Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 31/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 1 art. 59 ust. 1 art. 71 ust. 1 ust. 2  art. 73 ust. 1 art. 74 art. 77 art. 81 ust. 1 ust. 2 art. 82 pkt 1
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Dnia 8 lipca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia NSA: Anna Stępień (spr.) Sędzia WSA: Czesława Nowak – Kolczyńska Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2011 roku przy udziale --- sprawy ze skargi Stowarzyszenia "A" Rzeczypospolitej Polskiej z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] [...] [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 1 i art. 82 ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 5 oraz ust. 2 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008r. nr 199, poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej u.o.ś.i.o.ś, w związku z § 2 ust. 1 pkt 39 i 40 oraz § 3 ust. 1 pkt 73 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2004r. nr 257, poz. 2573 ze zm.) oraz art. 104 i 108 § 1 K.p.a., Prezydent Miasta Ł. ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie Instalacji Termicznego Przekształcania Odpadów przy ul. A 5 w Ł. na działce nr ewid. [...], obręb [...] o powierzchni 3,14 ha oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W obszernym uzasadnieniu tej decyzji wskazano między innymi, iż pełnomocnik Miasta Ł. wystąpił o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji wskazanego przedsięwzięcia przewidzianego w ramach realizacji projektu Gospodarka Odpadami Komunalnymi w Ł. – faza II".

Do wniosku dołączony został raport o oddziaływaniu na środowisko, uzupełniony następnie w dniach 12 marca i 12 kwietnia 2010r. Planowane przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 39 i pkt 40 wskazanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Jego realizacja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

W ramach przedsięwzięcia powstanie również instalacja związana z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, która zakwalifikowana została - zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 73 wskazanego rozporządzenia - do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazana decyzja została wydana po uzgodnieniach dokonanych z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Ł. (opinia z dnia 7 czerwca 2010r.) oraz Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Ł. (postanowienie z dnia [...]), a warunki nałożone przez te organy zostały w całości uwzględnione w przedmiotowej decyzji.

Wnioskodawca rozważał trzy miejsca lokalizacji inwestycji na terenie miasta Ł., tj. na terenie A S.A. – Elektrociepłownia EC4 przy ul. A 5, na terenie dawnego Zakładu Energetyki Cieplnej B przy ul. B 114 oraz na terenie A z o.o. w Ł. przy ul. C 66. Wyniki analizy wskazały, że lokalizacja przy ul. A 5 jest najkorzystniejsza z różnych względów, a to z uwagi na lokalizację w strefie terenów wyposażonych w pełną infrastrukturę techniczną, bezpośrednią dostępność do zbiorników produktów procesowych: ciepło, energia i możliwość efektywnego odzysku energii (ograniczenie nakładów inwestycyjnych na infrastrukturę sieciową czyni tę lokalizację korzystną także ze względów ekonomicznych), brak bezpośredniego sąsiedztwa zwartej zabudowy mieszkaniowej (najbliższa zabudowa mieszkaniowa występuje w odległości ponad 600 m od granic działki objętej inwestycją), korzystny układ komunikacyjny (dodatkowo możliwości zmian w istniejącym układzie drogowym, usprawniającym dojazd do obiektu z ul. D), brak występowania zagrożeń dla walorów przyrodniczych.

Analizie poddano również trzy warianty technologiczne związane z zagospodarowaniem odpadów komunalnych na terenie Miasta Ł..

Rozważono wariant, proponowany przez inwestora, polegający na rozbudowie systemu selektywnego zbierania i odzysku odpadów oraz termicznego przekształcanie odpadów resztkowych z odzyskiem energii, wariant alternatywny - polegający na rozbudowie systemu selektywnego zbierania i odzysku odpadów oraz mechaniczno - biologicznego przekształcania odpadów z beztlenową stabilizacją wraz z termicznym przekształceniem frakcji energetycznej, a także kolejny wariant polegający rozbudowie systemu selektywnego zbierania i odzysku odpadów oraz mechaniczno - biologiczne przekształcanie odpadów z tlenową stabilizacją oraz przetwarzaniem frakcji energetycznej w paliwo alternatywne.

Przeprowadzona analiza uwzględniła prognozowaną ilość odpadów oraz ich skład morfologiczny, wymogi prawne i przewidywany zakaz składowania odpadów nieprzetworzonych lub o określonej wartości opałowej, brak miejsc pod lokalizację nowych składowisko odpadów, brak stałych rynków zbytu dla odpadów przetworzonych na drodze biologicznej.

Za najbardziej racjonalny dla Ł. uznano wybór wariantu zakładającego rozwój systemu selektywnego zbierania i odzysku odpadów oraz termicznego przekształcania odpadów resztkowych z odzyskiem energii.

Technologia ta zapewnia prawie całkowite zagospodarowanie odpadów i zminimalizowanie ilości odpadów przeznaczonych do składowania.

Proponowane działania są zgodne z zaktualizowanym Krajowym Planem Gospodarki Odpadami 2010, tworzonym zgodnie z ustawą z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach (tekst jedn. Dz.U. z 2007r. nr 39, poz. 251 ze zm.), przyjętym przez rząd RP. Program wyznacza jako główny cel m.in. zmniejszenie masy składowanych odpadów komunalnych do 85 % wytworzonych odpadów do końca 2014r. Krajowy plan gospodarki odpadami zaleca stosowanie w aglomeracjach liczących powyżej 300 000 mieszkańców termicznych metod unieszkodliwiania odpadów z odzyskiem energii w układzie kogeneracyjnym, tzn. z wytworzeniem energii cieplnej i elektrycznej. Przebieg termicznego przekształcania odpadów odbywał się będzie w następujących fazach: przywóz i wyładunek odpadów, odbywający się w określonych warunkach, spalanie w piecu ruchomym z rusztem mechanicznym poziomym lub pochylonym, o wskazanym działaniu.

Proces oczyszczania spalin w ITPO ma się odbywać w ten sposób, że gazy ze spalania odpadów będą przechodzić kolejno przez kocioł odzyskowy, instalację do oczyszczania spalin, wentylator ciągu i komin. Inwestor zaproponował metodę półsuchą oczyszczania gazów odlotowych, która pozwala na redukcję kwaśnych składników spalin oraz metali ciężkich, dioksyn i furanów, a silosy, w których magazynowane będą odczynniki ( wapno palone i węgiel aktywny ) wyposażone będą w filtry o skuteczności odpylania 99,9,%.

Zakład połączony będzie z siecią dystrybucyjną 15 kV. Podczas normalnej pracy turbogenerator jest sprzęgnięty na stałe z siecią. Zapewnia to zasilanie ITPO w energię elektryczną i odsprzedaż nadmiaru energii C. W przypadku awarii turbogeneratora sieć zapewnia zasilanie ITPO bez przerw napięciem 15 kV.

W przypadku utraty połączenia z siecią lokalną, turbogenerator gwarantuje samodzielną pracę ITPO.

Sprzedaż ciepła z ITPO do sieci ciepłowniczej będzie mogła być realizowana na zasadach wzajemnego porozumienia. Lokalizacja ITPO przy ul. A pozwoli na sprzedaż całkowitej ilości ciepła wyprodukowanego przez instalację w sezonie grzewczym do sieci C Natomiast poza sezonem grzewczym ilość odprowadzanego ciepła będzie limitowana.

