Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1254/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła Sędziowie WSA Ewa Partyka NSA Małgorzata Wolska /spr./ Protokolant st. sekr. sąd Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 marca 2012 r. sprawy ze skargi A. J., A. J. i J. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy pozytywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących A. J., A. J. i J. J. solidarnie kwotę 391 zł /słownie: trzysta dziewięćdziesiąt jeden złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1254/11

U Z A S A D N I E N I E

Postanowieniem z dnia [...] października 2011 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławczego utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] lipca 2011 r., znak: [...] odmawiające pozytywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości działki o nr ewid. 1102/1 położonej w J.

Jako podstawę prawną wskazało art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw.

z art. 144 k.p.a. oraz z art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.) – zwana dalej u.g.n.

Z uzasadnienia postanowienia i akt administracyjnych wynika, że J. J., A. J. i A. J. zwrócili się z wnioskiem o wydanie opinii zatwierdzającej wstępny projekt podziału nieruchomości oznaczonej jako działka o nr ewid. 1102/1 położonej w miejscowości J., na nowe działki o nr ewid. 1102/13, 1102/14 i 1102/15.

Trzykrotnie postanowieniami z dnia [...] września 2010 r. ([...]),

z dnia [...] grudnia 2010 r. ([...]) i z dnia [...] kwietnia 2011r. ([...]) Burmistrz Gminy [...] odmówił zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości działki o nr ewid. 1102/1 położonej w J. Postanowienia te zostały, postanowieniami Samorządowego Kolegium Odwoławczego odpowiednio z dnia [...] listopada 2010r. ([...]), z dnia [...] lutego 2011r. ([...]) i z dnia [...] czerwca 2011r. ([...]) uchylone a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W dalszej kolejności postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...] Burmistrz Gminy [...] odmówił pozytywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości działki o nr ewid. 1102/1 położonej w obrębie J. na nowe działki o nr ewid. 1102/13, 1102/14 i 1102/15. Podał, że wnioskodawcy jako cel podziału nieruchomości podali wydzielenie działki nr 1102/14 przeznaczonej pod zabudowę, zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy, wydzielenie działki nr 1102/15, która pozostanie w dotychczasowym użytkowaniu oraz wydzielenie działki nr 1102/13, która będzie drogą dojazdową do wydzielanych działek 1102/14 i 1102/15. Dostęp wydzielanych działek do drogi publicznej tj. do ul. [...] (dz. nr 1113) zaplanowano poprzez działkę nr 1102/12 – drogę wewnętrzną, własności Gminy [...]. Organ wskazał, że działka o nr 1102/1 położona jest w terenie dla którego z dniem 1.01.2003r. Miejscowy Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] stracił ważność. Nie przystąpiono również do opracowywania nowego planu, dlatego też sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego na działce nr 1102/1, w granicach określonych w załączniku graficznym konturem ABCDE, ustalone zostały w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] maja 2010 r., znak: [...].

Organ I instancji stwierdził, że wstępny projekt podziału w zakresie wydzielenia działki nr 1102/14 jest zgodny z ustaleniami ww. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ale jest sprzeczny z przepisami odrębnymi w zakresie parametrów dojścia i dojazdu do działki budowlanej. Powołując się na tresć art. 93 ust. 3 u.g.n., organ podniósł, że podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeśli projektowane do wydzielenia działki nie mają dostępu do drogi publicznej. Wydzielanie dróg dojazdowych i określanie ich parametrów odbywa sie zgodnie z rozdziałem 2 – Dojscia i dojazdy, zawartym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ podkreślił, że wydzielenie działki budowlanej bez dojścia i dojazdu umożliwiającego dostęp do drogi publicznzej, o paramertach określonych w ww. rozporządzeniu, nie jest możliwe. Nadto brak jest podstaw prawnych do zaopiniowania proponowanej do wydzielenia działki o nr ewid. 1102/13, jako drogi wewnętrznej, umożliwiajacej dostęp działki nr ewid. 1102/14 / 1102/15 do gminnej drogi publicznej.

