Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2880/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 30
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: art. 153
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędziowie sędzia WSA Monika Kramek, sędzia WSA Andrzej Siwek, Protokolant st. sekretarz sądowy Magdalena Banaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2020 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. ("skarżąca") jest decyzja Wojewody [...] ("Wojewoda") nr [...] z [...] września 2018 r. (zamiast prawidłowo z: [...] września 2019 r.) wydana w sprawie dotyczącej wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych i nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W dniu 28 czerwca 2018 r. skarżąca zgłosiła Prezydentowi [...] zamiar wykonania robót budowlanych polegających na instalacji ekranu reklamowego na dachu budynku biurowo-hotelowego [...] przy [...] w W., działka ewid. nr [...] z obrębu [...].

Prezydent [...] ("Prezydent") decyzją nr [...] z [...] lipca 2018 r., na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202, "Prawo budowlane"), wniósł sprzeciw do ww. zgłoszenia skarżącej, dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji ekranu reklamowego na dachu budynku, i nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych związanych z realizacją wskazanego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu podał, że przedmiotem zgłoszenia jest nośnik informacyjny o wymiarach powierzchni ekspozycji 16,32 m szerokości na 8,64 m wysokości, posadowiony na stalowej konstrukcji wsporczej, na dachu trzykondygnacyjnej części budynku; dolna krawędź ekranu ma znajdować się na wysokości ok. 3 m powyżej poziomu posadowienia, a całkowita wysokość konstrukcji wynosi ok. 11,64 m powyżej poziomu posadowienia. Wieżowiec [...] przy [...] usytuowany jest w ścisłym centrum [...], a proces montażu ww. urządzenia o wskazanych parametrach może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. W konsekwencji uznał, że zachodzi podstawa do zgłoszenia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego. Organ dodał m.in., że budynek [...] – Hotel [...] ujęty jest w gminnej ewidencji zabytków [...], a zamontowanie reklamy w sposób znaczący umniejszy estetykę tego obiektu; procedura pozwolenia na budowę pozwoliłaby zaś na kontrolę zamierzenia przez organ konserwatorski.

W wyniku wniesienia odwołania przez skarżącą Wojewoda decyzją nr [...] z [...] października 2018 r. uchylił ww. decyzję Prezydenta w części dotyczącej stwierdzenia: "na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 stawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane nakładam obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę"; w pozostałej części utrzymał decyzję Prezydenta w mocy. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że podtrzymuje sprzeciw organu I instancji, ale odstępuje od nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Zasadnicze znaczenie dla tej oceny ma to, że przedsięwzięcie objęte zgłoszeniem nie jest zgodne z zapisem "§ 7 ust. 1" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla [...] w rejonie ul. [...] (uchwała Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2017 r.), w myśl którego zakazuje się stosowania reklamy o ekspozycji elektronicznej z dopuszczeniem możliwości realizacji ich na wiatach przystankowych. Wojewoda przypominał przy tym, że zamiarem inwestora jest posadowienie ekranu LED o wymiarach 16,32 m x 8,64 m, na stalowej konstrukcji wsporczej, na dachu trzykondygnacyjnej części budynku okalającej hotel, co niewątpliwie (jak stwierdził) jest sprzeczne z powyższym zapisem planu miejscowego.

Na decyzję Wojewody skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ("WSA") wniosła skarżąca. WSA wyrokiem z 6 czerwca 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2802/18 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał przede wszystkim na to, że § 7 pkt 1 uchwały Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w rejonie ul. [...], został uchylony rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody [...] nr [...] z [...] stycznia 2018 r. Okoliczność, że ww. rozstrzygnięcie nadzorcze zostało w części dotyczącej § 7 planu uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 15 maja 2018 r., sygn. IV SA/Wa 706/18 nie powoduje, że zakaz stosowania reklamy elektronicznej mógł zostać odniesiony do zgłoszenia Spółki z 28 czerwca 2018 r., ewentualnie kształtować treść rozstrzygnięć podjętych przez Prezydenta [...] (decyzja z [...] lipca 2018 r.) lub Wojewodę [...] (decyzja z [...] października 2018 r.), jeżeli niespornym pozostaje, że ww. orzeczenie stało się prawomocne dopiero w dniu wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z 27 listopada 2018 r. sygn. akt II OSK 2406/18 oddalającego w analizowanej części skargę kasacyjną.