Funkcjonowanie przedmiotowej instalacji, zaliczonej do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, wiązało się będzie z jej oddziaływaniem na wszystkie komponenty środowiska. Potencjalne oddziaływanie może nastąpić w związku z przyjęciem odpadów, przechowywaniem odpadów i surowców, obróbką wstępną odpadów, załadunkiem odpadów do spalenia, obróbką termiczną odpadów, odzyskiem energii i konwersji, oczyszczaniem gazów odlotowych, postępowaniem z pozostałościami ( odpady poprocesowe ze spalania odpadów i oczyszczania spalin ) oraz obróbką ścieków.

Autorzy raportu o oddziaływaniu na środowisko przedstawili rozwiązania, które - w ocenie organu - powinny zagwarantować, że funkcjonująca Instalacja Termicznej Obróbki Odpadów w Ł. nie będzie źródłem ponadnormatywnego oddziaływania na stan czystości powietrza, klimat akustyczny terenów chronionych akustycznie, środowisko gruntowo - wodne.

Projekt instalacji przewiduje zastosowanie urządzeń ciągłego monitoringu spalin, który połączony będzie z automatyką ITPO, z udostępnieniem wyników uprawnionym instytucjom nadzoru i kontroli ochrony środowiska. System komputerowy rejestrować będzie w sposób ciągły wszystkie operacje i ustawienia urządzeń decydujących o parametrach procesu termicznej obróbki odpadów.

W wyniku przeprowadzonych obliczeń dla półsuchej metody oczyszczania spalin, która będzie miała zastosowanie w projektowanej instalacji, stwierdzono, że dla żadnej z emitowanych substancji nie wystąpią przekroczenia dopuszczalnej wartości stężeń wartości częstości przekroczeń stężenia uśrednionego dla okresu 1 godziny oraz dopuszczalnej wartości stężenia średniorocznego. Wstępne obliczenia wykazały, że większość substancji emitowanych z instalacji została zakwalifikowana do skróconego okresu obliczeń, co oznacza, że ich stężenia w powietrzu są bardzo niskie i nie stanowią zagrożenia dla jakości powietrza. Do pełnego zakresu obliczeń zostały zakwalifikowane dwutlenek azotu, dwutlenek siarki, arsen i nikiel. Przeprowadzone obliczenia w siatce receptorów potwierdziły ich znikomy wpływ na stan powietrza, zarówno stężeń średniorocznych, jak i jednogodzinnych - są znacznie poniżej dopuszczalności wartości. W metodzie półsuchej oczyszczania spalin nie stwierdzono możliwości wystąpienia przekroczeń dopuszczalnej wartości opadu pyłu oraz kadmu i ołowiu.

W związku z powyższym, w ocenie organu, dla tej metody zostaną dotrzymane standardy emisyjne, zarówno średniodobowe, jak i średniotrzydziestominutowe z instalacji spalania odpadów, określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 20 grudnia 2005r. (Dz.U. nr 260, poz. 2181).

Nowoczesny i wysokosprawny system oczyszczania spalin, oparty na metodzie półsuchej (w celu redukcji związków kwaśnych, dioksyn i furanów) oraz metodzie SNCR z wykorzystaniem wody amoniakalnej lub mocznika w celu redukcji NOx, zapewni redukcję zanieczyszczeń zawartych w gazach odlotowych do bezpiecznego poziomu, co potwierdziły obliczenia.

Analiza oddziaływania akustycznego, przedstawiona w raporcie o oddziaływaniu na środowisko, wykazała, że przy zastosowaniu rozwiązań polegających na wybudowaniu wzdłuż północnej granicy działki, na której zlokalizowany zostanie obiekt, ekranu akustycznego o wysokości min. 2 m i właściwościach akustycznych zapewniających wymaganą ochronę akustyczną terenów ogrodów działkowych oraz zastosowaniu ścian zewnętrznych budynków procesowych o określonej izolacyjności i zainstalowaniu urządzeń stanowiących zewnętrzne źródła hałasu o parametrach akustycznych określonych w pkt III 1 i 2 decyzji, nie zostaną przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku na najbliżej położonych terenach objętych ochroną akustyczną (ogrody działkowe zlokalizowane po przeciwnej stronie ul. A na północ od działki, na której planowane jest przedsięwzięcie).

Przedsięwzięcie zlokalizowane będzie na terenie o charakterze przemysłowym.

Jak wskazano w analizie akustycznej, w zasięgu oddziaływania akustycznego instalacji, nie występuje zabudowa mieszkaniowa. Najbliższa zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna (osiedle mieszkaniowe im. A), znajduje się w odległości ponad 600 m od granicy działki inwestora.

Jakkolwiek nie przewiduje się znaczącego negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na stan akustyczny środowiska, z uwagi na słuszny interes społeczny okolicznych mieszkańców oraz weryfikację przyjętych założeń, nałożono na inwestora obowiązek wykonania kontrolnych pomiarów hałasu w środowisku, w terminie trzech miesięcy od rozpoczęcia eksploatacji instalacji oraz ich przedłożenia właściwemu organowi ochrony środowiska.

W punkcie IX decyzji organ prowadzący postępowanie stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 u.o.ś.io.ś., ze względu na dbałość o przeprowadzenie rzetelnej, wszechstronnej oceny oddziaływania projektowanej inwestycji na wszystkie komponenty środowiska.

Na etapie wykonywania projektu budowlanego mogą wystąpić zmiany, które na obecnym etapie postępowania są trudne do przewidzenia, a mogą skutkować potrzebą ponownej oceny.

W punkcie X decyzji nałożono na inwestora obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej w terminie 12 miesięcy od dnia oddania ITPO do użytkowania, w celu sprawdzenia rzeczywistego oddziaływania przedsięwzięcia na stan powietrza, klimat akustyczny, stan środowiska gruntowo - wodnego, gospodarki wodno - ściekowej i gospodarki odpadami.

Wskazano, iż pomiarów hałasu należy wykonać ze szczególnym uwzględnieniem terenów ogrodów działkowych. Analizę tę należy przedłożyć organowi w terminie 18 miesięcy od dnia oddania obiektu do użytkowania. Przedsięwzięcie zlokalizowane jest poza obszarami chronionymi na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody. Nie będzie ono stanowić zagrożenia dla integralności i spójności oraz prawidłowego funkcjonowania obszarów chronionych należących do Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000.

Zgodnie z art. 79 ust. 2 u.o.u.i.o.ś. przed wydaniem decyzji przeprowadzono procedurę udziału społeczeństwa wynikającą z art. 33 ust. 1 tej ustawy poprzez podanie do publicznej wiadomości informacji i rozpoczęciu procedury z udziałem społeczeństwa i zamieszczenie ogłoszeń z dnia 22 kwietnia i 13 maja 2010r. w miejscu planowanego przedsięwzięcia i w najbliższym otoczeniu, prasie w dniu 27 kwietnia i w dniu 18 maja 2010r. (w dodatku lokalnym Gazety Wyborczej), siedzibie organu prowadzącego postępowanie (tablica ogłoszeń i strona internetowa wydziału), w siedzibie inwestora, w siedzibie Delegatury Urzędu Miasta Ł. C., Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta Ł., doręczenie do siedzib Rad Osiedli.

W obwieszczeniach zamieszczono informację o organie prowadzącym postępowanie, miejscu, godzinach, terminie i możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy oraz składania uwag i wniosków w terminie od 29 kwietnia do 31 maja 2010r.

W dalszej części uzasadnienia decyzji organ pierwszej instancji obszernie opisał zgłoszone uwagi i wnioski oraz ustosunkował się do nich.

