Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2247/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 25, art. 40c ust. 1, art. 13g ust. 1, ust.. 1b i 2.
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: par. 27 ust. 1, par. 8 ust. 1, par. 9 ust. 1, 2, 3.
journal: Dz.U. 2007 nr 188 poz 1345
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi  samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli  metrologicznej tych przyrządów pomiarowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2012 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] września 2011 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13 g ust. 1, ust. 1a, ust. 1 b pkt 1, ust. 2, art. 40 c, art. 41 ust. 4, 5 i 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) oraz lp. 6 pkt 6 lit. b) lp. 6 pkt 7 lit. d) załącznika nr 2 do w/w ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. T. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3600 złotych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości.

W uzasadnieniu organ podał, że w dniu [...] kwietnia 2011 r. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Zespołem pojazdów kierował Pan A. T., który jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarzą pod nazwą [...] wykonywał przewóz drogowy kamienia. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r.

Miejsce ważenia legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu, z dnia [...] września 2009 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów.

Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu [...] o nr fabrycznych [...] i [...]. Wagi te legitymowały się w chwili kontroli ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...] z datą ważności do 30 kwietnia 2012 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Pojazd zważono jednokrotnie, kierowca nie wnosił o ponowne ważenie. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., który został podpisany przez kierowcę bez uwag.

W wyniku ważenia stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm:

- nacisk 22,00 t na potrójnej osi nienapędowej naczepy - przekroczenie o 0,20 t,

- nacisk 9,46 t na pojedynczej osi napędowej pojazdu - przekroczenia o 1,46 t,

- przewoźnik nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

Wobec powyższego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na A. T. karę pieniężną w kwocie 3600 zł.

W odwołaniu od decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. A. T. zgłaszał własne wątpliwości odnośnie miejsca ważenia i sposobu jego przeprowadzenia. Przede wszystkim wskazywał, że w protokole kontroli nie wskazano rodzaju i typu wag użytych do przeprowadzenia kontroli, a z dokumentów domniemywał on, iż były to wagi typu SAW 10CII tylko nie wie jaki to podtyp "stahl" czy "alu". W ocenie skarżącego ważenie pojazdu zostało przeprowadzone nieprawidłowo niezgodnie z instrukcją obsługi wag tego typu, a "najbardziej zagadkową" kwestią dla skarżącego była procedura odjęcia od wyniku ważenia 200 kg i 2 %. W związku z przedstawionymi argumentami strona wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.

Organ odwoławczy ponownie rozpatrując sprawę przywołał art. 64 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a także art. 13 g, 40 c, 41 ust. 4 i 5 ustawy o drogach publicznych, organ wywiódł, że droga, na której zatrzymano do kontroli zespół pojazdów zaliczana jest do sieci dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t.

Ponadto organ wskazał, że stosownie do regulacji lp. 6 pkt 6 załącznika nr 2 do u.d.p. w przypadku potrójnych osi pojazdów silnikowych, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m o sumie nacisków osi powyżej 21,8t do 23,3 t kara wynosi 2400 zł; pkt 7 dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych o nacisku osi powyżej 9,0 t do 9,5 t kara wynosi 1200 zł.

Organ podkreślił, że pomiaru nacisków osi pojazdu dokonano przy użyciu przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C o nr fabrycznych [...] i [...], posiadających ważne świadectwa legalizacji ponownej na miejscu legitymującym się protokołem z pomiaru pochylenia tereny zatwierdzonym przez właściwy organ. Zauważył, iż jak stanowi pkt 2.1 instrukcji producenta wag typu SAW eksploatacja ich jest możliwa bez wykorzystania żadnych specjalnych środków na wszystkich normalnych nawierzchniach drogi.

Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazywał, iż Inspekcja wykonując czynności kontrolne korzysta jedynie z miejsc odpowiednio zbadanych i zatwierdzonych przez właściwy organ wobec czego uznał zarzuty dotyczące miejsca ważenia za nietrafne. Podkreślał, że skoro miejsce ważenia legitymuje się protokołem pomiaru pochylenia terenu, a użyte wagi posiadają Świadectwa Legalizacji Ponownej to dokumenty te są dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 76 k.p.a. i stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.

Organ uznał za niezasadny zarzut skarżącego odnośnie niezastosowania odpowiedniej ilości wag, aby dokonany został pomiar jednoczesny dla wszystkich kół, gdyż w pkt 2.5 instrukcji wag SAW 10 jednoznacznie wskazano, iż jedną parę tych wag można eksploatować w różnych konfiguracjach m.in. do ważenia pojazdu dwuosiowego z trzyosiową naczepą.

