Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 526/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2009-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 116
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 07 października 2009 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego we W. orzekł o odpowiedzialności W. W., jako członka organu zarządzającego osobą prawną za: 1) zaległości podatkowe należne od Stowarzyszenia [...] we W. z tytułu podatku od towarów i usług za lipiec 2004r., styczeń i maj 2005r., październik i grudzień 2006r. oraz styczeń, luty, marzec, kwiecień i maj 2007r. w łącznej kwocie [...] zł, 2) należne od tej kwoty odsetki za zwłokę w kwocie [...] zł, 3) dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł i należne od tej kwoty odsetki za zwłokę w kwocie [...] zł oraz 4) z tytułu kosztów egzekucyjnych w kwocie [...] zł. Ponadto organ umorzył postępowanie w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za listopad 2006r.

Od decyzji organu I instancji strona złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu odwołujący zarzucił naruszenie prawa poprzez błędną wykładnię i zastosowanie norm prawnych stanowiących podstawę ustaleń dokonanych w decyzji. W ocenie strony, wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z naruszeniem art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) i pkt 2

w zw. z art. 116a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U.

z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz z pominięciem zaistniałego stanu faktycznego.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odpowiedzialności strony z tytułu dodatkowego zobowiązania podatkowego w kwocie [...] zł oraz należnych odsetek za zwłokę w kwocie [...] zł i w tej części umorzył postępowanie w sprawie, w pozostałej części decyzję utrzymał w mocy.

Na decyzję organu II instancji strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, który po rozpoznaniu skargi wyrokiem z dnia

02 września 2008r. sygn. akt I SA/Bd 134/08 uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że uwolnienie osoby trzeciej od odpowiedzialności za zaległość podatkową z tytułu dodatkowego zobowiązania podatkowego i odsetki za zwłokę, skutkuje również brakiem odpowiedzialności

za koszty egzekucyjne związane z tymi należnościami. Obciążenie zatem skarżącego w decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej kosztami egzekucyjnymi powstałymi w wyniku egzekwowania od Stowarzyszenia zaległości z tytułu dodatkowego zobowiązania podatkowego i odsetek z nim związanych, narusza przepisy prawa materialnego w stopniu implikującym wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Skoro organ odwoławczy uwolnił członka zarządu od odpowiedzialności za zaległość podatkową z tytułu dodatkowego zobowiązania podatkowego i odsetek za zwłokę z nią związanych, to konsekwentnie skarżący nie powinien odpowiadać za koszty egzekucyjne powstałe przy egzekucji tych należności. Odnośnie pozostałych zarzutów skarżącego Sąd stwierdził, że są one bezzasadne.

W konsekwencji wydanego wyroku, Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił decyzję w części dotyczącej odpowiedzialności za zaległości z tytułu dodatkowego zobowiązania podatkowego określonego decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w wysokości [...] zł wraz z odsetkami naliczonymi na dzień wydania decyzji w kwocie [...] zł i kosztami egzekucyjnymi związanymi z egzekucją tych należności w wysokości [...] zł oraz umorzył postępowanie w tym zakresie, w pozostałej części decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu organ wskazał, że przedmiotowe rozstrzygnięcie uzasadnione jest tym, że przepis art. 116a Ordynacji podatkowej obowiązuje od dnia 01 stycznia 2003r. Natomiast dodatkowe zobowiązanie podatkowe określone zostało decyzją z dnia [...], ale związane jest z nieprawidłowościami w rozliczeniu podatku od towarów i usług za styczeń 2000r. Uznając zatem, że w momencie składania wadliwej deklaracji przepisy art. 116a ustawy nie obowiązywały, to pomimo tego, że decyzja ustalająca dodatkowe zobowiązanie została doręczona w czasie ich obowiązywania [...] nie mogą one mieć zastosowania w tej części sprawy. Oznacza to, że strona nie odpowiada za zaległości podatkowe Stowarzyszenia w części obejmującej dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług. Oznacza to również, że strona nie odpowiada za odsetki za zwłokę związane z tą należnością jak i koszty egzekucyjne powstałe przy ich egzekucji.

