Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 996/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2017 poz 1892
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi [...] w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uzupełnienia decyzji w sprawie zwolnienia od podatku rolnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...] sierpnia 2019 r. znak: [...] [...] odmawiające

uzupełnienia decyzji znak: [...] z dnia [...].07.2019r. w sprawie zwolnienia K. W. (dalej: "strona", "skarżący") od podatku rolnego w okresie od 1 lipca 2019r. do 31 grudnia 2019r. o rozszerzenie zwolnienie na okres od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu , w którym złożono deklarację na podatek rolny za 2019r, czyli od dnia 1 marca 2019 do dnia 31 grudnia 2019 r.

Powyższe postanowienia zostały wydane w następującym stanie faktycznym sprawy.

Strona w dniu [...] lutego 2019 r. złożyła deklarację na podatek rolny za rok 2019, w której poinformowała organ podatkowy, że jest zwolniona z podatku rolnego na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1892 ze zm.), dalej: "ustawa o podatku rolnym".

Następnie, we wniosku z dnia [...] czerwca 2019 r. strona ponowiła wniosek o zwolnienie przedmiotowej nieruchomości powołując ww. podstawę prawną.

Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., znak: [...] zwolnił nieruchomość należącą do strony w zakresie gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako: R lIla - [...] ha, R IIIb - [...] ha, R IVa - [...] ha, R IVb - [...] ha o łącznej powierzchni [...] ha położoną w S., z podatku rolnego w roku podatkowym 2019 w okresie od 1 lipca 2019 r. do 31 grudnia 2019 r.

Pismem z dnia [...] lipca 2019 r. strona zwróciła się o uzupełnienie opisanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lipca 2019 r., co do rozstrzygnięcia sugerując równocześnie jego treść poprzez zwolnienia od podatku rolnego strony w roku podatkowym 2019 również w okresie od 1 marca 2019 r. do 30 czerwca 2019 r. w zakresie ww. gruntów o łącznej powierzchni [...] ha a nie jedynie w okresie od [...] lipca 2019 r. do [...] grudnia 2019 r.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r. znak: [...] organ podatkowy odmówił uzupełnienia decyzji z dnia [...] lipca 2019 r.

Uzasadniając swe stanowisko organ podatkowy wskazał, że zwolnienie z art. 12 ust. 2 pkt 7 u.p.r. stosuje się na wniosek podatnika od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym złożono wniosek. Zwolnienie obejmuje dany rok podatkowy, którego wniosek dotyczył. W ocenie organu podatkowego złożona deklaracja na podatek rolny wraz z załącznikiem ZR-l/B nie jest wnioskiem w rozumieniu art. 13d u.p.r. Organ podatkowy wskazał, że na podstawie wniosku z dnia [...] czerwca 2019 r. o zastosowanie zwolnienia od podatku rolnego ustalił okres zwolnienia zgodnie z przepisami ustawy. Z kolei strona poprzez wniosek o uzupełnienie decyzji w rzeczywistości dąży do zmiany (rozszerzenia) rozstrzygnięcia.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. strona złożyła zażalenie, zarzucając postanowieniu naruszenie przepisów postępowania procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 213 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz.U. z 2019 r. poz. 900 ), dalej: "Op." poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż nie ma podstaw do uzupełnienia treści rozstrzygnięcia w sytuacji gdy decyzja nie rozstrzyga o całości żądania strony.

Strona podniosła, że wniosek w sprawie zwolnienia z podatku rolnego dotyczył całego okresu objętego obowiązkiem podatkowym , a więc również okresu do dnia 1 marca 2019 do 30 czerwca 2019 r., a nie jedynie okresu od 1 lipca 2019 do 31 grudnia 2019 r. W ocenie strony organ w żaden sposób nie podjął rozstrzygnięcia co do okresu od 1 marca 2019 r. do 30.06.2019 r. Brak rozstrzygnięcia w tym zakresie, chociażby odmownego, zdaniem strony spowodował, że nie można było, złożyć odwołania co do tego okresu. Nie można bowiem składać odwołania od decyzji (rozstrzygnięcia) , która nie istnieje. W ocenie strony jedynym środkiem prawnym, który można w takim przypadku stosować jest instytucja uzupełnienia rozstrzygnięcia decyzji o której mowa w art. 213 § 1 Op.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu podatkowego.

Uzasadniając rozstrzygnięcie Kolegium na wstępie przytoczyło treść art. 213 § 1 O.p. i stwierdziło, że wniosek z dnia [...] lipca 2019 r. został złożony w terminie wskazanym w ww. przepisie i podlegał rozpoznaniu.

Organ odwoławczy wskazał dalej, że po analizie pism strony oraz decyzji organu podatkowego z dnia [...] lipca 2019 r., stwierdził iż ww. decyzja organu I instancji jest kompletna i nie kwalifikuje się do uzupełnienia w trybie art. 213 § 1 O.p. Zdaniem organu odwoławczego decyzja z dnia [...] lipca 2019 r. zawiera wszystkie elementy określone w art. 12 ust.2 pkt 7 i art. 13d ust.l i ust. 3 ustawa o podatku rolnym stanowiących materialnoprawną podstawę wydania decyzji.

Wskazano następnie, że stosownie do art. 212 O.p. organ podatkowy który wydaje decyzje jest nia związany – co do zasady – od chwili jej doręczenia, albowiem korzysta ona z domniemania prawidłowości, zaś jej ewentualna zmiana może nastąpić tylko i wyłącznie w sytuacjach przewidzianych postanowieniami szczególnymi Ordynacji podatkowej, przy bezwzględnym zachowaniu określonych w nich warunków, w tym w art. 213 O.p.

Kolegium wskazało, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne (m.in. wyrok WSA w Lublinie z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn.. akt I SA/Lu 985/16), że art. 213 § 1 O.p. ma zastosowanie wyłącznie do usuwania wad nieistotnych decyzji, a wiec takich które nie daja podstaw do zmiany i uchylenia decyzji. Tryb ich usuwania polega na dodaniu brakujących elementów lub nadaniu im poprawnego brzmienia. Ten tryb nie może zatem zastąpić weryfikacji decyzji, jak również nie może być zastępowany trybem weryfikacyjnym. Art. 213 § 1 O.p. nie wskazuje konkretnych sytuacji, w których żądanie uzupełnienia orzeczenia organu podatkowego jest uprawnione lecz oczywistym wydaje się fakt, iż warunkiem absolutnie koniecznym musi być brak takiego rozstrzygnięcia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2008 r., sygn. akt I FSK 1504/07). Uzupełnienie rozstrzygnięcia decyzji może mieć miejsce wówczas, gdy z powodu wad postępowania lub naruszenia prawa materialnego wydana została decyzja częściowa tak w zakresie podmiotowym jak i przedmiotowym.

Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że w ramach postępowania uruchomionego w trybie art. 213 O.p. strona chce w rzeczywistości doprowadzić do zmiany rozstrzygnięcia tj. chce uzyskać od organu potwierdzenia dla korzystania z ustawowego zwolnienia podatkowego w okresie wcześniejszym niż określił to organ w wydanej decyzji.

Strona twierdzi, że jej wniosek z dnia [...] czerwca 2019 r., który wpłynął do organu w dniu [...] czerwca 2019r. stanowił jedynie powtórzenie żądania zwolnienia podatkowego zawartego w deklaracji podatkowej złożonej do organu w lutym 2019 r., tym samym domaga się zastosowania zwolnienia podatkowego już od dnia 1 marca 2019 r. Tymczasem decyzja organu w sposób jasny odwołuje się do wniosku strony z dnia [...] czerwca 2019 r., z którym to wnioskiem organ powiązał nie tylko uprawnienie do wydania przedmiotowej decyzji, ale także na podstawie tego wniosku stosując art. 13d ust. 1 i ust. 3 ustawa o podatku rolnym określił okres korzystania ze zwolnienia podatkowego.

