Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 4034/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: par 9 ust 5
journal: Dz.U. 2015 poz 1236
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości  uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia  zasadniczego.

SENTENCJA

Dnia 5 października 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Sikorska sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 5 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 września 2020 r. sygn. akt III SA/Gl 376/20 w sprawie ze skargi R.J. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 30 marca 2020 r. nr 130/K/20 w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 9 września 2020 r. sygn. akt III SA/Gl 376/20 oddalił skargę R.J. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w R.J. z dnia 30 marca 2020 r. nr 130/K/20 w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Z akt sprawy wynika, że Komendant Wojewódzki Policji w R.J. decyzją z dnia 30 marca 2020 r. nr 130/K/20, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej w skrócie "K.p.a.") w zw. z art. 6a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 360), utrzymał w mocy zaskarżony przez [...] R.J. rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia 7 lutego 2020 r. nr 140/20 w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego do kwoty 604 złotych miesięcznie na czas nieokreślony z dniem 1 marca 2020 r.

W uzasadnieniu decyzji podał, że Komendant Miejski Policji w C., w wyniku przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego, orzeczeniem z dnia 18 czerwca 2019 r. nr 14/2019 uznał [...] R.J. winnym popełnienia dwóch przewinień dyscyplinarnych, polegających na naruszeniu dyscypliny służbowej, tj. czynów określonych w art. 132 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 ustawy o Policji i wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany. Na skutek wniesienia przez [...] R.J. od powyższego orzeczenia odwołania sprawę rozpoznawał Komendant Wojewódzki Policji w R.J., który orzeczeniem z dnia 30 sierpnia 2019 r. nr 23/19 uchylił zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej zarzutu oznaczonego nr 1 i w tym zakresie uniewinnił [...] R.J. oraz orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego orzeczenia w części dotyczącej zarzutu oznaczonego nr 2.

Komendant Miejski Policji w C., uwzględniając przepisy § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (t.j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 1236 ze zm.), rozkazem personalnym z dnia 7 lutego 2020 r. nr 140/2020 obniżył wyżej wymienionemu policjantowi dodatek służbowy do kwoty 604 zł miesięcznie na czas nieokreślony z dniem 1 marca 2020 r.

Na skutek wniesienia przez [...] R.J. od powyższego rozkazu personalnego odwołania sprawę rozpoznawał Komendant Wojewódzki Policji w R.J., który powołaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wskazał, że podstawę materialnoprawną obniżenia stronie dodatku służbowego stanowi § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. Zgodnie z § 9 ust. 5 tego rozporządzenia, w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu, a przepisy § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6. Z kolei stosownie do treści § 8 ust. 8 pkt 1 cyt. rozporządzenia, dodatek funkcyjny obniża się w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki, w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną. W sytuacjach przewidzianych w § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia z 2001 r. obniżenie dodatku jest obligatoryjne. Ustawodawca nie przewiduje przy tym żadnych wyjątków od obowiązku zastosowania takich sankcji finansowych.

W rozpoznawanej sprawie jest niesporne, że [...] R.J. został ukarany dyscyplinarnie, a zatem organ pierwszej instancji był zobligowany do obniżenia mu dodatku służbowego. Przy czym uczynił to w najniższym przewidzianym prawem wymiarze (20%).

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi R.J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., poprzez przedwczesne utrzymanie w mocy decyzji Komendanta Miejskiego Policji w C. o obniżeniu dodatku służbowego. Wskazując na powyższy zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego organu pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podał, że postępowanie sądowoadministracyjne, którego przedmiotem jest orzeczenie dyscyplinarne, będące podstawą obniżenia dodatku służbowego, nie zostało jeszcze zakończone. Ponieważ jest ono obarczone poważnymi brakami proceduralnymi nie sposób uznać, jakoby zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne ostało się w obrocie prawnym. Wskazał, że jako obrońca, korzystając z uprawnienia przewidzianego w art. 135f ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, w dniu 6 czerwca 2019. złożył wniosek dowodowy o przesłuchanie obwinionego, oddalony postanowieniem z dnia 13 czerwca 2019 r., które odebrał w dniu 2 lipca 2019 r. Postanowienie zostało zaskarżone w ustawowym terminie w dniu 5 lipca 2019 r. Mimo to, organ pierwszej instancji już w dniu 18 czerwca 2019 r. zakończył postępowanie i wydał orzeczenie. Organ drugiej instancji w takim rozstrzygnięciu nie dopatrzył się żadnych uchybień. W dalszej części uzasadnienia skargi przedstawił argumentację kwestionującą zasadność rozstrzygnięcia podjętego w postępowaniu dyscyplinarnym.

