Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 133/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt c, art. 141 par. 4, art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie NSA Elżbieta Kremer NSA Wojciech Mazur Protokolant starszy asystent sędziego Dominika Człapińska po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2014r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 970/12 w sprawie ze skargi H. W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa i odmowy uchylenia decyzji oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 970/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skargi H.W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa i odmowy uchylenia decyzji.

Wyrok powyższy zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] PINB w Wołominie na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) zezwolił G. P. na użytkowanie zakładu konfekcyjno – dziewiarskiego, zlokalizowanego na działce nr ew. [...] obr. [...] położonej w K. przy ul. [...].

W dniu [...] grudnia 2003 r. H.W. złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji nr [...]. Następnie PINB konsekwentnie wydawał decyzje odmawiające wznowienia postępowania, stwierdzając że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony. W rezultacie w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania, decyzje na skutek skarg H. W., były rozpoznawane przez WSA w Warszawie. Wyrokiem z dnia 15 lutego 2007 r. w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 2427/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję (z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...]) oraz poprzedzającą ją decyzję PINB w Wołominie z dnia [...] stycznia 2004 r. Z kolei w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 maja 2008 r. o sygn. akt VII SA/Wa 259/08 oddalającym skargę H. W. od decyzji MWINB z dnia [...] stycznia 2008 r. (wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że wyrok wydany w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 2427/06 z dnia 15 lutego 2007 r. przesądził kwestię uprawnień H. W. do wszczęcia postępowania wznowieniowego odnośnie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie zakładu konfekcyjno – dziewiarskiego. Dalej Sąd wskazał, iż organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i prowadzić merytorycznie postępowanie wobec zaistnienia przesłanki wznowieniowej.

W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Wołominie postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...], na podstawie art. 147, art. 149 § 1 i art. 150 § 1 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku H. W. wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją PINB w Wołominie Nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r. zezwalającą G.P. na użytkowanie zakładu konfekcyjno – dziewiarskiego, zlokalizowanego na działce nr ew. [...] obr. [...] położonej w K. przy ul. [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że po zbadaniu formalnych podstaw wznowienia uznał, że spełnione zostały przesłanki umożliwiające wznowienie postępowania, tj. wniosek pochodzi od strony, powołuje ona przesłanki określone w art. 145 § 1 k.p.a. oraz zachowany został termin wynikający z przepisu art. 148 § 1 k.p.a.

Następnie w dniu [...] grudnia 2011 r. tenże PINB, po rozpatrzeniu wniosku H. W. z dnia [...] grudnia 2003 r. o wznowienie postępowania (zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...]) na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 1 k.p.a., wydał decyzję nr [...] stwierdzając wydanie decyzji PINB w Wołominie nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r. z naruszeniem prawa, tj. z naruszeniem art. 10 k.p.a. z uwagi na zaistnienie okoliczności wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. jednakże odmawiając jej uchylenia z uwagi na upływ okresu przedawnienia, tj. upływ pięciu lat od dnia doręczenia ww. decyzji ostatecznej. W uzasadnieniu ww. decyzji organ I instancji wskazał, iż H.W. został jedynie pominięty w końcowym etapie prowadzonego przez nadzór budowlany postępowania. Niemniej jednak decyzja PINB w Wołominie Nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r. znak [...] została doręczona inwestorowi G. P.w dniu [...] listopada 2003 r., zatem upłynął 5-letni termin, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. W takiej sytuacji przepis art. 151 § 2 k.p.a. zobowiązuje organ do stwierdzenia, że decyzja zapadła z naruszeniem prawa i jednocześnie do odmowy jej uchylenia z powodu przeszkód formalnoprawnych o charakterze trwałym o których mowa w art. 146 § 1 i 2 k.p.a. (przedawnienie).

W odwołaniu od powyższej decyzji H.W.wskazał, że "uporczywe nazywanie jego żądania wnioskiem jest stosowane w sprawie z zamiarem wprowadzenia do sprawy innej przesłanki prawnej od faktycznej". Podniósł też, że PINB wydał decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy z rażącym naruszeniem art. 149 § 2 k.p.a.

Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Warszawie (WINB, organ odwoławczy) nr [...], utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wołominie. Organ odwoławczy w uzasadnieniu podał, że w sytuacji gdy zaszła pozytywna przesłanka wznowienia, określona w art. 145 § 1 k.p.a., lecz wystąpiły przesłanki negatywne określone w art. 146 k.p.a., organ stwierdza wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Jedną z negatywnych przesłanek, uniemożliwiającą uchylenie zaskarżonej decyzji jest upływ terminu przedawnienia, który powoduje bezwzględny zakaz merytorycznego orzekania w sprawie.

Powołując się na akta sprawy, organ odwoławczy stwierdził, że od dnia wydania decyzji objętej wnioskiem skarżącego z dnia [...] grudnia 2003 r. tj. decyzji wydanej przez PINB zezwalającej na użytkowanie zakładu konfekcyjno – dziewiarskiego minęło ponad 8 lat. W związku z powyższym organ powołał się na treść art. 146 § 1 k.p.a., zgodnie z którym uchylenie decyzji z przyczyny będącej podstawą wniosku skarżącego o wznowienie (tj. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) nie może nastąpić jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło 5 lat. W takiej sytuacji w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo ustalił, że z uwagi na termin wynikający z ww. przepisu brak jest możliwości prawnych do uchylenia decyzji PINB w Wołominie nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ odwoławczy podkreślił, że prawidłowo zostało wskazane w decyzji od jakiej daty należy liczyć 5-letni termin. Skoro inwestor G.P. odebrał decyzję PINB w Wołominie z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] w dniu [...] listopada 2003 r., to termin określony art. 146 § 1 k.p.a., w ramach którego możliwe jest uchylenie decyzji, upłynął. Zatem stwierdził, że stanowisko PINB było zasadne co do ustalenia, że decyzja PINB w Wołominie nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r., znak [...] została wydana z naruszeniem prawa, tj. art. 10 k.p.a., z uwagi na zaistnienie okoliczności wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jednakże prawidłowo odmówiono jej uchylenia z uwagi na upływ okresu przedawnienia, tj. upływ 5 lat od dnia doręczenia ww. decyzji ostatecznej.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ odwoławczy wskazał, iż pismo skarżącego z dnia [...] grudnia 2003 r. stanowiło wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego, nadto że postanowienie PINB o wznowieniu postępowania z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] otrzymał w dniu [...] listopada 2010 r. o czym świadczy dowód doręczenia. MWINB wyjaśnił też, że niepowołanie w ww. postanowieniu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nie stanowi rażącego naruszenia prawa będącego podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz postanowienia.

H.W. złożył do WSA w Warszawie skargę na powyższą decyzję, zarzucając naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 149 § 2 k.p.a., powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu i opisał przebieg całości postępowania przed organami nadzoru budowlanego oraz sądami administracyjnym, przytaczając również orzecznictwo Sądów Administracyjnych a także wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania wszczętego postanowieniem PINB nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r.

