Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1883/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 96 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.) Sędziowie Sędzia del. SO Aleksandra Westra Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 10 lutego 2021 r. sprawy ze skargi R. O. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia wodnoprawnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2020 r. znak: [...], (dalej "decyzja z [...] czerwca 2020r.") Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] (dalej "Dyrektor") utrzymał w mocy decyzję Kierownika Nadzoru Wodnego w [...] (dalej "Kierownik") z dnia [...] maja 2020 r. znak: [...] (dalej "decyzja z [...] maja 2020r.") dotyczącej wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia wodnoprawnego wniesionego przez R.O. (dalej "Skarżący") dotyczącego wykonania stawu bez użycia materiałów budowlanych, który nie jest napełniany w ramach usług wodnych, ale wyłącznie wodami opadowymi, roztopowymi lub wodami gruntowymi, o powierzchni 1000 m2 i głębokości do 3,00 m od naturalnej powierzchni terenu, o zasięgu oddziaływania nieprzekraczającym granic działki nr ew. [...], obręb [...], miasto [...], województwo [...] (dalej "staw").

Decyzja była wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej

W dniu 13 marca 2020 r. skarżący złożył do Nadzoru Wodnego w [...] zgłoszenie wodnoprawne dotyczące wykonania stawu.

Postanowieniem z [...] kwietnia 2020 r. znak: [...] Kierownik Nadzoru Wodnego w [...] wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia zgłoszenia wodnoprawnego poprzez: 1) dookreślenie celu planowanych do wykonania czynności, robót lub urządzenia wodnego, opisu wykonywanych robót, podstawowych parametrów charakteryzujących planowane roboty, warunków ich wykonania, lokalizacji czynności, (m.in. brak współrzędnych stawu), 2) przedłożenie wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku decyzji o warunkach zabudowy. Nadto w postanowieniu nałożono na skarżącego obowiązek przedłożenia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w [...] kopii wniosku o wydanie zgłoszenia wodnoprawnego, karty informacyjnej przedsięwzięcia, poświadczonej przez właściwy organ kopii mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku decyzję o warunkach zabudowy .

W dniu 24 kwietnia 2020r. skarżący złożył pismo w odpowiedzi na wezwanie.

Decyzją z [...] maja 2020 r. Kierownik Nadzoru Wodnego w [...] wniósł sprzeciw do zgłoszenia wodnoprawnego dotyczącego wykonania stawu bez użycia materiałów budowlanych, który nie jest napełniany w ramach usług wodnych, ale wyłącznie wodami opadowymi, roztopowymi lub wodami gruntowymi, o powierzchni do 1000 m2 i głębokości do 3,00 m od naturalnej powierzchni terenu, o zasięgu oddziaływania nieprzekraczającym granic działki nr ew. [...] obręb [...], miasto [...], województwo [...].

W uzasadnieniu wskazał, że w zgłoszeniu skarżący nie określił w opisie robót czy w wyniku wykonania stawu dojdzie do wycinki drzew i zakrzaczenia, natomiast na mapie został naniesiony schematem planowanych czynności, został tym samym objęty zasięgiem odziaływania wykonania stawu. Oddziaływanie stawu obejmuje cała działkę, a zgodnie z art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 z późn. zm – dalej "Prawo budowlane") - pozwolenie na budowę wymagają przedsięwzięcia, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 247, dalej "u.o.i.ś.").

Dalej dodał, że planowane przedsięwzięcie jest zlokalizowane w granicach, obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "[...]" (kod obszaru: [...]) wyznaczonego rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2011 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków (Dz. U. Nr [...], poz. [...], z późn. zm.), obszaru chronionego krajobrazu "[...] i [...]", wyznaczonego Uchwałą Nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] kwietnia 1982 r. z późn. zmianami na mocy Rozporządzenia Wojewody [...] Nr [...] z [...].05.1998 r. oraz Rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z [...].09.2004r, Rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z [...] lutego 2005 r. (Dz. Urz. Woj. [...], nr [...], poz. [...]). wyznaczonego ostatecznie Uchwałą Nr [...] Sejmiku województwa [...] z dnia [...] lutego 2019r., na terenie zalewowych od [...] wyznaczony zgodnie z ustawą prawo wodne oraz gruntów miasta. [...] , na działce nr. [...] obręb [...], o powierzchni [...] ha. Działka ma kształt trapezu o długości boków ok 250 mi 225 m i szerokości 28 m. W środkowej jej części występuje się teren zadrzewiony o powierzchni ponad 0,10 ha, który jest połączony z terenem zadrzewionym na sąsiednich działkach, o łącznej powierzchni o powierzchni około 0,35 ha.