Odnośnie błędów pomiaru organ wskazał, iż wagi podczas kontroli metrologicznej badane są pod kątem dopuszczalnych błędów, zaś wyświetlany na nich wynik pomiaru jest już o ten błąd pomniejszony. Mimo to inspekcja od każdego wyniku odejmuje jeszcze 200 kg na każdej osi, a następnie jeszcze 2%. Obowiązek taki nie wynika z żadnego przepisu, został wprowadzony wewnętrznym zarządzeniem na korzyść stron postępowania. Rzeczywisty wynik pomiaru powodowałby nałożenie surowszej kary pieniężnej.

Organ dodawał, iż odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd za popełnione naruszenia w zakresie dopuszczalnych norm jest nie do uniknięcia w obecnym systemie prawnym, a także jest nie do podważenia ze względów czysto racjonalnych. To podmiot wykonujący przejazd przecież decyduje o wyborze trasy, czy zachowaniu się na drodze podczas wykonywania przewozu i musi on uwzględniać w swych rachubach bezpieczeństwo zarówno kierowcy, wykonującego transport jak i innych uczestników ruchu. Dlatego też, to podmiot wykonujący przejazd powinien tak konstruować relacje prawne ze swymi kontrahentami (załadowcami), by wykonanie danego zlecenia transportowego nie powodowało naruszenia obowiązujących przepisów i zagrożenia w ruchu drogowym. Jeśli podmiot wykonujący przejazd ma trudności z określeniem masy pojazdu i takim rozmieszczeniem ładunku, który nie będzie powodował przekroczenie nacisków osi, winien rozważyć możliwość zmniejszenia ilości przewożonego towaru. Normy w zakresie dopuszczalnych parametrów pojazdu mają bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący, a fakt ich naruszenia skutkuje koniecznością nałożenia kary pieniężnej.

Zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym już sam ruch pojazdu nienormatywnego po danej drodze publicznej wymaga zezwolenia.

Natomiast odnośnie wysokości nałożonej kary pieniężnej w związku z sytuacją finansową przedsiębiorstwa prowadzonego przez skarżącego organ zauważył, iż jest ona ściśle określona w załączniku nr 2 do ustawy o drogach publicznych. Organy orzekające nie mają możliwości dowolnego kształtowania wysokości nakładanych kar pieniężnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. T. zwany dalej skarżącym podniósł, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i zmierzające do jej wydania postępowanie są dotknięte szeregiem wad. Wniósł o zasądzenie kosztów postępowania.

Po pierwsze jak wywiódł, parametry miejsca ważenia i sposób jego przeprowadzenia nie zostały określone w przepisach powszechnie obowiązujących, a znajdują odzwierciedlenie jedynie w instrukcji obsługi wag. Dodał, że w protokole kontroli nie określono rodzaju i typu wag użytych do przeprowadzenia kontroli, wskazano jedynie ich numery seryjne, co oznacza, w ocenie skarżącego, że nie można mieć pewności jakimi wagami kontrola została przeprowadzona. Numery seryjne nie identyfikują producenta wagi i jej typu i mogą być wspólne dla wag różnych produkcji.

Wskazał także, że z przedstawionych dokumentów można domniemywać, iż wagi użyte do przeprowadzenia kontroli to wagi typu SAW10C/JI, nie wynika z nich natomiast, czy to podtyp stahl, czy też alu. Zdaniem skarżącego, w zależności od podtypu mogą się one różnić parametrami, m.in. wysokością.

Ponadto skarżący podkreślił, że z instrukcji ważenia wydanej przez importera wynika, że producent wymaga, aby przy każdym ważeniu pod kołami znajdowała się płyta równoważąca wysokość wagi. Wywodził także, że zakładając, iż w miejscu ważenia jest zastosowana rynna, która ma kompensować wysokość samych wag, to należy stwierdzić, iż w przedmiotowym przypadku wysokość rynny nie odpowiadała wysokości ani 39 mm ani też 33 mm, w zależności od podtypu wagi, a zatem jeden z podstawowych warunków producenta nie został dochowany. Skarżący wskazał także, że ważenie zostało wykonane niezgodnie z zaleceniem producenta wagi. W rozdziale 2.4 instrukcji obsługi wagi zawarto ostrzeżenie, że aby zapobiec powstawaniu błędów w pomiarach, spowodowanych tarciem spoczynkowym zawieszenia kół zaleca się jednoczesny pomiar dla wszystkich kół w zamocowanej części pojazdu przy zastosowanej odpowiedniej liczby połączonych wag. Wywodził, że jako jedną część należy potraktować oś złożoną (w tym przypadku podwójną), zatem pomiarowi powinny zostać poddane obie osie. Zważył także, że przekroczenie dopuszczalnych nacisków nastąpiło tylko i wyłącznie na tej osi, a tym samym wynik pomiaru może wynikać z błędu.