Wskazał, że zawiadomieniem z dnia 22 kwietnia 2010r. poinformowano strony postępowania o jego wszczęciu i możliwości składania uwag i wniosków.

Wyjaśnił, że strony postępowania ustalono na podstawie oznaczenia na załączonej mapie ewidencyjnej zasięgu oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia.

Przed wydaniem decyzji, zgodnie z art. 77 ust. 1 u.o.ś.i.o.ś., organ prowadzący postępowanie uzyskał opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia 7 czerwca 2010r. oraz postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z dnia [...].

Treść opinii i uzgodnienia zostały uwzględnione w pkt I – III decyzji.

Reasumując, organ pierwszej instancji stwierdził, że z przedstawionych materiałów wynika, że przyjęte rozwiązania zagwarantują minimalizację negatywnego oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji.

Realizacja przedsięwzięcia nie spowoduje naruszenia wymagań ochrony środowiska, jeżeli spełnione zostaną warunki określone w raporcie o oddziaływaniu na środowisko oraz postanowieniu z dnia [...].

Uzasadniając nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności organ pierwszej instancji wskazał na ważny interes wnioskodawcy. Podniósł, że zgodnie z wytycznymi Ministerstwa Ochrony Środowiska w przypadku przedłożenia wykonalnej decyzji środowiskowej do dnia 30 czerwca 2010r. wnioskodawca będzie mógł uzyskać dofinansowanie planowanej inwestycji w wysokości 60 % wartości jej kosztów kwalifikowanych, co przesądza o jej opłacalności.

Odwołania od tej decyzji wniosły Towarzystwo E z siedzibą w O., Stowarzyszenie D z siedzibą w O. oraz Stowarzyszenie F z siedzibą w Ł.

Towarzystwo na E w swoim odwołaniu zarzuciło, że organ nie dopełnił obowiązku podania do publicznej wiadomości informacji o wpłynięciu i możliwości zgłaszania uwag do raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Prezydent Miasta Ł. opublikował "zaproszenie na konsultacje w sprawie instalacji termicznej przekształcania odpadów komunalnych w dniu 20 maja 2010r., a więc w dacie ich formalnego zakończenia, zgodnie z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania z dnia 22 kwietnia 2010r. Wnioski można było składać do dnia 20 maja 2010r. Do wniosku inwestora z dnia 22 kwietnia 2010r. nie został dołączony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Raport ten nie zawierał wymaganej "analizy możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem". Prezydent Miasta Ł. powinien podlegać wyłączeniu, ponieważ o wydanie decyzji wystąpił jego pełnomocnik.

Stowarzyszenie E w swoim odwołaniu zarzuciło, że organ wydający decyzję nie poinformował społeczeństwa o możliwościach składania uwag i wniosków, odmówił udostępnienia raportu oraz samej decyzji. Odpowiedź organu na pismo stowarzyszenia z dnia 23 czerwca 2010r., zawarta w piśmie z dnia 28 czerwca 2010r., była niepełna, nie zawierała odpowiedzi na wnioski z pkt 2a, 3 – 7.

W piśmie z dnia 28 czerwca 2010r. organ nie poinformował stowarzyszenia o wydaniu decyzji. Opinia Sanepidu i uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska powinny być załączone do dokumentacji w trakcie konsultacji. Przeprowadzenie konsultacji społecznych po złożeniu wniosku o wydanie decyzji jest naruszeniem art. 66 ust. 1 pkt 15 u.o.ś.i.o.ś. W przypadku posiadania przez Miasto Ł. uchwały o trybie i sposobie przeprowadzania konsultacji społecznych należy bezwzględnie przeprowadzić konsultacje zgodnie z tą uchwałą. Obwieszczenie z dnia 22 kwietnia 2010r. było nieprecyzyjne, nie zawierało informacji o dacie złożenia wniosku i wszczęcia postępowania. Stowarzyszenie zarzuciło również, iż nadawanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności było niewystarczająco uzasadnione. W momencie składania wniosku o dofinansowanie beneficjenci z tzw. listy indykatywnej powinni złożyć kompletny wniosek aplikacyjny, by mieć realną szansę na dofinansowanie, w skład której wchodzą: wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wraz z niezbędną dokumentacją, studium wykonalności przedsięwzięcia, raporty oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z obowiązującymi aktami prawnymi oraz zakresem raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określonym przez właściwy organ, decyzję lokalizacji inwestycji celu publicznego, opracowanie dokumentacji przetargowych umożliwiających przeprowadzenie postępowań o udzielenie zamówień publicznych zgodnie z ustawą z dnia 29 stycznia 2004r. Prawo zamówień publicznych, ze szczególnym uwzględnieniem art. 29 na zaprojektowanie i wykonanie instalacji zarekomendowanych w Ostatecznym studium wykonalności dla przedsięwzięcia. W momencie złożenia wniosku inwestor nie miał kompletnej dokumentacji.

Stowarzyszenie F w swoim odwołaniu stwierdziło, iż pozytywnie opiniuje budowę spalarni odpadów komunalnych o wskazanej wyżej lokalizacji z uwagi na brak własnego składowiska odpadów. Zakwestionowało jednakże wybór technologii niemieckiej rusztowej z początku XX wieku. Wskazało przy tym , iż wybór ten był podyktowany możliwością uzyskania dotacji unijnych. Ł. posiada sortownię odpadów i do spalarni winny być przekazywane odpady wysortowane, po odzysku surowców wtórnych, w tym metali. Zarzuciło, że ekrany akustyczne nie we wszystkich przypadkach stanowią rozwiązanie problemu hałasu oraz brak przeprowadzenia rozprawy administracyjnej.

Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 60 w związku z art. 173, art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 72 ust. 1 pkt 1, art. 80, art. 85 ust. 1 u.o.ś.i.o.ś., § 3 ust. 1 pkt 73 wskazanego rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. nr 122, poz. 593 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W obszernym uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło między innymi, iż nie budzi wątpliwości, że planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących zawsze szkodliwie oddziaływać na środowisko, a tym samym wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację tego przedsięwzięcia.

Organem właściwym do wydania decyzji jest prezydent miasta ( art. 75 ust. 1 u.o.ś.io.ś.). Bezsporne jest, iż Gmina Ł. jest inwestorem planowanego przedsięwzięcia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż brak jest wyraźnej normy stanowiącej odpowiednik uchylonego art. 27a K.p.a., wyłączającej wójta, burmistrza (prezydenta miasta) od orzekania w sprawie, w której gmina jest stroną. Obowiązku takiego nie można się wprost dopatrzeć w regulacjach art. 24 § 1 pkt 1 K.p.a., który dotyczy wyłączenia pracownika organu, a nie organu administracji. Podstawy takiej nie stanowi art. 25 § 1 K.p.a. Nie znajduje zastosowania art. 24 § 1 pkt 4 K.p.a., jako że wójt, burmistrz (prezydent miasta) nie jest przedstawicielem ustawowym gminy, gdyż w przepisie tym chodzi o cywilistyczną konstrukcję przedstawicielstwa strony, a ta nie może być utożsamiana z publicznoprawną konstrukcją organu wykonawczego gminy.

