Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 981/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: § 3 ust. 4
journal: Dz.U. 2009 nr 33 poz 259
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów  papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem  członkowskim.
article: art. 56 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1, art. 57 ust. 1, art. 96 ust. 1 pkt 1 i ust. 6
journal: Dz.U. 2005 nr 184 poz 1539
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu  oraz o spółkach publicznych
journal: Dz.U.UE.L 2003 nr 96 poz 16 art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1
law: Dyrektywa 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji  na rynku (nadużyć na rynku).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska – Przewłoka Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant st. sek. sąd. Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2012 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. znak [...], Komisja Nadzoru Finansowego (dalej: Komisja, KNF), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej: "k.p.a."),

art. 11 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. Nr 157, poz. 1119 z późn. zm., dalej: "u.n.r.f.") oraz art. 96 ust. 6 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. Nr 185, poz. 1439 z późn. zm., dalej: "ustawa o ofercie"), po rozpoznaniu wniosku J. W. (dalej: skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymała w mocy swoją decyzję z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 70.000 zł.

Do wydania decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia:

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia na J. W. kary pieniężnej za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez spółkę I. S.A. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w [...] (dalej: Spółka, I.), o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie, w okresie pełnienia przez niego funkcji Prezesa zarządu tej Spółki.

Powyższe było skutkiem nałożenia przez powyższy organ, decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie kary pieniężnej na Spółkę w wysokości 40.000 zł w związku ze stwierdzeniem, iż I. S.A. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w [...] dopuściła się rażącego naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie, poprzez niewykonanie obowiązku przekazania w terminie (tj. niezwłocznie po zajściu tego zdarzenia) do KNF, spółki prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji poufnej o podpisaniu w dniu [...] kwietnia 2010 r. przez I., B. S.A. z siedzibą w [...] oraz M. Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą [...] listu intencyjnego, którego przedmiotem była wzajemna współpraca na rzecz opracowania i wdrożenia planu restrukturyzacji Spółki (wraz z jej spółkami zależnymi i powiązanymi) dalej: "List Intencyjny". Decyzja KNF z dnia [...] listopada 2010 r. jest decyzją ostateczną.

Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. KNF na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie nałożyła na skarżącego karę pieniężną w wysokości 70.000 zł za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez Spółkę w okresie pełnienia przez niego funkcji członka zarządu.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący wniósł o jej uchylenie oraz o umorzenie postępowania. Uzasadniając go, zarzucił Komisji naruszenie:

- przepisów prawa materialnego, tj.: art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie poprzez błędną wykładnię pojęcia "niezwłocznie" oraz art. 96 ust. 6 tej ustawy poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na uznaniu zaistnienia przesłanki rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych,

- przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez: dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, a konsekwencji naruszenie art. 8, 11 i 107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia podstaw nałożenia kary,

- art. 6 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP.

Rozpoznając sprawę ponownie KNF wskazaną wyżej decyzją z dnia [...] marca 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję własną z dnia [...] maja 2010 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie Komisja wskazała, iż z uwagi na okoliczność, że wartość profitów ekonomicznych, jakie skarżący uzyskał w 2010 r. z racji pełnienia funkcji członka zarządu Spółki (tj. kwota 35.000 zł brutto tytułem otrzymanego wynagrodzenia, a nie kwota 455.000 zł, co KNF stwierdziła w decyzji pierwszoinstancyjnej) oraz wartość posiadanych przez skarżącego akcji I. wynoszących łącznie 7.256.504,40 zł (cena na dzień 19 marca 2012 r. 12.299.160 akcji Spółki), należało utrzymać wcześniejszą decyzję z dnia [...] maja 2011r.

Komisja Nadzoru Finansowego wskazała, iż dokonując ponownej analizy materiału dowodowego zebranego w postępowaniu ustaliła tożsamy, z ustalonym w pierwszej instancji, stan faktyczny. Podniosła, iż w dniu [...] kwietnia 2010 r.

