowanie terminu;

2. jednocześnie z wniesieniem wniosku dopełniającego czynności uchybionej, dla której określony był termin oraz;

3. uprawdopodobnienie, że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego.

Wszystkie trzy przesłanki muszą zostać spełnione jednocześnie.

Organ II instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia czy strona dochowała siedmiodniowego terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o przywróceniu terminu do złożenia wniosków o wypłatę refundacji składek na ubezpieczenia społeczne. Sąd Okręgowy w Katowicach w piśmie z dnia 7 września 2011 r., znak: XII.U.934/07, przesłanym w odpowiedzi na pismo organu odwoławczego, poinformował, iż: "odpis prawomocnego wyroku z dnia 12 marca 2009 r. został doręczony odwołującemu się w dniu 27 kwietnia 2009 r.".

Zatem w dniu 27 kwietnia 2009 r. ustała przeszkoda uniemożliwiająca dochowanie terminu do złożenia wniosków o wypłatę refundacji składek na ubezpieczenia społeczne za miesiące od stycznia 2008 r. do marca 2009 r. Skarżący wystąpił o przywrócenie terminu dopiero w dniu 8 września 2010 r., a zatem nie dochował siedmiodniowego terminu, czyli nie spełnił przesłanki, która musi obligatoryjnie zaistnieć aby przywrócić termin.

Zgodnie z art. 58 § 3 kpa przywrócenie siedmiodniowego terminu do wniesienia prośby o przywrócenie terminu jest niedopuszczalne. Tak też wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 2 lutego 1998 r. (sygn. akt II SA 1481/97) stwierdzając, iż: "Zgodnie z art. 58 § 2 kpa prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Termin siedmiodniowy do wniesienia prośby o przywrócenie terminu jest wyjątkowym w naszym postępowaniu terminem nieprzywracalnym."

Zatem skoro termin ten nie może być przywrócony, powody dla których wnioskujący nie dochował terminu nie maja znaczenia dla sprawy.

Sąd podzielił pogląd organu II instancji, że bezzasadny jest zawarty w zażaleniu i w skardze zarzut wskazujący, że przy rozpatrywaniu przywrócenia uchybionego terminu do złożenia wniosku o refundację nie ma zastosowania przepis art. 58 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Skarżący starał się dowieść, że refundacja składek na ubezpieczenie społeczne osób niepełnosprawnych została kompleksowo uregulowana rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej dotyczącej refundacji w/w składek.

Tymczasem rozporządzenie jako akt wykonawczy wydany dla celów realizacji art. 25a ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, szczegółowo zajmuje się określeniem warunków udzielania oraz trybu przekazywania refundacji, w przypadku przywrócenia uchybionego terminu do złożenia wniosku daje tylko ogólną wskazówkę powodów przywrócenia uchybionego terminu, bez szczegółowego objaśnienia w jakim terminie należy składać prośbę o jego przywrócenie i jakich czynności należy dopełnić składając prośbę. W związku z powyższym zgodnie z art. 45 ust. 3a i art. 66 wspomnianej ustawy przy rozpatrywaniu i rozstrzyganiu niniejszej sprawy stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustawa o rehabilitacji nie stanowi o samoistnej szczególnej instytucji przywrócenia terminu, a postępowanie w tym zakresie opiera się na zasadach Kpa. W związku z tym przepis określony w § 8 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 13 grudnia 2007 r. w sprawie refundacji składek na ubezpieczenia społeczne osób niepełnosprawnych i w § 9 rozporządzenia MPiPS z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie refundacji składek na ubezpieczenie społeczne dla osób niepełnosprawnych, zawierający przesłankę zawinienia nie wyklucza stosowania art. 58 Kpa. Należy podkreślić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 stycznia 2010 r. (sygn. akt V SA/Wa 1439/09) wskazał, że art. 58 Kpa stanowi uzupełnienie § 8 uprzednio obowiązującego rozporządzenia wykonawczego zgodnie z art. 45 ust. 3 a ustawy o rehabilitacji zawodowej o społecznej, którego powtórzeniem jest § 9 obecnie obowiązującego rozporządzenia wykonawczego.

Zaznaczyć także należy, że nawet gdyby strona dochowała w/w siedmiodniowego terminu to argumenty skarżącego dotyczące nieznajomości prawa nie mogą stanowić podstawy do przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wypłatę refundacji składek na ubezpieczenia społeczne za miesiące od stycznia 2008 r. do marca 2009 r.

