Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 933/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6060 Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 18 ust 1 pkt 2 i 2b
journal: Dz.U. 2005 nr 228 poz 1947
law: Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze - tekst jednolity
article: art 49 ust 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2007 nr 155 poz 1095
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Maria Myślińska (spr.) Sędzia del. WSA Wojciech Kręcisz Protokolant Anna Ważbińska po rozpoznaniu w dniu 29 września 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. Zespołu Leczniczo-Rehabilitacyjnego Szpitala Opieki Długoterminowej w J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 338/10 w sprawie ze skargi B. Zespołu Leczniczo-Rehabilitacyjnego Szpitala Opieki Długoterminowej w J. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia koncesji na rozpoznanie złoża wód leczniczych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od B. Zespołu Leczniczo-Rehabilitacyjnego Szpitala Opieki Długoterminowej w J. na rzecz Ministra Środowiska kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 338/10, oddalił skargę B. Zespołu Leczniczo-Rehabilitacyjnego Szpitala Opieki Długoterminowej w J. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia koncesji na rozpoznawanie złoża wód leczniczych, z następującym uzasadnieniem.

Wnioskiem z [...] czerwca 2009 r. B. Zespół Leczniczo-Rehabilitacyjny Szpital Opieki Długoterminowej z siedzibą w J. (dalej: skarżący) zwrócił się do Ministra Środowiska o udzielenie koncesji na rozpoznanie złoża wód leczniczych z utworów miocenu (warstw dębowieckich) i dewonu w miejscowości J., gmina J., powiat b., woj. ś.

Minister Środowiska pismem z [...] lipca 2009 r. wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku poprzez podanie numeru w rejestrze przedsiębiorców lub ewidencji działalności gospodarczej oraz przedstawienia dowodu takiego wpisu.

W odpowiedzi na powyższe pismo wnioskodawca oświadczył, że nie jest wpisany do rejestru przedsiębiorców KRS.

B. Zespół Leczniczo-Rehabilitacyjny Szpital Opieki Długoterminowej w J. jest wpisany do rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji i publicznych zakładów opieki zdrowotnej Krajowego Rejestru Sądowego (nr KRS: [...]).

Następnie Minister Środowiska – działając na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 155, poz. 1095; dalej: ustawa o swobodzie działalności gospodarczej) oraz art. 104 k.p.a. – decyzją z [...] października 2009 r. odmówił B. Zespołowi Leczniczo-Rehabilitacyjnemu Szpital Opieki Długoterminowej z siedzibą w J. udzielenia koncesji na rozpoznanie złoża wód leczniczych w miejscowości J., powiat b., woj. Ś..

W uzasadnieniu organ podkreślił, że wniosek skarżącej o udzielenie koncesji nie spełnia wymogów z art. 49 ust. 1 pkt 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. 18 ust. 1 pkt 2b ustawy z 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947 z późn. zm.; dalej: ustawa - Prawo geologiczne i górnicze), gdyż wniosek taki powinien zawierać określenie numeru w rejestrze przedsiębiorców lub ewidencji działalności gospodarczej. Skarżący nie posiada zdolności do uzyskania koncesji na rozpoznanie złóż kopalin, gdyż tego rodzaju działalność nie mieści się w zakresie celu utworzenia i utrzymywania zakładów opieki zdrowotnej polegającym na udzielaniu świadczeń zdrowotnych i promocji zdrowia, o którym mowa w art. 1 ust. 1 ustawy z 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2007 r. Nr 14, poz. 89, z późn. zm.; dalej: ustawa o ZOZ).

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy B. Zespół Leczniczo-Rehabilitacyjny Szpital Opieki Długoterminowej w J. wskazał, że zakład opieki zdrowotnej jest przedsiębiorcą i może prowadzić działalność objętą wnioskiem koncesyjnym, co wynika m.in. z art. 50 ustawy z 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1186, z późn. zm.; dalej: ustawa o KRS), zgodnie z którym zakład opieki zdrowotnej jest wyłączony z obowiązku uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców. W ocenie wnioskodawcy powołany wyżej przepis dopuszcza możliwość prowadzenia działalności gospodarczej przez zakład opieki zdrowotnej, zwalniając go z wymogu formalnego polegającego na uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców.

Minister Środowiska decyzją z [...] grudnia 2009 r., utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] października 2009 r.