o godz. 19:39 Spółka opublikowała raport bieżący nr [...], w którym poinformowała, iż w tym samym dniu podpisała wraz z B. oraz M. List Intencyjny, którego przedmiotem jest wzajemna współpraca na rzecz opracowania i wdrożenia planu restrukturyzacji I. wraz z jej spółkami zależnymi. Spółka wskazała, iż do działań, które będą prowadzone na podstawie Listu należą: zapewnienie wzrostu rentowności I. i jej spółek zależnych, restrukturyzacja zadłużenia wraz z konwersją części zadłużenia na kapitał zakładowy, zbudowanie strategicznego partnerstwa z nowym inwestorem oraz ustalenie na nowo zasad współpracy z wierzycielami. W ww. raporcie Spółka podkreśliła, iż podpisanie Listu pozwoli na uzyskanie przychodów na poziomie umożliwiającym regulowanie wymagalnych zobowiązań, w tym zobowiązań wobec B. Wynikiem podjętych działań będzie zapewnienie Spółce oraz jej podmiotom zależnym stabilności finansowej i operacyjnej (raport bieżący nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r.; List Intencyjny z dnia [...] kwietnia 2010 r.). W toku postępowania Komisja ustaliła, iż przed podpisaniem Listu Intencyjnego toczyły się dwuetapowe negocjacje, prowadzone w przedmiocie ustalenia zakresu wzajemnej współpracy na rzecz opracowania i wdrożenia programu restrukturyzacyjnego I. W dniu [...] marca 2010 r. odbyło się spotkanie, na którym omówiono udział spółki M. S.A. z siedzibą w [...] (dalej: M.), tj. podmiotu zarządzającego funduszami, w tym M. w procesie restrukturyzacji I. Na kolejnym spotkaniu w dniu [...] marca 2010 r., M. uszczegółowiła zasady swojej współpracy. Na obu spotkaniach trwały uzgodnienia treści Listu Intencyjnego, którego brzmienie było w międzyczasie negocjowane pomiędzy przedstawicielami B. oraz M. także za pośrednictwem poczty elektronicznej. W trakcie prowadzonych rozmów pojawiła się konieczność włączenia w rozmowy I., w związku z czym w dniach [...],[...],[...] oraz [...] marca 2010 r., negocjacje prowadzone były z udziałem Spółki (wyjaśnienia B. z dnia [...] maja 2010 r.; korespondencja e-mailowa prowadzona pomiędzy B. a M. w okresie od dnia [...] marca 2010 r. do dnia [...] kwietnia 2010 r.; wyjaśnienia Spółki z dnia [...] czerwca 2010 r., potwierdzone w piśmie Spółki z dnia [...] września 2010 r.). Ostateczne brzmienie Listu Intencyjnego zostało uzgodnione w dniu [...] kwietnia 2010r. w godzinach popołudniowych w toku spotkania przedstawicieli I., B. oraz M. List podpisano w dniu [...] kwietnia 2010 r. około godziny 10:00, w trakcie spotkania w siedzibie B., na którym obecny był skarżący jako Prezes Zarządu Spółki. Następnie, około godziny 11:30 J. W. spotkał się z przedstawicielem spółki zależnej, a po zakończeniu spotkania, tj. około godziny 14:00, przekazał informację o zawarciu Listu Dyrektorowi Biura Zarządu Spółki – A. S., polecając mu przygotowanie raportu w tej materii. J. W. otrzymał projekt raportu o godz. 15:00, a po przedstawieniu uwag do projektu, uzyskał jego ostateczną wersję około godz. 15:30-16:00. Następnie, pomiędzy godz. 16:00, a 16:30, projekt raportu został zaakceptowany przez wiceprezesa Spółki – R. R. i wówczas J. W. podjął próbę telefonicznego kontaktu z operatorem Elektronicznego Systemu Przekazywania Informacji, dalej "ESPI"- T. N., celem zlecenia publikacji raportu. Z uwagi na okoliczność, że operator ESPI przebywał poza siedzibą Spółki, około godz. 17:00 przyjął telefonicznie polecenie publikacji raportu, zobowiązując się dotrzeć do siedziby Spółki w ciągu 2 godzin. Skarżący nakazał operatorowi ESPI potraktowanie polecenia publikacji priorytetowo. Wówczas

o godz. 19:15, operator ESPI przystąpił do publikacji raportu, który został przekazany o godz. 19:39 (wyjaśnienia B. z dnia [...] maja 2010 r., wyjaśnienia Spółki z dnia [...] września 2010 r., zeznania Strony z dnia [...] marca 2011 r.).

Skarżący podnosił, iż w Spółce w omawianym okresie był obecny drugi operator – M. M. Jednakże z uwagi, iż nie uczestniczyła ona w negocjacjach i pracach związanych z Listem oraz z uwagi na wyjątkowo istotny charakter informacji dotyczących Listu, skarżący uznał, iż nie będzie uczestniczyła w pracach nad treścią raportu i jego publikacją.