Odnosząc się do twierdzenia strony, że istnieje majątek Stowarzyszenia w postaci akcji [...], organ odwoławczy wskazał, że akcje te o wartości nominalnej 900.000 zł zostały w dniu 07 września 2007r. zajęte egzekucyjnie na poczet zaległości Stowarzyszenia w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w podatku od towarów i usług o łącznej wartości [...] zł. Natomiast w dniu 07 grudnia 2007r. biegły skarbowy w wyniku wyceny akcji oszacował ich wartość w granicach 652.700-536.300 zł. Wobec powyższego organ nie uznał, iż w sprawie zaistniała sytuacja wskazywania przez stronę mienia Stowarzyszenia, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Tym samym zarzut naruszeniu przepisu art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię jest nietrafny. Nie bez znaczenia jest to, że w wyniku licytacji akcje te zostały sprzedane po cenie wywoławczej 326.350 zł.

W kwestii bezskuteczności egzekucji wobec podatnika Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w decyzji organu I instancji przedstawiono przebieg postępowania egzekucyjnego przeprowadzonego wobec Stowarzyszenia i wskazano środki egzekucyjne, których zastosowanie wobec dłużnika było możliwe, tj.: zajęcie ruchomości, rachunków bankowych i wierzytelności. Podano również wysokość kwot uzyskanych w wyniku egzekucji. Stwierdzono, że podatnik nie dysponuje żadnym majątkiem ruchomym i nieruchomym, który mógłby być przedmiotem egzekucji.

Wobec powyższego, uwzględniając również egzekucję z akcji [...] i ustalenia w zakresie jej efektywności, organ odwoławczy uznał egzekucję z majątku Stowarzyszenia za bezskuteczną w części, co jego zdaniem, wypełnia przesłankę określoną w art. 116 § 1 ustawy w zakresie częściowej bezskuteczności egzekucji i pozwala orzec o odpowiedzialności.

Organ wskazał, że strona również nie przedstawiła okoliczności wyłączających odpowiedzialność z art. 116 w zw. z art. 116a Ordynacji podatkowej. Skarżący nie udowodnił, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości. Nie udowodnił też,

że niezgłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez jego winy, jak i nie wskazał mienia, z którego egzekucja umożliwiłaby uregulowanie zaległości podatkowych w znacznej części.

Zdaniem Dyrektora, oceny tej nie mogą zmienić argumenty podatnika dotyczące zachowania organu podatkowego w zakresie przyznawania ulg podatkowych.

Organ odwoławczy uznał, że żądanie skarżącego dotyczące ustalenia przez organ podatkowy czy i ewentualnie kiedy wystąpiły przesłanki nakazujące Zarządowi Stowarzyszenia zgłoszenie wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania naprawczego jest nieuzasadnione. Wobec powyższego, nie zgodził się z zarzutem strony, iż nastąpiło naruszenie przepisu art. 116 § 1 pkt 1 omawianej ustawy.

Organ podał, że z analizy dołączonych do odwołania informacji finansowych wynika istotna dysproporcja pomiędzy wartością majątku, a kwotą zobowiązań. Organ stwierdził, że dane za poszczególne lata 1998-2007 wskazują, że w każdym roku tego okresu zobowiązania przewyższały aktywa Stowarzyszenia. Jest to zatem sytuacja kwalifikująca do uznania Stowarzyszenia za dłużnika niewypłacalnego.