Skoro zwolnienie podatkowe w odniesieniu do konkretnych nieruchomości przyznawane jest na dany rok podatkowy, to w ocenie Kolegium ramy czasowe zwolnienia podatkowego wskazane w rozstrzygnięciu decyzji z dnia [...].07.2019r. nie mogą zostać modyfikowane w drodze uzupełnienia tego rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie nie chodzi więc o błędy czy omyłkę pisarską popełnioną/zarzucaną przy wskazaniu okresu zwolnienia , ani też o brak wskazania okresu tego zwolnienia , lecz o kwestię zastosowania przez organ przepisów art. 12 ust.2 pkt 7 i art. 13d ust.l i ust. 3 ustawa o podatku rolnym.

W ocenie Kolegium, strona chce skłonić organ do uznania że postępowanie o zastosowanie zwolnienia podatkowego zostało wszczęte w dniu złożenia deklaracji podatkowej wraz z informacją ZR-l/B a nie jak to przyjął organ, dopiero pismem które wpłynęło do organu z w dniu [...] czerwca 2019 r.

Według organu odwoławczego, dla niniejszej sprawy nie ma znaczenia, czy organ odczytał treść wniosku z dnia [...] czerwca 2019 r. zgodnie z intencją strony w szczególności co do wskazania terminu rozpoczęcia korzystania ze zwolnienia, skoro organ I instancji w postępowaniu prowadzonym z wniosku strony wydał rozstrzygnięcie, które w sposób jasny precyzuje okres przyznanego zwolnienia.

Kolegium wskazało także, że skoro co do zasady proces subsumcji czy też wykładni prawnej należy do istoty postępowania odwoławczego, to niezasadna jest sugestia strony, że organ podatkowy winien w ramach postępowania o uzupełnienie rozstrzygnięcia decyzji albo rozszerzyć stosowanie zwolnienia podatkowego na okres od dnia 1 marca 2019 r. albo w decyzji zawrzeć odrębne rozstrzygnięcie tj. udzielić odmowy przyznania stronie zwolnienia podatkowego za okres od 1 marca 2019 r. do 30.06.2019 r., przy czym co podkreślić należy, nastąpić by to miało w stosunku do tożsamych nieruchomości, co do których organ orzekł o korzystaniu ze zwolnienia w okresie od 1. 07. 2019 - 31.12.2019 r.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, w której wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 213 § 1 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż nie ma podstaw do uzupełnienia treści rozstrzygnięcia, w sytuacji, gdy decyzja nie rozstrzyga o całości żądania strony, podczas gdy prawidłowo stosowany art. 213 § 1 O.p. nakazuje uzupełnić rozstrzygnięcie, gdy z treści decyzji nie wynika, że nie jest to decyzja częściowa a całość żądania strony nie została rozpatrzona.

W uzasadnieniu skargi, skarżąca przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania oraz argumentację na poparcie swoich zarzutów, zmierzającą do wykazania, że organ podatkowy w trybie art. 213 § 1 O.p. mógł uzupełnić rozstrzygnięcie decyzji z dnia [...] lipca 2019 r. poprzez wskazanie, że odmawia zwolnienia od podatku rolnego za okres od 1 marca 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. Zdaniem skarżącej prawidłowo stosowany art. 213 § 1 O.p. nakazuje uzupełnić rozstrzygnięcie, gdy z treści decyzji nie wynika, że nie jest to decyzja częściowa a całość żądania strony nie została rozpatrzona, nawet gdyby w tym zakresie miałby odmówić uwzględnienia żądania strony. Brak uzupełnienia rozstrzygnięcia pozbawia, bowiem stronę prawa do obrony swoich interesów, poprzez brak decyzji, która mogłaby zostać poddana kontroli instancyjnej.

Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kwestionowane postanowienie znajduje podstawy w obowiązującym prawie, zaś wydanie poprzedzone zostało postępowaniem przeprowadzonym bez uchybień proceduralnych. W ocenie Sądu zarzuty skargi oraz mające je wesprzeć argumenty nie mogą podważyć prawidłowości podjętych rozstrzygnięć organów podatkowych.

