Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 125/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7-9, 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Marta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2008 r. sprawy ze skargi T. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 125/08

UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2007 roku Komendant Główny Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (tekst jednolity z 2004 r. Dz. U. nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania T. L. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] września 2007 roku nr [...] cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Rozstrzygnięcie Komendanta Głównego Policji zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne:

Komendant Wojewódzki w P. wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia T. L. pozwolenia na broń palną myśliwską.

Okolicznością uzasadniającą wszczęcie postępowania stanowił fakt popełnienia przez niego przestępstwa z art. 178a kk.

Wyrokiem z dnia [...] stycznia 2007 r., w sprawie [...] Sąd Rejonowy w S. uznał T. L. winnym tego, że znajdując się w stanie po użyciu alkoholu (0,35 i 0,37 promila alkoholu we krwi) kierował samochodem osobowym popełnienia tj. o czyn z art. 178a § 1 kk. W dniu 3 lipca 2007 r. organ I instancji otrzymał kserokopie następujących dokumentów: protokołu posiedzenia, protokołu przesłuchania podejrzanego notatki urzędowej funkcjonariusza Policji, który zatrzymał skarżącego do kontroli.

W toku postępowania organ ustalił także, że w przeszłości strona dwukrotnie naruszyła prawo (kierowała pojazdem w stanie po spożyciu alkoholu i naruszyła obowiązek używania pasów bezpieczeństwa). Wykroczenia te uległy zatarciu, jednakże fakt ten nie może stanowić przeszkody do ustalenia, w trybie art. 75 kpa, że osoba posiadająca pozwolenie na broń popełniła czyn, który sam w sobie lub powiązaniu z innymi okolicznościami rodzi obawę, że osoba ta użyje broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Przy ocenie osobowości posiadacza broni ważne jest także dotychczasowe życie i sposób jej postępowania. Zatem fakt popełnienia w przeszłości wykroczeń w ruchu drogowym nie może być organom Policji obojętnym.

Z dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do kategorii osób, o których mowa m.in. w art. 15 ust. pkt 6 tj. takich, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie tych przestępstw. Część druga przepisu jest jedynie wytyczną interpretacyjną wskazującą, w jakich w szczególności obawa ta zachodzi. Katalog wskazanych w nim okoliczności, w tym przestępstw uzasadniających tę obawę nie jest więc zamknięty.

W przedmiotowej sprawie organ uznał, iż przesłanką taką może stanowić fakt popełnienia przestępstwa, którego jednym ze znamion jest stan nietrzeźwości sprawcy, tj. o czyn z art. 178a kk. Wziął przy tym pod uwagę wysoki stopień szkodliwości tego przestępstwa (stanowi ono bowiem plagę społeczną), ewentualne następstwa (zagrożenie dla życia i zdrowia nie tylko sprawcy, ale także innych uczestników ruchu drogowego), umyślność czynu – sprawca świadomie godzi się na popełnienie przestępstwa, a także ewentualne jego skutki, np. śmierć lub kalectwo ludzi, uszkodzenie mienia). Strona decydując się na kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie po użyciu alkoholu wykazała się nieodpowiedzialnością i brakiem wyobraźni, albowiem narażała na uszczerbek nie tylko swoje zdrowie, ale także innych uczestników ruchu drogowego zagrażając w ten sposób, pośrednio innym dobrom chronionym przez prawo. Skarżący także w przeszłości dopuścił się wykroczeń drogowych, a więc jako posiadacz tak szczególnego prawa, jakim jest pozwolenie na broń, utracił wiarygodność, co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni w rozumieniu dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Obawa, o której mówi przepis jest w tym wypadku uzasadniona.

Prawo do posiadania broni jest swoistym przywilejem. Ma charakter reglamentacyjny, co jest ściśle związane ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dlatego winny je posiadać osoby dające rękojmię, iż swoim zachowaniem nie stworzą dla tych dóbr zagrożenia. Popełnienie przestępstwa z art. 178a kk tę rękojmię znosi. Świadczy bowiem o lekceważącym podejściu do przepisów prawa. Od posiadaczy broni organy Policji wymagają nieskazitelnej postawy. Organ zauważył, iż wziął pod uwagę opinie o stronie, jej cechy charakteru, jednakże z uwagi na rodzaj popełnionego czynu nie dają one podstaw do zachowania jej prawa do broni. Strona bowiem nie zachowała nieskazitelnej postawy.

Organ dokonał ustaleń w zakresie popełnienia przez stronę wykroczeń, co ma potwierdzenie w aktach sprawy, jej więc zarzut o braku ustaleń w tym zakresie, zdaniem organu, nie jest zasadny. Fakt nieprzesłuchania policjantów nie daje podstawy do uchylenia decyzji, albowiem w notatce funkcjonariusza brak jest jakichkolwiek uwag, co świadczy, że kontrola była rutynowa.

Podstawa cofnięcia pozwolenia był art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Organ nie badał więc uzależnienia strony od alkoholu.

Skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2007 r. złożył T. L. wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7, 8, 77 § 1 i 80 kpa, a także art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

Skarżący podniósł, że uchylając pierwotnie decyzję organu I instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, Komendant główny Policji wyraźnie w swej decyzji wskazał, w jakim kierunku winny zostać podjęte czynności wyjaśniające, wskazał cel postępowania – udowodnienie istnienia uzasadnionej obawy, że skarżący użyje broni w celu sprzecznym z interes bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ I instancji tego nie uczynił, a mimo to organ odwoławczy uznał ten sposób postępowania za właściwy.

Nadto skarżący zauważył, iż samo skazanie nie rodzi jeszcze obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Cechy osobowościowe, dotychczasowe zachowanie skarżącego pozostały poza sferą zainteresowania organu podczas, gdy winny mieć także znaczenie. Skarżący tylko nieznacznie przekroczył próg trzeźwości, co wespół z cechami osobowościowymi i dotychczasowym zachowaniem oznacza, że nie zacznie postępować jako osoba niebezpieczna, narażając zdrowie i życie innych osób.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie przywołując argumentacje zawartą w decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew zarzutom skarżącego, Komendant Główny Policji wydał właściwe rozstrzygnięcie. Poczynione przez niego ustalenia są prawidłowe i wyczerpujące. Znajdują oparcie w zebranym materiale dowodowym. Wyjaśnione zostały wszystkie istotne okoliczności mające wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ten obowiązek stanowi realizację zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 kpa. Analiza przeprowadzonego postępowania administracyjnego pozwala na przyjęcie, że organ nie uchybił tej zasadzie. Wywiązał się z obowiązków, nałożonych na niego przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, w tym wynikających z art. 7, 8 i 9 kpa. Ustalenia faktyczne zostały poczynione w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy. Dokonując ustaleń organ nie pominął żadnego z dowodów, dokładnie je przeanalizował i poddał ocenie, zgodnie z art. 80 kpa. Przeprowadzone ocena jest zgodna z normami procesowymi i regułami obowiązującymi przy jej dokonywaniu, nie jest w żadnym razie dowolna, czy wybiórcza i niekompletna, jak zdaje się sugerować skarżący. W jego bowiem ocenie organ I instancji nie wykonał wszystkich wytycznych organu II instancji.

Uchylając zaskarżona decyzję Komendant Główny Policji polecił wyjaśnić należycie sprawę przez wykazanie związku przyczynowego – skutkowego między rodzajem popełnionego przestępstwa, jego dotychczasowym postępowaniem i trybem życia, a obawą, o której stanowi art. 15 ust. 1 kpt 6 ustaw o broni i amunicji.

Wbrew twierdzeniom skarżącego organ należycie wyjaśnił sprawę, uzupełnił materiał dowodowy i wykazał rzeczoną obawę. Wydając zaskarżoną decyzję ocenił cały zebrany materiał dowodowy, w tym także dowody związane z jego dotychczasowym życiem. Istotnie nie przesłuchał policjantów, ale nie było też takiej potrzeby, z racji wystarczających dowodów z dokumentów.

W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym organ zastosował właściwie prawo materialne. Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowił art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji. Zaistniały stan faktyczny wyczerpuje dyspozycję powyższych przepisów. Uprawniona jest, zdaniem sądu, ocena obu organów, że zachowanie skarżącego naruszającego porządek prawny może rodzić obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego. Komendant Główny Policji wykazał związek między popełnionym przez skarżącego czynem i uznaniem przez sąd jego popełnienia, a obawą, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego.

Niewątpliwym w sprawie jest, że skarżący w dniu zdarzenia pił alkohol i zdecydował się kierować samochodem osobowym w stanie po użyciu alkoholu. Czyn skarżącego nie był pierwszym naruszeniem porządku prawnego. Wcześniej także prowadził pojazd po spożyciu alkoholu. Przestępstwo wprawdzie uległo zatarciu, nie dotyczy to jednak samego czynu.

Skarżący swoim zachowaniem stworzył zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Tego rodzaju zachowanie często wywołuje tragiczne skutki w postaci wypadków powodujących śmierć i kalectwo ludzi. Broń nie może stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się nią przez osobę, która ma nad nią ograniczona kontrolę, znajdując się np. w stanie po użyciu alkoholu. Prowadzenie przez skarżącego samochodu w stanie po użyciu alkoholu rodzi uzasadniona obawę, że w takim samym stanie może on skorzystać z posiadanej broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ta obawa jest realna. Potwierdza ją wyrok sądowy. Skarżący popełnił przestępstwo, którego jednym ze znamion jest stan nietrzeźwości. Czyn skarżącego jest wymierzony wprawdzie przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, ale przedmiotem ochrony tego przepisu jest także życie i zdrowie innych uczestników ruchu drogowego. Prowadzenie samochodu po użyciu alkoholu wywołuje często tragiczne skutki.

Popełnienie przestępstwa przeciwko komunikacji, z racji charakteru tego przestępstwa jako stwarzającego realne zagrożenie życia i zdrowia, powoduje uzasadnioną i realną obawę, że osoba dopuszczająca się takich czynów może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowanie przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w wyroku.