Następnie Wojewoda opisaną na wstępie decyzją nr [...] z [...] września 2019 r. (w decyzji błędnie wskazano "2018 r."), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., "k.p.a."), ponownie uchylił decyzję Prezydenta w części dotyczącej stwierdzenia: "na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane nakładam obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę", a w pozostałej części utrzymał ww. decyzję w mocy.

W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego ma moc obowiązywania od dnia uprawomocnienia się wyroku (ex nunc), co oznacza, że wyrok sądu administracyjnego nie działa w tym przypadku wstecz.

Mając na uwadze powyższe i wobec wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 2406/18, którym uchylone zostało rozstrzygnięcie nadzorcze w zakresie ustaleń dotyczących rozmieszczania reklam, Wojewoda przyjął, że planowane do zrealizowania roboty budowlane, polegające na instalacji ekranu reklamowego na dachu przedmiotowego budynku, są niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego [...] w rejonie ul. [...].

Dalej, Wojewoda wskazał, że stosownie do treści art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 21 dni od dnia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu. Organy administracji publicznej ograniczone są czasowo do wniesienia sprzeciwu tracąc, po upływie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, kompetencję do wydania decyzji w przedmiocie sprzeciwu. Odwołanie od decyzji wnoszącej sprzeciw nie powoduje przedłużenia materialnoprawnego terminu do wydania decyzji o sprzeciwie w razie ewentualnego ponownego rozpoznania sprawy. W przypadku, gdy realizacja zamierzenia inwestycyjnego na podstawie zgłoszenia nie jest dopuszczalna z powodów merytorycznych, organ administracji publicznej na podstawie art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego ma kompetencję do wydania decyzji wnoszącej sprzeciw do zamiaru wykonania robót ujętych w zgłoszeniu. Wniesienie sprzeciwu oznacza brak zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej na przystąpienie przez inwestora do realizacji zamierzonej działalności budowlanej.

Zamiarem skarżącej jest posadowienie ekranu LED o wymiarach 16,32 m x 8,64 m, na stalowej konstrukcji wsporczej o wysokości ok. 11,64 m, na dachu trzykondygnacyjnej części budynku okalającej hotel, co niewątpliwie jest sprzeczne z zapisami planu miejscowego dla obszaru [...] w rejonie ul. [...].

Zgodnie z brzmieniem art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy.

W ocenie Wojewody organ I instancji dokonał słusznego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a fakt oparcia decyzji wydanej przez Prezydenta na odmiennej normie prawnej, tj. art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego, pozostaje bez wpływu na stanowisko tutejszego organu. Organ dodał, że wskazana niezgodność z planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego [...] w rejonie ul. [...] zamierzenia inwestycyjnego, powoduje, iż nałożony przez organ I instancji obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę w niniejszym przypadku jest bezzasadny.

Organ zwrócił uwagę na specyfikę instytucji zgłoszenia robót budowlanych – zgodnie z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego właściwy organ traci kompetencje do wniesienia sprzeciwu po upływie 21 od dnia doręczenia zgłoszenia. Wniesienie odwołania od decyzji o sprzeciwie nie powoduje przedłużenia materialnoprawnego terminu do wydania decyzji w tym przedmiocie. W konsekwencji organ odwoławczy nie może na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylić decyzji wnoszącej sprzeciw i przekazać sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania w sytuacji, gdy termin do wniesienia sprzeciwu już upłynął. Organ odwoławczy może w tej sytuacji utrzymać sprzeciw w mocy lub uchylić taką decyzję i umorzyć postępowanie. Przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania naruszałoby art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego.

Z tej przyczyny organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję wnoszącą sprzeciw, ale z innych przesłanek niż wskazał organ I instancji.

Wojewoda wyjaśnił, że właśnie dwuinstancyjność postępowania administracyjnego pozwala organowi odwoławczemu – a wręcz go zobowiązuje – do poprawy, uzupełnienia, wyjaśnienia i ustalenia tego, czego nie zrobił bądź zrobił źle organ I instancji, przy czym nie zawsze istnieje konieczność stosowania rozstrzygnięcia kasacyjnego lub reformacyjnego. Organ odwoławczy może bowiem korygować zarówno wady prawne decyzji, jak też wady polegające na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych, bądź powodujące inne nieprawidłowości, w tym również wady uzasadnienia. Nie oznacza to jednak, że przy odmiennej argumentacji organu odwoławczego w obrocie prawnym funkcjonują dwie decyzje w tej samej sprawie.

