Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1234/00
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 603  Utrzymanie i ochrona dróg publicznych i innych dróg ogólnodostępnych, ruch na tych drogach, koleje, lotnictwo cywilne, p
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski Sędziowie: NSA Grażyna Danielec NSA Wiesław Kisiel sprawozdawca Protokolant: Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2004 r sprawy ze skargi J. W. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia 5 maja 2000 r Nr : [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I uchyla zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją tegoż organu z dnia [...] 2000 r Nr : [...] II uchylone decyzje nie mogą być wykonane, III zasądza od Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącego J.W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu [...] 1999 r. strona wystąpiła z wnioskiem o wyrażenie zgody "na dosypanie ziemi do skarpy drogowej drogi krajowej [...][...] poniżej powierzchni pobocza drogi teren chciałbym wyrównać z parterem wybudowanego budynku".

Przekazując ten wniosek Generalnemu Dyrektorowi Dróg Publicznych kierownik Rejonu Dróg Krajowych napisał m.in., że J. W. rozpoczął wyrównywanie teren swojej działki przez dosypanie ziemi na długości 20 m do skarpy drogi krajowej oraz wykonał wykop w odległości 1,50 m od krawędzi jezdni.

Decyzją z dnia [...] 2000 r., znak [...], wydaną na podstawie art.36 i 40 ustawy z dnia 21 marca o drogach publicznych (Dz.U. nr 14, poz. 60 z późn.zm.), § 11 ust.1 w związku z § 8 ust.1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych (Dz.U. nr 6, poz. 33 z późn.zm.) oraz art.104 kpa., organ administracyjny nałożył na J. W. karę pieniężną w wysokości [...] zł za samowolne zajmowanie pasa drogowego w okresie 7 dni (od [...] do [...] 2000 r). Decyzja ta w całości odwoływała się do ustaleń zawartych w decyzji tego samego organu z dnia [...] 2000 r. o zobowiązaniu strony do przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego i o nałożeniu kary za zajęcie tego samego pasa drogowego do [...] 2000 r.

We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy J. W. podkreślił, iż wykonał w całej rozciągłości decyzję nakazującą przywrócenie pasa drogi krajowej [...] do stanu pierwotnego i powiadomił o tym właściwy Rejon Dróg Krajowych. Podkreślił również, że posiadał zezwolenia właściwego organu na wykonanie chodnika stanowiącego dojście do budynku gospodarczego od strony drogi krajowej [...]. Dlatego wniósł o uchylenie nałożonej na niego kary pieniężnej, niewspółmiernej do zawinienia.

Decyzją z dnia 5 maja 2000 r., znak [...] Generalny Dyrektor Dróg Publicznych działając na podstawie art.138 § 1 pkt 2 w związku z art.127 § 3 kpa utrzymał w całości swą wcześniejszą decyzję z dnia [...] 2000 r., co było konsekwencją wydania przez ten sam organ w dniu [...] 2000 r. decyzji utrzymującej karę pieniężną za zajmowanie pasa drogowego do dnia [...] 2000 r.

W skardze i uzupełniającym piśmie z dnia [...] 2000 r. J. W. domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji w zakresie kary pieniężnej. Organ nie ustalił granic pasa drogowego, którego naruszenie byłoby podstawą określenia wysokości kary pieniężnej. Organ nie może arbitralnie ustalać przebiegu granicy pasa drogowego, a dla prawidłowego ustalenia nie jest wystarczający plan sporządzony w skali 1:500 bez podkładu geodezyjnego, jakim posłużył się organ.

Skoro więc organ administracyjny nie wykazał w sposób nie budzący wątpliwości, iż Skarżący naruszył pas drogowy, więc jego ukaranie było bezzasadne. Wobec całkowitej rozbieżności stanowisk organu i strony w tej kwestii, organ winien był powołać biegłego, który ustaliłby granicę obu nieruchomości. Nałożenie kary było nieuzasadnione wobec przywrócenia pasa drogi krajowej do stanu poprzedniego zgodnie z decyzją. Nałożona kara pieniężna była zbyt surowa i nieadekwatna do zawinienia strony.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje :

Zaskarżona decyzja z dnia 5 maja 2000 r. i poprzedzająca ją decyzja tegoż organu z dnia [...] 2000 r. określają karę za zajmowanie pasa drogowego w okresie od [...] do [...] lutego 2000 r. Są one bezpośrednią konsekwencją decyzji tego samego organu z dnia [...] 2000 r. i [...] 2000 r., dotyczących zajmowania tego samego pasa drogowego w okresie do dnia [...] 2000 r. Wszystkie cztery wyżej wymienione decyzje oparte są na tych samych podstawach prawnych i tych samych ustaleniach faktycznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 26 października 2004 r., II SA/Kr 1090/00 uchylił powołane wyżej decyzje Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia [...] 2000 r. i [...] 2000 r. Z powodu tych samych uchybień proceduralnych niniejszym wyrokiem Sąd uchyla decyzję z dnia [...] 2000 r. i poprzedzającą ją decyzję tegoż organu z dnia [...] 2000 r., orzekając w tym zakresie na podstawie art.145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz.1270).

O kosztach orzeczono na podstawie art.97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.r.2002, nr 153, poz. 1271, zm. Dz.U.r.2002, nr 240, poz.2052, Dz.U. r.2003, nr 171, poz. 1663 i nr 192, poz. 1873 i nr 124, poz. 1153 oraz nr 228, poz.2256 i poz.2261) w zw. z art.55 ust.1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74, poz. 368 ze zm.)