Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1071/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 552, art. 273
journal: Dz.U. 2020 poz 310
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły Sędziowie: sędzia WSA Artur Kuś (spr.) asesor WSA Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 września 2021 r. sprawy ze skargi A. sp.j. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w W. z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie określenia opłaty podwyższonej oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie - Dyrektor Zarządu Zlewni (dalej: "organ") w [...] decyzją z [...] marca 2021 r. nr [...] na podstawie art. 273 ust. 6 w zw. 272 ust. 1 i ust. 17, art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 oraz art. 281 ust, 8, art. 280 pkt 1 lit. a, art. 281 ust. 1 pkt 1, art. 281 ust. 3 oraz art. 14 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2020 r. poz. 310 ze zm.; dalej: "p.w.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; dalej: "k.p.a.") określił podmiotowi: "[...]" Z.S., G.S., R.J. Sp. J. w [...](dalej: "Spółka") za okres: I kwartału 2019 r. opłatę podwyższoną w wysokości 100 zł, II kwartału 2019 r. opłatę podwyższoną w wysokości 75 zł, III kwartału 2019 r. opłatę podwyższoną w wysokości 90 zł, IV kwartału 2019 r. opłatę podwyższoną w wysokości 85 zł, I kwartału 2020 r. opłatę podwyższoną w wysokości 85 zł, II kwartału 2020 r. opłatę podwyższoną w wysokości 95 zł, III kwartału 2020 r, opłatę zmienną w wysokości 21 zł oraz opłatę podwyższoną w wysokości 105 zł, IV kwartału 2020 r. opłatę zmienną w wysokości 21 zł oraz opłatę podwyższoną w wysokości 105 zł - za pobór wód podziemnych ze studni przy ul. [...] w [...] bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego.

W uzasadnieniu wskazał, że pismem z 14 grudnia 2020 r. poinformował Spółkę, że nie zostało złożone oświadczenie podmiotu obowiązanego do ponoszenia opłat za usługi wodne w celu ustalenia wysokości opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych za okres I - IV kw. 2019 r. oraz I - III kw. 2020 r. zgodnie z art. 552 ust. 2a pkt 2 p.w. w związku z korzystaniem z usług wodnych polegających na poborze wód.

Pismem z 23 grudnia 2020 r. Spółka poinformowała o zakończeniu działalności przez Z.S. jako osoba fizyczna pod nazwą "[...]" Z. S. w [...] oraz o przeniesieniu w dniu 27 lutego 2019 r. własności przedsiębiorstwa prowadzonego przez Z.S. na rzecz "[...]" Z.S., G.S., R.J.Sp. J., w [...]. W piśmie Spółka poinformowała także, że na terenie zakładu znajduje się studnia wybudowana w latach 70- tych ubiegłego stulecia, z której realizowane jest zaopatrzenie w wodę wyłącznie do celów bytowych pracowników zakładu (cele sanitarne w toaletach), natomiast do picia pracownicy mają zapewnioną wodę butelkowaną.

Spółka poinformowała również, że ewidencja poboru wody i ilości powstających ścieków prowadzona jest na podstawie wodomierza oraz przedstawiła tabelę z kwartalnym poborem za okres od 1 stycznia 2019 r. do 30 września 2020 r. Jednocześnie w spółka wyjaśniła, że nie przekładała oświadczeń o których mowa w art. 552 ust. 2b p.w., ponieważ przepisy te dotyczą podmiotów obowiązanych do ponoszenia opłat za usługi wodne. Zdaniem podmiotu pobór wody w zakładzie należy do zwykłego korzystania z wód i nie występuje pobór wód podziemnych w ramach usług wodnych. Jednocześnie Spółka powołując się na art. 35 ust. 1 p.w. oraz art. 2 pkt 38 Ramowej Dyrektywy Wodnej wskazała, że usługi wodne polegają na zapewnieniu m. in. podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą możliwości korzystania z wód w zakresie wykraczającym poza zakres powszechnego korzystania z wód, zwykłego korzystania z wód oraz szczególnego korzystania z wód. W przesłanym piśmie z 23 grudnia 2020 r. Spółka powołując się na art. 33 ust. 1 p.w. zaznaczyła, że właścicielowi gruntu przysługuje prawo do zwykłego korzystania z wód stanowiących jego własność oraz z wód podziemnych znajdujących się na jego gruncie.

