Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 517/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2022-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 72, art. 73 par. 1 pkt 1, art. 77 par. 1 pkt 1, art. 78 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Krzykowski (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Górska sędzia WSA Andrzej Brzuzy Protokolant referent Weronika Ćwiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi C. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia 5 września 2022r., nr Rep. 1335/IN/22 w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty i naliczenia oprocentowania od nadpłaty oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 5 września 2022 r. Samorządowe Kolegium w Elblągu (dalej jako organ odwoławczy, Kolegium) C. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. (dalej jako strona, Spółka, skarżąca) uchyliło w części decyzję Prezydenta Miasta Elbląg (dalej jako organ i instancji, Prezydent) z 8 grudnia 2021: 1. stwierdzającą na dzień dokonanego zwrotu tj. 15 lutego 2021 r. nadpłatę w wysokości 1.719.361,82 i 2. odmawiającą naliczenia stronie oprocentowania od w/w nadpłaty od dnia dokonania wpłaty do dnia dokonania zwrotu nadpłaty; tj w puncie 2 i orzekło w tym zakresie co do istoty sprawy poprzez naliczenie oprocentowania od nadpłaty w kwocie 9.044 zł.

Z akt sprawy i uzasadnienia decyzji wynika, że 24 maja 2019 r. Prezydent określił stronie wysokość dotacji pobranej w nadmiernej wysokości oraz wysokość dotacji wykorzystanej niegodnie z przeznaczeniem wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych. Następnie Kolegium decyzją 9 grudnia 2019 r. utrzymało w mocy ww. decyzję Prezydenta.

W dniu 17 marca 2020 r. Prezydent wystawił tytuł wykonawczy nr [...] na stronę wskazując jako podstawę prawną obowiązku decyzję własną z dnia 24 maja 2019 r. - określającą wysokość dotacji pobranej w nadmiernej wysokości podlegającej zwrotowi w kwocie: 160.522,00 zł - za okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2014 r., oraz określającą wysokość dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem podlegającej zwrotowi w kwocie: 1.130.258,72 zł - za okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2014 r..

Na podstawie powyższego tytułu Naczelnik Urzędu Skarbowego L. zawiadomił w dniu 20 kwietnia 2020 r. o zajęciu wierzytelności na łączną kwotę 1.918.300,87 zł: 1.290.780,70 zł należność główna, 516.798,98 zł kwota odsetek do dnia 20 kwietnia 2020 r., 108.446,30 zł kwota kosztów egzekucyjnych, 11,60 zł kwota kosztów upomnienia.

Decyzja Kolegium z 9 grudnia 2019 r. została zakwestionowana skargą złożoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w dniu 16 stycznia 2020 r. (data nadania przesyłki listowej). Sąd wyrokiem z dnia 17 czerwca 2020 r., sygn. akt I SA/Ol 105/20 uchylił decyzję Kolegium, stwierdzając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Kolegium decyzją z 2 listopada 2020 r. uchyliło w całości decyzję organu I instancji z 24 maja 2019 r. i umorzyło postępowanie organu I instancji w całości, wskazując na przedawnienie objętych decyzją należności.

W dniu 2 września 2020 r. Spółka wniosła o stwierdzenie nadpłaty i zwrot kwoty 1.807.591,28 zł wraz z oprocentowaniem. Wobec odpowiedzi organu,

że w obrocie prawnym nadal pozostaje decyzja organu I instancji z 24 maja 2019 r., Spółka złożyła w dniu 21 grudnia 2020 r. ponaglenie w sprawie wniosku

o stwierdzenie nadpłaty. Kolegium postanowieniem z 4 stycznia 2021 r. stwierdziło, że organ I instancji nie dopuścił się bezczynności ani nie prowadził w sposób przewlekły sprawy z wniosku o stwierdzenie nadpłaty, gdyż otrzymał decyzję SKO

z 2 listopada 2020 r. dopiero w dniu 22 grudnia 2020 r., czyli po złożeniu ponaglenia.

W dniu 15 lutego 2021 r. Prezydent Miasta Elbląg zwrócił na rachunek bankowy Spółki kwotę 1.719.316,82 zł.

W piśmie z 19 lutego 2021 r. Spółka podniosła, że w toku postępowania wyegzekwowano kwotę 1.916.037,58 zł, tj. kwotę 1.807.591,28 zł tytułem należności głównej wraz z odsetkami oraz kwotę 108.446,30 zł tytułem kosztów egzekucyjnych. Zwrócona przez organ część nadpłaty nie wyczerpuje całości nadpłaty, albowiem nie objęła kosztów egzekucyjnych z odsetkami oraz części należności głównej. Na dzień zwrotu należności, tj. 15 lutego 2021 r., odsetki od nadpłaty liczone za okres od

20 kwietnia 2020 r. do 15 lutego 2021 r. wynosiły 120.043,87 zł, zaś dokonana wpłata zaliczona została w pierwszej kolejności na poczet należności odsetkowej zgodnie z zasadami wynikającymi z Ordynacji podatkowej. W konsekwencji

w dalszym ciągu pozostaje nierozliczona nadpłata w kwocie 208.273,33 zł (120.043,87 zł powiększona o różnicę pomiędzy kwotą 1.807.591,28 zł a zwróconą kwotą 1.719.361,82 zł) z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od

15 lutego 2021 r. do dnia zwrotu.