W ocenie KNF z uwagi na fakt, iż w dniu [...] kwietnia 2010 r. około godz. 10:00 złożono ostatni podpis pod przedmiotowym Listem, Spółka miała obowiązek opublikować informację o jego zawarciu niezwłocznie po zajściu tego zdarzenia. Spółka spełniła powyższą powinność w dniu [...] kwietnia 2010 r. o godzinie 19:39, poprzez publikację raportu bieżącego nr [...]. Komisja wskazała, iż pod treścią powyższego raportu podpisy złożyło dwóch członków zarządu I., w tym J. W. (raport bieżący nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010r.). Jednocześnie Komisja wskazała, iż J. W. pełnił funkcję Prezesa Zarządu I. od dnia [...] kwietnia 2007 r. W dniu [...] lipca 2010 r. skarżący został wybrany prezesem na kolejną kadencję. Skarżący nadal pozostaje Prezesem Spółki. Komisja Nadzoru Finansowego ustaliła, iż skarżący w omawianym okresie, z uwagi na posiadane wykształcenie oraz kompetencje, odpowiadał w Spółce m. in. za kontakty z inwestorami oraz sprawował ogólny nadzór korporacyjny w firmie. Podział obowiązków pomiędzy członków zarządu I. wynikał z panujących zwyczajów i nie był sformalizowany (wyjaśnienia Spółki z dnia [...] stycznia 2011 r.; wyciąg z Krajowego Rejestru Sądowego; zeznania Strony z dnia [...] marca 2011 r.; uchwała nr [...] Rady Nadzorczej Spółki z dnia [...] kwietnia 2007 r.; uchwała nr [...] Rady Nadzorczej Spółki z dnia [...] lipca 2010 r.; raport bieżący nr [...] z dnia [...] marca 2011 r.). Nadto Komisja podkreśliła, iż skarżący uczestniczył w negocjacjach i rozmowach dotyczących zamiaru podpisania przez Spółkę Listu Intencyjnego, a także podpisał go w imieniu Spółki.

Przedstawiając stan prawny w przedmiotowej sprawie, KNF przywołała treść następujących przepisów prawa materialnego tj. art. 154 ust. 1 ustawy o obrocie, art. 56 ust. 1 pkt 1, art. 56 ust. 2, art. 96 ust. 1 pkt 1, art. 96 ust. 6 i ust.7 ustawy o ofercie. Stwierdziła, iż Spółka naruszyła art. 56 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie, w związku z nieprzekazaniem Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji poufnej o podpisaniu Listu Intencyjnego, niezwłocznie po zajściu tego zdarzenia. Tym samym działanie I. wypełniło przesłanki określone w art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie. Wobec powyższego w dniu [...] listopada 2010 r. Komisja wydała decyzję, którą nałożyła na Spółkę karę w wysokości 40.000 zł za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych. Okoliczność ta z kolei pozwoliła na zgodne z art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie wszczęcie oraz prowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na skarżącego, pełniącego funkcję Prezesa Zarządu w okresie naruszenia przez Spółkę obowiązków informacyjnych.

Komisja Nadzoru Finansowego wskazała, iż emitenci papierów wartościowych zobowiązani są do przekazywania do publicznej wiadomości szeregu informacji o zdarzeniach ich dotyczących. W jej ocenie informacja o podpisaniu Listu Intencyjnego, którego przedmiotem była wzajemna współpraca na rzecz opracowania i wdrożenia planu restrukturyzacji Spółki, stanowiła informację poufną, co KNF potwierdziła w decyzji nakładającej karę pieniężną na Spółkę. Komisja podkreśliła, iż Spółka decydując się na publikację wiadomości o podpisaniu Listu Intencyjnego w trybie zastrzeżonym dla informacji poufnej, posiadała świadomość istotności tej informacji. Jednocześnie KNF wskazała, iż ma na uwadze okoliczność, iż listy intencyjne występujące w obrocie gospodarczym to wstępne deklaracje obejmujące zakres przyszłych działań czy umów oraz zarys planów dotyczących danego projektu. W niniejszej sprawie, strony Listu Intencyjnego zadeklarowały, że będą wspólnie pracowały nad planem ratunkowym dla Spółki. W ocenie Komisji nie ulega wątpliwości, iż realizacja Listu Intencyjnego miała na celu uzdrowienie przeżywającej poważne problemy finansowe Spółki, co miało zapewnić Spółce możliwość uzyskiwania przychodów na poziomie pozwalającym na regulowanie wymagalnych zobowiązań, tworząc tym samym fundamenty wzrostu jej wartości rynkowej. Zdaniem KNF, wiadomość ta była bardzo istotna dla uczestników rynku kapitałowego i Spółka miała obowiązek przekazania jej w pierwszym możliwym terminie. Brak bowiem niezwłocznej informacji o zdarzeniach lub okolicznościach, które mogłyby w sposób znaczący wpłynąć na cenę papieru wartościowego może prowadzić do podjęcia przez inwestora błędnej decyzji inwestycyjnej.

