Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 147/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Ochrona zwierząt
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 i 1a, i 3, art. 6 ust. 1 i 2, art. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2003 nr 106 poz 1002
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt - tekst jednolity.
article: art. 10 par. 1, art. 101 par. 1i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2013 r. sprawy ze skargi D. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie ochrony zwierząt oddala skargę


UZASADNIENIE

Wójt Gminy Cz., po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...] listopada 2012r. na podstawie art. 7 ust. 1b, 3 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz.U.2003.106.1002 ze zm.) oraz art. 104 § 1, art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2000.98.1071 ze zm.):

1. Orzekł o czasowym odebraniu D. G. 19 psów utrzymywanych na terenie posesji zlokalizowanej w K. przy ulicy [...] i przekazaniu tych psów do Schroniska dla Zwierząt w P., ul. [...], prowadzonego przez firmę "X".

2. Nie uwzględnił kosztów transportu odebranych psów.

3. Obciążył D. G. kosztami poniesionymi na utrzymanie i leczenie (opieka weterynaryjna) odebranych psów w kwocie [...] zł brutto /1 pies/ 1 miesiąc. Nadto organ wskazała zasady wyliczenia powyższych kosztów i terminy ich zapłaty.

4. Stwierdził, że decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu.

W motywach rozstrzygnięcia Wójt wskazał, że do Urzędu wpłynął wniosek z dnia [...] lipca 2012r. Powiatowego Lekarza Weterynarii o czasowe odebranie D. G. zwierząt utrzymywanych przez nią na terenie posesji zlokalizowanej w K. przy ul. [...]. Z wniosku oraz dołączonych do niego zdjęć wynikało, że D. G. utrzymywała psy na strychu oraz na terenie ogródka, stłoczone w prowizorycznych klatkach, w warunkach uniemożliwiających zapewnienie tym zwierzętom swobodnego ruchu i zmiany pozycji ciała. Również z notatki służbowej spisanej po kontroli przeprowadzonej przez Straż Gminną w dniu [...].08.2012r. wynikało, że psy utrzymywane były na strychu i w klatkach po kilka sztuk, bez możliwości swobodnego poruszania się.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt (Dz.U.2003.106.1002 ze zm.) zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji Wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia. W art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy za znęcanie się nad zwierzętami uznaje się między innymi utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji.

Firma "X" prowadząca Schronisko dla Zwierząt w P. wyraziła zgodę na przyjęcie odebranych psów do swojego Schroniska i zobowiązała się do zapewnienia im właściwych warunków bytowania.

Wójt Gminy Cz. w dniu [...] sierpnia 2012r. wydał decyzję nr [...] o czasowym odebraniu p. D. G. 21 psów utrzymywanych przez nią na terenie posesji zlokalizowanej przy ul. [...] w K.

W dniu [...] sierpnia 2012r. na powyższej nieruchomości przeprowadzono kontrolę w zakresie warunków utrzymywania zwierząt. Podczas kontroli stwierdzono, że sposób utrzymywania zwierząt przez p. G. jest zgodny z opisem zawartym we wniosku Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia [...].07.2012r. o czasowe odebranie zwierząt oraz z opisem warunków utrzymywania psów zawartym w notatce służbowej Straży Gminnej Gminy Cz. z dnia [...].08.2012r. W związku z tym doręczono obecnej podczas kontroli p. G. w/w decyzję Wójta Gminy Cz. i odebrano jej czasowo 21 psów przebywających na terenie posesji.

Podczas interwencji stwierdzono, że na terenie posesji przebywa nie 21, a 40 psów. Kontrolujący uznali, że zwierząt tych nie można pozostawić na terenie posesji pozamykanych w prowizorycznych, ciasnych, zabrudzonych odchodami i przykrytych odpadami klatkach w warunkach rażącego niechlujstwa i bez możliwości niezbędnego ruchu. Psów nie można było również pozostawić na strychu budynku mieszkalnego, pełnym szmat, odchodów i fruwającego pierza, w stanie rażącego niechlujstwa.