Organ I instancji pismem z 8 marca 2021 r. poinformował Spółkę,

że o istnieniu nadpłaty można mówić dopiero w momencie doręczenia organowi

I instancji decyzji uchylającej, a więc od 22 grudnia 2020 r., a nie, jak twierdzi strona, od 20 kwietnia 2020 r., co oznacza, że wniosek o zwrot nadpłaty w zakresie przewyższającym kwotę zwrotu dokonaną przez organ nie jest zasadny.

Pismem z 23 lutego 2021 r. Spółka ponowiła ponaglenie w sprawie wniosku

o stwierdzenie nadpłaty, a pismem z 8 marca 2021 r. wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji z 8 marca 2021 r. w sprawie stwierdzenia nadpłaty.

Kolegium postanowieniem z 12 kwietnia 2021 r. uznało, że organ I instancji dopuścił się bezczynności w sprawie z wniosku o stwierdzenie nadpłaty, przy czym bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, oraz zobowiązało organ do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia. Ponadto postanowieniem z 12 kwietnia 2021 r. Kolegium stwierdziło niedopuszczalność odwołania Spółki z 8 marca 2021 r.

W pismach z 16 lutego i 1 marca 2021 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego L. wyjaśnił, że Spółce przysługuje zwrot kwoty wyegzekwowanych należności z tytułu kosztów egzekucyjnych wraz z naliczonymi od dnia ich pobrania odsetkami ustawowymi w łącznej kwocie 113.051,55 zł (108.446,30 zł - kwota kosztów egzekucyjnych + 4.605,25 zł - odsetki na dzień 03.03.2021 r.). Ponadto organ egzekucyjny w piśmie z 4 maja 2021 r. doprecyzował, że na rachunek bankowy wierzyciela przekazano kwotę pomniejszoną o opłatę komorniczą w wysokości 90.492,75 zł. W związku z tym na rachunek bankowy wierzyciela przekazano kwotę w wysokości 1.719.361,82 zł.

Decyzją z 28 maja 2021 r. organ I instancji stwierdził nadpłatę w wysokości 1.719.361,82 zł oraz odmówił naliczenia oprocentowania nadpłaty od dnia dokonania wpłaty do dnia dokonania zwrotu nadpłaty. Decyzją z 18 października 2021 r. Kolegium uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, wskazując, że z uzasadnienia decyzji organu I instancji nie wynika, dlaczego organ zwrócił Spółce kwotę mniejszą niż podlegająca zajęciu.

Wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z 8 grudnia 2021 r. organ I instancji stwierdził nadpłatę w wysokości 1.719.361,82 zł oraz odmówił naliczenia oprocentowania nadpłaty od dnia dokonania wpłaty do dnia dokonania zwrotu nadpłaty. W uzasadnieniu podniósł, że w dniu 7 maja 2020 r. organ egzekucyjny przekazał mu kwotę 1.719.361,82 zł. Zgodnie z art. 1a pkt 6 oraz 66 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm., dalej jako u.p.e.a.), od wyegzekwowanej należności głównej, odsetek za zwłokę oraz kosztów upomnienia potrącono należną organowi egzekucyjnemu opłatę komorniczą w wysokości 5 % należności, tj. 90.492,75 zł. Organ I instancji w dniu 15 lutego 2021 r. dokonał na rzecz Spółki zwrotu nadpłaty w kwocie 1.719.361,82 zł, zaś w dniu 3 marca 2021 r. organ egzekucyjny dokonał na rzecz Spółki zwrotu kosztów egzekucyjnych w wysokości 108.446,30 zł wraz z odsetkami w wysokości 4.605.25 zł. W pozostałym zakresie żądania strony nie można mówić o nadpłacie. Różnica pomiędzy kwotą zajętą a przekazaną wierzycielowi w postaci opłaty komorniczej nie jest bowiem nadpłatą.

W odwołaniu od powyższej decyzji strona podniosła, że w sprawie wystąpiła nadpłata w rozumieniu art. 77 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej jako O.p.), a w konsekwencji w zakresie oprocentowania nadpłaty zastosowanie będzie miał art. 78 § 3 pkt 1 O.p., co skutkuje tym, że odsetki od kwoty nadpłaty powinny być liczone od dnia powstania nadpłaty, tj. od 20 kwietnia 2020 r. W toku postępowania egzekucyjnego wyegzekwowano od strony kwotę 1.916.037,58 zł, tj. kwotę 1.807.591,28 zł tytułem należności głównej wraz z odsetkami oraz kwotę 108.446,30 zł tytułem kosztów egzekucyjnych. Organ błędnie pominął, że organ egzekucyjny pobrał dwie opłaty, tj. kwotę 108.446,30 zł obciążającą dłużnika, którą w wyniku uchylenia tytułu wykonawczego zwrócono Spółce, oraz kwotę opłaty komorniczej w wysokości 5% egzekwowanej należności, tj. kwotę 90.492,75 zł, obciążającą wierzyciela na podstawie art. 66 i art. 1a pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W wyniku dotychczasowych rozliczeń nie zwrócono stronie kwoty 90.492,75 zł.

