Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 114/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2005-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Skarżony organ: Wojewódzki Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz asesor sądowy Elżbieta Naumowicz (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Dorota Rak po rozpoznaniu w dniu 24 października 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w O. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie weterynarii o d d a l a s k a r g ę.


UZASADNIENIE

Powiatowy Lekarz Weterynarii w O. postanowieniem z dnia [...], nr [...], po rozpatrzeniu zarzutów A Sp. z o.o. w O. zgłoszonych do Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] z dnia 26 lipca 2004 r., zajął stanowisko jako wierzyciel i zgłoszonych zarzutów w całości nie uwzględnił. W uzasadnieniu wskazał, że należność dotyczyła kontroli, jakiej na mocy art. 49 ust. 2 pkt 3 lit. a i ust. 4 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz Inspekcji Weterynaryjnej (Dz.U. z 1999 r., Nr 66, poz. 752 ze zm.) podlega mięso każdorazowo wprowadzane do Chłodni Składowej w O., za którą pobierana jest oplata weterynaryjna. Podniesiony przez A Sp. z o.o., zarzut błędu co do osoby zobowiązanej, wynikający z art. 33 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 ze zm.) dotyczy wyłącznie kontroli formalnej tożsamości osoby, co do której prowadzi się egzekucję. Poza tym podał, iż w kierowanym do strony piśmie z dnia 19 maja 2003 r. wyraził stanowisko, iż bez znaczenia jest, kto mięso dostarczył i czyją stanowi własność, bowiem opłatę weterynaryjną pobiera się za weterynaryjną kontrolę mięsa przeznaczonego do składowania od podmiotu gospodarczego, który składuje to mięso i jest właścicielem obiektu, w którym składuje się mięso. Podniósł dodatkowo, iż zobowiązany uznał roszczenia wierzyciela, gdyż uregulował należności z tego samego tytułu za następny okres. Ponadto, powołując się na przepisy art. 842 oraz art. 857 k.c., zauważył, że opłaty za kontrolę może i powinien ponosić oddający na przechowanie, co powinno jednak następować w wyniku rozliczenia pomiędzy dającym na przechowanie a przechowawcą.

Z postanowieniem tym nie zgodziła się A Sp. z o.o. w O., która we wniesionym zażaleniu zarzuciła naruszenie art. 124 § 2 K.p.a., poprzez niewskazanie przepisu ustawy stanowiącego, iż adresatem obowiązku ponoszenia kosztów kontroli weterynaryjnej jest A. Ponadto podniosła, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do wydania przez Powiatowego Lekarza Weterynarii orzeczenia zobowiązującego ją do zapłaty kosztów, w związku z czym nie miała możliwości kwestionowania zasadności nałożenia powyższego obowiązku. Z tego względu w przypadku złożenia zarzutu wierzyciel powinien wypowiedzieć się merytorycznie czy z ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (...) wynika, że obowiązek ponoszenia kosztów kontroli weterynaryjnej spoczywa na chłodniach, które usługowo przechowują mięso osób trzecich. Podtrzymując zarzut dotyczący błędu co do zobowiązanego powołała się na poglądy wyrażane w doktrynie, wywodząc, że zaistnienie tego rodzaju błędu powinno zostać zbadane poprzez porównanie osoby wskazanej w tytule wykonawczym z danymi adresata orzeczenia lub innego dokumentu stanowiącego podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego, a za taki właśnie dokument należy uznać ustawę o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (...). Skoro analiza treści tej ustawy nie pozwala na wskazanie przepisu, z którego można byłoby wywieść, że wolą ustawodawcy był zobligowanie chłodni przyjmujących mięso na przechowanie do ponoszenia opłat za kontrole tego mięsa, to nie zachodzi tożsamość pomiędzy zobowiązanym w tytule wykonawczym a adresatem tego obowiązku wskazanym w ustawie. Podkreśliła, że powyższa ustawa nie wskazuje podmiotu zobowiązanego do ponoszenia opłat weterynaryjnych. Z tego względu uznaniowe nałożenie przez organ ciężarów publicznych, do jakich należą opłaty weterynaryjne, jest niedopuszczalne w świetle art. 22 i art. 84 Konstytucji. Poza tym wskazała, że z wykładni celowościowej powyższej ustawy wynika, iż koszty opłaty weterynaryjnej ponoszą właściciele, którzy stosownie do art. 49 ust. 2 pkt 3 lit. a ustawy decydują o przeznaczeniu i wprowadzeniu mięsa do innego zakładu w celu rozbioru, przetworzenia czy też składowania, a konsekwencją takiej decyzji jest obowiązek ponoszenia kosztów kontroli. Z tego względu stwierdzenie organu, że "bez znaczenia jest kto mięso dostarczył i czyją stanowi własność..." jest nieuprawnione, a pogląd ten, wyrażony bez wskazania podstawy prawnej, jest bezzasadny.

