Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 171/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2019-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a, art. 108 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1221
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz,, sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi N. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2017 r. oraz obowiązku zapłaty podatku za w/w miesiące w trybie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] października 2018 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. określił N. K. (dalej Skarżący) za styczeń i luty 2017 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na kolejny okres rozliczeniowy w innych wysokościach niż zadeklarowane oraz określił obowiązek zapłaty podatku za ww. miesiące w trybie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1221 ze zm., dalej zwanej u.p.t.u.).

W oparciu o zgromadzony sprawie materiał dowodowy organ I instancji zakwestionował prawo do odliczenia podatku naliczonego w łącznej kwocie 20.986,12 zł wynikającego z faktur VAT wystawionych przez firmę Usługi T. Zdaniem organu I instancji, faktury te dotyczą czynności, do których mają zastosowanie przepisy art. 58 i 83 Kodeksu cywilnego. Ponadto Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. stwierdził, że Skarżący wystawił na rzecz firmy Usługi T. P. faktur VAT, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Nie godząc się z rozstrzygnięciem organu I instancji, pełnomocnik Skarżącego złożył odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odwołaniu zarzucono naruszenie: 1. przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść decyzji tj.: (a) art. 120 § 1, art. 122, art. 187, art. 190 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej zwanej o.p.); (b) art. 120 w zw. z art. 23 § 1 oraz § 2 pkt 2 o.p.; (c) art. 193 § 4 o.p.; 2. przepisów prawa materialnego tj.: (a) art. 86 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 lit. a), art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a) oraz art. 108 ust. 1 u.p.t.u.; (b) art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2018 r., poz. 646).

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że wystawione na rzecz Skarżącego przez Usługi T. faktury zakupu maszyn, kontenera i kotłowni, jak i sporządzone przez niego faktury sprzedaży na rzecz Usługi T. P. nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Postępowanie wskazało, że transakcje opisane na tych fakturach służyły jedynie przetransferowaniu majątku od D. B. do P. Ż. z uwagi na kłopoty finansowe tego pierwszego. Celem tych transakcji było wyprowadzenie majątku D. B. i uniknięcie w ten sposób zaspokojenia wierzycieli niepowiązanych. Organ przedstawił dowody i argumentację, które legły u podstaw ustalenia stanu faktycznego i podjętego rozstrzygnięcia. Odniósł się również do zarzutów przedstawionych w odwołaniu.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją Skarżący za pośrednictwem pełnomocnika wywiódł skargę, w której - podobnie jak w odwołaniu - zarzucił zaskarżonej decyzji:

1. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść decyzji tj.;

a) art. 120 § 1, art. 122, art. 187, art. 190 i art. 191 o.p. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny oraz przyjęciu wszelkich wątpliwości na niekorzyść strony, skutkujące błędnym ustaleniem stanu faktycznego, polegające na nieuwzględnieniu całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, nieprzeprowadzeniu konfrontacji pomiędzy stroną, a świadkami D. B. i P. Ż. oraz ostatecznym przyjęciu, iż wystawione przez Skarżącego faktury VAT za styczeń i luty 2017 r. na rzecz firmy Usługi T. P. na łączną kwotę 95.344 zł nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych;

b) art. 120 w zw. z art. 23 § 1 oraz § 2 pkt 2 o.p., polegającym na przyjęciu przez organ podatkowy, że zebrane w sprawie dowody umożliwiały ustalenie prawidłowej podstawy opodatkowania bez oszacowania, podczas gdy nawet zakładając, że organ ten skutecznie zakwestionowałby poprawność dokonanego przez podatnika rozliczenia z tytułu podatku od towarów i usług, to dane wynikające z prowadzonych przez niego ksiąg podatkowych nie zostały uzupełnione innymi dowodami w stopniu umożliwiającym określenie podstawy opodatkowania w sposób zbliżony do rzeczywistości, a więc uzasadniającym odstąpienie od jej oszacowania;

