Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1611/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.3 ust. 2 pkt 7 lit. b
journal: Dz.U. 2010 nr 247 poz 1652
law: Ustawa z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 października 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2012 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 3 657 (trzy tysiące sześćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 13 października 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania W. K. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 14 maja 2014 r. określającej ww. w podatku od towarów i usług za listopad 2012 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości 6.927 zł, uchylił w całości decyzję organu I instancji i w tym zakresie określił skarżącemu w podatku od towarów i usług za listopad 2012 r. kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości 1.502 zł.

Decyzja organu została wydana na tle następującego stanu faktycznego:

Po przeprowadzeniu kontroli podatkowej i postępowania podatkowego organ I instancji decyzją z dnia 14 maja 2014 r. określił skarżącemu w podatku od towarów i usług za listopad 2012 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości 6.927 zł.

Organ dokonał rozliczenia stronie podatku od towarów i usług w kwocie odmiennej od zadeklarowanej wskutek zakwestionowania prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktury z dnia 13 listopada 2012 r., dokumentującej sprzedaż na rzecz skarżącego samochodu osobowego marki Infiniti za cenę netto: 208.130,08 zł, VAT: 47.869,92 zł, wobec stwierdzenia, że strona nie prowadziła faktycznej działalności gospodarczej w zakresie najmu, dzierżawy, leasingu pojazdów a także wobec uznania, że nie został spełniony warunek o przeznaczeniu ww. pojazdu na cele związane wyłącznie z oddaniem go w odpłatne używanie na podstawie umowy najmu.

Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 13 października 2014 r. uchylił w całości decyzję organu I instancji i w tym zakresie określił w podatku od towarów i usług za listopad 2012 r. kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości 1.502 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zasadnie zakwestionowano dokonane przez skarżącego odliczenie pełnej kwoty podatku naliczonego z tytułu nabycia samochodu osobowego marki Infiniti, bowiem w sprawie nie ma zastosowania art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. b) ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym. Równocześnie w okolicznościach sprawy organ odwoławczy nie podzielił stanowiska organu I instancji, że działania strony podejmowane w związku z nabyciem i wynajmem ww. pojazdu odbywały się poza opodatkowaniem VAT i doszło w sprawie do zadysponowania majątkiem prywatnym, stronie zatem przysługiwało prawo odliczenia podatku naliczonego wynikającego ze spornej faktury, jednak w wysokości 60%, nie więcej niż 6.000 zł. Jednocześnie organ uznał, że świadczenie usług wynajmu ww. pojazdu podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT a strona prawidłowo ujęła w rozliczeniu kwotę podatku w wysokości 575 zł wynikającą z faktury z dnia 30 listopada 2012 r. dokumentującej świadczenie na rzecz "A" W. K., I. S.-W. Sp. jawna wynajmu przedmiotowego pojazdu.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, pomimo formalnego rozszerzenia przez skarżącego zakresu działalności w zakresie wynajmu i dzierżawy samochodów osobowych, nie był on podmiotem wykonującym profesjonalnie czynności, o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 7 lit. b) ww. ustawy nowelizującej (oddanie w odpłatne używanie samochodów na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze a samochody te są przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy). Zdaniem organu rzeczywistym celem podjętych przez stronę działań (zakup pojazdu a następnie oddanie go w najem "A" W. K., I. S.-W. Sp. jawna), nie było prowadzenie profesjonalnej działalności w zakresie wynajmowania pojazdów, zaś skierowanie oferty wyłącznie do jednego podmiotu (powiązanego ze skarżącym osobowo i kapitałowo) i incydentalne zawarcie umowy najmu świadczy, że działania te nakierowane były jedynie na zaspokojenie potrzeb podmiotu powiązanego. Jednocześnie przy zachowaniu możliwości wykorzystywania samochodu na potrzeby osobiste, strona stworzyła formalne podstawy do pełnego odliczenia podatku naliczonego wykazanego w spornej fakturze, poprzez wyeliminowanie ograniczeń w tym zakresie wynikających z art. 3 ust. 1 ustawy nowelizującej. Co istotne skarżący mógł dysponować i dysponował pojazdem oraz korzystał z niego na potrzeby osobiste, o czym mowa w składanych przez niego wyjaśnieniach, z których wynika m.in., że samochód służył do jazdy do i z miejsca prowadzonej działalności do domu.

