Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 892/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2009-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6241 Zwolnienie z odbycia zasadniczej służby wojskowej
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 74  ust. 1,  art. 75  ust. 1 i 3,  art. 104  ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 lutego 2009 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie świadczeń związanych z przywróceniem do zawodowej służby wojskowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] z [...] lipca 2008 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego na rzecz skarżącego kwotę 3.617 (trzy tysiące sześćset siedemnaście 00/100) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, 4. nakazuje zwrócić ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy – kwotę 1.500 (jeden tysiąc pięćset 00/100) złotych tytułem nienależnie uiszczonego wpisu.


UZASADNIENIE

Decyzją Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] z [...] r. nr [...] odmówiono E. M. wypłacenia ustawowych odsetek od uposażeń i innych należności pieniężnych za okres od 1 czerwca 2003 r. do 30 kwietnia 2006 r. i orzeczono o braku obowiązku wyrównania uposażenia za okres od 1 czerwca 2003 r. do 30 kwietnia 2006 r. o zaliczone na poczet tego uposażenia kwoty z odprawy, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop oraz odszkodowania za skrócony okres wypowiedzenia w łącznej wysokości 33. 329, 30 zł.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że chor. szt. E. M. wskutek wypowiedzenia stosunku służbowego został zwolniony z zawodowej służby wojskowej w dniu 31 maja 2003 r. W związku ze zwolnieniem Wojewódzki Sztab Wojskowy w [...] wypłacił:

- odprawę w kwocie 13. 237, 17 zł

-ekwiwalent za niewykorzystany urlop w kwocie 3. 545,67 zł

-odszkodowanie za skrócony okres wypowiedzenia w wysokości 13.237,16 zł

a nadto Wojskowe Biuro [...] z tego tytułu wypłaciło

- uposażenie 12-miesięczne za okres od 1 czerwca 2003 r. do 31 maja 2004 r. w kwocie 28.365,00 zł

- świadczenie emerytalne od 1 czerwca 2004 r. do 31 maja 2006 r. w kwocie 47.286,06 zł.

Decyzją nr [...] z [...] r. Dowódca Wojsk [...] w [...] stwierdził nieważność decyzji nr [...] z [...] r. wydanej przez Dowódcę [...] Okręgu Wojskowego w [...] w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. W konsekwencji z dniem 9 maja 2006 r. przyjęto chor. E. M. na stan ewidencyjny Komendy Uzupełnień w [...]. W związku z nieskutecznym zwolnieniem ze służby uznano, że zainteresowanemu przysługują należności pieniężne z tytułu zawodowej służby.

Zdaniem organu roszczenia o wypłatę należności stały się wymagalne w dniu przystąpienia żołnierza do wykonywania obowiązków służbowych, po uprzednim uprawomocnieniu się decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby.

Świadczenia za okres od 1 marca 2003 r. do 30 kwietnia 2006 r. wypłacono 22 maja 2006 r. Z tych względów roszczenie o odsetki nie mogło być uwzględnione.

Wskazano też, że skoro wypłacono przez Wojskowe Biuro [...] uposażenie za okres od 1 czerwca 2003 r. do 31 maja 2004 r. to nie ma znaczenia tytuł wpłaty uposażenia (czy w związku z pełnieniem służby czy zwolnieniem z niej), zatem nie powstał obowiązek zapłaty odsetek za opóźnienie.

Organ zwrócił też uwagę na kwestię przedawnienia roszczeń o wypłatę odsetek. Odsetki w dniu ich wypłaty uzyskały byt niezależny i jako świadczenie o charakterze okresowym przedawniały się z upływem trzech lat od daty ich powstania, a powstały z każdym dniem opóźnienia. Bieg terminu przedawnienia został przerwany w dniu doręczenia organowi wniosku o wypłatę odsetek tj. 8 lipca 2008 r. Ewentualne odsetki nieprzedawnione były od 8 lipca 2005 r. Odsetki jako należności o charakterze akcesoryjnym od innych należności pieniężnych, przedawniły się po trzech latach - z upływem przedawnienia roszczenia głównego.

W sprawie braku obowiązku wyrównania uposażenia o zaliczone na poczet tego uposażenia – potrącone kwoty wypłaconej odprawy, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop i odszkodowanie za skrócony okres wypowiedzenia, organu wskazał, że wypłacone należności stały się świadczeniami nienależnymi w związku z usunięciem z obrotu prawnego decyzji o zwolnieniu ze służby. Organ zwrócił też uwagę, że w okolicznościach niniejszej sprawy żołnierz nie pełniący służby jest w lepszej sytuacji niż pełniący służbę, jeśli przyjąć by stanowisko skarżącego, a to narusza art. 2 Konstytucji RP.