c) art. 193 § 4 o.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, iż prowadzone przez podatnika księgi podatkowe są nierzetelne;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 86 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 lit. a), art. 88 ust 3a pkt 4 lit a) oraz art. 108 ust. 1 u.p.t.u., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, nie mając podstaw w stanie faktycznym, skutkujące zakwestionowaniem prawa Skarżącego do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wskazany w fakturach nr [...] z [...] stycznia 2017 r., nr [...] z [...] stycznia 2017 r., nr [...] z [...] stycznia 2017 r., nr [...] z [...] lutego 2018 r., nr [...] z [...] października 2017 r., nr [...] z [...] lutego 2017 r. wystawione przez N. K. na rzecz firmy Usługi T. P. i przyjęcie iż stanowił one tzw. "puste" faktury, na podstawie których stosownie do art. 108 ust. 1 u.p.t.u. należało opłacić wskazany w nich podatek;

b) art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy w swoich działaniach organ powinien kierować się zasadą zaufania do przedsiębiorcy, zakładając, że działa on zgodnie z prawem, uczciwie oraz z poszanowaniem dobrych obyczajów.

Mając powyższe na względzie, pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. i przekazanie sprawy organowi I instancji celem ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Spór w sprawie dotyczy przede wszystkim ustalenia, czy wskazane w decyzji faktury wystawione na rzecz Skarżącego przez firmę Usługi T. faktury oraz faktury wystawione przez Skarżącego na rzecz firmy Usługi T. P. odzwierciedlają rzeczywiste zdarzenia gospodarcze.

W tym zakresie należy w pełni podzielić stanowisko organów podatkowych, że takiej cechy ww. fakturom nie można przypisać. Przemawia z tym zebrany materiał dowodowy oraz jego szeroka analiza przeprowadzona w skarżonej decyzji.

W sprawie ustalono, że Skarżący prowadzi działalność gospodarczą w zakresie usług brukarskich i kamieniarskich oraz sprzedaży kamienia. W styczniu i lutym 2017 r. Skarżący ujął w ewidencjach prowadzonych dla celów podatku VAT faktury dokumentujące zakup traka taśmowego, traka taśmowego z podajnikiem, wielopiły uniwersalnej, stołu podawczego rolkowanego z napędem, stołu podawczego/pilarki tarczowej, traka pionowego z ostrzałką, kontenera socjalno-sanitarnego, ostrzałki pił taśmowych, rozwieraka pił taśmowych i kotłowni opalanej zrębkami, a następnie faktury dokumentujące ich sprzedaż. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że transakcje opisane na tych fakturach służyły jedynie przetransferowaniu majątku od D. B. do P. Ż. z uwagi na kłopoty finansowe tego pierwszego. Ich celem było wyprowadzenie majątku D. B. i uniknięcie w ten sposób zaspokojenia wierzycieli niepowiązanych.

Jak ustalono D. B. miał liczne zaległości w spłacie zobowiązań. Z jego zeznań wynika, że decyzja o sprzedaży środków trwałych wynikała ze słabej pozycji finansowej i braku pieniędzy oraz konieczności spłaty dłużników.

Firmy - Usługi T. D. B. i Usługi T. P. były powiązane osobowo. P. Ż. zeznała, że pozostaje w związku "partnerskim" z D. B. od około 8 lat, a przed podjęciem działalności pracowała u D. B.. Obie firmy funkcjonowały na jednej posesji, na której znajdują się nieruchomości oznaczone nr [...]. D. B. prowadził działalność pod adresem G., a P. Ż. – G.. Posesja ta była wcześniej własnością D. B., który w styczniu 2017 r. sprzedał ją B. H. i J. H. Zarówno p. B., jaki i p. Ż. zeznali, iż obecnie wynajmują budynki od B. H. P. Ż. nie potrafiła jednoznacznie wskazać, pod którym numerem (G. [...] czy [...]) prowadzi działalność gospodarczą, ani jaki budynek jest przypisany do jakiej działki. Dodatkowo zauważyć należy, iż działalności gospodarcze D. B. i P. Ż. prowadzone były w tym samym zakresie, tj. produkcja wyrobów tartacznych, usługi tartaczne. Nadto P. Ż. zatrudniła w swojej firmie pracowników, którzy wcześniej pracowali u D. B., a tego ostatniego zatrudniła na 1/4 etatu na czas nieokreślony. Z jej zeznań wynika, że zarejestrowaną na nią działalność gospodarczą w zakresie usług tartacznych faktycznie prowadził D. B.. P. Ż. przejęła też kontrahentów D. B. oraz dostawców surowca.