Stosownie do woli ustawodawcy, zobowiązującego gminy w przepisach prawa materialnego do rozstrzygania spraw indywidualnych oraz wyposażającego gminy w mienie komunalne, którym gmina ma racjonalnie gospodarować, gminy winny te dwie funkcje realizować jednocześnie, również w odniesieniu do własnego majątku. Ustawodawca nie wprowadza w tym zakresie zakazu. To oznacza, że wójt, burmistrz (prezydent miasta) może wystąpić w charakterze nosiciela imperium w stosunku do własnej gminy. Wówczas wykonuje on funkcję organu administracji publicznej. I dopiero ta sytuacja rodzi ograniczenia, ale tylko w zakresie uprawnień procesowych gminy.

W zakresie, w jakim wójt, burmistrz (prezydent miasta) pełni funkcje organu administracji publicznej w stosunku do własnej gminy, jako osoby prawnej, nie jest on ani żaden z innych organów uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze następnie wskazało, że obwieszczeniem z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 33 ust. 1 w związku z art. 79 ust. 1 u.o.ś.i.o.ś. poinformował wszystkich zainteresowanych o możliwości zapoznania się z dokumentami sprawy, w tym ze złożonym raportem oddziaływania na środowisko, a także o możliwości składania uwag i wniosków w terminie do dnia 21 dni od daty obwieszczenia. W obwieszczeniu tym wskazano na możliwość składania uwag i wniosków w terminie od dnia 29 kwietnia do dnia 20 maja 2010r. Następnie obwieszczeniem z dnia 13 maja 2010r. termin ten został przedłużony do dnia 31 maja 2010r. Obwieszczenie to również zostało podane do publicznej wiadomości. Obwieszczenie Prezydenta Miasta Ł. zawiera wszystkie niezbędne elementy. Nie wymienia wprawdzie poszczególnych dokumentów zgromadzonych w sprawie, ale wskazuje jednoznacznie na możliwość zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy, co jest zgodne z treścią art. 33 ust. 1 pkt 5 u.o.ś.i.o.ś. i nie pozostawia wątpliwości, że wśród udostępnionych dokumentów jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Zarzucany w obwieszczeniu brak daty złożenia wniosku i daty wszczęcia postępowania nie rzutuje na jego prawidłowość. Zasadnicza informacja, że postępowanie zostało wszczęte oraz, w jakim terminie można składać uwagi i wnioski w sprawie, została tam zawarta. Na stronach 323 – 325 raportu szczegółowo poddano analizie możliwe konflikty społeczne związane z planowanym przedsięwzięciem. W grudniu 2009r. odbyła się konferencja prasowa, na której przedstawione zostały założenia projektu oraz potencjalne lokalizacje pod planowana inwestycję. W dniach 10 czerwca 2008r. i 14 grudnia 2009r. z udziałem stowarzyszeń i ekologicznych organizacji pozarządowych z terenu Ł. zorganizowano spotkania, podczas których zaprezentowano stopień zawansowania prac nad projektem "Gospodarka odpadami komunalnymi w Ł. – faza II", uruchomiono punkt informacyjny w Wydziale Gospodarki Komunalnej w Ł. oraz tematyczną stronę internetową www.czystemiasto.uml.lodz.pl.

W wyniku tych działań pojawiły się w prasie lokalnej artykuły prasowe na temat projektu budowy spalarni. W trakcie przygotowywania raportu toczyła się także procedura wyłaniania wykonawcy, którego zadaniem było przeprowadzenie 10 - miesięcznej "Kampanii informacyjnej na temat rozwoju systemu gospodarki odpadami komunalnymi w Ł." skierowanej do mieszkańców.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 12 i art. 34 u.o.ś.i.o.ś. wobec nieudzielenia Stowarzyszeniu D informacji o środowisku i jego ochronie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że posłużenie się w art. 12 ust. 1 u.o.ś.i.o.ś. określeniem "pisemny wniosek", w zestawieniu z postanowieniami art. 63 § 1 k.p.a. pozwala na wyciągnięcie wniosku, że ograniczono możliwość składania wniosków o udzielenie informacji o stanie i ochronie środowiska tylko do formy pisemnej. Podanie takie, zgodnie z art. 63 § 3 K.p.a., powinno być podpisane przez wnoszącego. Wezwanie organu pierwszej instancji do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez złożenie pod wnioskiem podpisów osób uprawnionych uznać należy za prawidłowe. Jednocześnie w piśmie tym organ pierwszej instancji zwrócił uwagę na treść art. 44 ust. 2 u.o.u.i.o.ś., zgodnie z którym organizacji ekologicznej służy prawo wniesienia odwołania od decyzji wydanej w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji, także w przypadku, gdy nie brała ona udziału w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa prowadzonym przez organ pierwszej instancji. Wniesienie odwołania jest równoznaczne ze zgłoszeniem chęci uczestniczenia w takim postępowaniu. W postępowaniu odwoławczym organizacja uczestniczy na prawach strony. W piśmie z dnia 8 lipca 2010r. organ pierwszej instancji odpowiedział na zarzuty stowarzyszenia dotyczące postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz przesłał wszystkie niezbędne dokumenty zgromadzone w sprawie, tj. raport o oddziaływaniu na środowisko i aneks do raportu, obwieszczenie z dnia 13 maja 2010r., postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z dnia 25 czerwca 2010r., opinię sanitarną Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia 7 czerwca 2010r., decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Wszystkie uwagi i wniosku złożone w postępowaniu z udziałem społeczeństwa zostały, stosownie do art. 37 u.o.ś.i.o.ś., wymienione w decyzji (str. 22 – 31) wraz z informacją dotyczącą przyczyn ich nieuwzględnienia.

Ze względu na uwagi dotyczące ewentualnych zagrożeń dla środowiska związanych z planowaną realizacją przedsięwzięcia, w celu wszechstronnego wyjaśnienia sprawy organ pierwszej instancji w dniu 18 maja 2010r. zorganizował spotkanie z przedstawicielami Rad Osiedli oraz w dniach 22 maja i 22 czerwca 2010r. z mieszkańcami.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy, o jakich mowa w art. 82 ust. 1 i ust. 3, art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.o.ś.i.o.ś. Składnikiem decyzji jest także charakterystyka przedsięwzięcia, stanowiąca załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ( art. 82 ust. 3 u.o.ś.i.o.ś. ). Uzasadnienie decyzji odpowiada nie tylko przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego, ale także wymaganiom wynikającym z przepisów u.o.ś.i.o.ś. ( art. 85 ust. 2 ).

Wpływ planowanej inwestycji na środowisko został opisany w "Raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko", opracowanym przez zespół specjalistów w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko.

Raport ten był przedmiotem oceny nie tylko w postępowaniu przed organem, który wydał zaskarżoną decyzję, ale także w postępowaniu prowadzonym przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł.

Przedłożony raport zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 66 u.o.ś.i.o.ś. Wynika z niego, że planowane przedsięwzięcie przewidziane jest w ramach projektu "Gospodarka Odpadami komunalnymi w Ł. - Faza II" w oparciu o fundusze unijne z programu operacyjnego "Infrastruktura i Środowisko".

Jest to kontynuacja zrealizowanego we wcześniejszym okresie z udziałem środków ISPA projektu "Gospodarka Odpadami Komunalnymi w Ł.", w ramach którego wybudowano sortownię odpadów komunalnych i składowisko balastu, rozbudowano kompostownię odpadów organicznych.

Do ITPO przyjmowane będą odpady z tzw. Regionu II "Centrum" (jednego z regionów wyodrębnionych w Planie Gospodarki Odpadami Województwa [...] 2011 z uwzględnienie lat 2012 – 2015 na potrzeby planowania systemów gospodarki odpadami). Region II "Centrum obejmuje między innymi rejon IV – miasto powiat Ł.". Planowana instalacja termicznego przekształcania odpadów oparta zostanie na nowoczesnej, technicznie dojrzałej technologii spalania odpadów w piecu z paleniskiem rusztowym.

