Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 955/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grażyna Jarmasz, , , po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "C. P." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 marca 2011 r. sygn. akt I SA/Wr 202/11 w sprawie ze skargi "C. P." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 23 września 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. postanawia uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 7 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 202/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę "C. P." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. (dalej jako Spółka lub Skarżąca), na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 23 września 2010 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji powołując się na art. 57 § 1 w zw. z art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) stwierdził, że w stanie faktycznym sprawy podpisany pod skargą pełnomocnik został wezwany do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu Skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym (sądami administracyjnymi. Tymczasem jak wynika z przedłożonego dokumentu pełnomocnictwa, jego zakres nie uprawnia tego pełnomocnika do działania w sprawie, albowiem obejmuje ono umocowanie do działania jedynie przed "organami administracji państwowej", a Sąd takim organem nie jest. Dalej WSA wyjaśnił, że Sąd jest organem władzy sądowniczej, powołanym do kontrolowania legalności działań aparatu państwowej. Z tych względów, zdaniem Sądu pierwszej instancji, przedłożone przez pełnomocnika pełnomocnictwo procesowe nie spełniało wymogów wezwania w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., a w konsekwencji nie uprawniało do przyjęcia, że skargę w sprawie wniosła osoba legitymująca się właściwym umocowaniem.

Skarżąca nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem wnosząc skargę kasacyjną, w której zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uchybienie następującym przepisom:

- art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odrzucenie skargi na interpretację indywidualną wydaną przez Ministra Finansów, co miało wpływ na wynik sprawy,

- art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wezwanie Skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez przedłożenie pełnomocnictwa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka podniosła, że wymagane pełnomocnictwa, tj. dla C. oraz D. B., wraz z uiszczonymi za nie opłatami skarbowymi zostały wraz ze skargą oraz pozostałymi dokumentami wymienionymi w skardze jako załączniki do niej, złożone w dniu 10 grudnia 2011 r. za pośrednictwem Izby Skarbowej w P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Nieobecność pełnomocnictwa w aktach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wynika wyłącznie z faktu ich nie przekazania przez Izbę Skarbową w P., nie jest natomiast winą Skarżącej. W związku z powyższym, zdaniem Spółki należy uznać, że skarga została należycie sporządzona oraz wniesiona, a Skarżąca Spółka oraz jej pełnomocnik wywiązali się z ciążącego na nich obowiązku wynikającego z przepisów prawa.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz orzeczenie Skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny – poza przypadkami nieważności postępowania wymienionymi w art. 183 § 2 p.p.s.a. - rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie Sądu kasacyjnego podstawami zaskarżenia oraz zakresem tego zaskarżenia. W konsekwencji Sąd kasacyjny – rozstrzygając w granicach środka odwoławczego – nie jest uprawniony do uzupełniania lub poprawiania podstaw skargi kasacyjnej, czy też samodzielnego formułowania jej zarzutów.

Rozpoznawana skarga kasacyjna opiera się na przekonaniu Skarżącej o niewłaściwym zastosowaniu art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi na interpretację Ministra Finansów oraz art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez wezwanie Skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi przez przedłożenie pełnomocnictwa.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazane wyżej podstawy kasacyjne należało uznać za zasadne. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Natomiast zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Mając na uwadze powyższe unormowania należy w pierwszej kolejności wskazać na stan faktyczny niniejszej sprawy, zgodnie z którym Skarżąca pismem z dnia 10 grudnia 2010 r. (data wpływu do organu 20 grudnia 2010 r., o czym świadczy prezentata umieszczona na dokumencie) wniosła skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 23 września 2010 r. Zgodnie ze znajdującym się w skardze spisem załączników do tego pisma powinny być dołączone m. in.: pełnomocnictwo do reprezentacji Spółki od C. P. Sp. z o.o. dla E. C. oraz pełnomocnictwo od E. C. dla D. B., dowód uiszczenia opłat skarbowych, dowód uiszczenia wpisu, wyciąg z KRS, Jednakże w związku z tym, że w nadesłanej skardze brakowało pełnomocnictwa do reprezentacji Spółki od C. P. Sp. z o.o. dla E. C. oraz pełnomocnictwa od E. C. dla D. B., a także dowodu uiszczenia opłat skarbowych Sąd pierwszej instancji zarządzeniem z dnia 21 stycznia 2011 r. wezwał pełnomocnika Skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu Skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Skarżąca w odpowiedzi na to wezwanie w załączeniu pisma z dnia 31 stycznia 2011 r. nadesłała kopie pełnomocnictw do działania w imieniu Skarżącej Spółki wraz z dowodami uiszczonych opłat skarbowych.

I tak w załączeniu znajdowało się pełnomocnictwo udzielone doradcy podatkowemu E. C. do występowania w imieniu Spółki przed wszystkimi organami administracji publicznej, przed sądami powszechnymi w tym sądami rejestrowymi, przed sądami administracyjnymi, w szczególności do składania wszelkich wniosków, zgłoszeń rejestracyjnych i aktualizacyjnych, oświadczeń, wyjaśnień bądź zastrzeżeń, deklaracji lub zeznań podatkowych, do odwoływania się od decyzji, orzeczeń, wnoszenia zażaleń od postanowień, a także do odbioru pism i wszelkiej korespondencji oraz do podpisywania dokumentów dotyczących wyżej wymienionych czynności. Zostało też nadesłane subpełnomocnictwo udzielone doradcy podatkowemu D. B. do występowania przed wszystkimi organami administracji państwowej, w szczególności do składania wszelkich wniosków, oświadczeń, wyjaśnień bądź zastrzeżeń, deklaracji lub zeznań podatkowych, do odwoływania się od decyzji, wnoszenia zażaleń od postanowień, a także do odbioru pism wszelkiej korespondencji oraz podpisywania korekt zmian dotyczących deklaracji.

