Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 322/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 8 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 30 ust. 6 pkt 1 i art. 48 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2022 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2018 roku, sygn. akt VII SA/Wa 106/18 w sprawie ze skargi [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2017r. nr [...] w przedmiocie obowiązku przedłożenia dokumentów oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 23 października 2018 r., VII SA/Wa 106/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę [...] sp. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w [...] (inwestor, Spółka) na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB) z [...] listopada 2017 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia dokumentów. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, w dniu 19 sierpnia 2016 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] (dalej: "PINB") przeprowadził czynności kontrolne na działce nr ewid. [...] w obrębie [...] przy Al. [...] w [...], w trakcie których ustalił, że na jej terenie znajduje się wolnostojący nośnik reklamowy o całkowitej wysokości około 17,5 m, w postaci dwóch podświetlanych tablic o wymiarach 4x12 m zamocowanych do stalowego słupa utwierdzonego w bloku fundamentowym zagłębionym w gruncie. W toku podjętych przez organ czynności Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej "[...]" w [...] S.A. przekazało PINB kopie umów najmu powierzchni na cele reklamowe zawartych pomiędzy tym przedsiębiorstwem, a Spółką, z których wynika, że 1 lipca 2010 r. oddano w najem oznaczoną powierzchnię z przeznaczeniem pod budowę i eksploatację jednego nośnika reklamowego.

W dniu 9 marca 2017 r. PINB przeprowadził oględziny działki z udziałem przedstawicieli Spółki oraz [...] w [...] S.A. W trakcie czynności kontrolnych przedstawiciel Spółki przedłożył kopię decyzji Wojewody [...] Nr [...] z [...] listopada 2010 r., którą uchylono decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z [...] sierpnia 2010 r., którą wniesiono sprzeciw do zgłoszenia inwestora wykonania robót budowlanych polegających na zamontowaniu urządzenia reklamowego dwutablicowego na działce nr ew. [...] obręb [...] przy Al. [...] w W. i umorzono postępowanie organu administracji architektoniczno-budowlanej I instancji.

Dalej w wyroku VII SA/Wa 106/18 przywołano, że w toku wszczętego postępowania do PINB wpłynęły kopie dokumentów archiwalnych, dotyczących montażu nośników reklamowych na terenie działek ew. nr [...] i [...] w obrębie [...] u zbiegu Al. [...] i Al. [...] w W. Po ich analizie oraz zebranego materiału dowodowego PINB stwierdził, że inwestor na wybudowanie przedmiotowego wolnostojącego nośnika reklamowego powinien był uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę, czego nie dopełnił. Wobec powyższego organ I instancji uznał, że w przedmiotowej sprawie powinien podjąć czynności, mające na celu umożliwienie inwestorowi zalegalizowanie stwierdzonej samowoli budowlanej.

Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że w PINB postanowieniem Nr [...] z [...] sierpnia 2017 r. nałożył na Spółkę obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni, od dnia kiedy to postanowienie stanie się ostateczne, dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2017, poz. 1332, uPb).

Na powyższe postanowienie Spółka wniosła zażalenie.

Powołanym na wstępie postanowieniem MWINB na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2017, poz. 1257, K.p.a.) oraz art. 83 ust. 2 uPb – utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Sąd wojewódzki przywołał motywy postanowienia organu II instancji, który wywodził, że Spółka 6 sierpnia 2010 r. dokonała zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na zamontowaniu urządzenia reklamowego dwutablicowego o wymiarach plansz 12 x 4 m i wysokości 16 m na działce o nr [...] w obrębie [...] w W. Do powyższego zgłoszenia Prezydent [...] decyzją z [...] sierpnia 2010 r. wniósł sprzeciw uzasadniając, że obiekt, którego zamiar budowy został zgłoszony, jest objęty obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł inwestor, a Wojewoda [...] decyzją Nr [...]z 18 listopada 2010 r. uchylił w/w decyzję Prezydenta [...] o sprzeciwie i umorzył postępowanie tego organu. Umorzenie postępowania nastąpiło z przyczyn formalnych, bowiem kompetencje organu do prowadzenia postępowania, do którego wniesiono zgłoszenie, ustają z chwilą upływu ustawowego 30 dniowego terminu od daty złożenia wniosku. Ponadto wówczas orzekający Wojewoda wskazywał, że w zaistniałych okolicznościach, jako organ uprawniony do zbadania zgodności inwestycji z przepisami prawa jest organ nadzoru budowlanego.