Organ I instancji doszedł do wniosku, że urobek z wykopanego stawu pozostawiony na działce doprowadzi do podniesienia terenu, a to w konsekwencji oznacza, że woda będzie spływała na działki sąsiednie i zostanie zmieniony kierunek spływu wód z działek sąsiednich, jak ewentualnej fali powodziowej. Kierownik zarzucił, że skarżący nie podał wielkości urobku, dlatego sam ustalił, że będzie to ok. 3000 m3 urobku, którą należałoby usunąć z terenu działki, a nie zmagazynować na terenie działki do późniejszego wykorzystania jak wnioskuje wnioskodawca w zgłoszeniu wodnoprawnym. Przetrzymywanie ziemi z urobku na działce przyczyni się do zwiększenia spiętrzenia wód i zmiany kierunku ich przypływu, przyczyniać się do zagrożenia powodzią terenów przyległych. Organ I instancji dodał, że ziemia w tym przypadku jest traktowana jako odpad zgodnie z art.2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 797 z późn. zm., dalej "ustawa o odpadach").

Organ I instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie wymagana jest decyzja o warunkach o warunkach zabudowy, której skarżący nie dołączył do zgłoszenia pomimo wezwania do jego uzupełnienia.

W dniu 26 maja 2020 r. skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji.

Dyrektor decyzją z [...] czerwca 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu odniósł się do zarzutów odwołania wskazując, że wydobytą ziemię powstała po wykopaniu stawu należy traktować jako odpad o tzw. kodzie 17 05 04 ze względu na treść art. 2 pkt 3 ustawy o odpadach. Skorygował objętość mas ziemnych ukopu (objętość ziemi pozyskiwana z wykopu) do 3717,73m3, a w związku z powyższym Dyrektor wskazał, że wyniesienie działki wyniesie w granicach około 66 cm do 80 cm, a to oznacza, że wykonany staw naruszy interesy osób trzecich. Uzgodnienia następują w formie decyzji, w której określane są wymagania lub warunki dla planowanej zabudowy oraz planowanego zagospodarowania terenów położonych na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Odmowa "pozytywnego" uzgodnienia stanowi przesłankę do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia. Skarżący nie przedłożył decyzji o warunkach zabudowy, mimo że w ocenie organu II instancji jest ona konieczna. Dyrektor przywołał art. 77 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 310 z późn. zm., dalej "Prawo wodne"), wskazując, że na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią obowiązuje zakaz składowania wszystkich odpadów, w tym również ziemi (kod 17 05 04). Złamanie tego zakazu narusza interesy właściciela wód, odpowiedzialnego za ochronę przeciwpowodziową. Przez gromadzenie rozumie się zbieraniu odpadów przed ich transportem do miejsc składowanie i to dotyczy ścieków, nawozów naturalnych, środków chemicznych, a także innych substancji lub materiałów, które mogą zanieczyścić wody. Organ podkreślił, że nawet przez krótki okres nie mogą być na terenie zagrożonym powodzią, jedynie materiały mniej niebezpieczne można gromadzi i wywieść np. ziemie, ale nie można jej składować jak zamierza skarżący.

Dyrektor zarzucił skarżącemu, że w zgłoszeniu nie określił w opisie robót czy w wyniku wykonania stawu dojdzie do wycinki drzew, krzaków i likwidacji lasu. Na mapie został naniesiony schematem planowanych czynności i teren gdzie są drzewa i krzaki został objęty zasięgiem odziaływania wykonania stawu. Oddziaływanie obejmuje cała działkę, a zgodnie z art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego - pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, zgodnie z art. 59 u.o.i.ś.. Przestrzeganie wszystkich zakazów i nakazów wynikających z przepisów prawa chroniących te obszary stanowiących brak jakiegokolwiek odniesienia się w zgłoszeniu wodnoprawnym oznacza zdaniem organu II instancji, że nie będą przestrzegane.

Nadto Dyrektor podkreślił, że wydanie pozytywnego postanowienia w poprzedniej sprawie nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, a każdą sprawę organ administracji publicznej zobowiązany jest rozpatrywać indywidualnie i niezależnie od rozstrzygnięcia wydanego w innej, choć podobnej sprawie.

