Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2186/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1a pkt 7, art. 5 pkt 16 i 20, art. 6 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 9 ust. 1-2, art. 13, art. 41b ust. 1, art. 41c ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2004 nr 204 poz 2087
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności - tekst jedn.
article: par. 2 pkt 11-12, par. 5, par. 38, par. 56 ust. 1 pkt 4-6, par. 58 ust. 1-3, par. 59 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1228
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 października 2008 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla maszyn
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a) - lit. c), art. 145 par. 1 pkt 2, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Protokolant st. ref. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2020 r. sprawy ze skargi "(...)" Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w "(...)" na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia "(...)" sierpnia 2019 r. nr "(...)" w przedmiocie nakazu wycofania produktu z obrotu oddala skargę


UZASADNIENIE

S. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w K. (dalej też jako "S.", "spółka", "skarżąca", "przedsiębiorca" lub "strona") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej też jako "Prezes UOKiK" lub "organ") z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją Prezes UOKiK utrzymał w mocy swą wcześniejszą decyzję z dnia[...] lipca 2019 r. nr [...], nakazującą spółce wycofanie z obrotu wyrobu w postaci deskorolki elektrycznej [...] kod [...] (dalej też jako "deskorolka [...]") i deskorolki elektrycznej [...] kod [...] (dalej też jako "deskorolka [...]").

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 41c ust. 3 pkt 1 w związku z art. 1 ust. 1a pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 155, dalej: "ustawa o systemie oceny zgodności" lub "s.o.z.").

Postępowanie administracyjne w sprawie deskorolki elektrycznej [...]. i deskorolki elektrycznej [...] zostało wszczęte przez Prezesa UOKiK w związku z przekazanymi przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej aktami kontroli tych wyrobów. Inspektorzy Inspekcji Handlowej stwierdzili:

1. odnośnie deskorolki [...]:

a) brak bezpośrednio na wyrobie roku budowy wyrobu, rozumianego jako rok zakończenia produkcji,

b) brak dołączenia do wyrobu deklaracji zgodności,

2. odnośnie deskorolki [...]:

a) brak bezpośrednio na wyrobie roku budowy wyrobu, rozumianego jako rok zakończenia produkcji,

b) brak bezpośrednio na wyrobie oznaczenia serii lub typu wyrobu,

c) brak w dołączonej do wyrobu deklaracji zgodności oświadczenia, że wyrób spełnia wszystkie odpowiednie przepisy dyrektywy 2006/42/WE (dyrektywa maszynowa) oraz odniesienia do zastosowanych norm zharmonizowanych z dyrektywą 2006/42/WE.

W oparciu o ustalenia kontroli, Prezes UOKiK uznał za zasadne wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie wprowadzonych do obrotu przez spółkę wyrobów niezgodnych z następującymi wymaganiami rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 października 2008 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla maszyn (Dz. U. poz. 1228, z późn. zm.):

1) odnośnie deskorolki elektrycznej [...]:

a) § 56 ust. 1 pkt 6 z uwagi na brak bezpośrednio na wyrobie roku budowy wyrobu, rozumianego jako rok zakończenia produkcji,

b) § 59 ust. 1 pkt 3 z uwagi na brak dołączenia do wyrobu deklaracji zgodności,

2) odnośnie deskorolki elektrycznej [...]:

a) § 56 ust. 1 pkt 4 z uwagi na brak bezpośrednio na wyrobie oznaczenia serii lub typu wyrobu.

b) § 56 ust. 1 pkt 6 z uwagi na brak bezpośrednio na wyrobie roku budowy wyrobu, rozumianego jako rok zakończenia produkcji,

c) pkt 1.3.4 i 1.3.7 załącznika nr 3 do rozporządzenia, z uwagi na brak w dołączonej do wyrobu deklaracji zgodności oświadczenia, że wyrób spełnia wszystkie odpowiednie przepisy dyrektywy 2006/42/WE oraz odniesienia do zastosowanych norm zharmonizowanych z dyrektywą 2006/42/WE.

W piśmie zawiadamiającym o wszczęciu postępowania Prezes UOKiK przedstawił stronie postępowania stan faktyczny i wyznaczył jej termin 30 dni na przedstawienie dowodów potwierdzających usunięcie niezgodności wyrobów z wymaganiami. Prezes UOKiK poinformował stronę postępowania o tym, że może ona usunąć niezgodności wyrobów, m.in. poprzez zmianę oznakowania i dołączenie deklaracji zgodności a także wskazał, jakie dowody powinna przedstawić. W przypadku usunięcia niezgodności w wyrobach znajdujących się u kontrahentów miały to być ich m.in. ich oświadczenia o usunięciu niezgodności poprzez umieszczenie na wyrobie wymaganej informacji i dołączenie deklaracji zgodności wraz z podaniem ilości wyrobów w których dokonano usunięcia niezgodności lub oświadczenia kontrahentów o nieposiadaniu wyrobów na stanie magazynowym.

Skarżąca pismem z 6 marca 2019 r. przekazała m.in. oświadczenie o "usunięciu usterki" w deskorolkach znajdujących się na jej stanie magazynowym i swoje zapytania do kontrahentów dotyczące stanu posiadania. Strona przekazała także oświadczenia od trzech spośród 66 kontrahentów deskorolki elektrycznej [...] i sześciu spośród 91 kontrahentów deskorolki elektrycznej [...].

Pismem z 17 kwietnia 2019 r. Prezes UOKiK poinformował spółkę, że w jego ocenie przekazane przez nią dowody nie stanowią podstawy do uznania, że niezgodności zostały wyeliminowanie.

Pismem z 30 kwietnia 2019 r. spółka wyjaśniła rozbieżności odnośnie liczby wyrobów, a także poinformowała, że podjęła działania w celu uzyskania dowodów od odbiorców i niestety odbiorcy zignorowali wysłane do nich pisma, a ona nie posiada innych narzędzi prawnych aby uzyskać oświadczenia. Jednocześnie wyraziła opinię, iż wydanie w danej sytuacji decyzji, w której zostanie jej nakazanie wycofanie wyrobów z obrotu jest nieproporcjonalne do stwierdzonych niezgodności.