Z powyższego wynika, iż P. Ż. pozostając w bliskich relacjach z D. B. przejęła całą jego działalność, tj. źródła surowca, pracowników i klientów, a p. B. dalej faktycznie tę działalność prowadził. P. Ż. przejęła od p. B. także sprzęt do wyposażenia tartaku, z tym, że faktury w tym zakresie zostały wystawione nie bezpośrednio między tymi podmiotami, a przy wykorzystaniu "pośrednictwa" Skarżącego, który prowadzi swoją działalność zupełnie w innym zakresie (usługi brukarskie i kamieniarskie oraz sprzedaż kamienia).

Przesłuchany w charakterze strony Skarżący potwierdził, że zna D. B. z widzenia od ok. 5-10 lat, zaś P. Ż. zna od ok. 8 lat, bo pracowała u jego ojca. Znajomość ze Skarżącym potwierdzili też D. B. i P. Ż.

Skarżący i D. B. podali rozbieżne wersje dotyczące tego, kto był inicjatorem ich "współpracy handlowej".

Trzeba podkreślić, że Skarżący zeznał, iż nie widział maszyn przed zakupem. Znajdujące się na wystawionych fakturach maszyny, kontener i kotłownia nie zostały również przez Skarżącego zabrane, pozostały w tym samym miejscu, co potwierdzili D. B. i P. Ż.

Należy zgodzić się z organami podatkowymi, że przeprowadzona przez podmioty D. B. - Skarżący – P. Ż. "sprzedaż" maszyn, kontenera i kotłowni nie miała cech normalnych transakcji gospodarczych. Skarżący od razu uzyskał informację pomiędzy jakimi stronami faktury zostaną wystawione. Organy wskazały rozbieżności w zeznaniach poszczególnych osób odnośnie okoliczności rozpoczęcia współpracy, zawarcia transakcji. D. B. i P. Ż. nie potrafili racjonalnie wytłumaczyć, dlaczego nie dokonali transakcji sprzedaży maszyn, kontenera i kotłowni bezpośrednio pomiędzy sobą, jaką rolę w tym zakresie pełnił Skarżący. Nie sposób dać wiarę twierdzeniom, że pozostając w osobistych relacjach i prowadząc działalność gospodarczą na tej samej posesji p. Ż. nic wiedziała o zamiarze sprzedaży przez p. B., a dowiedziała się o tym od Skarżącego.

Istotnym argumentem potwierdzającym stanowisko organów podatkowych w sprawie są okoliczności dotyczące dokonania rozliczeń i płatności pomiędzy stronami.

D. B. zeznał, że nie pamięta jakiej wartości towar był przedmiotem obrotu, Skarżący zapłacił mu gotówką, ale nie pamięta kiedy oraz czy jednorazowo. Skarżący z kolei zeznał, iż zapłaty za towar dokonał gotówką, część w dzień transakcji, część kilka dni po transakcji, a wartość towaru wyniosła około 50.000 zł za wszystko, ale dokładnie nie pamięta. Tymczasem zakwestionowane faktury wystawione przez p. B. opiewały łącznie na kwotę 116.230,08 zł (netto 94.496 zł, VAT 21.734,08 zł). Z wyciągów bankowych nie wynika, aby Skarżący wypłacał gotówkę w takiej wysokości, tj. kwotę 116.230,08 zł, żeby móc zapłacić D. B., nadto wykazane przez Skarżącego dochody w latach 2012-2016 łącznie wyniosły 86.663,99 zł.

Skarżący zeznał, iż p. Ż. za maszyny zapłaciła mu przelewem. Z przedstawionych przez Skarżącego wyciągów bankowych wynika, iż [...] lutego 2017 r. p. Ż. tytułem zapłaty za faktury nr [...] wpłaciła na jego konto kwotę 31.481 zł. Natomiast faktury wystawione przez Skarżącego na rzecz p. Ż. łącznie opiewały na kwotę 117.273,12 zł (netto 95.344 zł, VAT 21.929,12 zł). Słusznie zwraca uwagę organ, że jeszcze tego samego dnia, powyższą kwotę Skarżący przelał na inny rachunek bankowy i wypłacił gotówkę z banku w wysokości 31.500 zł. W tym samym dniu p. Ż. dokonała wpłaty na konto w wysokości 31.500 zł. Z powyższego wynika, iż pieniądze były tylko przesuwane pomiędzy stronami, aby uprawdopodobnić rzeczywistość transakcji. Skarżący zeznał także, że w terminie późniejszym p. Ż. zapłaciła mu pozostałą część. Natomiast p. Ż. zeznała, iż nastąpiła tylko częściowa zapłata, jeszcze wszystkiego nie zapłaciła, wpłaciła jakieś 50.000 zł.