Powołując się na art. 33 ust. 4 pkt 1 p.w. Spółka argumentowała, że pobór wód podziemnych na terenie zakładu spełnia przesłanki kwalifikującego do zwykłego korzystania z wód, ponieważ pobór wód podziemnych przez spółkę w ilości średniorocznej nie przekracza 5 m3 na dobę. W przesłanym piśmie podmiot wskazał, że zgodnie z art. 268, art. 35 ust. 1, 2 i 3 pkt 1 p.w. usługami wodnymi podlegającymi opłatom jest m. in. pobór wód podziemnych, ale w zakresie wyłącznie wykraczającym poza zwykłe korzystanie z wód, co w ocenie podmiotu nie ma miejsca w przypadku Spółki, ze względu na ilości pobieranych wód podziemnych.

Spółka wskazała, że "potrzeby własnego gospodarstwa domowego", jakim posługuje się ustawodawca, obejmuje również potrzeby własne osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, w takim rozmiarze, który nie narusza ograniczeń dostępu do wód, wynikających z art. 33 ust. 4 p.w. - pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych w ilości średniorocznie nieprzekraczającej 5 m3 na dobę, wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w ilości nieprzekraczającej łącznie 5 m3 na dobę, co zdaniem Spółki nie ogranicza podmiotów korzystających ze środowiska tylko do korzystania dla potrzeb gospodarstwa domowego lub rolnego, ze względu na to, że średnioroczny pobór wód podziemnych przez Spółkę w żadnym z ubiegłych lat nie przekroczył 5 m3 na dobę.

W odpowiedzi na przesłane przez Spółkę pismo z 23 grudnia 2020 r. organ wystosował do podmiotu pismo z [...] stycznia 2021 r., wyjaśniając, że na podstawie art. 298 p.w. opłatę za usługi wodne powinny ponosić podmioty korzystające z usług wodnych, a opłatę za usługi wodne uiszcza się m. in. za pobór wód podziemnych oraz że Spółka jako jednostka nie będąca gospodarstwem domowym ani rolnym, nie ma prawa do zwykłego korzystania z wód i niezależnie od ilości pobranych wód obowiązana jest ponosić opłatę za usługi wodne. Zgodnie z art. 33 ust. 3 p.w. zwykłe korzystanie z wód dotyczy gospodarstw domowych lub rolnych, dla których zgodnie z art. 395 ust. 7 p.w. nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego, w przypadku, gdy pobór wód podziemnych nie przekracza 5 m3 na dobę. Jednocześnie w piśmie organ ponownie zwrócił się do Spółki z prośbą o uzupełnienie zaległych oświadczeń, nadmieniając, że nie wnosi się opłaty za usługi wodne, jeżeli wysokość tej opłaty ustalona przez Wody Polskie nie przekracza 20 zł oraz nie przekazuje się informacji podmiotowi obowiązanemu do ponoszenia opłat za usługi wodne.

W odpowiedzi na przesłane przez organ pisma z [...] stycznia 2021 r. Spółka przesłał oświadczenia za okres I kwartału 2019 r. - IV kwartału 2020 r.

W dniu [...] lutego 2021 r. w oparciu o przesłane przed Spółkę oświadczenia organ, na podstawie art. 272 ust. 17 oraz art. 281 ust. 5 p.w., ustalił opłaty w formie informacji zmiennych oraz w związku z brakiem pozwolenia wodnoprawnego - Informacji podwyższonych za pobór wód podziemnych ze studni przy ul. [...] w Warszawie następujące informacje zmienne i podwyższone za okres: I, II, III, IV kwartału 2019 r. oraz I, II, III, IV kwartału 2020 r.