Pismem z dnia 27 maja 2019 r. Prezes UOKiK poinformował stronę, iż z przekazanego materiału dowodowego wynika, że spółka przesłała jednokrotnie zapytanie do odbiorców o stan posiadania wyrobów za pośrednictwem poczty elektronicznej. Zdaniem organu nie można uznać, iż strona postępowania dopełniła wszelkich starań w celu uzyskania dowodów potwierdzających usunięcie niezgodności ww. wyrobów, jak również, że podjęto efektywne działania w celu usunięcia niezgodności wyrobów z wymaganiami i przekazania dowodów na okoliczność podjęcia ww. działań. W dniu 12 czerwca 2019 r. wpłynęło do UOKiK pismo z dnia 6 czerwca 2019 r., w którym zadeklarowano, iż udzielone zostaną wymagane wyjaśnienia w późniejszym terminie (do dnia 20 czerwca 2019 r.) oraz poinformowano, że zostaną skierowane pisma do kontrahentów również za pośrednictwem Poczty Polskiej a nie tylko pocztą elektroniczną oraz będą podejmowane dalsze osobiste monity. W powyższym piśmie wskazano, iż z uwagi na nieobecność pełnomocnika strony postępowania w kraju, pismo zostanie ponownie nadane z podpisem odręcznym.

W piśmie z dnia 6 czerwca 2019 r. spółka poinformowała organ o podjęciu dodatkowych działań wobec odbiorców, poprzez ponowne wysłanie pism za pośrednictwem poczty elektronicznej, a także wysłanie pism za pośrednictwem Poczty Polskiej, kuriera oraz kontakt telefoniczny.

Przedmiotowe postępowanie zakończyło się decyzją Prezesa UOKiK z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...], którą to decyzją organ nakazał spółce wycofanie z obrotu obydwu deskorolek elektrycznych.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy spółka zarzuciła naruszenie zasady proporcjonalności (art. 8 i art. 7 k.p.a., oba w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji). Ponadto strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania administracyjnego na zasadzie art. 41c ust. 2 pkt 1 lub 2 alt. 1 ustawy o systemie oceny zgodności, lub wydanie decyzji nakazującej powiadomienie konsumentów o stwierdzonych niezgodnościach, a to na zasadzie art. 41 ust. 3 pkt 4 ustawy o systemie oceny zgodności, lub wyznaczenie stronie w drodze postanowienia odpowiedniego terminu na usunięcie niezgodności wyrobu z wymaganiami, a to na zasadzie art. 41b ust. 1 alt. 1 ustawy o systemie oceny zgodności a następnie, w wypadku niepodołania przez stronę takiemu nakazowi - wydanie decyzji nakazującej stronie powiadomienie konsumentów o stwierdzonych niezgodnościach, a to na zasadzie art. 41 ust. 3 pkt 4 ustawy o systemie oceny zgodności. Nadto strona wniosła o wyznaczenie rozprawy i przesłuchanie reprezentanta strony w osobie P. S. (członek zarządu, zajmujący się przedmiotową sprawą), a to celem wyjaśnienia sprawy, w szczególności szczegółów i okoliczności przeprowadzania akcji naprawczej oraz informacji pisemnych przedkładanych przez stronę na temat stanu posiadania wyrobu oraz zestawienia sprzedaży. Pismem z 24 lipca 2019 r. zatytułowanym "Uzupełnienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - pozostałe załączniki" strona postępowania przekazała tabelę korespondencji z kontrahentami, korespondencję e-mailową z kontrahentami z: 28 czerwca 2019 r.; 30 czerwca 2019 r.; 1, 2, 3. 4, 5, 6, 8, 9 i 10 lipca 2019 r.; dowody nadania 26 czerwca 2019 r. i 10 lipca 2019 r. pism do kontrahentów pocztą tradycyjną, treść pism do kontrahentów z 17 lipca 2019 r. wraz z zestawem do usunięcia niezgodności i instrukcją (bez dowodów jego nadania), a także fotografie urządzenia po dokonanych naklejeniach. Pismem z 1 sierpnia 2019 r. strona postępowania przekazała tabele sprzedaży ww. wyrobu - obu modeli deskorolek. Pismem z 7 sierpnia 2019 r. zatytułowanym "Stanowisko strony wobec pisma organu z dnia 31 lipca 2019 r." strona postępowania oświadczyła, że organ odwoławczy powinien rozpatrzyć sprawę na nowo w jej całokształcie.

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy swą wcześniejszą decyzję z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...]. Organ stwierdził, że skarżąca jest producentem deskorolki elektrycznej [...] kod [...] i deskorolki elektrycznej [...] kod [...] w rozumieniu art. 5 pkt 20 ustawy o systemie oceny zgodności, ponieważ wprowadził ten wyrób – oba ww. modele deskorolek, do obrotu pod własną nazwą i znakiem towarowym. W ocenie organu potwierdza to również deklaracja zgodności tego wyrobu. Organ wskazał, powołując się na art. 5 pkt 20 ustawy o systemie oceny zgodności, że przez producenta należy rozumieć osobę fizyczną lub prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, która projektuje i wytwarza wyrób, albo dla której ten wyrób zaprojektowano lub wytworzono, w celu wprowadzenia go do obrotu lub oddania do użytku pod własną nazwą lub znakiem. Nadto, powołując się na art. 6 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, organ wskazał, że wyroby wprowadzane do obrotu lub oddawane do użytku podlegają ocenie zgodności z zasadniczymi wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 1 tej ustawy. Organ podkreślił, że przez zasadnicze wymagania rozumie się wymagania w zakresie cech wyrobu, jego projektowania lub wytwarzania, określone w dyrektywach nowego podejścia - art. 5 pkt 16 ustawy o systemie oceny zgodności. Natomiast art. 13 ww. ustawy wprowadza domniemanie, że wyrób spełnia określone zasadnicze wymagania, jeśli jest zgodny z odpowiednimi postanowieniami norm zharmonizowanych lub specyfikacji technicznych. Jeśli producent lub upoważniony przedstawiciel nie wykaże takiej zgodności, jest obowiązany wykazać zgodność na podstawie innych dokumentów.

