Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 716/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2006-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 162 par. 3
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda – Ossowska Sędziowie: Sędzia WSA Teresa Liwacz Asesor sądowy Mirella Łent (spr.) Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/Bd 716/06

U Z A S A D N I E N I E

Postanowieniem z dnia [...] 2002r., Dyrektor Izby Skarbowej w B. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...] 2006r. Organ rozpatrzył wniosek strony i uznał, że podane przez skarżącą powody uchybienia terminu nie dały podstaw do pozytywnego rozstrzygnięcia.

Organ stwierdził, że termin na złożenie odwołania upłynął 25 lipca 2006r. Nie uznał uprawdopodobnienie braku winy w tym, że do 21 lipca 2006r. pełnomocnik skarżącej przebywał na urlopie, a w dniach od 24 do 28 lipca 2006r. przebywał na zwolnieniu lekarskim.

W skardze zarzucono naruszenie art. 162 i 223 § 2 ordynacji podatkowej w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej, sprzeczność ustaleń faktycznych oraz reguł racjonalnego rozumowania. Skarżąca wskazała, że pełnomocnik, inaczej niż stwierdził to organ, odebrał decyzję jeszcze przed urlopem. Pełnomocnik skarżącej przebywał na urlopie wypoczynkowym począwszy od dnia 17 lipca 2006 do dnia 21 lipca 2006 r. (nie licząc dni wolnych). Jeszcze przed rozpoczęciem urlopu odebrał osobiście decyzję UKS i znając termin na wniesienie odwołania, starannie założył, że po zakończeniu urlopu będzie miał jeszcze dwa dni na sporządzenie i wniesienie odwołania. Przy wysokim stanie wiedzy o sprawie, oraz bieżącym stanie spółki, był to termin, który całkowicie zabezpieczał interesy skarżącej.

Niezwłocznie po powrocie z urlopu pełnomocnik nagle zachorował (angina z wysoką temperaturą), co uniemożliwiło mu stawienie się zarówno w siedzibie skarżącej, jak i we własnej kancelarii, oraz sporządzenie i wniesienie odwołania, bądź znalezienie i upoważnienie substytuta (co dodatkowo utrudniał okres urlopowy). Skarżąca podkreśliła, że nagła choroba zaliczana jest przez doktrynę i orzecznictwo do okoliczności niezależnych od strony, uzasadniających przywrócenie terminu. Postawiony przez organ wymóg, aby pełnomocnik odbierając przesyłkę bezpośrednio przed urlopem i wiedząc, że termin na wniesienie odwołania upływa po jego zakończeniu, podjął stosowne czynności prowadzące do należytej reprezentacji jego mandantki, w ocenie skarżącej, jest nierealny. Oznacza, że powinien on przewidzieć możliwość nagłego zachorowania po powrocie z urlopu, i na taki wypadek sporządzić i wnieść odwołanie jeszcze przed wyjazdem urlopowym, albo sporządzić wcześniej i zlecić obsłudze kancelarii terminowe wniesienie odwołania, bądź ustanowić substytuta.

Wymaganie podjęcia przez skarżącą i jej pełnomocnika nawet największego wysiłku, nie uzasadnia nałożenia na nich obowiązku przewidywania możliwości wystąpienia nagłej choroby pełnomocnika. Zdaniem skarżącej, stanowisko organu faktycznie prowadzi do skrócenia ustawowego terminu do wniesienia odwołania.

W odpowiedzi na skrze wniesiono o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 162 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. t.j. z 2005r., Nr 8, poz.60 ze zm.), w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.

Dlatego też dokonując oceny, czy strona dopuściła się uchybienia terminu bez swej winy, organ podatkowy powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności

faktyczne i ocenić winę według obiektywnych mierników staranności. Brak winy

można przyjąć tylko wtedy, gdy wnioskodawca nie mógł przezwyciężyć prze-

szkody w zachowaniu terminu, nawet przy użyciu największego w danych

warunkach wysiłku.

Przykładowo, choroba, poświadczona zaświadczeniem lekarskim, nie jest oko-

licznością wystarczającą do uprawdopodobnienia braku winy. Trzeba nadto uprawdopodobnić, że rodzaj choroby uniemożliwiał dokonanie czynności oraz że nie istniała możliwość skorzystania z pomocy domowników lub innych osób przy jej dokonaniu. Do przywrócenia terminu wystarcza stwierdzenie, ze przeszkoda nie do przezwyciężenia istniała w ostatnim dniu terminu (por. B. Gruszczyński [w:] Ordynacja Podatkowa. Komentarz, LexisNexis™, W-wa 2004, s.486).

Sąd stwierdził, że w świetle powołanego przepisu organ zgromadził materiał dowodowy w sposób zupełny i prawidłowo zastosował kryteria indywidualne dla sprawy. Wnioski były logiczne i zgodne z prawami natury oraz doświadczeniem życiowym. Prawidłowość natomiast postępowania organu administracji w ocenie dokonywanej w postępowaniu sądowoadministracyjnym sądu jest uzależniona od wpływu ewentualnych uchybień na wynik sprawy.

W ocenie Sądu angina z wysoką gorączką profesjonalnego pełnomocnika, dobrze znającego sprawę, na dwa dni przed dniem, w którym upływał termin na złożenie odwołania od decyzji podatkowej nie jest przeszkodą nie do przezwyciężenia w dokonaniu tej czynności.

Brak odwołania w przewidzianym prawem terminie na jego złożenie oznaczał, że decyzja stała się ostateczną. Tego rodzaju akty są chronione przez prawo. Zgodnie z art. 128 cyt. ordynacji podatkowej w prawie podatkowym funkcjonuje zasada trwałości decyzji podatkowych.

Zatem postanowienie organu nie naruszało prawa w stopniu, o jakim mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Mając na względzie powyższe okoliczności oraz art. 151 cyt. prawa, postanowiono jak w sentencji.