Jednocześnie organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 122d ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., dalej ".k.p.a.") do spraw załatwianych milcząco nie stosuje się przepisów art. 10 i art. 79a k.p.a., stąd zarzut dokonania oględzin bez udziału skarżącego jest w jego ocenie chybiony

W piśmie z 3 sierpnia 2020r. skarżący zaskarżył decyzję z [...] czerwca 2020 r. w całości wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji administracyjnej zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego, tj.:

a. art. 2 ust. 3 ustawy o odpadach poprzez błędne zakwalifikowanie, że gleba wydobyta podczas wykonania stawu stanowi odpady, podczas gdy gleba ta nie zostanie wydobyta podczas robót budowlanych, bowiem prace przy wykonaniu stawu nie mogą zostać zakwalifikowane jako roboty budowlane z uwagi na brak użycia materiałów budowalnych zgodnie z definicją ustawy o wyrobach budowlanych,

b. art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego w związku z art. art. 59 u.o.i.ś. oraz § 3 ust. 2 pkt. 89 lit. e rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019, poz. 1839, dalej "Rozporządzenie") a contario poprzez uznanie, że do wykonania stawu przez skarżącego wymagane jest pozwolenie budowlane, podczas gdy staw planowany przez skarżącego miał mniejszą powierzchnię niż 0,5 ha przewidzianą ww. rozporządzeniu, aby zakwalifikować go przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, gdy tymczasem staw miał mieć powierzchnię do 1.000 mkw.,

2. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 80 kpa polegające na nieprawidłowej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego prowadzącego do błędnego przyjęcia, że uzasadnione było podtrzymanie decyzji w przedmiocie sprzeciwu do zamiaru wykonania stawu, podczas gdy nie istniały przesłanki do wydania takiej decyzji, a w szczególności uznania, że:

i. skarżący zaburzy istniejące stosunki wodne,

ii. wykonane groblę, co nie było jego zamiarem,

iii. wydobędzie urobek o objętości 3.717,73 m3, przy czym nie wskazano nawet podstaw tego stwierdzenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem skargi była decyzja Dyrektora z [...] czerwca 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję Kierownika z dnia [...] maja 2020 r., którą wniósł sprzeciw do zgłoszenia wodnoprawnego skarżącego dotyczącego wykonania stawu bez użycia materiałów budowlanych, który nie jest napełniany w ramach usług wodnych, ale wyłącznie wodami opadowymi, roztopowymi lub wodami gruntowymi, o powierzchni 1000 m2 i głębokości do 3,00 m od naturalnej powierzchni terenu, o zasięgu oddziaływania nieprzekraczającym granic działki.

Skarga była niezasadna.

Z ustalonego, nie kwestionowanego w tym zakresie stanu faktycznego wynika, że działka skarżącego, na której ma być wykonany staw, położona jest w granicach, obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 " [...]", obszaru chronionego krajobrazu "[...] i [...]", na terenie zalewowych od [...] wyznaczony zgodnie z ustawą prawo wodne oraz gruntów miasta [...] , na działce nr. [...] obręb [...], o powierzchni 0,66507 ha.

Materialnoprawą podstawę zaskarżonego do Sądu rozstrzygnięcia stanowiły przepisy Prawa wodnego. Zgodnie z art. 166 ust. 2 pkt 7 Prawa wodnego Projekty decyzji o warunkach zabudowy wymagają uzgodnienia z Wodami Polskimi w zakresie dotyczącym zabudowy i zagospodarowania terenu położonego na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. Natomiast zgodnie z art. 77 ust.1 pkt 3 lit. a Prawa wodnego zakazuje się na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią gromadzenia ścieków, nawozów naturalnych, środków chemicznych, a także innych substancji lub materiałów, które mogą zanieczyścić wody, oraz prowadzenia przetwarzania odpadów, w szczególności ich składowania. Natomiast w myśl art. 77 ust. 3 Prawa wodnego, jeżeli nie spowoduje to zagrożenia dla jakości wód w przypadku wystąpienia powodzi, właściwy organ Wód Polskich może, w drodze decyzji, zwolnić od zakazu, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, określając warunki niezbędne dla ochrony jakości wód.

W myśl art. 394 ust. 1 pkt 9 Prawa wodnego zgłoszenia wodnoprawnego wymaga wykonanie stawów, które nie są napełniane w ramach usług wodnych, ale wyłącznie wodami opadowymi lub roztopowymi lub wodami gruntowymi o powierzchni nieprzekraczającej 1000 m2 i głębokości nieprzekraczającej 3 m od naturalnej powierzchni terenu o zasięgu oddziaływania niewykraczającym poza granice terenu, którego zakład jest właścicielem. Zgodnie z art. 423 ust. 4 Prawa wodnego w przypadku konieczności uzupełnienia zgłoszenia wodnoprawnego organ właściwy w sprawach zgłoszeń wodnoprawnych nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów lub informacji, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Nadto w myśl art. 423 ust. 5 Prawa wodnego organ właściwy w sprawach zgłoszeń wodnoprawnych wnosi sprzeciw, jeżeli wykonywanie czynności, robót lub urządzeń wodnych, a także korzystanie z wód:

1) jest objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia wodnoprawnego;

2) narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1-7, nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8, lub narusza interesy osób trzecich, w tym właściciela wód;

3) zagraża osiągnięciu celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz w art. 61.