Organ stwierdził, że ww. wyrób jest maszyną w rozumieniu ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 października 2008 r. Rozporządzenie to wdraża dyrektywę 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie maszyn (Dz. Urz. UE L 157 z dnia 9 czerwca 2006 r., str. 24, z późn. zm.). Organ wskazał, powołując się na § 5 ww. rozporządzenia, że maszyna może być wprowadzona do obrotu lub oddana do użytku, jeżeli spełnia przepisy rozporządzenia i przy prawidłowym zainstalowaniu i konserwacji oraz zastosowaniu zgodnym z przeznaczeniem lub w warunkach, które można przewidzieć, nie stwarza zagrożenia dla bezpieczeństwa i zdrowia osób oraz, w przypadkach gdzie ma to zastosowanie, zwierząt domowych, mienia lub w przypadku maszyn do stosowania pestycydów - środowiska. Tym samym - w ocenie Prezesa UOKiK - maszyna, która znajduje się w obrocie musi spełniać wszystkie wymagania określone w tym rozporządzeniu. Powołując się na z § 56 ust. 1 rozporządzenia, organ zaznaczył, że oznaczenia maszyn powinny być widoczne, czytelne i trwałe. Powinny one zawierać co najmniej: oznaczenie serii lub typu maszyny; rok budowy maszyny, rozumiany jako rok zakończenia procesu produkcji - pkt 4 i 6 § 56 ust. 1. Organ, wskazując na § 59 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, podniósł, że instrukcje, o których mowa w § 58 ust. 1, powinny zawierać co najmniej następujące informacje, jeżeli ma to zastosowanie: deklarację zgodności WE lub dokument przedstawiający treść deklaracji zgodności WE, wskazujący szczegółowe dane dotyczące maszyny, niekoniecznie zawierający numer seryjny i podpis. Zgodnie z pkt 1.3.4 i 1.3.7 załącznika nr 3 do rozporządzenia deklaracja zgodności powinna zawierać: oświadczenie, że maszyna spełnia wszystkie odpowiednie przepisy dyrektywy 2006/42/WE oraz podobne oświadczenie o zgodności z innymi dyrektywami lub innymi przepisami, które maszyna spełnia, jeżeli ma to zastosowanie; wszystkie odniesienia muszą być odniesieniami do przepisów opublikowanych w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej; odniesienie do zastosowanych norm zharmonizowanych, jeżeli ma to zastosowanie.

W ocenie Prezesa UOKiK badania przeprowadzone przez inspektorów Inspekcji Handlowej wykazały w sposób niebudzący wątpliwości, że wyroby będące przedmiotem postępowania są niezgodne z wymaganiami rozporządzenia. Strona postępowania nie przedstawiła żadnych dowodów, które by podważyły wyniki badań. W związku z powyższym, brak jest podstaw do przychylenia się do wniosku strony postępowania i uznania, że deskorolki będące przedmiotem postępowania spełniają zasadnicze, szczegółowe i inne wymagania. W opinii Prezesa UOKiK nie ma podstaw do uznania, że niezgodności deskorolek z zasadniczymi wymaganiami zostały usunięte przez stronę postępowania albo że zostały one wycofane z obrotu. Przeciwnie, strona postępowania domagając się wyznaczenia kolejnego terminu na usunięcie niezgodności sama przyznała, że nie wycofała tych wyrobów z obrotu w trakcie postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją ani nie wyeliminowała stwierdzonych niezgodności. Organ przypomniał, że w piśmie z 1 lutego 2019 r. Prezes UOKiK poinformował stronę postępowania o tym, że może ona usunąć niezgodności wyrobów, m.in. poprzez zmianę oznakowania i dołączenie deklaracji zgodności a także wskazał, jakie dowody powinna przedstawić, wyznaczając jej w tym celu 30-dniowy termin. Pismem z 6 marca 2019 r. strona postępowania przekazała m.in. oświadczenie o "usunięciu usterki" w deskorolkach znajdujących się na jej stanie magazynowym i swoje zapytania do kontrahentów dotyczące stanu posiadania. W toku prowadzonego postępowania strona przekazała jedynie oświadczenia od trzech spośród 66 kontrahentów deskorolki elektrycznej [...] i sześciu spośród 91 kontrahentów deskorolki elektrycznej [...], jednakże nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających wyeliminowanie niezgodności w deskorolkach znajdujących się u jej kontrahentów. Pismem z 17 kwietnia 2019 r. Prezes UOKiK poinformował stronę, że przekazane dowody nie stanowią podstawy do uznania że niezgodności zostały wyeliminowanie. Pomimo tego, strona, do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie przedstawiła dowodów potwierdzających podjęcie takich działań. Prezes UOKiK stanął na stanowisku, że skoro strona postępowania pozyskała wiedzę o tym, że część z kontrahentów posiada deskorolki, powinna niezwłocznie podjąć działania w celu wyeliminowania niezgodności. Prezes UOKiK podkreślił, że nie dysponuje dowodami, które potwierdziłyby, że strona postępowania wyeliminowała zagrożenia w wyrobach znających się u jej dystrybutorów. Nie świadczą o tym także dowody przekazane przez stronę postępowania wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wynika z nich, że 26 czerwca 2019 r. i 10 lipca 2019 r. strona postępowania zwróciła się do swoich dystrybutorów o informacje na temat posiadania deskorolek, a przesłany Prezesowi UOKiK wzór pisma przekazującego zestaw do usunięcia niezgodności nosi datę 17 lipca 2019 r., a więc pismo to zostało przygotowane już po wydaniu zaskarżonej decyzji. Nadto Prezes UOKiK podał, że nie dysponuje także dowodami nadania tego pisma do dystrybutorów, a więc – w ocenie organu – nie sposób uznać, że faktycznie otrzymali oni zestawy naprawcze. Konkludując, w ocenie organu, nie można uznać, aby strona postępowania przedstawiła dowody, które by świadczyły o tym, że w obrocie nie ma już deskorolek niespełniających wymagań.