Jednocześnie organ wskazał, że opłatę najeży uiścić na rachunek Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w terminie 14 dni od dnia doręczenia informacji. Wobec tego, że ustalone opłaty zmienne za okres I, II, III i IV kwartału 2019 r. oraz I i II kwartału 2020 r. nie przekroczyły 20 zł, to zgodnie z art. 279a p.w. nie podlegały obowiązkowi uiszczenia, a informacja ustalająca ich wysokość nie zostały przekazana podmiotowi. W dniu 2 marca 2021 r. Spółka uiściła należne opłaty, wynoszące powyżej 20 zł na wskazany rachunek zgodnie z otrzymanymi informacjami.

Następnie dnia 11 marca 2021 r. na podstawie art. 273 ust. 1-2 p.w. Spółka złożyła reklamację, w której podniosła, że nie zgadza się z zasadnością otrzymanych opłat zmiennych oraz podwyższonych za pobór wód podziemnych.

Analizując złożoną reklamację organ stwierdził, że mimo poboru wód podziemnych w ilości średniorocznie nieprzekraczającej 5 m3 na dobą przez Spółkę, poboru wód podziemnych na terenie zakładu "[...]" nie można uznać za pobór w ramach "zwykłego korzystania z wód" określonego w art. 33 p.w., ze względu na to, że zgodnie z tym przepisem zwykłe korzystanie z wód powinno spełniać łącznie poniższe warunki:

- właścicielowi gruntu przysługuje prawo zwykłego korzystania z wód stanowiących jego własność oraz z wód podziemnych znajdujących się na jego gruncie,

- służy zaspokojeniu potrzeb własnego gospodarstwa domowego oraz gospodarstwa rolnego,

- obejmuje pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych w ilości nieprzekraczającej 5 m3 na dobę, wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w ilości nieprzekraczającej łącznie 5 m3 na dobę.

W rozpatrywanej sprawie woda z ujęcia wykorzystywana jest przez pracowników zakładu. Nie jest to pobór w celu zaspokojenia potrzeb własnego gospodarstwa domowego lub własnego gospodarstwa rolnego, a potrzeb socjalnych pracowników zakładu.

Zarząd Zlewni w [...] PGWWP nie uznał reklamacji Spółki, ponieważ w ocenie organu pobór wód podziemnych na terenie zakładu nie należy do zwykłego korzystania z wód, a tym samym korzysta z usługi wodnej polegającej na poborze wód podziemnych na potrzeby zakładu, bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego co oznacza, że zgodnie z art. 298 pkt 1 p.w. obowiązany jest ponosić opłaty za usługi wodne. Art. 273 ust. 6 p.w. stanowi, że w razie nieuznania reklamacji właściwy organ Wód Polskich albo wójt, burmistrz lub prezydent miasta określają wysokość opłaty za usługi wodne w drodze decyzji.

W rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka obligująca Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...] do wydania decyzji określającej wysokość opłat zmiennych oraz podwyższonych za usługi wodne, za okres: I, II, III, IV kwartału 2019 r. oraz I, II, III, IV kwartału 2020 r., za pobór wód podziemnych ze studni przy ul. [...] w [...].

2. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Spółka. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

a) art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., polegające na zaniechaniu poczynienia dokładnych ustaleń faktycznych odnośnie do wielkości dobowego poboru wody oraz sposobu korzystania z wody podziemnej pobieranej z ujęcia wody w [...] przy ul. [...] , pod kątem zbadania czy nie dochodzi do zwykłego korzystania z wody, o którym mowa w art. 33 ust. 4 pkt 1 p.w.; na podstawie informacji o wielkości poboru kwartalnego można ustalić, że pobór wody podziemnej ze spornego ujęcia wyniósł w roku 2019 średniorocznie około 0,84 m3 na dobę, zaś w roku 2020 średniorocznie około 0,923 m3 na dobę, a zatem nie przekracza przepisowych 5 m3 na dobę, warunkujących uznanie poboru wód za zwykłe korzystanie z wód;

b) art. 7a k.p.a. polegające na zaniechaniu zastosowania tego przepisu, w sytuacji wątpliwości co do znaczenia pojęcia "zwykłego korzystania z wody"; Spółka podnosi, że ze studni wybudowanej w latach siedemdziesiątych ubiegłego stulecia w [...] przy ul. [...] realizowane jest zaopatrzenie w wodę wyłącznie do celów bytowych pracowników zakładu - na cele sanitarne w toaletach; do picia pracownicy mają zapewnioną wodę butelkowaną;

c) art. 33 w zw. z art. 35 ust. 1 p.w. polegające na błędnym uznaniu, iż zwykłe korzystanie z wody nie może dotyczyć podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą jakim w tym przypadku jest Spółka bez szczegółowego odniesienia się do faktycznego sposobu korzystania z wody podziemnej; dokonanie oceny stanu faktycznego pod kątem występowania przesłanki określonej w art. 33 ust. 3 p.w. powinno przede wszystkim uwzględniać cele, dla których pobierana jest woda podziemna;

d) art. 270 ust. 1 p.w. polegające na ustaleniu wysokości opłaty zmiennej za pobór wód w ramach usługi wodnej, z pominięciem art. 35 ust. 1 p.w., który wskazuje że usługi wodne polegają no zapewnieniu gospodarstwom domowym, podmiotom publicznym oraz podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą możliwości korzystania z wód w zakresie wykraczającym poza zakres zwykłego korzystania z wód, które ma miejsce w przedmiotowym przypadku;

e) art. 381 ust. 1 ustawy p.w. polegające na ustaleniu wysokości opłaty podwyższonej za pobór wód podziemnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, z pominięciem z art. 395 ust. 7 p.w.

W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że Spółka prowadzi działalność polegającą na konserwacji i naprawie pojazdów samochodowych. Zaopatrzenie w wodę do celów bytowych pracowników zakładu realizowane jest ze studni głębinowej zlokalizowanej na posesji przy ul. [...] , woda ze studni doprowadzona jest do toalet i pomieszczeń socjalnych, gdzie jest używana na cele sanitarne. Ze studni nie jest prowadzony pobór wody do celów technologicznych. Studnia, jak i budynki zakładu zostały wybudowane w latach siedemdziesiątych ubiegłego stulecia. Ewidencja poboru wody i ilości powstających ścieków prowadzona jest na podstawie wodomierza. Do picia pracownicy mają zapewnioną wodę butelkowaną. W żadnym z ostatnich 5 lat pobór wody ze studni nie przekroczył średniorocznie 5 m3/d.

Wskazano, że w sprawie pobór wód podziemnych odbywa się w ramach zwykłego korzystania z wody a zwykłe korzystanie z wód nie stanowi usług wodnych, które podlegają opłatom. Podniesiono, że zwykłe korzystanie z wody może dotyczyć także podmiotów publicznych oraz podmiotów prowadzących działalność gospodarczą.

Definicja zawarta w art 35 ust. 1 p.w. w odniesieniu do celu usług wodnych, odpowiada definicji zawartej w art. 2 pkt 38 Ramowej Dyrektywy Wodnej, zgodnie z którą usługi wodne oznaczają wszystkie usługi, które gospodarstwom domowym, instytucjom publicznym lub każdej działalności gospodarczej umożliwiają korzystanie z wód w określony sposób. Definicja usług wodnych, z której nie wynikają wyraźnie kryteria pozwalające na zakwalifikowanie określonego korzystania z wód jako usługi wodnej, wymaga każdorazowego sprawdzenia, czy spełnione są kryteria określone w art. 35 ust. 1 p.w., czyli cel usług wodnych oraz czy dane korzystanie można zaliczyć do katalogu usług z art. 35 ust. 3 p.w. Wskazano, że należy wyraźnie odróżnić usługi wodne od korzystania zwykłego z wód oraz korzystania szczególnego.

