Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 50/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2021-03-23 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art.  61 par 1 i 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E.P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi E.P. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

Postanowieniem [...] listopada 2020 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił E.P. przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2020 r. ([...]), którym organ m.in. wstrzymał prowadzenie przez stronę robót budowlanych.

Skargę na postanowienie WINB złożył, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, E.P.. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, w którym strona wskazała, że wykonanie ww. rozstrzygnięcia uniemożliwi mu udowodnienie swoich racji i wykazanie, że prace budowlane dokonane jeszcze przez jego zmarłego teścia miały podstawy prawne. Ponadto strona stwierdziła, iż nakazanie mu rozbiórki budynku wykonanego przez zmarłego teścia narazi go na znaczne i nieuzasadnione koszty, a przede wszystkim będzie niesprawiedliwe społecznie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, w całości lub w części, może postanowić organ, który wydał decyzję lub postanowienie, działając z urzędu lub na wniosek strony skarżącej, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. również sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Zasadnicze znaczenie dla rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia ma jego charakter prawny. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy bowiem tylko takich orzeczeń administracyjnych, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Innymi słowy, wykonaniu mogą podlegać tylko te akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s.186; postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 1376/14, LEX nr 1624481; postanowienie NSA z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt II OZ 422/11, LEX nr 795509).

Podkreślić należy, że postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności prawnej nie nadaje się do wykonania, nie wymaga wykonania, ani nie wywołuje skutków o charakterze materialnoprawnym. Nie przydaje bowiem stronie skarżącej żadnego uprawnienia, ani nie nakłada nań żadnego obowiązku, w związku z czym nie może mieć do niego zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a.

Postanowienie odmawiające przywrócenia terminu stanowi wyraz odmowy ze strony organu wyrażenia, w formie określonej przepisami, zgody na dokonanie określonej czynności procesowej, której jednak można by skutecznie dokonać tylko wtedy, gdyby wydano postanowienie o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania. Samo "zawieszenie" skuteczności postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o odroczenie terminu płatności w żaden sposób nie zmieniłoby zatem sytuacji procesowej skarżącego, nie wywołałoby jakichkolwiek zmian w sferze prawnej lub faktycznej. Zaskarżone postanowienie nie nadaje się więc do wykonania w jakikolwiek sposób, ani dobrowolnie ani pod przymusem państwowym (por. np. postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 20 lipca 2018 r., sygn. akt I SA/Rz 453/18, baza orzeczeń CBOIS).

Wobec powyższego, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.