Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 941/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 169 par. 4
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Anetta Chołuj, sędzia WSA Piotr Kieres, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w Wydziale I w dniu 19 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi A. z siedzibą we W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 5 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Krajowej Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie tego organu z 23 maja 2017 r. pozostawiające bez rozpoznania wniosek Stowarzyszenia Gmin i Powiatów Aglomeracji W. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług.

Stowarzyszenie Gmin i Powiatów Aglomeracji W. wystąpiło z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej (wpływ do organu 27.02.2017 r.). Z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Stowarzyszenie jest czynnym podatnikiem VAT i obecnie realizuje projekt, w wyniku którego mają zostać zbudowane kampusy w czterech gminach należących do Stowarzyszenia. Realizacja inwestycji wiąże się z dokonywaniem czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, a także będących poza zakresem regulacji VAT. Ukończenie inwestycji jest planowane na 2019 r. Po przekazaniu inwestycji do użytkowania Stowarzyszenie planuje w tych miejscach prowadzić działalność gospodarczą (odpłatne świadczenie usług), a także dokonywać czynności nieopodatkowanych VAT (działalność statutowa taka jak popularyzacja sportu, ochrona środowiska). Po odbiorze inwestycji będzie ona wykorzystywana zarówno do czynności opodatkowanych jak i nieopodatkowanych VAT. W zakresie w jakim nie jest możliwe wyodrębnienie podatku naliczonego VAT, który będzie alokowany bezpośrednio (w całości) do działalności opodatkowanej i nieopodatkowanej VAT, wnioskodawca uważa, że zastosowanie znajdą przepisy art. 86 ust. 2a -22 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 710, ze zm. – dalej: ustawa o VAT). Jednocześnie zastrzegł, że nie mają do niego zastawania przepisy rozporządzenia Ministra Finansów, wydanego na podstawie art. 86 ust. 22 ustawy o VAT, dlatego sam określił prewspółczynnik na podstawie danych powierzchniowych. Ponadto Stowarzyszenie zakłada, że w przyszłości przez okres 10 lat od momentu przyjęcia środków trwałych do używania będzie dokonywać korekt całej kwoty podatku naliczonego obliczonych na podstawie art. 90c ustawy o VAT, w zakresie w jakim będą dokonywały się zmiany danych powierzchniowych. Stowarzyszenie nie uzyskuje jeszcze przychodu z działalności kampusów i stosować będzie prewskaźnik powierzchniowy, przy czym w zależności od kampusu przyjmie inną wartość prewskaźnika z uwagi na inne przeznaczenie powierzchni. Następnie przedstawiono dane dotyczące kampusu we Wrocławiu, wskazując powierzchnie przeznaczoną na działalność gospodarczą, działalność inną niż gospodarcza (poza VAT) oraz powierzchnię przeznaczoną na działalność mieszaną i wyliczono prewspółczynnik jako iloczyn sumy powierzchni związanej z działalnością gospodarczą i działalnością mieszaną oraz sumy powierzchni związanej z działalnością gospodarczą, działalnością mieszaną i powierzchnią wyłączoną z działalności gospodarczej (będącą poza VAT).

Na gruncie tak opisanego stanu faktycznego Stowarzyszenie zapytało: Czy postępuje prawidłowo wyliczając prewskaźnik w sposób opisany w stanie faktycznym w świetle przedstawionych okoliczności faktycznych i przepisów ustawy o VAT ?

Przedstawiając własne stanowisko stwierdziło, że działa w sposób prawidłowy. Nie może określić współczynnika proporcji przy zastosowaniu danych przychodowych, gdyż nie uzyskuje jeszcze przychodów z działalności kampusów, a przyjęty sposób pozwala na najpełniejsze uwzględnienie w rozliczeniu zasady neutralności VAT.

W ocenie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wniosek Stowarzyszenia nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. – dalej: O.p.). W związku z tym, na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. wezwano Stowarzyszenie do usunięcia braków formalnych przez uzupełnienie opisu stanu faktycznego sprawy o następujące informacje:

1) Czy wnioskodawca wykonuje czynności w ramach działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawa o VAT oraz czynności będące poza zakresem działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT, jeśli tak to jakie to czynności ?