Kolegium decyzją z 24 stycznia 2022 r. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ. W uzasadnieniu decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej jako k.p.a.), wskazało, że w wyniku decyzji Kolegium z 2 listopada 2020 r., uchylającej w całości decyzję organu I instancji z 24 maja 2019 r. i umarzającej postępowanie organu I instancji w całości, nastąpiła konieczność zwrotu zajętej w postępowaniu egzekucyjnym kwoty. Organ I instancji otrzymał decyzję Kolegium z 2 listopada 2020 r. wraz z aktami sprawy w dniu 22 grudnia 2020 r., natomiast zwrotu nadpłaty dokonał w dniu 15 lutego 2021 r., czyli po upływie 55 dni. Odwołując się do art. 72 § 1 pkt 1, art. 77 § 1 pkt 3 oraz art. 78 § 3 pkt 1 O.p., organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji zobligowany był do zwrotu nadpłaty w terminie 30 dni od dnia 22 grudnia 2020 r. Kolegium podkreśliło przy tym, że datę "22 grudnia 2020 r." powieliło za organem I instancji, gdyż w aktach sprawy nie stwierdzono dokumentu potwierdzającego rzeczywistą datę otrzymania decyzji Kolegium z listopada 2020 r. oraz akt sprawy przez organ I instancji. Zdaniem Kolegium, w przypadku prawidłowości tej daty, uznać należy, że stronie przysługuje oprocentowanie od nadpłaty za okres od dnia po upływie 30 dni od daty otrzymania decyzji Kolegium z 2 listopada 2020 r. do daty zwroty nadpłaty na rachunek bankowy Spółki, czyli do 15 lutego 2021 r.

Kolegium oceniło ponadto, że organ I instancji zasadnie uznał, że żądana przez stronę kwota 90.492,75 zł nie jest nadpłatą, lecz należną organowi egzekucyjnemu opłatą komorniczą. W ocenie Kolegium, kwestia ta jest poza zakresem decyzji w przedmiocie nadpłaty i oprocentowania nadpłaty, jednak organ

I instancji winien ustosunkować się do żądania strony co do zwrotu tej kwoty

Od ww. decyzji strona wniosła sprzeciw. Wyrokiem z 29 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/OI 213/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ odwoławczy niezasadnie zastosował przepis art. 138 § 2 k.p.a, gdyż miał możliwości we własnym zakresie prowadzić postępowanie dowodowe. Zgodnie z aktualnym modelem postępowania administracyjnego, przeprowadzenie postępowania dowodowego we wskazanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zakresie i następnie orzeczenie merytoryczne nie przekraczało kompetencji organu odwoławczego wynikających z art. 136 § 1 k.p.a. i było w pełni uprawnione. Zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego nie może być rozumiana w ten sposób, że wszystkie istotne dowody powinny zostać przeprowadzone w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, a rolą organu odwoławczego jest tylko dokonanie kontroli rozstrzygnięcia organu I instancji. Zarówno postępowanie pierwszoinstancyjne, jak i odwoławcze, mają w pełni charakter merytoryczny, co nie wyklucza przeprowadzenia istotnych dowodów przez organ II instancji i wydania decyzji co do meritum sprawy. Orzekając kasacyjnie, organ odwoławczy nie był uprawniony do formułowania merytorycznej oceny stanowiska organu I instancji w kwestii daty wyznaczającej początek naliczenia oprocentowania nadpłaty. Sąd stwierdził ponadto, że niezgodnie z treścią art. 138 § 2 k.p.a. organ wyprowadził w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej merytoryczną ocenę stanowiska organu I instancji w kwestii żądania strony co do zwrotu opłaty komorniczej w wysokości 90.492,75 zł. W ocenie Sądu, poprzez sformułowanie w niniejszej sprawie nie tyle wskazań co do wykładni prawa, co wprost merytorycznej oceny zasadności wniosku strony w powyższym zakresie, organ naruszył art. 138 § 2 k.p.a. Kolegium nie powinno było wyprowadzać tego rodzaju oceny w rozstrzygnięciu stricte formalnym. Sąd nie był natomiast władny do uwzględnienia zarzutów sprzeciwu dotyczących naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej normujących instytucję nadpłaty i jej oprocentowanie.

Końcowo Sąd wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ II instancji będzie miał na uwadze, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego nie może być rozumiana w ten sposób, że wszystkie istotne dowody powinny zostać przeprowadzone w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, a rolą organu odwoławczego jest tylko dokonanie kontroli rozstrzygnięcia objętego odwołaniem, jeżeli Kolegium uzna, że postępowanie dowodowe wymaga uzupełnienia, to mając na uwadze aktualną zawartość akt sprawy, podejmie stosowne czynności w celu uzupełnienia materiału dowodowego zgodnie z art. 136 § 1 k.p.a.

Zwrot akt z Sądu nastąpił w dniu 6 lipca 2022 r.