W ocenie MWINB, na podstawie powyższego nie można uznać, że organy administracji architektoniczno-budowlanej milcząco zaakceptowały zgłoszenie zamiaru wykonania przedmiotowych robót budowlanych przez Spółkę. Z w/w powodów nie można również uznać za słuszną argumentację zażalenia, że sporny obiekt został wykonany zgodnie z ówczesną praktyką organów. Z w/w decyzji organów architektoniczno-budowlanych obu instancji jednoznacznie wynika, że tego typu roboty wymagały one pozwolenia na budowę w formie decyzji, nie zaś tylko ich zgłoszenia. Realizacja wolnostojącego nośnika reklamowego, w skład którego wchodziła samodzielna konstrukcja nośna, znacznych rozmiarów tablice ekspozycyjne oraz fundament, nie mieściła się w pojęciu robót budowlanych polegających na "instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych" w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 2 uPb, podlegających jedynie obowiązkowi zgłoszenia do właściwego organu, lecz stanowiła w istocie budowę obiektu budowlanego (będącego budowlą) w określonym miejscu, trwale związanego z gruntem, na co wymagane było uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę.

W ocenie organu II instancji, nie może budzić wątpliwości, że budowa przedmiotowego wolnostojącego nośnika reklamowego wykonana została w warunkach samowoli budowlanej, tj. bez uprzedniego uzyskania od właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wobec powyższego zasadnie organ I instancji wdrożył postępowanie przewidziane w art. 48 ust. 2 i ust. 3 uPb, mające na celu umożliwienie inwestorowi zalegalizowanie stwierdzonej samowoli budowlanej.

Końcowo MWINB stwierdził, że możliwość legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego lub jego części jest możliwa, jeżeli inwestor wypełni powyższy obowiązek. Legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem, ale uprawnieniem inwestora. Nie przedkładając żądanej dokumentacji inwestor pozbawi się możliwości legalizacji stwierdzonej samowoli budowlanej.

Z postanowieniem MWINB nie zgodziła się Spółka, która złożyła skargę do WSA w Warszawie, zaskarżając go w całości i zarzuciła naruszenie:

1. art. 51 ust. 7 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 3 uPb mające wpływ na wynik sprawy, poprzez niezastosowanie wskazanych przepisów i błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie mające na celu legalizację samowoli budowlanej w oparciu o procedurę wynikającą z art. 48 uPb w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie doszło do wykonania robót budowlanych w oparciu o prawidłowo dokonane zgłoszenie w trybie art. 30 uPb, co w konsekwencji determinuje zastosowanie trybu legalizacyjnego wynikającego z art. 50 oraz 51 uPb;

2. art. 16 K.p.a., w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez zaakceptowanie przez organ II instancji rozstrzygnięcia, w którym organ I instancji, przyjmuje, że inwestycja jest niezgodna z obowiązującymi przepisami prawa w sytuacji, gdy inwestor wzniósł obiekt zgodnie z procedurą zgłoszenia robót budowlanych przewidzianą w art. 30 uPb, co w konsekwencji należy uznać za podważanie mocy wiążącej ostatecznego rozstrzygnięcia, do którego doszło w sprawie dotyczącej zgłoszenia robót budowlanych.

Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji; wstrzymanie wykonania zaskarżanego postanowienia w trybie art. 61 § 3 Ppsa; zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że dokonane przez skarżącą zgłoszenie wykonania robót budowlanych poprzez nie wniesienie sprzeciwu w ustawowym terminie uprawniało Spółkę do realizacji inwestycji w oparciu o milczącą zgodę organu. W sprawie nie doszło do popełnienia samowoli budowlanej, a zgłoszenie wzniesienia obiektu zostało skutecznie przyjęte, zgodnie z obowiązującymi przepisami. W konsekwencji nie ma przedmiotu postępowania, którego dotyczy art. 48 uPb, a dalsze procedowanie w tym trybie stanowiłoby o wadliwości tego postępowania i to o wadliwości mającej istotny wpływ na wynik sprawy. Postępowanie podlegać powinno umorzeniu, jako bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a., a ewentualne dalsze procedowanie powinno się toczyć w oparciu o przepisy art. 50-51 uPb.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko i wnosił o jej oddalenie.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie oddalił skargę.