Powyższe wskazuje, że Skarżący chociaż twierdził, że szukał szybkiego zarobku miał się zgodzić na wydłużony termin płatności (według p. Ż.), nie szukał innych kupców, którzy mogliby zapłacić należną kwotę od razu. Co więcej Skarżący miał wydać na zakup maszyn kwotę przewyższającą jego łączne dochody w latach 2012-2016, nie ponaglając przy tym nabywcy do jak najszybszej spłaty i jednocześnie nie pamiętając ile zarobił na całej transakcji (cyt. "w sumie wyszło ok. 1.000 zł ale nie pamiętam czy na całej transakcji, czy na każdym sprzęcie").

Prowadzone przez Skarżącego ewidencje wskazują, że Usługi T. D. B. był jedynym "dostawcą" towarów do jego firmy, a Usługi T. P. ich jedynym odbiorcą. Skarżący nie musiał wykazywać się inicjatywą i zaangażowaniem w zakresie znalezienia swoich kontrahentów, typowymi dla rzeczywistej działalności handlowej, bo jak sam przyznał w momencie zakupu maszyn już wiedział, że P. Ż. będzie je od niego kupować. Skarżący i p. B. rozbieżnie wskazywali, kto był inicjatorem ich współpracy. Skarżący nie ponosił odpowiedzialności za towar i jego przechowywanie. Maszyny, kontener i kotłownia pozostawały na posesji, gdzie działalność gospodarczą prowadził D. B., jaki i P. Ż. Skarżący nie był zainteresowany stanem, w jakim znajdowały się maszyny, kontener i kotłownia i nie oglądał ich przed zakupem.

Ustalone okoliczności uzasadniają wniosek, że ujawnione czynności zostały "wyreżyserowane" wyłącznie po to, aby przetransferować majątek z Usługi T. D. B. do Usługi T. P. z uwagi na kondycję finansową p. B. Celem tych transakcji było wyprowadzenie majątku i uniknięcie w ten sposób zaspokojenia wierzycieli niepowiązanych.

Organy dokonały też prawidłowej subsumcji przepisów prawa do ustalonego stanu faktycznego.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 u.p.t.u. w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. W świetle art. 86 ust. 2 pkt 1 lit a) u.p.t.u. kwotę podatku należnego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Jednakże na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. nie stanowią podstawy do obniżenia kwoty podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności.

Faktury VAT wystawione przez firmę Usługi T. D. B. na rzecz Skarżącego nie mogą stanowić podstawy do odliczenia podatku naliczonego. Tylko faktura rzetelna od strony podmiotowej i przedmiotowej, tzn. dokumentująca rzeczywistą czynność opodatkowaną podatnika, przez niego wykonaną i udokumentowaną tą fakturą, daje jej odbiorcy uprawnienie do odliczenia wykazanego w niej podatku. Jak udowodniono w sprawie "nabycie" przez Skarżącego maszyn, kontenera i kotłowni było fikcją, czynności te były pozorowane w celu "zabezpieczenia" majątku D. B. przed windykacją ze strony wierzycieli. Skarżący wiedział, jaką rolę pełni w opisywanym procederze i godził się na to. Na jego świadomy udział wskazuje brak ryzyka i zaangażowania, jakie jest zwykle w tego typu działaniach handlowych, a także znajomość z D. B. i P. Ż. Podatnik nie osiągnął też deklarowanego celu, w jakim miał "zakupić" i "sprzedać" sprzęt, tj. szybkiego zysku, bowiem jak twierdzi p. Ż. wpłaciła ona kwotę ok. 50.000 zł, gdy jej zobowiązanie wobec Skarżącego miało wynieść 117.273,12 zł.

Zgodnie z art. 108 ust. 1 u.p.t.u., w przypadku, gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku jest zobowiązana do jego zapłaty.