Jednocześnie Komisja wskazała, iż informację o podpisaniu w dniu [...] kwietnia 2010 r. o godz. 10:00 Listu Intencyjnego, Spółka przekazała po ponad dziewięciu godzinach od tego zdarzenia. Przytoczyła zarzuty skarżącego, który podniósł, m.in. iż I. wykonała powyższy obowiązek w terminie, tj. w ciągu około 1/3 maksymalnego czasu przewidzianego na jego realizację, a wcześniejsze przekazanie stosownej informacji było niewykonalne z uwagi na brak możliwości zajęcia się sprawą wcześniej, gdyż o godz. 11:30 zaplanował skarżący spotkanie i dopiero po jego zakończeniu około godziny 14:00 można było przystąpić do prac zmierzających do ogłoszenia informacji o zawarciu Listu Intencyjnego.

Ustosunkowując się do powyższego, zdaniem KNF, nie miały miejsca w Spółce wyjątkowe okoliczności i zdarzenia, które uzasadniałyby przekazanie informacji o podpisaniu Listu Intencyjnego o godz. 19:39, a tylko takie umożliwiają przekazywanie informacji w terminie maksymalnym 24 godzin. Komisja wskazała, iż zdarzeniami takimi nie były spotkania biznesowe skarżącego, albowiem nie stanowiły one niezbędnych i kluczowych czynności, służących przekazaniu raportu bieżącego bez zbędnej zwłoki. Również wykonywanie czynności służbowych lub nieobecność pracowników w Spółce nie są – w ocenie KNF – okolicznościami usprawiedliwiającymi przesunięcie terminu publikacji informacji poufnych, w szczególności gdy do pełnienia funkcji operatora ESPI wyznaczona była również druga osoba. Osoby działające w imieniu Spółki miały obowiązek przekazania polecenia przygotowania treści raportu bezpośrednio po spotkaniu w siedzibie B., na którym nastąpiło podpisanie Listu, co zaś uczyniono po około 4 godzinach od momentu złożenia ostatniego podpisu pod treścią Listu. Tym samym KNF nie uznała stanowiska skarżącego, iż wcześniejsze przekazanie stosownej informacji było niewykonalne. Jednocześnie KNF zwróciła uwagę, iż Spółka nie była zobowiązana przepisami prawa do natychmiastowego opublikowania raportu bieżącego, tj. w jednej chwili po zawarciu Listu. Ustawodawca uwzględniając realia obrotu gospodarczego, przewidział czas na przekazanie zadania pracownikowi emitenta, polegającego na przygotowaniu treści danego raportu. Zdaniem Komisji polecenie sporządzenia raportu, wydane po zakończeniu biznesowych spotkań przez J. W., uniemożliwiło niezwłoczne przekazanie informacji poufnej, a opublikowanie jej o godz. 19:39, nie stanowiło wypełnienia w terminie obowiązku informacyjnego.

Komisja Nadzoru Finansowego wskazała, iż w jej ocenie nieprawidłowość i naganność zachowania I. przejawiła się szczególnie w tym, iż Spółka nie zapewniła uczestnikom rynku kapitałowego pełnego dostępu do informacji, co stanowiłoby realizację zasady transparentności, odnoszącej się do kwestii istotnych dla działalności danej spółki. W ocenie KNF I. nie urzeczywistniła zasady transparentności rynku i nie zapewniła, aby informacja o podpisaniu Listu Intencyjnego doszła do wszystkich inwestorów niezwłocznie, dając im równe szanse w dostępie do informacji, niezależnie od tego czy są oni inwestorami dysponującymi dużą ilością środków pieniężnych i dużym portfelem papierów wartościowych, czy są jedynie drobnymi inwestorami.

Komisja podtrzymała swoje wcześniejsze stanowisko, iż naruszenie przez Spółkę obowiązków informacyjnych ma charakter rażący, gdyż publikując raport bieżący po ponad dziewięciu godzinach od zajścia zdarzenia, postąpiła w sposób oczywiście sprzeczny z obowiązującymi przepisami. Jednocześnie organ nie znalazł uzasadnienia dla wypełnienia obowiązku informacyjnego z wielogodzinnym opóźnieniem, gdyż w dniu [...] kwietnia 2010 r. nie wystąpiły w I. szczególne okoliczności, usprawiedliwiające nieprzekazanie informacji o podpisaniu Listu niezwłocznie, a Spółka miała możliwość podania przedmiotowej informacji bez zbędnej zwłoki. Komisja podkreśliła, iż kwalifikacji przedmiotowego naruszenia jako rażącego, nie zmienia opublikowanie raportu bieżącego nr [...] w terminie 24 godzin od zaistnienia zdarzenia, z uwagi na świadomość doniosłości informacji poufnej oraz brak okoliczności uniemożliwiających niezwłoczną publikację raportu.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., Komisja wyjaśniła, iż w toku prowadzonego postępowania podjęła wszelkie czynności procesowe zmierzające do zebrania pełnego materiału dowodowego z wykorzystaniem dostępnych źródeł dowodowych i do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Organ nadzoru wskazał, iż w niniejszej sprawie ziściły się przesłanki warunkujące wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego wobec skarżącego jako członka zarządu spółki wynikające z art. 96 ust. 6 i ust. 7 ustawy o ofercie. Komisja powtórzyła, iż kara pieniężna za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych, określonych w art. 56 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie, została nałożona na I. decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. Decyzja ta została doręczona Spółce w dniu [...] grudnia 2010 r. Natomiast decyzja pierwszoinstancyjna nakładająca na skarżącego karę pieniężną została wydana w dniu [...] maja 2011 r., a doręczona w dniu [...] maja 2011 r., w związku z czym został zachowany 6-miesięczny termin. Komisja powtórzyła także, iż skarżący pełnił funkcję Prezesa Zarządu I. w dniu podpisania Listu i publikacji raportu bieżącego nr [...], na którym złożył swój podpis.