Na postanowienie to zażalenie złożyli A. J., J. J. A. J. – zastępowani przez radcę pr. D. D., wnosząc o jego uchylenie, ewentualnie jego zmianę poprzez wydanie postanowienia pozytywnie opiniującego wstępny projekt podziału nieruchomości. Zarzucili naruszenie:

- art. 93 ust. 3-5, art. 94 ust. 1 u.g.n. poprzez niewłaściwe zastosowanie, błędną wykładnię i uznanie, że należy odmówić pozytywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości;

- art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez uznanie, że nowo powstałe działki nie będą miały odpowiedniego dostępu do drogi publicznej;

- art. 127 w zw. z art. 123 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędną interpretację. Wskazali, że uzasadnienie faktyczne jest nieczytelne i zawiera błędy logiczne, a uzasdnienie prawne zawiera niesprecyzowaną podstawę prawną;

- art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i niezbadanie wszystkich okoliczności sprawy. Odwołujący podkreślili, że wstępny projekt podziału nieruchomości wykonany został przez uprawnionego geodetę.

Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Gminy [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, jednakże niedopuszczalność podziału nieruchomości zaproponowanego przez wnioskodawców we wstępnym projekcie podziału, wynika z innych powodów niż tych wskazanych w zaskarżonym postanowieniu. SKO podkreśliło, że z przedłożonego przez wnioskodawców wstępnego projektu podziału nie wynika, w jaki sposób wydzielone działki miałyby zapewniony dostęp do drogi publicznej. Powołując się na treść art. 93 i art. 94 u.g.n. stwierdziło, że z ust. 3 art. 93 u.g.n. wynika, że podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej, przy czym za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem. W dalszej części organ wskazał na treść § 3 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7.12.2004r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości /Dz.U. z 2004 r. Nr 268, poz. 2663/ , z którego wynika, że wstępny projekt podziału nieruchomości powinien zawierać, poza innymi elementami, przedstawioną w formie graficznej w kolorze czerwonym lub w formie opisowej propozycję sposobu zapewnienia dostępu projektowanych do wydzielenia działek gruntu do drogi publicznej. Przepisy tego rozporządzenia z dnia 7.12.2004r. mają zastosowanie w sprawie, a nie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r., na które powołuje sie organ I instancji. Powyższe uchybienie polegające na wadliwym uzasadnieniu rozstrzygnięcia przez organ I instancji, pozostaje jednak bez wpływu na samo rozstrzygnięcie.

W przedmiotowej sprawie, brak pozytywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału wynika z faktu, że mające powstać w wyniku podziału działki w ogóle nie mają zagwarantowanego dostępu do drogi publicznej, dostęp taki nie wynika z projektu podziału. Zaproponowany przez strony w piśmie z dnia 21.03.2011r. w sposób opisowy dostęp wydzielonych działek do drogi publicznej, nie został umieszczony w samym projekcie, a nadto w ocenie organu, sposób ten, dostępu wydzielonych działek do drogi publicznej nie gwarantuje. Wskazana przez wnioskodawców droga działka nr 1102/12, nie stanowi drogi publicznej w rozumieniu przepisów o drogach publicznych, jest to droga wewnętrzna, nie jest ujęta w ewidencji dróg publicznych, prowadzonej przez zarządcę dróg gminnych na terenie gminy [...]. Zaproponownay dostęp do drogi publicznej nie spełnia więc przeslanek z art. 93 ust. 3 u.g.n. Droga wewnętrzna mająca powstać z podziału (działka nr 1102/13) dochodzi do działki nr 1102/12, która jest drogą wewnętrzną, nie stanowi zaś dorgi publicznej. Dostęp do drogi publicznej (działka nr 1113) mógłby zostać ewentualnie zapewniony poprzez ustanowienie odpowiednich służebności na działce nr 1102/12. Kolegium wskazując na treść art. 99 stwierdziło, że możliwe jest warunkowe zatwierdzenie podziału pod warunkiem późniejszego ustanowienia odpowiednich służebności w momencie sprzedaży działek. Jednakże już wstępny projekt podziału działki powinien wskazywać na kształt proponowanych służebności, w przedmiotowej sprawie projekt podziału takich propozycji nie zawiera, co skutkowało brakiem możliwości pozytywnego zaopiniowania przedłożonego przez wnioskodawców wstępnego projektu podziału nieruchomości.

