Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 91/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 132 ust. 2 pkt 2, art. 164, art. 255 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej
article: art. 7, art. 8, art. 77 par. 1, art. 78
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2011 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy [...] oddala skargę


UZASADNIENIE

I. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej też jako skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej też jako organ) z [...] września 2010 r. nr [...], który oddalił jej wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy Polin FINEST SYRUP o nr [...] udzielonego na rzecz H. sp. z o.o. z siedzibą w [...],a przeznaczonego do oznaczania towarów w klasie 32 tj. "napojów bezalkoholowych". Organ przyznał ponadto od skarżącej na rzecz uczestnika kwotę 1 600 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 164 w zw. z art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 132 ust. 1 pkt 2, art. 132 ust.2 pkt 2 i art. 132 ust. 2 pkt 3, art. 131 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.) – zwanej dalej p.w.p. oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p.

Podstawę faktyczną stanowiły następujące ustalenia:

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej udzielił na rzecz "P." S. A. z siedzibą w [...] prawa ochronnego na znak towarowy Polin FINEST SYRUP o nr [...] do oznaczania ujętych w klasie 32 towarów tj. "napojów bezalkoholowych". Decyzją z dnia [...] października 2009 r. organ dokonał zmiany uprawnionego na H. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej też jako uczestnik).

W dniu [...] sierpnia 2009 roku do organu wpłynął wniosek skarżącej o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy Polin FINEST SYRUP o nr [...]. Jako podstawę prawną swojego żądania wskazała naruszenie art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 132 ust. 1 pkt 2, art. 132 ust. 2 pkt 2 i art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. Podkreśliła, że oznaczenie "Polin" stanowiące pierwsze i główne słowo znaku spornego było w dacie zgłoszenia tego znaku powszechnie znane i używane jako nazwa jej firmy i stanowi jednocześnie chroniony znak towarowy POLIN o nr [...] z pierwszeństwem od dnia [...] sierpnia 1993 r. Skarżąca zaznaczyła, że jest znaną na rynku firmą od 1990 r., zajmującą się wdrażaniem myśli technicznej oraz badaniem i rozwojem wyrobów ze wszystkich dziedzin życia, przemysłu i handlu, w tym również i napojów bezalkoholowych. Ponadto, jak wynika z odpisu KRS posiada w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa także "produkcję artykułów spożywczych i alkoholowych" i zajmuje wysokie miejsca w rankingach najbardziej innowacyjnych firm. W ocenie skarżącej sporny znak jest podobny do należącego do niej znaku "Polin".

W odpowiedzi na wniosek uczestnik stwierdził, że skarżąca nie wykazała istnienia po swojej stronie jakiegokolwiek interesu prawnego w żądaniu unieważnienia spornego prawa ochronnego. Fakt, iż z wyciągu KRS wynika, że produkcja artykułów spożywczych i napojów jest jedną z 43 kategorii ujętych w wykazie przedmiotu działalności skarżącej sama w sobie nie stanowi o posiadaniu przez nią interesu prawnego w przedmiotowej sprawie. Znak towarowy POLIN o nr [...] na którego naruszenie powołuje się skarżąca zarejestrowany jest bowiem w klasie usługowej, a nie towarowej (jak znak sporny) i zupełnie nie wskazuje na towary chronione znakiem towarowym uczestnika. Ponadto stwierdził, że powszechna znajomość znaku spornego nie została dowiedziona i bezzasadnie jest powoływanie się na nią przez skarżącą, ponieważ przedstawione przez nią dokumenty nie wykazują powszechnej znajomości znaku POLIN o nr [...] w stosunku do napojów bezalkoholowych sprzed dnia [...] grudnia 2003 r. Zdaniem uczestnika skarżąca w ogóle nie udowodniła, że wprowadza na rynek napoje bezalkoholowe i występuje w jakimkolwiek stosunku konkurencji względem niego. Co więcej, przeciwstawione znaki dotyczą zupełnie innych klas i nawet nie pozostają wobec siebie w stosunku komplementarności. Trudno byłoby uznać, że odbiorcy skojarzą towary tj. "napoje bezalkoholowe" z "usługami w zakresie ochrony własności przemysłowej, wdrażaniem myśli technicznej i rozwojem wyrobów" objętymi znakiem skarżącej. Ponadto w warstwie graficznej znaki zdecydowanie różnią się od siebie.

