Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2028/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-06-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 102 ust. 1 pkt. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 627
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - tekst jedn.
article: art. 7
journal: Dz.U. 2015 poz 541
law: Ustawa z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw.
article: art. 135 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 98 poz 602
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 maja 2017 r. sygn. akt III SA/Kr 215/17 w sprawie ze skargi E. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy kat. B oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 18 maja 2017 r. sygn. akt III SA/Kr 215/17 oddalił skargę E. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy kat. B.

E. Z. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku zaskarżając go w całości i - na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a." - zarzuciła naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2016 r. poz. 627), powoływanej dalej jako "u.k.p.", w związku z art. 7 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2015 poz. 541 i poz. 2183) w związku z art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98 poz. 602 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.r.d.", przez nieuchylenie zaskarżonej decyzji, podczas gdy decyzja obarczona była wadą polegającą na błędnej wykładni przejawiającą się uznaniem, że w przypadku gdy kierującemu pojazdem, który przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym dokument prawa jazdy nie został zatrzymany, to starosta ma obowiązek wydać w stosunku do tego kierującego decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, podczas gdy obowiązek ten nie wynikał wprost z przepisów prawa obowiązujących w dacie wydania zaskarżonej decyzji, w odniesieniu do kierowców nieposiadających dokumentu prawa jazdy.

2. przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a w związku z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", polegające na wadliwym przyjęciu przez Sąd, że w niniejszej sprawie nie wykazano w żaden sposób istnienia stanu wyższej konieczności, podczas gdy organ zaniechał dostatecznego i dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności nie przesłuchał strony na okoliczność ustalenia czy w sprawie nie zachodził stan wyższej konieczności, a w konsekwencji przekroczył granice swobodnej oceny materiału dowodowego, która w niniejszej sprawie przybrała cechy oceny dowolnej.

Skarżąca kasacyjnie, na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 i § 2 P.p.s.a., wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącej według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 §1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej.

Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia oraz wnioskami. Związanie podstawami skargi kasacyjnej wymaga także prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 §1-3 P.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający sądowi drugiej instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia.

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.

Przedmiotowa skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach wyszczególnionych w art. 174 P.p.s.a., gdyż podniesiono w niej zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Powołanie się na obie podstawy wymaga rozważenia w pierwszej kolejności zasadności zarzutów procesowych, gdyż dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony i nie doszło do istotnych uchybień procesowych, można przejść do oceny podstawy naruszenia prawa materialnego.

Zarzutem naruszenia przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. skarżąca kasacyjnie podważa wyłącznie przyjęte przez Sąd I instancji za organami administracji stanowisko, że przekroczenie przez skarżącą dozwolonej prędkości w terenie zabudowanym o 56 km/h, kiedy kierowała samochodem osobowym, nie było spowodowane stanem wyższej konieczności. Wytyka Sądowi I instancji, że nie uznał za niezgodne z prawem zaniechania organów administracyjnych w wyjaśnieniu okoliczności istnienia stanu wyższej konieczności, w szczególności, że nie przesłuchał strony na potwierdzenie tej okoliczności. Gdyby bowiem skarżąca kasacyjnie działała w stanie wyższej konieczności, to uznać należałoby, że nie popełniła wykroczenia.