Powyższe postanowienie zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie J. J., A. J. i A. J. – reprezentowani przez radcę pr. D. D., wnosząc o jego uchylenie ewentualnie o stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia w całości lub stwierdzenie wydania decyzji lub postanowienia z naruszniem prawa. Skarżący zarzucili:

1/ naruszenie przepisów postępowania tj:

- art. 7 w zw. z art. 136 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, brak pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez nieprzeprowadzenie powtórnego postępępowania przez SKO, w celu sprawdzenia czy wniosek o pozytywne zaopiniownie wstępnego projektu podziału nieruchomości zawierał deklarację wydzielenia drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu. Organ II instancji zaniechał przeprowadzenia własnego postępowania dowodowego;

- art. 12 § 1 k.p.a. poprzez brak wnikliwości w prowadzonym postępowaniu przez organ I i II instancji;

- art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego;

- art. 80 k.p.a. poprzez arbitralne i niepoparte żadnymi dowodami przyjęcie, że przesłanki uzasadniające wydanie postanowienia zostały udowodnione;

- art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się przez organy do zaleceń właściwego WSA w zakresie przeprowadzenia postępowania dowodowego;

2/ naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

- art. 93 ust. 3 u.g.n. poprzez uznanie faktu wydzielenia drogi wewnętrznej wraz

z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu, jako przeslanki niewystarczaącej do podziału nieruchomości;

- art. 2 pkt 14 u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia uznającego, że “dostępu do drogi publicznej nie stanowi dostępu do niej przez drogę wewnętrzną na której ustanowiona jest służebnośc drogowa".

W obszernym uzasadnieniu skarżący rozwinęli powyższe zarzuty z podkreśleniem, że organ odowławczy nie przeprowadził dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego, opierając się jedynie na wcześniej zgromadzonym materiale dowodowym. Uznali, że Kolegium winno zażądać od nich dostarczenia dodatkowych dowodów na potwierdzenie faku, że wniosek o podział nieruchomości zawierał przesłanki podziału wskazane w art. 93 u.g.n., a dojazd do wydzielonych działek odpowiada definicji “dostępu do drogi publicznej", wynikającej z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. Zakwestionowali powoływanie się przez organ na definicję “drogi publicznej". Stwierdzili, że przedstawiony do zaopiniowania projekt podziału zawierał propozycję wydzielenia drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu. Wskazali, że w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie art. 99 u.g.n., a organ winien pozytywnie zaopiniować wniosek podziału nieruchomości, ewentualnie wzywając do uzupełenienia (zastrzeżenia) ze strony właścicieli, że w razie sprzedazy wydzielonej działki ustanowią dla niej służebność dojazdu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Sąd rozpoznający skargę na akt administracyjny (tu postanowienie) dokonuje jego oceny mając na uwadze wyłącznie stan sprawy obowiązujący w dniu podjęcia aktu (wydania postanowienia), jak i stan sprawy istniejący na ten dzień, a wynikający z akt administracyjnych (art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do przepisu art. 134 § 1 powyższej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia, jeżeli m.in. stwierdzi on naruszenie prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 cyt. ustawy).

Dokonując kontroli w omówionym zakresie Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania i dlatego w obrocie prawnym nie może pozostać.

Naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych. Treść art. 145 § 1 pkt 1 litera c cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jednoznacznie stanowi, że warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest ustalenie, iż stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z kolei przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń przepisów postępowania na treść decyzji/postanowienia, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego.

W myśl przepisu art. 7 Kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten wyraża jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. zasadę prawdy obiektywnej. Oznacza ona, że na organ administracji publicznej nałożony jest obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością.

Stosownie natomiast do przepisów art. 77 § 1 i art. 80 Kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona.

Zebranie całego materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów, a ich określenia dokonuje organ w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. Organ administracji publicznej obowiązany jest z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy.

Ocena dowodów, zgodnie z art. 80 Kpa, powinna być oparta o wszechstronną analizę całokształtu materiału dowodowego. Organ powinien rozpatrzeć nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności.

W ocenie Sądu, przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia organy administracji naruszyły obowiązki proceduralne wynikające z powołanych przepisów, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Trafny jest więc podniesiony w tym zakresie zarzut skargi, błędnie natomiast zarzucono w niej naruszenie art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niezastosowanie się organów obu instancji do zaleceń "właściwego WSA w zakresie przeprowadzenia postępowania dowodowego". Dotychczas wydawane postanowienia odnoszące się do podziału nieruchomości skarżących (działki nr 1102/1 poł. w J.) nie były kontrolowane przez tut. Sąd i stąd też nie może być mowy o niezastosowaniu się do zaleceń Sądu przez organy orzekające w sprawie niniejszej.