Na rozprawie przed organem w dniu [...] września 2010 r. strony podtrzymały swoje stanowiska w sprawie. Skarżąca wniosła o umożliwienie dostarczenia dokumentów z okresu poprzedzającego datę zgłoszenia spornego znaku mające zaświadczyć o tym że była na nich zamieszczona nazwa firmy "[...]". Uczestnik, stwierdził, iż fakt istnienia spółki pod nazwą "[...]" nie został zakwestionowany, zatem dosyłanie materiałów na tę okoliczność jest zbędne. Podtrzymał zarazem zajmowane dotychczas stanowisko.

Urząd Patentowy RP, po rozpoznaniu sprawy na rozprawie, oddalił wniosek skarżącej. Jego zdaniem, skarżąca wykazała posiadanie interesu prawnego w domaganiu się unieważnienia kwestionowanego prawa ochronnego.

Wskazując na treść art.. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. porównał towary oraz usługi na jakie zarejestrowano przeciwstawione znaki i stanął na stanowisku, iż są one zupełnie niepodobne. Znak sporny służy do oznaczania ujętych w klasie 32 towarów tj. "napojów bezalkoholowych". Tymczasem znak przeciwstawiony przez skarżącą służy do opatrywania "usług w zakresie ochrony własności przemysłowej, wdrażanie myśli technicznej, badanie i rozwój wyrobów" w klasie 42. Stwierdził, że towary do oznaczania których służy znak sporny są nie tylko niepodobne, ale nie mają nawet charakteru komplementarnego względem wskazanych wyżej usług w znaku przeciwstawionym. Twierdzenia skarżącej o szerokim zakresie działania jej firmy, który obejmuje także produkcję alkoholi, na co miałaby wskazywać treść wyciągu z KRS pozostaje poza zakresem oceny podobieństwa towarów i usług w niniejszej sprawie, ponieważ tym zakresem jest treść udzielonego prawa ochronnego obejmująca wskazane w nim towary i usługi.

W kwestii podobieństwa samych oznaczeń organ stwierdził także brak podobieństwa między przeciwstawionymi oznaczeniami. Podkreślił, że obydwa znaki mają charakter słowno - graficzny. W warstwie słownej znak skarżącej składa się ze słowa POLIN, natomiast znak sporny to połączenie trzech słów tj. Polin FINEST SYRUP. Wspólnym elementem znaków jest fantazyjne słowo "Polin", które jednakże zapisane jest w obydwu znakach inaczej. W znaku spornym zapisane jest jakby odręcznym starannym pismem natomiast w znaku przeciwstawionym słowo to zapisane jest "POLiN" - tak, że wszystkie litery są duże oprócz zapisanej z małej litery "i", co w rezultacie daje odmienne wrażenie wizualne. W warstwie wizualnej znaki bardzo różnią po pierwsze sposobem zapisu, po drugie znak sporny zawiera biało-czerwoną elipsę z czarno- niebieskim konturem, co także wpływa na odmienne postrzeganie słowa "Polin" w tym znaku. Uznał, że znaki całościowo różnią się między sobą.

Organ nie podzielił także zasadności zarzutu naruszenia przy rejestracji spornego znaku towarowego art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 132 ust. 1 pkt 2, art. 132 ust. 2 pkt 3 oraz art. 131 ust. 1 pkt 3 ustawy p.w.p. Stwierdził, że zarzucając naruszenie powyższych przepisów skarżąca oparła swoją argumentację jedynie na twierdzeniach nie wskazując na ich poparcie dowodów. Nie wykazała, w jaki sposób rejestracja spornego znaku miałaby naruszać jego prawa osobiste lub majątkowe, nie wykazała w jaki sposób rejestracja spornego znaku miałaby być sprzeczna z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami, ani na czym miałby polegać mylący charakter znaku spornego. Ponadto nie wskazała dowodów na okoliczność renomy czy powszechnej znajomości oznaczenia "POLIN". Powołanie się przez skarżącą na fakt, iż oznaczenie POLIN stanowiło nazwę firmy skarżącej przed datą zgłoszenia spornego znaku, czego uczestnik nie kwestionował, a także stosowanie tego oznaczenia w zakresie świadczonych usług, to za mało by uznać powszechną znajomość, czy renomę oznaczenia POLIN.