W odwołaniu od powyższej decyzji E. M. wniósł o jej zmianę poprzez uwzględnienie w całości jego roszczeń, a w szczególności wypłacenie odsetek od poszczególnych kwot należności wypłaconych mu w związku z przywróceniem do służby, liczonych od dnia ich wymagalności do dnia ich wypłaty oraz zwrotu potrąconych uposażeń w związku z wypłatą odprawy, ekwiwalentu za urlop i odszkodowania, zdaniem odwołującego się bezprawnie potrąconych, wraz z odsetkami liczonymi od dnia potrącenia do dnia zapłaty.

Odwołujący zwrócił uwagę, że organ l instancji ma rację wskazując, iż dopiero od dnia doręczenia mu rozkazu o przywróceniu zainteresowanego do służby po uprawomocnieniu się decyzji o stwierdzeniu nieważności wcześniejszego rozkazu o zwolnieniu zainteresowanego ze służby, miał podstawę do wypłaty zainteresowanemu uposażeń i innych należności za okres pozostawania poza służbą, nie oznacza to jednak, że w tej sytuacji dopiero z tą chwilą przedmiotowe świadczenia stały się wymagalne, a co za tym idzie, że zainteresowany nie ma prawa żądania ich wypłaty wraz z odsetkami. Ponadto strona wskazała na niekonsekwencję organu I instancji w zakresie postrzegania przez niego skutków stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie wypowiedzenia stronie odwołującej się stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Podkreśla on bowiem skutek ex tunc stwierdzenia nieważności powyższej decyzji w odniesieniu do istnienia podstaw przyznania zainteresowanemu świadczeń związanych ze zwolnieniem, nie odnosząc natomiast tejże kwestii do terminu wymagalności uposażenia i innych należności żołnierzy zawodowych. W podnoszonej kwestii przedawnienia części należności odwołujący stwierdził, że nie powinien ponosić negatywnych skutków błędów organu, który wydał nieważną decyzję. Możliwość skutecznego dochodzenia roszczeń odsetkowych powstała z chwilą stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu a wymagalność określana art. 81 ustawy. Ponadto dodał, że ewentualne potrącenie mogłoby nastąpić po uzyskaniu tytułu wykonawczego.

Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dowódca [...] Okręgu Wojskowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że decyzja stwierdzająca nieważność decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego Nr [...] z dnia [...] r. o wypowiedzeniu E. M. stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej stworzyła stan faktyczny i prawny wcześniej nieistniejący, ponieważ dopiero po uprawomocnieniu się decyzji Nr [...] z dnia [...] Dowódcy Wojsk [...] stwierdzającej nieważność decyzji Nr [...] z dnia [...] r. Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego dotyczącej wypowiedzenia E. M. stosunku służbowego, powstało roszczenie o wypłatę przez organ I instancji uposażeń za okres zwolnienia ze służby, przy czym wcześniejsza decyzja Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego Nr [...] z dnia [...] r. była wiążąca dla Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] i dopiero po jej usunięciu z obrotu prawnego powstał po stronie organu wojskowego obowiązek wypłaty E. M. uposażeń za okres od dnia 1 czerwca 2003 r. do dnia 30 kwietnia 2006 r. Stwierdzono zatem, że określone w art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.) roszczenie o zapłatę odsetek za zwłokę w wypłacie uposażenia nie przysługuje za okres przed dniem przystąpienia E. M. do wykonywania obowiązków służbowych. Zdaniem organu odwoławczego można przyjąć, iż z chwilą uprawomocnienia się decyzji Nr [...] z dnia [...] r. Dowódcy Wojsk [...] powstało roszczenie o uposażenie, natomiast nie jest dopuszczalne przyjęcie fikcji, iż w okresie skutecznego, jakkolwiek niezgodnego z prawem, zwolnienia chor. E. M. z zawodowej służby wojskowej pełnił on nadal zawodową służbę wojskową i w związku z tym miał co miesiąc roszczenie o wypłatę miesięcznego uposażenia. W związku z usunięciem z obrotu prawnego decyzji o zwolnieniu ze służby wypłacone z tego tytułu świadczenia stały się świadczeniami nienależnymi i zasadnie organ pierwszej instancji potrącił je z wypłaconego uposażenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy E. M. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...], zarzucając jej wydanie z naruszeniem prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisu art. 75 ust. 3, art. 103 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r., Nr 141, poz. 892) w związku z czym, jak wskazał, naruszony został jego interes prawny poprzez błędne ustalenie, iż nie należą mu się odsetki ustawowe od uposażeń i innych należności pieniężnych za okres od dnia 1 czerwca 2003 r. do dnia 30 kwietnia 2006 r., wypłaconych po przywróceniu do zawodowej służby wojskowej oraz brak obowiązku wyrównania skarżącemu uposażenia za okres od dnia 1 czerwca 2003 r. do dnia 30 kwietnia 2006 r. o zaliczoną na poczet tego uposażenia kwotę odprawy i ekwiwalentu za niewykorzystany urlop oraz odszkodowanie za skrócony okres wypowiedzenia w łącznej wysokości 33.329,30 zł. Skarżący zwrócił uwagę, że rozkaz o zwolnieniu zainteresowanego z zawodowej służby wojskowej został wycofany z obrotu prawnego wskutek stwierdzenia jego nieważności, decyzja zaś nieważna nie wywołuje skutków prawnych z mocy samego prawa od początku, czyli od daty jej wydania i w związku z tym, mając na względzie wskazany skutek ex tunc stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby, nie można zgodzić się z twierdzeniem organu odwoławczego jakoby z punktu widzenia prawnego, pełnienie przez E. M. zawodowej służby wojskowej w okresie miedzy wypowiedzeniem stosunku służbowego a stwierdzeniem nieważności decyzji rozstrzygającej w tymże przedmiocie było "fikcją". Ponadto wskazał, iż opóźnienie w wypłacie przedmiotowego uposażenia było zawinione przez organ wojskowy; spowodowane bowiem było wydaniem decyzji administracyjnej z rażącym naruszeniem prawa w związku z czym nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji finansowych, w tym związanych z przedawnieniem roszczenia. Roszczenie o wypłatę uposażeń stało się wymagalne w terminach określonych w art. 81 ustawy pragmatycznej a brak ich wypłaty w terminie uzasadnia żądanie wypłaty odsetek. Wypłata należności przez Wojskowe Biuro [...] nie uzasadnia uznania, że doszło do spełnienia świadczenia, gdyż wypłacone należności związane były ze zwolnieniem ze służby. Skarżący podkreślił też, że ani ustawa z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy, ani ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie zawierają jakichkolwiek dodatkowych uregulowań przewidujących obowiązek zwrotu świadczeń wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby, a następnie stwierdzeniem nieważności decyzji dotyczącej tego zwolnienia. W jego ocenie powyższe uprawnia do przyjęcia poglądu, iż pomimo tego, że żaden przepis nie przewiduje prawa do zachowania przez żołnierza zawodowego wskazanych przez organ świadczeń, żaden też przepis powszechnie obowiązującego prawa, który mógłby mieć w niniejszej sprawie zastosowanie, takiego prawa go nie pozbawia. Ustawodawca bowiem wyczerpująco kwestię tę uregulował w art. 77 przywołanej ustawy zgodnie, z którym uposażenie i inne należności, o których mowa w art. 73, pobrane przez żołnierza zawodowego, przysługujące mu według zasad obowiązujących w dniu wypłaty, nie podlegają zwrotowi, jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej. Ponadto skarżący zarzucił, iż organ odwoławczy nie odniósł się do uregulowania ustanowionego w art. 103 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a mającego zasadnicze znaczenie w poruszanym zakresie, skutkiem czego dokonane przez organ potracenie nie zostało oparte na podstawie prawnej.

W sprawie podnoszonego przez organ przedawnienia żądania o wypłatę odsetek skarżący stwierdził, że od dnia stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu nie mógł dochodzić swoich roszczeń, gdyż pozostawał w przekonaniu, że nie jest żołnierzem w związku z obwiązującą decyzją o zwolnieniu ze służby.

W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie, powołując się na szczegółowe, merytoryczne uzasadnienie swojego stanowiska zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, albowiem odmowa wypłacenia skarżącemu zaległego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami oraz ustawowymi odsetkami nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa.

Zasady otrzymywania uposażenia i innych należności pieniężnych przez żołnierzy zawodowych określone zostały w ustawie z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U Nr 179, poz. 1750 ze zm.), w przepisach art. 71 - 104 (Rozdział 5 ustawy).