Odnosząc się do kwestii bycia przez stronę członkiem Zarządu Stowarzyszenia od dnia 26 lipca 2004 r. Dyrektor wskazał, że organ podatkowy w swoim rozstrzygnięciu powołał się nie tylko na zapisy KRS i postanowienie Sądu Rejonowego w Toruniu VII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 18 października 2004r. sygn. akt TO.VII NS-REJ.KRS/7448/4/405, ale również na uchwałę nr 7 Zarządu Stowarzyszenia z dnia 26 lipca 2004r. Oznacza to, że organ podatkowy oparł się nie tylko na zapisie z KRS, ale również na decyzji prawomocnego organu Stowarzyszenia, który miał wiedzę, co do pełnienia przez podatnika funkcji członka Sądu Koleżeńskiego Stowarzyszenia. Tym samym organ odwoławczy nie podzielił stanowiska strony skarżącej, jakoby nie stał się on członkiem Zarządu Stowarzyszenia w związku ze wspomnianą uchwałą Zarządu. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że nie może również stanowić podstawy uchylenia decyzji powoływanie się skarżącego na społeczny charakter pełnienia funkcji członka Zarządu. Wyjaśnił, że w decyzji organu podatkowego pierwszej instancji wskazano, że Stowarzyszenie działa poprzez ustawowo określony organ i działania tego organu traktuje się jako działania osoby prawnej. Członek zarządu sprawuje swoje funkcje od chwili powołania go do zarządu, do momentu wygaśnięcia mandatu członka zarządu. Zarząd jest powołany do profesjonalnego zarządzania Stowarzyszeniem. Przyjęcie funkcji związanej z prowadzeniem spraw zarządu stowarzyszenia zobowiązuje do dołożenia należytej staranności w wykonywaniu związanych z tą funkcją obowiązków.

Zdaniem organu odwoławczego, stan faktyczny sprawy wypełnił przesłanki przepisu art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej i potwierdził pełnienie w danym czasie przez podatnika obowiązków członka Zarządu Stowarzyszenia.

Na decyzję organu II instancji strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) i pkt 2 w zw. z art. 116a Ordynacji podatkowej poprzez błędną wykładnię i zastosowanie, naruszenie art. 33 i art. 187 w zw. z art. 122 oraz art. 191 poprzez dowolną ocenę stanu faktycznego, naruszenie art. 120 tej ustawy poprzez naruszenie zasady działania organu podatkowego na podstawie przepisów prawa, naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niedokładne zbadanie wszystkich aspektów sprawy, a podniesionych przez skarżącego w odwołaniu i mogących mieć wpływ na wynik sprawy, złamanie zasady zawartej w art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej oraz zasad prowadzenia egzekucji poprzez uniemożliwienie skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu strona wyjaśniła, iż argumentacja odwołania jest integralną częścią skargi.

Odnosząc się do wyceny biegłego skarbowego z dnia 07 grudnia 2007r. stwierdziła, że jest to wycena jedynie księgowa a nie rynkowa. Wskazała, że organy podatkowe i egzekucyjne wyceny rynkowej nie przeprowadziły, a w jej ocenie może ona w sposób istotny odbiegać od kwot wskazanych przez biegłego.

Następnie podała, że nie ulega wątpliwości, iż członkowie zarządu Stowarzyszenia nie zgłosili upadłości i nie wszczęli postępowania układowego

w rozumieniu przepisów ustawy o postępowaniu upadłościowym i naprawczym. Przygotowywali jednak i realizowali własne programy naprawcze, prowadzili rozmowy i zawierali układy, prowadzili konsekwentnie wszelkie działania, które głównie miały na celu spłatę zobowiązań podatkowych. Okoliczność ta, w połączeniu z faktem, że Stowarzyszenie przekazało Naczelnikowi Urzędu Skarbowego we W. akcje Spółki [...], których było właścicielem, a więc wskazało mienie, które mogło umożliwić zaspokojenie zaległości podatkowych w jakiejś części, stanowi w ocenie strony, że jako członek zarządu Stowarzyszenia może ona się skutecznie uwolnić od odpowiedzialności za zaległości podatkowe Stowarzyszenia.

Zdaniem strony, sytuacja ekonomiczna Stowarzyszenia w latach 2003-2006, a więc stosunek ówczesnego zadłużenia do możliwości pozyskania środków przez Stowarzyszenie, wysokość kosztów działalności, posiadany majątek, pozytywne decyzje w sprawie rozłożenia na raty lub inne ulgi podatkowe, uprawniały Zarząd do stwierdzenia, że złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości jest niecelowe, a wręcz uniemożliwi jakiekolwiek zaspokojenie wierzytelności podatkowych.