W wyniku rozpatrzenia powyższego zażalenia [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w O. postanowieniem z dnia [...], nr [...], utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, uznając zarzuty za nieuzasadnione.

W uzasadnieniu przedstawił dotychczasowy tok postępowania, a nadto stwierdził, iż niewskazanie w sentencji postanowienia przepisów materialnych nie stanowi przesłanki do jego wzruszenia, gdyż przepisy te zostały przywołane w dalszej treści uzasadnienia. Odnośnie oparcia zarzutu na przepisie art. 34 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ odwoławczy podniósł, że zarzut tego rodzaju błędu może skutkować jedynie co do oznaczenia lub tożsamości zobowiązanego, a nie do stosowania wobec niego przepisów, które w jego odczuciu nie mają zastosowania. Podkreślił, że w razie nieistnienia obowiązku powinien zostać sformułowany zarzut z art. 34 pkt 1 powołanej ustawy. Poza tym wskazał, że zarzut uznaniowości co do wyboru płatnika jest bezzasadny, gdyż dla ustalonych cennikowo opłat jednoznacznie mówi się o należności pobrania opłaty za mięso składowane pochodzące z innego zakładu, co przesądza o obowiązku ponoszenia opłaty przez posiadacza towaru. Wywiódł, że gdyby miało być odwrotnie, to ustawodawca zastrzegłby obowiązek dającego towar do składowania. Skutki związane z niewłaściwym przetrzymywaniem towaru, ustalone w czasie kontroli, dotykać będą podmiot świadczący usługę, a nie oddającego mu towar.

W skardze na powyższe postanowienie A Sp. z o.o. w O. wniosła o uchylenie postanowień organów obydwu instancji, zarzucając naruszenie prawa materialnego tj. art. 49 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych (...), powtarzając argumentację podnoszoną w zażaleniu, dotyczącą prawidłowości zarzutu co do błędu w osobie zobowiązanego i wywodząc, że z porównania adresata tytułu wykonawczego z danymi adresata obowiązku wynikającego z ustawy wynika, iż nie ciąży na niej obowiązek ponoszenia opłat za kontrolę weterynaryjną. Poza tym skarżąca podniosła, iż z przepisów ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (...) wynikają dwa rodzaje opłat, z których jedne dotyczą wykonywania przez Inspekcję zadań ustawowych o charakterze daniny publicznej (art. 49), a drugie za czynności usługowe (art. 49a). Kwestia podmiotowa pierwszego rodzaju opłat jest niejednoznaczna, gdyż nie został wskazany podmiot zobowiązany do ponoszenia opłaty weterynaryjnej za czynności przeprowadzone w A. Poza tym w tytule wykonawczym wskazany został przepis art. 49 ust. 9 ustawy jako akt normatywny stanowiący, że należność objęta tym tytułem powstała z mocy prawa, podczas gdy przepis ten przesądza jedynie o konieczności stosowania przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podkreśliła ponadto, że nie można wywodzić obowiązku ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych bez wyraźnego przepisu rangi ustawowej, co wynika z art. 84 Konstytucji.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, przytaczając w całości uzasadnienie zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), kontrola działalności administracji publicznej przez sąd administracyjny sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Na zasadzie art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kognicji Sądu podlegają postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie.

Postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego należy zaliczyć do postanowień określonych w art. 3 § 2 pkt 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podstawę wydania tego rozstrzygnięcia stanowią przepisy art. 17 § 1 w zw. z art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 ze zm.), a po myśli § 2 ostatnio wymienionego przepisu na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie.