2) Czy wnioskodawca rozpoczął w 2017 r. wykonywanie działalności gospodarczej i działalności innej niż działalność gospodarcza?

3) Czy nabywane towary i usługi wykorzystywane są/będą zarówno do celów działalności gospodarczej, jaki dla celów pozostających poza zakresem działalności gospodarczej, a jeśli tak to czy wnioskodawca jest/będzie w stanie w całości przypisać dokonywane zakupy do działalności gospodarczej ?

4) Czy metoda powierzchniowa będzie odrębnie stosowana do każdego kampusu?

Wezwanie zawierało pouczenie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania w przypadku nieuzupełnienia wskazanych braków formalnych w wyznaczonym terminie. Wezwanie skutecznie doręczono stronie 3 kwietnia 2017 r.

Pismem z 4 kwietnia (nadanym w urzędzie pocztowym 5 kwietnia 2017 r.) wnioskodawca, udzielając odpowiedzi na poszczególne pytania, wyjaśnił, że :

(1) wykonuje zarówno czynności opodatkowane VAT (tj. będzie świadczył m in. odpłatnie usługi wyżywienia i zakwaterowania), jaki i pozostające poza zakresem tego podatku (czynności polegające na prowadzeniu działalności statutowej takie jak nieodpłatna edukacja, popularyzacja sportu, ochrona środowiska, w tym OZE);

( 2) nie rozpoczął w 2017 r. wykonywania działalności gospodarczej i innej niż działalność gospodarcza w odniesieniu do kampusów, gdyż projekt jest w fazie wdrożenia. Ukończenie inwestycji jest planowane na 2019 r. i wówczas rozpocznie wykonywanie czynności opodatkowanych i nieopodatkowanych VAT;

(3) nabywane towary i usługi będą wykorzystywane do celów działalności gospodarczej oraz do celów pozostających poza zakresem tej działalności. Wnioskodawca będzie odliczał VAT zgodnie z przepisami ustawy o VAT, tj. jeśli zakup będzie związany wyłącznie z czynnościami opodatkowanymi będzie odliczał 100% podatku naliczonego, jeśli zakup w całości będzie służył działalności innej niż gospodarcza nie będzie miał w ogóle prawa do odliczenia, jeśli zakup będzie służył działalności mieszanej zastosowanie znajdzie art. 86 ust. 2a -22 ustawy o VAT (prewspółczynnik VAT);

(4) będzie stosować jedną metodę - prewskaźnik powierzchniowy, przy czym będzie to wartość odrębna dla każdego kampusu zależnie od sposoby wykorzystania powierzchni.

Postanowieniem z 23 maja 2017 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniosek Stowarzyszenia pozostawił bez rozpoznania, powołując art. 13 § 2a, art. 14g § 1 i art. 169 § 1 i i § 4 w zw. z art. 14h O.p. W ocenie organu, wniosek uzupełniono jedynie częściowo, tj. w zakresie pytania czwartego. Podczas gdy przy ocenie czy prawidłowo wyliczono prewskaźnik istotne są informacje dotyczące całej działalności wnioskodawcy, a nie tylko dotyczące realizacji inwestycji związanej z budową kampusów w czterech gminach należących do Stowarzyszenia. Sposób określenia proporcji wprowadzany art. 86 ust. 2a ustawy o VAT nie przewiduje bowiem odrębnego liczenia współczynnika proporcji dla każdej inwestycji, a także dla każdej działalności prowadzonej przez podatnika. W związku z nieuzupełnieniem braków formalnych pozostawiono wniosek bez rozpoznania.