Sąd Wojewódzki na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej jako p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) oddalił skargę. W związku z tym, że skarżący nie zgodził się z przedstawioną przez organy administracji argumentacją wznowienia postępowania - postanowieniem PINB Nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r., przedstawiając własną interpretację przesłanki wznowieniowej Sąd ten wyjaśnił że: Instytucja wznowienia postępowania administracyjnego jest jednym z trybów nadzwyczajnych weryfikacji decyzji ostatecznych. Przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego, których katalog, co należy podkreślić, ma charakter zamknięty, określone zostały przez ustawodawcę w przepisach art. 145 § 1 pkt 1-8 oraz art. 145 a k.p.a. W ramach początkowego postępowania organ bada wyłącznie kwestie dopuszczalności wznowienia postępowania w kontekście podmiotowym, przedmiotowym, a nadto ustala, czy podanie o wznowienie postępowania zostało złożone w ustawowym terminie. Badając aspekt podmiotowy organ administracyjny winien zatem ustalić, czy podanie pochodzi od strony. Oceniając natomiast aspekt przedmiotowy, organ bada, czy decyzja, której dotyczy żądanie wszczęcia postępowania, posiada przymiot ostateczności i nadal funkcjonuje w obrocie prawnym, a nadto czy w podaniu o wznowienie postępowania wskazano jedną z podstaw wznowienia przewidzianych w przepisach art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. i art. 145 a k.p.a. Pozytywna ocena wymienionych przesłanek, które muszą być spełnione łącznie, nakłada na właściwy organ obowiązek wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, przy czym wydanie takiego postanowienia otwiera drugi etap postępowania wznowieniowego, tzw. "postępowanie właściwe". Stwierdzenie, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy, mogą być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. i muszą być wyrażone w decyzji wydanej w oparciu o art. 151 k.p.a. Jednakże przepis art.146 §1 k.p.a. stanowi, że uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145 a nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat, co oznacza, że organ administracyjny rozpoznający sprawę po wznowieniu postępowania musi badać nie tylko czy istniały przyczyny wznowienia podane w art. 145 § 1 k.p.a., ale również czy na przeszkodzie ewentualnemu rozstrzygnięciu sprawy co do istoty nie stoją okoliczności, o jakich mowa w art. 146 k.p.a. Powołany przepis zawiera bowiem dwie przesłanki negatywne ograniczające dopuszczalność uchylenia decyzji administracyjnej w trybie wznowienia postępowania. W takiej sytuacji organ będzie zobligowany do wydania w trybie art. 151 § 2 stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa. Upływ terminów, o których mowa w art. 146 § 1 k.p.a. stanowi negatywną przesłankę do uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji. Termin taki nie może być przywrócony na podstawie art. 58 k.p.a., po upływie okresu przedawnienia w sprawie rozpoznawanej w trybie wznowienia postępowania, organ administracji publicznej traci uprawnienie do uchylenia decyzji. W przypadku upływu 5 lat od dnia doręczenia decyzji ostatecznej, organ może jedynie wydać decyzję stwierdzającą wydanie decyzji z naruszeniem prawa.

W rezultacie powyższych uregulowań Sąd I instancji stwierdził, że organy prawidłowo dokonały ustaleń faktycznych, kierując się przy tym prawidłową oceną prawną. Jak wynika z akt sprawy decyzja z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...] została doręczona G. P. – inwestorowi w postępowaniu legalizacyjnym w dniu [...] listopada 2003 r. Poza tym odpisy decyzji zostały wysłane do wiadomości organów, które nie były stronami w sprawie. Prawidłowe więc było ustalenie organu odwoławczego, że ostatnią ze stron, której doręczono w dniu [...] listopada 2003 r. był inwestor i od tej daty należało liczyć termin upływu przedawnienia w którym mogły ją skutecznie wzruszyć w trybie wznowienia postępowania inne strony, które nie wzięły udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji nr [...]. Dla upływu terminu przedawnienia nie mają znaczenia jakiekolwiek inne okoliczności niż sam upływ czasu, nie mogą też wpłynąć na ocenę legalności decyzji kontrolowanej przez Sąd. W dacie wydania postanowienia o wznowieniu postępowania upłynął 5-letni termin przedawnienia i w tym kontekście organ odwoławczy prawidłowy ustalił termin przedawnienia. Prawidłowo więc podkreślono, że organ I instancji nie mógł uchylić decyzji z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...], a jedynie stwierdzić jej wydanie z naruszeniem prawa. Nie są więc trafne wywody skarżącego odnoszącego się w skardze do powyższych argumentów.

Sąd pierwszej instancji uznał zatem, że organ MWINB prawidłowo ocenił podstawę wznowienia postępowania, a mianowicie przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., przy czym odnosząc się do tej kwestii stwierdził, iż rację ma skarżący, że w postanowieniu wznowieniowym z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] nie powołano tego przepisu. Niemniej Sąd podkreślił, że wskazano wyraźnie, iż wznowienie postępowania następuje na wniosek H. W. i w tej sytuacji nie jest to naruszenie, które miałoby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Organy nadzoru budowlanego (PINB i MWINB) w decyzjach wskazały tę przesłankę skutkującą wznowieniem postępowania na wniosek (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), a w żadnym razie nie wskazywały innej okoliczności wznowienia postępowania. Organy zastosowały się do woli skarżącego i wykładni Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wskazanej w wyroku z dnia 15 lutego 2007 r. Analizując przedmiotową sprawę Sąd nie dopatrzył się innych naruszeń przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy.