Od powyższej decyzji skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Urzędu Patentowego RP skargę, w której zarzuciła:

1. naruszenie przepisów art. 7, 78 i 80 k.p.a. poprzez uniemożliwienie dołączenia do sprawy dowodów świadczących o długoletniej znajomości znaku "POLIN" na terenie Polski firmy skarżącej mającej w nazwie słowo "POLIN" od 1983 roku, a następnie rozpatrując zasadność roszczeń w oparciu o art. 131 ust. i art. 132 ust. 2 pkt. 3 p.w.p. stwierdzenie, że nie przedłożyła dowodów na to potwierdzających, co miało wpływ na wynik sprawy, a przez to naruszenie zasad praworządności i dążenia do dokładnego wyjaśnienia sprawy,

2. naruszenie przepisów art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiałów w sprawie mimo wniosku skarżącej, co miało wpływ na wynik sprawy w świetle roszczeń w oparciu o art. 131 ust. 1, art. 132 ust. 1 pkt. 2 i art. 132 ust. 2 pkt. 3 p.w.p.,

3. sprzeczność ustaleń z treścią zebranego materiału poprzez uznanie, że na naruszeniu przepisów art. 131 ust. 1, art. 132 ust. 1 pkt 2 i art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. skarżąca nie złożyła dokumentów przychylając się równocześnie wnioskowi uprawnionego, że brak potrzeby składania tych dokumentów, co miało wpływ na wynik sprawy,

4. naruszenie przepisów art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę spornego znaku w świetle treści słowa stanowiącego część dominującą znaku, zbieżności fonetycznej dominującej części znaków i bardzo długiej obecności na rynku polskim firmy skarżącej działającej w wielu branżach od 1983 r. pod skróconą nazwą "[...]", co miało wpływ na wynik sprawy,

5. naruszenie art. 131 ust. 1 pkt. 1, art. 131 ust. 1 pkt.3, art. 132 ust. 1 pkt.2, art. 132 ust. 2 pkt. 2 i art. 132 ust. 2 pkt. 3 p.w.p. poprzez niezastosowanie tych przepisów, zgodnie z którymi sporny znak towarowy powinien podlegać unieważnieniu.

W uzasadnieniu podkreśliła, iż organ administracji rozpatrując sprawę uniemożliwił dostarczenie ważnych dokumentów świadczących o długoletnim istnieniu na rynku polskim oznaczenia "POLIN", będącego kluczowym, bardzo wyeksponowanym słowem w spornym znaku towarowym "Polin FINEST SYRUP". Organ dokonał zatem świadomie oceny sprawy spornej w oparciu o niekompletne materiały ze strony skarżącej, które uniemożliwiły na rozprawie udowodnienie powszechnej, długoletniej znajomości w Polsce oznaczenia "POLIN" stanowiącego kluczowe słowo spornego znaku. W ocenie skarżącej słowo "Polin" w spornym znaku stanowi przy tym część dominującą. Fonetycznie jest to słowo tożsame co chroniony znak skarżącej i nazwa jej firmy, będącej bardzo długo na rynku polskim i działającej w wielu branżach od 1983 roku pod skróconą nazwą POLIN. W spornym znaku towarowym "Polin FINEST SYRUP" słowo "Polin" zostało zapisane na górze w sposób bardzo wyeksponowany. Słowa pozostałe "FINEST SYRUP" są zapisane pod spodem znacznie mniejszymi literami. Słowo "Polin" jest identyczne w warstwie słownej i fonetycznej z nazwą firmy skarżącej pod skróconą nazwą POLIN, działającą od 1983 do 1989 roku pod nazwą [...], a następnie jako następca prawny pod nazwą I. Sp. z o.o. Skarżąca pod tą nazwą i cały czas pod tym samym adresem działa do obecnej chwili.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2011 r. uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), dalej jako p.p.s.a.

