Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 491/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
Hasła tematyczne: Osoby niepełnosprawne
Skarżony organ: Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 24 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 66
journal: Dz.U. 2008 nr 14 poz 92
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jednolity
article: par. 13 ust. 2 pkt 12
journal: Dz.U. 2003 nr 139 poz 1328
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI, PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o  niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant sekr. sąd. Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi S. M. na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stopnia niepełnosprawności oddala skargę


UZASADNIENIE

Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w R. wydał w dniu [...] orzeczenie o zaliczeniu S. M. do lekkiego stopnia niepełnosprawności. W punkcie V tego orzeczenia wykazano datę powstania ustalonego stopnia niepełnosprawności na dzień [...].

W dniu [...] S. M. na podstawie art. 113 kpa wniósł o sprostowanie owego punktu V orzeczenia wywodząc, że podana w nim data nie jest datą powstania niepełnosprawności, lecz datą związaną z momentem orzekania o niepełnosprawności.

Postanowieniem z dnia [...] ten sam organ administracyjny odmówił sprostowania orzeczenia, uznając że żądanie strony wykracza poza granice sprostowania wyznaczone w art. 113 § 1 kpa, gdyż odnosi się do merytorycznej treści orzeczenia.

W zażaleniu, uzupełnionym pismem z dnia [...], S. M. zakwestionował powyższe stanowisko twierdząc, że prawidłowe określenie momentu powstania niepełnosprawności nie wykracza poza granice art. 113 kpa, a jedynie stanowi naprawienie omyłki. Powołał się przy tym na przewlekły charakter jego choroby. Zarzucił też, że w przedmiocie sprostowania orzekała ta sama osoba, która brała udział przy wydaniu merytorycznego orzeczenia.

Jednocześnie złożył alternatywny wniosek, na wypadek negatywnego załatwienia zażalenia – o przywrócenie mu terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia z dnia [...].

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w K. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 144 kpa utrzymał w mocy postanowienie I instancji, całkowicie podzielając przedstawione w nim ustalenia i wnioski.

W szczególności podano, iż w niniejszej sprawie nie można mówić o oczywistej omyłce, gdyż zapisana w punkcie V orzeczenia data zgodna jest z zapisami protokołu i oceną stanu zdrowia, sporządzonym w toku postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. M. wniósł o uchylenie lub zmianę zaskarżonego postanowienia.

Skarżący powtórzył zarzuty i twierdzenia podnoszone przed organami administracyjnymi. Wskazał, że przyczyną jego niepełnosprawności jest stwardnienie rozsiane, choroba obecnie nieuleczalna, powstająca stopniowo. Z punktu widzenia medycznego i logiki podanie w sentencji orzeczenia, że niepełnosprawność powstała [...] jest więc oczywistą omyłką.

Skarżący powtórzył także zarzut dotyczący udziału w wydaniu postanowienia I instancji osoby, która uczestniczyła w postępowaniu zakończonym wydaniem merytorycznego orzeczenia. Jego zdaniem zachodziły podstawy wyłączenia z mocy art. 24 § 3, w zw. z art. 27 § 1 kpa.

Skarga zarzuca w końcu, że dotychczas nie rozpatrzono zawartego w zażaleniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, w związku z czym skarga dotyczy też bezczynności organu w tej kwestii.

Skarżący zapowiadał też złożenie wniosku o prawo pomocy, gdyby rozpoznanie sprawy wiązało się z obciążeniem go jakimikolwiek kosztami.

W piśmie z dnia [...] skarżący domagał się dodatkowo nakazania organowi administracyjnemu sprostowania także punktu IV orzeczenia.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

W pierwszej kolejności należy podnieść, że przedmiotem obecnej kontroli sądowej jest wyłącznie postępowanie administracyjne dotyczące sprostowania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, a skarga na bezczynność organu administracyjnego będzie załatwiona odrębnie.

Skarga w przedmiocie sprostowania jest zaś całkowicie bezzasadna, bowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem, a to jest jedyne kryterium sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej ( art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153 z

2002 r., poz. 1269, ze zm.).

W pierwszym rzędzie chybiony jest zarzut nieważności, odnoszony przez skarżącego do podstaw wyłączenia pracownika organu administracyjnego. Wniosku o wyłączenie skarżący nie złożył w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, w związku z czym pozostaje do oceny, czy istotnie, w świetle twierdzeń skarżącego, zachodziły podstawy wyłączenia przewidziane w art. 24 § 1 kpa. Skarżący nie sprecyzował, o którą z wymienionych w tym przepisie siedmiu podstaw mu chodzi. Jednak przytoczone przez niego okoliczności jednoznacznie wskazują, że żadna z nich nie występuje w niniejszym przypadku.

Art. 24 § 1 kpa nie nakazuje bowiem wyłączenia pracownika organu, który uczestniczył przy wydaniu decyzji administracyjnej, w postępowaniu o sprostowanie tej decyzji. Wobec braku takiego zakazu należy stwierdzić, że zasadniczo wskazane jest nawet, by sprostowania dokonał taki sam skład organu kolegialnego. Ponieważ nie chodzi o korygowanie merytorycznej treści decyzji, to właściwe jest poprawianie oczywistych omyłek przez osoby, które je popełniły.

W niniejszej sprawie nie może być jednak mowy o oczywistej omyłce – i w tym zakresie stanowisko organów jest całkowicie prawidłowe. Zgodnie z § 13 ust. 2 pkt 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności

( Dz. U. Nr 149, poz. 1328, ze zm.) określenie daty lub okresu powstania ustalonego stopnia niepełnosprawności jest obligatoryjnym elementem orzeczenia o niepełnosprawności, a zatem stanowi istotną część merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Zmiana daty powstania ustalonego stopnia niepełnosprawności powodowałaby częściowe odmienne rozstrzygnięcie tej sprawy, co w trybie sprostowania jest niedopuszczalne ( por. wyrok NSA z 4.V.1988 r., sygn. akt III SA 1466/87, OSP 1990/11-12/398).

Bez względu zatem na wpływ tego rozstrzygnięcia na sytuację prawną i życiową skarżącego, organ administracji publicznej nie mógł uwzględnić jego wniosku o sprostowanie orzeczenia. To samo odnosi się do wskazanego w piśmie skarżącego z dnia [...] punktu IV orzeczenia, aczkolwiek zagadnienie to pozostaje poza zakresem rozpoznania w niniejszym postępowaniu, skoro tego punktu nie dotyczyło postępowanie administracyjne w przedmiocie sprostowania.

Stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w kwestii sprostowania wynikało z art. 66 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych ( j.t. Dz. U. Nr 14 z 2008 r., poz. 92, ze zm.), w oparciu o którą orzeka się o stopniu niepełnosprawności.

Z tych względów na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270, ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.

su.