Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 20/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2022-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14 h, art. 165 a
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, Sędziowie asesor sądowy WSA Justyna Siemieniako (spr.), sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 marca 2022 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Biura Usługowo-Handlowego M. w spadku na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Biuro Usługowo – Handlowe "[...]" w spadku (dalej: "skarżący", "strona") w dniu [...] marca 2021 r. złożyło wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Wskazano w nim, że [...] listopada 2020 r. zmarł M. S., który prowadził działalność gospodarczą pod nazwą Biuro Usługowo – Handlowe "[...]" . Prowadził on dla swojego przedsiębiorstwa księgi rachunkowe i opodatkowany był podatkiem liniowym. Zarządcą sukcesyjnym przedsiębiorstwa został syn zmarłego - T. S.. Obecnie przedsiębiorstwo jest prowadzone przez zarządcę sukcesyjnego pod nazwą: Biuro Usługowo Handlowe "[...]" w spadku. Strona wskazała, że zgodnie z treścią art. 12 ust 3d ustawy o rachunkowości - księgi rachunkowe nie zostały zamknięte na dzień otwarcia spadku.

Ponadto wskazano, że [...] maja 2020 r. M. S. otrzymał wydaną na swój wniosek decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. dotyczącą odroczenia do [...] grudnia 2020 r. terminu zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2019. W dniu [...] grudnia 2020 r. zarządca sukcesyjny - T. S. otrzymał wydaną na swój wniosek decyzję zmieniająca ostateczną decyzję, o której mowa w zdaniu poprzednim, w ten sposób, że termin zapłaty podatku został określony na dzień [...] kwietnia 2021 r. W obu przypadkach podstawą wydania decyzji były zapisy ustawy z dnia [...] marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. W roku 2020 z tytułu prowadzenia przez M. S. działalności wystąpiły i zostały wpłacone na rachunek Urzędu Skarbowego w S. zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. Rozliczenie roku obrotowego 2020 wykaże jednak nadpłatę w podatku PIT za okres obejmujący cały rok obrotowy 2020.

We wniosku strona sformułowała następujące pytania:

1. Czy w związku z treścią art. 12 ust. 3d ustawy o rachunkowości mówiącego, iż można nie zamykać ksiąg rachunkowych na dzień poprzedzający dzień otwarcia spadku w przypadku śmierci przedsiębiorcy, przy założeniu, że działalność gospodarcza będzie kontynuowana przez przedsiębiorstwo w spadku i wobec faktycznej kontynuacji działalności przez przedsiębiorstwo w spadku - niedokonaniu zamknięcia ksiąg rachunkowych na dzień otwarcia spadku, a w konsekwencji dalszego ich prowadzenia i zamknięcia, zgodnie z zapisami art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy o rachunkowości, na dzień kończący rok obrotowy, prawidłowe będzie sporządzenie rocznego sprawozdania finansowego po zamknięciu ksiąg na dzień 31 grudnia 2020 r. obejmującego cały rok obrotowy od 1 stycznia do 31 grudnia 2020 r.?

2. Czy roczne sprawozdanie finansowe za 2020 r. sporządzone po zamknięciu ksiąg za rok obrotowy 2020 i obejmujące cały rok obrotowy 2020 powinno zostać sporządzone przez Biuro Usługowo-Handlowe "[...]" M. S. w spadku?

3. Czy wynik finansowy określony w sprawozdaniu finansowych za cały rok obrotowy 2020 będzie podstawą ujęcia go w zeznaniu PIT36LS za 2020 r. i złożeniu PIT36LS zawierającego przychody i koszty całego roku obrotowego 2020?

4. Czy występująca w roku 2020 nadpłata podatku PIT, powstała w konsekwencji niezamykania ksiąg rachunkowych roku 2020 na dzień otwarcia spadku, a zamknięcia ksiąg na dzień 31 grudnia 2020 r. i rozliczenia w rocznym sprawozdaniu finansowym całego roku obrotowego 2020 może zostać na wniosek - Biuro Usługowo-Handlowe "[...]" M. S. w spadku - zarachowana na poczet odroczonych zobowiązań z tytułu podatku PIT za rok 2019?

5. Czy w przypadku uznania przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, mimo niedokonania zamknięcia ksiąg rachunkowych na dzień otwarcia spadku, braku możliwości rozliczenia całego roku obrotowego 2020 przez Biuro Usługowo-Handlowe "[...]" M. S. w spadku i możliwości rozliczenia przez ten podmiot tylko okresu od dnia otwarcia spadku tj. od [...] listopada 2020 r. do końca roku obrotowego, tj. do dnia 31 grudnia 2020 r. - Biuro Usługowo-Handlowe "[...]" M. S. w spadku obciążać będzie obowiązek zapłaty odroczonego podatku PIT za 2019 r.?

Wyrażając własne stanowisko skarżący podmiot wskazał, że:

Ad. 1) wobec niezamknięcia ksiąg podatkowych na dzień poprzedzających dzień otwarcia spadku i dalszego ich prowadzenia, prawidłowym będzie sporządzenie rocznego sprawozdania finansowego po zamknięciu ksiąg na dzień 31 grudnia 2020 r. obejmującego cały rok obrotowy od 1 stycznia do 31 grudnia 2020 r.

Ad. 2) Roczne sprawozdanie finansowe za 2020 r. winno zostać sporządzone przez Biuro Usługowo – Handlowe "[...]" w spadku.

