Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1846/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, art. 176, art. 183 par.1, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 15 ust. 1 pkt 6, art. 18 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski NSA Anna Łuczaj (spr.) Sędziowie NSA Zygmunt Zgierski Protokolant Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2009r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 września 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1075/07 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 września 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1075/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2007 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, iż decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku - na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) - cofnął K. K. pozwolenie na broń palną myśliwską, z uwagi na fakt skazania K. K. przez Sąd Rejonowy w Lęborku wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2002 r. w sprawie [...] za przestępstwo z art. 156 § 2 k.k. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat. Skazany próbując sprawdzić broń w trakcie jazdy samochodem, pozostawiając uprzednio nabój w komorze nabojowej, oddał strzał powodując u pasażera pojazdu obrażenia ciała realnie zagrażające życiu. Skazanie za to przestępstwo uległo zatarciu. Nadto przeciwko K. K. Prokuratura Okręgowa w Słupsku prowadzi postępowanie karne z art. 291 § 1 k.k. w związku z art. 294 § 1 k.k. - umyślne paserstwo. K. K., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, nabył ciągnik rolniczy znacznej wartości, wiedząc że pochodził z przestępstwa kradzieży oraz działając w zorganizowanej grupie przestępczej pomógł w zbyciu innego ciągnika wiedząc, że pochodzi on z przestępstwa rozboju.

W odwołaniu od powyższej decyzji K. K. wniósł o jej uchylenie. Podniósł, że nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, a postępowanie karne nie zostało zakończone. Ponadto zarzucane mu przestępstwa nie dotyczą działania przeciwko zdrowiu lub życiu lub przeciwko porządkowi publicznemu, a więc nie pozostają w związku z posiadaniem broni i nie są przesłankami do cofnięcia pozwolenia. Dopiero prawomocne skazanie za popełnione przestępstwa mogłoby być podstawą do wydania zaskarżonej decyzji i to jedynie w sytuacji wykazania przez organ administracji bezpośredniego związku między popełnionymi przestępstwami, cechami charakteru skarżącego oraz jego dotychczasowym postępowaniem, a obawą użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego. K. K. wskazał, że Prokuratura Okręgowa w Słupsku postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r. umorzyła w stosunku do niego śledztwo w części dotyczącej jego udziału w zorganizowanej grupie przestępczej.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu okoliczność, że Prokuratura Okręgowa w Słupsku wystąpiła przeciwko K. K. z aktem oskarżenia o popełnienie czynów z art. 291 § 1 k.k. w związku z art. 294 § 1 k.k., które kwalifikowane są jako przestępstwa przeciwko mieniu, spełnia przesłankę z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nakazującą zastosowanie art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Organ podniósł, iż przestępstwa, o które oskarżono K. K., nie były pierwszym jego wejściem w konflikt z prawem. Uprzednio został skazany za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu z użyciem broni. Skazanie za to przestępstwo uległo zatarciu, jednakże badając osobowość K. K. organ administracji uznał, że dotychczasowe życie posiadacza broni i sposób postępowania nie dają gwarancji, iż w przyszłości nie użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego.

W skardze od powyższej decyzji K. K. wniósł o jej uchylenie i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania - art. 7 i art. 9 k.p.a. oraz przepisów art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.

W ocenie skarżącego organy obu instancji nie zbadały w sposób wyczerpujący wszystkich okoliczności sprawy. Zdaniem skarżącego samo oskarżenie o popełnienie zarzucanego skarżącemu przestępstwa nie jest wystarczającą podstawą do cofnięcia pozwolenia na broń. Uzasadniona obawa niezgodnego z prawem użycia broni mogłaby mieć miejsce w sytuacji, gdyby skarżący był oskarżany o przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej, a nie o przestępstwo paserstwa. Na obecnym etapie postępowania karnego, nie można przyjąć, iż świadomie naruszył porządek prawny. Dopiero prawomocny skazujący wyrok karny może stanowić podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za niezasadną.

Sąd stwierdził, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Natomiast art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy określa osoby wskazane w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy jako te, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Sąd podkreślił, iż katalog przestępstw wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy nie jest zamknięty, co oznacza, że skazanie za innego rodzaju przestępstwo lub toczące się postępowanie karne w zakresie innych zarzutów, także mogą stanowić podstawę do obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń.