W uzasadnieniu podkreślił, że nietrafne jest stwierdzenie, iż rozpoznawanie złoża kopaliny, jaką jest woda lecznicza, służy zaspokajaniu potrzeb pacjenta i realizacji jego praw. Przeciwnie przeprowadzenie badań geologicznych w ramach koncesji na rozpoznanie złoża kopaliny nie będzie miało wpływu na zaspokojenie potrzeb pacjentów zakładu opieki zdrowotnej.

W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił błędne ustalenie stanu faktycznego, poprzez przyjęcie, że rozpoznanie kopaliny w postaci wody leczniczej nie będzie służyło zaspokajaniu potrzeb pacjenta i realizacji jego praw, a przez to naruszenie art. 1 ust. 4 ustawy o ZOZ, podczas gdy z samej definicji tej działalności, jak również z treści uzasadnienia wniosku koncesyjnego oraz dołączonych dowodów wynikało, że działalność wskazana we wniosku koncesyjnym, to jest rozpoznanie złoża wody leczniczej ma służyć leczeniu pacjentów. Wskazała również na naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15 i art. 18 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze, poprzez uznanie, że niewykazanie się przez stronę skarżącą wpisem do Rejestru Przedsiębiorców KRS wyłącza w sposób bezwzględny możliwość uzyskania koncesji na rozpoznanie złoża kopaliny. Tymczasem skarżąca jako samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej jest przedsiębiorcą i może prowadzić działalność gospodarczą, również w zakresie objętym wnioskiem koncesyjnym, a nie może uzyskać wpisu do Rejestru Przedsiębiorców KRS ze względu na art. 50 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, co z kolei prowadzi do naruszenia konstytucyjnej zasady swobody działalności gospodarczej.

Oddalając skargę na powyższą decyzję WSA w Warszawie stwierdził, że za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia konstytucyjnej zasady swobody działalności gospodarczej, wyrażony w art. 22 Konstytucji RP, gdyż skarżący nie spełnia jednego z podstawowych ustawowych wymagań do wydania koncesji na planowaną działalność. Obligatoryjnym warunkiem podjęcia działalności polegającej na rozpoznaniu złoża kopaliny – jest zawarcie w treści wniosku o udzielenie koncesji numeru w rejestrze przedsiębiorców lub ewidencji. Spełnienie tego wymogu przez skarżącego nie było prawnie możliwe z uwagi na wyłączenie podmiotowe przewidziane w art. 50 ustawy o KRS.

Sąd podniósł, że zasada swobody działalności gospodarczej nie doznała ograniczenia poprzez wydanie decyzji odmawiającej koncesji na wnioskowane rozpoznanie złoża kopaliny. Art. 31 ust 3. Konstytucji RP stanowi, iż "Ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw".

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że wolność gospodarcza stanowi tzw. prawo podmiotowe o charakterze "negatywnym". W zakresie prowadzenia działalności gospodarczej uznaje się zasadę, że wszystko co nie jest zakazane, jest dozwolone. Konstytucyjna zasada wolności działalności gospodarczej nie ma charakteru absolutnego, ograniczenie jej jest więc dopuszczalne w drodze ustawy ze względu na ważny interes publiczny (art. 22 Konstytucji). Pełna, niczym nieograniczona swoboda działalności gospodarczej we wszelkich dziedzinach zagrażać by mogła wartościom, o których mowa w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Dlatego też ustawodawca, wprowadzając generalną zasadę swobody prowadzenia działalności gospodarczej określał jednocześnie te dziedziny aktywności, w których podjęcie działalności wymagało koncesji czy też - jak na gruncie aktualnie obowiązującej ustawy z 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 z późn. zm.) - zezwolenia. Samo ograniczenie zasady wolności gospodarczej w postaci wymagania uzyskania koncesji czy zezwolenia na jej prowadzenie jest zatem uznane za konstytucyjnie dopuszczalne, o ile wprowadzone zostało z uwagi na ważny interes publiczny.

Zdaniem Sądu, wolą ustawodawcy było pozostawienie ZOZ-ów poza działalnością podlegającą reglamentacji poprzez objęcie jej koncesjonowaniem. Takie rozwiązanie koreluje z ustawowo zdefiniowanymi celami, dla których tworzone i utrzymywane są zakłady opieki zdrowotnej. Są nimi: udzielanie świadczeń zdrowotnych i promocja zdrowia (art. 1 ust. 1 ustawy o ZOZ). Wyłączenie możliwości uzyskania koncesji, a zarazem podejmowania działalności gospodarczej objętej koncesjonowaniem przez ten rodzaj podmiotów znajduje uzasadnienie w art. 1 ust. 1 ustawy o ZOZ.