Ad. 3) Wyniki finansowy określony w sprawozdaniu finansowym za cały rok obrotowy 2020 r. będzie podstawą ujęcia go w zeznaniu PIT36LS za 2020 r. i złożenia PIT36lS zawierającego przychody i koszty całego roku obrotowego 2020.

Ad. 4) występująca w 2020 r. nadpłata powstała w konsekwencji niezamykania ksiąg rachunkowych roku 2020 na dzień otwarcia spadku, za zamknięcia ksiąg na dzień 31 grudnia 2020 r. i rozliczenia w rocznym sprawozdaniu finansowym całego roku obrotowego 2020 może zostać na wniosek skarżącego Biura zarachowana na poczet odroczonych zobowiązań z tytułu podatku dochodowego za rok 2019.

Ad 5) w opisanej sytuacji stronę skarżącą nie będzie obciążał obowiązek zapłaty odroczonego podatku PIT za 2019 rok.

Pismem z dnia [...] czerwca 2021 r. skarżący został poproszony o uzupełnienie braków formalnych wniosku, w tym o doprecyzowanie zakresu żądania wynikającego z każdego z postawionych we wniosku pytań, poprzez wskazanie przepisów, o których interpretację w sformułowanych pytaniach wnosi, o zweryfikowanie (doprecyzowanie) własnego stanowiska, w zakresie doprecyzowanych we wniosku pytań bądź też jednoznaczne wskazanie, że stanowisko zaprezentowane we wniosku z dnia [...] marca 2021 r. w wyniku uzupełnienia nie ulega zmianie.

W odpowiedzi na to wezwanie skarżący odniósł się do poszczególnych zadanych pytań w sposób następujący:

W zakresie pytania 1 wskazał, że wobec treści art. 12 ust. 3d ustawy o rachunkowości i niedokonaniu zamknięcia ksiąg rachunkowych na dzień otwarcia spadku, a w konsekwencji dalszego ich prowadzenia i zamknięcia zgodnie z zapisami art. 12 ust. 2 pkt 1 na dzień kończący rok obrotowy, prawidłowe będzie sporządzenie rocznego sprawozdania finansowego po zamknięciu ksiąg na dzień 31 grudnia 2020r. obejmującego cały rok obrotowy od 1 stycznia do 31 grudnia 2020. Zdaniem skarżącego, wprowadzone w art. 12 ust 3d ustawy o rachunkowości rozwiązanie odnośnie niezamykania ksiąg rachunkowych na dzień otwarcia spadku nie jest spójne systemowo z równolegle przeprowadzonymi zmianami w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w ustawie z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników. Przyjęto, że jest to przepis szczególny w odniesieniu do zapisów ww. ustaw. Biorąc pod uwagę, że zgodnie z zapisami art. 45 ustawy o rachunkowości, sprawozdanie finansowe sporządza się na dzień zamknięcia ksiąg rachunkowych, bez zamknięcia ksiąg rachunkowych nie ma możliwości sporządzenia sprawozdania finansowego, a tym samym nie ma możliwości ustalenia wyniku finansowego będącego przedmiotem ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym. Skoro ustawodawca przewidział możliwość niedokonania zamknięcia ksiąg rachunkowych na dzień otwarcia spadku, to tym samym dopuścił możliwość rozliczenia całego roku obrotowego przez przedsiębiorstwo w spadku. Skarżący wskazał, że jeśli księgi rachunkowe nie zostały, zgodnie z przyznanym przez przepis art. 12 ust 3d ustawy o rachunkowości uprawnieniem, zamknięte i są prowadzone nadal, brak jest jakichkolwiek przesłanek aby uznać, że po dniu otwarcia spadku są to jakieś inne księgi rachunkowe. Stanowisko to przeczy literalnemu brzmieniu tego przepisu oraz podstawowym zasadom rachunkowości. Skoro księgi nie zostały zamknięte i są nadal prowadzone, to są to prowadzone cały czas te same księgi Co więcej, księgi te winny być prowadzone zgodnie z zasadami rozdziału 2 ustawy o rachunkowości.

Rozwiązanie przyjęte przez art. 12 ust. 3d jest w ocenie składającego wniosek logiczne. Racjonalny ustawodawca zdając sobie sprawę, że nie zawsze jest możliwe zamknięcie ksiąg w dniu otwarcia spadku dopuścił możliwość ich niezamykania pod warunkiem kontynuowania działalności i zamknięcie tych ksiąg na zasadach ogólnych w dniu kończącym rok obrotowy. W świetle powyższego, wobec treści art. 12 ust. 3d ustawy o rachunkowości i niedokonaniu zamknięcia ksiąg rachunkowych na dzień otwarcia spadku, a w konsekwencji dalszego ich prowadzenia przez przedsiębiorstwo w spadku i zamknięcia, zgodnie z zapisami art. 12 ust. 2 pkt 1 na dzień kończący rok obrotowy, prawidłowe będzie sporządzenie rocznego sprawozdania finansowego po zamknięciu ksiąg na dzień 31 grudnia 2020 r. obejmującego cały rok obrotowy od 1 stycznia do 31 grudnia 2020. Skarżący wskazał, że przedmiotem interpretacji w kwestii przedstawionej w pytaniu nr 1 będzie zatem zastosowanie w kwestii określonej w pytaniu: art. 24 (zasady ustalania dochodu do opodatkowania) w zw. z art. 1a (opodatkowanie dochodów przedsiębiorstwa w spadku) ustawy o PIT w związku z art. 12 ust 3d ustawy o rachunkowości.