Taki sposób utrzymywania zwierząt stanowił naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy o ochronie zwierząt i uznawany jest za znęcanie się nad nimi. Pozostawienie 19 psów u dotychczasowej właścicielki zagrażało ich życiu lub zdrowiu i w związku z tym zwierzęta zostały odebrane w trybie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt. Pośród odebranych 19 psów były trzy suki karmiące oraz 11 ślepych szczeniaków. Właścicielka psów, p. D. G. oświadczyła, że nie wyraża zgody na uśpienie ślepych miotów (11 szczeniąt).

Firma prowadząca schronisko wyraziła zgodę na przyjęcie kolejnych 19 psów i zobowiązała się do zapewnienia im właściwych warunków bytowania. Gmina Cz. posiada podpisaną z tą firmą umowę na przyjmowanie i utrzymywanie zwierząt w Schronisku. Zgodnie z umową miesięczny koszt utrzymania jednego czasowo odebranego zwierzęcia domowego wynosi [...] zł brutto. W przypadku gdy pies przebywa w Schronisku przez niepełny miesiąc, opłatę za jego pobyt wylicza się dzieląc koszt miesięcznego utrzymania przez liczbę dni w danym miesiącu, a następnie mnożąc przez liczbę dni, w których zwierzę faktycznie przebywało w Schronisku. Firma "X" wyraziła zgodę na przewiezienie czasowo odebranych p. D. G. 19 psów do Schroniska dla Zwierząt w P. wraz z 21 psami odebranymi decyzją Wójta Gminy Cz. z dnia [...].08.2012r. W związku z tym nie powstały dodatkowe koszty związane z transportem odebranych psów.

W związku z odebraniem p. D. G. 19 psów, które utrzymywane były w sposób określony w art. 6 ust. 2 pkt 10, Wójt Gminy Cz. w dniu [...] sierpnia 2012r. wydał decyzję nr [...] o czasowym odebraniu psów. Od decyzji z zachowaniem terminu odwołała się p. D. G. W dniu [...] września 2012r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wydało decyzję nr [...] uchylające zaskarżoną decyzję i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

SKO w swojej decyzji podniosło, że organ I instancji:

1. Nie ustalił, czy D. G. jest właścicielką odebranych psów,

2. Nie zawiadomił stron o wszczęciu postępowania,

3. Oparł decyzję o czasowym odebraniu psów wyłącznie na nieopisanej dokumentacji fotograficznej,

4. Jako podstawowe dowody w sprawie przyjął dwie notatki służbowe,

5. Nie sporządził protokołu z czynności postępowania,

6. Nie zebrał dowodów z zeznań świadków.

Organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę ustalił, że D. G. jest właścicielką psów odebranych z posesji w K. Fakt, że p. G. jest właścicielką zwierząt wynika bezpośrednio z jej pisma z dnia [...].08.2012r., w którym wskazała, że psy należą do niej oraz potwierdza, że są pozamykane na terenie posesji. Również z pisma p. G. wniesionego do tut. Urzędu w dniu [...].08.2012r. wynika, że psy są jej własnością. Zauważono, że p. G. w żadnym ze swoich pism nie podnosi, że z terenu posesji zostały odebrane psy, które do niej nie należą.

Wójt pismem z dnia [...] października 2012r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania, o zebranych w sprawie materiałach przed wydaniem decyzji i możliwości zapoznania się z tymi materiałami. Pani D. G. odebrała zawiadomienie w dniu [...].10.2012r. i [...].11.2012r. zapoznała się z zebranym materiałem dowodowym. W dniu [...] listopada 2012r. do urzędu wpłynęły uwagi odwołującej się do zebranego materiału. Uwagi te nie wniosły jednak niczego nowego do sprawy.

Organ i instancji opisał zebraną dokumentację fotograficzną. Opisany materiał fotograficzny nie pozostawia wątpliwości co do tego, że p. D. G. utrzymywała psy w niewłaściwych warunkach, tj. w stanie rażącego niechlujstwa i klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji.