Analizując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż rozstrzygnięcie dokonane przez Urząd Patentowy jest prawidłowe i nie narusza obowiązującego w tym zakresie prawa.

Prawo ochronne na znak towarowy, stosownie do art. 164 p.w.p. może być unieważnione, w całości lub w części, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania tego prawa.

Postępowanie o unieważnienie prawa ochronnego toczy się w trybie postępowania spornego - art. 255 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Urząd Patentowy orzekając w sprawie o unieważnienie prawa z rejestracji związany jest granicami wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę (art. 255 ust. 4 p.w.p.). W postępowaniu przed Urzędem Patentowym, w odniesieniu do postępowania spornego, zostały ograniczone zasady określone w Kodeksie postępowania administracyjnego, co zostało wyrażone w art. 256 ust. 1 p.w.p., tj. do odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. Odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego winno uwzględniać specyfikę i cel postępowania spornego. Równocześnie jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 marca 2007 r. (sygn. akt II GSK 364/06, niepublikowany) charakter postępowania spornego został ukształtowany na wzór postępowania cywilnego, z tą różnicą, iż z woli ustawodawcy organem państwa rozstrzygającym na pewnym etapie spór pomiędzy dwoma profesjonalnymi podmiotami gospodarczymi jest organ administracji publicznej. Ramy postępowania spornego wyznacza treść wniosku (tj. zgłoszone przez wnioskodawcę zarzuty i wskazane podstawy prawne) a także to, iż na wnioskodawcy spoczywa ciężar udowodnienia okoliczności, z których wywodzi niespełnienie ustawowych warunków wymaganych do uzyskania prawa.

Zgodnie z art. 315 ust. 3 p.w.p. ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa z rejestracji znaku towarowego ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia tego znaku do zarejestrowania. W niniejszej sprawie sporny znak towarowy Polin FINEST SYRUP został zgłoszony w dniu [...] grudnia 2003 r., tj. w okresie obowiązywania ustawy Prawo własności przemysłowej, a zatem przepisy tej ustawy stanowią podstawę oceny ustawowych warunków wymaganych do uzyskania ochrony na ten znak.

Skarżąca podniosła, że prawo ochronne na sporny znak towarowy zostało udzielone wbrew ustawowym warunkom wymaganym do uzyskania ochrony. Zgodnie natomiast z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego lub zgłoszonego w celu uzyskania prawa ochronnego (o ile na znak taki zostanie udzielone prawo ochronne) z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że przystępując do porównania znaków towarowych należy najpierw ocenić podobieństwo lub identyczność towarów do oznaczania których służą oba znaki. Dopiero przesądzenie o jednorodzajowości towarów implikuje konieczność dokonania porównania oznaczeń. Z kolei ustalenie ryzyka błędu co do źródła pochodzenia towarów i/lub usług będzie polegało na określeniu wypadkowej identyczności (podobieństwa) towarów i/lub usług oznaczanych przeciwstawionymi znakami towarowymi oraz identyczności (podobieństwa) samych oznaczeń (tak w wyroku WSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2009 r., sygn. akt 1671/08, LEX nr 510739).

Organ w niniejszej sprawie dokonał takiego porównania, dochodząc do wniosku, iż towary i usługi, na jakie zarejestrowano przeciwstawione sobie znaki są zupełnie niepodobne. Dokonał prawidłowej interpretacji zakresu towarów objętych ochroną. Znak towarowy Polin FINEST SYRUP, o którego unieważnienie wystąpiła skarżąca, przeznaczony jest do oznaczania jednych z wymienionych w klasie 32 Klasyfikacji Nicejskiej towarów, tj. napojów bezalkoholowych. Z kolei znak towarowy przysługujący skarżącej służy do oznaczania usług w zakresie "ochrony własności przemysłowej, wdrażania myśli technicznej, badania i rozwoju wyrobów" wymienionych w klasie 42 Klasyfikacji Nicejskiej.