W zakresie pytania 2 wskazano - Roczne sprawozdanie finansowe za 2020 r. sporządzone po zamknięciu ksiąg za rok obrotowy 2020 i obejmujące cały rok obrotowy 2020 powinno zostać sporządzone przez Biuro Usługowo-Handlowe "[...]" M. S. w spadku. Jest to jedyny podmiot mogący sporządzić sprawozdanie finansowe wobec okoliczności, że zgodnie z zapisami art. 12 ust. 3d ustawy o rachunkowości nie dokonano zamknięcia ksiąg rachunkowych na dzień otwarcia spadku. Sprawozdanie finansowe winno objąć cały okres ujęty od otwarcia ksiąg, czyli od 1 stycznia 2020r. do ich zamknięcia, czyli do 31 grudnia 2020r. Skarżący wskazał, że przedmiotem interpretacji w kwestii przedstawionej w pytaniu nr 2 będzie zatem zastosowanie w kwestii określonej w pytaniu: art. 24 (zasady ustalania dochodu do opodatkowania) w zw. z art. 1a u.p.d.o.f. (opodatkowanie dochodów przedsiębiorstwa w spadku) w zw. z art. 12 ust 3d ustawy o rachunkowości (możliwość niezamykania ksiąg w dniu otwarcia spadku). Wskazany w wezwaniu art. 45 ust. 5 u.p.d.o.f. nie rodzi, zdaniem skarżącego, żadnych wątpliwości - termin i forma złożenia zeznania są wnioskodawcy znane, nie wywołują potrzeby występowania o ich interpretację. Wątpliwości wywołuje jedynie jego zakres, a art. 45 ust 5 u.p.d.o.f. do nich się w żaden sposób nie odnosi.

W zakresie pytania 3 wskazano, że wynik finansowy określony w sprawozdaniu finansowym za cały rok obrotowy 2020 będzie podstawą ujęcia go w zeznaniu PIT36 LS za 2020r. i złożeniu PIT36LS zawierającego przychody i koszty całego roku obrotowego 2020. Skarżący wyraził stanowisko, że skoro ustawodawca dał w przepisie art. 12 ust. 3d ustawy o rachunkowości prawo wyboru odnośnie podjęcia decyzji o niezamykaniu ksiąg i, w efekcie, do kontynuowania ich prowadzenia, a wynik finansowy ksiąg jest podstawą do ustalenia podstawy opodatkowania, to wynik finansowy roku 2020 wynikający z ksiąg rachunkowych otwartych w dniu 1 stycznia 2020r i zamkniętych w dniu 31 grudnia 2020r. będzie podstawą do określenia wysokości przychodów i kosztów ich uzyskania, co w konsekwencji pozwoli na ustalenie podstawy opodatkowania. Przedmiotem interpretacji w kwestii przedstawionej w pytaniu nr 3 będzie zatem zastosowanie w kwestii określonej w pytaniu: art. 24 w zw. z art. 45 w zw. z art. 1a u.p.d.o.f. z art. 12 ust 3d ustawy o rachunkowości (możliwość niezamykania ksiąg w dniu otwarcia spadku).

W zakresie pytania 4 skarżący wskazał, że występująca w 2020 r. nadpłata podatku PIT powstała w konsekwencji niezamykania ksiąg rachunkowych roku 2020 na dzień otwarcia spadku, a zamknięcia ksiąg na dzień 31 grudnia 2020 r. i rozliczenia w rocznym sprawozdaniu finansowym całego roku obrotowego 2020 może zostać na wniosek - Biuro Usługowo-Handlowe "[...]" M. S. w spadku - zarachowana na poczet odroczonych zobowiązań z tytułu podatku PIT za rok 2019. W konsekwencji stanowiska przyjętego w sprawie pytań od 1 -3 wnioskodawca stoi na stanowisku, że dopuszczalne jest rozliczenie przez Biuro Usługowo-Handlowe "[...]" M. S. w spadku całego roku podatkowego 2020 z wszystkimi tego konsekwencjami m.in. w postaci ustalenia nadpłat zaliczek PIT 36L. Skoro podstawą ustalenia wysokości przychodów i kosztów ich uzyskania będzie sprawozdanie finansowe za rok 2020, to również wpłacone w tym roku zaliczki na podatek dochodowy będą ujęte w tym sprawozdaniu, podobnie jak będzie w nim ujęte zobowiązanie z tytułu podatku za rok 2019 Biuro Usługowo-Handlowe "[...]" M. S. w spadku - będzie miało zatem prawo do zarachowania nadpłaconych zaliczek w PIT za rok 2020 na poczet odroczonych zobowiązań z tytułu podatku PIT za rok 2019. Zdaniem skarżącego, przyjęcie w wezwaniu organu stanowiska, że pytanie to odnosi się do art. 76 Ordynacji podatkowej i dotyczy obowiązków organu, jest niezasadne. Po pierwsze wysokość nadpłaty w podatku PIT uzależniona będzie od sposobu rozliczenia roku obrotowego 2020. Wysokość tych nadpłat, co oczywiste, będzie różna w zależności od tego, jaki okres będzie podlegał rozliczeniom Po wtóre, nadpłata w przypadku rozliczenia całego roku podatkowego 2020 literalnie przysługiwać będzie przedsiębiorstwu Biuro Usługowo-Handlowe "[...]" M. S. w spadku, zaś zobowiązania z tytułu podatku za 2019r. obciążały M. S. Zaznaczył, że zdaje sobie sprawę, że treść odpowiedzi na pytanie nr 4 będzie konsekwencją odpowiedzi na pytania 1-3. Stwierdził, że pytanie nie dotyczy kwestii, czy organ zaliczy z urzędu nadpłatę na poczet zaległości podatkowych, tylko czy przedsiębiorstwo Biuro Usługowo-Handlowe "[...]" M. S. w spadku może skutecznie złożyć wniosek o zaliczenie nadpłaty w podatku za 2020r. wynikłej z zeznania złożonego w sposób określony w pkt 1-3 wniosku o wydanie interpretacji na poczet zobowiązań finansowych M. S. z tytułu PIT za rok 2019? Przedmiotem interpretacji w kwestii przedstawionej w pytaniu nr 4 będzie zatem zastosowanie w kwestii określonej w pytaniu: art. 24 w zw. z art. 45 w zw. z art 1a u.p.d.o.f. w zw. z art. 12 ust 3d ustawy o rachunkowości w związku z art. 97 ust 1a i 1b o.p.