Jednocześnie Komisja podniosła, iż przy ustalaniu wysokości kary uwzględniła okoliczność, że skarżący uczestniczył w negocjacjach i rozmowach dotyczących zamiaru podpisania przez Spółkę Listu Intencyjnego, jak i fakt, iż skarżący posiadał wiedzę, że ostateczna treść Listu została ustalona w dniu [...] kwietnia 2010 r., a podpisany został w godzinach przedpołudniowych w dniu [...] kwietnia 2010 r. Zatem skarżący miał wpływ na wszystkie czynności zmierzające do opublikowania raportu. Konkludując KNF wskazała, iż Spółka ponad wszelką wątpliwość dopuściła się rażącego naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu, co wypełniło dyspozycję art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. Tym samym KNF stwierdziła brak podstaw do umorzenia postępowania. Jednocześnie KNF uznała, iż nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 70.000 zł stanowi adekwatny środek represji za dopuszczenie się do niewypełnienia obowiązków określonych w art. 56 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie.

Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący, który pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z dnia [...] marca 2012 r. Wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, jak i decyzji KNF z dnia [...] maja 2011 r. Autor skargi zarzucił organowi naruszenie

1) przepisów prawa materialnego tj.:

- art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 1 i art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, poprzez jego błędną wykładnie, prowadzącą w konsekwencji do niewłaściwego jego zastosowania,

- art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie poprzez uznanie, że naruszenie obowiązków informacyjnych przez spółkę I. S.A. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w [...] było rażące;

2) przepisów postępowania: art. 6 w zw. z art. 7 Konstytucji RP, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., co miało istotny wpływ na treść kwestionowanych decyzji.

Skarżący podniósł, iż KNF błędnie zinterpretowała art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie określający termin przekazania informacji poufnej. Należy ten przepis rozumieć w ten sposób, że każde przekazanie informacji poufnej w ciągu 24 godzin od powstania obowiązku spełnia także warunek niezwłocznego przekazania tej informacji. Posłużenie się sformułowaniem "nie później niż" nie stanowi dodatkowego kryterium terminu przekazania informacji poufnej, jedynie służy zdefiniowaniu, jak w konkretnej sytuacji należy rozumieć pojęcie "niezwłocznie". W przepisie tym nie zdefiniowano dwóch kryteriów czasowych, jak uważa błędnie KNF. Za taką wykładnią przemawia także powiązanie art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie z art. 96 ust. 6 tej ustawy. Ten ostatni jest przepisem represyjnym i powinien być wykładany w sposób właściwy normom wynikającym z prawa karnego czyli w sposób precyzyjny muszą być określone znamiona czynu zabronionego.

W świetle powyższego niezrozumiałe jest stanowisko KNF co do rozumienia pojęcia "niezwłocznie" jako "pierwszego możliwego terminu", zwłaszcza że organ nie określił, jak to pojęcie należy interpretować.

Doprowadziło to KNF do błędnej opinii, że okres 9 godzin, jaki upłynął od zaistnienia zdarzenia, z którym związany jest obowiązek informacyjny do momentu opublikowania informacji nie został uznany jako mieszczący się w przedziale niezwłoczności.

W wyniku błędnej interpretacji art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie KNF niewłaściwie wyłożył art. 96 ust. 6 tej samej ustawy.

Okoliczność, że decyzja KNF z dnia [...] listopada 2010 r. nakładająca karę na Spółkę za niewykonanie omawianego obowiązku stała się prawomocna, co nastąpiło wskutek ogłoszenia upadłości Spółki, nie oznacza, że rozstrzygnięcie to jest prawidłowe.

Uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów postępowania skarżący stwierdził, że doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej wskutek wydania obu skarżonych decyzji w oparciu o nieudowodnione okoliczności. Organ bowiem nie udowodnił, że Spółka naruszyła art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie, a tym bardziej, że naruszenie to miało kwalifikowany charakter. Komisja także nie wyjaśniła przyjętej przez nią wykładni pojęcia "niezwłocznie", traktując jako równoważne - nie będące ustawowym sformułowaniem – "w pierwszym możliwym terminie". Jednocześnie KNF nie wskazała, kiedy "pierwszy możliwy termin" nastąpił. Takim działaniem Komisja dopuściła się naruszenia art. 11 i 8 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Komisja Nadzoru Finansowego podtrzymała stanowisko w sprawie, szeroko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie uznała zarzuty skargi za niezasadne. Wskazała, iż na skarżącym jako Prezesie Zarządu Spółki, której akcje notowane są na rynku regulowanym, spoczywał obowiązek dołożenia należytej staranności, by realizacja obowiązków informacyjnych przez spółkę przebiegała prawidłowo.

W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2012 r. J. W. podtrzymał argumentację przedstawioną w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.").

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] marca 2012 r. jest zgodna z prawem. Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego (ustawy o ofercie) w sposób mający wpływ na wynik sprawy ani przepisów postępowania.

Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia jest art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. Stosownie do tego przepisu, w przypadku rażącego naruszenia obowiązków, o których mowa w ust. 1, Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej lub towarzystwa funduszy inwestycyjnych będącego organem funduszu inwestycyjnego zamkniętego, karę pieniężną do wysokości 100.000 zł. Rażące naruszenie obowiązków, jak prawidłowo zauważa KNF odnosi się do emitenta i wprowadzającego, jak wynika z treści art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie w powiązaniu z art. 96 ust. 6 tego aktu.

W myśl definicji zawartej w art. 4 ustawy o ofercie jako emitenta rozumie się podmiot emitujący papiery wartościowe we własnym imieniu (pkt 6), a jako wprowadzającego - właściciela papierów wartościowych dokonującego oferty publicznej (pkt 7).

Komisja Nadzoru Finansowego decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., nakładającą karę pieniężną w kwocie 40.000 zł na I. S.A. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w [...] na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie uznała, że nastąpiło naruszenie przez Spółkę obowiązków informacyjnych przewidzianych przez art. 56 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie (kopia decyzji, k. – [...] – [...] akt adm.). Spółka była bowiem emitentem i na niej ciążył obowiązek informacyjny przewidziany przez art. 56 ust. 1 i 2 ustawy o ofercie. i że naruszenie tego obowiązku miało charakter rażący (s. 13 decyzji, k. – [...] akt adm.). Naruszenie polegało na tym, że Spółka nie przekazała równocześnie KNF, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji poufnej o podpisaniu w dniu [...] kwietnia 2010 r. wyżej omówionego Listu Intencyjnego przez tę Spółkę, B. S.A. i M., niezwłocznie po zajściu tego zdarzenia.

Decyzja ta nie została skutecznie zakwestionowana przez Spółkę i stała się prawomocna.

Przepis art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie nakłada na emitenta papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym obowiązek, z zastrzeżeniem ust. 6, do równoczesnego przekazywania Komisji, spółce prowadzącej ten rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji poufnych, w rozumieniu art. 154 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi.

Informację o podpisaniu Listu Intencyjnego Spółka uznała za informacje poufną, co znalazło potwierdzenie w raporcie bieżącym nr [...] opublikowanym w dniu [...] kwietnia 2010 r. o godz. 19:39 (kopia raportu, k. – [...] akt adm.). Jako podstawę prawną przekazania raportu wskazano właśnie art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie czyli przekazanie informacji poufnej. Taki też obowiązek wynika z § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. Nr 33, poz. 259 z późn. zm.) stanowiącego, iż raporty bieżące i okresowe powinny wskazywać podstawę prawną, na jakiej są przekazywane, oraz, w przypadku raportów bieżących, rodzaj zdarzenia, którego dotyczą.

Kwestią sporną pozostawało, czy Spółka z obowiązku przekazania informacji poufnej wywiązała się w terminie, o którym mowa w art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie. W myśl bowiem art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie, emitent jest obowiązany, z zastrzeżeniem art. 57 ust. 1 przekazać niezwłocznie po zajściu zdarzeń lub okoliczności, które uzasadniają ich przekazanie, lub po powzięciu o nich wiadomości, nie później jednak niż w terminie 24 godzin.

Komisja Nadzoru Finansowego w powoływanej wyżej decyzji z dnia [...] listopada 2010 r. przyjęła, że Spółka podała informacje poufną z naruszeniem obowiązku wynikającego z art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie czyli informacja ta nie została przekazana niezwłocznie. Została ona upubliczniona dopiero o godz. 19:39, mimo że do podpisania Listu Intencyjnego doszło w tym samym dniu ([...] kwietnia 2010 r.) o godz. 10:00 i w tym czasie nie zaszły żadne okoliczności, które uniemożliwiały jej publikację bez zbędnej zwłoki. Niewykonanie albo nienależyte wykonanie obowiązków z art. 56 ustawy o ofercie jest przesłanką odpowiedzialności z art. 96 ust 1 pkt 1 ustawy o ofercie.