Organ podkreślił, że utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji oznacza w szczególności utrzymanie w mocy jej podstawowego, koniecznego elementu, jakim jest rozstrzygnięcie. W rozstrzygnięciu decyzji zostaje bowiem wyrażona wola organu załatwiającego sprawę w tej formie. Potwierdza to orzecznictwo, gdzie podnosi się, że nieuzasadnione jest uchylenie przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji zawierającej prawidłowe rozstrzygnięcie wyłącznie z powodu błędnych przesłanek, a co za tym idzie, błędnego uzasadnienia, a następnie wydanie identycznego rozstrzygnięcia z innym uzasadnieniem.

W skardze do Sądu na ww. decyzję Wojewody z [...] września 2018 r. (błędny rok) [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o jej uchylenie, o rozważenie uchylenia decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego:

- art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez niezasadne utrzymanie w mocy sprzeciwu wniesionego do zgłoszonych robót, mimo iż w dniu wydania przez Prezydenta decyzji wyrażającej sprzeciw wobec zgłoszenia inwestycja nie była sprzeczna z obowiązującym na danym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a zatem brak było podstaw do wniesienia sprzeciwu na podstawie okoliczności, na które powołuje się Wojewoda w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji,

- art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez dokonanie ponownego rozpoznania merytorycznego sprawy ze zgłoszenia inwestora z 28 czerwca 2018 r. pomimo upływu terminu 21 dni na rozpoznanie sprawy określonego w treści ww. przepisu i pomimo tego, że termin ten jest terminem materialnym, którego bieg nie podlega przedłużeniu ani przerwaniu,

- art. 29 ust 2 pkt 6 w zw. z art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez niezasadne uznanie, iż w przypadku instalacji nośnika reklamowego na budynku wpisanym do gminnej ewidencji zabytków koniecznym jest uzyskanie pozwolenia na budowę i z tej przyczyny niezasadne utrzymanie w mocy sprzeciwu wniesionego do zgłoszonych robót,

- postanowień uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2017 roku (miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla [...] w rejonie ul. [...]) poprzez niezasadne uznanie, iż inwestycja jest niezgodna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy w dalszym ciągu dla obszaru, na którym położona jest inwestycja, postanowienia ww. uchwały nie obowiązują, ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 15 maja 2018 r. nie uchylił rozstrzygnięcia nadzorczego w części dotyczącej jednostki terenowej 1 U,

- art. 6, art. 7, art. 8, art. 15, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności, niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, niewłaściwe uzasadnienie decyzji i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie normy prawa materialnego.

W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka podkreśliła, że w dniu wniesienia sprzeciwu decyzją z [...] lipca 2018 r. rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody pozostawało w mocy, a zatem § 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie obowiązywał. Nadto Wojewoda w obowiązującej części rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdził nieważność części tekstowej i graficznej uchwały w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem 1U, a zatem do terenu, na którym położona jest inwestycja objęta zgłoszeniem.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] nr [...] z [...] września 2018 r. (winno być: 2019 r.), wydana w sprawie dotyczącej wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji ekranu reklamowego na dachu budynku biurowo-hotelowego [...] przy [...] w W., na działce ewid. nr [...] z obrębu [...]. Decyzja ta zapadła po ponownym rozpatrzeniu przez Wojewodę odwołania skarżącej od decyzji Prezydenta z [...] lipca 2018 r., a to - na skutek wyroku tut. Sądu z 6 czerwca 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2802/19.

Decyzją zaskarżoną (o charakterze reformatoryjnym) Wojewoda podtrzymał tę część decyzji Prezydenta, która dotyczy wniesienia sprzeciwu, choć przyjął, że podstawę prawną sprzeciwu winien stanowić art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, a nie - przywołany przez organ I instancji - art. 30 ust. 7 pkt 1 wskazanej ustawy. Dokonując takiej oceny wskazał na niezgodność inwestycji z § 7 pkt 1 uchwały Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w rejonie ul. [...].

Biorąc pod uwagę ocenę prawną i wytyczne co do dalszego postępowania zawarte w ww. wyroku z 6 czerwca 2019 r. (który to uprawomocnił się z dniem 27 lipca 2019 r.), Sąd stwierdza, że wydana na skutek tego wyroku (a obecnie kontrolowana) decyzja Wojewody narusza art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, "p.p.s.a."), w konsekwencji także - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, a to w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym (obecnie Dz. U. z 2020 r., poz. 713) i § 7 pkt 1 ww. planu miejscowego poprzez ich wadliwe zastosowanie.