Z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżone postanowienie jest zgodne prawem, wynika konsekwencja co do tego, iż sąd ten rozważa prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji, jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania decyzji, badając prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Badając sprawę z tego punktu widzenia przyjąć należało, iż skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżonemu postanowieniu nie można postawić zarzutu naruszenia prawa (zarówno procesowego, jak i materialnego).

W pierwszej kolejności należy wskazać, że według art. 2 § 1 pkt 5 w zw. z art. 3 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji egzekucji administracyjnej podlegają należności pieniężne przekazane do tej egzekucji na podstawie odrębnych przepisów, gdy obowiązek ten wynika z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo – w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego – bezpośrednio z przepisu prawa.

Taka sytuacja zachodzi w rozpatrywanej sprawie, w której postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte w celu wykonania obowiązku wynikającego bezpośrednio z przepisów prawa tj. z przepisów obowiązującej do dnia 1 maja 2004r. ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Inspekcji Weterynaryjnej (t.j. Dz. U. z 1999r. Nr 66, poz. 752 ze zm.), który to akt prawny wskazany został w tytule wykonawczym jako podstawa prawna obowiązku przez wierzyciela – Powiatowego Lekarza Weterynarii w O.

Powołana ustawa regulowała zakres obowiązków i uprawnień organów Inspekcji Weterynaryjnej, określając w art. 49 ust. 1 i 2 uprawnienie do pobierania opłat za wykonywane przez nie badania i inne czynności, wśród których wymienione zostały opłaty weterynaryjne za kontrolę mięsa przeznaczonego do rozbioru, przetwórstwa i składowania, jeżeli mięso to pochodzi z innego zakładu (ust. 2 pkt 3 lit. a). Poza tym ustawodawca w przepisie art. 49 ust. 9 tej ustawy sprecyzował, że do należności pieniężnych z tytułu opłat, o których mowa w ust. 2, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Poza tym w przepisie art. 49 ust. 7 pkt 1 zawarta została delegacja dla ministra właściwego do spraw rolnictwa do ustalenia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych w drodze rozporządzenia wysokości opłat za wykonane czynności, o których mowa w ust. 2. W wyniku realizacji tego upoważnienia wydane zostało rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 lutego 2003 r. w sprawie wysokości opłat za czynności oraz za urzędowe badania laboratoryjne wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną (Dz.U. Nr 29, poz. 246 ze zm.), ustalające w załączniku Nr 1 stawki opłat za czynności wykonywane przez inspekcję weterynaryjną, określając w punkcie 32 stawkę opłaty za weterynaryjną kontrolę mięsa przeznaczonego do rozbioru, przetwórstwa i składowania, jeżeli mięso to pochodzi z innego zakładu, wynoszącą 12 zł za tonę.

W związku z powyższym uregulowaniem wskazać w tym miejscu trzeba, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, które skład orzekający podziela, w sytuacji, gdy obowiązek uiszczania opłaty wynika wprost z ustawy, a przepisy prawa materialnego nie przewidują załatwienia sprawy w formie decyzji, dokonanie obliczenia opłaty powinno następować w drodze czynności materialno-technicznej typu wykonawczego, w trybie pozaprocesowym, lub w drodze samoobliczenia (por. wyroki NSA z dnia 19 lipca 1983 r. sygn. II SA 771/83, ONSA 1983, nr 2, poz. 61 oraz z dnia 17 grudnia 1985 r. sygn. III SA 988/85 - ONSA 1985, nr 2, poz. 38). Ponadto w orzecznictwie podkreślano tendencje ustawodawcy do odchodzenia od stosowania formy decyzyjnej w sprawach realizacji określonych obowiązków względem państwa na rzecz obowiązków wynikających bezpośrednio z przepisów prawa, wskazując jednocześnie, iż rozwiązania takie nie zamykają zobowiązanemu drogi do ochrony swych praw (por. uchwała 5 sędziów NSA z dnia 26 czerwca 1997 r., sygn. OPK 1/97, ONSA z 1997 r., nr 4, poz. 97). Stanowisko to jest nadal aktualne po reformie sądownictwa administracyjnego na gruncie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przewidującej w art. 3 § 2 pkt 4 i art. art. 52 § 3 możliwość wniesienia skargi na czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, a w przypadku niewyrażenia takiego stanowiska przez organ, przewidującej w art. 3 § 2 pkt 8 zaskarżenie bezczynności organu. Natomiast w razie konkretyzacji obowiązku w tytule egzekucyjnym możliwość zaskarżenia do sądu postanowień wydawanych w toku postępowania egzekucyjnego w administracji wynika z art. 3 § 2 pkt 3 tej ustawy. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie z uwagi nieskorzystanie przez A z opisanych wyżej innych środków zaskarżenia.

Dodać w tym miejscu jeszcze trzeba, że w wyniku nowelizacji ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji od dnia 30 listopada 2001 r. w przepisie art. 34 § 1 wprowadzona została instytucja związania organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela sprawie zarzutów wniesionych na podstawie art. 33 pkt 1-5 tej ustawy. Ponadto należy mieć na względzie, iż przepisem art. 1 pkt 7 ustawy z dnia 10 września 2003 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 193, poz. 1884), dodano do art. 34 przepis § 1a, obligujący wierzyciela do wydania postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, jeżeli jest on lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia.

A contrario – w sytuacji, jeśli zarzut, wniesiony na podstawie art. 33 pkt 1-5 ustawy dotyczy obowiązku, który przez organ administracji będący wierzycielem nie został skonkretyzowany w drodze aktu administracyjnego, obowiązkiem wierzyciela jest merytoryczne rozpoznanie tego zarzutu, nawet jeśli polega on na kwestionowaniu istnienia obowiązku. Stanowisko wierzyciela powinno być wyrażone w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 34 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji).

Odnosząc się do treści zarzutu sformułowanego przez skarżącą A, należy wskazać, iż został on oparty o przepis art. 33 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dotyczący błędu co do osoby zobowiązanego. Tak precyzując zarzut skarżąca wywodziła, że w tytule wykonawczym wskazano osobę, na której nie ciąży obowiązek zapłaty za weterynaryjną kontrolę mięsa. Stanowisko argumentowała porównaniem danych osoby wskazanej w tytule wykonawczym z danymi adresata orzeczenia lub innego dokumentu stanowiącego podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego, podnosząc, iż ustawa o zwalczaniu chorób zakaźnych jest takim właśnie dokumentem, a analiza przepisów ustawy nie daje podstaw do wniosku, by wolą ustawodawcy było zobligowanie chłodni przyjmujących mięso na przechowanie do ponoszenia opłat za kontrolę tegoż mięsa, stąd nie można przyjąć, że obowiązek zapłaty powstał z mocy prawa.

W ocenie Sądu należy podzielić stanowisko organów obydwu instancji, iż w zaistniałym stanie faktycznym nie ma miejsca błąd co do osoby zobowiązanego, gdyż nie zaistniała rozbieżność podmiotowa czyli rozbieżność co do oznaczenia lub tożsamości zobowiązanego. Obowiązek poniesienia opłat za weterynaryjną kontrolę mięsa wykonaną w miesiącach marcu i kwietniu 2003 r. w Oddziale A w O. obciążać miał tę właśnie A, a nie inną chłodnię na terenie kraju.

Analiza treści wywodów konsekwentnie podnoszonych zarówno w zarzucie, jak również w zażaleniu i skardze, prowadzi do wniosku, że skarżąca A, wskazując na argument, iż obowiązek ponoszenia opłat przez chłodnie nie wynika wprost z przepisów prawa, kwestionuje w istocie zasadność nałożenia na nią obowiązku ponoszenia opłat weterynaryjnych. Przesądza to o tym, że tak uzasadnionego zarzutu nie można rozpatrywać w kontekście błędu co do osoby zobowiązanej. Zgodnie z poglądem utrwalonym w zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie, nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego, jeśli zobowiązany kwestionuje zasadność nałożenia na niego obowiązku i, wnosząc zarzut zmierza do zbadania zasadności nałożenia na niego tego obowiązku (por. P. Przybysz "Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz", Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2003, str. 131 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 grudnia 1998 r., sygn. akt III SA 2801/97, System Informacji Prawnej LEX nr 37165).