Do termicznego przekształcania kierowane będą tzw. resztkowe odpady komunalne, z których na wcześniejszym, nadrzędnym w systemie etapie ich zagospodarowania zostały wysegregowane użyteczne surowce wtórne.

Odpady resztkowe nie będą zatem ponownie segregowane lub specjalnie przygotowywane, lecz bezpośrednio kierowane do leja zasypowego pieca, stanowiąc źródło odzysku energii zawartej w odpadach. Przy założonej wartości opałowej proces termicznego przekształcania odpadów przebiegać będzie autotermicznie, co znaczy, że nie będzie wymagać wspomagania przy użyciu konwencjonalnego paliwa, a sam będzie źródłem energii zamienianej na energię elektryczną i ciepło.

Integralną częścią instalacji będzie efektywny kilkustopniowy system oczyszczania spalin, gwarantujący emisję zanieczyszczeń znacznie poniżej wymaganych prawnie standardów emisyjnych.

Dodatkowo, sam proces termicznego przekształcania odpadów będzie tak prowadzony, aby w jego trakcie powstało jak najmniej zanieczyszczeń. Odpady wtórne z procesu termicznego przekształcania, takie jak popioły oraz odpady pozostające po procesie oczyszczania spalin, podlegać będą oddzielnemu procesowi ich zestalania i stabilizacji do bezpiecznej i obojętnej dla środowiska postaci.

Żużle, po dalszej obróbce w instalacji do ich waloryzacji, będą spełniać normy pozwalające na przemysłowe ich zagospodarowanie (budownictwo drogowe). Zakłada się, że do termicznego przekształcania kierowane będą odpady komunalne z gospodarstw domowych i infrastruktury, odpady z produkcji rzemieślniczej, handlu i usług, które pod względem składu zbliżone są do odpadów komunalnych z gospodarstw domowych (odpady przemysłowe i handlowe inne niż niebezpieczne), odpady z demontażu odpadów wielkogabarytowych, palne odpady balastowe pochodzące z sortowni odpadów.

Odnosząc się do zarzutu Stowarzyszenia F, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że przedłożona przez Stowarzyszenie dokumentacja, mająca świadczyć o wadliwym dokonaniu przez organ pierwszej instancji wyboru technologii spalania odpadów, jest niespójna i zawiera opisy dotyczące właśnie technologii rusztowej, stanowiące cytaty ze stron 54 – 56 i 63 – 68 raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Z raportu o oddziaływaniu na środowisko (str. 47, 49) wynika, że zastosowanie technologii rusztowej zapewnia osiągniecie przez spalarnię wskaźnika efektywności energetycznej powyżej 0,65. Stanowi to warunek konieczny do uznania spalania odpadów w spalarni za proces odzysku w świetle zapisów dyrektywy 2008/98/EC w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy (Dz.Urz. UE nr L 312 z dnia 22 listopada 2008r.).

Zaproponowane przez Stowarzyszenie technologie, z uwagi na wysoką energochłonność, nie są w stanie zapewnić wymaganego wskaźnika efektywności energetycznej, jaki zapewnia technologia rusztowa. Wskazywana przez Stowarzyszenie, jako korzystniejsza dla środowiska, metoda termicznej utylizacji odpadów jest metodą innowacyjną, o czym autor opracowania "Zielona" Technologia termicznej utylizacji odpadów metoda K informuje na str. 23 i 73.

Oznacza to, że technologia ta nie była dotychczas stosowana na dużą skalę. Zatem ryzykowne jest zastosowanie niesprawdzonej metody do termicznego przekształcania 200 tys. ton odpadów komunalnych rocznie.

Ponadto, dla zaproponowanej metody "K" konieczna jest dodatkowa instalacja wstępnego przygotowania odpadów (wstępna segregacja gabarytowa i materiałowa).

Z odpadów powinny być usunięte wszelkie przedmioty ponadwymiarowe oraz materiały ceramiczne, szkło i metale (str. 26 opracowania), czego nie wymaga metoda spalania rusztowego.

Ponadto wybrana do realizacji przez organ pierwszej instancji metoda umożliwia odzysk metali żelaznych i daje możliwość termicznego przekształcania zmieszanych odpadów komunalnych, bez konieczności kosztownego ich przygotowania.

Reasumując, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że zaskarżona decyzja wydana została po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko. Prezydent Miasta Ł. wydając tę decyzję wziął pod uwagę: ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu na środowisko, wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 u.o.ś.i.o.ś. Przed wydaniem decyzji uzyskał opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia 7 czerwca 2010r. oraz uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. - postanowienie z dnia [...].

Organy te, po zapoznaniu się ze zgromadzonymi dokumentami, zajęły pozytywne stanowisko w sprawie realizacji planowanego przedsięwzięcia.

Odnosząc się do zarzutu niedostatecznego uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji w zakresie nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że nadanie takiego rygoru decyzji nieostatecznej należy do organu, który ją wydał.

Treść wniosku inwestora z dnia 25 czerwca 2010r. uzasadniała nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Uzasadnieniem dla nadania rygoru wykonalności na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. jest wyjątkowo ważny interes wnioskodawcy. Zgodnie bowiem z wytycznymi Ministerstwa Ochrony Środowiska w przypadku przedłożenia wykonalnej decyzji środowiskowej do dnia 30 czerwca 2010r. wnioskodawca będzie mógł uzyskać dofinansowanie planowanej inwestycji w wysokości 60 % wartości jej kosztów kwalifikowanych. Dofinansowanie to przesądza o opłacalności planowanej inwestycji. Jedną z przesłanek nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności jest "niezbędność" niezwłocznego wdrożenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Brak tego rygoru, a tym samym brak wykonalności decyzji do dnia 30 czerwca 2010r., faktycznie niweczyłby zamiar inwestycyjny. W rozpatrywanej sprawie z uwagi na podmiot realizujący inwestycję (Miasto Ł.), a także charakter inwestycji, ma miejsce nie tylko ważny interes wnioskodawcy, ale także ważny interes społeczny. Nadanie w tych warunkach rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, której przedmiotem jest przedsięwzięcie mające m.in. na celu minimalizowanie ilości składowanych odpadów poprzez wdrożenie nowoczesnego systemu ich unieszkodliwiania, nie może być oceniane jako naruszające prawo.

W skardze na powyższą decyzję Stowarzyszenie F wniosło o jej uchylenie i zarazem stwierdzenie niezgodności z prawem.

W uzasadnieniu skargi skarżące Stowarzyszenie podniosło, iż w dniu [...] Rada Miejska w Ł. podjęła uchwałę nr [...] dotyczącą spalarni, w której dokonano lokalizacji inwestycji oraz wyboru technologii, jaka ma zostać zastosowana. Podtrzymała zarzut, że wybrana technologia jest przestarzała. Powołując się na skierowane do Rady Miasta Ł. pismo Centrum Zrównoważonego Rozwoju z dnia 16 września 2010r., wskazało, że technologia ta stwarza zagrożenie dla mieszkańców Ł. i wytwarza największą, w porównaniu z innymi technikami, ilość odpadów stałych i spalin zawierających trujące związki takie, jak dioksyn, furany, benzo - alfa - pireny, NO, SO2.