B. Zespół Leczniczo-Rehabilitacyjny Szpital Opieki Długoterminowej z siedzibą w J. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, domagając się jego uchylenia w całości oraz rozpoznania skargi i uchylenie decyzji Ministra Środowiska z [...] grudnia 2009 r., wraz z poprzedzającą ją decyzją z dnia [...] .2009 r., lub uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię:

- art. 1 ust. 1, art. 1 ust. 4 oraz art. 54 ust. 3 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, poprzez uznanie, że podejmowanie działalności objętej koncesjonowaniem przez samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej jest wyłączone z uwagi na cele, dla których podmioty te są tworzone i zakładane, ujęte w art. 1 ust. 1 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej – udzielanie świadczeń zdrowotnych i promocja zdrowia – podczas gdy jednocześnie Sąd w zaskarżonym wyroku przyznaje, że zakłady te mogą prowadzić działalność gospodarczą polegającą nie tylko na udzielaniu świadczeń zdrowotnych, jednakże nie odnosi się w żadnej mierze do treści dalszych przepisów ustawy o zakładach opieki zdrowotnej powołanych w skardze, mianowicie art. 1 ust. 4 oraz art. 54 ust. 3 tej ustawy. Zgodnie z powołanymi przepisami, zakłady opieki zdrowotnej mogą prowadzić działalność, która nie jest uciążliwa dla pacjenta oraz służy zaspokajaniu potrzeb pacjenta i jego praw oraz dozwolone jest im prowadzenie wydzielonej działalności gospodarczej, pod warunkiem wpisania jej do statutu. W zaskarżonym wyroku Sąd nie odniósł się w ogóle do faktu, że działalność wskazana we wniosku koncesyjnym, to jest rozpoznanie złoża kopaliny, miała służyć Szpitalowi do leczenia jego pacjentów (kąpiele i zabiegi solankowe), a zatem miała służyć właśnie wyłącznie celom wskazanym w art. 1 ust. 1 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej czyli udzielaniu świadczeń zdrowotnych i promocji zdrowia, co błędnie Sąd zakwestionował;

- art. 49 ust. 1 pkt 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. 18 ust. 1 pkt 2b ustawy Prawo geologiczne i górnicze w związku z art. 50 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, poprzez przyjęcie, że podstawowym wymogiem podjęcia działalności koncesjonowanej jest zawarcie w treści wniosku koncesyjnego

numeru w rejestrze przedsiębiorców KRS – podczas gdy zdaniem skarżącej taka interpretacja w świetle brzmienia powołanych wyżej przepisów ustawy o zakładach opieki zdrowotnej oraz art. 15 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze jest zbyt formalistyczna i powoduje ograniczenie zasady swobody działalności gospodarczej. Zgodnie bowiem z art. 18 ust. 1 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze, która jest ustawą szczególną, określenie we wniosku koncesyjnym numeru w rejestrze przedsiębiorców KRS jest konieczne wówczas, gdy ustawa nie stanowi inaczej. Jednocześnie istnieje art. 50 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, który zdaniem strony skarżącej może być przepisem ustawowym wyłączającym stosowanie powołanego art. 18 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze, gdyż stanowi że samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej mogą podejmować działalność bez uzyskania wpisu w rejestrze przedsiębiorców. Jednocześnie z przepisami tymi koreluje art. 15 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze, który stanowi o udzieleniu koncesji na prowadzenie określonej działalności. Powyższa analiza, mając na względzie również przepisy ustawy o zakładach opieki zdrowotnej oraz fakt, że działalność koncesjonowana ma służyć leczeniu pacjentów, zdaniem strony skarżącej powinna prowadzić do wniosku, że pomimo nieuzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców SPZOZy winny być uprawnione do uzyskania koncesji w zakresie służącym leczeniu pacjentów i ochronie zdrowia;