Stosownie do przepisu art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 102 poz. 651 ze zm.), powoływanego w podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia, podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej, z tym że za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności do wydzielonych działek gruntu.

Brzmienie tego przepisu wskazuje na kolejność uwzględniania określonych sposobów ustalania dostępu do drogi publicznej. Najpierw powinien być to dostęp bezpośredni (zdanie pierwsze), następnie, na co wskazuje zdanie drugie (po średniku), wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem odpowiednich służebności, a dopiero w ostatniej kolejności, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem, należy rozważyć ustanowienie innych służebności drogowych (zob. wyrok WSA w Lublinie z dnia 4.07.2006 r., II SA/Lu 475/2006). Takie stanowisko prezentowane jest też w doktrynie (zob. J. Szachułowicz. M. Krassowska, A. Łukaszewska: Gospodarka Nieruchomościami. Przepisy i komentarz, W-wa 2002, s. 270).

Przyjęcie powyższej tezy o kolejności uwzględniania poszczególnych sposobów dostępu do drogi publicznej, w zestawieniu z argumentacją zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, nie daje podstaw do akceptacji stanowiska odmawiającego pozytywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości (działki nr 1102/1 poł. w J.), ze względu na treść normy prawnej art. 93 ust. 3 ustawy.

Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 6 września 2010 r. A. J. i A. J. wystąpili do Burmistrza Miasta [...] o zaopiniowanie projektu wstępnego podziału działki nr 1102/1 poł. w J. "zgodnym z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy znak: [...]". Wspomnianą decyzją, znajdująca się w aktach sprawy wydaną w dniu [...] maja 2010 r. (ostateczną z dniem 30.06.2010 r.), Burmistrz Gminy [...] ustalił sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego na działce nr 1102/1 w m. J., w granicach określonych w załączniku graficznym nr 1 konturem ABCDE. W pkt 2 litera c tej decyzji zatytułowanym "Warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji" m.in. wskazano – "komunikacja: z drogi stanowiącej własność Gminy [...], poprzez istniejący zjazd". W tym więc postępowaniu Burmistrz wskazał możliwość dojazdu do drogi publicznej. Brak takiej możliwości oznaczałby naruszenie prawa przy wydawaniu powołanej decyzji z dnia [...] maja 2010 r., ze względu na treść art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.).

Trzeba też zauważyć, że zaznaczony na załączniku graficznym nr 1 powyższej decyzji kontur ABCDE zdaje się odpowiadać konturowi działki nr 1102/14 wykazanej w projekcie wstępnym podziału działki nr 1102/1, do którego odnosi się zaskarżone postanowienie. Tymczasem organ orzekający w drugiej instancji nie odniósł się w żaden sposób do wspomnianej decyzji z dnia [...] maja 2010 r. i w szczególności do wskazanej w niej możliwości dostępu do drogi publicznej. Dostęp do drogi publicznej oznacza gwarantowaną możliwość korzystania z tej drogi. Sformułowanie z art. 93 ust. 3 ustawy "dostęp do drogi publicznej" nie jest synonimem "położenia działki bezpośrednio przy drodze publicznej".

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ orzekający stwierdził, że już wcześniej wnioskodawcom wskazywana była "kwestia prawidłowego dostępu działek do drogi publicznej" (zanim zapadło zaskarżone postanowienie Kolegium wcześniej trzykrotnie orzekało). Nie jest trafne przerzucenie wyjaśnienia stanu faktycznego na stronę postępowania. Nie wyjaśniono już w tymże uzasadnieniu wnioskodawcom możliwości stosowania normy prawnej art. 99 ustawy.

Reasumując wskazane naruszenie obowiązków proceduralnych mogło mieć więc istotny wpływ na wynik postępowania, doprowadziło bowiem do wydania postanowienia w oparciu o niepełny i nie oceniony należycie materiał dowodowy. Zebrany materiał dowodowy nie dawał podstaw do jednoznacznego ustalenia, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do pozytywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału przedmiotowej nieruchomości.

Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 200, art. 205 § 2 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie orzekł jak w sentencji.

Wskazania co do dalszego postępowania organu II instancji wynikają wprost z powyższych rozważań.