Organ odwoławczy analizując chronologię czynności podjętych przez skarżącego, wskazał że w dniu 18 października 2012 r. złożył on wniosek o rozszerzenie zakresu prowadzonej jednoosobowo działalności o wynajem/dzierżawę samochodów, następnie w dniu 13 listopada 2012 r. nabył przedmiotowy pojazd aby 15 listopada 2012 r. wynająć go Spółce "A". Poza wskazanymi czynnościami nie podjął w zasadzie żadnych innych działań, mających świadczyć o rozpoczęciu i prowadzeniu profesjonalnej działalności o nowym profilu oraz skierowaniu oferty do szerokiego grona konsumentów. Z ustaleń poczynionych przez organ I instancji wynika natomiast, że decyzję o najmie pojazdu przez Spółkę "A" podjął sam skarżący, jako jej wspólnik. On też głównie użytkował w Spółce przedmiotowy pojazd.

Dyrektor podkreślił, że strona nie przedstawiła dowodów na okoliczność prowadzenia przez nią działań podobnych do profesjonalnych usługodawców, zajmujących się wynajmem długoterminowym samochodów osobowych, w tym polegających na rozpoznaniu rynku. Zasadniczy przedmiot wykonywanej przez skarżącego działalności stanowiło przetwarzanie i konserwowanie ryb i produktów rybołówstwa. Po nabyciu samochodu Infiniti skarżący w ofercie powszechnej nie reklamował swoich usług, w zakresie wynajmu pojazdów, by zainteresować nimi potencjalnych klientów. Nie dysponował również flotą samochodową, której posiadanie umożliwiłoby świadczenie usług dla szerokiego grona odbiorców. Na terenie firmy skarżący nie zamieścił żadnej reklamy o prowadzonych usługach wynajmu, nie wyodrębnił żadnego miejsca czy placu, na którym wystawione auto mogłoby zostać pokazane zainteresowanym klientom.

Organ wskazał ponadto, że analiza umowy zawartej ze Spółką "A" prowadzi do wniosku, że strona nie zadbała należycie o zabezpieczenie własnych interesów, tj. o jak najkorzystniejsze ustalenie warunków podjętej transakcji. Świadczy o tym brak w umowie postanowień zabezpieczających, charakterystycznych dla rynkowych ofert wynajmu samochodów (np. postanowień o pobraniu jednorazowej kaucji oraz o dopuszczalnym okresowym limicie kilometrów do przejechania przez najemcę czy szczegółowych postanowień dotyczących ponoszenia kosztów eksploatacji pojazdu).

W ocenie organu potwierdzeniem powyższego są również faktury dokumentujące zakup paliwa wystawione na skarżącego a nie Spółkę (następnie skorygowane w ten sposób, że jako nabywcę wskazano Spółkę "A").

Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy stwierdził, że skarżący nie był podmiotem prowadzącym profesjonalną działalność w przedmiocie wynajmu pojazdów a zatem nie był uprawniony do pełnego odliczenia podatku naliczonego wynikającego ze spornej faktury, jako podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. b) ww. ustawy nowelizującej.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe rozstrzygnięcie strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając naruszenie:

- art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. b) ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym,

- art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług,

- art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez dowolną a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która doprowadziła do nieuzasadnionego przyjęcia, że skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie odpłatnego wynajmu samochodów oraz, że używa samochodu Infiniti do celów prywatnych,