Kolegium w dniu 1 sierpnia 2022 r. zawiadomiło stronę oraz organ I instancji o niezałatwieniu sprawy w terminie o którym mowa w art. 35 § 3 k.p.a., zobowiązało organ I instancji do przedłożenia Kolegium dokumentu/informacji potwierdzającej otrzymanie przez organ decyzji Kolegium z dnia 2 listopada 2020 r. wraz z aktami sprawy, wskazując przy tym, że zwrotu tego nie dokonywało za zwrotnym potwierdzeniem odbioru a z uwagi na upływ czasu nie ma możliwości ustalenia daty odbioru decyzji przez organ. Kolegium wyznaczyło także nowy termin załatwienia sprawy - do 28 dni od dnia uzyskania powyższej informacji. W dniu 19 sierpnia 2022 r. wpłynęło do Kolegium informacja (wraz z potwierdzającym ją dokumentem), że wpływ decyzji Kolegium z dnia 2 listopada 2020 r. wraz z aktami sprawy nastąpił w dniu 22 grudnia 2020 r.

Obecnie zaskarżoną decyzją z 5 września 2022 r. Kolegium uchyliło w części decyzję Prezydenta z 8 grudnia 2021: 1. stwierdzającą na dzień dokonanego zwrotu tj. 15 lutego 2021 r. nadpłatę w wysokości 1.719.361,82 i 2 odmawiającą naliczenia stronie oprocentowania od w/w nadpłaty od dnia dokonania wpłaty do dnia dokonania zwrotu nadpłaty; tj. w puncie 2 i orzekło w tym zakresie co do istoty sprawy poprzez naliczenie oprocentowania od nadpłaty w kwocie 9.044 zł.

W uzasadnieniu wskazując, że w sprawie bezsporne jest, że w wyniku wystawienia przez Prezydenta tytułu wykonawczego z dnia 17 marca 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego L. dokonał zajęcia konta Spółki w dniu 28 kwietnia 2020 r. na kwotę 1.918.300,87 zł. W wyniku decyzji Kolegium z dnia 2 listopada 2020 r. uchylono w całości decyzję z dnia 24 maja 2019 r. i umorzono postępowanie pierwszej instancji w całości. Spowodowało to konieczność zwrotu zajętej kwoty. Organ decyzję Kolegium wraz z aktami sprawy otrzymał w dniu 22 grudnia 2020 r. (na datę tę wskazano w treści skarżonej decyzji), natomiast zwrotu nadpłaty dokonał w dniu 15 lutego 2021 r. czyli po upływie 30 dniowego terminu.

Zgodnie z brzmieniem art. 72 § 1 pkt , art. 77 § 1 pkt 3, art. 78 § 3 pkt 1 O.p., stanowiących postawę wydania przez organ I instancji decyzji, wynika, że organ zobligowany był do zwrotu nadpłaty w terminie 30 dni od dnia "wydania decyzji", tu: otrzymania decyzji organu odwoławczego i zwrotu akt w dniu 22 grudnia 2020 r.- czyli do dnia 21 stycznia 2021 r., jednak tego nie uczynił, zwracając nadpłatę w dniu 15 lutego 2021 r. (na datę tę wskazuje zarówno sam organ w treści uzasadnienia decyzji jak też i wynika to z wyciągu bankowego).

W związku z powyższym Kolegium stanęło na stanowisku, iż stronie należna jest kwota oprocentowania od nadpłaty za okres od dnia 22 stycznia 2021 r. do 15 lutego 2021 r. w wysokości 9.044 zł za 24 dni "opóźnienia" zwrotu nadpłaty.

W ocenie kolegium niezasadne jest jednak żądanie strony o wypłatę oprocentowania od nadpłaty od 20 kwietnia 2020 r. W sprawie mają zastosowanie przepisy art. 78 § 1 pkt 1 oraz art. 78 § 3 pkt 1 O.p. Organ I instancji wydał w dniu 17 marca 2021 r. tytuł wykonawczy z uwagi na utrzymanie w mocy przez Kolegium decyzją z dnia 9 grudnia 2019 r. decyzji Prezydenta z dnia 24 maja 2019 r. określającej Spółce wysokość dotacji pobranej w nadmiernej wysokości podlegającej zwrotowi w kwocie: 160.522,00 zł - za okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2014 r oraz wysokość dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem podlegającej zwrotowi w kwocie: 1.130.258,72 zł - za okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2014 r. wraz z należnymi odsetkami. Decyzje Kolegium mają przymiot prawomocności. Strona złożyła skargę na decyzję Kolegium, jednak nie wnosiła o wstrzymanie wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 17 czerwca 2020 r. sygn. akt I SA/Ol 105/20 uchylił decyzję Kolegium. Organ odwoławczy w pierwszej kolejności - związany wyrokiem Sądu - dokonał zaleconych ustaleń, a następnie - z uwagi na przedawnienie się zobowiązania uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie - decyzja Kolegium z dnia 9 grudnia 2020 r. Dopiero ta decyzja określiła, że kwota wynikająca z decyzji Prezydenta z dnia 24 maja 2019 r. - zajęta w wyniku wystawienia przez organ tytułu wykonawczego jest nadpłatą.