Zgodnie z art. 33 ust. 1 p.w. właścicielowi gruntu przysługuje prawo do zwykłego korzystania z wód stanowiących jego własność oraz z wód podziemnych znajdujących się na jego gruncie. Tak jest w analizowanym przypadku.

Definicję zwykłego korzystania z wód wprowadza art. 33 ust. 4 pkt. 1 p.w. Spółka wskazała, że w wyrokach WSA w Rzeszowie (sygn. akt lI SA/Rz 1391/18, II SA/Rz 1389/18, II SA/Rz 555/19, II SA/Rz 1347/19) Sąd przyjął, że sformułowanie "potrzeby własnego gospodarstwa domowego" obejmuje również potrzeby własne osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawne, w takim rozmiarze, który nie narusza ograniczeń dostępu do wód, wynikających z art. 33 ust. 4 p.w. - pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych w ilości średniorocznie nieprzekraczającej 5 m3 na dobę. Średnioroczny pobór wód podziemnych przez Spółkę w żadnym z ubiegłych lat nie przekroczył 5m3 na dobę. Z uwagi na powyższe, Spółka pobiera wody podziemne w ramach na zwykłego korzystania z wód. Spółka nie podlega obowiązkowi składania oświadczeń o których mowa w art. 552 ust. 2b p.w.. Nie podlega również obowiązkowi ponoszenia opłat za usługi wodne, ponieważ z takich usług nie korzysta.

Poza opłatami zmiennymi za usługi wodne Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie powołując się na art. 381 ust. 1 p.w., w zaskarżonej decyzji ustalił wysokości opłaty podwyższonej za pobór wód podziemnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Tymczasem zgodnie z art. 395 ust. 7 p.w. pozwolenia wodnoprawnego nie wymaga pobór wód powierzchniowych lub wód podziemnych w ilości średniorocznie nieprzekraczającej 5 m3 na dobę, na potrzeby zwykłego korzystania z wód.

W okolicznościach sprawy korzystanie z wody podziemnej nie wykracza poza zakres zwykłego korzystania zwody, a średnioroczny pobór nie przekracza 5 m3/dobę, co w konsekwencji oznacza, że pozwolenie wodnoprawne na pobór wód nie jest wymagane. Tym samym naliczenie opłaty podwyższonej nie znajduje zastosowania.

3. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

1. Istota sprawy sprowadza się do oceny decyzji organu określającej Spółce, za wskazane w niej okresy, opłaty podwyższonej i opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych ze studni przy ul. [...] w [...] bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Zgodnie z art. 273 ust. 6 p.w. w razie nieuznania reklamacji właściwy organ Wód Polskich albo wójt, burmistrz lub prezydent miasta określają wysokość opłaty za usługi wodne w drodze decyzji. Taka też decyzja organu określająca Spółce opłaty podwyższone i opłaty zmienne została wydana w dniu [...] marca 2021 r.

Zgodnie z art. 552 ust. 2a pkt 2 p.w. ustalenie wysokości opłaty za usługi wodne następuje między innymi na podstawie oświadczeń podmiotów obowiązanych do ponoszenia opłat za usługi wodne, za poszczególne kwartały. Spółka nie złożyła takiego oświadczenia.