Spółka naruszenia tego ani powyższej decyzji nie zakwestionowała skutecznie.

Komisja prawidłowo zinterpretowała cezurę czasową przekazania informacji poufnej wyrażoną w art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie. Zasadą jest, że informacja powinna zostać przekazana niezwłocznie po zajściu zdarzeń lub okoliczności, które uzasadniają ich przekazanie lub po powzięciu o nich wiadomości, nie później jednak niż w ciągu 24 godzin. Upublicznienie informacji poufnej w terminie 24 godzin od zdarzeń wyżej opisanych nie oznacza, że informacja została przekazana niezwłocznie. Nie można interpretować art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie, jak proponuje skarżący, że podstawowym terminem przekazania informacji jest okres 24 godzin. Na przyjęty przez KNF sposób wykładni art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie wskazuje konstrukcja tego przepisu: "niezwłocznie (...), nie później jednak niż w terminie 24 godzin".

Należy zauważyć, że przepis ten został wprowadzony w tekście pierwotnym ustawy o ofercie (Dz. U. z 2005 r. Nr 184, poz. 1539), gdzie wskazano w przypisach, że ustawa ta dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia m.in. dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/6/WE z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku)

(Dz. Urz. WE L 96 z 12.04.2003), dalej: "dyrektywa 6/2003". Przepis art. 6 ust. 1 zd. 1 tej dyrektywy nakłada na Państwa Członkowskie obowiązek zapewnienia, aby emitenci instrumentów finansowych podawali możliwie szybko do wiadomości publicznej informacje wewnętrzne bezpośrednio ich dotyczące. Zgodnie z art. 1 ust. 1 dyrektywy 6/2006 definicja "informacji wewnętrznej" odpowiada definicji ustawowej "informacji poufnej".

Cel wprowadzenia powyższej regulacji zawiera pkt 24 Preambuły tej dyrektywy: "Szybkie i rzetelne ujawnianie informacji do wiadomości publicznej wzmacnia integralność rynku, podczas gdy selektywne ujawnianie wewnętrznych informacji przez emitentów może prowadzić do utraty zaufania inwestorów do integralności rynków finansowych. Profesjonalne podmioty aktywne gospodarczo powinny przyczyniać się do integralności rynku poprzez różne środki.".

Ponadto w wydanej na podstawie art. 6 ust. 10 dyrektywy 6/2003 dyrektywie Komisji 2003/124/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. wykonującej dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie definicji i publicznego ujawniania informacji wewnętrznych oraz definicji manipulacji na rynku (Dz. U. UE.L.339, s. 70 z późn. zm.) w art. 6 ust. 2 wyjaśnia się, że "Państwa Członkowskie zapewniają, aby emitenci stosowali się do przepisów art. 6 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2003/6/WE, które przewidują, że w razie zaistnienia zestawu okoliczności lub wydarzenia, nawet w sposób nieformalny, emitenci natychmiast udzielają stosownych informacji.".

Kierując się wytycznymi interpretacyjnymi zawartymi w powołanych wyżej dyrektywach, należało w pełni zaakceptować stanowisko KNF co do rozumienia terminu przekazania informacji poufnej. W doktrynie również prezentowane jest stanowisko, że inwestorzy powinni być niezwłocznie informowani o zdarzeniach, które są na tyle ważne, że mogą mieć istotny wpływ na wynik akcji (tak. T. Sójka, Komentarz do art. 56 ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, t. 18, Lex 2010).

Wobec powyższego Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia stanowiska skarżącego, powołującego się na odmienne stanowisko doktryny, gdyż nie znajduje ono oparcia w obowiązujących uregulowaniach.

Sformułowanie "w pierwszym możliwym terminie" stanowiło synonim "niezwłoczności", a nie nowy termin pozaustawowy wprowadzony przez organ.

Ponadto brak było podstaw do odmiennej interpretacji art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie w świetle art. 96 ust. 6 tej ustawy. Ten ostatni przepis jest jednostką redakcyjną art. 96 ustawy o ofercie, który przewiduje możliwość nakładania różnych rodzajów sankcji administracyjnych na różne podmioty niewykonujące albo nienależycie wykonujące obowiązki lub nakazy przewidziane w ustawie o ofercie, jak i na podmioty naruszające określone w tej ustawie zakazy. Brak jest zatem podstaw, aby na użytek różnych jednostek redakcyjnych tego samego artykułu, różnorodnie interpretować pojęcia występujące w tej samej ustawie.

Przepis art. 57 ust. 1 ustawy o ofercie nie mógł być rozważany, gdyż Spółka nie powiadomiła KNF, że opóźni wykonanie obowiązku informacyjnego.