Kolegium ponadto uznało, że Prezydent zasadnie uznał, że żądana przez stronę kwota 90.492,75 zł nie jest nadpłatą, organ ocenił ją jako należną organowi egzekucyjnemu opłatę komorniczą. W ocenie Kolegium kwestia ta jest poza rozważaniem objętym skarżoną decyzją (rozstrzygającą o nadpłacie i oprocentowaniu od nadpłaty).

Powyższą decyzje zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika – adwokata, wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie od organu kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych w wysokości podwójnej stawki minimalnej.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. Naruszenie art. 75 § 4, art. 77 § 1 i art. 78 O.p. poprzez brak zmiany zaskarżonej decyzji brak stwierdzenia na podstawie art. 104 k.p.a. w zw. z art. 75 § 4, art. 77 § 1 i art. 78 O.p. nadpłaty powstałej w wyniku wyegzekwowania przez Prezydenta kwoty 1.807 591,28 zł wraz z oprocentowaniem w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę o których mowa w art. 56 § 1 O.p., pobieranych od zaległości podatkowych od dnia powstania nadpłaty tj. od dnia 20 kwietnia 2020r. do dnia jej zwrotu.

2. Naruszenie art. 55 i 62 O.p. poprzez błędnej zaliczenie całości zwróconej nadpłaty na poczet zaległości głównej w sytuacji gdy dokonana przez organ wpłata winna być zaliczona proporcjonalnie na poczet należności głównej oraz odsetek;

3. Błędne wyliczenie kwoty odsetek przy jednoczesnym braku jakiejkolwiek informacji jaki sposób zostały one obliczone.

W uzasadnieniu wskazano, że w niniejszej sprawie nadpłata powstała w związku z uchyleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 17 czerwca 2020 r. (sygn. akt: I SA/Ol 105/20) decyzji Kolegium z 09 grudnia 2019 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta z 24 maja 2019 r. określającej wysokość dotacji pobranej w nadmiernej wysokości podlegającej zwrotowi w kwocie 160.522,00 zł za okres od dnia 01 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2014 r. oraz wysokość dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem podlegającej zwrotowi w kwocie 1.130 258,72 zł za okres od dnia 01 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. wraz z odsetkami liczonymi jak od zaległości podatkowych od w/w kwot. W takiej sytuacji doszło do powstania nadpłaty w rozumieniu art. 77 §1 pkt 1 O.p., a w konsekwencji w zakresie oprocentowania nadpłaty zastosowanie będzie miał art. 78 § 3 pkt 1 O.p. co skutkuje tym, że odsetki od kwoty nadpłaty winny być liczone od dnia powstania nadpłaty tj. od dnia 20 kwietnia 2020 r.

Bezsporne jest, że w toku postępowania egzekucyjnego na rzecz wierzyciela wyegzekwowano kwotę 1.916.037,58 zł z czego 1.807.591,28 zł stanowiła należność główna wraz z odsetkami na datę zajęcia oraz koszty egzekucyjne w kwocie 108.446,30 zł, zwrócona przez organ część nadpłaty nie wyczerpuje całości nadpłaty albowiem zwrot nie obejmuje nawet całości wyegzekwowanej kwoty. W wyniku dotychczasowych rozliczeń z wyegzekwowanej od strony kwoty 1.916.037,58 zł do skarżącej wróciła kwota kosztów egzekucyjnych pobranych od strony przez organ egzekucyjny 108.446,30 zł zwrócona przez urząd Skarbowy oraz kwota 1.719.361,82 zł zwrócona przez Prezydenta. Z wyegzekwowanej kwoty dotychczas nie zwrócono stronie kwoty 90.492,75 zł.

Za sprzeczne z zasadami zaufania obywatela do organów władzy publicznej i innymi zasadami k.p.a., ale także z podstawowymi działaniami matematycznymi skarżąca uznaje tezy organu, iż brakująca kwota 90.492,75 zł nie stanowi nadpłaty w rozumieniu przepisów ustawy ordynacja podatkowa. Z perspektywy strony postępowania bez znaczenia pozostają przy tym rozliczenia pomiędzy Prezydentem, a organem egzekucyjnym i sposób dokonania pomiędzy nimi rozliczeń. W ocenie skarżącej w sposób oczywisty nadpłatą staje się cała kwota wyegzekwowana na wniosek wierzyciela. Biorąc po uwagę, iż na dzień zwrotu należności tj. 15.02.2021 - data wpływu środków na konto, odsetki podatkowe od przedmiotowej nadpłaty liczone za okres od 20.04.2020r. do 15.02.2021r. wynosiły kwotę 120.043,87 zł dokonana wpłata zaliczona została w pierwszej kolejności na poczet należności odsetkowej zgodnie z zasadami wynikającymi z ordynacji podatkowej. W konsekwencji w dalszym ciągu pozostaje nierozliczona nadpłata w kwocie 208.273,33 zł (120.043,87 zł powiększona o różnicę pomiędzy kwotą 1.807.591,28 zł a zwróconą kwotą 1.719.361,82 zł).