Odnośnie pytania nr 5 wnioskodawca wskazał, że w przypadku uznania przez Dyrektora KIS, mimo niedokonania zamknięcia ksiąg rachunkowych na dzień otwarcia spadku, braku możliwości rozliczenia całego roku obrotowego 2020 przez Biuro Usługowo-Handlowe "[...]" M. S. w spadku i możliwości rozliczenia przez ten podmiot tylko okresu od dnia otwarcia spadku tj. od [...] listopada 2020 r. do końca roku obrotowego tj. do dnia 31 grudnia 2020 r. - Biuro Usługowo-Handlowe "[...]" M. S. w spadku nie będzie obciążać obowiązek zapłaty odroczonego podatku PIT za 2019 r. W przypadku przyjęcia przez Dyrektora KIS stanowiska polegającego na przyjęciu, że możliwe jest rozliczenia przez przedsiębiorstwo w spadku jedynie okresu po otwarciu spadku i zignorowaniu, wbrew zapisom art. 12 ust 3d ustawy o rachunkowości, prawa takiego przedsiębiorstwa do zaniechania zamknięcia ksiąg na dzień otwarcia spadku i w związku z tym odmówienia mu prawa do rozliczenia całego okresu od otwarcia ksiąg w dniu 1 stycznia 2020 r. do dnia ich zamknięcia, przyjąć należy, że przedsiębiorstwo w spadku jest podatnikiem jedynie wobec dochodów powstałych od dnia otwarcia spadku. W rezultacie, przedsiębiorstwo w spadku nie może odpowiadać za zobowiązania podatkowe dotyczące dochodów powstałych przed śmiercią przedsiębiorcy (przed datą otwarcia spadku). Brak odpowiedzialności przedsiębiorstwa w spadku za odroczony podatek dochodowy za rok 2019 wystąpi mimo wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. na wniosek zarządcy sukcesyjnego - T. S., decyzji zmieniającej ostateczną decyzję dotyczącą odroczenia do 31 grudnia 2020r. terminu zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2019 w ten sposób, że termin zapłaty podatku został określony na dzień [...] kwietnia 2021 r. W takim przypadku organ, który tę decyzję wydał na wniosek zarządcy sukcesyjnego, winien stwierdzić jej wygaśnięcie jako bezprzedmiotowej. Skarżący wskazał, że przedmiotem interpretacji będzie zastosowanie art. 24 w zw. z art. 45 w zw. z art. 1a u.p.d.o.f. w zw. z art. 12 ust 3d ustawy o rachunkowości w związku z art. 97 ust 1a i 1b o.p.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z [...] sierpnia 2021 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie. Organ uznał, że wprawdzie w złożonym wniosku skarżący prosi o udzielenie odpowiedzi na różne pytania, to z ich treści wynika, że za każdym razem wnosi o interpretację art. 12 ustęp 3d ustawy o rachunkowości i skutków niedokonania zamknięcia ksiąg rachunkowych na dzień otwarcia spadku. Wezwany zaś do doprecyzowania wniosku w zakresie wskazania przepisów ustaw podatkowych, o których interpretację występuje, wskazał regulacje prawne, których interpretacji oczekuje, jednakże w zaprezentowanym przez siebie stanowisku sam wskazuje, że nie regulują one kwestii, których oceny on oczekuje.

Zdaniem Dyrektora KIS, wniosek skarżącego o wydanie interpretacji nie dotyczy interpretacji przepisów prawa podatkowego, w tym również przepisów podatkowych, które mogą podlegać wykładni w ramach przedmiotowego postępowania, gdyż prowadziłoby to do naruszenia kompetencji właściwych organów podatkowych w zakresie prowadzenia postępowań dowodowych oraz odpowiedniego stosowania przepisów regulujących ich prawa i obowiązki.

Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z [...] października 2021 r. nr [...] utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Organ wskazał, że przedmiotem interpretacji mogą być jedynie przepisy prawa podatkowego. Wskazał ponadto, że jedynym narzędziem służącym ustaleniu przez organ podstawy faktycznego zakresu rozstrzygnięcia jest wezwanie do uzupełnienia braków wniosku. Precyzyjność i jednoznaczność treści pism wnioskodawcy ma istotne znaczenie dla przebiegu tego rodzaju postępowania.