Powołując się na to pismo zakwestionowało prawidłowość przeprowadzonych konsultacji społecznych i niepełność informacji przedstawionych przed podjęciem przez Radę Miejską w Ł. uchwały z dnia [...]. Stowarzyszenie zarzuciło również, iż nieprawdziwe jest twierdzenie jakoby zaproponowane przez nie rozwiązanie było wysoce energochłonne. Wskazało przy tym, że w technologii K, jak i w technologii rusztowej, dodatkowej energii w postaci paliwa konwencjonalnego potrzeba dokładnie tyle samo na odparowanie wilgoci i doprowadzenie układu kotłowego do stanu równowagi termicznej. Technologia typu K, pomimo że jest innowacyjna, posiada pięć aplikacji, gdzie spalanych jest od 2 do 20 t/h różnego rodzaju odpadów, co w skali roku daje obciążenie masowe instalacji od 16.000 do 160.000 t. Technologia ta jest stosowana na skalę techniczną. Zdaniem strony skarżącej doszło naruszenia obowiązujących przepisów prawa: art. 74 Konstytucji poprzez nie wykazanie należytej dbałości o zapewnienie skutecznej ochrony środowiska przez Radę Miejską w Ł. i jej organy wykonawcze, ograniczenie praw mieszkańców Ł. w zakresie przekazywania im na spotkaniach osiedlowych wszelkich informacji dotyczący bezpośrednich zagrożeń, związanych z realizacją inwestycji w sferze elementarnej ochrony ich zdrowia (art. 68 ust. 4 i art. 74 ust. 3 Konstytucji RP), naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez bezpodstawne zaniechanie rozpatrzenia na sesji Rady Miasta wniosku Zarządu Centrum Zrównoważonego Rozwoju o weryfikację uchwały własnej z dnia [...]. Strona skarżąca zarzuciła również naruszenie prawa do bezpośredniego udziału mieszkańców Ł. i organizacji ekologicznych w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym wydanie decyzji z dnia [...] Wskazało na możliwość wywołania katastrofy lotniczej na terenie Portu Lotniczego [...] w Ł. w przypadku realizacji inwestycji według przyjętego programu inwestycyjnego z uwagi na to, że obiekt w swoim kompleksie ma dysponować kominami służącymi do odprowadzania spalin o wysokości około 100 m, zlokalizowanymi w bezpośrednim sąsiedztwie pasów startowych lotniska. Parametry wysokościowe kominów pozostają w rażącej sprzeczności z przepisami prawa lotniczego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze nadto zwróciło uwagę, że wysokość planowanych kominów nie będzie przekraczała 60 m.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się do sformułowanych w niej zarzutów należy w pierwszej kolejności zauważyć, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż zadaniem sądów administracyjnych jest badanie zgodności z prawem kwestionowanych aktów i czynności (bezczynności) organów administracji publicznej.

W ocenie sądu w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa w sposób, który powodowałby konieczność wyeliminowania wydanych decyzji z obrotu prawnego.

Analiza zawartych w skardze twierdzeń wskazuje, iż strona skarżąca kwestionuje przede wszystkim nie tyle samą zasadność wydania pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co ich ustalenie dla przedsięwzięcia w wariancie proponowanym przez inwestora - dla instalacji termicznego przekształcania opadów komunalnych w piecu z rusztem mechanicznym poziomym lub pochylonym.

Zarzuca przy tym, iż technologia ta jest przestarzała i stwarza największe zagrożenie dla mieszkańców. Jej zastosowanie powodować ma wytwarzanie największej, w porównaniu z innymi technikami, ilości odpadów stałych i spalin zawierających trujące związki.

Wobec tego należy przede wszystkim stwierdzić, że poza sporem jest, iż inwestycja, dla której wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 28 czerwca 2010r., stanowi przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 u.o.ś.i.o.ś. wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (art. 71 ust. 1 u.o.u.i.o.ś.). W wypadku inwestycji mogących stanowić uciążliwość dla środowiska wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach kończy jedynie pierwszy etap procesu inwestycyjnego. Jej wydanie następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji o warunkach zabudowy (art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 u.o.ś.i.o.ś.).

Do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć dokumenty, wymienione w art. 74 ustawy, tzn.:

1) w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku gdy wnioskodawca wystąpił o ustalenie zakresu raportu w trybie art. 69 - kartę informacyjną przedsięwzięcia;

2) w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - kartę informacyjną przedsięwzięcia;

3) poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie;

4) w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 4 lub 5, prowadzonych w granicach przestrzeni niestanowiącej części składowej nieruchomości gruntowej oraz przedsięwzięć dotyczących urządzeń piętrzących I, II i III klasy budowli, zamiast kopii mapy, o której mowa w pkt 3 - mapę sytuacyjno-wysokościową sporządzoną w skali umożliwiającej szczegółowe przedstawienie przebiegu granic terenu, którego dotyczy wniosek, oraz obejmującą obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie;

5) dla przedsięwzięć, dla których organem prowadzącym postępowanie jest regionalny dyrektor ochrony środowiska - wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo informację o jego braku (...);

6) wypis z rejestru gruntów obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmujący obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, z zastrzeżeniem ust. 1a-1c.

Znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja odpowiada tym wymogom.

Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu, planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia, którym w przedmiotowej sprawie jest Miasto Ł. ( art. 73 ust. 1 u.o.ś.i.o.ś. ).

Częścią postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ustawodawca obligatoryjnie wymaga w przypadku realizacji planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (art. art. 59 ust. 1 pkt 1 u.o.ś.i.o.ś.). Postępowanie to ma charakter postępowania dowodowego, a dokumenty w jego trakcie gromadzone (w tym raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko) są, w rozumieniu K.p.a., środkami dowodowymi, chociaż nie są to dokumenty urzędowe. Oceniane powinny więc być w świetle wymagań stawianych przez K.p.a. środkom dowodowym, a w szczególności art. 75 § 1.

Dlatego też raport niespełniający wymagań ustalonych w art. 66 u.o.ś.i.o.ś. nie powinien być uznany za środek dowodowy zgodny z prawem. Z drugiej jednak strony zarzut stawiany raportowi powinien być oparty na wykazaniu jego niezgodności z konkretnym przepisem, tj. art. 66 u.o.ś.i.o.ś., a także przepisu prawa materialnego, w oparciu o który została ustalona treść wymagania ustalonego w określonym przepisie art. 66 u.o.ś.i.o.ś. (vide: wyrok NSA z dnia 23 listopada 2010r., sygn. akt II OSK 1848/10 - dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest dokumentem prywatnym, będącym dowodem w sprawie administracyjnej, przedkładanym przez inwestora.

Inne podmioty uczestniczące w postępowaniu administracyjnym jako strony lub na prawach strony mają, wynikającą z przepisów K.p.a. o postępowaniu dowodowym, możliwość zgłoszenia wniosków dowodowych zmierzających do podważenia miarodajności tego dowodu, np. w postaci opinii sporządzonej przez inną osobę posiadającą odpowiednią wiedzę, w celu wykazania, że raport jest sporządzony wadliwie (por. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2007r., sygn. akt II OSK 363/06 – Lex nr 323849).

W art. 66 u.o.ś.i.o.ś. określono wymogi, jakim powinien odpowiadać raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Omawiana ustawa nie określa jednakże poziomu szczegółowości informacji zawartych w raporcie.