Spółka zarzuciła także, że zarówno Prezydent jak i Kolegium błędnie oznaczają okres obowiązku zwrotu nadpłaty. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżącą wywiodła, że w niniejszym przypadku istnieje obowiązek zwrotu nadpłaty wraz z oprocentowaniem od dnia zajęcia.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi i rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym.

Strona nie wyraziła zgody na rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym wnosząc o skierowanie sprawy na rozprawę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: jako p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia tego przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 75 § 4, art. 77 § 1 i art. 78 O.p. poprzez brak zmiany zaskarżonej decyzji i brak stwierdzenia na podstawie art. 104 k.p.a. w zw. z art. 75 § 4, art. 77 § 1 i art. 78 O.p. nadpłaty powstałej w wyniku wyegzekwowania przez Prezydenta kwoty 1.807 591,28 zł wraz z oprocentowaniem w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę o których mowa w art. 56 § 1 O.p., pobieranych od zaległości podatkowych od dnia powstania nadpłaty tj. od dnia 20 kwietnia 2020r. do dnia jej zwrotu, wskazać należy, że zasadniczy spór w sprawie dotyczy tego, czy w okolicznościach niniejszej sprawy spełniona została przesłanka przyczynienia się przez organ do uchylenia decyzji przez WSA w Olsztynie wyrokiem z dnia 17 czerwca 2020 r., sygn. akt I SA/Ol 105/20. Kolegium, podobnie jak organ I, stoi na stanowisku, że organ nie przyczynił się do uchylenia decyzji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przedstawił argumentację, z której wynika, że w pierwszej kolejności - związany wyrokiem Sądu - dokonał zaleconych ustaleń, a następnie - z uwagi na przedawnienie się zobowiązania uchylił decyzję organu Ij instancji i umorzył postępowanie - decyzją Kolegium z dnia 9 grudnia 2020 r. Zdaniem organu odwoławczego dopiero ta decyzja określiła, iż kwota wynikająca z decyzji Prezydenta z dnia 24 maja 2019 r. - zajęta w wyniku wystawienia przez organ tytułu wykonawczego jest nadpłatą.

Skarżąca z kolei prezentuje stanowisko całkowicie odmienne, wskazując w argumentacji uzasadnienia skargi, że w przedmiotowym stanie faktycznym mamy do czynienia z przyczynieniem się przez organ do uchylenia decyzji, wobec powyższego kwota odsetek określonych w zaskarżonej do Sądu decyzji reformatoryjnej organu odwoławczego jest nieprawidłowa.

Ustosunkowując się do powyższej kwestii spornej, w ocenie Sądu stanowisko organów jest uzasadnione i zasługuje na aprobatę. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 O.p., za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. W myśl z kolei art. 73 § 1 pkt 1 O.p. nadpłata powstaje z dniem zapłaty przez podatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej. Zgodnie natomiast z art. 77 § 1 pkt 1 O.p. w sytuacji, gdy nadpłata powstała w związku z uchyleniem albo stwierdzeniem nieważności decyzji podlega zwrotowi w terminie 30 dni od dnia wydania nowej decyzji.

W myśl art. 78 § 1 O.p. nadpłaty podlegają oprocentowaniu w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę, o których mowa w art. 56 § 1, pobieranych od zaległości podatkowych. Natomiast art. 78 § 3 pkt 1 O.p. stanowi, że w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 1 O.p. oprocentowanie przysługuje od dnia powstania nadpłaty, a jeżeli organ podatkowy nie przyczynił się do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji, a nadpłata nie została zwrócona w terminie - od dnia wydania decyzji o zmianie lub uchyleniu decyzji.

Zwrot "organ podatkowy nie przyczynił się do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji" należy interpretować jako nieprzyczynienie się w jakimkolwiek zakresie (por. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. akt I GSK 1131/16, to orzeczenie jak i pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustawodawca nie wprowadził przesłanki "wyłącznej odpowiedzialności" organu za powstanie nadpłaty ani też nie uwzględnił skutków częściowego przyczynienia się podatnika do powstania nadpłaty (por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2016 r., sygn. akt II FSK 196/15, LEX nr 2082144).

Przy czym podkreślić należy, że istota przesłanek określonych w art. 78 § 3 pkt 1 O.p. wiąże oprocentowanie nadpłaty z uchyleniem (zmianą) decyzji wadliwej, a więc innymi słowy z wadą tkwiącą w samej tej decyzji. Przez przyczynienie się, o którym mowa w art. 78 § 3 pkt 1 O.p. należy rozumieć taką sytuację, w której działanie lub zaniechanie organu podatkowego pozostawało w bezpośrednim związku z wadą decyzji, którą może być naruszenie przepisów prawa materialnego lub procesowego (por. wyroki NSA: z dnia 16 stycznia 2010 r., sygn. akt I GSK 414/17; z dnia 18 listopada 2016 r., sygn. akt I GSK 1074/16). Jeżeli jednak wystąpiły obiektywne, niezależne od organów podatkowych okoliczności, które były podstawą uchylenia decyzji wymiarowej, to nie można uznać, że w takim przypadku organ podatkowy przyczynił się do uchylenia takiej decyzji i w konsekwencji do powstania nadpłaty. Przesłanką taką nie może być upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, zwłaszcza w toku postępowania odwoławczego, gdyż okoliczność ta wynika z przepisów prawa podatkowego i jest niezależna od organu (por. m.in. wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt II FSK 3022/17).

