Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1194/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 29 ust. 1 pkt 20 art. 29 a
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 18 kwietnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2013 roku sprawy ze skargi J. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie budowy przyłącza energetycznego oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...]., nr [...], którą umorzono postępowanie w sprawie budowy przyłącza energetycznego na działkach o nr 242/1 i 242/4 w B., przy ul. A [...].

Organ odwoławczy w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wyjaśnił, iż w przedmiotowej sprawie organ stopnia podstawowego prawidłowo orzekł o umorzeniu postępowania, wskazując na jego bezprzedmiotowość, ze względu na brak przepisu prawa, który dawałby legitymację do podjęcia działań przez organy nadzoru budowlanego.

Podkreślono, iż potwierdza to materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy, a mianowicie:

- uwierzytelniona kopia mapy zasadniczej budynku mieszkalnego wraz z uzbrojeniem, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starostwa Powiatowego w B. w dniu 1 grudnia 2011r., sporządzonej przez uprawnionego geodetę L. B., z której wynika, iż usytuowanie obiektu z uzbrojeniem jest zgodne z decyzją nr [...] z dnia [...]

- uwierzytelniona kopia szkicu inwentaryzacji przedmiotowego przyłącza energetycznego sporządzonego przez uprawnionego geodetę J. B. w dniu 20 marca 2012r., przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starostwa Powiatowego w B. w dniu 2 kwietnia 2010r., z której wynika, iż trasa spornego przyłącza przebiega przez działki o nr 242/4, 242/1, 242/3;

- uwierzytelniona kopia mapy zasadniczej obejmującej swym zakresem m. in. działki o nr 242/1, 242/2, 242/3, 242/4 i 243, z której również wynika, iż trasa spornego przyłącza przebiega przez działki o nr 242/4, 242/1, 242/3;

- umowa o przyłączenie nr [...] z dnia [...]., z której wynika, iż zasilanie podstawowe przewiduje się na działce o nr 242/3;

- protokół odbioru technicznego robót i przejęcia do eksploatacji z dnia 25 marca 2010r., nr 79/2010, z którego wynika, iż przyłącze kablowe wykonano na działce 242/3.

Uwzględniając powyższe okoliczności [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż nie ma podstaw by uznać, że przedmiotowe przyłącze energetyczne zostało zrealizowane na działce nr 243, jak podnosi skarżący w odwołaniu. Natomiast z materiału dowodowego w sposób jednoznaczny wynika, iż sporne przyłącze zrealizowane zostało na działkach o nr 242/4, 242/1, 242/3.

W opinii organu odwoławczego stan faktyczno-prawny rozpatrywanej sprawy uzasadniał umorzenie postępowania.

Skargę na wskazaną wyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł J. C., żądając jej uchylenia w całości, jako naruszającej art. 50 ust. 1 pkt 4, art. 84 ust. 1 pkt 1 i art. 84 a) ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane oraz § 271 ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Skarżący wskazał, iż pismem z dnia 8 kwietnia 2010r, zawiadomił Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. o wykonaniu przyłącza energetycznego przez właścicieli sąsiedniej nieruchomości, tj. E. i T., małżonków K., z naruszeniem nieruchomości skarżącego tj. działki nr 243. Powiatowy Inspektor Nadzoru budowlanego, po 4 miesiącach, umorzył postępowanie decyzją z dnia [...]., nr [...].

Wskazana decyzja została uchylona decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, nr [...], z dnia [...] a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, który dopiero po ponad roku umorzył postępowanie decyzją z dnia [...] a [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego tę decyzję utrzymał w mocy, przyjmując za prawdziwe założenie organu pierwszej instancji, że przedmiotowe przyłącze energetyczne w żaden sposób nie narusza nieruchomości skarżącego.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie argumentując jak w treści zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Analogiczne unormowanie zawarte zostało w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) powoływanej w dalszej części rozważań jako p.p.s.a. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, a więc jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Co więcej, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.). Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.); naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b); albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przeciwnym wypadku, stosownie do treści art. 151 p.p.s.a., sąd skargę oddala.

W ocenie Sądu, przy wydaniu kwestionowanej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów, które w myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skutkować winno jej uchyleniem.

Podstawę prawną kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowi art. 105 § 1 k.p.a., w myśl którego, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Wskazana regulacja prawna odnosi się do sytuacji, gdy postępowanie administracyjne podlega obligatoryjnemu umorzeniu. Jedyną przesłanką takiego rozstrzygnięcia jest zaś bezprzedmiotowość owego postępowania. W doktrynie przyjmuje się w związku z tym, iż bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. C. H. Beck, Warszawa 2011, str. 410 - 411). Innymi słowy, bezprzedmiotowość postępowania oznacza powstanie sytuacji, w której sprawa administracyjna przestaje istnieć. Aby taki stan rzeczy zaistniał nastąpić musi takie zdarzenie prawne lub faktyczne, które spowodowałoby, że przestała istnieć ta szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu) a prawem (sytuacją prawną danego podmiotu), z którą prawo materialne łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej. Stanowisko zbieżne z przedstawionym wyżej prezentowane jest także w orzecznictwie sądowym. Przykładowo, w wyroku NSA z dnia 18 kwietnia 1995r., w sprawie o sygn. akt SA/Ł 2424/94 Sąd wyraził pogląd, że z bezprzedmiotowością postępowania (...) mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (ONSA 1996/2/80).

Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest, zgodnie z wnioskiem J. C., prawidłowość wykonania przyłącza energetycznego na działkach nr 242/1 i 242/2, zlokalizowanych w B., przy ul. A [...].

Stosownie do treści art. 29a) – ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) budowa przyłączy, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 20, wymaga sporządzenia planu sytuacyjnego na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (ust. 1); do tejże budowy, stosuje się przepisy prawa energetycznego albo o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (ust.2 ), jednocześnie przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się, jeżeli inwestor dokonał zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 (ust. 3).

W tym miejscu należy wyjaśnić, iż nowelizacja ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlanego, dokonana ustawą z dnia 28 lipca 2005r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U nr 163, poz. 1364) wprowadziła możliwość realizacji przyłączy elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych bez pozwolenia na budowę czy zgłoszenia (art. 29. ust. 1 pkt 20). Ustawodawca wskazał jednocześnie na obowiązki wynikające z odrębnych przepisów. Dodany ową nowelą art. 29 a) Prawa budowlanego zobowiązuje do wykonania na odpowiedniej mapie planu sytuacyjnego przyłącza. Do planu tego będą miały zastosowanie odpowiednie przepisy Prawa geodezyjnego i kartograficznego, a do wykonania przyłączy, w zależności od rodzaju przyłącza - Prawa energetycznego albo ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Nadto zgodnie z brzmieniem art. 29 a) ust. 3, inwestor ma prawo wyboru procedur związanych z wykonaniem przyłączy - może to uczynić na podstawie zgłoszenia albo też bez konieczności dokonywania jakichkolwiek czynności przed organem administracji architektoniczno-budowlanej.

Spełniając zatem przesłanki art. 29 a) ust. 1 i ust. 2 inwestor zwolniony jest z obowiązku dokonania zgłoszenia budowy przyłączy na podstawie art. 30 ust. 1 lit. a) Prawa budowlanego. Przesłanki te to: wymóg sporządzenia planu sytuacyjnego przyłącza na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz stosowanie odpowiednich przepisów prawa energetycznego.

W aktach administracyjnych organu pierwszej instancji znajdują się uwierzytelniona kopia mapy zasadniczej budynku mieszkalnego wraz z uzbrojeniem, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starostwa Powiatowego w B. w dniu 1 grudnia 2011r., sporządzonej przez uprawnionego geodetę, z której wynika, iż usytuowanie obiektu z uzbrojeniem jest zgodne z decyzją nr [...] z dnia [...] (k - 27); uwierzytelniona kopia szkicu inwentaryzacji przedmiotowego przyłącza energetycznego sporządzonego przez uprawnionego geodetę J. B. w dniu 20 marca 2012r., przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starostwa Powiatowego w B.w dniu 2 kwietnia 2010r., z której wynika, iż trasa spornego przyłącza przebiega przez działki o nr 242/4, 242/1, 242/3 (k - 20); uwierzytelniona kopia mapy zasadniczej obejmującej swym zakresem m. in. działki o nr 242/1, 242/2, 242/3, 242/4 i 243, z której również wynika, iż trasa spornego przyłącza przebiega przez działki o nr 242/4, 242/1, 242/3 (k - 21 i 22); uwierzytelniona kopia umowy o przyłączenie nr 5986/04/2009 z dnia 5 czerwca 2009r., z której wynika, iż zasilanie podstawowe przewiduje się na działce o nr 242/3 (k - 25 i 26); uwierzytelniona kopia protokołu odbioru technicznego robot i przejęcia do eksploatacji z dnia 25 marca 2010r., nr 79/2010, z którego wynika, iż przyłącze kablowe wykonano na działce 242/3 (k -23).

Z powyższych dokumentów jednoznacznie wynika, iż po pierwsze sporne przyłącze energetyczne zostało wykonane w trybie przewidzianym art. 29 a) ustawy Prawa budowlanego, przez gestora sieci A Ł. T., oraz zostało zinwentaryzowane geodezyjnie i zaewidencjonowane w państwowym zasobie geodezyjnym, przez co uznać należy iż w realiach rozpoznawanej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów Prawa budowlanego. Po wtóre, iż sporne przyłącze zrealizowane zostało na działkach o nr 242/4, 242/1, 242/3, a zatem na działkach w stosunku do których, w ramach przedmiotowego postępowania, skarżący nie wykazał żadnych przysługujących mu praw. Tym samym za bezpodstawne należy uznać twierdzenie skarżącego, iż sporne przyłącze przebiega przez działkę nr 243, stanowiąca jego własność.

Za zasadne uznać należało więc stanowisko organu, że w sytuacji gdy przedmiotowe przyłącze zrealizowane zostało w trybie art. 29 a) ustawy Prawo budowlane w oparciu o przepisy odrębne tamże wymienione to brak jest podstaw prawnych i faktycznych do ingerencji organu nadzoru budowlanego, a skoro postępowanie przed tym organem zostało wszczęte, to w okolicznościach przedmiotowej sprawy zasadnym było jego umorzenie w oparciu o przepis art. 105 § 1 k.p.a.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

B.A.