Znajdujący się w aktach przedmiotowej sprawy raport zawiera elementy określone w art. 66 u.o.ś.i.o.ś., w tym - zgodnie z jego ust. 1 pkt 15 - analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem.

W myśl art. 66 ust. 1 pkt 5 – 7 u.o.ś.i.o.ś. raport ten powinien m.in. zawierać opis analizowanych wariantów, w tym: wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru; określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, w tym również w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, a także możliwego transgranicznego oddziaływania na środowisko; uzasadnienie proponowanego przez wnioskodawcę wariantu, ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko, w szczególności na ludzi, rośliny, zwierzęta, grzyby i siedliska przyrodnicze, wodę i powietrze, powierzchnię ziemi, z uwzględnieniem ruchów masowych ziemi, klimat i krajobraz, dobra materialne, zabytki i krajobraz kulturowy, objęte istniejącą dokumentacją, w szczególności rejestrem lub ewidencją zabytków, wzajemne oddziaływanie między tymi elementami.

W toku postępowania, w świetle zgromadzonej dokumentacji, musi nastąpić m.in.: zidentyfikowanie wariantu najbardziej korzystnego dla środowiska i ocena, czy proponowany przez inwestora wybór wariantu, który nie musi być najkorzystniejszym dla środowiska, co wynika z treści art. 66 ust. 1 pkt 7 u.o.ś.i.o.ś., w myśl zasady zrównoważonego rozwoju - art. 1 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 13 i 50 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008r., nr 25, poz. 150 ze, zm.), może być zaakceptowany, z uwzględnieniem kosztów środowiskowych, społecznych. ekonomicznych i innych.

Oznacza to, iż inwestor, o ile nie proponuje wyboru wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, jest obowiązany przedstawić w raporcie ( a później organ - w decyzji ) przesłanki przemawiające za realizacją preferowanego wariantu - okoliczności potwierdzające zasadność dokonanego wyboru.

Kwestie te, w takim przypadku, podlegają ocenie organu właściwego w sprawie wydania decyzji środowiskowej, jako istotne dla sposobu rozpatrzenia sprawy. Projektowane przedsięwzięcie, według przedłożonego przez inwestora raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, stanowi jednakże wariant najkorzystniejszy dla środowiska.

Strona skarżąca, kwestionując sam wybór technologii termicznego przekształcania odpadów w piecu rusztowym, w toku postępowania nie złożyła natomiast dowodów mogących podważyć ustalenia wynikające z tego raportu.

W "Uwagach do zastosowania technologii termicznej utylizacji odpadów z kotłem rusztowym", złożonych przez skarżące Stowarzyszenie, jedynie w sposób dość ogólny przedstawiono mankamenty tej technologii, nie wskazując jednocześnie na żadne bardziej szczegółowe dane, które umożliwić by mogły podważenie ustaleń wynikających z raportu przedłożonego przez inwestora. Nie przedstawiono poza tym żadnego rozwiązania alternatywnego w taki sposób, aby wynikała z niego zasadność i obiektywnie weryfikowalna możliwość realizacji inwestycji w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę.

Tym samym stwierdzić trzeba, że skarżące stowarzyszenie w toku postępowania administracyjnego nie wykazało, iż raport został sporządzony wadliwie, jest niewiarygodny i nie może stanowić podstawy do wydania decyzji zgodnej z oczekiwaniami inwestora.

Skarżące Stowarzyszenie nie podważyło również ustaleń tego raportu, dotyczących ochrony przed hałasem oraz przewidywanej emisji spalin zawierających trujące związki. Zauważyć w tym miejscu trzeba, że w myśl art. 81 ust. 1 u.o.ś.i.o.ś., jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji wariant dopuszczony do realizacji lub, w razie braku zgody wnioskodawcy, odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia.

Z przepisu tego wynika zatem możliwość wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę, lecz musi to znaleźć uzasadnienie w wynikach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a więc mieć oparcie w odpowiednim materiale dowodowym, uzyskanym w toku tego postępowania.

Organ powinien też uzyskać odpowiednią zgodę inwestora. W razie braku takiej zgody organ odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia.

Stosownie do art. 81 ust. 2 u.o.ś.i.o.ś. organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, o ile nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody. Poprzez znaczące negatywne oddziaływanie na obszar Natura 2000 rozumie się oddziaływanie na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności działania mogące pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, lub wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, lub pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami (art. 3 ust. 1 pkt 17 u.o.ś.i.o.ś.).

Poza sporem w rozpatrywanej sprawie jednakże jest, że planowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest poza obszarami chronionymi na podstawie ustawy o ochronie przyrody i nie zachodzi określona w cytowanym wyżej art. 81 ust. 2 u.o.ś.i.o.ś. podstawa do wydania decyzji o odmowie zgody na realizację przedsięwzięcia.

Poza tym istotne jest to, że kwestionowane przez skarżące Stowarzyszenie rozwiązanie zostało w toku postępowania, przed wydaniem decyzji z dnia 28 czerwca 2010r., zaakceptowane przez organ uzgadniający i opiniujący w postępowaniu toczącym się w oparciu o art. 77 u.o.ś.i.o.ś.

Z postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z dnia [...] oraz opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia 7 czerwca 2010r. wynika, że kwestionowane rozwiązanie technologiczne jest sprawdzone pod względem technicznym i ekonomicznym, spełnia wymagania BAT (najlepszej dostępnej techniki w rozumieniu art. 3 pkt 10 ustawy Prawo ochrony środowiska), zapewnia optymalne zużycie reagentów w stosunku do osiąganych efektów i zapewnia maksymalne wykorzystanie energii. Warunki realizacji inwestycji, wynikające z tychże rozstrzygnięć organów współdziałających, zostały zawarte w treści decyzji organu I instancji.

Nadto stwierdzić trzeba, że w decyzji z dnia [...] w punkcie III ppkt 1 – 3 określono konieczne wymagania dotyczące ochrony środowiska przed hałasem, konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. Wskazano, iż należy zastosować przegrody zewnętrzne w obiektach kubaturowych o podanej izolacyjności oraz maksymalne poziomy akustyczne urządzeń stanowiących zewnętrzne źródła hałasu. Wskazano także na konieczność wybudowania wzdłuż północnej granicy działki, na której zostanie zlokalizowany obiekt ekranu akustycznego o wysokości minimalnej 2 m o właściwościach akustycznych, zapewniających wymaganą prawem ochronę akustyczną, sąsiadujących z ITPO pracowniczych ogrodów działkowych.

W punkcie VI decyzji nałożono na inwestora m.in. obowiązek pełnego monitoringu parametrów procesowych oraz emisji gazów odlotowych do powietrza, umożliwiający ciągły wgląd do bieżących i zarchiwizowanych danych procesu przez uprawnione instytucje, w tym pomiarów ciągłych spalin dla dwóch linii termicznego przekształcania odpadów dla: pyłu ogółem, związków azotu, tlenku węgla, dwutlenku siarki, kwasu solnego, kwasu fluorowego, substancji organicznych w postaci gazów i par, wyrażonych jako całkowity węgiel organiczny, tlenu, prędkości przepływu spalin lub ciśnienia dynamicznego spalin, temperatury spalin w przekroju pomiarowym, ciśnienia statycznego spalin, współczynnika wilgotności oraz okresowo, co najmniej raz na sześć miesięcy, pomiarów spalin na zawartość: ołowiu, chromu, miedzi, manganu, niklu, arsenu, kadmu, rtęci, kobaltu, wolframu, antymonu, dioksyn i furanów, monitoringu procesu spalania, wykonania w terminie trzech miesięcy od dnia oddania instalacji do użytkowania kontrolnych pomiarów poziomu hałasu w środowisku i ich przedłożenia właściwemu organowi ochrony środowiska (ppkt 7, 13, 14, 16 i 22).