Oprócz nie spełnienia wymogu złożenia wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przeszkody, przedstawione przez stronę wyjaśnienia o niemożności terminowego złożenia wniosku wobec braku wiedzy na temat funkcjonowania PFRON oraz braku kompetentnej w tej sprawie pomocy pracowników Narodowego Funduszu Zdrowia też nie spełniają przesłanek zawartych w art. 58, a w szczególności warunku braku winy. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez zainteresowanego obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. W nauce postępowania administracyjnego, a także orzecznictwie Sądów Administracyjnych panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki należy przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przyjmuje się, że brak winy strony zachodzi tylko wtedy, gdy nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Zatem pojecie braku winy w niedopełnieniu czynności procesowej w terminie obejmuje istnienie przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli siły wyższej.

Skarżący nie uprawdopodobnił braku swojej winy w niezachowaniu terminu do złożenia wniosków, nie zapoznał się z obowiązującymi aktami prawnymi (tj. ustawa i rozporządzeniami), z których wynikały uprawnienia do otrzymania refundacji i warunki jej otrzymania. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 grudnia 1999 r., (sygn. akt V SA 946/11) stwierdził, że "okolicznością taką nie jest (...) nieznajomość prawa polskiego i postępowania przed organami państwowymi, gdyż nieznajomość prawa szkodzi (ignorantia iuris nocet) i nie może usprawiedliwiać niezłożeni (dokumentów) w terminie". Skarżący nie dochował zwykłej staranności w zakresie prowadzenia swoich spraw.

Również w cytowanym wyżej wyroku z dnia 29 stycznia 2010 r. (sygn. akt V SA/Wa 1439/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż: "Przyjmuje się, że każdy zna prawa powszechnie obowiązujące, a nieznajomość prawa szkodzi. Nie można skutecznie podnieść nieznajomości prawa jako usprawiedliwienia spóźnionego działania. Zgodnie z § 8 rozporządzenia wykonawczego z 13 grudnia 2007 r. skarżący wnosząc o przywrócenie terminu powinien uprawdopodobnić, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Oznacza to, że istniała przeszkoda, której nie mógł usunąć przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Wskazywana okoliczność oczekiwania na nadanie mu numeru rejestracyjnego nie jest wykazaniem braku winy w rozumieniu wyżej wskazanym".

Przepis wyrażony w art. 58 § 2 kpa należy odnosić do obiektywnej przeszkody, o czym mówi wyrok WSA z dnia 27 stycznia 2009 r. (sygn. akt II SA/OI-857/08): "Brak winy strony zachodzi tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W konsekwencji więc pojecie braku winy w niedopełnieniu czynności procesowej w terminie obejmuje istnienie przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli siły wyższej. Mając powyższe na uwadze, przyjmuje się, że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego jest m.in. przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inna osobą, powódź, pożar itp." Żadna z w/w okoliczności nie miała miejsca w niniejszej sprawie, natomiast nieznajomość przepisów nie można uznać za przeszkodę nie do przezwyciężenia.

Odnosząc się do zawartego w zażaleniu zarzuty strony, że prowadzone przez PFRON postępowanie było przewlekłe, organ II instancji zauważył, iż zarzut ten strona podniosła w odrębnym postępowaniu, toteż nie może on być wzięty pod uwagę, gdyż nie ma wpływu na rozstrzygnięcie podjęte przez organ I instancji. Strona wprawdzie w toku postępowania złożyła do Ministra Pracy i Polityki Społecznej zażalenie w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, które zostało rozpatrzone postanowieniem z dnia 30 czerwca 2011 r., jednakże fakt przewlekłego rozpatrywania sprawy nie stanowi podstawy do uchylenia postanowienia organu I instancji. Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 2 października 2000 r., (sygn. akt V SA 422/00) "Niewydanie decyzji w okresie określonym w art. 35 kpa nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia". Ponadto w wyroku z dnia 28 kwietnia 2008 r., (sygn. akt II SA/Wa 161/08) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż: " Niewydanie decyzji w okresie ustalonym w art. 35 kpa nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wada tego typu nie stanowi istotnego naruszenia procedury administracyjnej i nie mogła mieć wpływu na końcowy wynik załatwienia sprawy".