W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki zauważył, że niesporny jest fakt ustalony w toku postępowania przez organy nadzoru budowlanego, że posadowiony na działce przy Al. J[...] w [...], wolnostojący nośnik reklamowy o całkowitej wysokości około 17,5 m, w postaci dwóch podświetlanych tablic o wymiarach 4 x 12 m zamocowanych do stalowego słupa utwierdzonego w bloku fundamentowym zagłębionym w gruncie, jest związany w sposób trwały z gruntem. Wynika to z tego, że został umocowany na gruncie za pomocą stalowego słupa osadzonego w betonowej stopie fundamentowej, całkowicie zagłębioną w tym gruncie. W ocenie sądu pierwszej instancji świadczy to jednoznacznie o tym, że nośnik ten nie powstał w wyniku zainstalowania (montażu), ale w wyniku budowy, a z tego wynika, że inwestor zobowiązany był przed rozpoczęciem prac budowlanych uzyskać pozwolenie na budowę.

Dalej sąd pierwszej instancji stwierdził, że w sprawie nieistotnym prawnie jest fakt dokonania przez skarżącą zgłoszenia wykonywania prac budowlanych w trybie art. 30 ust. 1 pkt 1 uPb i (formalnie rzecz ujmując) brak sprzeciwu właściwego organu, bowiem o zgodności z prawem wykonanych robót budowlanych nie decyduje dokonanie jakiejkolwiek czynności poprzedzającej ich rozpoczęcie, ale wyłącznie poprawnej i wymaganej przy określonym stanie faktycznym prawem czynności – w tym wypadku wystąpienia z wnioskiem o pozwolenie na budowę i – w konsekwencji – uzyskania pozwolenia na budowę.

W ocenie tegoż sądu, wymiary samej tablicy reklamowej mają drugorzędne znaczenie przy ocenie, czy wykonane roboty budowlane były budową, czy instalowaniem (montażem). Ustalenia w tym zakresie mogą jednakże mieć znaczenie pomocnicze, gdyż wymiar tablicy reklamowej determinuje sposób posadowienia nośnika na gruncie.

Sąd wojewódzki końcowo przypomniał, że skarżąca nie musi wykonać postanowienia organu nadzoru budowlanego, ale wówczas konsekwencją prawną będzie zastosowanie przez organ sankcji z ust. 1 art. 48 uPb.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Spółka – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając to orzeczenie w całości i na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm., Ppsa) zarzucając mu:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego:

1. art. 48 ust. 2 i 3 uPb poprzez bezpodstawne zastosowanie i błędne przyjęcie, iż:

- przepisy te stanowić winny podstawę prawną prowadzonego postępowania, pomimo że brak było przesłanek do ich zastosowania wobec faktu, iż wykonanie robót budowlanych poprzedzone zostało zgłoszeniem, co do którego nie zgłoszono skutecznie sprzeciwu,

- w przypadku robót budowlanych wykonanych jedynym właściwym trybem postępowania jest postępowanie legalizacyjne, regulowane przez art. 48 uPb, pomimo, iż art. 51 ust. 7 uPb wyraźnie dopuszcza zastosowanie trybu postępowania naprawczego do robót budowlanych wykonanych w dacie wszczęcia postępowania;

2. art. 51 ust. 7 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 3 uPb poprzez niezastosowanie i błędne przyjęcie, iż:

- w przedmiotowej sprawie należy przeprowadzić postępowanie mające na celu legalizację samowoli budowlanej w oparciu o procedurę wynikającą z art. 48 uPb w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie doszło do wykonania robót budowlanych w oparciu o prawidłowo dokonane zgłoszenie w trybie art. 30 uPb, co w konsekwencji determinuje podstawę prawną postępowania wynikającą z art. 50 oraz 51 uPb,

- w wypadku wykonanych robót budowlanych brak jest możliwości zastosowania trybu naprawczego wynikającego z art. 50 i 51 uPb, podczas gdy art. 51 ust. 7 uPb wyraźnie dopuszcza zastosowanie trybu postępowania naprawczego do robót budowlanych wykonanych w dacie wszczęcia postępowania;

II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 Ppsa w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Pusa) w zw. z art. 134 § 1 Ppsa w zw. z art. 141 § 4 Ppsa oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa w zw. art. 151 Ppsa poprzez niewłaściwą kontrolę legalności zaskarżonych postanowień PINB oraz MWINB i nieuwzględnienie skargi oraz nieuchylenie zaskarżonych postanowień mimo ich wydania z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 8 § 1 K.p.a. w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 1 uPb polegającym na braku uwzględnienia okoliczności, iż właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu co do zamierzenia wykonania obiektu budowlanego polegającego na budowie nośnika reklamowego, co było działaniem wymaganym przepisami w sytuacji, w której budowa nie była zgodna z przepisami, a tym samym wprowadził "skarżącego" w błąd co do prawidłowości wykonania robót budowlanych, co w konsekwencji doprowadziło do zastosowania błędnego trybu postępowania oraz nieuzasadnionego nałożenia na "skarżącego" obowiązków wskazanych w treści postanowienia.

