Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 1882/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz /sprawozdawca/, Sędziowie NSA Halina Kremis, Zygmunt Wiśniewski, Protokolant apl.adw. Radosław Pencakowski, po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowego "A" Spółki z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...]Prezydent Miasta W. wydał na podstawie art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 1, 3, 4 pkt 4, art. 42 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tj. Dz. U. Nr 15, poz. 139 ze zm./ na rzecz B Spółki z o.o. decyzję Nr [...]o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji w zakresie budowy zbiornika podziemnego gazu płynnego wraz z instalacją dla potrzeb tankowania pojazdów na terenie stacji B nr [...] położonej przy ul. W. [...] w W.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosło Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowe "A" sp. z o.o. w W. domagając się uchylenia w/w decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Swoje stanowisko odwołujący się uzasadnił tym, iż przedmiotowa inwestycja w poważnym stopniu ogranicza zabudowę nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie tej inwestycji, a należących do odwołującego się Przedsiębiorstwa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...]Nr [...] wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 40 ust. 1, 3 i 4, art. 42 ust. 1 i art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tj.Dz. U. Nr 15, z 1999r. poz. 139 ze zm./ utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ zważył, iż stosownie do przepisu art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym celem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest przesądzenie, czy zamierzona inwestycja jest zgodną z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast zgodnie z art. 43 cyt. ustawy nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzona inwestycja jest zgoda z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że organ wydający powyższą decyzję jest związany wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, przy jednoczesnym uwzględnieniu przepisów miejscowego planu przestrzennego i przepisów szczególnych oraz wymagań wynikających z ochrony interesów osób trzecich.

Ponadto organ stwierdził, iż skoro celem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest zgodność zamierzonej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego to ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może być rozważana w tych granicach. Powołując się na jedno z orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego uznano, że określenie w decyzji warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, oznacza wskazanie ograniczeń inwestorowi i nie może być utożsamiane z prawem do rozstrzygania o prawach i obowiązkach potencjalnego inwestora. To bowiem pozostaje we właściwości organu wydającego pozwolenie na budowę.

W rozpatrywanej sprawie jak zauważono nie występuje sprzeczność zamierzenia inwestora z ustaleniami obowiązującego dla terenu inwestycji miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta W., a wydana przez Prezydenta Miasta decyzja nr [...]z dnia [...]odpowiada wymogom określonym w art. 42 ust. 1 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Z powyższych względów zdaniem organu II instancji zarzuty odwołujących są niezasadne na tym etapie postępowania inwestycyjnego, na którym organ ewidencjonuje tylko warunki inwestycji, wynikające z przepisów szczególnych, które powinny być rozpatrywane przez organ wydający pozwolenie na budowę.

Mając na uwadze powyższe Kolegium nie znalazło podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji i orzekło jak w sentencji.

Kolegium zwróciło równocześnie uwagę organowi I instancji na niezasadność przywołania zasady wynikającej z art. 107 § 4 kpa, która nie odnosi się do decyzji rozstrzygającej interesy stron, a uwzględniającej tylko żądanie jednej strony.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosło Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowe "A" Spółka z o.o. w W. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. Skarżący stwierdził, iż organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta W., która została wydana z naruszeniem interesów skarżącego poprzez ustalenie w pkt V ust. 3 tejże decyzji odległości zbiorników podziemnych gazu płynnego na 5 m od granicy działki sąsiadującej. Natomiast jak wywodzono przedmiotowy zbiornik ma pojemność 10 m2 i dlatego wniknie on w głąb jego działki na odległość 5 m. Tym samym uznano, że zaskarżone decyzje wydano z naruszeniem ochrony interesów osób trzecich.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zm./ sprawy w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Stosownie zaś do zapisu art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne /art. 3 § 2 pkt 1 cyt. ustawy/. Badając legalność zaskarżonych decyzji, Sąd administracyjny czyni to z uwzględnieniem stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji i na podstawie materiału dowodowego zebranego do chwili jej wydania.

Podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tj. Dz.U. Nr 15 z 1999r. poz. 139 ze zm./ zwanej w dalszej części tego uzasadnienia ustawą.

Według zapisu art. 3 ust. 1 cyt. ustawy każdy ma prawo do zagospodarowania terenu do którego ma tytuł prawny ale w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego.

Zmiana zagospodarowania terenu polegająca w szczególności na wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu /art. 39 ust. 1 ustawy/.