Organ zauważył, że w celu rozpatrzenia wniosku wzywał skarżącego do doprecyzowania pytań poprzez wskazanie w ich treści przepisów ustaw podatkowych, których interpretacji oczekuje oraz zaprezentowania własnego stanowiska co do rozumienia tych przepisów. W uzupełnieniu wniosku skarżący powtórzył pytania, a wskazane przez niego przepisy, o których interpretację prosi, sam w zaprezentowanych stanowiskach kwestionuje, stwierdzając, że nie regulują one kwestii, których oceny oczekuje.

Organ uznał, że wniosek skarżącego wymagał uzupełnienia, a Dyrektor KIS prawidłowo zastosował przepisy art. 165a o.p.

Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem skarżący, działając przez pełnomocnika - doradcę podatkowego, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 120 w związku z art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 14b § 1, art. 14h, art. 165a § 1, art. 233 § 1 pkt 2 lit. a i art. 239 o.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie, w której powinien znaleźć zastosowanie art. 233 § 1 pkt 2 o.p., w konsekwencji czego organ utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, zamiast je uchylić.

Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia wydanego przez KIS, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie należy wskazać, że stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019r., poz. 2167; dalej: p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 p.u.s.a).

Przedmiotem sporu między stronami jest kwestia, czy organ podatkowy był uprawniony odmówić wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2021 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie skutków zastosowania się do regulacji art. 12 ust. 3d ustawy o rachunkowości i niezamknięcia ksiąg podatkowych na dzień poprzedzający otwarcie spadku po śmierci przedsiębiorcy – M. S..

W ocenie Sądu w sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania przez Dyrektora KIS art. 165a § 1 w zw. z art. 14h o.p.

Stosownie do treści art. 165a § 1 o.p., który z mocy odesłania zawartego w art. 14h o.p. znajduje zastosowanie w sprawach dotyczących indywidualnych interpretacji, gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Analiza przesłanek odmowy wszczęcia postępowania (art. 165a w zw. z art. 14h o.p.) w związku z przepisami regulującymi postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, prowadzi do wniosku, że w pojęciu "jakichkolwiek innych przyczyn" mieszczą się wszelkie inne, niż brak statusu zainteresowanego, okoliczności uniemożliwiające wydanie prawidłowej interpretacji indywidualnej. W szczególności, taka przeszkoda dla wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej istnieje w sytuacji, gdy np. przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego; przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów prawa podatkowego w sprawach pozostających poza zakresem przedmiotowym upoważnienia organu wydającego interpretacje indywidualne w imieniu Ministra Finansów; wniosek dotyczy zagadnienia, unormowanego przepisami prawa podatkowego, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna, wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego, a nie przepisu prawa podatkowego. Organ wydający interpretację przepisów prawa podatkowego nie może również prowadzić postępowania, ani podejmować rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu orzekania (por. wyrok NSA z 27 września 2018 r., II FSK 290/18; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1228/08; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 4 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Ol 551/08 i wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Bd 609/15).

Na podstawie art. 14b § 1 o.p., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w indywidualnej sprawie pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Z treści tego przepisu wynika, że przedmiotem wykładni dokonywanej przez organ, mogą być jedynie przepisy prawa podatkowego. Pod tym pojęciem należy rozumieć, zgodnie z treścią art. 3 pkt 2 o.p., przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Z kolei w myśl art. 3 pkt 1 o.p. przez "ustawy podatkowe", rozumie się ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określających podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujących prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. Dla określenia zakresu przedmiotowego interpretacji istotna również jest treść 14b § 2a o.p., zgodnie z którym, wniosek o interpretację indywidualną nie może dotyczyć przepisów prawa podatkowego 1) regulujących właściwość oraz prawa i obowiązki organów podatkowych oraz organów kontroli skarbowej. 2) mające na celu przeciwdziałanie unikaniu opodatkowania, które odnoszą się do nadużycia przepisów prawa podatkowego, prowadzenia rzeczywistej działalności gospodarczej lub podejmowania działań w sposób sztuczny lub bez uzasadnienia ekonomicznego, w tym: (a) zawarte w dziale IIIA w rozdziale 1, (b) zawarte w art. 5a pkt 33d, art. 24 ust. 19 i 20, art. 30f ust. 18, 20 i 20a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 4a pkt 29, art. 12 ust. 13 i 14, art. 22c, art. 24a ust. 16, 18 i 18a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, (c) dotyczące przychodów zagranicznej jednostki kontrolowanej pochodzących z transakcji z podmiotami powiązanymi, w przypadku gdy jednostka nie wytwarza w związku z tymi transakcjami wartości dodanej pod względem ekonomicznym lub wartość ta jest znikoma, zawarte odpowiednio w art. 30f ust. 3 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 24a ust. 3 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, (d) środki ograniczające umowne korzyści.