Spór w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do kwestii czy prawidłowo Prezydent Miasta S., Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiły uzupełnienia decyzji z dnia [...] lipca 2019 r. w sprawie zwolnienia od podatku rolnego w okresie od 1 lipca 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. o rozszerzenie zwolnienia na okres od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu w którym złożono deklarację na podatek rolny za 2019 r. tj. od 1 marca 2019 r.

Przystępując do oceny legalności zaskarżonego postanowienia należy w pierwszej kolejności wskazać, że zostało ono wydane w oparciu o przepis art. 213 § 1 O.p., który stanowi, że strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia lub co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub co do skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Odmowa uzupełnienia orzeczenia następuje postanowieniem, na które służy zażalenie (art. 213 § 5 zdanie pierwsze O.p.).

Uzupełnienie dotyczyć może dwóch składników decyzji, odmiennych od siebie co do treści i znaczenia w załatwieniu sprawy, tj. rozstrzygnięcia i pouczenia. Uzupełnienie rozstrzygnięcia sprawy ma miejsce wówczas, gdy z powodu błędu w ocenie stanu faktycznego i prawnego sprawy lub niedbalstwa przy sporządzaniu decyzji wydano decyzję w samej rzeczy częściową, chociaż w ocenie organu ją wydającego miała ona załatwiać sprawę. Niekompletność rozstrzygnięcia sprawy powinna być widoczna przy porównaniu go z materiałami zawartymi w aktach sprawy, a więc z żądaniami strony, zakresem postępowania wyjaśniającego, z zebranymi w sprawie materiałami i dowodami (por. B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki - Ordynacja podatkowa. Komentarz, Oficyna Wydawnicza "UNIMEX", Wrocław 2006, s. 789 - 791). Podobnie wskazuje H. Dzwonkowski {w:} C.Kosikowski, H. Dzwonkowski, A. Huchla - Ustawa Ordynacja podatkowa. Komentarz. Dom Wydawniczy ABC, 2003 r. wyd. III) podkreślając, że "w literaturze przyjmuje się, że przepis ten ma zastosowanie wyłącznie do braków decyzji polegających na niezałatwieniu sprawy w całości. W prawie podatkowym rozstrzygnięcia mają w zasadzie charakter jednorodny i jednostkowy. Dotyczą wysokości konkretnego zobowiązania, zarówno wtedy gdy chodzi o wymiar podatku, jak i wówczas gdy wniosek dotyczy zaniechania, umorzenia czy rozłożenia na raty. Rzadko się natomiast zdarza, aby sprawa miała tak "rozległy" charakter, aby jakaś jej część nie została rozstrzygnięta. Zastosowanie mają tu raczej te postanowienia, które odnoszą się do prawa odwołania, wniesienia powództwa do sądu powszechnego". Określenie w decyzji kwoty zobowiązania podatkowego jest istotnym elementem decyzji, a wszelkie dokonywane zmiany w tym zakresie prowadzą do zmiany jej treści, a nie formy. Sprostowanie oczywistej omyłki może powodować zmiany w jej formie, a nie treści (por. wyrok WSA w Warszawie z 12 grudnia 2005 r., III SA/Wa 2303/05, LEX nr 188454).

Wskazać należy, że wady orzeczeń administracyjnych dzieli się na wady istotne i nieistotne. Usunięcie wad istotnych następuje w trybie środków zaskarżenia (zwyczajnych lub nadzwyczajnych) oraz środków nadzoru. Usunięcie wad nieistotnych następuje w trybie rektyfikacji (sprostowania, uzupełnienia, wykładni treści orzeczenia). Konstrukcja trybów usuwania wad istotnych oraz nieistotnych oparta jest na zasadzie niekonkurencyjności (wyłączności).