Komendant Wojewódzki Policji w R.J. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu skargi zauważył, iż twierdzenia skarżącego, mające uprawdopodobnić zasadność zarzutu, nie dotyczą przedmiotu zaskarżenia, którym w tej sprawie jest obniżenie dodatku służbowego, lecz w istocie stanowią powtórzenie zarzutów dotyczących odpowiedzialności dyscyplinarnej zgłoszonych w sprawie o sygn. akt III SA/Gl 911/19, a więc już rozpatrzonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W uzasadnieniu wyroku podał, że w tej sprawie przedmiotem kontroli była decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w R.J., utrzymująca w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w C. o obniżeniu R.J. dodatku służbowego do kwoty 604 zł (w istocie o 20%), poczynając od dnia 1 marca 2020 r.

Podstawę materialnoprawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o Policji oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Zgodnie z art. 104 ust. 3 ustawy o Policji, na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 (czyli kierowniczych i samodzielnych) policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy. Stosownie do treści art. 104 ust. 6 cyt. ustawy, minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość dodatków do uposażenia, o których mowa w ust. 1-4, uwzględniając ich rodzaj i charakter, przesłanki przyznawania lub podwyższania na stałe lub na czas określony, warunki obniżania lub cofania oraz stanowiska uprawniające do dodatku funkcyjnego.

Na podstawie w/w upoważnienia zostało wydane cyt. rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r. Uzależnia ono przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych (§ 9 ust. 2 rozporządzenia). Dodatek służbowy może być podwyższany na stałe lub na czas określony w związku z powierzeniem policjantowi nowych lub dodatkowych zadań bądź obowiązków służbowych na innym stanowisku, a także za wzorową służbę (§ 9 ust. 4 rozporządzenia). Z § 9 ust. 5 rozporządzenia wynika, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu, zaś przepisy § 8 ust. 5-8 (dotyczące dodatku funkcyjnego) stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6, określającego sytuacje w których cofa się dodatek służbowy. W świetle § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia mającego odpowiednie zastosowanie do dodatku służbowego, dodatek funkcyjny obniża się w granicach od 20 do 50 % otrzymywanej stawki w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skoro skarżący za naruszenie dyscypliny służbowej w czasie służby został ukarany karą nagany, a orzeczenie uzyskało przymiot ostateczności, to Komendant Miejski Policji w C. był zobligowany do obniżenia mu dodatku służbowego. Przy czym organ zastosował najniższy możliwy wymiar obniżenia. Trudno zatem przyjąć, że w tym zakresie przekroczył granice uznania administracyjnego. Ponadto podał, że Sądowi jest wiadome z urzędu, że wyrokiem z dnia 4 marca 2020 r. sygn. akt III SA/Gl 911/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę R.J. na orzeczenie dyscyplinarne.

W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w rozpoznawanej sprawie uznał, że organ orzekający na dzień wydania zaskarżonej decyzji – dysponując wiedzą dotyczącą wydania wobec skarżącego w postępowaniu dyscyplinarnym orzeczenia uznającego go winnym naruszenia dyscypliny służbowej w czasie służby oraz wymierzenia mu kary dyscyplinarnej nagany – miał uzasadnioną podstawę do obniżenia dodatku służbowego. Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa mogącego mieć wpływ na wynik sprawy. Organy przy wyborze proporcji obniżenia dodatku służbowego (najniższej z możliwych) kierowały się stopniem zawinienia skarżącego przy popełnianiu zarzucanego mu w orzeczeniu dyscyplinarnym czynu, wysokością wymierzonej mu kary oraz dotychczasowym przebiegiem służby.