Zasadniczo, przedmiotem interpretacji przepisów prawa podatkowego są materialnoprawne regulacje tego prawa. Jeżeli pojęcia z przepisów prawnych innych dziedzin prawa zostały uwzględnione, wykorzystane w określonych unormowaniach prawa podatkowego, które się do nich bezpośrednio lub w sposób dorozumiany odwołują, to i tak do zobowiązań podatkowych zastosowanie znajdują normy prawa podatkowego, a nie współtworzące je tylko pojęcia z pozostałych gałęzi prawa zaczerpnięte. W takich sytuacjach norma prawnopodatkowa będzie zbudowana nie tylko z określonych przepisów ustawy podatkowej, ale i z regulacji prawnych innych dziedzin prawa. W orzecznictwie wyrażony został pogląd, że jeżeli przedmiotem indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 14b § 1 o.p. jest regulacja prawa podatkowego, która odwołuje się do przepisów o rachunkowości, ocena możliwości stosowania i wykładnia interpretowanej normy podatkowej przepisy te powinna uwzględniać i obejmować. Interpretacji w rozumieniu rozdziału 1a działu II Ordynacji podatkowej podlegać będą wszystkie przepisy konkretną normę podatkową tworzące, w tym przepisy niepodatkowe, ocena możliwości stosowania i wykładnia których są niezbędne dla zinterpretowania normy prawnopodatkowej. Wydanie interpretacji dotyczącej wyłącznie przepisów innych aniżeli podatkowe, które nie tworzą rozważanej normy podatkowej, będzie natomiast nieprawidłowe, to znaczy nie będzie stanowiło interpretacji prawa podatkowego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2012 r, II FSK 1193/11).

Zgodnie z art. 14b § 3 o.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Podkreślić trzeba, że specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że organ wydający taką interpretację może "poruszać się" tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez wnioskodawcę oraz w granicach zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej (zajętego stanowiska). O ile w ramach zwykłego postępowania podatkowego, prowadzonego na podstawie przepisów działu IV Ordynacji podatkowej, organ podatkowy obowiązany jest do ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych, rzeczywiście zaistniałych (zgodnie z art. 122 o.p.), o tyle zadanie organu interpretacyjnego zawężone jest do analizy okoliczności podanych we wniosku (por. wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2011 r., sygn. akt I FSK 897/10, wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wynikający z art. 14b § 3 o.p. wymóg, aby stan faktyczny przedstawiony we wniosku był wyczerpujący, wiąże się z koniecznością podania wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Organ wydający interpretację jest niejako związany merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku.

Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów, przedmiot interpretacji zakreśla treść stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz nawiązujące do nich, treść pytania wymagająca odpowiedzi zawierającej urzędową wykładnię obowiązującego prawa. Z tego powodu obszar wykładni przepisów prawa podatkowego, a więc ustalenia właściwego znaczenia norm zawartych w obowiązujących przepisach prawnych odnoszących się do danego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, musi nawiązywać ściśle do treści pytania. Ma to istotne znaczenie przede wszystkim z punktu widzenia gwarancyjnych funkcji indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, o czym obszernie mowa jest w skardze kasacyjnej. Polega ona na tym, co należy podkreślić, że udzielona interpretacja posłużyć może w przyszłości w procesie stosowania prawa i będzie wiązała w danym stanie faktycznym organ orzekający w sprawie (wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2021 r. II FSK 2796/18, CBOSA).

W sprawie niniejszej, jak wynika z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przedmiotem sporu prawnego jest przede wszystkim ocena możliwości zastosowania art. 12 ust. 3d ustawy o rachunkowości i przyjęcia właściwego okresu, za jaki powinno zostać sporządzone sprawozdanie finansowe, a także kto powinien takie sprawozdanie sporządzić (pytanie 1 i 2). Pytanie 3 nawiązuje wprawdzie do rozliczenia podatkowego, ale zasadniczo nawiązuje do zagadnienia możliwości niezamykania ksiąg podatkowych i tego, .za jaki okres strona skarżąca winna sporządzić sprawozdanie finansowe. Odnośnie pytania 4 – wprawdzie nawiązuje ono do zagadnienia sukcesji podatkowej i art. 97 ust. 1a i 1b o.p. jednak sposób zadania pytania, jak też sformułowanie własnego stanowiska wskazuje, że koncentrują się one na art. 12 ust. 3d ustawy o rachunkowości. Strona skarżąca sama wskazuje, że zdaje sobie sprawę, iż treść odpowiedzi na pytanie 4 będzie konsekwencją odpowiedzi na pytania 1 – 3.

Podkreślić należy, że sposób zadania pytań i przedstawienie własnego stanowiska w sprawie może powodować, że wydanie interpretacji indywidualnej nie będzie możliwe. Nie jest bowiem rolą organu domyślanie się intencji wnioskodawcy i wskazywanie za niego, o interpretację jakiego zagadnienia unormowanego przepisami prawa podatkowego się ubiega.