- art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, art. 22 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, że przepisy wymagające przedstawienia we wniosku koncesyjnym numeru wpisu do rejestru przedsiębiorców KRS, wyłączając z tego zakresu SPZOZy, stanowią konstytucyjnie dopuszczalne ograniczenie zasady wolności gospodarczej, gdyż w ogóle wymaganie uzyskania koncesji na prowadzenie określonej działalności jest konstytucyjnie dopuszczalne, podczas gdy zarzut skargi sprowadzał się nie do faktu koncesjonowania działalności gospodarczej w ogóle, co przez skarżącego nie jest podważane, jednak do kwestii, że prezentowana przez organ wydający decyzję I i II instancji wykładnia przepisów ustawy – Prawo geologiczne i górnicze jest na tyle formalistyczna, że powoduje ograniczenie swobody działalności gospodarczej, stanowiąc, że pomimo możliwości prowadzenia przez SPZOZy działalności objętej koncesją w celu świadczenia usług zdrowotnych (uzasadnienie dwóch pierwszych podstaw kasacyjnych), nie może podjąć takiej działalności wyłącznie ze względu na brak wpisu do rejestru przedsiębiorców KRS.

W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej jest przedsiębiorcą zarówno w swojej podstawowej działalności, a także może podejmować inną działalność gospodarczą pod warunkiem wpisania jej do statutu oraz spełnienia warunku, aby nie była ona uciążliwa dla pacjenta oraz służyła zaspokajaniu potrzeb pacjenta i realizacji jego praw

W ocenie autora skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do treści powołanych w skardze art. 1 ust. 4 oraz art. 54 ust. 3 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, stwierdzając wyłącznie, że prowadzenie działalności koncesjonowanej mogłoby być sprzeczne z celami SPZOZów, jakimi są udzielanie świadczeń zdrowotnych i promocja zdrowia. Z powołanych przepisów można wyprowadzić wniosek, iż SPZOZy mogą wykonywać działalność gospodarczą (niezależnie czy jest koncesjonowana), jeżeli służy zaspokajaniu potrzeb pacjenta i realizacji jego praw oraz jest wpisana do statutu.

Skarżący wskazał, że rozpoznanie, a następnie wydobycie złoża wód leczniczych będzie mogło być wykorzystywane w leczeniu pacjentów placówki. Również w ten sposób został skonstruowany wniosek o udzielenie koncesji, gdyż obejmował on rozpoznanie złoża wody leczniczej w celu jej balneologicznego wykorzystania. W uzasadnieniu wniosku koncesyjnego wskazano, że rozpoznane złoża solanek będą wykorzystywane, po ich wydobyciu, w leczeniu pacjentów strony skarżącej. Sąd błędnie przyjął, że wyłączenie działalności koncesyjnej jest uzasadnione celami zakładów opieki zdrowotnej, gdyż działalność ta miała służyć właśnie udzielaniu świadczeń zdrowotnych pacjentom.

Kasator podkreślił, że w przypadku strony skarżącej spełnienie wymogu z art. 18 ust. 1 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze nie jest możliwe ze względu na przywołany przepis art. 50 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym. Niemniej jednak pomimo braku takiego wpisu wnioskodawca w swojej podstawowej działalności jest przedsiębiorcą, a także jest uprawniony do prowadzenia działalności gospodarczej objętej wnioskiem koncesyjnym, gdyż spełnia przesłanki z art. 1 ust. 4 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej oraz z art. 54 ust. 1 pkt 3 tej ustawy (możliwość prowadzenia działalności polegającej na prowadzeniu badań hydrogeologicznych oraz wydobywaniu naturalnych złóż solanki została wpisana do statutu strony skarżącej i ma służyć leczeniu pacjentów Szpitala). Sąd pomija w swym uzasadnieniu również art. 15 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze, zgodnie z którym koncesji udziela się na prowadzenie określonej działalności gospodarczej, czyli podstawowym warunkiem uzyskania koncesji jest możliwość podjęcia przez dany podmiot działalności gospodarczej określonej wskazaną ustawą w sposób zgodny z prawem, z wykorzystaniem odpowiedniej ilości środków, oraz przy spełnieniu całokształtu ustawy, który to warunek został przez nią spełniony. Art. 18 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze stanowi jedynie o warunkach formalnych wniosku, które nie muszą być tożsame z warunkami udzielenia koncesji. Organ koncesyjny nie jest bowiem zwolniony z przeprowadzenia indywidualnego postępowania wyjaśniającego w stosunku do każdego wnioskodawcy zgodnie z zasadami kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności w stosunku do tak nietypowej sytuacji, w której pozostają samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej, które mogą podjąć działalność objętą koncesją, a nie mają możliwości uzyskania wpisu do Rejestru Przedsiębiorców KRS. Co więcej, art. 18 ust. 1 ustawy - Prawo geologiczne i górnicze zawiera sformułowanie "o ile ustawa nie stanowi inaczej", co oznacza, że w razie obowiązywania innych przepisów rangi ustawowej, poszczególne elementy wniosku koncesyjnego nie muszą zostać spełnione. Takim przepisem rangi ustawowej jest art. 50 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, zwalniający samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej z obowiązku uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców w razie podjęcia działalności gospodarczej.