W odniesieniu do podniesionego w zażaleniu zarzutu naruszenia art. 64 § ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez brak skierowania do skarżącego wezwania do usunięcia braków formalnych wniosku o refundację składki na ubezpieczenie społeczne osób niepełnosprawnych, tj. naruszenie przepisów art. 7,8 i 9 ustawy Kodeksu postępowania administracyjnego, sąd stwierdził, iż bezzasadne są zawarte w zażaleniu zarzuty strony sprowadzające się do wniosku, że skoro przy składaniu do PFRON wniosku o wypłatę refundacji składek na ubezpieczenia społeczne za miesiąc kwiecień 2009 r., złożyła jednocześnie wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 12 marca 2009 r. uznający ja za osobę częściowo niezdolną do pracy, tym samym wskazała powód dlaczego wnioski za wcześniejsze miesiące nie były składane. Według skarżącego organ pierwsze instancji powinien wezwać go do złożenia stosownych formularzy. Tymczasem składanie wniosków o wypłatę refundacji składek na ubezpieczenia społeczne jest uprawnieniem strony, z którego może ale nie musi skorzystać. W wyroku z dnia 29 stycznia 2010 r.,(sygn. akt V SA/Wa 1439/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż: "składanie powyższych wniosków było i jest uprawnieniem osób zainteresowanych, w tym skarżącego jako osoby niepełnosprawnej prowadzącej działalność gospodarcza. Wynika to z treści art. 25 c ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych z 27 sierpnia 1997 r.".

Zatem nie można wymagać od organu administracji aby wzywał do złożenia wniosków o wypłatę refundacji składek na ubezpieczenia społeczne.

Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 7,8 i 9 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, że składanie wniosków o wypłatę refundacji składek na ubezpieczenie społeczne jest uprawnieniem strony, z którego nie musi ona skorzystać i uznanie, że sytuacja ta wyłącza obowiązki organu wynikające z powołanych przepisów w tym obowiązek poinformowania strony o okolicznościach prawnych i faktycznych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw, należy zauważyć, iż przyjęcie takiego stanowiska nie narusza art. 7,8 i 9 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, gdyż nie można wymagać od organu aby wzywał skarżącego do złożenia wniosków o wypłatę refundacji składek na ubezpieczenia społeczne, które to jest uprawnieniem skarżącego, a nie obowiązkiem.

Co do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 64 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, że w razie zaistnienia braków formalnych podania, których spełnienie wywoła po stronie skarżącego korzystne dla niego następstwa będące realizacją jego "uprawnienia" organ zwolniony jest z obowiązku wezwania do jego uzupełnienia, należy stwierdzić, iż zarzut ten jest niezasadny.

Samo przesłanie wyroku przy składaniu do PFRON wniosku o wypłatę refundacji składek na ubezpieczenia społeczne za miesiąc kwiecień 2009 r. razem z dokumentami potrzebnymi do rejestracji w PFRON nie może być potraktowane jako prośba o przywrócenie terminu do złożenia wniosków o refundację, gdyż zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2008 r. (sygn. akt I OSK 268/07) "Ewentualne przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej może nastąpić jedynie na wyraźną prośbę zainteresowanego. Sam fakt dokonania określonej czynności po terminie nie może być podstawą do domniemania, że osoba zainteresowana składa wniosek o przywrócenie terminu. Nie można zgodzić się, że organ administracji w drodze interpretacji treści oświadczenia strony winien mieć na uwadze cel wynikający z treści tego oświadczenia, nawet gdyby przyjąć, że celem tym było przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, to jednak wniosek taki powinien wynikać wprost z pisma (podania lub odwołania), a nie być ustalany przez organ w procesie interpretacji celu wynikającego z oświadczenia zawartego we wniosku. Obowiązek wyjaśnienia, czy skarżący wnioskują o przywrócenie terminu, wywiedziony z art. 7 kpa stoi w sprzeczności ze szczegółową regulacją w art. 58 kpa". Przepis art. 58 kpa wyraźnie stanowi, iż warunkiem koniecznym i niezbędnym do przywrócenia terminu do dopełnienia czynności jest złożenie w tym zakresie wniosku przez zainteresowanego, oczywiście z jednoczesnym dokonaniem uchybionej czynności. Zatem należy uznać, iż organy administracyjne nie mogą bez wyraźnego wniosku zainteresowanego przywrócić terminu do dokonania określonej czynności.

Konkludując Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe. Zarówno argumentacja skargi jak i analiza akt sprawy nie ujawniła bowiem wad tego rodzaju, które mogłyby mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie.

Z tych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.