Zatem, w ocenie Sądu, przedstawione we wniosku kwestie dotyczące faktu niezamknięcia przez skarżącego ksiąg rachunkowych i dalszego ich prowadzenia oraz możliwości sporządzenia rocznego sprawozdania finansowego po zamknięciu ksiąg na dzień 31 grudnia 2020 r. obejmującego cały rok podatkowy, pozostają poza zakresem przepisów podatkowych powołanych we wniosku. Powołany przez skarżącego art. 24 u.p.d.o.f. stanowi, że u podatników, którzy prowadzą księgi rachunkowe, za dochód z działalności gospodarczej uważa się dochód wykazany na podstawie prawidłowo prowadzonych ksiąg, zmniejszony o dochody wolne od podatku i zwiększony o wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodów, zaliczone uprzednio w ciężar kosztów uzyskania przychodów. Przepis reguluje zatem zasady ustalania dochodu u podatników prowadzących księgi rachunkowe. Pytanie skarżącego nie odnosi się do kwestii regulowanej tym przepisem, bowiem dotyczy ono możliwości sporządzenia rocznego sprawozdania finansowego po zamknięciu ksiąg dopiero 31 grudnia 2020 r. i możliwości rozliczenia całego roku podatkowego przez przedsiębiorstwo w spadku. Skarżący pyta zatem o skutki zastosowania się do regulacji art. 12 ust. 3d ustawy o rachunkowości. Interpretacja przepisu art. 24 u.p.d.o.f. nie da odpowiedzi na nurtujące skarżącego pytanie, czy w zaistniałej sytuacji może on sporządzić roczne sprawozdanie finansowe obejmujące cały rok obrotowy. To, że ustawodawca w przepisie art. 24 u.p.d.o.f. posługuje się pojęciem "ksiąg rachunkowych" nie oznacza, że interpretacja tego przepisu może prowadzić do odpowiedzi na pytanie o możliwość sporządzenia sprawozdania finansowego obejmującego cały rok obrotowy.

Podobnie należy przyjąć odnośnie zadanego pytania nr 2. Skarżący pyta, czy takie roczne sprawozdanie finansowe może zostać złożone przez niego. Skarżący wskazuje na potrzebę interpretacji art. 24 u.p.d.o.f., art. 1a u.p.d.o.f. w zw. z art. 12 ust. 3d ustawy o rachunkowości. Podany ponownie przez stronę jako przedmiot interpretacji przepis art. 12 ust. 3d ustawy o rachunkowości, jak już wskazano, nie dotyczy ani zasad sporządzania sprawozdania finansowego, ani też okresu, za jaki ma być ono sporządzone. Ponadto jest to przepis ustawy o rachunkowości, który zdaniem Sądu, w sprawie takiej jak ta, nie podlega wykładni w drodze interpretacji przepisów prawa podatkowego. Z kolei podane przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych regulują sposób ustalania dochodu jak też wynika z nich, że "Przedsiębiorstwo w spadku, stanowiące jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, jest podatnikiem z tytułu dochodów osiąganych w okresie od otwarcia spadku do dnia wygaśnięcia:

1) zarządu sukcesyjnego albo

2) uprawnienia do powołania zarządcy sukcesyjnego, jeżeli zarząd sukcesyjny nie został ustanowiony i dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 12 ust. 1c ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników" – art. 1a ust. 2 ustawy.

Skarżący wyrażając własne stanowisko w sprawie wskazuje, że jest to jedyny podmiot mogący sporządzić sprawozdanie finansowe wobec okoliczności, że nie dokonano zamknięcia ksiąg rachunkowych na dzień otwarcia spadku. Zatem skarżący oczekuje tu doradztwa w przedmiocie podmiotu obowiązanego do sporządzenia sprawozdania finansowego, co pozostaje poza zakresem regulacji ustaw podatkowych.

To samo należy odnieść do pytania nr 3, gdzie podatnik pyta o to, czy wynik finansowy określony w sprawozdaniu finansowym za cały rok obrotowy 2020 będzie podstawą ujęcia go w zeznaniu za cały rok 2020. Pytanie to jest konsekwencją wątpliwości dotyczących możliwości rozliczenia, w zaistniałych okolicznościach, całego roku obrotowego, w jednym sprawozdaniu finansowym. Także i tutaj przedmiotem analizy byłby przepis ustawy o rachunkowości, nie zaś ustawy podatkowej, pomimo, że zgodnie z art. 1a ust. 1 u.p.d.o.f. ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych reguluje również opodatkowanie podatkiem dochodowym dochodów przedsiębiorstwa w spadku.

Z kolei pytanie nr 4: "Czy występująca w roku 2020 nadpłata podatku PIT powstała w konsekwencji niezamykania ksiąg rachunkowych roku 2020 na dzień otwarcia spadku, a zamknięcia ksiąg na dzień 31 grudnia 2020 r. i rozliczenia w rocznym sprawozdaniu finansowym całego roku obrotowego 2020 może zostać na wniosek - Biuro Usługowo-Handlowe "[...]" M. S. w spadku - zarachowana na poczet odroczonych zobowiązań z tytułu podatku PIT za rok 2019?", jak słusznie zauważa organ, odnosi się do zastosowania przepisów proceduralnych, które również nie podlegają wykładni w drodze interpretacji przepisów prawa podatkowego. Jak słusznie wskazał organ, rozliczenie należności podatkowych może zostać przez organ ustalone w postępowaniu podatkowym. To w tym postępowaniu organ ustala istnienie lub brak nadpłaty i dokonuje ich zaliczenia na poczet zobowiązań podatkowych. Zgodnie z art. 76 § 1 o.p. nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, kosztów upomnienia oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych.