Zgodnie z art. 552 ust. 2b p.w.: "Podmioty obowiązane do ponoszenia opłat za usługi wodne są obowiązane składać oświadczenia, o których mowa w ust. 2a pkt 2, zgodnie z wzorami zamieszczonymi w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej Wód Polskich: 1) Wodom Polskim w celu ustalenia wysokości opłat, o których mowa w art. 272 ust. 1-l i 9 oraz art. 275 ust. 8 pkt 6, 2) wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, w celu ustalenia wysokości opłaty, o której mowa w art. 272 ust. 8 - w terminie 30 dni od dnia, w którym upływa dzień przypadający na koniec każdego kwartału, z tym że oświadczenia za IV kwartał 2026 r. podmioty korzystające z usług wodnych składają w terminie do 14 stycznia 2027 r.". Spółka wskazała, że nie przekładał oświadczeń o których mowa w art. 552 ust. 2b p.w., wskazując na to, że:

- na terenie zakładu znajduje się studnia wybudowana w latach siedemdziesiątych ubiegłego stulecia, z której realizowane jest zaopatrzenie w wodę wyłącznie do celów bytowych pracowników zakładu (cele sanitarne w toaletach);

- do picia pracownicy mają zapewnioną wodę butelkowaną;

- ewidencja poboru wody i ilości powstających ścieków prowadzona jest na podstawie wodomierza; przedstawiono tabelę z kwartalnym poborem za okres od 1 stycznia 2019 r, do 30 września 2020 r.;

- właścicielowi gruntu przysługuje prawo do zwykłego korzystania z wód stanowiących jego własność oraz z wód podziemnych znajdujących się na jego gruncie, czyli tak jak w ocenie podmiotu ma miejsce w przypadku Spółki;

- pobór wód podziemnych na terenie zakładu spełnia przesłanki kwalifikującego do zwykłego korzystania z wód, ponieważ pobór wód podziemnych przez Spółkę w ilości średniorocznej nie przekracza 5 m3 na dobę.

2. W ocenie Sądu, zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do wykładni art. 33 ust. 3 p.w. Dla pełnego obrazu sprawy należy przytoczyć treść całego art. 33 p.w., zgodnie z którym:

"1. Właścicielowi gruntu przysługuje prawo do zwykłego korzystania z wód stanowiących jego własność oraz z wód podziemnych znajdujących się w jego gruncie.

2. Prawo do zwykłego korzystania z wód nie uprawnia do wykonywania urządzeń wodnych bez wymaganej zgody wodnoprawnej.

3. Zwykłe korzystanie z wód służy zaspokojeniu potrzeb własnego gospodarstwa domowego lub własnego gospodarstwa rolnego.

4. Zwykłe korzystanie z wód obejmuje:

1) pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych w ilości średniorocznie nieprzekraczającej 5 m3 na dobę;

2) wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w ilości nieprzekraczającej łącznie 5 m3 na dobę".

Zdaniem Sądu, rację ma organ twierdząc w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że:

- na podstawie art. 298 pkt 1 p.w. opłatę za usługi wodne powinny ponosić podmioty korzystające z usług wodnych; takim podmiotem jest Spółka;

- opłaty za usługi wodne uiszcza się za między innymi za pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych (art. 268 ust. 1 pkt 1 p.w.); Spółka pobiera wody podziemne ze studni;

- zgodnie z art. 33 ust. 3 p.w. zwykłe korzystanie z wód dotyczy gospodarstw domowych lub rolnych, dla których zgodnie z art. 395 ust. 7 p.w. nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego, w przypadku, gdy pobór wód podziemnych nie przekracza 5 m3/dobę;

- Spółka nie jest ani "gospodarstwem domowym" ani "gospodarstwem rolnym" a zatem nie ma prawa do zwykłego korzystania z wód i niezależnie od ilości pobranych wód obowiązana jest ponosić opłatę za usługi wodne;

- w rozpatrywanej sprawie woda z ujęcia wykorzystywana jest przez pracowników zakładu; nie jest to pobór w celu zaspokojenia potrzeb "własnego gospodarstwa domowego" lub "własnego gospodarstwa rolnego" a potrzeb socjalnych pracowników zakładu;

- pobór wód podziemnych na terenie zakładu nie należy do zwykłego korzystania z wód, a tym samym korzysta z usługi wodnej polegającej na poborze wód podziemnych na potrzeby zakładu, bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego co oznacza, że zgodnie z art. 298 pkt 1 p.w. obowiązany jest ponosić opłaty za usługi wodne.

3. Dodatkowo należy wskazać, że Sąd podziela powszechnie wyrażany w orzecznictwie, także przez WSA w Rzeszowie (m.in. w powołanym w skardze wyroku z 21 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 1384/18) pogląd, że zwykłe korzystanie z wód przysługuje nie tylko osobom fizycznym, ale także osobom prawnym. Świadczy o tym treść art. 33 ust. 1 p.w., która w sposób wyraźny przyznaje prawo zwykłego korzystania z wód każdemu właścicielowi gruntu, a nie tylko takim właścicielom gruntów którzy są osobami fizycznymi. Inne brzmienie tego przepisu prowadziłoby do oczywistej sprzeczności z art. 64 ust. 2 Konstytucji, który nakazuje tak samo traktować prawo własności należne różnym podmiotom prawa. W wyrokach WSA w Rzeszowie z 20 lutego 2019 r. (sygn. akt II SA/Rz 1391/18 i sygn. akt II SA/Rz 1389/18) Sąd przyjął, że sformułowanie "potrzeby własnego gospodarstwa domowego", jakim posługuje się ustawodawca, obejmuje również potrzeby własne osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, w takim rozmiarze, który nie narusza ograniczeń dostępu do wód, wynikających z art. 33 ust. 4 p.w. - pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych w ilości średniorocznie nieprzekraczającej 5 m3 na dobę, wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w ilości nieprzekraczającej łącznie 5 m3 na dobę. Dokonując takiej wykładni art. 33 ust. 1 i 4 p.w. Sąd we wspomnianych wyrokach odwołał się również do regulacji ustawy Prawo ochrony środowiska, które w art. 4 ust. 3 określa zwykłe korzystanie ze środowiska jako takie, które wykracza poza ramy korzystania powszechnego, co do którego ustawa nie wprowadza obowiązku uzyskania pozwolenia, oraz zwykłe korzystanie z wody rozumieniu przepisów ustawy Prawo wodne. Przy czym przytoczony przepis nie ogranicza podmiotów korzystających ze środowiska tylko do korzystania dla potrzeb gospodarstwa domowego lub rolnego.

W ocenie Sądu, wskazane wyroki WSA w Rzeszowie nie maja zastosowania w niniejszej sprawie. W tamtych sprawach skarżącym było Nadleśnictwo, które jest jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, ale działa w ramach osobowości prawnej Skarbu Państwa. Z jednej strony Lasy Państwowe mają uprawnienia do prowadzenia działalności gospodarczej i występowania w roli przedsiębiorców, z drugiej jednak strony, szereg kompetencji o charakterze władczym każe uznawać jednostki Lasów Państwowych, jako elementy ustroju administracji publicznej. Status prawny Lasów Państwowych nie pozwala ujmować ich działalności wyłącznie jako nastawionej na działalność gospodarczą (zarobkową) i z góry założyć, że Nadleśnictwo prowadzi działalność gospodarczą. Lasy Państwowe nie są podmiotem, którego działalność zamyka się wyłącznie w czynnościach zarobkowania, stąd w badanych sprawach Sąd stwierdził, iż należało dokładnie wyjaśnić potrzeby funkcjonowania leśniczówki, której mieszkańcy dokonują poboru wody podziemnej w podanej w decyzji ilości.

W przedmiotowej sprawie to samo miejsce - zakład "[...]" - nie jest jednak jednocześnie miejscem prowadzenia działalności gospodarczej i miejscem stanowiącym czyiś ośrodek życiowy, tak jak ma to miejsce w przypadku leśniczówki. Stąd porównywanie tych spraw w skardze i wyciąganie wniosków prawnych wskazujących na analogiczną sytuację nie było uprawnione.