W punkcie IX decyzji stwierdzono konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 u.o.ś.i.o.ś. (decyzji o pozwoleniu na budowę).

W punkcie X decyzji nałożono na inwestora obowiązek przeprowadzenia analizy porealizacyjnej w terminie 12 miesięcy od dnia oddania ITPO do użytkowania, w celu sprawdzenia rzeczywistego oddziaływania przedsięwzięcia na stan powietrza, klimat akustyczny, stan środowiska gruntowo - wodnego, gospodarkę wodno - ściekową, gospodarkę odpadami.

Określono przy tym, że należy wykonać pomiary emisji hałasu do środowiska ze szczególnym uwzględnieniem terenów ogrodów działkowych. Wskazano współrzędne geograficzne, według których należy zlokalizować punkty pomiarowe. Nakazano przedłożenie tej analizy Prezydentowi Miasta Ł. w terminie 18 miesięcy od dnia oddania obiektu do użytkowania. Warunki te odpowiadają dyspozycji art. 82 pkt 1 lit. c, pkt 2 lit. b, pkt 4, i 5 u.o.ś.i.o.ś., w którym określono elementy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi stwierdzić trzeba, że przedmiotem rozpoznawanej sprawy nie jest zgodność z prawem uchwały Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] oraz prawidłowość przeprowadzenia konsultacji społecznych poprzedzających jej podjęcie. Uchwała ta może zostać zaskarżona do sądu administracyjnego, co jednak winno poprzedzać skorzystanie z określonego w ustawie z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) trybu wnoszenia skarg na tego typu akt. W rozpatrywanej sprawie uchwała ta nie stanowiła podstawy rozstrzygnięć organów administracji.

Z akt sprawy wynika ponadto, że organy administracji zapewniły możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu stosownie do art. 79 ust. 1 w związku z art. 33 ust. 1 u.o.ś.i.o.ś.

W toku postępowania przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, obwieszczeniami z dnia 22 kwietnia i 13 maja 2010r., organ pierwszej instancji podał do publicznej wiadomości informację o wszczęciu postępowania, o tym z czyjego wniosku prowadzone jest postępowanie, o organie właściwym do wydania decyzji i organie właściwym do dokonania uzgodnienia oraz wydania opinii, jak również o możliwości zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz składania uwag i wniosków oraz terminie ich składania (od 29 kwietnia do 20 maja i w ogłoszeniu z dnia 13 maja 2010r. do 31 maja 2010r.), co zostało udokumentowane m.in. wydrukami z Biuletynu Informacji Publicznej, kserokopiami ogłoszeń nr 29229375 i 29322870 zamieszczonych w dodatku do Gazety Wyborczej z dnia 27 kwietnia 2010r. i 18 maja 2010r.

Okoliczność przeprowadzenia konsultacji z mieszkańcami, przeprowadzonych w dniu 22 maja 2010r. oraz Radami Osiedli w dniu 18 maja 2010r., potwierdzają znajdujący się w aktach sprawy protokół i notatki wraz z załączonymi do nich listami osób uczestniczących w tych spotkaniach. Ze znajdującego się w aktach sprawy pisma organu pierwszej instancji z dnia 7 lipca 2010r. natomiast wynika, iż w piśmie tym udzielono odpowiedzi na wniosek uczestnika postępowania Stowarzyszenia D oraz udostępniono mu raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wraz z aneksem, obwieszczenie z dnia 13 maja 2010r., postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z dnia [...], opinię sanitarną Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] oraz decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...].

Dodatkowo należy zwrócić uwagę na unormowanie wynikające z art. 33 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy, iż do niezbędnej dokumentacji sprawy, o której mowa w ust. 1 pkt 5 ( podawanej do publicznej wiadomości ) należą stanowiska innych organów, jeżeli stanowiska są dostępne w terminie składania uwag i wniosków. Tak więc złożenie ich w późniejszym terminie, jak to miało miejsce w przypadku opinii sanitarnej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, czy postanowienia uzgadniającego wydanego przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, nie świadczy o wadliwości przeprowadzonej procedury.

Stwierdzić ponadto trzeba, że w myśl art. 77 ust. 7 ustawy do uzgodnienia i opinii, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 106 § 3, 5 i 6 Kodeksu postępowania administracyjnego, a tym samym m.in. nie przysługuje na nie zażalenie.

Realizując z kolei obowiązek wynikający z art. 37 ust. 2 u.o.ś.i.o.ś., w uzasadnieniu decyzji z dnia 28 czerwca 2010r. organ pierwszej instancji w szczegółowy sposób przedstawił treść uwag i wniosków zgłoszonych w trakcie postępowania prowadzonego z udziałem społeczeństwa. W uzasadnieniu tej decyzji organ także się do nich ustosunkował.

Dodać w tym miejscu trzeba, że choć w art. 33 ust. 1 pkt 9 u.o.ś.i.o.ś., określono, że jednym ze środków gwarantujących społeczeństwu czynny udział w omawianym postępowaniu jest rozprawa administracyjna, to jednak jej przeprowadzenie uzależnione zostało od oceny sytuacji przez organ prowadzący postępowanie, co wynika z treści art. 36 ustawy. W myśl tego przepisu organ właściwy do wydania decyzji może przeprowadzić rozprawę administracyjna otwartą dla społeczeństwa, a tym samym nie ma takiego obowiązku.

Kwestia bezpieczeństwa ruchu lotniczego, która została podniesiona w toku postępowania, wykracza poza jego zakres i na tym etapie nie ma znaczenia. Poza tym faktem znanym sądowi z urzędu jest, iż działka, na której ma zostać zrealizowane przedsięwzięcie, jest usytuowana w zupełnie innej dzielnicy miasta Ł. niż Port Lotniczy [...] i nie jest położona w sąsiedztwie pasów startowych lotniska. Określona w decyzji z dnia 28 czerwca 2010r. wysokość wylotu z komina ma wynosić 60 m, a nie 100 m. Poza tym wysokość istniejącego już komina Elektrociepłowni EC 4 ( wybudowanego w 1977r.), w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji, wynosi 265 m.

Na marginesie tych rozważań należy dodatkowo podnieść, iż wobec utraty mocy przez art. 27a K.p.a., który w § 1 stanowił, iż organy gminy podlegają wyłączeniu od załatwienia sprawy, w której stroną jest gmina, Prezydent Miasta Ł. - pomimo tego, że inwestorem jest Gmina Ł. nie podlegał, jako organ, wyłączeniu od rozpatrzenia niniejszej sprawy. Uchylony przepis był jednoznaczny i nie budził żadnych wątpliwości interpretacyjnych, co do braku możliwości orzekania przez organy gminy w sytuacjach nim objętych. Wobec utraty mocy obowiązującej tego przepisu brak było podstawy prawnej do wyłączenia Prezydenta Miasta Ł. od załatwienia rozpatrywanej sprawy. Zasadnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło w tej kwestii uwagę, że również pozostałe przepisy K.p.a. normujące wyłączenie pracownika oraz organu w obowiązującym stanie prawnym nie mogły stanowić podstawy do wyłączenia Prezydenta Miasta Ł.

W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, w tym przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd skargę oddalił.