W świetle powyższego zgodzić się należy z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że tak skonkretyzowany zarzut wyczerpuje przesłanki z art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dotyczącego nieistnienia obowiązku.

W tym miejscu należy wskazać, że w orzecznictwie prezentowany był pogląd, iż zarzut nieistnienia obowiązku może być podnoszony wyłącznie w sytuacji, kiedy nieistnienie obowiązku jest następstwem okoliczności, która nastąpiła po wydaniu tytułu wykonawczego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 1998 r., sygn. akt III SA 1418/97, System informacji Prawnej LEX nr 37145). Stanowisko to nie znajduje jednak uzasadnienia w świetle znowelizowanej treści przepisu art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, umożliwiającej wypowiedzenie się wierzyciela, a nie tylko organu egzekucyjnego, w kwestii zgłoszonych zarzutów.

Przechodząc do rozpoznania tak sformułowanego zarzutu, należy rozstrzygnąć, czy w świetle ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Inspekcji Weterynaryjnej można ustalić krąg podmiotów, których dotyczy omówiony już wyżej obowiązek ponoszenia opłat, skonkretyzowany w przepisach tej ustawy.

W związku z powyższym trzeba wskazać, iż zakres podmiotowy powyższej ustawy określony został w przepisach art. 5 oraz art. 31, w którym zobowiązano podmioty podejmujące działalność lub zajmujące się ubojem zwierząt rzeźnych lub skupem zwierząt łownych, rozbiorem i przetwórstwem mięsa oraz produkcją mięsa mielonego i wyrobów mięsnych niepoddanych obróbce termicznej, pozyskiwaniem, przetwórstwem mleka, ryb, skorupiaków, mięczaków, jaj konsumpcyjnych i innych środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego, a także ich składowaniem i transportem, do zapewnienia warunków weterynaryjnych oraz uzyskania decyzji w sprawie dopuszczenia zakładu do prowadzenia produkcji. Podmiotom tym może być nadany weterynaryjny numer identyfikacyjny, a nadto podlegają one wpisowi do rejestru zakładów dopuszczonych do prowadzenia produkcji na obszarze właściwości powiatowego lekarza weterynarii.

Przyjąć należy, że wymienione podmioty z uwagi na specyfikę prowadzonej działalności podlegają Inspekcji Weterynaryjnej działającej w zakresie określonym ustawowo w art. 34 ust. 1 ustawy, obejmującym zapobieganie chorobom zakaźnym zwierząt i ich zwalczanie oraz nadzór nad jakością zdrowotną produktów pochodzenia zwierzęcego, a w szczególności sprawowanie nadzoru nad przestrzeganiem warunków weterynaryjnych (pkt 3) oraz sprawowaniem nadzoru nad jakością zdrowotną środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego, w tym nad warunkami sanitarnymi ich pozyskiwania, produkcji, przetwarzania, składowania, transportu oraz sprzedaży bezpośredniej (pkt 4). Z tego względu podmioty te są obowiązane wykonywać obowiązki nałożone w tym zakresie przez Inspekcję Weterynaryjną. Do takich obowiązków należy również ponoszenie opłat wynikających z przepisu art. 49 ust 2 pkt 3 lit. a analizowanej ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (...), odnoszącego się do opłat za kontrolę mięsa przeznaczonego rozbioru, przetwórstwa i składowania, jeżeli mięso to pochodzi z innego zakładu. W tym miejscu trzeba zauważyć, iż w myśl art. 2 pkt 33 i 38 tej ustawy kontrola weterynaryjna oznacza kontrolę fizyczną, polegającą na sprawdzeniu towaru i jego otoczenia, w tym pobranie próbek i przeprowadzenie badań laboratoryjnych, lub kontrolę dokumentów odnoszącą się do towarów, zmierzającą bezpośrednio lub pośrednio do ochrony zdrowia ludzi i zwierząt. Ustawodawca zawarł definicję kontroli weterynaryjnej w słowniczku do ustawy, natomiast w tekście nie posługuje się nim, a jedynie ogólnym pojęciem "kontrola". Zauważyć należy również, że bezpośrednio do powołanego przepisu art. 49 ust. 2 pkt 3 odnosi się przepis art. 49 ust. 4 tej ustawy, z którego wynika, iż opłaty za czynności, o których mowa w ust. 2 pkt 3, obejmują koszty sprawowania nadzoru nad rozbiorem, przetwórstwem i składowaniem mięsa oraz przetwórstwem ryb i mleka.