Ponadto pojęcie przyczynienia należy rozumieć z uwzględnieniem specyfiki prawa publicznego, a zwłaszcza rygorów prawa podatkowego w kontekście zasady legalizmu (art. 120 O.p.), z której wynika konieczność przejęcia przez władzę publiczną pełnej odpowiedzialności za dokonywaną wykładnię przepisów prawnych oraz ich zastosowanie w konkretnej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2018 r., sygn. akt II FSK 2713/17).

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte m.in. w wyroku z 20 sierpnia 2020 r., sygn. akt FSK 1097/18, że w sytuacji, gdy upływ terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych stanowił zasadniczą "przesłankę zmiany lub uchylenia decyzji", o której mowa w art. 78 § 3 pkt 1 O.p. ocena legalności zaskarżonej decyzji powinna być zrelatywizowana wyłącznie do tej okoliczności. W momencie, gdy decyzja organu I instancji weszła do obrotu prawnego, zobowiązanie podatkowe nie było przedawnione. Do momentu upływu przedawnienia zobowiązania podatkowego organ jest zobowiązany, zgodnie z zasadą legalizmu, wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP oraz art. 120 O.p., podejmować działania na podstawie przepisów prawa i w ramach powierzonych mu kompetencji wypełniać określone w tych przepisach obowiązki. W sytuacji więc, gdy zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu, a należny podatek nie został wpłacony, to organ był bezwzględnie zobowiązany do podjęcia postępowania podatkowego i wydania decyzji określającej to zobowiązanie. W przypadku zobowiązań publicznoprawnych oraz działań administracji podatkowej mamy do czynienia nie z uprawnieniem, ale wyraźnym obowiązkiem do podjęcia określonych przepisami czynności procesowych. Ocena działań organów w ramach powierzonych im kompetencji powinna opierać się na normach prawnych, które mają bezwzględnie wiążący charakter. Natomiast to, w jakiej kolejności i czasie czynności te są podejmowane przez organ zależy od planów działania tego organu oraz przyjętych priorytetów (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2019 r., sygn. akt I GSK 1360/16).

Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z 14 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 867/17 upływ czasu, w wyniku którego dochodzi do przedawnienia zobowiązania podatkowego jest okolicznością o charakterze obiektywnym. Nie można uznać, że organ podatkowy przyczynił się do uchylenia decyzji, jeżeli wydanie orzeczenia kasatoryjnego i umorzenie postępowania podatkowego nastąpiło z powodu przedawnienia zobowiązań podatkowych. Wydanie decyzji uchylającej nie jest w takiej sytuacji związane z wadliwością decyzji organu pierwszej instancji.

Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uznania, że organ przyczynił się do powstania przesłanki uchylenia decyzji. I tak wskazać należy, że:

- Decyzja I instancji nigdy nie była przedmiotem kontroli organu II instancji.

- W przedmiotowej sprawie orzekał WSA w Olsztynie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 17 czerwca 2020 r., sygn. akt I SA/Ol 105/20 uchylił decyzję Kolegium z 9 listopada 2019 r. Decyzja I instancji nie została nigdy wyeliminowana z porządku prawnego.

- Uchylenie decyzji I instancji nastąpiło dopiero na skutek umorzenia postępowania przed organem odwoławczym z uwagi na przedawnienie. W tym rozstrzygnięciu organ odwoławczy, również nie kontrolował decyzji I instancji.

Jak podkreśla się w orzecznictwie kwestia przyczynienia się organu do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji odnosi się do organu I instancji i podlega ocenie na tle działań lub zaniechań tego organu w konkretnej sprawie (por. np. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 01 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Bk 498/10). Przy czym podkreślić należy, że organ I instancji wydał w dniu 17 marca 2021 r. tytuł wykonawczy z uwagi na utrzymanie w mocy przez Kolegium decyzją z dnia 9 grudnia 2019 r. decyzji Prezydenta z dnia 24 maja 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 17 czerwca 2020 r., sygn. akt I SA/Ol 105/20 uchylił decyzję Kolegium. Organ odwoławczy w pierwszej kolejności - związany wyrokiem Sądu - dokonał zaleconych ustaleń, a następnie - z uwagi na przedawnienie się zobowiązania uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie (decyzja Kolegium z dnia 9 grudnia 2020 r). Dopiero ta decyzja określiła, że kwota wynikająca z decyzji Prezydenta z dnia 24 maja 2019 r. - zajęta w wyniku wystawienia przez organ tytułu wykonawczego jest nadpłatą. W świetle przedstawionej argumentacji w ocenie Sądu niezasadne jest żądanie strony o wypłatę oprocentowania od nadpłaty od dnia 20 kwietnia 2020 r.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku zwrócenia stronie kwoty opłaty komorniczej w wysokości 90.492,75 zł, zdaniem Sądu należy uznać go za nieuzasadniony.