Zdaniem skarżącego, kolejną wątpliwością dotyczącą sposobu przeprowadzenia kontroli jest kwestia błędu pomiaru. W pkt 2.3 zostały określone błędy pomiaru, w zależności od nachylenia nawierzchni jezdni, na której pomiar został przeprowadzony i środka ciężkości pojazdu. Wskazał, że margines błędu nie został uwzględniony w protokole kontroli.

Ponadto skarżący podkreślił, że w załączonym do instrukcji ważenia, świadectwie homologacji, w pkt 5.1 określono iż powierzchnia wagi pomostowej, w obszarze osi ( 3m z przody i 3 m z tyłu wagi) musi się znajdować w tej samej płaszczyźnie, co podłoże, szczególnie podczas ważenia pojazdów wieloosiowych. A w razie potrzeby należy użyć podkładek wyrównujących.

W ocenie skarżącego rynienka, w której umieszczono wagi tych wymogów nie spełniała. Według świadectwa homologacji wag wydanego w Republice Federalnej Niemiec, do ważenia należy stosować dodatkowo odrębne przepisy - pkt. 3.3 świadectwa homologacji, zatem jego zdaniem należy domniemywać iż w opinii organu wydającego świadectwo homologacji same wskazówki wynikające z instrukcji obsługi wag nie są wystarczające. Jak wywodził, instrukcja ważenia nie stanowi aktu prawa powszechnie obowiązującego, zatem przygotowanie miejsca ważenia i sposób jego przeprowadzenia powinny być określone w przepisach powszechnie obowiązujących, a to nie ma miejsca, co narusza konstytucyjną zasadę zamkniętego katalogu źródeł prawa powszechnie obowiązującego.

Ponadto skarżący zakwestionował procedurę odjęcia dopuszczalnych odchyłek od wyniku ważenia tj. 200 kg i 2%. Jak wskazywał nie wiadomo z jakich przepisów ona wynika i dlaczego przyjęto takie wartości, a nie inne. Stwierdził, że nie wynika ona z powszechnie obowiązujących przepisów, a resortowe akty prawne nie mogą wiązać obywatela. Podkreślił, że procedura wynikająca z wieloletniej praktyki, nie może stanowić źródła prawa powszechnie obowiązującego.

Odniósł się także do kwestii posadowienia wag, wskazując, że każde podłoże na którym waga jest usytuowana musi spełniać określone minimalne warunki, które umożliwią dokonanie prawidłowego pomiaru. Stwierdził, że spełnienie tych minimalnych wymogów nie zostało przez organ wykazane. Skarżący wskazał także, że kierowca nie ma wiedzy jak powinno być przygotowane miejsce ważenia i z tego powodu nie wnosił do przeprowadzonej kontroli zastrzeżeń.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Rozpoznając przedmiotową sprawę według wskazanych wyżej kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] września 2011 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] sierpnia 2011 nie narusza przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Definicja pojazdu nienormatywnego, zawarta w art. 4 pkt 25 u.d.p. stanowi, że pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach niniejszej ustawy, albo którego wymiary i masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach o ruchu drogowym, z wyłączeniem autobusów w zakresie nacisków osi.

Zgodnie z art. 40 c ust. 1 u.d.p. w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego oraz funkcjonariusz Policji mają prawo wymierzania i pobierania kary pieniężnej ustalonej, zgodnie z art. 13 g ust.1, ust. 1b i 2 u.d.p., w załączniku nr 2. Załącznik ten odnosi kary pieniężne do trzech kategorii dróg, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t, do 10,0 t oraz do 11,5 t i przyporządkowuje wysokość kar w kategorii danej drogi dla danego rodzaju osi, jednoznacznie określając dopuszczalne wartości nacisku danych osi na danej drodze, niepowodujące nałożenia kary. Załącznik stanowi integralną część ustawy o drogach publicznych i wraz z nią jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa, które użytkownicy dróg obowiązani są znać i stosować.

W myśl art. 61 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. nr 108, poz. 908 ze zm.) - ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu (ust. 1). Ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę (ust. 2 pkt 1). Jeżeli masa, naciski osi lub wymiary pojazdu wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi, przejazd pojazdu jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia (ust. 11).