I tak, rozwijając tę ocenę Sąd zauważa, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Sąd zauważa przy tym, że przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność) zostało uznane za błędne. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią natomiast z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie administracyjne. Związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu ww. przepisu oznacza zaś, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełni oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. Art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane; ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego traci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to spowoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny. Podobny skutek, tj. ustanie mocy wiążącej wspomnianej oceny, może spowodować zmiana – po wydaniu orzeczenia sądowego – istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz wzruszenie orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie.

Żadna z tych okoliczności, czyniąca oceną WSA zawartą w wyroku z 6 czerwca 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 2802/18 nieaktualną, nie wystąpiła; zatem pogląd w nim wyrażony, wiązał Wojewodę przy wydawaniu decyzji [...] września 2019 r., wiąże również tut. Sąd badający orzeczenie tego organu (wydane w takich okolicznościach).

Dlatego też wymaga przypomnienia, że w ww. wyroku WSA zakwestionował decyzję Wojewody, "podtrzymującą" decyzję organu I instancji co do zasadności wniesienia sprzeciwu, z uwagi na wadliwe przyjęcie, że zgłoszone roboty budowlane nie są zgodne z § 7 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w rejonie ul. [...]. Sąd zauważył, że powołany przepis planu, regulując zasady rozmieszczania reklam, faktycznie wskazuje, że objęte zakazem jest stosowanie reklamy o ekspozycji elektronicznej z tym wyjątkiem, że dopuszcza się możliwość realizacji tego rodzaju reklam na wiatach przystankowych. Tym niemniej (jak wskazał Sąd), zakaz ten w toku prowadzonego postępowania dotyczącego wniesionego sprzeciwu nie obowiązywał ze względu na wydanie przez Wojewodę [...] rozstrzygnięcia nadzorczego z [...] stycznia 2018 r. nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...] r. poz. [...]), którym organ, działając na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1875 ze zm.), stwierdził nieważność ww. uchwały nr [...] Rady Miasta [...] w odniesieniu m.in. do § 7 uchwały (z wyłączeniem niektórych terenów). Dodał, że zgodnie z załącznikiem nr 1 do ww. uchwały teren, na którym jest położony budynek biurowo-hotelowy [...], jest oznaczony symbolem 1U i został on objęty rozstrzygnięciem Wojewody w zakresie stwierdzenia nieważności zakazu stosowania na tym budynku reklamy o ekspozycji elektronicznej. Sąd stwierdził, że "okoliczność, że ww. rozstrzygnięcie nadzorcze z [...] stycznia 2018 r. zostało w części dotyczącej § 7 planu uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 15 maja 2018 r. sygn. IV SA/Wa 706/18 nie powoduje, że zakaz stosowania reklamy elektronicznej mógł zostać odniesiony do zgłoszenia spółki z 28 czerwca 2018 r., ewentualnie kształtować treść rozstrzygnięć podjętych przez Prezydenta [...] (decyzja z [...] lipca 2018 r.) lub Wojewodę [...] (decyzja z [...] października 2018 r.), jeżeli niespornym pozostaje, że ww. orzeczenie stało się prawomocne dopiero w dniu wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z 27 listopada 2018 r. sygn. II OSK 2406/18 oddalającego w analizowanej części skargę kasacyjną". Sąd wskazał nadto, że uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego ma moc obowiązywania od dnia uprawomocnienia się wyroku (ex nunc), co oznacza, że wyrok sądu administracyjnego nie działa w tym przypadku wstecz (art. 148 p.p.s.a.), oraz że nawet w sytuacji wydania przez organ nadzoru wadliwego aktu, który następnie zostanie uchylony wyrokiem sądu administracyjnego, wstrzymuje on wykonanie danej uchwały od dnia doręczenia rozstrzygnięcia organowi do dnia uprawomocnienia się wyroku sądu administracyjnego uchylającego tenże akt. Zauważył przy tym, że zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, stwierdzenie przez organ nadzoru nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy wstrzymuje ich wykonanie z mocy prawa w zakresie objętym stwierdzeniem nieważności, z dniem doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego. W konsekwencji Sąd we wskazanym wyroku przyjął, że "(...) niewątpliwym pozostaje, że w toku dokonywanej przez organy administracji architektoniczno-budowlanej oceny zgłoszenia stan prawny w odniesieniu do obowiązywania zakazu stosowania reklamy elektronicznej na terenie 1U kształtowała z mocy prawa treść art. 92 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, powodując, że ww. zakaz pozbawiony był znaczenia prawnego i Wojewoda [...] nie mógł na nim oprzeć rozstrzygnięcia wydanego w sprawie".