Organ nie podzielił również prezentowanego przez stronę stanowiska, jakoby nałożony na nią w zaskarżonej decyzji obowiązek był "nieproporcjonalny" w świetle stwierdzonych niezgodności z wymaganiami. Organ zwrócił uwagę, że nałożenie tego obowiązku jest konsekwencją braku współpracy strony postępowania z organem w toku postępowania pierwszoinstancyjnego. Organ wskazał, że w piśmie informującym o wszczęciu postępowania administracyjnego z 1 lutego 2019 r. Prezes UOKiK wyznaczył stronie termin 30 dni na przedstawienie dowodów potwierdzających wyeliminowanie zagrożeń. Jednakże w wyznaczonym terminie strona postępowania nie przedstawiła żądanych dowodów, o czym została ona poinformowana przez Prezesa UOKiK w piśmie z 17 kwietnia 2019 r., a następnie 27 maja 2019 r. Organ podkreślił, że Prezes UOKiK wstrzymał się z wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie, przychylając się do prośby strony postępowania zawartej w piśmie z 6 czerwca 2019 r. Reasumując, organ stwierdził, że strona postępowania miała wystarczająco dużo czasu (5 miesięcy) na zgromadzenie wymaganych dowodów. Była także informowana przez Prezesa UOKiK o wszelkich brakach i sprzecznościach w przekazywanych wyjaśnieniach. W związku z tym – w ocenie organu – nie można uznać, aby brak wydania postanowienia o którym mowa w art. 41b ust. 1 ustawy o systemie oceny zgodności wiązało się z jakimikolwiek negatywnymi konsekwencjami dla strony postępowania. Tym samym postawiony zarzut - jest bezpodstawny.

W ocenie Prezesa UOKiK brak jest podstaw, aby strona mogła ograniczyć się tylko do ostrzeżenia konsumentów o stwierdzonych niezgodnościach. Po pierwsze, strona postępowania takie działanie już podjęła w toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją. Po drugie, środek ten jest działaniem stosowanym w celu ostrzeżenia osób. które już władają wyrobem. Tymczasem z przekazanych przez stronę postępowania dowodów wynika, że deskorolki znajdują się u jej dystrybutorów, a więc są - i będą - nadal wprowadzane do obrotu, być może w okresie wielu miesięcy. W związku z tym zaproponowane przez stronę postępowania działanie nie może zostać uznane za skuteczny środek dotarcia do przyszłych nabywców deskorolek.

Spółka we wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na decyzję Prezesa UOKiK z [...] sierpnia 2019 roku, zarzuciła naruszenie:

1. zasady proporcjonalności (art. 8 k.p.a. i art. 7 k.p.a. oba w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 2 Konstytucji RP), w szczególności wobec braku jakichkolwiek zagrożeń wynikających z naruszenia wymogów (o ile takie w ogóle przyjąć);

2. w zakresie wyrobu [...] oraz w zakresie wyrobu [...] - naruszenie § 65 ust. 1 pkt 6) Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 października 2008r. w sprawie zasadniczych wymagań dla maszyn oraz Punktu 1.7.3 ust. 1 tiret 6 Załącznika nr 1 Dyrektywy 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006r. w sprawie maszyn, poprzez błędną interpretację wskazanych przepisów, wyrażającą się w uznaniu, że zawarcie roku budowy w numerze seryjnym maszyny nie spełnia wymogów tych przepisów, podczas gdy spełnia;

3. w zakresie wyrobu [...] - naruszenie § 65 ust. 1 pkt 4) Rozporządzenia dla maszyn oraz Punktu 1.7.3 ust. 1 tiret 4 Załącznika nr 1 Dyrektywy 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006r. w sprawie maszyn, poprzez błędną interpretację wskazanych przepisów, wyrażającą się w uznaniu, że na wyrobie nie ma oznaczenia serii lub typu maszyny, podczas gdy na wyrobie znajduje się numer seryjny, który stanowi jednocześnie oznaczenie serii.

Ponadto skarżąca, w przypadku nieuznania drugiego i trzeciego z zarzutów, wniosła o skierowanie, na zasadzie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: "TSUE") odpowiedniego pytania prejudycjalnego zmierzającego do rozstrzygnięcia przez Trybunał Sprawiedliwości o zakresie normy zawartej ww. dyrektywie oraz, w przypadku skierowania pytania prejudycjalnego do TSUE, o zawieszenie postępowania, a także o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej je decyzji Prezesa UOKiK z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...].

Skarżąca podkreśliła, że organ mógł w drodze postanowienia wyznaczyć jej termin na usunięcie niezgodności (art. 41b ust. 1 ustawy o systemie zgodności). Wprawdzie, organ wyznaczał stronie termin w piśmie z dnia 1 lutego 2019 r., jednakże było to pismo zawiadamiające o wszczęciu postępowania. Postanowienie, o którym mowa w art. 41 b ust. 1 u.s.z., organ wydaje tymczasem po wszczęciu postępowania.

Ponadto strona, wobec stwierdzenia przez organ nieprawidłowości, podjęła kroki zmierzające do usunięcia niezgodności. Usunęła te niezgodności w wyrobach znajdujących się w jej posiadaniu (co wydaje się być niekwestionowane przez organ). Zwróciła się też do swoich kontrahentów, którym sprzedała wyroby, w sposób przyjęty do komunikacji pomiędzy tymi podmiotami (tj. mailami i telefonicznie) o przekazanie informacji, ile sztuk wyrobu posiadają kontrahenci. Wobec braku odpowiedzi od wielu kontrahentów drogą mailową, strona zwróciła się również pocztą tradycyjną (choć jest to sposób w kontaktach handlowych już rzadko stosowany). Nieprawdziwy jest zatem zarzut, że strona ograniczyła się głównie do znajdującego się w jej posiadaniu wyrobu.