Wnikający z procedury administracyjnej, przede wszystkim z art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., obowiązek organu administracji publicznej zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprowadza się do zgromadzenia dowodów mających znaczenie prawne dla konkretnej sprawy. O tym, jakie okoliczności - jako istotne - wymagają wyjaśnienia decyduje to, jak jest sformułowana i powinna być rozumiana norma prawna, która w rozpatrywanej sprawie ma zastosowanie. Zgodzić się trzeba za skarżącą kasacyjnie, że przede wszystkim to na organach administracyjnych ciąży powinność zbadania wszystkich okoliczności istotnych w sprawie. Jednak zasada ta w żaden sposób nie może usprawiedliwiać bierności zainteresowanej strony oraz nie zwalnia jej z obowiązku współdziałania z organem w wyjaśnieniu sprawy. Jeżeli organ wyprowadził określone ustalenia dotyczące stanu faktycznego z posiadanych, nienasuwających zastrzeżeń dokumentów, to skuteczne ich zakwestionowanie wymaga przedłożenia stosownego kontrdowodu przez stronę postępowania, zwłaszcza gdy z określonych faktów zamierza ona wyprowadzić korzystne dla siebie skutki prawne. Takie dokumenty nie zostały przez skarżącą kasacyjnie przedstawione. Skarżąca nie wskazała na żadnym etapie postępowania na wystąpienie w przedmiotowej sprawie stanu wyższej konieczności. Fakt popełnienia wykroczenia został zaś potwierdzony mandatem karnym kredytowanym, który skarżąca przyjęła.

Powyższe oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny jest zobligowany przyjąć, że stan faktyczny sprawy przedstawia się w taki sposób, jak wynika to z ustaleń zaakceptowanych przez Sąd I instancji. W szczególności należy więc przyjąć, że nie jest przedmiotem sporu, że skarżąca kasacyjnie, kierując pojazdem, dopuściła się w dniu [...] sierpnia 2016 r. wykroczenia polegającego na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h w obszarze zabudowanym, w związku z czym nałożono na nią mandat karny, który został przyjęty, ale nie zatrzymano dokumentu prawa jazdy, z uwagi na jego brak podczas kontroli drogowej. Następnie, na podstawie informacji o tym zdarzeniu przekazanej przez Komendanta Powiatowego Policji w J., Prezydent Miasta K. orzekł decyzją z [...] października 2016 r. nr [...] - utrzymaną następnie w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] listopada 2016 r. nr [...] - o zatrzymaniu E. Z. prawa jazdy kat. B, na okres 3 miesięcy. Okoliczności te są bezsporne.

Powołane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego, zarówno art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c u.k.p. w związku z art. 7 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 541), jak i art. 135 ust. 1 P.r.d., zostały uzasadnione tożsamą argumentacją wskazującą, że niedopuszczalne było wydanie decyzji administracyjnej o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. bez uprzedniego "fizycznego" zatrzymania tego dokumentu na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a P.r.d.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 135 P.r.d. i art. 7 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw przypomnieć należy, że wskazanie przepisów, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, zostały naruszone, oznacza konieczność określenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego. Jeśli dany przepis posiada kilka jednostek redakcyjnych, to powinna być wskazana też konkretna jednostka redakcyjna tego przepisu (wyrok NSA z 29 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 552/12, www.orzecznia.nsa.gov.pl – podobnie jak wszystkie cytowane w uzasadnieniu orzeczenia). Przepisy art. 135 P.r.d. zostały ujęte w mniejsze jednostki redakcyjne, tj. ustępy, punkty i litery, przepisy art. 7 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. – zaś w ustępy i punkty. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd I instancji zarzuca skarga kasacyjna. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd I instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyroki NSA z: 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07, 7 marca 2014 r., II GSK 2019/12, 28 czerwca 2013 r., II OSK 552/12, 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, 27 marca 2012 r., II GSK 218/11, 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10, 14 lutego 2012 r., II OSK 2232/10). Warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyroki NSA z: 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07, 6 lutego 2014 r., II GSK 1669/12, 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, 23 stycznia 2014 r., II OSK 1977/12).

Gdyby nawet dokonać rekonstrukcji zarzutów naruszenia powyższych przepisów w oparciu o argumentację powołaną w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na ich poparcie, to pozostają one niezasadne. Jako prawidłowo powołany wzorzec normatywny w skardze kasacyjna powinno wskazać się na naruszenie art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a u.k.p. i art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r.

Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy zatem ustalenia, czy w stanie prawnym obowiązującym w czasie popełnienia ww. wykroczenia oraz orzekania przez organy administracji obu instancji, dopuszczalne było wydanie decyzji administracyjnej o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. bez uprzedniego "fizycznego" zatrzymania tego dokumentu na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a P.r.d. W orzecznictwie sądów administracyjnych w odniesieniu do tego zagadnienia niejednokrotnie był już wyrażany pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela (por. wyroki NSA z 19 grudnia 2017 r., I OSK 1607/17 i I OSK 1499/17, z 4 października 2017 r., I OSK 490/17, wyrok WSA w Warszawie z 7 lutego 2018 r., VII SA/Wa 932/17, wyrok WSA w Poznaniu z 11 stycznia 2018 r., IV SA/Po 1093/17).

Materialnoprawne przesłanki wydania ww. decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy regulował (i nadal reguluje) samodzielnie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p., zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Przesłankami tymi są więc łącznie: kierowanie pojazdem na obszarze zabudowanym oraz przekroczenie dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h. (Dalszą, entymematyczną przesłanką jest jeszcze: ujawnienie takiego czynu przez właściwy organ kontroli ruchu drogowego; cytowany wyrok NSA I OSK 1607/17).

Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, w brzmieniu obowiązującym w okresie od 31 grudnia 2015 r. do 31 grudnia 2016 r., do dnia 31 grudnia 2016 r. podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy wymienionej w art. 5 (tj. u.k.p.), jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy wymienionej w art. 4 (tj. P.r.d.). Przepis art. 7 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy ma charakter proceduralny. Wynika z niego, że wskazana w nim "informacja" pełni w istocie rolę sformalizowanego źródła wiedzy o popełnionym wykroczeniu, a przekazanie tej informacji jest zdarzeniem mającym doprowadzić do wszczęcia postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy.

Na rzecz takiego właśnie, stricte proceduralnego, postrzegania przepisu art. 7 ust. 1 pkt 2 oraz jako wyłącznie "informacyjnej" (sygnalizacyjnej), a nie materialnoprawnej funkcji wskazanej w nim "informacji", przemawiają także motywy wprowadzenia tego przepisu przez ustawodawcę. Jak bowiem wskazano w uzasadnieniu do pierwotnego projektu ustawy zmieniającej, który przewidywał już taką regulację (druk nr 2586 VII kadencji Sejmu RP): "W nowym ust. 1b w art. 102 zobowiązuje się administratora centralnej ewidencji pojazdów do przekazywania informacji o wskazanych wyżej przypadkach (m.in. przekroczenia przez kierującego pojazdem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h - uw. NSA) dających staroście podstawę do zatrzymania prawa jazdy. Przepis ten wejdzie w życie z dniem 4 stycznia 2016 r., tj. z dniem wejścia w życie pozostających w fazie vacatio legis części przepisów ustawy o kierujących pojazdami dotyczących m.in. nadzoru nad kierującym, okresu próbnego i związanego z tym nowego zakresu funkcjonalności centralnej ewidencji kierowców. Od tego dnia CEK przejmie również prowadzenie ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, w której będą gromadzone informacje także o wskazanych naruszeniach skutkujących czasowym zatrzymaniem prawa jazdy. Do tego czasu odpowiednie informacje będą przekazywane staroście przez organy wydające prawomocne rozstrzygnięcia, co wynika z zaproponowanych przepisów przejściowych (które ostatecznie znalazły się w art. 7 ustawy zmieniającej - uw. NSA)." I dalej w tym samym dokumencie: "Z uwagi na fakt, iż z dniem 4 stycznia 2016 r. wchodzi w życie nowelizacja ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, przewidująca nowe zasady działania Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, jest konieczne dodanie przepisów przejściowych, regulujących do tego czasu przekazywanie staroście informacji w przypadku rażącego przekroczenia prędkości oraz przewożenia nadmiernej liczby osób i tym samym stosowania przewidzianych w projekcie sankcji".