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez poprzestanie na przyjęciu, ze skarżący używał samochodu Infiniti także do celów prywatnych bez uzasadnienia na jakich dowodach organ się oparł czyniąc takie ustalenia oraz dlaczego uznał tego typu uzasadnienia za udowodnione.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że wobec wykazania, iż pojazd Infiniti użytkowany był wyłącznie w związku z wykonywaniem działalności gospodarczej przez Spółkę "A", przez jej pracowników jak i wspólników, jak również zważywszy na fakt, że podmiot ten wynajmuje kilka pojazdów, w tym także Nissan Qashqai, nie sposób uznać prowadzonej przez skarżącego działalności za działalność o charakterze incydentalnym. Skoro Dyrektor nie kwestionuje samej możliwości odliczenia podatku, pomimo faktu, ze skarżący jest jednocześnie wspólnikiem w Spółce "A", zaś żaden przepis prawa nie zakazuje zawierania umów pomiędzy wspólnikiem spółki jawnej, a tą spółką oraz nie stanowi o jakichkolwiek konsekwencjach prawnych zawierania tego typu czynności prawnych, to tym bardziej organy podatkowe nie powinny wyciągać z powszechnie obowiązujących przepisów prawa konsekwencji w nich nieokreślonych.

O pozbawieniu prawa do pełnego odliczenia nie może świadczyć kilka omyłkowo wystawionych faktur VAT na zakup paliwa, w sytuacji gdy wszystkie omyłki zostały sprostowane i wystawione zostały faktury korygujące.

W ocenie skarżącego do pełnego odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury nabycia spornego pojazdu, wystarczyło w przedmiotowym okresie spełnić przesłanki w postaci: oddania w odpłatne używanie tego samochodu na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze oraz przeznaczenie przez podatnika tego pojazdu wyłącznie do wykorzystywania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy.

Zdaniem autora skargi już analiza umowy najmu z dnia 15 listopada 2012 r. pozwala na uznanie, że sporny pojazd wykorzystywany jest wyłącznie na cele odpłatnego użytkowania przez inny podmiot niż jego właściciel, bowiem skarżący w dalszym ciągu pozostaje właścicielem samochodu, to jednak umowa najmu, która łączy go ze Spółką zawarta została na czas nieokreślony, a zatem to Spółka jest jego wyłącznym dysponentem. Zawarcie umowy najmu i wydanie jej przedmiotu na rzecz najemcy skutkują utratą możliwości dysponowania przedmiotem umowy najmu przez właściciela.

Brak jest zatem podstaw aby kwestionować spełnienie przesłanek określonych w przepisie art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. b) ustawy nowelizującej, bowiem strona postępowania jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą między innymi w zakresie wynajmu pojazdów, która samochód Infiniti, jak również Nissan Qashqai wynajmuje na czas nieoznaczony przekraczający sześć miesięcy odpłatnie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm. dalej jako "u.p.t.u"), w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 u.p.t.u., przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124 u.p.t.u. W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 u.p.t.u., w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r. nadanym ustawą z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o transporcie drogowym (Dz. U. nr 247, poz. 1652 dalej jako "ustawa nowelizująca"), kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika: a) z tytułu nabycia towarów i usług, b) potwierdzających dokonanie przedpłaty (zaliczki, zadatku, raty), jeżeli wiązały się one z powstaniem obowiązku podatkowego, c) od komitenta z tytułu dostawy towarów będącej przedmiotem umowy komisu – z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 29 ust. 4.

Do dnia 31 grudnia 2010 r., zasady odliczenia podatku od towarów i usług od nabycia samochodów regulowały przepisy art. 86 ust. 3-7a u.p.t.u.

Na mocy art. 1 ust. 1 pkt 11 lit. b ustawy nowelizującej, z dniem 1 stycznia 2011 r. zostały uchylone przepisy art. 86 ust. 3-7a u.p.t.u. Natomiast dodano m.in. przepis art. 86a ust. 1-10 u.p.t.u., w którym określono zasady odliczenia podatku naliczonego związanego z nabyciem samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przepis art. 88a u.p.t.u., określający zasady odliczenia paliwa do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony. Stosownie do art. 9 pkt 2 ustawy nowelizującej, dodane przepisy art. 86a ust. 1-10 oraz art. 88a weszły w życie z dniem 1 stycznia 2013 r. Natomiast, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. kwestie dotyczące odliczenia podatku od towarów i usług związanego z nabyciem samochodów oraz paliw, regulują odpowiednio przepisy art. 3 oraz art. 4 ustawy nowelizującej.