Skarżąca podkreśliła także, że każdy z wyrobów zawiera w istocie oznaczenia roku budowy. Znajduje się on bowiem w numerze seryjnym. W ocenie strony, takie oznaczenie roku produkcji spełnia wymogi zarówno § 65 ust. 1 pkt 6) Rozporządzenia dla maszyn jak i Punktu 1.7.3 ust. 1 tiret 6 Załącznika nr 1 Dyrektywy 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie maszyn. Zdaniem Spółki, w przypadku odmiennego odkodowania przez Sąd znaczenia normy wynikającej z Punktu 1.7.3 ust. 1 tiret 6 Załącznika nr 1 Dyrektywy 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie maszyn, zasadnym jest wniosek o zadania odpowiednich pytań prejudycjalnych Trybunałowi Sprawiedliwości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018, poz. 2107 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1392, dalej zwana: "p.p.s.a."), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Mając powyższe na względzie, w ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak również utrzymana nią w mocy decyzja Prezesa UOKiK z dnia [...] lipca 2019 roku nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W działaniu Prezesa UOKiK Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że poczynione przez organ ustalenia faktyczne znajdują uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Materiał dowodowy został przez organ zgromadzony, rozpatrzony i oceniony w sposób wyczerpujący. Należy w tym miejscu podkreślić, że Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Tym samym ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09), co pozwala na ocenę prawidłowości zastosowania przez organy w przedmiotowej sprawie przepisu art. 41c ust. 3 pkt 1 ustawy o systemie oceny zgodności.

Otóż zgodnie z powyższym przepisem, jeżeli w wyniku kontroli stwierdzono, że wyrób nie spełnia zasadniczych, szczegółowych lub innych wymagań, a strona postępowania nie podjęła działań, o których mowa w art. 41b ust. 1, organ prowadzący postępowanie może, w drodze decyzji:

1) nakazać wycofanie wyrobu z obrotu lub z użytku;

2) zakazać udostępniania wyrobu;

3) ograniczyć udostępnianie wyrobu;

4) nakazać stronie postępowania powiadomienie konsumentów lub użytkowników wyrobu o stwierdzonych niezgodnościach z zasadniczymi, szczegółowymi lub innymi wymaganiami, określając termin i sposób powiadomienia.

Z kolei w myśl przywołanego powyżej art. 41b ust. 1 u.s.z. organ prowadzący postępowanie może, w drodze postanowienia, wyznaczyć stronie postępowania termin na usunięcie niezgodności wyrobu z zasadniczymi, szczegółowymi lub innymi wymaganiami albo wycofanie wyrobu z obrotu lub z użytku oraz powiadomienie konsumentów lub użytkowników wyrobu o stwierdzonych niezgodnościach, określając termin i sposób powiadomienia.

W związku z powyższym pierwszą kwestią, którą należy poddać ocenie w realiach niniejszej sprawy jest, czy wyrób w postaci każdej kontrolowanej w niniejszej sprawie deskorolki elektrycznej istotnie nie spełniał zasadniczych, szczegółowych lub innych wymagań, a jeżeli tak, to czy skarżąca podjęła właściwe działania celem usunięcia niezgodności oraz finalnie, czy organ zastosował właściwą sankcję.

Punktem wyjścia jest art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie zgodności, zgodnie z którym wyroby wprowadzane do obrotu lub oddawane do użytku podlegają ocenie zgodności z zasadniczymi wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 1. Dokonanie oceny zgodności, jest przy tym obowiązkowe przed wprowadzeniem wyrobu do obrotu lub oddaniem do użytku (art. 6 ust. 2 u.s.z.).

I tak, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o systemie zgodności, to minister właściwy ze względu na przedmiot oceny zgodności określa, w drodze rozporządzeń, zasadnicze wymagania dla wyrobów podlegających ocenie zgodności oraz procedury oceny zgodności, biorąc pod uwagę rodzaje wyrobów oraz stopień stwarzanych przez nie zagrożeń, a także inne wymagania zawarte w dyrektywach nowego podejścia. Minister właściwy ze względu na przedmiot oceny zgodności określi, wydając rozporządzenia, o których mowa w ust. 1, w szczególności metody badań, sposób oznakowania wyrobów oraz wzór znaku (ust. 2).

W przedmiotowej sprawie organ powołał się na przepisy wydanego w oparciu o powyższą delegację ustawową rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 października 2008 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla maszyn (Dz. U. z 2008 roku, nr 199, poz. 1228), uznając, że każda badana deskorolka elektryczna samobalansująca (tj. i [...] i [...]) jest maszyną. W ocenie Sądu kwalifikacja ta jest jak najbardziej zasadna, a tym samym deskorolka winna spełniać wszystkie zasadnicze wymagania wprowadzone dla maszyn przepisami powyższego rozporządzenia. Prawidłowości takiej kwalifikacji nie zmienia bynajmniej okoliczność, że napęd deskorolki jest elektryczny, skoro nie mieści się ona w wyłączeniach stosowania ww. rozporządzenia statuowanych w § 2 pkt 11 i 12 (gdzie nakazuje się stosowanie przepisów dotyczących zasadniczych wymagań dla sprzętu elektrycznego). Przedmiotowe rozporządzenie w oczywisty sposób odnosi się również do maszyn zasilanych energią elektryczną, przewidując przykładowo, że tego typu maszyna powinna być tak zaprojektowana, wykonana i wyposażona, aby wyeliminować zagrożenia o charakterze elektrycznym (§ 38).