Przy tak odmiennie skonstruowanym zakresie ochrony przeciwstawionych sobie znaków brak jest podstaw dla uznania, iż zaszły przeszkody w rejestracji znaku towarowego Polin FINEST SYRUP, o których mowa w art. 132 ust. 2 pkt 1 i 2 p.w.p. Warunkiem koniecznym zaistnienia odmowy udzielenia prawa ochronnego w myśl cytowanych przepisów jest bowiem nie tylko identyczność samego znaku lecz także identyczność towarów (art. 132 ust. 2 pkt 1 p.w.p.) lub podobieństwo tych towarów, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym (art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p.). Skoro na gruncie niniejszej sprawy zakres towarów, dla oznaczania których przeznaczono znak towarowy przysługujący H. Sp. z o. o. z siedzibą w [...] w żadnym stopniu nie pokrywa się z zakresem ochrony towarów i usług przysługującym skarżącej z tytułu rejestracji znaku towarowego POLIN o nr [...], to nie można mówić o podobieństwie towarów i usług, a tym bardziej o ich identyczności.

Sąd podziela także stanowisko organu, iż ocena podobieństwa towarów i usług w oparciu o przepis art. 132 ust. 2 pkt 1 i 2 p.w.p. nie może wykraczać poza przyznany prawem ochronnym zakres ochrony dla danego znaku towarowego. W świetle tej normy ma więc znaczenia, że ujęty we wpisie do Krajowego Rejestru Sądowego zakres działania skarżącej obejmuje także "produkcję artykułów spożywczych i alkoholowych", skoro przysługujący jej znak towarowy POLIN o nr [...] nie służy do oznaczania towarów tego typu. Słusznie zatem organ uznał, iż bezprzedmiotowym byłoby więc dokonywanie oceny podobieństwa towarów objętych spornym znakiem z towarami, które nie mieszczą się w zakresie ochrony wynikającej z zarejestrowania przez skarżącą przeciwstawionego mu znaku towarowego. Oznacza to, że treść wyciągu z KRS pozostaje poza zakresem oceny podobieństwa towarów i usług w niniejszej sprawie, ponieważ tym zakresem jest wyłącznie treść udzielonego prawa ochronnego obejmująca wskazane w nim towary i usługi.

Na marginesie warto zauważyć, iż skarżąca nie podważa w skardze w żaden sposób przyjętej przez organ interpretacji co do odmiennego charakteru towarów i usług objętych obydwoma przeciwstawionymi sobie znakami. Wyeksponowała natomiast w skardze, iż zmierzała w toku postępowania spornego do wykazania faktu długoletniego funkcjonowania na rynku, a co za tym idzie także znajomości na terenie kraju przysługującego jej znaku POLIN o nr [...]. Zdaniem skarżącej, odmawiając dopuszczenia kolejnych wnioskowanych przez nią dowodów na tę okoliczność organ naruszył przepisy postępowania administracyjnego zobowiązujące go do zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Przyjąć zatem należy, że skarżąca upatrywała podstaw dla unieważnienia prawa ochronnego dla znaku towarowego Polin FINEST SYRUP z uwagi na naruszenie przez organ przepisu art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p., który stanowi, że nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do renomowanego znaku towarowego zarejestrowanego lub zgłoszonego z wcześniejszym pierwszeństwem do rejestracji (o ile znak taki zostanie zarejestrowany) na rzecz innej osoby dla jakichkolwiek towarów, jeżeli mogłoby to przynieść zgłaszającemu nienależną korzyść lub być szkodliwe dla odróżniającego charakteru bądź renomy znaku wcześniejszego. Przepis ten stosuje się odpowiednio do znaku powszechnie znanego.