Stosownie do art. 13g ust. 1b pkt 1 u.d.p. karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd.

W rozpoznawanej sprawie inspektorzy administracji drogowej stwierdzili następujące naruszenia dopuszczalnych norm:

■ nacisk 9,461 na pojedynczej osi napędowej - przekroczenie o 1,46 t;

■ nacisk 22,001 na potrójnej osi nienapędowej naczepy - przekroczenie o 0,201;

■ przewoźnik nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

Zgodnie z Lp.6 załącznika nr 2 do u.d.p. za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,01:

■ pkt 6 - dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m o sumie nacisków osi:

lit. d) powyżej 21,81 do 23,3 t - kara wynosi 2 400,00 złotych;

■ pkt 7 - dla pojedynczej osi napędowej pojazdu silnikowego o nacisku osi:

lit. d) powyżej 9,0 t do 9,5 t - kara wynosi 1 200, 00 złotych

Wymierzyli karę pieniężną w łącznej wysokości 3 600 złotych, w tym:

■ za przekroczenie nacisku dla pojedynczej osi napędowej - 1 200,00 złotych (1 200,00 plus 900 złotych);

■ za przekroczenie nacisku dla potrójnej osi - 2 400,00 złotych.

Wyniki ważenia zostały udokumentowane w protokole kontroli, podpisanym przez kierowcę kontrolowanego zespołu pojazdów.

Skarżący kwestionuje wyniki ważenia kontrolowanego pojazdu, twierdząc, że parametry miejsca ważenia i sposobu jego przeprowadzenia nie zostały uregulowane w przepisach powszechnie obowiązujących, a także, że w protokole kontroli nie określono rodzaju i typu wag, a ograniczono się jedynie do określenia ich numerów seryjnych.

Zarzuty te, zdaniem Sądu nie podważają istotnych w sprawie ustaleń organów. Po pierwsze z protokołu kontroli wynika, że pomiaru nacisków osi i masy całkowitej pojazdu dokonano przenośnymi wagami do pomiarów statycznych o numerach fabrycznych: [...],[...] posiadających legalizację Urzędu Miar. W aktach administracyjnych znajdują się także Świadectwa Legalizacji Ponownej obydwu wag wydane przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...]. Legalizacje ważne były do 30 kwietnia 2012r. Zdaniem Sądu nie znajduje oparcia w aktach sprawy wątpliwość skarżącego odnośnie producenta i typu wagi, w którego przekonaniu, numery seryjne mogą być wspólne dla różnych produkcji. Opisane w protokole kontroli wagi użyte do ważenia kontrolowanego pojazdu korelują z przedstawionymi przez organ Świadectwami Legalizacji Ponownej i w ocenie Sądu brak jest podstaw do twierdzenia, że użyte do ważenia wagi o numerach fabrycznych określonych w protokole kontroli nie są wagami wymienionymi w tych świadectwach.

Nie znajduje usprawiedliwionych podstaw również zarzut niespełnienia przez miejsce ważenia określonych parametrów. Zważyć bowiem należy, że miejsce ważenia legitymuje się protokołem pomiarów równości i spadków, z którego wynika, że spadki podłużne i poprzeczne stanowiska ważenia pojazdów mieszczą się w granicach dopuszczalnych pochyleń.

Nie można się również zgodzić z twierdzeniem skarżącego, że brak jest regulacji prawnych w przedmiocie parametrów miejsca ważenia.

Zgodnie z § 27 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2007 r. Nr 188 poz. 1345) waga przenośna może być stosowana w różnych miejscach jej ustawienia, spełniających odpowiednio wymagania określone w § 7-9.