W ocenie strony, nie sposób uznać, że na członkach zarządu spoczywał obowiązek zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania naprawczego. Organ I instancji wielokrotnie zawieszał postępowanie egzekucyjne wobec Stowarzyszenia, wielokrotnie odraczał i rozkładał na raty płatności zaległości podatkowych. Decyzje takie są odzwierciedleniem uznania, że Stowarzyszenie będzie w stanie spłacić swe zobowiązania, tyle że w odpowiednio ustalonych terminach i wysokościach. Zatem, mając na uwadze postępowanie organu podatkowego, nie można mówić o niedbalstwie ze strony Stowarzyszenia i członków zarządu, którzy pozostawali w uzasadnionym przekonaniu, że jest możliwy dalszy byt Stowarzyszenia, bez konieczności wszczynania postępowania upadłościowego, czy naprawczego.

Powołując się na przepisy ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze, strona stwierdziła, że na członkach Zarządu Stowarzyszenia nie ciążył obowiązek zgłoszenia wniosku o upadłość, czy też o przeprowadzenie postępowania naprawczego. Z dokumentów księgowych Stowarzyszenia wynika bowiem, że od 2003r. jego kondycja finansowa systematycznie ulegała poprawie. Nie licząc 2004r., wyniki finansowe Stowarzyszenia należało uznać za coraz lepsze, pomimo systematycznego spłacania zobowiązań, głównie podatkowych. Istotną jest także okoliczność, że w 2005r. Spółka [...] przekazała na rzecz Stowarzyszenia kwotę ok. 2.000.000 zł na spłatę zobowiązań. W razie zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Stowarzyszenia, nie byłoby możliwe uzyskanie tak znacznej kwoty.

W ocenie strony, w odniesieniu do członków zarządu Stowarzyszenia nie tylko nie można mówić o zaniedbaniu, ale można, a nawet trzeba stwierdzić, iż wykazali się oni szczególną starannością o byt Stowarzyszenia i interes jego wierzycieli.

W tym zakresie strona podała przykładowe uregulowania zaległości z tytułu podatku od towarów i usług.

Skarżący podkreślił, że zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości byłoby decyzją najprostszą, ale również i niekorzystną dla Skarbu Państwa oraz innych wierzycieli Stowarzyszenia.

Odnosząc się do kwestii niewskazania mienia Stowarzyszenia, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części, strona podała, że Stowarzyszenie przekazało Naczelnikowi Urzędu Skarbowego we W. akcje Spółki [...], których było właścicielem, a więc wskazało mienie, które mogło umożliwić zaspokojenie zaległości podatkowych w części.

Podatnik zarzucił organowi podatkowemu, że nie ustalił czy i ewentualnie kiedy wystąpiły przesłanki nakazujące zarządowi stowarzyszenia zgłoszenie wniosku o upadłość lub wszczęcia postępowania naprawczego, co w jego ocenie, jest powinnością tego organu.

Ponadto strona stwierdziła, że organ odwoławczy tylko powierzchownie odniósł się do zgłoszonego w odwołaniu zarzutu pominięcia w postępowaniu dowodowym konsekwencji prawnych zawodowego zarządzania Stowarzyszeniem i tym samym wpływu społecznego zarządu na działalność Stowarzyszenia w tym powstawanie zobowiązań i ich spłatę.

Argumentując zarzut naruszenia przez organ zasady uczestnictwa strony w każdym stadium postępowania, strona podniosła, że organ nie powiadomił jej o przeprowadzanej wycenie wspomnianych akcji, nie umożliwił jej wypowiedzenia się w kwestii ich wartości. Strona podała, że jest w posiadaniu znaczących informacji, które mogły zmienić podejście rzeczoznawcy do wyceny.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Na początek Sąd stwierdził, że sprawa dotycząca odpowiedzialności skarżącego za wskazane podatki była już przedmiotem rozstrzygania przez tutejszy Sąd. W wyroku z dnia 02 września 2008r. sygn. akt I SA/Bd 134/08 uchylono zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że uwolnienie osoby trzeciej od odpowiedzialności za zaległość podatkową z tytułu dodatkowego zobowiązania podatkowego i odsetki za zwłokę, skutkuje również brakiem odpowiedzialności

za koszty egzekucyjne związane z tymi należnościami, czego organy nie uczyniły. Poza tym, odnośnie pozostałych zarzutów skarżącego Sąd stwierdził, że są one bezzasadne. Skarga kasacyjna skarżącego, jako nie opłacona, została odrzucona.