Skoro art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw jest przepisem proceduralnym, to nie podlega tak rygorystycznej (ścisłej) wykładni, jak przepisy prawa materialnego normujące przesłanki odpowiedzialności administracyjnej lub karnej. W konsekwencji za w pełni uprawnione należy uznać stanowisko Sądu I instancji, że wzmiankowana w tym przepisie "informacja o zatrzymaniu prawa jazdy" to w rzeczywistości "informacja w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy", czyli informacja o ujawnieniu czynu uzasadniającego zatrzymanie prawa jazdy na podstawie art. 135 §1 pkt 1a lit. a P.r.d., nawet jeśli do tego zatrzymania faktycznie nie doszło (bo np. kierujący pojazdem nie miał lub nie okazał tego dokumentu w trakcie kontroli).

Potwierdzeniem słuszności takiego stanowiska jest treść art. 102 ust. 1c i 1e u.k.p. W myśl pierwszego z wymienionych przepisów, starosta wydając decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy m.in. zobowiązuje kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 P.r.d. Z kolei zgodnie z art. 102 ust. 1e u.k.p., okres, o którym mowa w ust. 1c, oblicza się na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), przy czym dla ustalenia początku okresu właściwa jest - co do zasady - data zwrotu dokumentu do właściwego organu (chyba że doszło już do "fizycznego" zatrzymania dokumentu prawa jazdy w trybie art. 135 ust. 1 pkt 1a, wówczas o początku biegu okresu zatrzymania prawa jazdy decyduje data tej czynności). Z przytoczonych przepisów jednoznacznie wynika, że ustawodawca przewidział wystąpienie sytuacji, w których nie dojdzie do zatrzymania dokumentu prawa jazdy podczas kontroli drogowej, a i tak nie będzie to stanowić przeszkody dla procedowania przez starostę i wydania decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy.

Powyższe pokazuje, że przepis art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw należy niewątpliwie interpretować w kontekście pozostałych przepisów kształtujących omawianą instytucję czasowego zatrzymania prawa jazdy, tj. w ujęciu systemowym.

Nie bez znaczenia są także argumenty o charakterze celowościowym.

Z cytowanego już uzasadnienia do projektu ustawy zmieniającej jasno wynika, że wprowadzenie instytucji czasowego zatrzymywania prawa jazdy miało na celu "poprawę stanu bezpieczeństwa ruchu drogowego. Konieczność wprowadzenia zmian w tym zakresie potwierdzają przypadki szczególnie tragicznych wypadków drogowych, w wyniku których śmierć ponosi wiele osób" (druk nr 2586 VII kadencji Sejmu RP). Tymczasem przyjęcie interpretacji prezentowanej przez skarżącego kasacyjnie niewątpliwe nie służyłoby osiągnięciu tego celu (ani leżącej u jego podstaw zasadzie prewencji). Interpretacja ta pozwala bowiem na łatwe uniknięcie sankcji - w postaci czasowego zatrzymania prawa jazdy - poprzez samo nieposiadanie przy sobie (a nawet tylko nieokazanie) dokumentu prawa jazdy podczas kontroli drogowej.

Mając wszystko to na uwadze, jako niezasadne należało ocenić zarzuty dopuszczenia się przez Sąd I instancji błędnej wykładni, wyszczególnionych w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej, przepisów postępowania - art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw oraz prawa materialnego - art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a P.r.d. w związku z art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. Interpretacja tych przepisów przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku była prawidłowa i słusznie doprowadziła Sąd I instancji do wniosku o dopuszczalności wydania - również w stanie prawnym obowiązującym przed 1 stycznia 2017 r. - na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w związku z przekroczeniem przez kierującego pojazdem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, bez względu na to, czy w trakcie kontroli związanej z ujawnieniem tego czynu doszło do "fizycznego" zatrzymania dokumentu prawa jazdy temu kierującemu, na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a P.r.d., czy nie doszło (jak w przypadku skarżącej kasacyjnie).

Mając wszystko to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlega oddaleniu zgodnie z art. 184 P.p.s.a. Z uwagi na datę wszczęcia postępowania sądowego w tej sprawie, uzasadnienie niniejszego wyroku sporządzone zostało zgodnie z wymogami art. 193 zdanie drugie P.p.s.a.