Sąd pierwszej instancji podniósł, iż od osoby posiadającej pozwolenie na broń wymaga się większej staranności w przestrzeganiu porządku prawnego, chociażby dlatego, że broń jest niewątpliwie rzeczą szczególnie niebezpieczną i ściśle reglamentowaną. Każde zatem zachowanie jej posiadacza, które narusza porządek prawny, a w szczególności takie, które narusza przepisy karne, może i jest odczytywane przez organy Policji jako sygnał nakazujący dokładną weryfikację, czy dalsze posiadanie broni przez taką osobę nie będzie zagrażało bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu.

Sąd zaznaczył, że skarżący był skazany za przestępstwo spowodowania, przy użyciu broni, u innej osoby obrażeń ciała realnie zagrażających jej życiu. Skazanie to uległo zatarciu, jednakże zatarcie skazania nie stanowi przeszkody do dokonania oceny przez organy Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń popełniła czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzi obawę, że osoba ta użyje broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Sąd podniósł, że zatarcie skazania wprawdzie pozwala daną osobę uznać za niekaraną, jednakże przy ocenie osobowości posiadacza broni ważny jest nie tyle fakt ukarania bądź nieukarania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby. Fakt uprzednio popełnionego przestępstwa i prawomocnego skazania nie jest obojętny w tej sferze stosunków społecznych, w których znaczenie ma nie tylko ocena prawna. W ocenie Sądu organ był uprawniony do ustalenia w postępowaniu administracyjnym, że skarżący przed kilku laty uszkodził ciało drugiemu człowiekowi i w powiązaniu z innymi faktami przyjąć, że zachodzą przesłanki obligujące do cofnięcia pozwolenia na broń.

Sąd zauważył, że przestępstwo, za które skarżący został skazany i które uległo zatarciu, nie było jego incydentalnym wejściem w konflikt z prawem. K. K. został oskarżony o przestępstwa z art. 291 § 1 k.k. w związku z art. 294 § 1 k.k. - umyślne paserstwo. Przestępstwa te zawarte są w Rozdziale XXXV Kodeksu Karnego "Przestępstwa przeciwko mieniu", a tym samym mieszczą się wprost w dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Postępowanie o popełnienie tych przestępstw toczyło się w dacie wydania obu decyzji administracyjnych. Zachodziła zatem podstawa do stwierdzenia, iż skarżący spełniał przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, które zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o broni i amunicji zobowiązywały organy Policji do cofnięcia pozwolenia na broń.

Zdaniem Sądu organy administracji nie naruszyły przepisów art. 7 i art. 9 k.p.a. Zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazywał, że dalsze posiadanie broni przez skarżącego uzasadnia obawę jej użycia w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł K. K., reprezentowany przez adwokata W. Ż.. Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając naruszenie:

1. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie art. 15 ust. 1 pkt u ustawy o broni i amunicji;

2. prawa procesowego poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie administracyjnym z mocy art. 7 i art. 9 kodeksu postępowania administracyjnego.

W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne K. K. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz decyzji Komendanta Głównego Policji i Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zdaniem skarżącego Sąd pierwszej instancji nie zbadał wyczerpująco wszystkich okoliczności sprawy. W szczególności Sąd skupił się na fakcie poprzedniego skazania skarżącego za przestępstwo spowodowania, przy użyciu broni, u innej osoby obrażeń ciała zagrażających jej życiu. Natomiast organy administracji obu instancji odnosiły się do faktu prowadzonego przeciwko skarżącemu postępowania karnego z art. 291 § k.k. w związku z art. 294 § 1 k.k. - umyślne paserstwo, które zdaniem organów spełnia w szczególności przesłankę z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazującą zastosowanie art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy.

W ocenie skarżącego nie każda oskarżona osoba powinna mieć cofnięte pozwolenie na broń. Oskarżenie o określone przestępstwo nie może świadczyć wprost, że osoba taka nie będzie przestrzegała przepisów ustawy o broni. Każdą sprawę należy rozpoznawać indywidualnie, z uwzględnieniem całokształtu okoliczności. Dla tej oceny istotne jest, w jaki sposób skarżący posługiwał się bronią, czy zagrażał zdrowiu, życiu innych osób, a zatem czy całokształtem swego dotychczasowego postępowania stwarzał obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Zdaniem skarżącego takich ustaleń orzekający Sąd, jak i organy administracyjne obu instancji, tego nie poczyniły.