Skarżący wskazuje na potrzebę interpretacji art. 97 ust. 1a i 1b o.p. Przepisy te wprowadzają do materialnego prawa podatkowego zasadę sukcesji przedsiębiorstwa w spadku, w przypadku ustanowienia zarządu sukcesyjnego. Art. 97 § 1a o.p. stanowi, że przedsiębiorstwo w spadku, w przypadku gdy ustanowiono zarząd sukcesyjny, wstępuje w przewidziane w przepisach prawa podatkowego majątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, z wyjątkiem tych praw, które nie mogą być kontynuowane na podstawie odrębnych ustaw. Przepis art. 26 stosuje się odpowiednio. Z kolei art. 97 § 1b o.p. stanowi, że do czasu wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego przewidziane w przepisach prawa podatkowego majątkowe i niemajątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, w tym również prawa nabyte przez przedsiębiorcę wynikające z decyzji wydanych na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 i 2, są wykonywane przez zarządcę sukcesyjnego.

Skarżący we wniosku o wydanie interpretacji nie pyta jednak o następstwo prawne, lecz o to, czy na jego wniosek nadpłata zostanie zarachowana na poczet odroczonych zobowiązań podatkowych z tytułu podatku dochodowego za rok 2019r. Słusznie więc wskazuje organ, że w istocie skarżący pyta o zastosowanie art. 76 o.p., który stanowi przepis proceduralny, niepodlegający wykładni organów w trybie wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego. Należy zgodzić się z organem, że to, czy rozliczenie należności podatnika skutkuje powstaniem nadpłaty czy też zaległości podatkowej, może zostać ustalone jedynie w toku postępowania podatkowego. Skarżący pyta o sposób rozliczenia poszczególnych okresów podatkowych, a nie o następstwo prawne i skutki materialnoprawne. Przeszkodą dla udzielenia odpowiedzi pozostaje to, w jaki sposób zostało sformułowane pytanie i zaprezentowane stanowisko w sprawie.

Wreszcie w przypadku pytania nr 5 skarżący wskazuje w opisie stanu faktycznego, że M. S. otrzymał wydaną na swój wniosek decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. dotyczącą odroczenia do 31 grudnia 2020 r. terminu zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2019. W dniu 30 grudnia 2020 r. zarządca sukcesyjny - T. S. otrzymał wydaną na swój wniosek decyzję zmieniająca ostateczną decyzję, o której mowa w zdaniu poprzednim w ten sposób, że termin zapłaty podatku został określony na dzień [...] kwietnia 2021 r. W związku z tym skarżący pyta, czy w przypadku uznania przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, mimo niedokonania zamknięcia ksiąg rachunkowych na dzień otwarcia spadku, braku możliwości rozliczenia całego roku obrotowego 2020 przez Biuro Usługowo-Handlowe "[...]" M. S. w spadku i możliwości rozliczenia przez ten podmiot tylko okresu od dnia otwarcia spadku tj. od [...] listopada 2020 r. do końca roku obrotowego, tj. do dnia 31 grudnia 2020 r. - Biuro Usługowo-Handlowe "[...]" M. S. w spadku obciążać będzie obowiązek zapłaty odroczonego podatku PIT za 2019 r.

Dyrektor KIS zauważa, że o kwestii, której dotyczy pytanie 5, jak i o terminie odroczenia orzeczono w skierowanej do skarżącego decyzji z [...] grudnia 2020 r. Odpowiedź na zadane przez skarżącego pytanie oznaczałaby wyjaśnianie treści decyzji wydanej przez organ podatkowy, do czego zaś, jak wynika z treści art. 14b § 2a o.p. organ interpretacyjny nie został powołany. Organy te zostały powołane do interpretacji przepisów prawa podatkowego w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym/ zdarzeniu przyszłym, w formule odniesienia się do wyrażonego we wniosku stanowiska wnioskodawcy.

Organy interpretacyjne zasadniczo nie mogą interpretować przepisów ustawy o rachunkowości ani przepisów procedury podatkowej. Aby zagadnienie mogło stanowić przedmiot interpretacji indywidualnej, z wniosku o wydanie interpretacji winno wynikać, jaki przepisy prawa podatkowego budzą wątpliwości wnioskodawcy, a ponadto organ winien poznać stanowisko wnioskodawcy. Nie można oczekiwać od organu działalności stricte doradczej, rozwiązującej wszelkie prawne wątpliwości podatnika. Wydawanie interpretacji indywidualnych jest procedurą, której ustawodawca nadał określone ramy, których niedochowanie skutkuje obowiązkiem organu odmowy wszczęcia postępowania.

W kontekście postawionych przez stronę skarżącą pytań, słusznie organ podatkowy uznał, że nie ma podstaw prawnych do wydania interpretacji indywidualnej, albowiem w swej istocie organ ten przekroczyłby przyznane mu kompetencje, wydałby nie tyle interpretację, co świadczył usługę doradztwa, do czego nie został powołany. W zakresie zaś pytania 4 rozstrzygnąłby w zakresie zastrzeżonym dla innych organów (naczelnika urzędu skarbowego). Analizy konsekwencji otrzymanej przez skarżącego decyzji organu podatkowej w przedmiocie odroczenia terminu zapłaty podatku również nie może być dokonywana w drodze wydania indywidualnych interpretacji prawa podatkowego.

Należy tym samym stwierdzić, że nie doszło do naruszenia wskazywanych w skardze przepisów prawa procesowego, tj. art. 165a § 1 w zw. z art. 14h o.p.; art. 14b § 1 o.p.; art. 120 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit a w zw. z art. 239 o.p.

Z tych też względów skargę oddalono w całości na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz.).

Sprawa niniejsza rozpoznana została w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a. - sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.