Konsekwentnie Skarżący ma obowiązek zapłaty podatku wykazanego na fakturach VAT wystawionych na rzecz firmy Usługi T. P. W przedmiotowej sprawie Skarżący wystawił faktury VAT, które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Faktury te zostały wprowadzone do obrotu prawnego, a wynikający z nich podatek został odliczony przez odbiorcę.

Oceniając przeprowadzone w sprawie postępowanie Sąd podkreśla, że na organy nałożony został obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i 187 § 1 o.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest nie tylko zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, ale również ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ powinien dokonać na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 o.p.). Dowodem jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 o.p.). Przeprowadzane dowody powinny być przydatne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i mają zbliżać sprawę do jej wyjaśnienia. Wyniki rozpatrzenia dowodów, dające obraz stanu faktycznego, powinny być przekonująco umotywowane i znajdować odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, obrazując proces myślowy, który doprowadził do podjęcia określonych ustaleń i w konsekwencji wydania takiego, a nie innego rozstrzygnięcia.

Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie organy nie uchybiły powyższym zasadom postępowania podatkowego i dołożyły wszelkich starań, by dokładnie ustalić stan faktyczny sprawy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny, podjęto wszelkie działania zmierzające do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Dokonując oceny wiarygodności zgromadzonych dowodów organy nie były skrępowane żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych rodzajów dowodów i dokonały jej w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania opartego na wiedzy, doświadczeniu życiowym, prawach logiki, wzajemnych relacjach między poszczególnymi dowodami, z uwzględnieniem całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organy odniosły się szczegółowo do zgłaszanych przez Skarżącego zastrzeżeń i wniosków. Uzasadnienie decyzji w sposób jasny i przekonujący wyjaśnia podjęte w sprawie rozstrzygnięcie.

Za niezasadne należy uznać zarzuty dotyczące nieprzeprowadzenia konfrontacji pomiędzy stroną a świadkami D. B. i P. Ż. Przędę wszystkim w przedmiotowej sprawie został zebrany cały materiał dowodowy, który umożliwił ustalenie pełnego stanu faktycznego. Strona na każdym etapie postępowania miała możliwość składania wniosków dowodowych, czego jednak nie uczyniła. Sam fakt, że z zebranych dowodów wynikały okoliczności niekorzystne dla Skarżącego nie obligował organów do przeprowadzenia kolejnych dowodów np. konfrontacji strony ze świadkami. Trzeba podkreślić, że Skarżący miał możliwość uczestniczenia w przesłuchaniu świadka o czym został poinformowany pismem z [...] maja 2018 r. D. B. został przesłuchany [...] maja 2018 r. zaraz po przesłuchaniu strony, Skarżący nie wziął jednak udziału w tej czynności.

Wbrew zarzutom skargi, wobec stwierdzonych nieprawidłowości w pełni zasadny był wniosek, że ewidencje zakupu i sprzedaży za styczeń i luty 2017 r. są w tym zakresie nierzetelne. Nie ma zatem podstaw do uznania naruszenia art. 193 § 4 o.p.

Za niezasadny należy uznać także zarzut naruszenia art. 120 w zw. z art. 23 § 1 oraz § 2 pkt 2 o.p. Zgodnie z art. 23 § 2 pkt 2 o.p. organ podatkowy odstąpi od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania jeżeli dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwalają na określenie podstawy opodatkowania. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Dane zawarte w księgach podatkowych prowadzonych przez podatnika zostały - wbrew twierdzeniom podatnika – uzupełnione dowodami zebranymi w trakcie postępowania, np. dowodami w postaci protokołów przesłuchania strony i świadków, oświadczenia strony, wyciągów bankowych, zestawienia dochodów podatnika, protokołu z kontroli podatkowej przeprowadzonej u p. B., dokumentów dotyczących sytuacji majątkowej p. B.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców. Organy udowodniły, że wystawione na rzecz Skarżącego faktury zakupu maszyn, kontenera i kotłowni, jak i sporządzone przez niego faktury sprzedaży nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, zaś transakcje opisane na tych fakturach smużyły jedynie przetransferowaniu majątku od D. B. do P. Ż. Dokonanie tych ustaleń nastąpiło zgodnie z zasadami określonymi w ustawie Ordynacja podatkowa, w szczególności wynikającą z art. 120 zasadą legalności oraz zawartą w art. 121 § 1 zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.).