Wskazując na powyższe zarzuty, na podstawie art. 185 § 1 Ppsa, skarżąca kasacyjnie wnosi o:

1) uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie;

2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Nadto, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 Ppsa wnosi o wstrzymanie wykonania decyzji obu instancji z uwagi na fakt, iż ich wykonanie prowadzić będzie do wyrządzenia "skarżącemu" znacznej szkody materialnej oraz spowoduje niemożliwe do odwrócenia skutki.

Jednocześnie, na podstawie art. 176 § 2 Ppsa, oświadczyła, iż wnosi o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że wbrew sądu pierwszej instancji, należy stwierdzić, iż Spółka nie dopuściła się samowoli budowlanej polegającej na budowie obiektu budowlanego bez pozwolenia na budowę. W rzeczywistości skarżąca wykonała obiekt budowlany na podstawie zgłoszenia, co do którego organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł w ustawowym terminie sprzeciwu. Okoliczność ta wprost wynikała z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy i nie była kwestionowana przez organy obu instancji. Także sąd pierwszej instancji poczynił w tym zakresie prawidłowe ustalenia.

Dalej skarżąca kasacyjnie argumentuje, że organy obu instancji zastosowały niewłaściwą podstawę prawną dla wszczęcia i prowadzenia postępowania, stosując w niniejszej sprawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 uPb, zamiast ewentualnie art. 50 i art. 51 uPb. Błędy te nie zostały skorygowane przez sąd pierwszej instancji, co doprowadziło do utrzymania w obrocie prawnym postanowienia rażąco naruszającego przepisy prawa, zarówno materialnego, jak i procesowego.

Spółka zaznacza, że skarżąca dokonała zgłoszenia robót budowlanych, a właściwy organ nie zgłosił skutecznie, zgodnie z procedurą, sprzeciwu. Tym samym – w jej ocenie - nie jest możliwym twierdzenie, że roboty zostały zrealizowane samowolnie w myśl art. 48 uPb.

Na wyznaczony w sprawie termin rozprawy tzw. odmiejscowionej nikt się nie zgłosił.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

A. Zasadnicze znaczenie w sprawie mają zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Istota sprawy sprowadza się do kwalifikacji robót budowlanych polegających na wykonaniu przez inwestora nośnika reklamowego na fundamencie betonowym zagłębionym w gruncie, poprzedzonych wniesionym zgłoszeniem w 2010 roku. Niesporne jest, że wobec tego zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej wniósł sprzeciw, ale decyzja o sprzeciwie została uchylona przez Wojewodę [...] wobec ustalenia, że sprzeciw ten wniesiono po upływie ustawowego terminu. Ta okoliczność jest bezsporna, jak i to, że w motywach decyzji Wojewody [...] wskazywano na właściwość organów nadzoru budowlanego w sprawie legalności wykonania robót objętych zgłoszeniem.

Dla strony skarżącej kasacyjnie – na co wskazują wywody zawarte na s. 8 skargi kasacyjnej – jest oczywiste, że dla wykonania przedmiotowego nośnika reklamowego konieczne było uzyskanie pozwolenia na budowę. Spółka, podkreślając jednak wniesione zgłoszenie zamiaru wykonania takich robót budowlanych oraz następczo uchylenie decyzji o sprzeciwie, wywodzi iż niedopuszczalne jest aktualnie stosowanie wobec wykonanego w tych okolicznościach obiektu budowlanego przepisów art. 48 uPb, zaś właściwym trybem winno być stosowanie art. 51 ust. 7 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 3 uPb. Stanowisko to nie jest prawidłowe, a wyrok sądu pierwszej instancji odpowiada prawu.