Zaznaczyć należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych uznaje się, że renoma nie jest prostą konsekwencją rozpowszechniania znaku. Znak renomowany musi wyróżniać się dodatkowymi cechami:

- udział w rynku (zarówno pod względem ilości, jak i wartości zbywanych towarów),

- zasięg i długotrwałość reklamy produktu sygnowanego danym oznaczeniem,

- terytorialny i czasowy zasięg używania znaku,

- licencje udzielane na używanie znaku, jakość oznaczonych towarów,

- wartość danego oznaczenia w ocenie niezależnych instytucji finansowych,

- rozmiar nakładów poniesionych w związku z promocją znaku,

- relacja cenowa do towarów substytucyjnych,

- czy (i ewentualnie w jakim zakresie) znak ten jest używany przez osoby trzecie.

Dodatkowo renomowany znak towarowy to oznaczenie, które:

a) jest rozpoznawane przez potencjalnych odbiorców i służy w ich przekonaniu do oznaczenia towarów pochodzących z tego samego, konkretnego lub abstrakcyjne określonego źródła (wtórna zdolność wyróżniająca),

b) wywołuje pozytywne skojarzenia wśród potencjalnych klientów, zachęcając ich do nabywania oznaczonym nim towarów (posiada siłę atrakcyjną).

Ochrona renomowanych znaków towarowych może wystąpić poza granicami podobieństwa towarów. Taki znak towarowy stanowi wartość materialną sam w sobie i mimo braku podobieństwa towarów można żądać jego ochrony. Zarówno dobra sława, renoma, prestiż, zaufanie do znaku towarowego jest wartością samą w sobie. Dobra sława - renoma może być też sama w sobie przedmiotem obrotu, przede wszystkim wpływa jednak na zwiększenie wartości towarów sygnowanych tym znakiem (wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 marca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1626/05, LEX nr 197277). Z kolei znak towarowy powszechnie znany (notoryjny) to znak dobrze utrwalony w świadomości odbiorców, identyfikujący towar/usługę nim sygnowany z określonym przedsiębiorstwem na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej lub jej znacznej części (p. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 listopada 1984 r. sygn. akt I CR 357/84).

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 kwietnia 2011 r. sygn. akt II GSK 464/10 zaznaczył, iż zgodnie z art. 164 p.w.p. w sprawach dotyczących unieważnienia prawa do znaku towarowego ciężar dowodu, iż nie zostały spełnione ustawowe przesłanki wymagane do uzyskania tego prawa, spoczywa na wnioskodawcy. Z uregulowaniem tym, o charakterze materialnoprawnym, korespondują uregulowania procesowe zawarte w art. 2551 ust. 3 pkt 4 i pkt 5 p.w.p.., który nakłada na wnioskodawcę obowiązek wskazania podstawy prawnej wniosku oraz środków dowodowych. Odpowiednikiem tego obowiązku wnioskodawcy jest ograniczenie zakresu działania Urzędu Patentowego zawarte w art. 255 ust. 1 i ust. 4 p.w.p., który to przepis stanowi, iż Urząd Patentowy rozpatrujący sprawy o unieważnienie znaku towarowego w postępowaniu spornym, rozstrzyga w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę.

Uwzględniając powyższe, za prawidłowe uznać należy stanowisko organu, iż skarżąca nie wskazała dowodów na okoliczność renomy czy powszechnej znajomości oznaczenia POLIN. Organ uznał, że funkcjonowanie tego znaku jako części nazwy firmy przed datą zgłoszenia spornego znaku, a także stosowanie tego oznaczenia w zakresie świadczonych usług to za mało by uznać powszechną znajomość czy renomę oznaczenia POLIN. Przedkładane przez skarżącą dowody w istocie obejmowały dokumenty potwierdzające jej funkcjonowanie na rynku, czy też wzajemne relacje z podmiotami gospodarczymi, czy organami administracji publicznej. Również wniosek skarżącej o umożliwienie dołączenia kolejnych dowodów zmierzał do wykazania tych okoliczności, na co wskazywała teza dowodowa. Skoro jednakże nie były to okoliczności sporne pomiędzy stronami postępowania administracyjnego, zasadnie organ uznał za zbędne dla wyjaśnienia sprawy przedłużanie postępowania celem ich załączenia i analizy. Skarżąca w żaden sposób nie wykazała natomiast, że przysługujący jej znak towarowy cechuje znajomość przez znaczącą część klientów. Ponadto z argumentacji skarżącej i przedłożonych przez nią dowodów nie wynika ani udział znaku towarowego w rynku, intensywność oraz geograficzny zasięg używania, intensywność kojarzenia towarów z tym znakiem, wielkość nakładów poniesionych na reklamę i promocję znaku (p. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2009 r. sygn. akt II GSK 1110/08). Nie można więc uznać za zasadny zarzut naruszenia przez organ przepisów art. 7. art. 77 k.p.a. w kontekście naruszenia obowiązku zebrania materiału dowodowego na okoliczność zaistnienia przesłanek określonych w art. 132 ust. 2 pkt 1, 2 i 3 p.w.p.