Uzupełniono materiał dowodowy między innymi o: protokół przesłuchania strony, protokoły przesłuchania świadków i protokół pokontrolny z kontroli przeprowadzonej w dniu odebrania psów. W protokole pokontrolnym z kontroli przeprowadzonej w dniu odebrania psów, tj. dnia [...].08.2012r. szczegółowo opisano warunki w jakich p. D. G. utrzymywała swoje zwierzęta. Zespół kontrolujący stwierdził, że psy przebywały stłoczone w klatkach po kilka sztuk, bez możliwości swobodnego ruchu i zachowania naturalnej pozycji, w stanie rażącego niechlujstwa, na nieuprzątniętych odchodach. Niektóre klatki były przykryte różnymi przedmiotami i odpadami, część z psów nie miała dostępu do światła dziennego. Psy były stłoczone w kojcu pełnym odchodów. Na strychu budynku mieszkalnego, w warunkach rażącego niechlujstwa, pośród szmat, odchodów i fruwającego pierza. Psy przebywające na strychu prawdopodobnie były pozbawione bliskiego kontaktu z człowiekiem, ponieważ na wszelkie próby zbliżenia się do nich reagowały ucieczką, jeden z psów próbował nawet wyskoczyć przez pozbawione szyby okno strychu. Na strychu znaleziono jedno martwe szczenię.

Stan zastany w dniu kontroli w pełni pokrywał się z opisem sposobu utrzymania zwierząt przez p. G. zawartym we wniosku Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia [...].07.2012r. o czasowe odebranie zwierząt oraz z opisem warunków utrzymywania psów zawartym w notatce służbowej Straży Gminnej Gminy Cz. z dnia [...].08.2012r. Powyższe świadczy o tym, że p. G. utrzymywała psy w niewłaściwych warunkach przez dłuższy czas i mimo uprzednich kontroli nie zrobiła nic by zmienić warunki utrzymywania tych zwierząt na właściwe.

Nadto Wójt zebrał dowody z zeznań stron, w tym sołtysa wsi K. - p. H. S., która potwierdziła, że jako reprezentantka lokalnej społeczności odbierała liczne skargi mieszkańców w sprawie psów p. G., że psy były stłoczone w prowizorycznych, niesprzątanych klatkach.

Zebrano także dowody z zeznań świadków, którzy zeznali, że z terenu posesji wyczuwalny był nieprzyjemny zapach odchodów, że psy ujadały praktycznie nieustannie i z tego szczekania można było wywnioskować, że na posesji utrzymywana jest duża ilość psów. Świadkowie, którzy byli na terenie posesji oświadczyli do protokołów, że nie widzieli, by jakikolwiek pies biegał luzem po terenie nieruchomości - wszystkie były pozamykane w drewnianych skrzyniach zbitych z palet i skrzynie te były przykryte odpadami (w tym rozkładającym się jedzeniem), które zajmowały cały teren podwórza. Wg oświadczeń niektóre klatki były tak zabudowane, że psów nie było widać, było jedynie słychać dobiegające z klatek/skrzynek szczekanie. Zeznający oświadczali, że ilość odchodów w klatkach mogła świadczyć o tym, że nikt w nich nie sprzątał. Świadkowie zeznawali, że psy były poupychane w klatkach po kilka sztuk i miały tam bardzo ciasno. Jeden ze świadków oświadczył, że widok zwierząt utrzymywanych w tak strasznych warunkach był dla niego wstrząsający. Na szczególną uwagę zasługuje zeznanie jednego ze świadków, z którego wynika, że zwierzęta były utrzymywane w niewłaściwych warunkach bytowania przez długi czas.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła D. G. zarzucając niewłaściwe zebranie materiału dowodowego w sprawie i nieprawidłowe ustalenie, że zwierzęta przebywały w warunkach znęcania się nad nimi. Zarzuciła, że nie przestrzegano reguł postępowania administracyjnego, zatajono przed nią istotne fakty dotyczące przesłuchania świadków. Wskazała na dowolną interpretację pozyskanego materiału dowodowego. Nadto wskazała, że naruszono jej mir domowy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z [...] grudnia 2012r.na zasadzie art. 138§1 pkt.1 kpa utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy i wskazało, że nie ma podstaw do uwzględnienia odwołania.