W takiej sytuacji w grę wchodzi art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zgodnie z którym, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania", o których mowa w komentowanym przepisie, zostaną sformułowane w uzasadnieniu orzeczenia. W tym więc zakresie uzasadnienie orzeczenia wykazuje moc wiążącą. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność) zostało uznane za błędne. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Wskazania nie mogą z góry narzucać sposobu rozstrzygnięcia konkretnych kwestii związanych z treścią przyszłego rozstrzygnięcia sprawy; nie mogą np. wskazywać, że określone dowody są bardziej wiarygodne od innych. Ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego utraci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to spowoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny. Podobny skutek (tj. ustanie mocy wiążącej wspomnianej oceny), może spowodować zmiana (po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych oraz wzruszenie orzeczenia (por. Dauter Bogusław, Gruszczyński Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Zakamycze 2006, Komentarz do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX).

Odnosząc te uwagi natury ogólnej do okoliczności niniejszej sprawy, WSA stwierdził, że w uzasadnieniu uprzedniego wyroku wyraźnie wyjaśniono treść i sposób zastosowania art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. t.j. z 2005r., Nr 8, poz.60 ze zm.), oraz niewątpliwie stwierdzono, że przepis ten został prawidłowo zastosowany w decyzji administracyjnej. Sąd nie zostawił otwartą kwestię istnienia przesłanek pozytywnych oraz braku przesłanek negatywnych w stanie faktycznym sprawy, tego by odpowiedzialnością za zaległości podatkowe podatnika, obarczyć skarżącego. Jasnym jest, że WSA uznał, że skarga w tym zagadnieniu była niezasadna. Na marginesie można zaznaczyć, że była to skarga nie odbiegająca w swej treści od skargi złożonej obecnie. Aktualnie, stosownie do art. 153 p.p.s.a., nie ma uzasadnienia normatywnego by tę oceną zmienić, gdyż nie doszło do istotnej zmiany ani stanu prawnego, ani faktycznego, a skarżący w końcu nie skorzystał z prawa jakie daje mu możliwość złożenia skargi kasacyjnej.

Z kolei, inaczej niż organ, Sąd ocenił jedynie kwestię wynikającą z art. 107 § 1 i 2 op, czyli kwestię tego za co skarżący może odpowiadać. W odróżnieniu od kwestii uprzedniej: czy skarżący może odpowiadać za zaległości podatnika.

Tutaj oceniono, że uwolnienie osoby trzeciej od odpowiedzialności za zaległość podatkową z tytułu dodatkowego zobowiązania podatkowego i odsetki za zwłokę, skutkuje również brakiem odpowiedzialności za koszty egzekucyjne związane z tymi należnościami. W takim wypadku, obecnie rola Sądu ograniczała się do skontrolowania czy organ zastosował się do tej prawomocnej oceny, a przedtem: czy nie nastąpiła zmiana stanu prawnego bądź istotnych okoliczności faktycznych, taka, która spowodowała, że pogląd sądu stanie się nieaktualny.

Zarówno Sąd jak i sam skarżący nie dopatrzyli się tego typu zmian i wobec tego, że organ w ponownej decyzji odstąpił od orzekania o odpowiedzialności skarżącego za koszty egzekucyjne związane z dodatkowym zobowiązaniem oraz odsetkami, co zresztą było bezsporne, organ wywiązał się z obowiązku, o jakim mowa w art. 153 p.p.s.a.

Dlatego też, stosownie do art. 151 w zw. z art. 145 p.p.s.a., skargę jako niezasadną należało oddalić.