Przepis art. 213 § 1 O.p. dotyczy wyłącznie usuwania wad nieistotnych, a więc takich, które nie dają podstaw do zmiany lub uchylenia decyzji. Tryb ich usuwania polega na dodaniu brakujących elementów lub nadaniu im poprawnego brzmienia. W literaturze przyjmuje się, że przepis ten ma zastosowanie wyłącznie do braków decyzji polegających na niezałatwieniu sprawy w całości, a zatem sytuacji, gdy organ rozpatrujący sprawę wydał w istocie decyzję częściową.

Jeśli chodzi o dopuszczalny prawem zakres uzupełnienia decyzji, to jak wynika z brzmienia powołanego art. 213 § 1 O.p. ustawodawca określił w nim wprost elementy decyzji podlegające uzupełnieniu. Podkreślić trzeba, że jest to katalog zamknięty. Obejmuje on następujące elementy decyzji:

1) rozstrzygnięcie - wymienione w art. 210 § 1 pkt 5 O.p.,

2) pouczenie strony o trybie odwoławczym - wymienione w art. 210 § 1 pkt 7 O.p.,

3) pouczenie strony o możliwości wniesienia powództwa cywilnego lub skargi do sądu administracyjnego - wymienione w art. 210 § 2 O.p.

Tylko te elementy decyzji mogą być przedmiotem uzupełnienia, a więc nie może ono dotyczyć innych jej elementów wymienionych w art. 210 O.p., w tym uzasadnienia faktycznego i prawnego, odrębnie opisanego w punkcie 6 wskazanego artykułu.

Z unormowania zawartego w art. 213 § 1 O.p. wynika zatem, że żądanie strony co do uzupełnienia orzeczenia nie może być uwzględnione w dwóch przypadkach: 1) jeżeli żądanie wykracza poza zamknięty katalog ustawowych składników podlegających uzupełnieniu, 2) jeżeli wniosek został złożony z uchybieniem 14 - dniowego terminu.

Wyjaśnić należy, że rozstrzygnięcie (osnowa, sentencja) decyzji, jest zdaniem lub zespołem zdań formułujących uprawnienia lub obowiązki ustalone w decyzji. Z tego względu element ten należy uznać za najważniejszy w tekście decyzji. Treść rozstrzygnięcia powinna być jasna i precyzyjna. W jego formułowaniu nie należy używać pojęć nieostrych lub wieloznacznych, terminów niezrozumiałych, zdań złożonych itp. Brak rozstrzygnięcia oczywiście wyklucza traktowanie danego aktu jako decyzji. Wady rozstrzygnięcia, polegające zwłaszcza na jego niezrozumiałej treści, mogą być naprawiane w drodze "uzupełnienia decyzji co do rozstrzygnięcia" (art. 213 § 1 O.p.). Rozstrzygnięcie jest najważniejszym składnikiem decyzji podatkowej. Określa ono, jakie skutki prawnopodatkowe rodzi ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny sprawy. Rozstrzygnięcie to jedna z najważniejszych części składowych takiego aktu, będąca kwintesencją orzeczenia. Zatem należy je sformułować w sposób logiczny i zwięzły. Ponadto rozstrzygnięcie powinno zostać w danym akcie administracyjnym wyraźnie wyartykułowane, również w układzie graficznym – z zachowaniem proporcji sformułowanej tezy w stosunku do treści uzasadnienia. Wnioskodawca nie może bowiem mieć wątpliwości, w którym miejscu kończy się osnowa aktu, a od którego miejsca organ podatkowy rozpoczyna wskazywać na ratio tegoż rozstrzygnięcia. (por. Etel Leonard (red.), Ordynacja podatkowa. Komentarz Opublikowano: WKP 2017 Stan prawny: 20 kwietnia 2017 r. Autorzy fragmentu: Presnarowicz Sławomir. Pozostali autorzy komentarza: Etel Leonard (red.), Dowgier Rafał, Pietrasz Piotr, Popławski Mariusz, Stachurski Wojciech, Teszner Krzysztof).