Podkreślić przy tym należy, że zawarte w art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy nowelizującej unormowania w zakresie ograniczenia prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia pojazdów samochodowych oraz ich leasingu, najmu, dzierżawy i innej podobnej umowy oraz nabycia paliw silnikowych do tychże pojazdów generalnie przywróciły na okres trzech lat ograniczenia obowiązujące w tym zakresie do momentu wydania przez TSUE (poprz. ETS) wyroku z 22 grudnia 2008 r. w sprawie C-414/07 Magoora, Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Krakowie

W art. 3 ustawy nowelizującej ustawodawca wprowadził ograniczenia prawa do odliczenia. W myśl tego przepisu w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwotę podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca – nie więcej jednak niż 6.000 zł (art. 3 ust. 1). W przypadku nabycia pojazdów samochodowych ustawodawca zróżnicował prawo do odliczenia podatku naliczonego w zależności od dopuszczalnej masy, cech danego pojazdu oraz okoliczności związanych z jego nabywcą.

Możliwość odliczenia całej kwoty podatku istnieje:

- po pierwsze, gdy dopuszczalna masa pojazdu przekracza 3,5 tony, co wynika a contrario z treści art. 86 ust. 3 u.p.t.u.,

- po drugie, w przypadku pojazdów, których dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 3,5 tony, ale które charakteryzują się cechami określonymi w art. 86 ust. 4 pkt 1-6 u.p.t.u. (art. 3 ust. 2 pkt 1-6 ustawy nowelizującej),

- po trzecie, gdy przedmiotem działalności podatnika jest odprzedaż samochodów – art. 86 ust. 4 pkt 7 lit. a u.p.t.u. (art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. a) ustawy nowelizującej) lub, gdy przedmiotem tej działalności jest oddanie w odpłatne używanie samochodów na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze i te samochody są przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy – art. 86 ust. 4 pkt 7 lit. b u.p.t.u. (art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. b) ustawy nowelizującej).

Wyłączenie wskazane w pkt 3 ma zatem charakter podmiotowo-przedmiotowy. Dotyczy ono nabycia samochodu osobowego przeznaczonego do dalszej odprzedaży (oddania w odpłatne używanie na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu), ale wyłącznie wówczas, gdy jest to przedmiotem nie tylko statutowej, ale faktycznej działalności podatnika. Odnosi się do podmiotów prowadzących działalność polegającą na kupnie, a następnie odsprzedaży (oddania w odpłatne używanie) samochodów, a wyłączenie od ograniczenia prawa do odliczenia dotyczy tych pojazdów, które są przedmiotem tejże działalności.

Warto w tym miejscu również wskazać, że przepisy u.p.t.u. w brzmieniu obowiązującym w okresie, którego dotyczy postępowanie stanowiły, że działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, (...) również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 u.p.t.u.). Zatem nawet jednorazowa czynność przesądzać może o prowadzeniu działalności gospodarczej.

W niniejszej sprawie kwestią sporną nie był fakt oddania przez skarżącego do odpłatnego używania na podstawie umowy najmu samochodu marki Infiniti (umowa z dnia 15 listopada 2012 r.) a także wymagany okres, na który umowa została zawarta.

Organ odwoławczy zakwestionował odliczenie całości podatku wykazanego w fakturze zakupu ww. pojazdu (ponad kwotę 6.000 zł), uznając że skarżący nie prowadził faktycznej działalności gospodarczej polegającej na wynajmie samochodów a wskazana umowa i oddanie pojazdu do odpłatnego używania miała charakter incydentalny mający na celu jedynie formalne spełnienie cyt. wyżej warunków i odliczenie podatku naliczonego wykazanego w fakturze zakupu.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, pomimo formalnego rozszerzenia przez skarżącego zakresu działalności w zakresie wynajmu i dzierżawy samochodów osobowych, nie był on podmiotem wykonującym profesjonalnie czynności, o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 7 lit. b) ww. ustawy nowelizującej a pojazd ten nie był wykorzystywany wyłącznie na wskazane w tym przepisie cele. Na potwierdzenie powyższego organ przywołał szereg ustalonych okoliczności faktycznych a mianowicie:

- powiązania osobowe i kapitałowe między skarżącym a Spółką "A" oraz tożsame miejsce prowadzenia działalności,

- fakt, że skarżący jako wspólnik ww. podjął decyzję o wynajmie pojazdu a także głównie on go użytkował,

- poza zakupem i oddaniem auta do odpłatnego używania, skarżący nie podjął w zasadzie żadnych innych działań, mających świadczyć o rozpoczęciu i prowadzeniu profesjonalnej działalności o nowym profilu oraz skierowaniu oferty do szerokiego grona konsumentów,

- strona nie przedstawiła dowodów na okoliczność prowadzenia przez nią działań podobnych do profesjonalnych usługodawców, zajmujących się najmem długoterminowym samochodów osobowych, w tym polegających na rozpoznaniu rynku,

- zasadniczy przedmiot wykonywanej przez skarżącego działalności stanowiło przetwarzanie i konserwowanie ryb i produktów rybołówstwa,

- po nabyciu samochodu Infiniti skarżący w ofercie powszechnej nie reklamował swoich usług, w zakresie wynajmu pojazdów, by zainteresować nimi potencjalnych klientów. Nie dysponował również flotą samochodową, której posiadanie umożliwiłoby świadczenie usług dla szerokiego grona odbiorców. Na terenie firmy skarżący nie zamieścił żadnej reklamy o prowadzonych usługach wynajmu, nie wyodrębnił żadnego miejsca czy placu, na którym wystawione auto mogłoby zostać pokazane zainteresowanym klientom,

- analiza umowy zawartej ze Spółką "A" prowadzi do wniosku, że strona nie zadbała należycie o zabezpieczenie własnych interesów, tj. o jak najkorzystniejsze ustalenie warunków podjętej transakcji. Świadczy o tym brak w umowie postanowień zabezpieczających, charakterystycznych dla rynkowych ofert wynajmu samochodów (np. postanowień o pobraniu jednorazowej kaucji oraz o dopuszczalnym okresowym limicie kilometrów do przejechania przez najemcę czy szczegółowych postanowień dotyczących ponoszenia kosztów eksploatacji pojazdu).

- część faktur dokumentujących zakup paliwa zostało wystawionych na skarżącego a nie Spółkę (następnie skorygowane w ten sposób, że jako nabywcę wskazano Spółkę "A").

W ocenie Sądu przedstawione okoliczności nie są wystarczające i nie uprawniały organów podatkowych do stwierdzenia, że skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej, o której mowa w przepisie art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. b) ustawy nowelizującej a sporny pojazd nie był wykorzystywany wyłącznie na wskazane w tym przepisie cele.

Sam fakt zawarcia przez skarżącego umowy najmu pojazdu ze Spółką, w której był wspólnikiem a także fakt, że o zawarciu umowy przez Spółkę decydował sam skarżący (co istotne za zgodą wspólników) nie podważa okoliczności wykonywania przez stronę działalności gospodarczej we wskazanym wyżej zakresie (tym bardziej, że z oświadczeń strony wynika, że nie jest to jedyny pojazd, który oddał w opłatne używanie).

Z akt sprawy wynika, że skarżący od dnia 18 października 2012 r. poszerzył prowadzoną działalność gospodarczą o pozycje: 77.11.Z – wynajem i dzierżawa samochodów osobowych i furgonetek, 77.12.Z – wynajem i dzierżawa pozostałych samochodów, z wyłączeniem motocykli. Następnie nabył pojazd marki Infiniti, wprowadził go do ewidencji środków trwałych i w dniu 15 listopada 2012 r. oddał w odpłatne używanie na podstawie umowy najmu za wynagrodzeniem w wysokości 5.000 zł netto miesięcznie.