Większość zamierzeń inwestycyjnych wiąże się z różnym stopniem utrudnienia dla mieszkańców. Nie może to jednak prowadzić do żądania zaprzestania inwestowania. Ustawodawca w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym nakazał wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu o ile zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /art. 43 ustawy /. Stąd też w rozpoznawanej sprawie organy orzekające nie mogły odmówić wydania takiej decyzji inwestorowi Spółce z o.o. B gdyż planowana inwestycja jest zgodna z zapisami prawa miejscowego.

Stosownie do treści art. 7 cytowanej ustawy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym. Przepis ten jako akt prawa miejscowego pozostaje źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze gminy – W. Teren przeznaczony do zainwestowania w rozpoznawanej sprawie określony został w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta W. zatwierdzonym uchwałą Nr [...]Rady Miejskiej W. z [...]/ogłoszoną w Dz.U. Woj. W. Nr [...]z 11 czerwca 1994r./ - symbolem [...], któremu przypisano następującą treść:

- obecny rodzaj użytkowania: zabudowa produkcyjno-usługowa oraz teren niezagospodarowany,

- projektowany rodzaj użytkowania: użytkowanie bez zmian.

Tak więc rozbudowa istniejącego już obiektu stacji paliw "B" nr [...] położonego w W. przy ul. W. [...] o zbiornik podziemny gazu płynnego wraz z instalacją dla potrzeb tankowania pojazdów na tejże stacji nie budzi w świetle zapisów cytowanego prawa miejscowego żadnych wątpliwości co do zgodności zamierzonej inwestycji z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta W.

Tym samym wobec treści art. 43 ustawy organy orzekające nie mogły odmówić wydania skarżonej decyzji.

Podkreślić należy, iż sporna inwestycja nie została zaliczona do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska a zatem nie było potrzeby sporządzania oceny oddziaływania jej na środowisko.

Niewątpliwie skarżący składając skargę i formułując zarzut naruszenia ich interesu wydanymi decyzjami wykazuje, że "w poważnym stopniu ogranicza to zabudowę ich nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie. Jednakże zauważyć należy, iż zaskarżone decyzje zostały wydane w postępowaniach o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Przedmiot tych postępowań i zakres ustaleń, które należy uwzględnić w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wynika z art. 41 i 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest niejako etapem wstępnym na drodze realizacji inwestycji, mającym na celu przesądzenie, czy planowane zamierzenie inwestycyjne może być na danym terenie zrealizowane w zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Pozytywne przesądzenie o takiej możliwości w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu daje inwestorowi podstawę do ubiegania się o wydanie pozwolenia na budowę, jeżeli inne warunki wymagane ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane są spełnione.

Jak wynika z powyższego, realizacja inwestycji przebiega w dwóch następujących po sobie etapach, w dwóch różnych postępowaniach toczących się przed różnymi organami. Na każdym z tych etapów organ prowadzący postępowanie jest prawnie zobligowany do zapewnienia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Jednakże zakres tej ochrony jest różny dla postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i dla postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Jest jednak pewne, że zakres ochrony interesów osób trzecich, przysługującej w danym postępowaniu, nie może być szerszy niż przedmiot tego postępowania i zakres dopuszczalnego rozstrzygnięcia w decyzji kończącej to postępowanie.

Zapis art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym zapewnia ochronę interesów osób trzecich w postępowaniach dotyczących ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W ocenie Sądu zapewnia on ochronę interesów właścicieli działek sąsiednich, a także może stanowić podstawę do ochrony uzasadnionych interesów właścicieli działek położonych dalej, zobowiązując do badania tego interesu w każdym indywidualnym przypadku. Zależy to od stopnia uciążliwości oraz zasięgu oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie.

Zarzuty zawarte w skardze oraz materiał dowodowy zebrany w sprawie nie wykazały, by projektowana rozbudowa naruszała interesy prawne skarżącego.

Ustalając warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w tej sprawie organ I instancji zawarł precyzyjne rozstrzygnięcie w przedmiocie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich /pkt V decyzji/. Rozstrzygnięcie to na obecnym etapie postępowania stanowi należyte wypełnienie wymagań zawartych w art. 42 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy.

Ocena legalności dotyczyć więc może tylko samej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, a nie przyszłej i niepewnej możliwości wykorzystywania jej w sposób sprzeczny z prawem wynikającym z innych ustaw. W zakresie warunków techniczno-budowlanych określonych w pozwoleniu na budowę ochronę osób trzecich zapewnia w szczególności art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane. Dopiero w tym, odrębnym postępowaniu, skarżący będzie mógł skutecznie bronić swojego interesu. Dotyczy to również dokładnego ustalenia usytuowania planowanych zbiorników z gazem płynnym.

Tym samym brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Natomiast niezasadną skargę należało oddalić a uczyniono to na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270/.