Uwzględniając powyższe uwagi należy podkreślić, w pierwszej kolejności, że sentencja decyzji z dnia [...] lipca 2019 r., o której uzupełnienie wnosił Skarżący w przedmiocie zwolnienia od podatku rolnego, zawiera całościowe rozstrzygnięcie tej kwestii. W sentencji decyzji wskazano dokładnie okres zwolnienia, podstawę prawną tj. przepis art. 12 ust. 2 pkt 7 ustawy o podatku rolnym, którego dotyczy rozstrzygnięcie. Przedmiotowa decyzja jest zatem rozstrzygnięciem pełnym i nie ma potrzeby jej uzupełnienia w trybie art. 213 § 1 w zw. z art. 219 O.p. Decyzja ta zawiera wszystkie elementy określone w przepisach art. 210 § 1 O.p., który to przepis stanowi, że decyzja powinna zawierać:

1) oznaczenie organu podatkowego;

2) datę jej wydania;

3) oznaczenie strony;

4) powołanie podstawy prawnej;

5) rozstrzygnięcie;

6) uzasadnienie faktyczne i prawne;

7) pouczenie o trybie odwoławczym - jeżeli od decyzji służy odwołanie;

8) podpis osoby upoważnionej, z podaniem jej imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego, a jeżeli decyzja została wydana w formie dokumentu elektronicznego - kwalifikowany podpis elektroniczny albo podpis potwierdzony profilem zaufanym ePUAP.

Rozstrzygnięcie zawarte w sentencji decyzji, w której określono okres zwolnienia wyczerpuje w pełni główny element decyzji podatkowej i wskazuje na skutki prawnopodatkowe ustalonego przez organ stanu faktycznego i zastosowanych przepisów prawnych.

Wskazać bowiem należy, że zgodnie z przepisami art. 12 ust. 2 pkt 7 ustawy o podatku rolnym od podatku rolnego zwalnia się również: (...) Krajowy Zasób Nieruchomości, w zakresie nieruchomości wchodzących w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w ustawie z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz.U. z 2018 r. poz. 2363). Zgodnie zaś z art. art. 13d ust. 1 tej ustawy zwolnienia i ulgi podatkowe określone w art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz pkt 8-13, a także w art. 13b stosuje się z urzędu, a pozostałe zwolnienia i ulgi podatkowe na podstawie decyzji wydanej na wniosek podatnika. Do wniosku o przyznanie ulgi, o której mowa w art. 13, należy dołączyć zestawienie poniesionych wydatków inwestycyjnych wraz z rachunkami lub ich uwierzytelnionymi odpisami, stwierdzającymi wysokość tych wydatków (ust. 2 art. 13 d tej ustawy).

Zwolnienia i ulgi podatkowe udzielone na wniosek podatnika stosuje się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym złożono wniosek (ust. 3 art. 13 d tej ustawy). W przypadku zbiegu prawa do zwolnień i ulg z różnych tytułów, przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w zakresie podatku rolnego za dany rok podatkowy w pierwszej kolejności stosuje się ulgi określone w art. 13b, następnie w art. 12 i w art. 13. Podstawę obliczenia ulgi z danego tytułu stanowi należny podatek po zastosowaniu ulgi z tytułu poprzedzającego (ust. 4 art. 13 d tej ustawy).