Rację należy przyznać stronie skarżącej, że żaden z przepisów nie nakazuje zawierania umów najmu długoterminowego na czas określony, umieszczania reklam na pojazdach czy tym bardziej reklamowania świadczonych usług w środkach masowego przekazu. W tym zakresie argumenty organów nie podważyły faktu prowadzenia przez skarżącego działalności w spornym zakresie. Trudno doszukać się nawet jakiegokolwiek ekonomicznego i logicznego uzasadnienia w reklamowaniu swoich usług przez przedsiębiorcę dysponującego "flotą" jednego czy dwóch pojazdów, które są oddane w odpłatne użytkowanie dla stałego kontrahenta a więc nie są dostępne dla innych klientów. Z tych samych względów nie wydaje się celowe wyodrębnianie miejsca czy placu, na którym auto mogłoby zostać prezentowane. O zakwestionowaniu wskazanej okoliczności nie może świadczyć również brak dowodów na kontakty czy prowadzenie negocjacji z innymi klientami, tym bardziej, że cena najmu spornego pojazdu pozwalała na całkowity zwrot ceny jego zakupu po około 3,5 roku, co obiektywnie można uznać za opłacalną inwestycję. Organ ponadto ograniczył się jedynie do zanegowania miarodajności przedłożonych przez skarżącego wydruków ze stron internetowych wypożyczalni aut, nie przeprowadzając w tym zakresie żadnych dowodów z własnej inicjatywy, które mogłyby potwierdzić bądź zaprzeczyć racjonalności ekonomicznej podjętej przez skarżącego i Spółkę czynności. Tak głęboka ingerencja w swobodę działalności gospodarczej i interpretacja czynności przedsiębiorcy nie jest uzasadniona.

Zdaniem składu Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, organy podatkowe nie udowodniły również jakoby sporny pojazd nie był wykorzystywany na cele wskazane w art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. b) ustawy nowelizującej przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy. Z akt sprawy wynika, że samochód wykorzystywany był, chociaż sporadycznie, również przez innych niż skarżący wspólników Spółki i jej pracowników, dla celów prowadzonej przez nią działalności. Okoliczność prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej pod tym samym adresem co Spółka, czy też fakt kilkukrotnego zakupu paliwa do pojazdu Infiniti na nazwisko skarżącego a nie nazwę najemcy pojazdu, jakkolwiek może budzić pewne wątpliwości, to jednak w ocenie Sądu nie jest wystarczająca do zakwestionowania zakupu tego pojazdu do celów prowadzonej działalności w zakresie wynajmu pojazdów czy też jego wykorzystania w tym zakresie. Rozważania organu I instancji czy skarżący prowadząc przedmiotowy pojazd myślał i zachowywał się jak wspólnik Spółki czy też jako osoba fizyczna stanowią jedynie daleko idącą polemikę z argumentami strony a wobec braku dowodów potwierdzających wykorzystywanie pojazdu do celów prywatnych, nie mogą być podstawą do pozbawienia skarżącego prawa do odliczenia podatku naliczonego w pełnej wysokości.

Reasumując uznać należy, że w niniejszej sprawie skarżący spełnił przesłanki wskazane w przepisie art. art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. b) ustawy nowelizującej umożliwiające obniżenie podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego wykazanego w fakturze dokumentującej zakup pojazdu, a mianowicie przedmiotem działalności strony jest oddanie w odpłatne używanie samochodów na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze i te samochody są przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor Izby Skarbowej uwzględniając powyższe rozważania przyjmie, że w odniesieniu do zakwestionowanej faktury zakupu samochodu Infiniti podatnikowi będzie przysługiwało pełne odliczenie podatku VAT wykazanego w fakturze dokumentującej jego nabycie.

Po stronie podatku należnego Sąd nie doszukał się nieprawidłowości. Organ odwoławczy zasadnie uznał, że świadczenie usług wynajmu ww. pojazdu podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT, co skutkowało powstaniem obowiązku podatkowego w rozumieniu art. 19 ust. 1 i ust. 13 pkt 4 w zw. z art. 29 u.p.t.u. Zatem strona prawidłowo ujęła w rozliczeniu kwotę podatku w wysokości 575 zł wynikającą z faktury z dnia 30 listopada 2012 r. dokumentującej świadczenie na rzecz "A" wynajmu przedmiotowego pojazdu.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że stwierdzone naruszenia przepisów prawa materialnego skutkowały koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, dlatego też na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

Stosownie do art. 152 wyżej powołanej ustawy Sąd stwierdził, iż uchylona decyzja nie może być wykonana w całości. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.