W zażaleniu Stowarzyszenie, wnosząc o uchylenie postanowienia, zarzuciło naruszenie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p. przez odmowę wszczęcia postępowania w spawie wydania interpretacji indywidualnej w sytuacji spełnienia przez wniosek wszystkich wymogów formalnych wskazanych w art. 14b O.p. oraz art. 14b § 3 O.p. przez nieprawidłowe przyjęcie, że we wniosku nie został w sposób wyczerpujący przedstawiony stan faktyczny. Ponadto wyjaśniło, że wnioskodawca jest stowarzyszeniem jednostek samorządu terytorialnego, nie jest jednak ani jednostka samorządu, ani jej jednostką organizacyjną. Finansowane jest ze składek członkowskich wpłacanych przez gminy, prowadzi wyłącznie działalność statutową o charakterze społecznym. Składki nie maja bezpośredniej korelacji z działalnością i funkcjonowaniem kampusów, których dotyczy wniosek, zatem nie wpływają na sposób kalkulacji prewspółczynnika opartego na danych powierzchniowych.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, działając jako organ odwoławczy, po rozpoznaniu zażalenia, utrzymał w mocy postanowienie wydane w pierwszej instancji. Wyjaśnił, że w przypadku interpretacji indywidualnych ze stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) winien wynikać zindywidualizowany, jednoznaczny oraz wyczerpujący opis zdarzenia będącego przedmiotem interpretacji. Informacje, o uzupełnienie których wystąpił organ interpretacyjny były niezbędne do oceny czy wnioskodawca prawidłowo wylicza prewspółczynnik. Przy czym istotne było podanie tych informacji w odniesieniu do całej działalności wnioskodawcy, a nie tylko w odniesieniu do opisanej we wniosku inwestycji. Jednocześnie organ interpretacyjny zauważył, że informacje dotyczące wyłącznie inwestycji w zakresie budowy kampusów wynikały już z opisu stanu faktycznego przedstawionego we wniosku i zostały uznane za niewystarczające do wydanie interpretacji. Dlatego nieuzupełnienie wniosku o informacje wskazane w pytaniach 1-3 wezwania uniemożliwiło ocenę prawidłowości przedstawionego we wniosku stanowiska Stowarzyszenia.

Organ odwoławczy zauważył też, że w zażaleniu pojawiły się nowe informacji dotyczące sposobu funkcjonowania Stowarzyszenie, które powinny znajdować się we wniosku lub jego uzupełnieniu. W szczególności wskazanie, że wnioskodawca jest stowarzyszeniem jednostek samorządu terytorialnego, ale nie jest ani jednostką samorządu terytorialnego, ani jej jednostką organizacyjną, zatem nie mają do niego zastosowania przepisy prawa dotyczące takich podmiotów. Stowarzyszenie jest finansowane ze składek członkowskich wpłacanych przez gminy i prowadzi wyłącznie działalność o charakterze społecznym. Otrzymywane składki członkowskie nie mają bezpośredniej korelacji z działalnością i funkcjonowaniem kampusów edukacyjnych, których dotyczy wniosek, nie wpływają zatem na sposób kalkulacji prewspółczynnika. Zauważył też, że podstawę prawną postanowienia stanowiły przepisy art. 13 § 2a, art. 14g §1 i art. 169 §1 i §4 w zw. z art. 14h O.p., a nie wskazany w zażaleniu przepis art. 165a §1 O.p.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Stowarzyszenie Gmin i Powiatów Aglomeracji W., wnosząc o uchylenie postanowień wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w obu instancjach i zasądzenie kosztów postępowania sądowego, zarzuciło błędne zastosowanie art. 14b § 1 w zw. z art. 14g § 1 i art. 121 §1 w zw. z art. 14h oraz art. 169 § 4 O.p. w związku z postanowieniem odmawiającym wszczęcia postępowania.

W uzasadnieniu skargi opisano stan faktyczny przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz informacje przedstawione w piśmie stanowiącym uzupełnienie wniosku, na wezwanie organu interpretacyjnego. Zdaniem Skarżącego, stan faktyczny został przestawiony w sposób wyczerpujący, wbrew twierdzeniom organu. Nieprawidłowa jest także ocena organu, że Skarżący nie usunął braków formalnych, gdyż proste porównanie tego do czego Skarżącego wezwano i udzielonych odpowiedzi prowadzi do wniosku, że udzielono odpowiedzi na pytania. Tym samym dostrzeżone przez organ braki formalne zostały usunięte. Jeśli jednak organ miał nadal wątpliwości mógł zadać kolejne, dodatkowe pytania.