Sąd nie podziela także podniesionego w skardze zarzutu dotyczącego błędnej oceny w zakresie występującego podobieństwa obydwu znaków. Jedna z powszechnie przyjętych reguł stanowi, że podobieństwo znaków ocenia się według cech wspólnych, a nie według występujących w nich różnic. Zatem różnice nie wykluczają podobieństwa znaków. Gdy różnice są dominujące - ryzyko pomyłki jest mało prawdopodobne, a zatem podobieństwo w rozumieniu ustawy nie zachodzi. Gdy dominują cechy wspólne, to choć różnice istnieją, kupujący może być wprowadzony w błąd, a zatem można mówić o podobieństwie uzasadniającym postawienie zarzutu naruszenia prawa do znaku oryginalnego" ("Prawo własności przemysłowej" pod red. U. Promińskiej, Warszawa 2004, s. 261).

Zdaniem Sądu, użycie wyrazu "polin" w obydwu znakach nie powoduje ryzyka konfuzji. Skarżąca podnosi, iż w spornym znaku towarowym Polin FINEST SYRUP słowo "Polin" zostało zapisane na górze w sposób bardzo wyeksponowany, a pozostałe słowa "FINEST SYRUP" są zapisane pod spodem znacznie mniejszymi literami. Sąd podziela jednakże ocenę organu, iż słowo "Polin" zapisane jest w obydwu znakach inaczej. W istocie w znaku spornym zapis ten jest stylizowany na pismo odręczne natomiast w znaku przeciwstawionym użyto dużych liter, z wyjątkiem małej litery "i". Co więcej, zupełnie odmienna jest warstwa wizualna obydwu znaków. I tak znak przysługujący skarżącej zawiera biało-czerwoną elipsę z czarno - niebieskim konturem, podczas gdy znak przysługujący uczestnikowi jest pobawiony dodatkowych elementów ozdobnych. Zasadna jest tym samym konstatacja organu o zachodzących różnicach pomiędzy znakami, w szczególności, iż obydwa są znakami słowno – graficznymi.

W ocenie Sądu, organ słusznie nie uznał także zasadności pozostałych zarzutów naruszenia prawa materialnego przy rejestracji spornego znaku towarowego. Powołanie się przez skarżącą na fakt, iż oznaczenie POLIN stanowiło nazwę firmy skarżącej przed datą zgłoszenia spornego znaku, czego uczestnik nie kwestionował, a także stosowanie tego oznaczenia w zakresie świadczonych usług, to za mało do uznania sprzeczności spornej rejestracji z art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 132 ust. 1 pkt 2 oraz art. 131 ust. 1 pkt 3 p.w.p. Zarzuty, oparte jedynie na twierdzeniach, bez wskazania w tym zakresie dowodów, bez złożenia wniosków dowodowych są gołosłowne. Wniosek dowodowy sprecyzowany na rozprawie przed Urzędem Patentowym nie został uwzględniony, bowiem dotyczył okoliczności przyznanej przez przeciwnika procesowego, zatem nie był sporny.

W ocenie Sądu, organ wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne (art. 7, 8 i art. 77 § 1 i 78 k.p.a.), wyczerpująco uzasadnił swoje stanowisko argumentacją faktyczną i prawną. Ostatecznie zatem za niezasadny należy też uznać zarzut naruszenia art. 80 k.p.a., a także 107 § 3 k.p.a.

Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.