Ponadto - w ocenie skarżącego - uzasadniona obawa, może zachodzić, gdy wobec posiadacza broni toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej. Zarzucane skarżącemu przestępstwo paserstwa umyślnego nie może być traktowane jako przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby.

Skarżący podniósł ponownie, iż w toku postępowania karnego nie przyznał się do zarzucanego mu czynu a nadto w dniu [...] lutego 2007 r. Prokuratura Okręgowa w Słupsku umorzyła wobec skarżącego śledztwo w części dotyczącej udziału w zorganizowanej grupie przestępczej. Zatem nie można przyjąć, że skarżący świadomie naruszył porządek prawny, co uzasadniałoby obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Dopiero prawomocne skazanie za popełnione przestępstwa może prowadzić do wniosku, iż takie zachowanie zaprzecza nieskazitelnej postawie, jakiej organy Policji oczekują od osób, które uzyskały pozwolenie na broń. Uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ustawy o broni i amunicji musi istnieć w rzeczywistości i nie jest zależna od subiektywnego przekonania organu administracyjnego. Organy mają obowiązek wskazania faktów potwierdzających uzasadnioną obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W ocenie skarżącego okoliczność uprzedniej karalności - w przypadku zatarcia skazania - nie może wpływać na treść ustaleń, w zakresie przesłanek obligujących do cofnięcia pozwolenia na broń.

Odnośnie naruszenia przepisów proceduralnych skarżący wskazał, że w trakcie postępowania doszło do naruszenia art. 7 i 9 k.p.a., który zobowiązuje do zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz Komendanta Głównego Policji zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Komendant Główny Policji podkreślił, iż jak wynika z dyspozycji przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, ustawodawca istnienie obawy związał wprost ze skazaniem posiadacza pozwolenia na broń za przestępstwo przeciwko, m. in. mieniu albo z toczącym się przeciwko niemu postępowaniem karnym o popełnienie takiego czynu. Zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza, że K. K. w dacie zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji był osobą, wobec której prowadzone było postępowanie karne o przestępstwo wymierzone przeciwko mieniu. W tym stanie rzeczy Komendant Główny Policji miał obowiązek cofnąć skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską. Dodatkowo na taką ocenę miał wpływ fakt, że skarżący w przeszłości naruszał porządek prawny poprzez skazanie prawomocnym wyrokiem sądu za czyn przeciwko życiu i zdrowiu. Zatarcie skazania pozwala wprawdzie daną osobę uznać za niekaraną, jednakże przy ocenie osobowości posiadacza broni ważne jest dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby. Organ II instancji nie zgodził się zatem z argumentem o nieprawidłowej wykładni przez Sąd I instancji przepisów stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy przez organy Policji. Sąd I instancji zasadnie też wskazał, że poczynione przez organy ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Stąd też zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania ostać się nie może.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem, zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia, a to z poniższych względów.

Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) właściwy organ cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 tej ustawy.

Jednoznaczne brzmienie przepisu art. 18 ust. 1 ustawy "cofa pozwolenie na broń" oznacza, iż decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego; ma charakter decyzji związanej.

Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 ustawy. Przepis art. 18 ust. 1 ustawy nie pozostawia zatem organom Policji swobody przy podejmowaniu decyzji. Tym samym zastosowanie przez organ Policji przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, tj. cofnięcie pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku, gdy dana osoba należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy.

Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Powyższy przepis zatem ustanawia negatywne przesłanki, tj. takie, które wyłączają możliwość wydania pozwolenia na broń. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy ma charakter bezwzględnie wiążący. Odwołanie się przez ustawodawcę w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji do art. 15 ust. 1 pkt 6 oznacza, że organ obligatoryjnie orzeka o cofnięciu pozwolenia na broń wydanego osobie, o której mowa w tym przepisie.

