Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 513/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1, art. 87 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. B., M. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa 428/12 o odmowie przywrócenia terminu do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia z 8 listopada 2012 r., sygn. akt VIII SA/Wa 428/12 w sprawie ze skargi A. B., M. B. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] marca 2012 r., Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie wywłaszczenia nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 8 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. B. i M. B. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] marca 2012 r. w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie wywłaszczenia nieruchomości. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został skarżącym doręczony w dniu [...] stycznia 2013 r. W dniu [...] lutego 2013 r. skarżący wykonujący zawody adwokata i notariusza wnieśli skargę kasacyjną, która została odrzucona z uwagi na nieuzupełnienie przez nich jej braków formalnych i fiskalnych. Sąd Wojewódzki wskazywał, iż skarżący dokonali tej czynności w dniu [...] lutego 2013 r. – tj. z jednodniowym opóźnieniem.

Wnioskiem z dnia [...] marca 2013 r. skarżący wnieśli o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej wskazując, że wezwania do uiszczenia powyższych braków doręczone zostały na adres skarżących w dniu [...] lutego 2013 r. W związku z ich nieobecnością, korespondencja została odebrana przez dorosłego domownika, który przekazał ją skarżącym, ale dopiero w dniu [...] lutego 2013 r. Data [...] lutego 2013 r. została też odnotowana na liście przesyłki z WSA, dlatego skarżący przyjęli, że siedmiodniowy termin rozpoczął bieg w dniu [...] lutego 2013 r. Wobec przyjęcia, że termin ten upływał w dniu [...] lutego 2013 r. - w tym dniu skarżący uzupełnili braki formalne i uiścili wpis sądowy od skargi kasacyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odmawiając przywrócenia terminu do dokonania ww. czynności, uznał – powołując się przy tym na treść art. 85

art. 86 § 1 i 2 art. 87 § 1, § 2 i § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "P.p.s.a." - że podawana przez wnioskodawców przyczyna uchybienia ww. terminu sprowadzająca się do błędnego przeświadczenia o dacie otrzymania korespondencji sądowej, nie została przez nich w żaden sposób "udowodniona". Wnioskodawcy nie nadesłali koperty z adnotacją co do daty doręczenia przesyłki. Ponadto przekazana skarżącym przez osobę odbierającą korespondencję okoliczność, iż wezwania doręczone zostały w dniu [...] lutego 2013 r. nie usprawiedliwia uchybienia terminu do dokonania czynności.

Sąd Wojewódzki podkreślił przy tym, że skarżący, z których jeden jest profesjonalnym pełnomocnikiem, nie dochowali należytej staranności w niniejszej sprawie, gdyż mieli możliwość weryfikacji daty doręczenia wezwania podanego przez osobę, która odebrała przesyłkę. Wystarczyła inicjatywa skarżących w tym zakresie.

W ocenie zatem Sądu Wojewódzkiego, prezentowana przez oboje skarżących argumentacja nie uzasadniała braku winy w uchybieniu ww. terminu bowiem dołożenie jedynie należytej staranności wystarczało do ustalenia prawidłowej daty doręczenia wezwania i dochowania terminu do dokonania czynności. Uchybienie terminowi nie było więc następstwem okoliczności niezależnych od skarżących, lecz stanowiło wynik niedostatecznej przez nich dbałości i staranności w prowadzeniu własnych spraw.

A. B. i M. B. w złożonym zażaleniu - zaskarżając powyższe postanowienie i wnosząc o jego uchylenie – zarzucili Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie przepisów (cyt) "prawa materialnego" tj. art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 P.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, iż skarżący nie uprawdopodobnili, że uchybienie terminu do usunięcia braków wniosku nastąpiło bez ich winy. Zarzucali też naruszenie przepisów postępowania przez nieprawidłową ocenę przez Sąd stanu faktycznego, w tym nieuzasadnione przyjęcie, że uchybienie terminu do usunięcia braków nastąpiło bez ich winy.

W uzasadnieniu zażalenia skarżący podnosili, że jako kryterium - przy ocenie winy w uchybieniu terminu - należy przyjmować obiektywny miernik staranności. Ocena zaś, czy zachodzą przesłanki do zastosowania art. 87 § 1 P.p.s.a. zawsze musi odbywać się z odwołaniem do okoliczności konkretnego przypadku. W ocenie skarżących, Sąd Wojewódzki zaprezentował pobieżny i lakoniczny sposób oceny niespełnienia przez nich przesłanek zawartych we wskazanym przepisie i nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy. Skarżący podkreślili, że powinni jedynie uprawdopodobnić – nie zaś udowodnić – istnienie okoliczności braku swojej winy w niedochowaniu terminu do dokonania czynności procesowej.

Skarżący zwracali też uwagę, że - w ich ocenie - kwestionowane postanowienie powinien wydać Wojewódzki Sąd Administracyjny w Radomiu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 86 § 1 P.p.s.a. strona, która bez swojej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym, może złożyć wniosek o przywrócenie terminu. Z kolei we wniosku o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.).

Należy zgodzić się ze skarżącymi, iż Sąd Wojewódzki w sposób nieuzasadniony uznał, iż nie udowodnili przyczyny braku swojej winy w niedochowaniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, w sytuacji, gdy ciążył na nich jedynie obowiązek uprawdopodobnienia takiej okoliczności.

Powyższe jednak – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego – w żadnym zakresie nie rzutuje na prawidłowość wydanego przez Sąd i instancji orzeczenia. Powoływanie się przez skarżących na fakt, iż dorosły domownik, który – zgodnie z art. 72 P.p.s.a. – podjął się oddania adresatom otrzymanej korespondencji, nie poinformował ich o dacie jej otrzymania wskutek czego na kopercie - jako datę odbioru - odnotowano datę [...] lutego 2013 r. - nie mogło stanowić dostatecznego usprawiedliwienia błędnego przekonania skarżących o dacie rozpoczęcia biegu terminu do dokonania czynności procesowej.

Skarżący bowiem, godząc się na odbieranie, przeznaczonej dla nich korespondencji sądowej przez osobę trzecią, przejęli na siebie wszelkie konsekwencje z tego faktu wynikłe.

W związku z powyższym niepoinformowanie ich przez domownika, który odebrał wezwanie z Sądu o rzeczywistej dacie doręczenia jej przez listonosza nie może być traktowane jako przesłanka usprawiedliwiająca postępowanie skarżących. Postępowanie to musi być zatem traktowane jako zawinione uchybienie terminowi – w rozumieniu art. 86 § 1 P.p.s.a.

Należy również wskazać, iż wbrew twierdzeniom skarżących, zaskarżone postanowienie prawidłowo zostało wydane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, bowiem nie istnieje wojewódzki sąd administracyjny w Radomiu, gdyż jest jedynie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który posiada Ośrodek Zamiejscowy w Radomiu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji