Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 828/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-10-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 18 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. D. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Wnioskiem zawartym w skardze, złożonym na formularzu PPF w dniu 31 sierpnia 2018 r. (data stempla pocztowego), skarżący R. D. zwrócił się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (opłat sądowych i wydatków), następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Z oświadczenia złożonego przez skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, o której mowa w art. 233 § 1 w zw. z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1600) oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 6 września 2018 r. wynika, iż skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małżonką, dwójką małoletnich dzieci (w wieku 1 rok i 2 miesiące oraz 2 i pół roku) oraz swoją matką. Skarżący posiada samochód osobowy [...] z 1997 r., który użytkuje (w CEPiK skarżący figuruje także jako właściciel samochodu osobowego marki [...] z 1986 r.), na dzień złożenia wniosku zadeklarował środki pieniężne w kwocie 1.500 zł (na dzień 29 sierpnia 2018 r. saldo jego rachunku bankowego wynosiło 21,11 zł), innych składników majątku nie posiada. Postanowieniem z dnia 12 września 2018 r. naczelnik urzędu skarbowego umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku skarżącego jako bezskuteczne.

Skarżący z dniem 9 kwietnia 2017 r. zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej, którą prowadził od 15 września 1996 r., obecnie jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, otrzymuje świadczenia wychowawcze na każde z dzieci w łącznej kwocie 1.000 zł miesięcznie. Natomiast jego małżonka nie osiąga dochodów oraz nie posiada majątku, zaś matka jest właścicielką mieszkania, w którym zamieszkuje wspólnie ze skarżącym i jego rodziną oraz osiąga dochód z emerytury w wysokości 1.583,71 zł miesięcznie. Łączne dochody pięcioosobowej rodziny kształtują się zatem na poziomie 2.583,71 zł.

Małżonkowie partycypują w połowie kosztów utrzymania mieszkania, tj. w opłatach do wspólnoty mieszkaniowej oraz za energię elektryczną, przeznaczając na ten cel średnio około 208 zł miesięcznie (w okresie grzewczym kwota ta jest wyższa o 107,10 zł). Ponoszą także wydatki na opłaty za telefon oraz ubezpieczenie samochodu, które wynoszą średnio około 154 zł miesięcznie. Skarżący zadeklarował, iż na koszty wyżywienia rodziny przeznacza kwotę około 1.000 zł miesięcznie, na zakup odzieży – około 400 zł, na zakup artykułów dla dzieci – 200 zł oraz na leki – 400 zł.

Dokonując oceny możliwości płatniczych skarżącego referendarz sądowy miał na uwadze zadeklarowane we wniosku środki pieniężne w kwocie 1.500 zł. Przyjąć jednak należało, iż środki te stanowią zabezpieczenie kosztów utrzymania pięcioosobowej rodziny i – w części przewyższającej miesięczne dochody – przeznaczane są na zaspokojenie bieżących wydatków.

W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżący nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie choćby w części i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.