W wydanej decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lipca 2019 r. zawarte zostało rozstrzygnięcie w oparciu o ustalenia stanu faktycznego, w oparciu o zgromadzony w toku postępowania materiał (przedłożony przez Skarżącego) w tym wniosek, a także wskazano stosowne przepisy prawne. Mając powyższe na uwadze, należy zauważyć, że zgodnie z dyspozycją normy prawnej wydana decyzja w jasny sposób przedstawia skutki prawnopodatkowe ustalonego przez organ I instancji stanu faktycznego i zastosowanych przepisów prawnych. Nadto należy zwrócić uwagę na treść art. 207 § 2 O.p., który stanowi, iż decyzja rozstrzyga sprawę co do istoty. W omawianym przypadku sprawą było udzielenie zwolnienia podatkowego. Tak też w rozpatrywanej sprawie się stało, czego wyrazem było wydanie powołanego wyżej rozstrzygnięcia, którego uzupełnienia domaga się Skarżący. Przypomnieć bowiem trzeba, że na podstawie ww art. 13 d ust. 1 ustawy Skarżący chcąc skorzystać ze zwolnienia zobowiązany był złożyć wniosek. W niniejszej sprawie jak wywodzi organ wniosek taki Skarżący złożył dnia [...] czerwca 2019 r. Skarżący zaś wywodzi, że wniosek taki zawierała deklaracja na podatek rolny złożona dnia [...] lutego 2019 r. Rozstrzygnięcie tego sporu ma decydujące znaczenie dla oceny zastosowanego przepisu art. 13 d ust. 3 ustawy o podatku rolnym. Przypomnieć bowiem w tym miejscu należy, że zwolnienia i ulgi podatkowe udzielone na wniosek podatnika stosuje się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym złożono taki wniosek (art. 13 d ust. 3 ustawy o podatku rolnym). Rozstrzygnięcie z dnia [...] lipca 2019 r. zawiera wskazanie okresu zwolnienia poprzez przyjęcie, że datą złożenia wniosku o zwolnienie podatkowe jest dzień [...] czerwca 2019 r. a nie jak wywodzi Skarżący dzień złożenia deklaracji podatkowej dnia [...] lutego 2019 r. z zawartą tam informacją o zwolnieniu.

Spór co do daty początkowego okresu zwolnienia podatkowego wbrew zarzutom skargi, jak słusznie zauważyły to organy, przenosi się na prawidłowość zastosowania art. 12 ust. 2 pkt 7 i art. 13 d ust. 1 i ust. 3 ustawy o podatku rolnym. Zgodzić się należy z organem, że w niniejszej sprawie nie chodzi o błędy czy omyłkę pisarską, czy brak wskazania okresu zwolnienia od podatku lecz o kwestię zastosowania przez organ ww przepisów a zatem o naruszenie prawa materialnego (błąd w wykładni prawa i błąd w zastosowaniu prawa) przez organ podatkowy przy orzekaniu dnia [...] lipca 2019 r. o zwolnieniu podatkowym. Niewątpliwie art. 213 § 1 O.p. dotyczy wyłącznie usuwania wad nieistotnych (a więc takich, które nie dają podstaw do zmiany lub uchylenia decyzji). Ten tryb nie może zatem zastąpić weryfikacji decyzji, jak również nie może być zastępowany trybem weryfikacyjnym.

Wbrew zatem zarzutom skargi zarzuty Skarżącego dotyczące uzupełnienia rozstrzygnięcia decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lipca 2019 r. są niezasadne, gdyż przedmiotowe rozstrzygnięcie jest kompletne i zgodne z przepisami prawa.

Mając na uwadze uzasadnienie zaskarżonego postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji nie można uznać za trafny także zarzut, iż w uzasadnieniu tym, brak wyczerpującego odniesienia się do okoliczności i argumentacji Skarżącego. W uzasadnieniu postanowienia poruszono bowiem podnoszone przez Skarżącego kwestie i wyjaśniono motywy, z których wynika stanowisko organu. Uzasadnienie postanowienia jest jasne i zrozumiałe i nie zachodzi konieczność szerszego cytowania czy też omawiania ustaleń zawartych w wydanym rozstrzygnięciu. Uzasadnienie postanowienia spełnia wymogi wynikające z art. 217 § 2 O.p.

Podsumowując powyższe odmowa uzupełnienia decyzji co do rozstrzygnięcia jest uzasadniona i wbrew Skarżącemu w żaden sposób nie narusza przepisów art. 213 O.p. Przedmiotowe postanowienie znajduje swoje oparcie w przepisach prawa, co stanowi realizację zasady praworządności oraz zasady zaufania do organów podatkowych (art. 120 i art 121 O.p.), wyjaśnia także przesłanki którymi kierował się organ przy jego wydawaniu, zgodnie z zasadą przekonywania (art. 124 O.p.).

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzekł jak w sentencji