Podkreślenia wymaga, że niesporne są poczynione przez Prezesa UOKiK, w oparciu o wyniki kontroli, ustalenia, że deskorolka elektryczna [...] nie spełniała wymagań wynikających z następujących przepisów cyt. rozporządzenia:

a) § 56 ust. 1 pkt 6 z uwagi na brak bezpośrednio na wyrobie roku budowy wyrobu, rozumianego jako rok zakończenia produkcji,

b) § 59 ust. 1 pkt 3 z uwagi na brak dołączenia do wyrobu deklaracji zgodności,

a deskorolka elektryczna [...]:

a) § 56 ust. 1 pkt 4 z uwagi na brak bezpośrednio na wyrobie oznaczenia serii lub typu wyrobu.

b) § 56 ust. 1 pkt 6 z uwagi na brak bezpośrednio na wyrobie roku budowy wyrobu, rozumianego jako rok zakończenia produkcji,

c) pkt 1.3.4 i 1.3.7 załącznika nr 3 do rozporządzenia, z uwagi na brak w dołączonej do wyrobu deklaracji zgodności oświadczenia, że wyrób spełnia wszystkie odpowiednie przepisy dyrektywy 2006/42/WE oraz odniesienia do zastosowanych norm zharmonizowanych z dyrektywą 2006/42/WE.

Zgodnie bowiem z § 5 rozporządzenia maszyna może być wprowadzona do obrotu lub oddana do użytku, jeżeli spełnia przepisy rozporządzenia i przy prawidłowym zainstalowaniu i konserwacji oraz zastosowaniu zgodnym z przeznaczeniem lub w warunkach, które można przewidzieć, nie stwarza zagrożenia dla bezpieczeństwa i zdrowia osób oraz, w przypadkach gdzie ma to zastosowanie, zwierząt domowych, mienia lub w przypadku maszyn do stosowania pestycydów - środowiska. Z kolei § 56 ust. 1 przewiduje, że oznaczenia maszyn powinny być widoczne, czytelne i trwałe. Powinny one zawierać co najmniej:

1) nazwę i adres producenta oraz jego upoważnionego przedstawiciela, jeżeli taki występuje;

2) określenie maszyny;

3) oznakowanie CE;

4) oznaczenie serii lub typu maszyny;

5) numer seryjny, jeżeli taki występuje;

6) rok budowy maszyny, rozumiany jako rok zakończenia procesu produkcji.

Jak stanowi natomiast § 58 ust. 1 rozporządzenia maszyna wprowadzana do obrotu lub oddawana do użytku musi być wyposażona w instrukcje. Instrukcja powinna być sporządzona w co najmniej jednym języku oficjalnym Unii Europejskiej.

Z kolei w myśl § 59 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia instrukcje, o których mowa w § 58 ust. 1, powinny zawierać co najmniej następujące informacje, jeżeli ma to zastosowanie: deklarację zgodności WE lub dokument przedstawiający treść deklaracji zgodności WE, wskazujący szczegółowe dane dotyczące maszyny, niekoniecznie zawierający numer seryjny i podpis.

Sama skarżąca dokonała przy tym usunięcia niezgodności w znajdujących się na stanie magazynowym deskorolkach [...], kod [...]. Umieściła bowiem na wyrobach, którymi dysponowała, odpowiednie naklejki z informacją o roku produkcji na wyrobie i dołączyła do opakowania deklarację zgodności.

W kontekście powyższych działań skarżącej, podjętych w stosunku do tych sztuk wyrobów, którymi dysponowała, jak najbardziej prawidłowych, również co do czytelnego umieszczenia na nich informacji o dacie produkcji, niezrozumiałe jest wywodzenie przez nią, że wymóg wynikający z § 56 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia wypełniła poprzez umieszczenie informacji o roku budowy deskorolek w numerze seryjnym. Z uwagi na dowolność producentów, co do sposobu skonstruowania numeru seryjnego, umieszczenie przez nich w ciągu liczb i liter również daty produkcji, bynajmniej nie niweluje konieczności umieszczenia w oznakowaniu maszyny roku budowy. Przepis § 56 ust. 1 przedmiotowego rozporządzenia wyraźnie odróżnia przy tym obowiązek umieszczenia na wyrobie oznaczenia serii lub typu maszyny (pkt 4), numeru seryjnego, jeżeli taki występuje (pkt 5) i roku budowy maszyny, rozumiany jako rok zakończenia procesu produkcji (pkt 6). Konstrukcja powyższego przepisu wyraźnie rozróżnia te informacje, nie dopuszczając wyłączenia obowiązku umieszczenia daty produkcji np. poprzez ujęcie tej informacji w odpowiedni sposób w ramach numeru seryjnego. Podobnie nieuprawnione jest utożsamianie przez spółkę wypełnienia wymogu umieszczenia na wyrobie numeru serii lub typu maszyny poprzez naniesienie na niego samego numeru seryjnego. Z zacytowanych przepisów jasno wynika obowiązek umieszczenia oznaczenia serii lub typu maszyny; podczas, gdy umieszczenie numeru seryjnego jest fakultatywne, a jego celem jest zidentyfikowanie konkretnej maszyny należącej do określonej serii lub typu.

Sąd nie dopatrzył się nadto podkreślanej w skardze niezgodności przepisu § 56 ust. 1 pkt 6 przedmiotowego rozporządzenia (prawdopodobnie mylnie w punkcie 2 zarzutów skargi opisanego, jako § 65 ust. 1 pkt 6 – nie ma bowiem takiej jednostki redakcyjnej) z zapisem punktu 1.7.3 ust. 1 tiret 6 Załącznika nr 1 Dyrektywy maszynowej. Przywołany punkt 1.7.3. Załącznika nr 1 do Dyrektywy maszynowej zatytułowany "Oznakowanie maszyny" wymaga, aby wszystkie maszyny były oznakowane w sposób widoczny, czytelny i trwały, z podaniem co najmniej następujących danych:

- firmy i pełnego adresu producenta, a w stosownych przypadkach upoważnionego przedstawiciela producenta,

- określenia maszyny,

- oznakowania CE (patrz: załącznik III),

- określenia serii lub typu,

- numeru seryjnego, jeżeli istnieje,

- roku wykonania maszyny, to znaczy roku zakończenia procesu produkcji.

Zakazane jest antydatowanie lub postdatowanie maszyny w momencie umieszczania oznakowania CE.