Strona skarżąca zauważyła, że nie kwestionuje faktu niewydania interpretacji potwierdzającej prawidłowość stanowiska przedstawionego we wniosku, ale niewydania interpretacji w ogóle, co jest rażącym naruszeniem przepisów art. 14b w zw. z art. 14g § 1 O.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie. W związku z powyższym strona skarżąca zarzuca nieprzestrzeganie przez organ interpretacyjny art. 121 §1 w zw. z art. 14h O.p. polegające na braku prawidłowej komunikacji z wnioskodawcą (zadanie kolejnych pytań), co pośrednio wpłynęło na niewydanie interpretacji indywidualnej w sprawie i naruszyło zaufanie do organu.

Zdaniem strony skarżącej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, wydając postanowienia w obu instancjach, naruszył art. 169 § 4 w zw. z art. 14h O.p. przez wydanie postanowienia o pozostawieniu wniosku skarżącej bez rozpoznania mimo, że we wniosku Stowarzyszenie przedstawiło wyczerpująco stan faktyczny oraz spełniło wszystkie inne wymogi niezbędne do wydania interpretacji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016, poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017, poz. 1369 – dalej: P.p.s.a.), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 §1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Zgodnie z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Skarga nie jest zasadna.

Jakkolwiek strona skarżąca myli dwie instytucie znane Ordynacji podatkowej tj. odmowę wszczęcia postępowania w sprawie (art. 165a §1 O.p.) i pozostawienie bez rozpoznania wniosku strony (art. 169 § 4 O.p.) to, biorąc pod uwagę zarówno powołane w skardze przepisy jak i uzasadnienie zarzutów, strona skarżąca kwestionuje zasadność pozostawienie bez rozpoznania przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wniosku strony skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej w sprawie prawidłowości zastosowania, w opisanym we wniosku stanie faktycznym, przepisów art. 86 ust. 2a-22 ustawy o VAT.

Organ interpretacyjny twierdził, że mimo wezwania do uzupełnienia braków wniosku, którego treść powinna odpowiadać wszystkim wymogom określonym w art. 14b § 3 O.p., Stowarzyszenie wszystkich braków określonych w wezwaniu organu nie uzupełniło, co musiało skutkować pozostawieniem wniosku bez rozpatrzenia, który to rygor prawidłowo zastrzeżono w wezwaniu do uzupełnienia braków wniosku.

Zdaniem skarżącej, złożony przez nią wniosek spełniał wszystkie warunki konieczne do jego merytorycznego rozpatrzenia, w szczególności wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny, a w odpowiedzi na wezwanie organu przedstawiono odpowiedzi na wszystkie sformułowane przez organ pytania. W przypadku dalszych wątpliwości organ winien po raz kolejny wezwać stronę do uzupełnienia wniosku.

Aby odnieść się do kwestii spornych w sprawie, na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 14b § 1-2 O.p., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje, na wniosek zainteresowanego, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną), przy czym wniosek o taką interpretację może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego (w niniejszej sprawie wniosek dotyczy stanu faktycznego). Stosownie zaś do art. 14b § 3 O.p. składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Przepis ten określa zatem konieczne elementy, jakie wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej winien zawierać, są nimi wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) oraz przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), z którą wiąże się wskazanie przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie. Przedmiotem oceny przez organ interpretacyjny w granicach wyznaczonych treścią art. 14c § 1 i § 2 O.p. nie może być zatem wniosek, który nie zawiera elementów wskazanych w art. 14b § 3 O.p. Podkreśla to przepis art. 14g § 1 O.p., który stanowi, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p. lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpoznania.

Pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej może jednak nastąpić dopiero wówczas, gdy wnioskodawca nie uzupełni wniosku, w wyznaczonym terminie, według wskazań organu wydającego interpretację. Dotyczy to braków, których uzupełnienie jest możliwe, w szczególności polegających na tym, że przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) w kontekście interpretowanych przepisów, nie pozwala jeszcze na zajęcie przez organ jednoznacznego merytorycznego stanowiska. W takiej sytuacji organ właściwy do wydania interpretacji indywidualnej powinien wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku, wynika to z art. 169 § 1 O.p, który stosowanie do art. 14h O.p. ma zastosowanie także w zakresie interpretacji przepisów prawa podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 21.10.2014 r., sygn. akt I FSK 1508/13, LEX nr 1590681). W przypadku nieuzupełnienia w pełnym zakresie braków formalnych wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej organ interpretacyjny, zgodnie z art. 169 § 4 w zw. z art. 14h O.p., pozostawia ten wniosek bez rozpoznania. Obowiązujące w tym zakresie przepisy są jednoznaczne.

Formułowany na gruncie tych przepisów zarzut strony, że w przypadku niewystarczającego, w ocenie organu interpretacyjnego, uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji organ ten powinien ponownie wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w zakresie elementów stanu faktycznego, może być zasadny jedynie wówczas, gdy w uzupełnieniu wniosku pojawiły się nowe elementy, które wywołały nowe, nie formułowane dotychczas, wątpliwości organu interpretacyjnego. W innym przypadku brak podstaw prawnych do obciążania organu wydającego interpretację do ponawiania prób uzyskania od wnioskodawcy informacji istotnych, z punktu widzenia zastosowania wskazanych we wniosku przepisów prawa podatkowego. Należy bowiem pamiętać, że to na składającym wniosek ciąży obowiązek przedstawienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) w sposób wyczerpujący.

W niniejszej sprawie Stowarzyszenie Gmin i Powiatów Aglomeracji W. wystąpiło o wskazanie czy prawidłowo wylicza prewspółczynnik, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, stosując jedną z metod wskazanych w art. 86 ust. 2c tej ustawy, polegającą na pomiarze powierzchni kampusów, które obecnie są na etapie budowy, a które w przyszłości będą wykorzystywane zarówno do działalności gospodarczej prowadzonej przez wnioskodawcę, jak i do działalności będącej poza zakresem podatku od towarów i usług. Jednocześnie Stowarzyszenie zastrzegło, że w każdym z kampusów, budowanych w czterech gminach, proporcja wykorzystanie powierzchni będzie inna.

Zgodnie z art. 86 ust. 2a ustawy o VAT w przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej, zwanym dalej "sposobem określenia proporcji". Sposób określenia proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć. Przepisy art. 86 ust. 2b i ust. 2c ww. ustawy określają możliwe sposoby wyliczenia proporcji, przy czym, stosownie do art. 86 ust. 2d ustawy o VAT, w celu obliczenia podatku naliczanego w przypadkach, o których mowa w ust. 2a przyjmuje się dane za poprzedni rok podatkowy, a podatnik rozpoczynający w danym roku wykonywanie działalności gospodarczej w celu obliczenia kwoty podatku naliczonego przyjmuje dane szacunkowo, wg prognozy uzgodnionej z naczelnikiem urzędu skarbowego w formie protokołu (art. 86 ust. 2e ustawy o VAT). Taki szacunkowy sposób wyliczenia może być zastosowany także wówczas gdy podatnik uzna, że w odniesieniu do wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez niego nabyć dane za poprzedni rok byłyby nieprecyzyjne.