Przy tak rozumianym terminie przekazywania informacji poufnych, należało także zaakceptować ustalenia Komisji, iż Spółka nie przekazała w dniu [...] kwietnia 2010 r. bez zbędnej zwłoki informacji poufnej. Organ szczegółowo przedstawił i ocenił czynności J. W. – ówczesnego Prezesa Spółki, zajmującego się kontaktami z inwestorami i odpowiadającego za publikację omawianej informacji poufnej. Komisja słusznie nie dopatrzyła się w działaniach skarżącego z dnia [...] kwietnia 2010 r. żadnych okoliczności usprawiedliwiających tak późne przekazanie informacji poufnej i do tego tak istotnej dla dalszych losów Spółki.

Jak wynikało z dołączonych do akt publikacji prasowych w gazecie "P." z dnia [...] kwietnia 2010 r., nastąpił "wyciek" informacji o podpisaniu Listu Intencyjnego przed upublicznieniem tej informacji (kopie artykułów, k. -[...] – [...]), co miało już wpływ na wzrost akcji Spółki w dniu [...] kwietnia 2010 r. (s. 8 zaskarżonej decyzji, k. - [...] akt adm.).

Jednocześnie, jak wykazała Komisja, właśnie działania skarżącego miały zasadniczy wpływ na upublicznienie informacji poufnej dopiero o godz. 19:39 w dniu [...] kwietnia 2010 r.

Komisja wyjaśniła także, jakie okoliczności zadecydowały o uznaniu, że naruszenie obowiązku informacyjnego przez Spółkę miało rażący charakter. Informacja o podpisaniu Listu była istotna, gdyż dotyczyła planowanej restrukturyzacji zobowiązań Spółki, co miało szczególne znaczenie zważywszy na ówczesną sytuację finansową tego podmiotu. Spowodowało to brak zapewnienia uczestnikom rynku kapitałowego pełnego dostępu do informacji. Ponadto opublikowanie raportu nastąpiło po ponad 9 godzinach od podpisania Listu, na koniec dnia i pracy Giełdy, choć nie wystąpiły żadne szczególne okoliczności uzasadniające tak późne upublicznienie tej informacji.

Mimo że okoliczności te zostały już stwierdzone przez KNF w cytowanej decyzji z dnia [...] listopada 2010 r., to w zaskarżonym rozstrzygnięciu także były wyjaśniane.

Organ przyjął w tej sytuacji, że wystąpiły przesłanki uzasadniające odpowiedzialność skarżącego na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie.

Z treści art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie wynika, że decyzja wydawana na jego podstawie ma charakter uznaniowy.

Kontrola legalności decyzji uznaniowych dokonywana przez sąd administracyjny ma ograniczony zakres. Sąd nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia w niej zawartego. Sprawdza, czy decyzję podjął właściwy organ, czy decyzja ma oparcie w przepisach prawa materialnego, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego a więc, czy decyzja nie nosi znamion dowolności oraz, czy organ uzasadnił rozstrzygnięcie sprawy przesłankami odnoszącymi się do strony.

Sądowa kontrola decyzji uznaniowej polega na zbadaniu, czy przed podjęciem decyzji organ dysponował niezbędnym materiałem dowodowym uzasadniającym rozstrzygnięcie sprawy i czy dokonał wszechstronnej oceny okoliczności faktycznych istotnych dla takiego rozstrzygnięcia. Jest to więc kontrola prawidłowości postępowania poprzedzającego wydanie decyzji i jego zgodności z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

W niniejszej sprawie, jak wyżej wskazano, KNF ustaliła wszelkie okoliczności istotne z punktu widzenia przepisu prawa materialnego.

Decyzja nakładająca karę pieniężną na skarżącego została wydana w terminie zakreślonym przez art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie (bo w dniu[...] maja 2011 r.) czyli przed upływem 6 miesięcy od wydania decyzji z dnia [...] listopada 2010 r.

Decyzja uznaniowa (a taki charakter, jak już wykazano powyżej, ma decyzja wydana na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie) może być uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wypadku stwierdzenia, że została wydana z takim naruszeniem przepisów o postępowaniu administracyjnym, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). O tego rodzaju naruszeniach można by mówić, gdy np. organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotne dla sprawy materiały dowodowe lub dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Takie uchybienia w rozpoznawanej sprawie nie miały miejsca, organ nadzoru przeprowadził wnikliwe postępowanie dowodowe, zaś wydaną decyzję należycie uzasadnił.

Gdy zatem zostały dostatecznie wyjaśnione wszystkie okoliczności mające wpływ na wynik sprawy, a ustaleń faktycznych dokonano na podstawie materiału dowodowego, należycie ocenionego przez organ administracji, to skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Mając powyższe na względzie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.