Sąd pierwszej instancji, odnosząc się do zarzutów skargi i ich uzasadnienia zauważył, że w istocie nie dotyczą one sprawy o obniżenie wysokości dodatku służbowego, lecz prowadzonego wobec skarżącego postępowania dyscyplinarnego.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), orzekł, jak w sentencji wyroku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł R.J., reprezentowany przez adwokata i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów prawa proceduralnego, a to art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. (błędnie wskazano "k.p.s."), poprzez przedwczesne utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji o obniżeniu dodatku służbowego skarżącemu.

Wskazując na powyższy zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz oświadczył, że zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionego w niej zarzutu, która w istocie stanowi powtórzenie uzasadnienia skargi wniesionej do Sądu pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Na wstępie podać należy, iż przedmiotowa sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a., gdyż pełnomocnik strony wnoszącej skargę kasacyjną – w oparciu o art. 176 § 2 P.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o przeprowadzenie rozprawy.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że z uwagi na sposób sformułowania zarzutu skargi kasacyjnej – naruszenia przepisów prawa proceduralnego, a to art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. i jego uzasadnienia, niezbędne stało się przypomnienie, że ocena skuteczności zarzutu naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.) jest uzależniona od wyszczególnienia przez wnoszącego skargę kasacyjną naruszonych – jego zdaniem – przepisów postępowania sądowego, a nie przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej. Przedmiotem zaskarżenia jest bowiem orzeczenie sądu, a nie akt lub czynność z zakresu administracji publicznej. Działanie sądu administracyjnego podlega regulacji ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Z tego punktu widzenia istotne jest zatem, aby autor w skardze kasacyjnej zawarł zarzut naruszenia przepisów, które mogły być i były stosowane przez Sąd pierwszej instancji w procesie orzekania. Rolą sądu administracyjnego, rozstrzygającego w granicach sprawy i na podstawie akt sprawy, jest bowiem przeprowadzenie procesu kontroli działania organu administracji z punktu widzenia jego zgodności z prawem. Proces ten obejmuje: kontrolę rekonstrukcji i zastosowania przez organy administracji publicznej norm proceduralnych określających prawne wymogi ustalania faktów, kontrolę sposobu prawnej kwalifikacji tych faktów, co odnosi się do materialnoprawnych podstaw rozstrzygnięcia administracyjnego, w tym kontroli ich wykładni i zastosowania przez pryzmat zaś przepisów ustaw procesowych określających prawne wymogi odnośnie do uzasadnienia decyzji administracyjnej, kontrolę konkretnego sposobu ustalenia w konkretnej sprawie faktycznych i prawnych podstaw rozstrzygnięcia (por. L. Leszczyński, Orzekanie przez sądy administracyjne a kontrola wykładni prawa, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" z 2010 r., nr 5-6, s. 267 i nast.). Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania wymaga uprawdopodobnienia istnienia związku przyczynowego między tym naruszeniem a treścią rozstrzygnięcia, polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia podjętego wyrokiem byłaby inna (por. J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 3, Warszawa 2008, s. 426 oraz B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 387).

W rozpoznawanej sprawie skarżący kasacyjnie nie podał naruszonych, jego zdaniem, przepisów procedury sądowoadministracyjnej w powiązaniu z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz ograniczył się do powołania jako naruszonych wyłącznie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w procesie orzekania nie stosował. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji stosował bowiem przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i uwzględniał przepisy ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

Wyjaśnić należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie samodzielnie uzupełniać i konkretyzować zarzutów kasacyjnych, uściślać ich bądź w inny sposób korygować (por. wyroki NSA z dnia: 11 września 2011 r. sygn. akt II OSK 151/12 oraz 16 listopada 2011 r. sygn. akt II FSK 861/10).

W tej sprawie zarzut skargi kasacyjnej, odnoszący się do wadliwości zastosowania w sprawie przepisów K.p.a., podanych wyżej wymogów nie spełnia.

Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 wyraził pogląd, że podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. odnosi się do naruszenia przepisów obu postępowań, zarówno sądowoadministracyjnego, jak i odpowiedniego postępowania przed organami administracji. W powołanej uchwale podano także, iż w przypadku braku powiązania przez autora skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa przez organ administracji z zarzutem naruszenia prawa przez sąd wojewódzki, Naczelny Sąd Administracyjny może, po przeanalizowaniu uzasadnienia skargi kasacyjnej, samodzielnie zidentyfikować zarzut naruszenia prawa przez Sąd pierwszej instancji. W konsekwencji uchybienie w zakresie prawidłowego wskazania w ramach podniesionych zarzutów wszystkich przepisów procedury stosowanej zarówno przez organ, jak i sąd – mimo że jest przejawem nieprofesjonalnego konstruowania zarzutów skargi kasacyjnej – nie powoduje automatycznej dyskwalifikacji takich zarzutów z powodu ich wadliwej konstrukcji, lecz wymaga dokonania ich oceny.

Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając powyższy pogląd, stwierdził, że uzasadnienie przedstawione przez autora skargi kasacyjnej, upatrujące naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w przedwczesnym utrzymaniu przez organ odwoławczy w mocy rozkazu personalnego organu pierwszej instancji o obniżeniu dodatku służbowego, nie pozwalało na zidentyfikowanie zarzutu naruszenia prawa przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Opiera się ono na twierdzeniu, że orzeczenia podjęte w postępowaniu dyscyplinarnym, będące przesłanką obniżenia tego dodatku, były obarczone wieloma brakami proceduralnymi (postanowienie o oddaleniu wniosku dowodowego obrońcy o przesłuchanie R.J. w postępowaniu dyscyplinarnym zostało wydane w dniu 13 czerwca 2019 r., doręczone w dniu 2 lipca 2019 r., zaskarżone w dniu 5 lipca 2019 r., zaś orzeczenie organu pierwszej instancji zostało wydane już w dniu 18 czerwca 2019 r.), a postępowanie sądowoadministracyjne w tym przedmiocie nie zostało prawomocnie zakończone.

Wskazać należy, iż w niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji pod względem zgodności z prawem była zaskarżona decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w R.J. z dnia 30 marca 2020 r. nr 130/K/20, dotycząca obniżenia R.J. dodatku służbowego w związku z zaistnieniem przesłanki obligatoryjnego obniżenia dodatku służbowego na podstawie w § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego – naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną, a nie wydane w postępowaniu dyscyplinarnym orzeczenie uznające go winnym popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i wymierzające karę nagany.

W przedmiotowej sprawie organ był zatem obowiązany zgromadzić materiał dowodowy, który pozwalałby na ocenę zaistnienia przesłanki obniżenia dodatku służbowego. Wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie, w sprawie nie naruszono art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawił argumentację odnoszącą się do całokształtu sprawy i zgromadzonego przez organy administracyjne materiału dowodowego, które mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego, w tym przypadku § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r.

Decyzja w przedmiocie obniżenia R.J. dodatku służbowego miała charakter związany, gdyż obligatoryjność jego obniżenia była konsekwencją stwierdzenia naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną. Stosownie do regulacji zawartej w § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 cyt. rozporządzenia, organ był obowiązany do wydania decyzji w przedmiocie obniżenia wyżej wymienionemu policjantowi dodatku służbowego.

W świetle zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego dotyczących obniżenia dodatku służbowego, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty wadliwości postępowania dyscyplinarnego nie mogły odnieść zamierzonego skutku, gdyż wykraczały poza zakres przedmiotu rozpoznawanej sprawy. Bez znaczenia był zatem również fakt, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji w sprawie obniżenia dodatku służbowego nie została jeszcze rozpoznana skarga kasacyjna R.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 marca 2020 r. sygn. akt III SA/Gl 911/19, oddalającego skargę wyżej wymienionego na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w R.J. z dnia 30 sierpnia 2019 r. nr 23/19 w przedmiocie uznania za winnego zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego i wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany. Orzeczenie to było prawomocne w administracyjnym toku instancji (art. 135o ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji). Uprawniało to organ do obniżenia dodatku służbowego.

Ubocznie podać należy, iż Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu jest wiadome z urzędu, że tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 1 czerwca 2021 r. sygn. akt III OSK 3459/21 oddalił skargę kasacyjną R.J. od powołanego wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 marca 2020 r. sygn. akt III SA/Gl 911/19.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.