Ewidentnie zatem widać, że powyższe zapisy zostały wręcz wprost przeniesione do polskiego porządku prawnego, w ramach § 56 ust. 1 powyższego rozporządzenia.

Sąd nie podziela nadto zarzutów skargi dotyczących nieproporcjonalności w zastosowanej przez organ sankcji w kontekście charakteru naruszeń. Skarżącej umyka bowiem, że sankcja w postaci wycofania z obrotu wyrobu (deskorolki elektrycznej samobalansującej [...] i [...]) nastąpiła wskutek niewyeliminowania przez skarżącą stwierdzonych przez organ niezgodności wyrobów w stosunku do tej partii wyrobu, która znajdowała się u odbiorców skarżącej, ale jeszcze przed ich nabyciem przez indywidualnych klientów. Co prawda organ nie zastosował właściwego trybu do wyznaczenia stronie postępowania terminu na usunięcie niezgodności wyrobu z zasadniczymi, szczegółowymi lub innymi wymaganiami, poprzez wydanie na podstawie art. 41b ust. 1 u.s.z. postanowienia. Jednakże ten fakt w żaden sposób nie spowodował negatywnych konsekwencji dla skarżącej w zakresie jej gwarancji procesowych. Już w piśmie informującym o wszczęciu postępowania administracyjnego z 1 lutego 2019 r. Prezes UOKiK wyznaczył skarżącej termin 30 dni na przedstawienie dowodów potwierdzających wyeliminowanie zagrożeń. W wyznaczonym terminie skarżąca nie przedstawiła żądanych dowodów, o czym Prezes UOKiK przypomniał jej w piśmie z 17 kwietnia 2019 r., a następnie 27 maja 2019 r. Prezes UOKiK przychylił się także do prośby skarżącej zawartej w piśmie z 6 czerwca 2019 r., odnośnie umożliwienia jej przedstawienia dowodów potwierdzających podjęcie działań naprawczych w późniejszym czasie. Reasumując, skarżąca miała na podjęcie działań służących wyeliminowaniu niezgodności około pięciu miesięcy. Tym samym nie sposób wywieść, jakie negatywne konsekwencje poniosła skarżąca tylko z tej przyczyny, że organ zobowiązał ją do usunięcia niezgodności wyrobu w innej formie, niż poprzez wydanie postanowienia. Realnie miała zarówno czas, jak i możliwości na podjęcie takich działań wobec swoich odbiorców, aby ujawnione w trakcie kontroli niezgodności wyrobu usunąć. Zdaniem Sądu, trudno dopatrzeć się rzeczywistych przeszkód, które nie pozwalały skarżącej na wyeliminowanie niezgodności co do deskorolek już wprowadzonych da łańcucha dystrybucji, ale jeszcze finalnie nie sprzedanych konsumentom. Po pierwsze odbiorcy skarżącej to duże, profesjonalne sklepy sieciowe. Oczywistym jest, że zarówno na potrzeby swojej własnej gospodarki magazynowej i dystrybucyjnej, jak też dla celów rozliczeń podatkowych, dysponują odpowiednimi narzędziami celem identyfikacji konkretnego towaru. Okoliczność tą potwierdzają również odpowiedzi poszczególnych sklepów na wysłane przez skarżącą zapytania. Zatem, nie było zdaniem Sądu przeszkód, aby w czasie, jakim skarżąca dysponowała, doprowadzić do usunięcia niezgodności odnośnie tych wyrobów, które znajdowały się u jej odbiorców w analogiczny sposób, jak w stosunku od tej partii wyrobów, która nadal znajdowała się w dyspozycji spółki. Nie ulega wątpliwości, że skarżąca tych niezgodności na opisanym etapie łańcucha dystrybucji nie wyeliminowała. Zdaniem Sądu, w kierowanych przez organ do skarżącej pismach, wyraźnie poinformowano, w jaki sposób winna ona skutecznie te niezgodności usunąć. Organ wskazał, że o usunięciu niezgodności na tym etapie świadczyłyby przykładowo oświadczenia odbiorców skarżącej o usunięciu niezgodności poprzez chociażby umieszczenie na wyrobie wymaganej informacji, czy dołączeniu do wyrobów poprawionej deklaracji zgodności wraz z podaniem ilości wyrobów, w których dokonano usunięcia niezgodności. Zatem skarżąca miała wyraźne wytyczne, w jaki sposób uniknąć jednego z rygorów przewidzianych w art. 41 c ustawy o systemie oceny zgodności. Pomimo tego podjęte przez nią działania, nie doprowadziły do usunięcia tych niezgodności na opisanym powyżej etapie łańcucha dystrybucji. Należy tu zgodzić się z organem, że skarżąca w istocie nie przedstawiła dowodów potwierdzających wyeliminowanie niezgodności w deskorolkach, które znajdowały się u jej kontrahentów. Analizując działania skarżącej, nie sposób nie zauważyć, że pierwotnie wysyłane przez nią do jej kontrahentów maile, odnosiły się do kwestii dysponowania przez odbiorców nabytymi od niej deskorolkami. Część odbiorców potwierdziła, że je posiada, część że już zostały sprzedane, a część nie odpowiedziała. Nie sposób uznać, że tego typu działanie przesądziło o usunięciu stwierdzonych niezgodności. Co więcej, również kolejne maile przedłożone przez skarżącą w swej treści nawiązują od akcji naprawczej, co trudno uznać za jasną i czytelną wytyczną dla odbiorców odnośnie konkretnych działań, jakie winni podjąć. Niezrozumiałe jest, dlaczego skarżąca już na pierwotnym etapie postępowania administracyjnego nie podjęła takich działań i nie sformułowała swych informacji przekazywanych jej odbiorcom w taki sposób, aby nie mieli żadnych trudności w usunięciu niezgodności w produkowanych przez spółkę wyrobach a spółka natychmiast tych działań swych kontrahentów nie weryfikowała, choćby poprzez maile zwrotne świadczące o usunięciu niezgodności. Co prawda na etapie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] lipca 2019 roku, skarżąca przedstawiła organowi wzór pisma przekazującego zestaw