Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 208/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-05-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 197 § 2 w zw. z art. 178
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik – Bury po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu i stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji postanawia: 1. odrzucić zażalenie; 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (sto) zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego od zażalenia.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 października 2016 r. tutejszy Sąd oddalił skargę R. C. na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K.. Od wyroku tego pełnomocnik procesowy skarżącej wniósł w terminie skargę kasacyjną, dotkniętą jednak brakiem formalnym – w skardze tej brak bowiem było wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy wraz z odpisem dla organu.

Strona została wezwana za pośrednictwem swojego pełnomocnika procesowego do uzupełnienia powyższego braku formalnego skargi kasacyjnej w terminie siedmiodniowym, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Pod tym samym rygorem wezwano również do uiszczenia wpisu sadowego od skargi kasacyjnej w terminie siedmiodniowym.

W zakreślonym terminie uiszczono wpis sądowy od skargi i uzupełniono brak formalny skargi, składając wniosek o rozpoznanie sprawy na rozprawie – do tego pisma procesowego pełnomocnik strony nie dołączył jednak jego odpisu. Podczas, gdy w wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej wyraźnie zaznaczono, że należy w zakreślonym terminie złożyć pismo procesowe (z wnioskiem o rozpoznanie sprawy na rozprawie, bądź z oświadczeniem o zrzeczeniu się rozprawy) wraz z odpisem dla organu administracji.

W tym stanie rzeczy, Sąd, postanowieniem z dnia 20 lutego 2017 r. odrzucił skargę kasacyjną i zwrócił kwotę 100 zł, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi kasacyjnej.

Postanowienie powyższe zostało skutecznie i prawidłowo doręczone pełnomocnikowi procesowemu skarżącego w dniu 2 marca 2017 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przez adresata przesyłki zawierającej to postanowienie, znajdującej się w aktach sądowych sprawy.

Od powyższego postanowienia tutejszego Sądu wniesione zostało zażalenie. Pełnomocnik procesowy strony skarżącej określił i zatytułował to pismo procesowe, jako "skarga kasacyjna". Nie zmienia to jednak faktu, że środkiem odwoławczym przysługującym na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej jest zażalenie, nie skarga kasacyjna.

Termin do wniesienia zażalenia upłynął w dniu 9 marca 2017 r.

Zażalenie to zostało tymczasem nadane w urzędzie pocztowym w dniu 30 marca 2017 r. – a więc po upływie ustawowego, siedmiodniowego terminu. Jednocześnie środek odwoławczy wniesiony w dniu 30 marca 2017 r. został opłacony. Uiszczono bowiem wpis sądowy w kwocie 100 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity w Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zmianami) – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." – środkiem odwoławczym od postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej jest zażalenie. Skarga kasacyjna przysługuje natomiast jedynie od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2 – 4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a.

Regulacja ustawowa jest w tej kwestii przejrzysta. Na postanowienie tutejszego Sądu z dnia 20 lutego 2017 r., odrzucającego skargę kasacyjną skarżącego, przysługiwał więc środek odwoławczy w postaci zażalenia – nie skargi kasacyjnej. W tym miejscu podkreślić należy, że skarżący reprezentowany w sprawie jest przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego w osobie doradcy podatkowego.

Konstatacja powyższa pociąga za sobą konsekwencje co do terminu wniesienia określonego środka odwoławczego. Skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyroku lub postanowienie w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (art. 177 § 1 P.p.s.a.). Z kolei zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia zaskarżanego postanowienia (art. 194 § 2 P.p.s.a.).

Tymczasem w przedmiotowej sprawie, skutecznie i prawidłowo doręczono pełnomocnikowi procesowemu skarżącego postanowienie, od którego przysługuje zażalenie w dniu 2 marca 2017 r. Termin do wniesienia zażalenia upłynął więc z dniem 9 marca 2017 r. Środek odwoławczy – zażalenie (błędnie określone przez doradcę podatkowego, jako skarga kasacyjna) wpłynęło do tutejszego Sądu w dniu 30 marca 2017 r. Środek odwoławczy wpłynął więc po upływie ustawowo zakreślonego, siedmiodniowego terminu.

Zażalenie to należało więc odrzucić, jako wniesione po upływie terminu.

W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł, działając na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 P.p.s.a. Zwrot wpisu sądowego od zażalenia uzasadnia regulacja zawarta w art. 232 § 1 pkt 2 P.p.s.a.