Kolegium w motywach rozstrzygnięcia argumentowało, że z ustalonego w oparciu o uzupełniony materiał dowodowy stanu faktycznego wynika, że zwierzęta przebywały na strychu budynku gospodarczego i na terenie ogródka w prowizorycznych klatkach w warunkach uniemożliwiających im zapewnienie swobodnego ruchu. Na podstawie tych okoliczności Wójt Gminy Cz. orzekł o czasowym odebraniu skarżącej zwierząt i przekazaniu ich do schroniska. Rozpatrując ponownie sprawę organ I instancji wyeliminował wskazane uchybienia i ,w ocenie Kolegium, w sposób wystarczający wykazał, że w niniejszym przypadku zaistniały podstawy dla orzeczenia o czasowym odebraniu zwierząt odwołującej się. Mianowicie uzupełniono postępowanie wyjaśniające o protokół przesłuchania strony, przesłuchano kilkunastu świadków na okoliczność warunków bytowania psów na posesji odwołującej się, ponadto sporządzony został protokół pokontrolny z kontroli przeprowadzonej w dniu odebrania zwierząt a także zgodnie z zaleceniami Kolegium opisano zebraną w sprawie dokumentację fotograficzną. Zebrany materiał dowodowy potwierdza okoliczność niewłaściwego utrzymywania psów przez właścicielkę, co mogło zagrażać ich zdrowiu i życiu.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 21 sierpnia 1997 r o ochronie zwierząt. Zgodnie z art. 6 ust. 1 a zabrania się znęcania nad zwierzętami. Przez znęcanie należy, według art. 6 ust. 2 rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień zwierzęciu, w szczególności pkt. 10 tego przepisu, utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji.

Jakkolwiek w niniejszej sprawie nie sposób twierdząco wypowiedzieć się o znęcaniu się przez właściciela nad zwierzętami w dosłownym tego słowa znaczeniu /bicie, ranienie czy okaleczanie psów czy też, o wyczerpującym znamiona znęcania się, porzuceniem zwierzęcia gdyż psy w niniejszym przypadku otoczone były, choć swoiście rozumianą opieką ani głodzone, to na pewno, jak wynika z zgromadzonego materiału dowodowego zachowanie czy raczej zaniechanie właścicielki w stosunku do będących pod ich opieka zwierząt wyczerpuje wskazaną wyżej przesłankę.

Ponad wszelka wątpliwość uznać należy, że psy na terenie posesji odwołującej się przetrzymywane były w warunkach odbiegających od ogólnie przyjętych, przebywały w budynku gospodarczym grożącym zawaleniem, mieszkały w prymitywnych klatkach, stłoczone po kilka sztuk, bez możliwości swobodnego ruchu wśród brudu i ekstrementów, nie były chronione przed zimnem, mrozem, deszczem, w miejscach ich przebywania panował rażący nieład. Wszystkie te okoliczności, które zostały potwierdzone w trakcie postępowania przed organem I instancji sprawiają, że zaistniały prawne podstawy do wydania orzeczenia o odebraniu psów właścicielce.

Należy podkreślić, że odebranie to ma charakter czasowy i jest pewnego rodzaju środkiem dyscyplinującym podmiot zobowiązany do opieki nad zwierzęciem, zaś przedmiotem postępowania jest zadecydowanie o jego zwierzęciu, którego dobro należy przede wszystkim brać pod uwagę. W przypadku zatem gdy właścicielka odebranych zwierząt zapewni im odpowiednie warunki bytowania zaistnieją przesłanki do powrotu psów do miejsca ich przebywania.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła D. G. zarzucając lakoniczność uzasadnienia, brak odniesienia się do zarzutów podnoszonych przez odwołującą się. Nadto zarzuciła błędne wnioski wyciągnięte z zebranego materiału dowodowego, co skutkowało ustaleniem błędnego stanu faktycznego stanowiącego podstawę wydania błędnej decyzji.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem doprowadziła Sąd do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem wydając kwestionowaną decyzję nie doszło do naruszenia prawa. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela ustalenia faktyczne poczynione przez organy obu instancji przyjmując je za własne i czyniąc podstawą swych rozważań.

Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta stanowi art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2003 r. Nr 106, poz. 1002 ze zm.). W myśl art. 7 ust. 3 ustawy, przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. Przesłanki wydania decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia w sytuacji o jakiej mowa w z art. 7 ust.3 ustawy są dodatkowo określone w stosunku do regulacji z art. 7 ust. 1 ustawy, tzn. dla zastosowania art. 7 ust. 3 ustawy nie wystarczy spełnienie przesłanki z art. 6 ust. 2, ale konieczne jest spełnienie dodatkowych przesłanek takich jak: przypadek niecierpiący zwłoki, dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu. Ponadto decyzja o odebraniu zwierzęcia, która podejmowana jest w trybie art. 7 ust. 3 ustawy, odmiennie niż w trybie art. 7 ust.1 ustawy, zapada wówczas gdy zwierzę zostało już faktycznie odebrane. Mimo, że w chwili wydawania decyzji zwierzę nie przebywa już u swojego właściciela, to organ prowadząc postępowanie i wydając decyzję w trybie art. 7 ust. 3 ustawy orzeka o czasowym odebraniu zwierzęcia, jeżeli spełnione są przesłanki określone w tym przepisie. Tym samym postępowanie organu nie może się ograniczać wyłącznie do akceptacji czynności faktycznych podmiotu, który jest upoważniony do fizycznego wcześniejszego odebrania zwierzęcia.

Decyzję w niniejszej sprawie podjął organ po dokonaniu oględzin miejsca utrzymywania zwierząt na skutek uzyskanej informacji od lekarza weterynarii postępując zgodne z dyspozycją art. 7 ust. 1a powyższej ustawy oraz po faktycznym odebraniu zwierząt skarżącej. Z akt sprawy wynika, ze zaszły przesłanki opisane w treści art. 6 ust. 1 i ust. 2 ustawy, stanowiące, m.in., że nieuzasadnione lub niehumanitarne zabijanie zwierząt oraz znęcanie się nad nimi jest zabronione (ust. 1), zaś przez znęcanie się nad zwierzętami nakazuje rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień, a w szczególności utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego niechlujstwa (art. 6 ust. 2 pkt 10).

Przepis art. 4 zawiera również szereg definicji legalnych takich pojęć jak:

- "humanitarne traktowanie zwierząt" – przez które rozumie się traktowanie uwzględniające potrzeby zwierzęcia i zapewniające mu opiekę i ochronę;

- "właściwe warunki bytowania" - oznaczające zapewnienie zwierzęciu możliwości egzystencji, zgodnie z potrzebami danego gatunku, rasy, płci i wieku.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że D.G. jest właścicielką 40 psów (dorosłych i szczeniaków), które utrzymuje na terenie posesji zlokalizowanej w K. przy ul. [...]. Wszystkie psy były pozamykane w różnego rodzaju kojcach i klatkach zbitych z desek i palet. Część psów przebywała na strychu domu mieszkalnego. Kojce i klatki były umieszczone pośród znacznej ilości odpadów zgromadzonych na terenie posesji. Klatki były przykryte różnymi przedmiotami i odpadami, zabezpieczone deskami. Znajdujące się wewnątrz psy były stłoczone, nie maiły swobody poruszania się oraz dostępu do światła dziennego. Klatki były niesprzątane, pełne odchodów i resztek zepsutego jedzenia. Panował nieprzyjemny zapach tych odchodów.