Zgodnie z art. 71 ust. 1 oraz art. 76 ust. 1 i 4 żołnierze zawodowi otrzymują uposażenie i inne należności pieniężne określone w ustawie, przy czym prawo do uposażenia żołnierza powstaje z dniem rozpoczęcia pełnienia przez niego zawodowej służby wojskowej, a wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym został zwolniony z zawodowej służby wojskowej, zaginął lub zmarł. Wypłaty uposażenia dokonuje jednostka wojskowa, na której zaopatrzeniu finansowym żołnierz pozostaje (art. 74), a organami właściwymi w tych w sprawach są dowódcy jednostek wojskowych (art. 104).

Skarżący powrócił do służby w wyniku wydania przez Dowódcę Wojsk [...] w [...] decyzji Nr [...] z dnia [...] r. stwierdzającej nieważność decyzji nr [...] Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego w [...] z dnia [...] r. o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej.

Skutki tej decyzji odnośnie do uprawnień związanych z pełnieniem służby są w sprawie bezsporne jedynie w zakresie uznania, że skarżącemu przysługiwało uprawnienie do otrzymania zaległego uposażenia za okres zwolnienia ze służby. Natomiast istota sporu sprowadza się do kwestii ustalenia terminu wymagalności zaległego uposażenia, a także oceny, czy w świetle obowiązujących przepisów prawa z należności z tytułu zaległego uposażenia można było dokonać potrącenia kwoty świadczeń wypłaconych skarżącemu w związku z wadliwym (jak się okazało później) zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej w 2003 r.

Odnosząc się do pierwszego problemu wskazać należy, że stwierdzenie nieważności jest aktem deklaratoryjnym, który działa z mocą wsteczną (ex tunc), czyli od daty wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji administracyjnej dotkniętej wadą. Decyzja o stwierdzeniu nieważności uchyla skutki prawne, jakie powstały od dnia doręczenia nieważnej decyzji, a organ nadzoru wydający decyzję o stwierdzeniu nieważności jedynie potwierdza ten fakt swoim rozstrzygnięciem. Została zatem wykreowana nowa sytuacja prawna pozbawiająca wadliwą decyzję o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej zdolności wywoływania skutków prawnych. Usunięcie tej decyzji z obrotu prawnego nie tylko przywróciło stan poprzedni, lecz również zniosło jej skutki prawne. W następstwie powyższego stosunek zawodowej służby wojskowej skarżącego został reaktywowany. W tej sytuacji została spełniona przesłanka wymagana do wypłaty zaległego uposażenia i innych należności wynikająca z art. 71 ust. 1 omawianej ustawy. Dla ustalenia czy nastąpiło opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego zasadnicze znaczenie ma data wymagalności świadczenia. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 81 ustawy z dnia 11 września o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych uposażenie jest wypłacane miesięcznie z góry w pierwszym dniu roboczym miesiąca, za który przysługuje. W świetle natomiast przepisu art. 75 ust. 3 tejże ustawy w razie zwłoki w wypłacie uposażenia i innych należności, o których mowa w art. 73 żołnierzowi zawodowemu przysługują odsetki ustawowe od dnia, w którym uposażenie lub inna należność stały się wymagalne. Ponieważ decyzji dotyczącej wypowiedzenia skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej w znaczeniu prawnym nie było już od daty jej wydania, to tym samym należności z tytułu uposażenia i dodatków za okres zwolnienia ze służby stały się wymagalne w terminach określonych w art. 81 omawianej ustawy. Obowiązek płacenia odsetek jako świadczenia o charakterze akcesoryjnym powstał zatem od dnia wymagalności zobowiązania głównego. Z tego względu Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela poglądu zaprezentowanego w zaskarżonej decyzji, że roszczenie o zapłatę odsetek za zwłokę w wypłacie uposażenia stało się wymagalne dopiero po przystąpieniu przez skarżącego do pełnienia obowiązków służbowych.

Nie sposób się również zgodzić ze stanowiskiem organu zaprezentowanym w zaskarżonej decyzji, że odmowa wypłaty skarżącemu części uposażenia znajduje uzasadnienie wobec skutecznego potrącenia z tej należności świadczeń wypłaconych skarżącemu w związku z wadliwym (jak się okazało później) zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej w 2003 r.