Z literalnego brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy wynika, że przepis ten ma przede wszystkim zastosowanie do osób skazanych za którekolwiek z przestępstw wymienionych w tym przepisie. A zatem osoba, która została skazana prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw z mocy prawa jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Oznacza to, że sam fakt popełnienia takiego przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni.

W niniejszej sprawie Prokuratura Okręgowa w Słupsku skierowała przeciwko K. K. akt oskarżenia o popełnienie czynów z art. 291 § 1 k.k. w związku z art. 294 § 1 k.k. - umyślne paserstwo. K. K. został oskarżony o to, że działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, nabył ciągnik rolniczy (tj. mienie o znacznej wartości), wiedząc że pochodził z przestępstwa kradzieży oraz działając w zorganizowanej grupie przestępczej pomógł w zbyciu innego ciągnika rolniczego (mienie o znacznej wartości)wiedząc, że pochodzi on z przestępstwa rozboju.

Przestępstwo określone w art. 291 k.k. i w art. 294 k.k. jest przestępstwem umyślnym, co oznacza, że przestępstw tych dopuścić się można wyłącznie umyślnie.

Paserstwo jest przestępstwem o złożonym przedmiocie ochrony (zamachu), gdyż rzecz, którą paser: nabywa, pomaga zbyć, przyjmuje lub ukrywa - może pochodzić nie tylko z przestępstw przeciwko mieniu, lecz także z każdego innego czynu zabronionego (np. łapownictwa, przemytu). Ze względu na dominujący związek z kradzieżą, przestępstwo paserstwa umieszcza ustawodawca w Rozdziale XXXV - Przestępstwa przeciwko mieniu. W przypadku paserstwa polegającego na nabywaniu lub pomaganiu do zbycia albo przyjmowaniu rzeczy pochodzących z przestępstw przeciwko mieniu, przedmiotem ochrony jest własność, posiadanie lub inne prawa rzeczowe lub obligacyjne do rzeczy oraz reguły legalnego obrotu prawnego.

W określającym podstawowy typ paserstwa art. 291 § 1 k.k. występują cztery alternatywnie ujęte formy wykonawcze tego przestępstwa: nabycie, pomoc w zbyciu, przyjęcie lub pomoc w ukryciu (por. Andrzej Marek, Kodeks karny. Komentarz, LEX, 2007, wyd. IV). Kodeks karny przewiduje także kwalifikowany typ paserstwa określony w art. 294 k.k., a okolicznością kwalifikującą jest dopuszczenie się paserstwa w stosunku do mienia znacznej wartości - art. 294 § 1 k.k. (por. Dąbrowska - Kardas Małgorzata [w:] A. Zoll (red.), A. Barczak-Oplustil, G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, M. Dąbrowska - Kardas, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M. Rodzynkiewicz, M. Szewczyk, W. Wróbel, Kodeks karny. Część szczególna. Tom III. Komentarz do art. 291, art. 294 k.k., Zakamycze, 2006, wyd. II).

K. K. przedstawiono zarzuty typu kwalifikowanego paserstwa, tj. w stosunku do mienia znacznej wartości (art. 294 § 1 k.k.)

Nie jest trafny pogląd zaprezentowany przez autora skargi kasacyjnej, iż dopiero prawomocne skazanie może uzasadniać istnienie uzasadnionej obawy, a co za tym idzie cofnięcie pozwolenia na broń.

Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jednoznacznie stanowi:" osobom (...) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw". Wobec skarżącego toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw przestępstwo przeciwko mieniu.

. Odnośnie zarzutu powoływania się przez organy i Sąd pierwszej instancji na uprzednie skazanie skarżącego, które uległo zatarciu, zwrócić należy uwagę na kwestie dotyczące instytucji prawnej zatarcia skazania, w tym zatarcia skazania w przypadku, gdy wykonanie kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszono na okres próby.