W przedmiotowej sprawie organ I instancji postanowieniem wezwał skarżącego do przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy (albo wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) oraz nałożył w trybie art. 96 ust. 1 i 3 u.o.i.ś. obowiązek przedłożenia właściwemu miejscowo regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska kopii zgłoszenia wodnoprawnego wraz z odpowiednią, wymienioną w postanowieniu, dokumentacją. Skarżący tego nie uczynił, lecz twierdził natomiast, że jest to zbędne, kwestionując potrzebę uzyskania oceny oddziaływania na środowisko oraz wskazując na wydaną w wcześniej w innym postępowaniu postanowieniu o umorzeniu postępowania ( Decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] z [...] grudnia 2019r. – k. 28-27 akt administracyjnych)

Odnosząc się w pierwszej kolejności do koniecznego przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy należy wskazać, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 z późn. zm., dalej u.p.z.p.) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 tej ustawy, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. W myśl art. 59 ust. 1 w związku z art. 50 ust. 2 pkt 1 ustawy, nie wymagają wydania decyzji o warunkach zabudowy roboty budowlane polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczane do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie środowiska.

Natomiast, zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 w związku z art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., nie jest wymagane wydanie decyzji o warunkach zabudowy na roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę. Kwestia interpretacji pojęcia "zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę" budziło wątpliwości w orzecznictwie, ale obecnie przyjmuje się, że chodzi tu o przypadki zmian zagospodarowania terenu niepolegających ani na wykonaniu robót budowlanych, ani na zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, a mimo to wymagających uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. W konsekwencji, przepis ten ma odniesienie do stosunkowo rzadkich stanów faktycznych związanych z wykonywaniem robót, prowadzących do zmiany zagospodarowania terenu, które nie podlegają reglamentacji przepisami prawa budowlanego (por. wyrok WSA w Gdańsku z 8.07.2020 r., II SA/Gd 637/19, LEX nr 3029600.). W judykaturze i piśmiennictwie przyjmuje się zatem taką wykładnię cytowanych przepisów u.p.z.p., że wydania decyzji o warunkach zabudowy wymaga każda zmiana sposobu zagospodarowania terenu, nawet taka, która nie wymaga pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z dnia 26.01.2012 r., II OSK 2144/10, Wyrok NSA z 13.07.2007 r., II OSK 1069/06, LEX nr 355485, A. Despot-Mładanowicz [w:] Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, red. A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, LEX/el. 2019, art. 59.) Niewątpliwie zatem art. 59 ust. 2 u.p.z.p. nie znajduje zastosowania do stanu faktycznego, będącego przedmiotem niniejszej sprawy. Budowa stawu wiążę się ze zmianą sposobu zagospodarowania terenu i nie ma charakteru tymczasowego. Sama budowa stawu podlega co do zasady podlega regulacji norm Prawa budowlanego, a w takim przypadku konieczne jest legitymowaniem się decyzją o warunkach zabudowy. Już z tego względu skarżący winien przedłożyć decyzję o warunkach zabudowy, a wobec jego nieprzedłożenia, organ obowiązany był wnieść sprzeciw. Decyzja z art. 423 ust 4 Prawa wodnego ma charakter związany, w przypadku zaistnienia przesłanek do jej podjęcia, organ jest zobowiązany wnieść sprzeciw.

Po drugie, skarżący nie wykonał nałożonego na niego postanowieniem z [...] kwietnia 2020r. obowiązku przedłożenia zgłoszenia wodnoprawnego Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w [...]. Skarżący powoływał się na art. 29 ust. 2 pkt 32 Prawa budowlanego, zgodnie z którym nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa stawów i zbiorników wodnych o powierzchni nieprzekraczającej 1000 m2 i głębokości nieprzekraczającej 3 m, położonych w całości na gruntach rolnych. Podkreślał, że planowane przez niego budowa stawu nie jest przedsięwzięciem mogącycm znacząco oddziaływac na środowisko powołując się na treść § 3 pkt 89 lit . e Rozporządzenia.