4. Podsumowując, można w niniejszej sprawie wskazać, że zaskarżona decyzja nie narusza wskazanych w skardze przepisów postepowania administracyjnego oraz wskazanych przepisów p.w.

Po pierwsze – postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było przeprowadzone zgodnie z zasadami postępowania a zaskarżona decyzja została w sposób prawidłowo uzasadniona. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez organ wydający rozstrzygnięcie nie odpowiada wymogom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, tj. gdy wyprowadzone ze zgromadzonych dowodów wnioski naruszają przesłanki swobodnej oceny dowodów. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej tylko polemiki z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu, do odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz winien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuściły się organy (por. wyrok WSA w Olsztynie z 9 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Ol 606/18).

Po drugie – organy w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy dokonały wykładni art. 33 p.w. w zw. z art. 35 ust. 1 p.w. wskazując, że Spółka nie korzysta z poboru wód podziemnych na potrzeby własnego "gospodarstwa domowego" lub własnego "gospodarstwa rolnego" (art. 33 ust. 3 p.w.) a tym samym nie dotyczą jej zasady wskazujące na to, że "zwykłe korzystanie z wód obejmuje pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych w ilości średniorocznie nieprzekraczającej 5 m3 na dobę" (art. 33 ust. 4 pkt 1 p.w.). Wykładnia tego przepisu – wbrew twierdzeniom zawartym w skardze – nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Dodatkowo należy wskazać, że zasada rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony postępowania wyrażona w art. 7a k.p.a. nie dotyczy wątpliwości odnośnie do stanu faktycznego sprawy, ale wątpliwości odnośnie do treści normy prawnej (por. wyrok NSA z 21 października 2020 r., sygn. akt II OSK 1526/18).

Po trzecie – w związku z powyższym, zasadnie organ uznał, że opłata za usługi wodne za pobór wód składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej uzależnionej od ilości wód pobranych (por. art. 270 ust. 1 p.w.). Wysokość tych opłat została precyzyjnie wskazana w zaskarżonej decyzji.

Po czwarte – w odniesieniu do Spółki nie miał zastosowania art. 395 pkt 7 p.w., zgodnie z którym pozwolenia wodnoprawnego albo zgłoszenia wodnoprawnego nie wymaga pobór wód powierzchniowych lub wód podziemnych w ilości średniorocznie nieprzekraczającej 5 m3 na dobę oraz wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w ilości nieprzekraczającej łącznie 5 m3 na dobę, na potrzeby zwykłego korzystania z wód, gdyż – jak to już wcześniej podniesiono - zwykłe korzystanie z wód służy zaspokojeniu potrzeb własnego gospodarstwa domowego lub własnego gospodarstwa rolnego. Pobór wód podziemnych na terenie Spółki nie mieścił się w zakresie pojęcia "własnego gospodarstwa domowego lub własnego gospodarstwa rolnego".

Po piąte – można zgodzić się z jedną z tez wyroku WSA w Rzeszowie (por. wyrok z 27 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 1347/19), że zwykłe korzystanie z wód przysługuje nie tylko osobom fizycznym, ale także osobom prawnym i innym podmiotom instytucjonalnym, jednakże z takim zastrzeżeniem, że to samo miejsce jest jednocześnie miejscem prowadzenia działalności gospodarczej i miejscem stanowiącym czyiś ośrodek życiowy, tak jak ma to miejsce w przypadku leśniczówki. W przedmiotowej sprawie miejsce działalności gospodarczej Spółki nie jest jednocześnie miejscem stanowiącym "ośrodek życiowy". Stad porównywanie wskazanych stanów faktycznych i w konsekwencji regulacji prawnych w tym zakresie – nie było uprawnione.

5. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.