Potrącenie (art. 498-500 Kodeksu cywilnego) w cywilnoprawnym ujęciu dotyczy wzajemnie wymagalnych wierzytelności, a przedmiotowa sprawa rozpatrywana była na podstawie przepisów ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, regulującej władcze stosunki administracyjne. Nadto instytucję potrącenia z uposażenia żołnierza reguluje art. 103 ustawy pragmatycznej, który stanowi, że potrąceń z uposażenia żołnierza zawodowego dokonuje się w granicach i na zasadach określonych w przepisach o wynagrodzeniu za pracę, czyli w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94 ze zm.), zaś przepis art. 87 § 1 pkt 2 tego Kodeksu wymaga posiadania tytułu wykonawczego w celu potrącenia z wynagrodzenia sum egzekwowanych na pokrycie innych należności niż świadczenia alimentacyjne, o ile pracownik nie wyrazi pisemnej zgody na potrącenie (art. 91 § 1 Kodeksu pracy). Dochodzenie zwrotu nienależnego świadczenia wymaga zatem, w razie negatywnego stanowiska bezpodstawnie wzbogaconego, uzyskania odpowiednio wyroku sądu powszechnego w wyniku wniesionego w tym zakresie powództwa o zapłatę. Jedynie tytuł wykonawczy w postaci prawomocnego wyroku sądowego mógł stanowić przy braku zgody skarżącego podstawę do dokonania odpowiedniego potrącenia z jego uposażenia.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należy stwierdzić, że przy rozstrzyganiu sprawy doszło do nieprawidłowej interpretacji przepisów prawnych mających tu zastosowanie, w związku z czym zaskarżone orzeczenie, jak i poprzedzające je orzeczenie organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Wskazania do ponownego rozpatrzenia sprawy wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu.

W uzasadnieniu decyzji organu I instancji pojawił się argument dotyczący przedawnienia roszczenia odsetkowego. Ta kwestia nie stanowi jednak podstawy rozstrzygania co do zasady, ani nie była podnoszona przez organ odwoławczy. Pomimo tego w skardze skarżący podniósł, że skoro od chwili wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego pozostawał w uzasadnionym przeświadczeniu, że nie jest żołnierzem służby zawodowej, to nie mógł dochodzić swoich roszczeń pomimo, iż były one wymagalne tak w odniesieniu do należnego uposażenia a tym bardziej odsetek. Wobec powyższego nie można uznać, że roszczenia odsetkowe uległy przedawnieniu. Przepisy ustawy pragmatycznej w sposób bardzo okrojony regulują kwestie związane z przedawnieniem, czy opóźnieniem w spełnieniu świadczenia pieniężnego. Skoro nie ma pełniejszej regulacji należy ocenić istniejący stan prawny. Zgodnie z art. 75 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych należności, o których mowa w art. 73, ulegają przedawnieniu z upływem trzech lat od chwili, w którym roszczenie stało się wymagalne. Odsetki nie są tym uposażeniem ani należnością wymienioną w art. 73. Stanowią one należności o charakterze akcesoryjnym, zatem należy uznać, że dzielą los roszczenia głównego. W tych okolicznościach ulegają przedawnieniu z upływem przedawnienia roszczenia głównego. W przypadku spełnienia świadczenia głównego, naliczane są od chwili wymagalności roszczenia głównego do dnia zapłaty.

Wbrew stanowisku skarżącego należałoby konsekwentnie przyjąć, że skoro decyzja stwierdzająca nieważność decyzji o nawiązaniu stosunku służbowego wywołuje skutek ex tunc a więc tak, jakby nigdy nie była wydana wadliwa decyzja to odpowiednio odnosi się to do wszelkich skutków prawnych z nią związanych, a więc nie tylko wymagalności roszczenia o wypłatę uposażenia ale też wymagalności i terminów przedawnienia roszczenia o wypłatę należnych odsetek.

Z uwagi jednak na to, że organ nie rozważał tych kwestii w odniesieniu do stanu faktycznego niniejszej sprawy, tj. kiedy dokładnie wypłacono kolejne należności, czy i kiedy były podejmowane czynności w celu dochodzenia roszczenia, czy i kiedy doszło do uznania roszczenia, (a taka sytuacja ma miejsce np. w przypadkach dobrowolnego spełnienia świadczenia) okoliczności te nie mogły być przedmiotem oceny, natomiast stanowią wskazówkę, którą należy rozważyć przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt l lit. a i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku.

O wstrzymaniu wykonania decyzji orzeczono na podstawie art. 152 tej ustawy, a o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 209 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i § 14 ust.2 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1349 ze zm.).