Zaznaczyć też należy, że Stowarzyszenie, jak wynika z informacji zawartych w formularzu wniosku ORD-IN część D poz. 70, przedstawiło stan faktyczny, a nie zdarzenie przyszłe. Oznacza to, że dążyło do uzyskania informacji o prawidłowości bieżącego rozliczenia. Organ interpretacyjny, dokonując oceny czy wnioskodawca prawidłowo wyliczył prewspółczynnik musi mieć wszystkie informacje dotyczące wnioskodawcy, które wpływają na taką ocenę. Dotyczy to zatem informacji które, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami ustawy o VAT, mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości stanowiska przedstawionego we wniosku. Interpretacja indywidualna nie stanowi bowiem abstrakcyjnego wyjaśnienia przepisów prawa wskazanych we wniosku, ale jest oceną prawną stanowiska wnioskodawcy na tle jednoznacznego opisanego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Zasadnie zatem w niniejsze sprawie, mając na uwadze przepis art. 86 ust. 2d ustawy o VAT, wezwano wnioskodawcę o uzupełnienie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o informacje czy wnioskodawca rozpoczął w 2017 r. wykonywanie działalności gospodarczej i działalności innej niż działalność gospodarcza, czy obecnie wykonuje takie czynności i jakie są to czynności, a także czy nabywane towary i usługi wykorzystywane są/będą zarówno do celów działalności gospodarczej, jak i dla celów pozostających poza zakresem takiej działalność i czy wnioskodawca jest/będzie w stanie w całości przypisać dokonane zakupy do działalności gospodarczej. Odpowiadając na te pytania wnioskodawca, powtórzył informacje zawarte we wniosku, ograniczając się wyłącznie do informacji dotyczących działalności przyszłej, tj. dotyczącej kampusów, przy czym nie wskazał czy jest to jedyna działalność jaką prowadzi. I tak uzupełniając wniosek wskazał, że w 2017 r. nie rozpoczął działalności gospodarczej i innej niż gospodarcza w odniesieniu do kampusów. Nie odpowiedział zatem na pytanie jaką działalność prowadzi w 2017 r. Nie wskazał jakie czynności w ramach działalności gospodarczej i innej wykonuje obecnie, ale jedynie jakie będzie wykonywał, tj. opodatkowane VAT (zakwaterowanie i wyżywienie) i nieopodatkowane VAT (działalność statutowa w tym nieodpłatne usługi edukacyjne, popularyzacja sportu, ochrona środowiska, w tym OZE). Nie odpowiedział czy obecnie nabywane towary i usługi wykorzystywane są do celów działalność gospodarczej i do celów pozostających poza zakresem tej działalności i czy obecnie możliwe jest przypisanie tych dokonanych zakupów do działalności gospodarczej. W istocie organ interpretacyjny nie uzyskał informacji czy i w jakim zakresie Stowarzyszenie obecnie prowadzi działalność gospodarczą i wykonuje czynności będą poza zakresem takiej działalności, a jedynie, że w przyszłości takie czynności (w ramach działalności gospodarczej i poza taką działalnością), na bazie infrastruktury jaką będą kampusy położone w czterech gminach (planowane ukończenie budowy 2019 r.), będzie wykonywać. Stosownie do art. 86 ust. 2d ustawy o VAT, w celu obliczenia podatku naliczanego w przypadkach, o których mowa w ust. 2a przyjmuje się dane za poprzedni rok podatkowy, a podatnik rozpoczynający w danym roku wykonywanie działalności gospodarczej w celu obliczenia kwoty podatku naliczonego przyjmuje dane szacunkowo, wg prognozy uzgodnionej z naczelnikiem urzędu skarbowego w formie protokołu (art. 86 ust. 2e ustawy o VAT). Bez uzyskania danych, których strona skarżąca nie przedstawiła organ interpretacyjny nie mógł dokonać oceny prawnej stanowiska przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji. Dotyczy to zarówno oceny, czy sposób określenia proporcji odpowiada specyfice wykonywanej przez wnioskodawcę działalności i dokonywanych przez niego nabyć, jak i opisanego we wniosku sposobu wyliczenia prewspółczynnika. Prawidłowo zatem przyjął Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, że złożony przez Stowarzyszenie wniosek o wydanie interpretacji zawierał braki w zakresie opisanego stanu faktycznego i braków tych Stowarzyszenie nie uzupełniło na wezwanie organu interpretacyjnego. Jakkolwiek wnioskodawca odpowiedział na wezwanie organu, to jednak nie uzupełnił wniosku o dane wskazane w wezwaniu. Istniały zatem postawy do zastosowania przepisu art. 169 § 4 O.p. i pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Nie wystąpiły też w niniejszej sprawie podstawy do ponownego wezwania Stowarzyszenia do uzupełnienia wniosku. W piśmie uzupełniającym wniosek Stowarzyszenie, powtórzyło bowiem informacje zawarte już we wniosku, nie przedstawiło informacji o jakie wystąpił organ, ani żadnych innych informacji, które uzasadniały formułowanie nowych pytań.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił jako bezzasadną.