Strefa ważenia wagi powinna być wyróżniona na jezdni (§8 ust. 1). Powierzchnia jezdni w strefie ważenia powinna być wykonana z betonu i leżeć w jednej płaszczyźnie z dopuszczalnymi miejscowymi odchyleniami od tej płaszczyzny nieprzekraczającymi ±9 mm (§ 8 ust. 2). Pochylenie powierzchni jezdni w strefie ważenia względem poziomu nie powinno przekraczać: 1) 1 % w kierunku ruchu pojazdów; 2) 2 % w kierunku prostopadłym do kierunku ruchu pojazdów (§ 8 ust. 3). Powierzchnia jezdni lub zespołu najazdowego poza strefą ważenia na długości od styku ze strefą ważenia do styku z kołami skrajnej osi pojazdu o największym rozstawie, gdy koła drugiej skrajnej osi znajdują się na pomoście, powinna leżeć w płaszczyźnie strefy ważenia (§ 9 ust. 1). Powierzchnia jezdni poza strefą ważenia może być pochylona względem płaszczyzny strefy ważenia maksymalnie o 0,5 % (§ 9 ust. 2). Centryczny przejazd pojazdu przez pomost bez możliwości zjazdu kołami poza boczną krawędź pomostu powinien być zapewniony poprzez: 1) odpowiednie ukształtowanie lub oznakowanie bocznych krawędzi jezdni przed pomostem, 2) zainstalowanie w wadze urządzenia sygnalizującego w sposób optyczny lub akustyczny zjazd kołami poza boczną krawędź pomostu (§ 9 ust. 3).

Z regulacji tych wynika, że miejsce ważenia przenośnymi wagami do pomiarów statycznych podlega licznym ograniczeniom, a ich spełnienie powinno być opisane i udokumentowane. W ocenie Sądu, znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy protokół pomiaru pochylenia na stanowisku ważenia pojazdów dowodzi, że miejsce to odpowiada wskazanym warunkom.

Z tego też względu dalsze dywagacje skarżącego odnośnie podtypy wagi, użycia, czy też nie płyty równoważącej wagi, zastosowania rynny kompensującej wysokość wag, a także niespełniania przez nią wysokości ani 39 mm, ani też 33 mm uznać należy za pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Zarzuty skarżącego w istocie nie podważają istotnych w sprawie ustaleń organu. Skarżący stara się jedynie poddać je w wątpliwość, przy czym jego twierdzenia nie znajdują oparcia a zgromadzonym materiale dowodowym.

Ze znajdującego się w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności protokołu pomiaru terenu wynika, że pochylenie powierzchni jezdni w strefie ważenia nie przekraczało dopuszczalnych parametrów i jako takie zapewniało prawidłowość dokonania pomiarów. Wypada również dodać, że w zasadach kontroli nacisków osi, z którymi kierujący pojazdem został zapoznany zgodnie z protokołem kontroli, przewidziano podłożenie w czasie ważenia przy użyciu wag do pomiarów statycznych - nie tylko wagi, lecz również wagi i podkładek wyrównawczych.

Za wewnętrznie sprzeczny uznać należy zarzuty skarżącego dotyczący marginesu błędu. W jednym miejscu skarżący zarzuca nieuwzględnienie przez organy inspekcji transportu drogowego marginesu błędu, by w następnym kwestionować korzystną dla kontrolowanego, przyjętą przez organ w celu uzyskania jak najbardziej precyzyjnych wyników - procedurę odejmowania od wyników ważenia 200 kg i 2 %.

Należy się zgodzić z twierdzeniem skarżącego, że miejsce posadowienia wag, przy użyciu których dokonano ważenia kontrolowanego zespołu pojazdów ma istotne znaczenie dla wyniku ważenia. Niemniej jednak jak już wyżej wykazano, z zebranego materiału dowodowego, w szczególności dokumentacji geodezyjnej terenu, na którym znajduje się stanowisko ważenia wynika, że przystosowane jest ono do przeprowadzania pomiarów parametrów kontrolowanych pojazdów zgodnie z regulacjami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. stanowiącym źródło prawa powszechnie obowiązującego.

Warto w tym miejscu dodać, że brak zastrzeżeń do protokołu kontroli nie niweczy skuteczności podnoszenia na dalszym etapie postępowania zastrzeżeń do prawidłowości przeprowadzonej kontroli, jak i samego postępowania wszczętego na jej skutek, jednakże pod warunkiem, że twierdzenia, wnioski i zarzuty stron nie są podnoszone w oderwaniu od okoliczności konkretnej sprawy, lecz znajdują swoje uzasadnienie w realiach danego postępowania.

Sąd podziela ocenę organu odwoławczego, że zebrany materiał dowodowy w sposób niebudzący wątpliwości wskazał na stwierdzone w sprawie naruszenia.

Ustalona we wskazany sposób sytuacja faktyczna i jej implikacje prawne uzasadniały nałożenie na skarżącego kary za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia. Również wysokość kary została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwych przepisów załącznika do ustawy o drogach publicznych.

W konsekwencji, w ocenie Sądu należy uznać, iż organy administracji nie naruszyły przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem podjęły wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Ponadto poprzez pełne - w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne obu zaskarżonych decyzji organ nie naruszył normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.. w stopniu, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 53, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.