Psy przebywające na strychu utrzymywane były w stanie skrajnego niechlujstwa, w brudzie odchodów, wśród fruwającego pierza i ubrań zabrudzonych odchodami. Psy te reagowały tak, jakby nie miały zapewnionego bliskiego kontaktu z człowiekiem.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego w postaci zdjęć oraz protokołów z przesłuchania świadków i oględzin terenu bezsprzecznie wynika, że zwierzęta utrzymywane były w stanie brudu, w niewłaściwych pomieszczeniach i nadmiernej ciasnocie. Potwierdzono, że zwierzęta przebywały w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym w stanie rażącego zaniedbania i niechlujstwa w klatach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji (k. 29, 47-36, 72, 76v).

Z opinii pracowników schroniska do którego przewieziono psy wynika, że znajdowały się w stanie nieleczonych chorób (k. 91). Potwierdzeniem braku należytej dbałości o stan sanitarny zwierząt jest również brak szczepień jakimi winny zostać one poddane.

Nie ulega wątpliwości, że psy były traktowane w sposób niehumanitarny, wbrew temu o czym mowa w art. 4 pkt 2 ustawy.

Z akt sprawy wynika również, że psy przebywały w takich warunkach od dłuższego czasu i już wcześniej bezskutecznie zwracano właścicielce uwagę na niewłaściwe postępowanie ze zwierzętami (k. 66, 68, 69, 70).

Wszystkie te okoliczności były dowodem świadczącym nie tylko o braku sprawowania przez skarżącą właściwej opieki nad zwierzętami, ale wręcz znęcania się nad zwierzętami. Wypełnione zostały zatem przesłanki opisane w art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że pozostawienie u skarżącej pozostałych 19 psów, których istnienie stwierdzono podczas oględzin nieruchomości w dniu [...] sierpnia 2012r., zagrażało ich życiu i zdrowiu. Pracownicy organu, funkcjonariusze Policji oraz Straży Gminnej mieli, zatem wręcz obowiązek odebrania zlokalizowanych podczas oględzin dodatkowych zwierząt w trybie art. 7 ust. 3 ustawy. Skutkiem czego jest wydanie zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji.

Organ ustalił bowiem stan faktyczny odnoszący się do zastanych warunków w jakich przebywały zwierzęta, uzupełnił go materiałem fotograficznym oraz zeznaniami stron i środków. Bezspornie ustalił także właściciela zwierząt i adresata decyzji. Organ I instancji podejmował czynności celem ustalenia kto jest rzeczywiście stroną wszczętego postępowania administracyjnego włączając do niego miejscowego Sołtysa. Samo postępowanie toczyło się z udziałem skarżącej, która była zawiadomiona o wszczętym postępowaniu i brała w nim czynny udział. Wypowiadała się i ustosunkowała do przedstawionego materiału dowodowego poprzez swoje pisma i następnie skuteczne odwołanie.

Należy przy tym zwrócić uwagę, że odebranie psów a trybie art. 7 ustawy ograniczyła ten sposób koszty transportu psów do Schroniska. Jednorazowym transportem zabrano również psy, co do których nie wydano decyzji z [...] października 2012r. w trybie art. 7 ust. 1 ustawy.

W ocenie Sądu, organ I instancji, jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo zastosowało art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt w niewadliwie ustalonym stanie faktycznym sprawy, uzasadniającym wydanie zaskarżonej decyzji. Nadto uzupełnione zostały uprzednio stwierdzone uchybienia. Uzupełniono materiał dowodowy, sporządzono protokół z czynności postępowania, dopełniono zasad wynikających z art. 10 §1 kpa.

Nie znalazł, zatem potwierdzenia zarzut skarżącej dotyczący braku należytego ustosunkowania się przez Kolegium do zarzutów odwołania. Organ zwięźle wskazał w oparciu o jakie dowody ustalił stan faktyczny sprawy i na podstawie jakich przepisów wydał swoje rozstrzygniecie. Uzasadnienie decyzji natomiast w wystarczający sposób odzwierciedla powyższe ustalenia organu, spełnia zatem wymogi przepisu art. 107 §1 i 2 kpa.

Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi oraz nie dostrzegł takich przesłanek z urzędu. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, dalej "p.p.s.a.") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle tego przepisu Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń przepisów postępowania, które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji organu I, czy II instancji.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił, jak orzekł w wyroku.