Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 219/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2005-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2005r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. A. i J. A. na uchwałę Rady Gminy w S. z dnia 28 grudnia 2004r. Nr "[...]" w przedmiocie wyrażenia stanowiska rady w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Rady Gminy S. w zakresie poprawności rozpatrzenia skargi na działalność Wójta Gminy S. i Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

W dniu 21 lutego 2005r. K. i J. A. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę m.in. na uchwałę Rady Gminy w S. nr "[...]" z dnia 22 listopada 2004r. (taką datę pierwotnie wskazano) w sprawie zajęcia stanowiska w związku ze skargą na działalność Rady w zakresie poprawności rozpatrzenia skargi na działalność Wójta Gminy S. i Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w S., wnosząc o jej uchylenie. Wskazali, że podjęta uchwała stanowi "próbę uprawomocnienia działań niezgodnych z obowiązującym prawem i przepisami", a w szczególności narusza dobra osobiste skarżących. Zarzucili, że mimo okoliczności, iż uzasadnienie przedmiotowej uchwały stanowi "dowolną konfabulację faktów i prawa", gdzie doszło do naruszenia zasady jawności działań tego organu oraz jego obiektywności Wojewoda nie uznał za stosowne jej uchylenie w oparciu o art. 101 ust. l ustawy o samorządzie gminy.

W piśmie z dnia 16 maja 2005r. K. i J. A., odpowiadając na wezwanie tut. Sądu, wyjaśnili, iż zaskarżona przez nich uchwała Rady Gminy S. Nr "[...]" podjęta została w dniu 28 grudnia 2004r.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy S. wniosła o jej oddalenie jako nieuzasadnionej. Wyjaśniono, iż w dniu 15 listopada 2004r. K. i J. A. wnieśli do Wojewody skargę na działalność Rady Gminy S. w zakresie rozpatrzenia ich skargi na działalność Wójta Gminy i Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. na sesji w dniu 30 września 2004r. Zarzucili tam, iż Komisja, której przekazano skargę rozpatrywała inną skargę niż ujęto w porządku obrad, że uchwałę podjęto w sprawie innej skargi niż rozpatrywała Komisja, nie przywrócono właściwego porządku obrad pomimo wniosku Pani A. P. oraz że skarżący otrzymali zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi bez uzasadnienia faktycznego i prawnego stanowiącego obligatoryjny element zawiadomienia o odmownym załatwieniu skargi w trybie art. 238 § l zd. 2 Kpa. Zaskarżoną uchwałą z dnia 28 grudnia 2004r. Rada Gminy S. przedstawiła swoje stanowisko na zarzuty podnoszone w skardze Państwa A. Stawiane zarzuty nie znalazły potwierdzenia. Jedynym bowiem uchybieniem rady przy rozpatrywaniu przedmiotowych skarg była okoliczność, iż odpowiedź na skargę udzielona stronie skarżącej nie została ujęta w formie stosownej uchwały, lecz błąd ten został naprawiony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Podnieść należy, iż stosownie do art. l § l ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, póz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta obejmuje jednak tylko orzekanie w sprawie skarg na akty administracyjne lub czynności z zakresu administracji publicznej, enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 póz. 1270, ze zm).

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest uchwała Rady Gminy S. wyrażająca jej stanowisko w sprawie skargi K. i J. A. na działalność Rady w zakresie poprawności rozpatrywania skargi na działalność Wójta Gminy i Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. w związku ze skargą skierowaną w dniu 15 listopada 2004r. do Wojewody na działalność rady gminy. Pismem z dnia 22 listopada 2004r. Wojewoda wezwał Radę Gminy S. aby stosownie do art. 229 pkt l Kpa ustosunkowała się do przedstawionych w skardze zarzutów. Zaskarżoną uchwałą rada gminy ustosunkowała się do wezwania Wojewody i zarzutów przedłożonych w skardze K. i J. A. Nie ulega zatem wątpliwości, że uchwała powyższa wydana została w wyniku rozpatrzenia przez Wojewodę tzw. skargi powszechnej, przysługującej w oparciu o przepisy Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 229 pkt l Kpa organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności rady gminy jest wojewoda, a w zakresie spraw finansowych - regionalna izba obrachunkowa. W ramach obowiązku wynikającego z powołanego art. 229 pkt l Kpa Wojewoda chciał poznać stanowisko rady w tej sprawie. Ta zaś mogła ustosunkować się do postawionych jej zarzutów jedynie w formie uchwały, bowiem jako organ kolegialny o kompetencjach stanowiących i kontrolnych, stosownie do zapisów ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r., Nr 142, póz. 1591, ze zm), jest to jedyna forma dopuszczona przez prawo do przedstawienia swojego stanowiska przez radę gminy. Powyższa uchwała nie była rozpatrzeniem skargi z dnia 15 listopada 2004r. na działalność rady gminy, przy podejmowaniu uchwały z dnia 30 września 2004r. Nr "[...]", skierowanej do Wojewody lecz zawierała jedynie stanowisko wyrażone przez organ, na którego działalność złożono skargę.

Wobec powyższego brak jest podstaw do kontroli w oparciu o art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżonej uchwały z dnia 28 grudnia 2004r.

Nadto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (jeszcze przed reformą sądownictwa administracyjnego) przeważał pogląd, iż sprawy z tego zakresu nie podlegają kognicji sądu administracyjnego (tak między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2001 r. Sygn. akt I SA 2668/00, LEX nr 54426 oraz w postanowieniu z dnia 21 września 2001 r. sygn. akt I SA 2347/01, LEX nr 55766). Podobne stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny funkcjonujący w obecnym kształcie, stwierdzając w wyroku z dnia 20 lipca 2004r. (Sygn. akt OSK 650/04, niepublik.), iż podejmując uchwałę w trybie skargowym rozpoznanie skargi powszechnej w ramach podległości między organami samorządu nie ma charakteru sprawy z zakresu administracji publicznej (...), zwłaszcza iż przepis art. 5 pkt l i 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnym nie przewiduje kognicji sądu administracyjnego w sprawach wynikających z nadrzędności i podległości organizacyjnej w stosunkach między organami administracji publicznej oraz wynikających z podległości służbowej. W wyżej powołanej sprawie wprawdzie przedmiotem rozważań Sądu nie była kwestia dopuszczalności kognicji sądu administracyjnego w sprawie wynikającej z nadrzędności i podległości organizacyjnej w stosunkach między organami administracji publicznej, to nie budzi wątpliwości okoliczność, iż takiej kognicji tym bardziej nie podlegają skargi będące wyrażeniem stanowiska przez organ, na którego działalność wniesiona została taka właśnie skarga powszechna, która była rozpatrywana przez Wojewodę. To ten bowiem organ właściwy był do podjęcia oceny w trybie art. 238 § l Kpa, czy przedstawione w skardze z dnia 15 listopada 2004r. zarzuty dotyczące działalności Rady Gminy S. były zasadne, czy też nie. Ten także organ miał za zadanie ocenić stanowisko rady wyrażone w uchwale z dnia 28 grudnia 2004r. będące przedmiotem niniejszej skargi.

W związku z powyższym skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna.

Na marginesie należy jedynie wskazać, iż nawet gdyby dopuścić możliwość wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę, to skarżący i tak nie spełnili wymogów formalnych do jej wniesienia, a mianowicie nie wezwali właściwego organu (tj. rady gminy) do usunięcia naruszenia prawa po podjęciu kwestionowanej uchwały.

Wobec powyższego na podstawie art. 58 § l pkt. 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało odrzucić.