do usunięcia niezgodności (nota bene datowanego na dzień 17 lipca 2019 r.) ale nie przedłożyła żadnych dowodów świadczących o ich usunięciu przez jej odbiorców. Skarżąca nie udowodniła tym samym podjęcia przez siebie realnych działań weryfikacyjnych w tym zakresie. A powinna dołożyć wszelkich działań, żeby się upewnić i dysponować tego typu dowodami, że odbiorcy do tych jej zaleceń się dostosowali. W istocie nie mamy w aktach sprawy żadnej informacji zwrotnej od odbiorców, w jakim zakresie usunęli niezgodności i czy w ogóle do tego doszło. Część maili zwrotnych wskazuje, że niektórzy kontrahenci spółki nie do końca zrozumieli cel działań podjętych przez skarżącą. Tym bardziej skarżąca winna dopilnować, aby treść jej pism była jasna, wynikała z nich jednoznacznie przyczyna podjętych działań a następnie spółka winna monitorować wykonanie przez odbiorców takich działań zwrotnych, które doprowadziłyby do usunięcia wskazanych przez organ niezgodności. Tego typu działań skarżąca jednakże nie podjęła. W ocenie Sądu działania takie nie mogą być uznane za szczególnie skomplikowane, skoro zdecydowana część wolumenu sprzedaży dotyczyła sklepów jednej z największych sieci sprzedaży detalicznej w kraju. Abstrahując od klarowności informacji kierowanej przez skarżącą do jej odbiorców, ewidentnie winna ona doprowadzić także do wstrzymania sprzedaży detalicznej do czasu usunięcia niezgodności. Brak odpowiednich działań skarżącej skutkował natomiast równoległą do prowadzonego postępowania w sprawie usunięcia niezgodności deskorolki elektrycznej, jej sprzedażą klientom detalicznym. I właśnie przez ten pryzmat należy spojrzeć na zastosowaną przez organ sankcję. Nakaz wycofania deskorolki (zarówno [...] jak i [...]) z obrotu był bowiem konsekwencją nieusunięcia przez spółkę wskazanych niezgodności. Irrelewantnym jest więc odwoływanie się przez skarżącą do stopnia naruszeń, które jej zdaniem nie były aż tak poważne, aby wycofywać wyrób z obrotu. Analizując możliwe rodzaje sankcji, które może zastosować organ w przypadku stwierdzenia w wyniku kontroli, że wyrób nie spełnia zasadniczych, szczegółowych lub innych wymagań, w odniesieniu do tej części wyrobów, która znajduje się jeszcze w łańcuchu dystrybucyjnym, ale poza bezpośrednią kontrolą producenta, stwierdzić należy, że jedyną możliwą do zastosowania sankcją jest właśnie nakaz wycofania wyrobu z obrotu. Żadna z pozostałych sankcji, ujętych w art. 41c ust. 3 u.s.z. (zakaz udostępniania wyrobu, ograniczenie udostępniania wyrobu, czy też nakazanie stronie postępowania powiadomienia konsumentów lub użytkowników wyrobu o stwierdzonych niezgodnościach) nie wyeliminowałaby bowiem niezgodności wyrobów, które pozostają w dyspozycji hurtowni i sklepów detalicznych, przed ich zakupem przez klienta detalicznego. W szczególności postulowany przez spółkę nakaz ostrzeżenia konsumentów o stwierdzonych niezgodnościach nie może odnieść skutków wobec dystrybutorów, u których wyrób się znajduje. Czym innym jest bowiem sytuacja, w której klient, który nabył już konkretny wyrób, poprzez powiadomienie w mediach dowiaduje się, że wyrób ten nie spełnia uprzednio zadeklarowanych wymagań, co stwierdzono w trakcie następczej kontroli. Czym innym jest natomiast sytuacja, w której konsument na etapie nabywania produktu, zapoznaje się z zadeklarowanymi przez producenta wymaganiami, o których wiadomo już z wyników kontroli na etapie zakupu, że są nieprawdziwe. Nie sposób uznać za dopuszczalną sytuacji, w której Prezes UOKiK, dysponując tego typu wiedzą, nadal pozwalałby na wprowadzenie do obrotu wyrobów nieprawidłowo oznakowanych w rozumieniu § 56 ust. 1 ww. rozporządzenia, nakazując spółce jedynie zamieszczanie odpowiedniej informacji w mediach. Niwelowałoby to bowiem sens wymogu właściwego znakowania wyrobów, skoro zawsze możliwe byłoby zamieszczenie sprostowanie w mediach, co w znaczący sposób obniżałoby bezpieczeństwo konsumenta. Ponadto prowadziłoby to do sytuacji, w której konsument w sklepie spotykałby się z dokładnie tym samym wyrobem, ale odmiennie oznakowanym, w zależności od tego, czy wyrób ten trafił do sklepu jeszcze przed usunięciem niezgodności przez samą skarżącą, czy też już po dokonaniu przez nią tego typu działań. Biorąc bowiem pod uwagę wymagania organu odnośnie przedłożenia przez spółkę dowodów potwierdzających wykonanie decyzji, widocznym jest, że dyspozycja organu co do wycofania wyrobów z obrotu ograniczona jest wyłącznie do tej partii wyrobu, która znajduje się w dyspozycji jej odbiorców i nie została sprzedana klientom końcowym.

Tak więc w okolicznościach niniejszej sprawy, zdaniem Sądu, organ właściwie zastosował przepis art. 41c ust. 3 pkt 1 ustawy o systemie zgodności a swoje rozstrzygnięcie uzasadnił uwzględniając realia rozpatrywanego przypadku. Dokonując oceny przeprowadzonych dowodów organ nie naruszył wyrażonej w art. 80 k.p.a. zasady swobodnej oceny dowodów a wydane decyzje szczegółowo uzasadnił, odnosząc się do twierdzeń strony prezentowanych w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Sąd nie dopatrzył się tym samym naruszenia przez organ przepisów art. 7, art. 8 art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Ponadto Sąd nie dostrzegł także takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.