Zgodnie z art. 96 ust. 1 i 3 u.o.i.ś., zainicjowanie postępowania przewidzianego w art. 97 cyt. ustawy następuje w przypadku gdy organ właściwy do wydania decyzji wymaganej przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia, innego niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, rozważy przed wydaniem tej decyzji, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Jeżeli organ ten uzna, że przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, wydaje postanowienie w sprawie nałożenia obowiązku przedłożenia właściwemu miejscowo regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska dokumentacji wskazanej w art. 96 ust. 3 ustawy. Zgodnie z art. 97 ust. 1, 3 i 4 u.o.i.ś. po otrzymaniu tych dokumentów, regionalny dyrektor ochrony środowiska stwierdza, w drodze postanowienia, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 albo też w myśl art. 97 ust. 5 u.o.i.ś. w przypadku stwierdzenia, że przedsięwzięcie nie będzie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, regionalny dyrektor ochrony środowiska stwierdza, w drodze postanowienia, brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura2000. Zgodnie z art., 96 ust. 6 u.o.i.ś postanowienia, o których mowa w ust. 1 i 5, wydaje się w terminie 14 dni od dnia otrzymania dokumentów, o których mowa w art. 96 ust. 3.

Z przepisów powyższych wynika, że kwestia oceny, czy w danym przypadku planowana przez skarżącego budowa stawu należy zaklasyfikować przedsięwzięcie nie będzie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, pozostaje w gestii właściwego miejscowego regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Bez wątpienia budowa stawu nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynikają z tej ochrony i może wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, o ile dane przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na dany obszar Natura 2000. Stanowisko organu I instancji mieściło się zatem w ramach kompetencji wyznaczonych przez art. 96 ust. 1 i 3 u.o.i.ś. Organ ten postąpił przy tym zgodnie z zasadą przezorności wyartukułowaną w art. 6 ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1219 z późn. zm.) oraz dyrektywie 2011/92/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z 13.12.2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, Dz.Urz. UE L 26 z 2012 r., s. 1). Skoro skarżący nie spełnił nałożonego na niego postanowieniem z [...] kwietnia 2020r., to organ zobligowany był do wniesienia sprzeciwu zgodnie z art. 423 ust 4 Prawa wodnego.

Należy nadto wskazać, że trzecią, samodzielną podstawą obligującą organ do wniesienia sprzeciwu, jest art. 77 ust. 1 pkt 3 lit a Prawa wodnego, zgodnie z którym na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią zakazane jest gromadzenia ścieków, nawozów naturalnych, środków chemicznych, a także innych substancji lub materiałów, które mogą zanieczyścić wody, oraz prowadzenia przetwarzania odpadów, w szczególności ich składowania. Wbrew zarzutom skargi z treści art. 2 pkt 3 ustawy o odpadach wynika, że przedmiotową ustawę stosuje się do gleby niewykorzystanej do celów budowlanych. Przepisów ustawy nie stosuje się bowiem zgodnie z tym przepisem do niezanieczyszczonej gleby i innych materiałów występujących w stanie naturalnym, wydobytych w trakcie robót budowlanych, pod warunkiem, że materiał ten zostanie wykorzystany do celów budowlanych w stanie naturalnym na terenie, na którym został wydobyty. Zgodnie z art. 3 pkt 1 Prawa budowalnego przez pojęcie "obiekt budowalny" należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. W myśl art. 3 pkt 3 budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: m.in. zbiorniki. Nie ma znaczenia, czy staw zostanie wykonany przy użyciu materiałów budowalnych, w świetle prawa budowalnego jest budowlą, a tym samym obiektem budowalnym. Jak stanowi art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego termin "roboty budowlane" należy rozumieć jako budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Wszelkie prace polegające na budowie obiektu budowlanego (także jak chciałby tego skarżący "bez użycia materiałów budowlanych") traktowane są jako prace budowlane. Z tego względu zarzuty dotyczące naruszenia art. 2 pkt3 ustawy o odpadach był chybiony. Zgodnie art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach termin "odpady" należy rozumumieć jako każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Natomiast przez "magazynowaniu odpadów" rozumie się przez to czasowe przechowywanie odpadów obejmujące: a) wstępne magazynowanie odpadów przez ich wytwórcę, b) tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów, c) magazynowanie odpadów przez prowadzącego przetwarzanie odpadów. Z ustalonego stanu faktycznego wynika, ze skarżący zamierza część ziemi wydobytej przy budowie stawu składować na swojej działce, znajdującej się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Kwestia dokładności szacunków dokonanych objętości urobku powstałego po budowie stawu są drugorzędne, skoro nie ulega wątpliwości, że przynajmniej cześć urobku skarżący zamierza pozostawić na działce. W takiej sytuacji organ zobligowany był do zgłoszenia sprzeciwu zgodnie z art. 423 ust. 5 pkt 2 Prawa wodnego.

Z uwagi na powyższe na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.