Minister Środowiska w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu podkreślił, że świadczenie usług zdrowotnych jest rodzajem zawodowego świadczenia usług, a zatem działalności gospodarczej, tyle że nie może to oznaczać, że ZOZ automatycznie staje się przedsiębiorcą w rozumieniu art. 18 ust 1 pkt 2b ustawy – Prawo geologiczne i górnicze. Wobec braku możliwości wpisu w rejestrze przedsiębiorców KRS taki podmiot nie ma zdolności prawnej do uzyskania koncesji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna oparta została wyłącznie na podstawie, o której mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Zarzuty dotyczą wymienionych w niej przepisów prawa materialnego poprzez błędną ich wykładnię.

W pierwszym rzędzie należy odnieść się do zarzutu naruszenia art. 49 ust. 1 pkt 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, art. 18 ust. 1 pkt 2b ustawy – Prawo geologiczne i górnicze w zw. z art. 50 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, albowiem w ocenie autora skargi kasacyjnej "interpretacja" tychże przepisów jest zbyt formalistyczna i powoduje ograniczenie działalności gospodarczej.

Otóż, błędna wykładnia zwana przez autora skargi kasacyjnej "interpretacją" prawa materialnego polega na mylnym rozumieniu treści danego przepisu prawa.

Działalność gospodarcza wynikająca z art. 15 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy (rozpoznanie złoża wód) wymaga uzyskania koncesji po uprzednim złożeniu (o ile ustawa nie stanowi inaczej) wniosku spełniającego wymogi, o których mowa w art. 18 cyt. ustawy – Prawo geologiczne i górnicze.

Jednym z wymogów wniosku o udzielenie przedmiotowej koncesji jest określenie numeru w rejestrze przedsiębiorców lub ewidencji działalności gospodarczej (art. 18 ust. 1 pkt 2b Prawa geologicznego i górniczego), co oznacza obowiązek wykazania, że wnioskodawca jest ujawniony w rejestrze przedsiębiorców KRS.

Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2b ustawy – Prawo geologiczne i górnicze jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 49 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, której przepisy stosuje się w sprawach nieuregulowanych w ustawie Prawo geologiczne i górnicze (art. 15 ust. 2).

Zarówno art. 49 ust. 1 pkt 2, jak i art. 18 ust. 1 pkt 2b powołanych ustaw zawierają ten sam wymóg, tj. wpis do rejestru przedsiębiorców lub ewidencji działalności gospodarczej.

Powyższego wymogu skarżący nie spełnił i wbrew prezentowanemu stanowisku art. 50 ust. 1 ustawy o KRS nie zwalnia strony skarżącej od załączenia do wniosku wpisu do rejestru przedsiębiorców.

Ustawa o KRS nakłada na szereg podmiotów obowiązek wpisu do rejestru, poczynając od stowarzyszeń, organizacji społecznych, kończąc na publicznych zakładach opieki zdrowotnej (art. 49 ust. 1).

Natomiast podmiot wpisany do rejestru, o którym wyżej mowa, zobowiązany jest w przypadku podjęcia działalności gospodarczej uzyskać wpis również do rejestru przedsiębiorców, z wyjątkiem samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej (art. 50 ustawy o KRS). Przepis ten wyklucza, a nie zwalnia od wpisu do rejestru przedsiębiorców SPZOZ.

Oznacza to, że dla potrzeb postępowania w sprawie uzyskania koncesji na rozpoznanie złoża wód leczniczych strona skarżąca nie jest przedsiębiorcą i nie może prowadzić działalności gospodarczej w świetle art. 2, art. 4 ust. 1 cyt. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2b cyt. ustawy – Prawo geologiczne i górnicze.

Brak w przedmiotowym wniosku dowodu o wpisie skarżącej do rejestru przedsiębiorców (art. 18 ust. 1 pkt 2b) uniemożliwiał udzielenie koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w formie wskazanej we wniosku.

Co sprawie, że chybione są wszelkie zarzuty naruszenia prawa materialnego w sposób wskazany przez autora skargi kasacyjnej, która jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu w oparciu o art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).