Wykonany na podstawie zgłoszenia wniesionego w 2010 r. przez inwestora nośnik reklamowy winien był być poprzedzony pozwoleniem na budowę. Regułą, wynikającą z art. 28 ust. 1 uPb, jest wykonywanie robót budowlanych na podstawie pozwolenia na budowę, wyjątki wynikają z przepisów art. 29-31 tej ustawy. W momencie wnoszenia przez inwestora w 2010 r. zgłoszenie zamiary wykonania przedmiotowego obiektu, z przepisu ówczesnego art. 28 ust. 1 uPb wynikało ponadto, że owo pozwolenie na budowę winno być ostateczne, aby można było wykonywać roboty budowlane. Trafnie WSA w Warszawie eksponował, że wykonanie wolnostojącego urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem jest budowlą, jej wykonanie zaś budową obiektu budowlanego, przeto rzeczony nośnik reklamowy wymagał uzyskania pozwolenia na budowę. Tej oceny Spółka skutecznie nie zakwestionowała. W tych okolicznościach doszło do wykonania obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, zatem zachodziła sytuacja, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 uPb. Skoro zrealizowanie przedmiotowego obiektu wymagało uzyskania uprzednio pozwolenia na budowę, a inwestor takim pozwoleniem nie dysponuje, organ nadzoru budowlanego I instancji prawidłowo umożliwił Spółce, stosując regulację zawartą w art. 48 ust. 2 i 3 uPb, legalizację wzniesionego obiektu budowlanego.

B. Słusznie sąd pierwszej instancji przyjął, że dokonanie przez inwestora zgłoszenia zamiaru wykonania przedmiotowego nośnika reklamowego i brak skuteczności we wniesieniu sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, nie oznacza tym samym, iż zalegalizowanie takich robót następować może wyłącznie w tzw. trybie naprawczym, określonym przepisami art. 50-51 uPb. Ten tryb można stosować wszak tylko w innych przypadkach, niż ujęte w art. 48 uPb. Trafny jest z kolei ten zarzut skargi kasacyjnej, w której słusznie wytknięto sądowi pierwszej instancji błędny pogląd, jakoby tryb naprawczy ujęty powyższymi przepisami nie mógł być stosowany do robót budowlanych już wykonanych (s. 12 skarżonego wyroku). Nie ma to jednak znaczenia dla uwzględnienia skargi kasacyjnej, skoro Naczelny Sąd Administracyjny oddala ją nie tylko, gdy nie ma usprawiedliwionych podstaw, ale także gdy zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu (art. 184 Ppsa). Taka sytuacja zachodzi w przedmiotowej sprawie.

C. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia wyłuszczonych w skardze przepisów postępowania i nieuwzględnienie skargi, mimo – jak wywodzi strona skarżąca kasacyjnie – iż doszło do naruszenia art. 8 § 1 K.p.a. w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 1 uPb. Zarzut ten w petitum skargi kasacyjnej jej autor tak sformułował, jakoby wobec zgłoszenia inwestora nie wniesiono sprzeciwu, a przez to działał on – wykonując roboty budowlane – pod wpływem błędu organu administracji architektoniczno-budowlanego co do legalności wykonanych robót. Po pierwsze, w sprawie był wniesiony sprzeciw, choć z powodu uchybienia ustawowego terminu do jego wniesienia, decyzja o sprzeciwie została wskutek odwołania inwestora uchylona. Po drugie, motywy decyzji Wojewody [...] wydanej w sprawie "sprzeciwowej" nie mogą budzić wątpliwości, że na zgłaszane roboty budowlane inwestor winien legitymować się stosownym pozwoleniem na budowę. Po trzecie, kilkuletni okres użytkowania wzniesionego w realiach kontrolowanej sprawy nośnika reklamowego, niezależnie jakby oceniać ten okres "apatii" właściwego organu nadzoru budowlanego odnośnie do braku podjęcia niezwłocznych działań organu w celu przeciwdziałania stanu niezgodnego z prawem, w żadnym razie nie niweczy prawidłowego trybu likwidacji takiego stanu przy zastosowaniu właściwych przepisów, a to art. 48 uPb.

D. W konsekwencji nie są trafne wszystkie zarzuty naruszenia wyłuszczonych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszelkie wymogi, jakie powinno ono posiadać w świetle dyspozycji art. 141 § 4 Ppsa, zaskarżony wyrok poddaje się kontroli. Nie doszło także do naruszenia przepisów art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 Ppsa w zw. z art. 1 § 1 i § 2 Pusa w zw. z art. 134 § 1 Ppsa oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa w zw. art. 151 Ppsa.

E. Z powyższych względów i działając na podstawie art. 184 Ppsa orzec należało o oddaleniu skargi kasacyjnej.