W skardze kasacyjnej H. W. zaskarżył powyższy wyrok w całości i zarzucił Sądowi I instancji naruszenie:

a) art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na przyjęciu, że niewskazanie w postanowieniu w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją administracyjną, podstawy prawnej wznowienia postępowania nie stanowi naruszenia przepisów postępowania uzasadniających uchylenie tego postanowienia i wydanej w jego następstwie decyzji w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa i odmowy uchylenia decyzji,

b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewskazanie i niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie przyjęcia, że niewskazanie w postanowieniu w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją administracyjną podstawy prawnej wznowienia postępowania nie stanowi naruszenia przepisów postępowania uzasadniających uchylenie tego postanowienia i wydanej w jego następstwie decyzji w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa i odmowy uchylenia decyzji,

c) art. 151 p.p.s.a. poprzez jego wadliwe zastosowanie, w sytuacji, gdy stan sprawy nie uzasadniał jego zastosowania,

d) art. 153 p.p.s.a polegające na przyjęciu, że wydanie postanowienia wznowieniowego z dnia [...] listopada 2010 r. i decyzji PINB w Wołominie z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], stanowiło wykonanie obowiązku wynikającego z treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 2427/06.

W oparciu o te podstawy skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał jej jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. To ostatnie stwierdzenie ma szczególny wymiar w niniejszej sprawie z uwagi na to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozstrzygać problemów z którymi zmierza się skarżący kasacyjnie od ponad 20 lat, a które wynikają ze zlokalizowania na sąsiedniej działce zakładu konfekcyjno-dziewiarskiego.

W skardze kasacyjnej postawiono jedynie zarzuty naruszenia przepisów art. 153 p.p.s.a. i 141 § 4 p.p.s.a. i będące ich konsekwencją niezastosowanie "art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a." (przy czym należy domyślać się, że chodzi o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.), a zastosowanie art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi zamiast jej uwzględniania. Przy czym uzasadnienie tych naruszeń opiera się na założeniu, że organ pierwszej instancji w postanowieniu w przedmiocie wznowienia postępowania, nie wskazał podstawy prawnej wznowienia postępowania. Tak sformułowane podstawy skargi kasacyjnej nie mogły odnieść zamierzonego przez skarżącego kasacyjnie skutku, z niżej podanych względów.