W ocenie Sądu, z brzmienia powołanych przepisów wynika, że zawarty w art. 49 ust. 2 pkt 3 lit. a analizowanej ustawy obowiązek ponoszenia opłat odnosi się do zakładów dopuszczonych do prowadzenia produkcji i wpisanych do rejestru, w tym również do chłodni, będących jednostkami prowadzącymi działalność polegającą na przechowywaniu mięsa, które nie jest ich własnością, a pochodzi z innych zakładów. Stanowisko takie jest uprawnione zażywszy, że w powyższych opłatach, dotyczących wykonywanej przez Inspekcję Weterynaryjną kontroli mięsa pochodzącego z innego zakładu, zawierają się również koszty związane ze sprawowaniem przez tę Inspekcję nadzoru nad składowaniem. Przyjęcie odmiennego poglądu prowadziłoby do wniosku, że z tytułu sprawowania przez Inspekcję Weterynaryjną ustawowo określonych obowiązków, wynikających z powołanego wyżej art. 34 ust. 1 ustawy, wśród których mieści się nadzór nad przechowywaniem mięsa, chłodnie nie ponosiłyby jakiejkolwiek odpłatności, pomimo ustawowego zapisu o odpłatności za ten nadzór, wynikającej z art. 49 ust. 4 ustawy. Poza chłodniami nie można znaleźć przy tym innych podmiotów, które byłyby zobowiązane do ponoszenia odpłatności z tego tytułu.

Ponadto należy również mieć na względzie przepis art. 49 ust. 5 analizowanej ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (...), zawierający wyłączenia przedmiotowe od obowiązku ponoszenia opłat za badania i inne czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną, jeżeli w wyniku badań nie stwierdzono naruszeń warunków weterynaryjnych, sanitarnych i jakościowych, wśród których w pkt 4 lit. a wymienione zostały opłaty za czynności związane ze sprawowaniem nadzoru nad przestrzeganiem warunków weterynaryjnych przez podmioty, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 i 3-12 oraz ust. 1a tej ustawy. Wymienione tu przepisy w żadnym razie nie dotyczą zakładów zajmujących się przechowywaniem mięsa przeznaczonego do spożycia lub jego składowaniem, za jaki w niniejszej sprawie należy uznać A.

Z lektury akt wynika, iż określony w tytule wykonawczym obowiązek dotyczy kontroli mięsa i jego elementów, przeznaczonych do składowania w Oddziale A w O., pochodzących z różnych zakładów z całego kraju, wymienionych szczegółowo wraz z podaniem ilości mięsa z każdego z nich. Skoro kontrola została przeprowadzona przez uprawnionego lekarza weterynarii, czego skarżąca nie kwestionuje, to A obciążały z mocy prawa opłaty za kontrolę przyjętej ilości mięsa, wyliczone przy zastosowaniu stawki wynikającej z przepisów powołanego rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 lutego 2003 r. w sprawie wysokości opłat za czynności oraz za urzędowe badania laboratoryjne wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną.

W konkluzji stwierdzić przyjdzie, że wynikający z art. 49 § 2 pkt 3 lit a ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (...) ustawowy obowiązek ponoszenia opłat za kontrolę mięsa przeznaczonego rozbioru, przetwórstwa i składowania, w sytuacji, gdy mięso to pochodzi z innego zakładu, odnosi się również do podmiotów prowadzących chłodnie. Nie można zatem mówić o zarzucanym naruszeniu wynikających z art. 22 i 84 Konstytucji RP zasad wolności gospodarczej oraz obowiązku ponoszenia ciężarów określonych w ustawie, poprzez dowolność wskazania podmiotu zobowiązanego, tym samym nie zachodzi również okoliczność, w której można byłoby stwierdzić nieistnienie obowiązku, co czyniłoby zasadnym zarzut oparty o przepis art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności faktyczne i prawne, należało stwierdzić, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, nie stwierdzono również naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stąd na podstawie art. 151 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.