Zatem, z wyroku zapadłego w sprawie, którym to orzekając ponownie Wojewoda był związany, wynika, że podstawą wniesienia sprzeciwu nie mogła być niezgodność zgłoszenia z § 7 pkt 1 ww. planu miejscowego. Dokonując takiej oceny Sąd miał na uwadze datę zgłoszenia (oraz datę wniesienia sprzeciwu) i stan prawny wówczas obowiązujący, a ten (jak wskazał) w zakresie zakazu z § 7 pkt 1 planu miejscowego kształtowany był treścią art. 92 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, czy inaczej: zakaz ten wówczas nie obowiązywał (a jako taki – pozbawiony był w sprawie znaczenia prawnego). Rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody z [...] stycznia 2018 r. został on "podważony". Wprawdzie rozstrzygnięcie to w tej części zostało wyeliminowane z obrotu prawnego wyrokiem Sądu, ale ten stał się prawomocny 27 listopada 2018 r. Z zestawienia tych dat wynika więc, że w dniu dokonania przez skarżącą zgłoszenia na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego (28 czerwiec 2018 r.) i wniesienia sprzeciwu przez Prezydenta (5 lipiec 2018 r.), zakaz z § 7 pkt 1 planu miejscowego nie obowiązywał, a tym samym - nie mógł znaleźć zastosowania w sprawie. Owszem, jak wskazał Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, § 7 pkt 1 planu miejscowego obowiązuje od 27 listopada 2018 r. (tj. od dnia wydania wyroku NSA, sygn. akt II OSK 2406/18); obowiązywał więc już w dacie wydania decyzji Wojewody z [...] września 2019 r. (zapadłej po ponownym rozpatrzeniu odwołania skarżącej). Niemniej należy raz jeszcze zważyć, że przedmiotem tej sprawy była (jest) ocena zgłoszenia z 28 czerwca 2018 r., a wobec tego miarodajnym stanem prawnym dla dokonania weryfikacji tego zgłoszenia mógł być tylko ten, obowiązujący w dacie jego dokonania (ewentualnie – wniesienia sprzeciwu). Skoro zaś ww. § 7 pkt 1 planu miejscowego wówczas nie obowiązywał (co jest niesporne), to nie mógł stanowić o poprawności wniesienia sprzeciwu. Zdaniem Sądu, wystarczająco zostało to zaakcentowane w uzasadnieniu wyroku tut. Sądu z 6 czerwca 2019 r. Stąd też przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd ten zalecił organowi poddać jeszcze raz ocenie zgłoszenie skarżącej i rozważyć zasadność wniesienia względem ww. zgłoszenia sprzeciwu, "w szczególności rozstrzygnąć, czy powinien on znajdować swoją podstawę w art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego". Sąd nie wskazał zatem na konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy z uwzględnieniem przywołanego zakazu z § 7 pkt 1 planu miejscowego dla terenu U1 (wobec treści wyroku NSA z 27 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 2406/18, który to Sądowi był znany); zalecił natomiast raz jeszcze dokonać oceny zasadności wniesienia sprzeciwu, a to w szczególności na podstawie ww. art. 30 ust. 7 pkt 1. Oceny prawnej Sądu nie da się więc "odczytać" inaczej, jak poprzez wykluczenie zastosowania w okolicznościach sprawy art. 30 ust. 6 pkt 2 w zw. z ww. § 7 pkt 1 planu miejscowego. Treść decyzji z [...] września 2019 r. (objętej rozpoznawaną obecnie skargą) wskazuje na to, że ani ocena prawna, ani wskazania co do dalszego postępowania zawarte w ww. prawomocnym wyroku z 6 czerwca 2019 r. nie zostały przez Wojewodę uwzględnione.

Z tego też powodu Sąd uznał, że skarga jest zasadna i podzielił w szczególności zawarty w niej zarzut dotyczący naruszenia art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez niezasadne jego zastosowanie i utrzymanie w związku z tym przepisem sprzeciwu wniesionego do zgłoszonych robót, mimo iż w dnu dokonania zgłoszenia oraz w dacie wniesienia sprzeciwu inwestycja nie była sprzeczna z prawem miejscowym.

Ponownie orzekając w sprawie Wojewoda obowiązany będzie raz jeszcze rozpatrzeć odwołanie skarżącej, uwzględniając przy tym ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w ww. wyroku z 6 czerwca 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2802/18.

W tej sytuacji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 200 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.