W szczególności za pozbawiony podstaw uznać należy zarzut naruszenia przez Sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wynikające z brzmienia tego przepisu warunki. Zgodnie z jego treścią uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego winno między innymi zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wszystkie wymienione wyżej elementy zostały zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Sąd I instancji odniósł się też do zarzutów podniesionych w skardze. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, Sąd pierwszej instancji wskazał też przepisy postępowania i wyjaśnił dlaczego uznał prawidłowość ich zastosowania w niniejszej sprawie. Sąd Wojewódzki bardzo obszernie przedstawił instytucję wznowienia postępowania administracyjnego, w szczególności interpretację przepisów art. 145 k.p.a., art. 146 k.p.a., art. 149 k.p.a. i art. 151 k.p.a., kładąc szczególny nacisk na wykładnię i ocenę prawidłowości zastosowania przepisów art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 146 § 1 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu sformułowanego już w skardze w zakresie niewskazania w postanowieniu o wznowieniu postępowania podstawy prawnej, Sąd pierwszej instancji uznał, "że MWINB prawidłowo ocenił podstawę wznowienia postępowania, a mianowicie przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.", przy czym odnosząc się do tej kwestii stwierdził, iż "rację ma skarżący, że w postanowieniu wznowieniowym z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] nie powołano tego przepisu. Niemniej jednak Sąd podkreślił, że wskazano wyraźnie, iż wznowienie postępowania następuje na wniosek H. W. i w tej sytuacji nie jest to naruszenie, które miałoby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Organy nadzoru budowlanego (PINB i MWINB) w decyzjach wskazały tę przesłankę skutkującą wznowieniem postępowania na wniosek (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), a w żadnym razie nie wskazywały innej okoliczności wznowienia postępowania.". Ten wywód Sądu można jedynie uzupełnić tym, że w przedmiotowym postanowieniu wskazano, również, że postanowienie wydano po rozpatrzeniu wniosku H. W. z dnia [...] grudnia 2003 r., co wyklucza możliwość zakwalifikowania tego postanowienia jako wydanego z urzędu. W uzasadnieniu tego postanowienia organ wskazał też, że spełnione zostały przesłanki umożliwiające wznowienie postępowania tj. że wniosek pochodzi od strony, powołuje ona przesłanki określone w art. 145 § 1 k.p.a. oraz został zachowany termin do jego złożenia. Konfrontując to z treścią wniosku H. W. z dnia [...] grudnia 2003r. w którym wyraźnie podał, że "Na podstawie art. 145 par 1 pkt 4 kpa. wnoszę o wznowienie postępowania w sprawie zaskarżonego budynku", nie można mieć żadnych wątpliwości, że podstawą wznowienia postępowania była przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Potwierdzają to decyzje wydane po wznowieniu postępowania. Zatem brak wskazania w podstawie prawnej postanowienia o wznowieniu przepisu art.. 145 §1 pkt 4 k.p.a. nie mógł mieć wpływu na treść zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Żadnego wpływu na taka ocenę nie miało też, posługiwanie się przez organy administracji pojęciem "wniosku o wznowienie postępowania" a nie jak to wskazano w przepisie art. 147 k.p.a. "żądania wznowienia postępowania". Jak już przytoczono wyżej, skarżący kasacyjnie w swoim piśmie z [...] grudnia 2003 r. podał natomiast "wnoszę". Dla rozstrzygnięcia sprawy istotna jest intencja autora pisma i treść rozstrzygnięcia. A skoro intencją skarżącego kasacyjnie było wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. a organy nadzoru budowlanego, jak wynika z powyższych rozważań, wznowiły na tej podstawie postępowanie i rozstrzygnęły sprawę, to trafnie Sąd Wojewódzki uznał, że organy nadzoru nie naruszają przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie mogło skutkować uwzględnieniem skargi, co wprost wynika z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Przechodząc do zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. polegającego na przyjęciu, że wydanie postanowienia wznowieniowego i decyzji PINB w Wołominie z dnia [...] grudnia 2011 r. stanowiło wykonanie obowiązku wynikającego z treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 2427/06, wyjaśnić należy, że przepis ten dotyczący mocy wiążącej orzeczenia, stanowi iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. W uzasadnieniu wyroku z dnia 15 lutego 2007 r. WSA uwzględniając skargę H.W. na decyzję odmawiającą wznowienia postępowania z powodu braku przymiotu strony wskazał, że "Rozpatrując sprawę ponownie organ administracji winien ocenić czy spełnione zostały wszystkie formalne podstawy do wznowienia postępowania a w przypadku ich spełnienia rozważyć przyczyny wznowienia i podjąć właściwe rozstrzygnięcie w sprawie. Organ pierwszej instancji rozważył wszystkie formalne podstawy wznowienia tj. zbadał kwestię dopuszczalności wznowienia postępowania w kontekście podmiotowym (czy podanie pochodzi od strony), przedmiotowym (czy decyzja posiada przymiot ostateczności i czy wskazano jedną z przyczyn wznowienia przewidzianych w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a.) oraz czy podanie zostało złożone w ustawowym terminie, po czym wydał postanowienie o wznowieniu. Następnie organy obu instancji po wznowieniu postępowania przeprowadziły postępowanie co do przyczyny wznowienia i rozstrzygnęły sprawę merytorycznie. Te okoliczności potwierdzają, że organy nadzoru budowlanego zastosowały się do wskazań wynikających z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2007 r. Niezadowolenie skarżącego z merytorycznej treści zaskarżonej decyzji, nie mogło skutkować uwzględnieniem zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a., szczególnie w kontekście zacytowanych wyżej wskazań zawartych w wyroku WSA z dnia 15 lutego 2007 r.

Wyżej przedstawione okoliczności, wskazujące na zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, prowadzą do oczywistego wniosku, że Sąd pierwszej instancji zasadnie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, bowiem nie było przesłanek do jej uwzględnienia, wskazanych w treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.