Warunkowe zawieszenie wykonania kary ma dla skazanego, oprócz samego niewykonywania orzeczonej kary to znaczenie, że w wypadku pomyślnego przebiegu okresu próby następuje zatarcie skazania i to z mocy prawa, a nie na podstawie decyzji sądu. Pomyślny przebieg okresu próby powoduje, że popełnione poprzednio przestępstwo i wyrok skazujący, na zasadzie fikcji prawnej, uznaje się za niebyłe (por. Andrzej Zoll [w:] G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M.Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll, Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz. Tom I. Komentarz do art. 76 k.k., Zakamycze, 2004, wyd. II). Wątpliwości budzić może kwestia zakresu wiązania wskazanej powyżej fikcji prawnej. Niewątpliwie wiąże ona nie tylko organy wymiaru sprawiedliwości, lecz i inne organy sprawujące funkcje publiczne. W doktrynie prawa karnego podnosi się jednak kwestie dotyczące jej skuteczności. Otwarta pozostaje kwestia prognozy kryminologicznej co do sprawcy - w tym wypadku zatarcie skazania nie stoi na przeszkodzie dokonaniu pełnej i obiektywnej oceny właściwości i warunków osobistych skazanego (por. Grzegorz Bogdan [w:] G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll, Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz. Tom I. Komentarz do art. 116 k.k., Zakamycze, 2004, wyd. II). W uzasadnieniu uchwały z dnia 27 listopada 1984 r., III AZP 6/84 (OSNC 8/1985, poz. 105) Sąd Najwyższy stwierdził, że zatarcie skazania nie oznacza zmiany oceny sprawcy w sferze etyczno - moralnej.

Niewątpliwie sprawca, którego skazanie uległo zatarciu, jest uprawniony do pomijania faktu skazania we wszelkich składanych publicznie deklaracjach, w tym noszących charakter urzędowy. Zgodnie bowiem z art. 106 k.k. z chwilą zatarcia skazania uważa się je za niebyłe; wpis o skazaniu usuwa się z rejestru skazanych.

W niniejszej sprawie powyższe kwestie w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie mają wpływu na wynik sprawy, a to z uwagi na skierowanie przeciwko skarżącemu aktu oskarżenia o popełnienie przestępstw kwalifikowanego paserstwa, charakter tych czynów i ich przedmiot ochrony (przestępstwa przeciwko mieniu), co spełnia przesłankę z art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Strona skarżąca jako drugą podstawę skargi kasacyjnej wskazała "naruszenie przepisów prawa procesowego" przez niedopełnienie przez organy administracji obowiązków z art. 7 i art. 9 k.p.a.

W tym zakresie skarga kasacyjna nie spełnia wymogów ustanowionych w art. 176 w związku z art. 174 p.p.s.a. Brak wskazania konkretnego przepisu postępowania, który miałby zostać naruszony przez Sąd pierwszej instancji skutkuje niemożnością rozpatrzenia tego zarzutu przez Naczelny Sąd Administracyjny. Podnosząc bowiem ten zarzut autor skargi kasacyjnej, tak w petitum środka odwoławczego, jak i w jego uzasadnieniu, nie wskazał żadnego przepisu prawa regulującego postępowanie sądowoadministracyjne, którego naruszenia miałby się dopuścić Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

W tym miejscu podkreślić należy, iż z istoty skargi kasacyjnej jako środka odwoławczego od wyroku Sądu administracyjnego pierwszej instancji wynika, że podstawą skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego (podstawa z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) jest naruszenie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wprowadzenie pełnej regulacji procedury sądowej - ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - powoduje, że Sąd administracyjny rozpoznając skargę nie stosuje przepisów k.p.a. A więc, czyniąc Sądowi pierwszej instancji zarzut naruszenia prawa procesowego, nie można wywodzić go z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2004 roku, sygn. akt GSK 125/04, ONSAiWSA 2004/3/67; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2004 roku, sygn. akt FSK 181/04, ONSAiWSA 2004/2/36; B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 456; H. Knysiak - Molczyk [w:] T.Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2005, s. 546; J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2004, s. 247).

Natomiast, aby postawić Sądowi pierwszej instancji zarzut naruszenia przepisów postępowania przez zaakceptowanie - zdaniem strony - naruszenia przez organy administracji art. 7 i art. 9 k.p.a. strona winna powiązać przepisy k.p.a. z odpowiednimi przepisami ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie przedstawiono zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Przepisy art. 7 i art. 9 k.p.a. są przepisami ustawy regulującej postępowanie administracyjne. Powołanie tych przepisów w skardze kasacyjnej w oderwaniu od przepisów postępowania sądowego nie pozwala traktować przepisów art. 7 i art. 9 k.p.a. jako podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.