Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 529/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Asesor WSA Mariola Kowalska (spr.), Protokolant Rafał Kubik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi C. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2004 r. N [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2004r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2003r. znak [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2001r. znak [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą "[...]" Sp. z oo. w [...] pozwolenia na budowę drugiego i trzeciego zadania I etapu- zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, obejmującej 11 sekcji o nr 1-6, 12-16 z garażami wbudowanymi i pomieszczeniami usługowymi.

W uzasadnieniu organ nadzoru wskazał, iż wobec braku przesłanek z art. 156 k.p.a. kontrolowana w trybie nieważnościowym decyzja nie jest dotknięta wadą powodującą jej nieważność. Decyzja Wojewody [...] została wydana w oparciu o właściwą podstawę prawną tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., nie narusza przepisów o właściwości, a także nie dotyczy sprawy rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Utrzymując w mocy ww. decyzję Prezydenta Miasta [...], Wojewoda [...] właściwie ocenił sprawę uznając, iż nie doszło do naruszenia art. 32, 33, 34 i 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 z późn.zm.) oraz naruszenia interesu prawnego skarżącego, o którym jest mowa w art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego. Prezydent Miasta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę na działkach o nr ewid. [...] położonych przy ulicy [...] w [...]. Zakres inwestycji objętej pozwoleniem nie naruszał działek o nr [...] należących do C. M., zaś projekt zagospodarowania terenu, stanowiący integralną część wydanego pozwolenia na budowę został zatwierdzony w obrębie działek stanowiących własność inwestora.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniósł C. M.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2004r. nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2004r. Wskazał, iż projekt zagospodarowania terenu został zatwierdzony w obrębie działek należących do inwestora, nie zaś jak twierdzi odwołujący się również na jego działkach. Wprawdzie oznaczenie graficzne w projekcie zagospodarowania działki określone ABCD obejmuje działki należące do C. M., jednakże projekt zagospodarowania terenu został zatwierdzony w granicach stanowiących własność inwestora. Takie błędne oznaczenie terenu inwestycji na mapie nie może powodować nieważności decyzji z uwagi na brak znamion rażącego naruszenia prawa. Ponadto wskazał, iż spór skarżącego z inwestorem o cenę wykupu działek nie ma wpływu na rozstrzygnięcie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniósł C. M. zarzucił, iż poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę został pozbawiony możliwości dojazdu do działek nr [...].

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie Podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Sąd administracyjny, stosownie do przysługujących mu kompetencji określonych w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może decyzję taką uchylić lub stwierdzić jej nieważność tylko wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe w stopniu, mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) .

Kontrolowana w niniejszym postępowaniu decyzja administracyjna wydana została w wyniku przeprowadzonego przez organ nadzoru budowlanego postępowania nieważnościowego. Jak trafnie podkreślił organ administracji stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady stabilności orzeczeń administracyjnych. Przesłanki, które umożliwiają organowi stwierdzenie nieważności nie mogą być w związku z tym interpretowane rozszerzająco.

Stwierdzenie nieważności decyzji z przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. następuje w przypadku, gdy decyzja rażąco narusza prawo. Naruszenie prawa ma cechę rażącego jedynie wówczas, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne nie dające pogodzić się z wymaganiami praworządności. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Oczywisty charakter naruszenia prawa jest koniecznym - aczkolwiek nie jedynym - warunkiem do uznania naruszenia prawa za rażące.

Sąd w ramach przeprowadzonej kontroli zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego uznał, iż decyzja ta nie narusza prawa materialnego i procesowego. W ocenie Sądu trafnie organ nadzoru budowlanego ustalił, iż kontrolowana przez niego decyzja Wojewody [...] nie jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Objęte niniejszą decyzją Wojewody pozwolenie na budowę nie naruszało bowiem uprawnień właścicielskich skarżącego, jego działka o charakterze rolnym nie miała dostępu do drogi publicznej, zaś droga, z której faktycznie skarżący korzystał dojeżdżając do działki, nie została objęta decyzją o pozwoleniu na budowę. Powyższe uzasadnia stanowisko organu nadzoru, iż nie został w sposób rażący naruszony przepis art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego.

Stosownie do treści art. 33 Prawa budowlanego inwestor miał prawo podziału zamierzenia inwestycyjnego na poszczególne etapy i w ocenie Sądu przepis ten również nie został naruszony. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Zgodzić się należy z treścią uzasadnienia decyzji organu nadzoru, iż wprawdzie inwestor dołącza do wniosku projekt zagospodarowania działki lub terenu dla całości zamierzonej inwestycji, jednakże przy podziale inwestycji na etapy zatwierdzeniu decyzją administracyjną podlega jedynie część projektu, o której pozwolenie na budowę ubiega się inwestor.

Wskazać ponadto należy, iż inwestor wykazał się prawem do dysponowania gruntem na cele budowlane w granicach objętych wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę oraz wystąpił o pozwolenie na budowę w dacie ważności decyzji o warunkach zabudowy, brak jest zatem podstaw do stwierdzenia, iż został naruszony przepis art. 35 Prawa budowlanego.

Sąd badając sprawę w granicach określonych art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) uznał zatem , iż kontrolowana przez organ nadzoru budowlanego decyzja Wojewody [...] nie jest obarczona wadą określoną w art. 156 k.p.a. Trafnie zatem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia jej nieważności.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu.