Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 169/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Wojewody Mazowieckiego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2009 r., sygn. akt VII SO/Wa 26/09 o wymierzeniu grzywny Wojewodzie Mazowieckiemu w sprawie z wniosku K. S. w przedmiocie wymierzenia Wojewodzie Mazowieckiemu grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 28 października 2009 r., sygn. akt VII SO/Wa 26/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył Wojewodzie Mazowieckiemu grzywnę w wysokości 100 zł za niezastosowanie się do obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oraz zasądził od tego organu na rzecz K. S. kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że K. S. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę domagając się stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Mazowieckiego. Sąd rozdzielił skargę na kilka skarg. Jedną z nich – skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2007 r. Sąd przesłał do organu w dniu 18 grudnia 2008 r., lecz Wojewoda Mazowiecki nie wykonał ciążącego na nim obowiązku przekazania skargi do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę i aktami.

Wobec powyższego skarżący w dniu 16 lipca 2009 r. złożył wniosek o wymierzenie organowi grzywny. Wniosek ten doręczony został Wojewodzie Mazowieckiemu w dniu 14 sierpnia 2009 r. Organ jednak nie udzielił odpowiedzi.

Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że zachodzą przesłanki uzasadniające wymierzenie grzywny Wojewodzie Mazowieckiemu. Wysokość grzywny została ustalona na podstawie art. 154 § 6 p.p.s.a. z uwzględnieniem całokształtu okoliczności sprawy.

Na to postanowienie zażalenie złożył Wojewoda Mazowiecki wskazując, że skarga K. S. nie jest skargą "na Wojewodę Mazowieckiego w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a.", bowiem nie została złożona za pośrednictwem Wojewody Mazowieckiego jak również nie dotyczy działania, czy też bezczynności Wojewody. W istocie jest to wniosek o stwierdzenie nieważności szeregu decyzji, powinien być zatem adresowany do Ministra Infrastruktury. Z tego też względu Wojewoda pismem z dnia 20 sierpnia 2009 r. udzielił odpowiedzi w formie informacji wskazując organ właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji. Zasadnym jest więc – w ocenie organu - przyjęcie, że treść tego pisma stanowi wyjaśnienie i usprawiedliwienie nieprzekazania akt sprawy, która w ocenie organu stanowiła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W myśl § 2 tego artykułu, organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia.

W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6, to jest w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Oznacza to, że przesłanką do wymierzenia takiej grzywny jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu, bez względu na powody. Natomiast wymierzając grzywnę, sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy.

W niniejszej sprawie Wojewoda Mazowiecki nie przekazał do Sądu skargi K. S., czemu organ nie zaprzeczył. Organ nie wykonał zatem podstawowego ciążącego na nim obowiązku, któremu to obowiązkowi odpowiada po stronie skarżącego uprawnienie do żądania jego wykonania. W każdej bowiem sytuacji, gdy wniesiona została skarga, organ winien wypełnić ciążący na nim obowiązek wynikający z art. 54 § 2 p.p.s.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego do kompetencji Wojewody Mazowieckiego nie należała ocena dopuszczalności i zasadności skargi. Takiej bowiem oceny dokonuje każdorazowo wojewódzki sąd administracyjny, który na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. może odrzucić skargę, co podlega dalszej ewentualnej kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W związku z tym, niedopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a., z uwagi na niedopuszczalność złożonej skargi, jej niezasadność, bądź też niewyczerpanie administracyjnej drogi odwoławczej, nie usprawiedliwia nieprzekazania tej skargi sądowi administracyjnemu. Może jedynie być "okolicznością łagodzącą" przy orzekaniu o wysokości kary grzywny, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Stwierdzić zatem należy, że w niniejszej sprawie Wojewoda Mazowiecki był obowiązany przekazać właściwemu sądowi administracyjnemu skargę wraz aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od jej wniesienia, czego jednak nie uczynił, w związku z czym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2009 r. nie narusza przepisów obowiązującego prawa.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.