W związku z tym, że skarga Spółki została podpisana przez D. B. a jej pełnomocnictwo upoważnia ją do występowania w imieniu Spółki "przed wszystkimi organami administracji państwowej" z wyszczególnieniem czynności procesowych, a nie do występowania przed sądami administracyjnymi lub wojewódzkim sądem administracyjnym Sąd pierwszej instancji postanowieniem z dnia 7 marca 2011 r. odrzucił skargę Spółki z powodu nie uzupełnienia braków formalnych w terminie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego postanowienie Sądu pozornie wydaje się być zgodne z przepisami prawa, bowiem z przepisu art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jednoznacznie wynika, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Jednakże dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia ma jednak wpływ okoliczność ta mianowicie, że w aktach Sądu pierwszej instancji znajduje się pismo Ministra Finansów z dnia 23 marca 2011 r. (data wpływu do sądu 25 marca 2011 r., k. 56 akt Sądu pierwszej instancji), w załączeniu którego Minister Finansów przesłał do sądu następujące dokumenty: oryginał pełnomocnictwa udzielonego D. B. oraz uwierzytelnioną kopię pełnomocnictwa udzielonego E. C. wraz z dowodami uiszczenia opłat skarbowych, dowód uiszczenia wpisu, uwierzytelnioną kopię aktualnego odpisu KRS C. P. Sp. z o.o., uwierzytelnioną kopię opinii. Z dokumentów pełnomocnictw nadesłanych przez organ podatkowy wynika, iż zarówno D. B., jak i E. C. są upoważnione przez Spółkę do występowania w jej imieniu przed sądami administracyjnymi. Należy również wskazać, że pisma, które organ podatkowy nadesłał 25 marca 2011 r. posiadają prezentatę z datą 20 grudnia 2010 r., co oznacza, że wpłynęły one do organu razem ze skargą. Jednakże, co należy w tym miejscu podkreślić, nie zostały one przesłane do Sądu wraz z przedmiotową skargą, jak stanowi art. 54 § 2 p.p.s.a., tylko ponad trzy miesiące później.

Powyższe okoliczności, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, prowadzą do wniosku, że Strona dopełniła ciążącego na niej obowiązku wynikającego z art. 37 § 1 p.p.s.a., a uchybieniem organu podatkowego było nadesłanie do Sądu wraz ze skargą niekompletnych akt sprawy.

Można przyznać rację ma autorowi skargi kasacyjnej podnoszącemu, iż w przedmiotowej sprawie nie można mówić o nieuzupełnieniu braków formalnych skargi w terminie, w przypadku, gdy do skargi już w momencie jej składania dołączone zostały wszelkie wymagane przepisami dokumenty i pełnomocnictwa procesowe, a fakt ich braku w aktach sprawy wynikał z błędu popełnionego przez pracowników organu podatkowego, którzy nie przekazali w terminie całości dokumentacji dotyczącej przedmiotowej sprawy. Lecz nie można niezauważyć, że nic nie stało na przeszkodzie, aby na wezwanie Sądu przedłożyć pełnomocnictwo o treści tożsamej z załączonym do skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą skargę kasacyjną stwierdza, że Wojewódzki Sąd Administracyjny, po otrzymaniu od organu podatkowego skargi wraz z aktami administracyjnymi i stwierdzeniu braku dokumentu stwierdzającego umocowanie osoby podpisującej skargę (które to dokumenty były wymienione przez Stronę w spisie załączników zawartym w skardze), winien, na podstawie art. 62 pkt 1 p.p.s.a., dokonać ustaleń w kwestii kompletności, a raczej jej braku, załączników, a w razie potrzeby zarządzić skompletowanie przez organ akt sprawy. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wyjaśniając tej kwestii wezwał pełnomocnika Spółki do nadesłania brakujących dokumentów. Uznając, że z treści nadesłanych kolejnych już pełnomocnictw, nie wynika umocowanie do działania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, wydał orzeczenie o odrzuceniu skargi.

Jako ugruntowany należy przyjąć pogląd, wobec faktu nieistnienia wymogu podpisania skargi przez profesjonalnego pełnomocnika, że w sytuacji podpisania tego środka zaskarżenia przez nieuprawnionego pełnomocnika, obowiązkiem Sądu pierwszej instancji jest wezwanie Strony do podpisania skargi.

Z przytoczonych wyżej względów, biorąc pod uwagę normę zawartą w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Brak jest natomiast podstawy prawnej do orzekania o kosztach postępowania kasacyjnego. Stosownie do art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. jednoznacznie wiążą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego z zaskarżeniem wyroku, a nie – jak to miało miejsce w niniejszej sprawie – postanowienia.