W niniejszym przypadku kwestią bezsporną jest, że w toku postępowania egzekucyjnego na rzecz wierzyciela wyegzekwowano kwotę 1.916.037,58 zł, z czego: 1.807.591,28 zł stanowiła należność główna wraz odsetkami oraz koszty egzekucyjne w kwocie 108.446,30 zł. Z wyegzekwowanej kwoty nie zwrócono kwoty 90.492,75 zł (opłaty komorniczej).

W niniejszej sprawie kluczową kwestią sporną jest więc odpowiedź na pytanie: czy różnica pomiędzy kwotą zajętą a przekazaną wierzycielowi jest nadpłatą czy też nie. Przypomnieć należy, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy 28 kwietnia 2020 r. Bank A przekazał na rachunek bankowy organu egzekucyjnego kwotę w wysokości 1.918.300.87 zl tytułem realizacji zajęcia rachunku bankowego dokonanego zawiadomieniem o zajęciu z dnia 20 kwietnia 2020 r. Organ egzekucyjny w piśmie z dnia 4 maja 2021 r. skierowanym do skarżącej wskazał, że zajętą kwotę w wysokości 1.918.300.87 zł zarachował na poczet:

należności głównej kwotę 1.290.780.70 zł;

odsetek za zwlokę kwotę 519.062.27 zł;

kosztów egzekucyjnych kwotę 108.446.30 zł;

kosztów upomnienia kwotę 1 1.60 zł.

W dniu 7 maja 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego L. przekazał do organu kwotę 1.719.361.82 zł tj. - kwotę zabezpieczoną na podstawie tytułu wykonawczego [...] wydanego przez Prezydenta Miasta Elbląg. Przekazana kwota wynikała z zapisu art. 1a pkt 6 oraz 66 u.p.e.a. To zaś oznaczało, że od wyegzekwowanej należności głównej, odsetek za zwłokę oraz kosztów upomnienia potrącono należną organowi egzekucyjnemu opłatę komorniczą w wysokości 5 % egzekwowanej należności (rachunek 1.290.780,70 + 519.062,27+11,60 = 1.809.854,57 * 5% = 90.492,75 zł).

W dniu 15 lutego 2021 r. organ dokonał zwrotu nadpłaty w kwocie 1.719.361,82 zł. Ponadto dnia 3 marca 2021 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego L. na podstawie pisma z dnia 1 marca 2021 r. dokonał zwrotu kosztów egzekucyjnych skarżącej w wysokości 108.446,30 zł wraz z naliczonymi na dzień zwrotu odsetkami ustawowymi w wysokości 4.605,25 zł na rachunek bankowy Spółki.

W ocenie Sądu, trafne jest stanowisko organu odwoławczego, że kwota opłaty komorniczej, nie mieści się w zakresie żądania strony, ponieważ nie ma podstawy prawnej uznania opłaty komorniczej, jako nadpłaty ze strony Gminy. Różnica pomiędzy kwotą zajętą a przekazaną wierzycielowi nie jest, w rozumieniu art. 72 O.p. nadpłatą.

Stosownie do art. 1a pkt 6 u.p.e.a. ilekroć w ustawie jest mowa o opłacie komorniczej - rozumie się przez to opłatę wynoszącą 5% kwot przekazanych wierzycielowi przez organ egzekucyjny lub przekazanych wierzycielowi przez zobowiązanego w wyniku zastosowania środków egzekucyjnych.

W myśl art. 66 § 5 u.p.e.a. opłata komornicza przypada na rzecz tego organu, który dokonał ściągnięcia należności pieniężnej lub zastosował środki egzekucyjne, w wyniku których należność została zapłacona.

Z kolei katalog opłat komorniczych został zawarty w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2018 r. o kosztach komorniczych i obejmuje:

opłaty egzekucyjne za przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego, wykonanie zabezpieczenia roszczenia lub europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym albo wykonanie postanowienia o zabezpieczeniu środka dowodowego lub nakazującego wydanie środka dowodowego w sprawach własności intelektualnej:

opłaty za przeprowadzenie innego postępowania albo dokonanie innych czy czynności.

Natomiast zgodnie z art. 72 O.p.:

§ 1 za nadpłatę uważa się kwotę:

1) nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku;

2) podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej;

3) zobowiązania zapłaconego przez płatnika lub inkasenta, jeżeli w decyzji, o której mowa w art. 30 § 4, określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej;

4) zobowiązania zapłaconego przez osobę trzecią lub spadkobiercę, jeżeli w decyzji o ich odpowiedzialności podatkowej lub decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego spadkodawcy określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej.

§ 1a na równi z nadpłatą traktuje się kwotę stanowiącą różnicę określoną zgodnie z art. 27f ust. 8-10 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, wykazaną w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, lub wynikającą z decyzji.

§ 1b na równi z nadpłatą traktuje się kwotę przysługującą podatnikowi na podstawie art. 26ea ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz kwotę przysługującą podatnikowi na podstawie art. 18da ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, wykazaną w zeznaniu lub wynikającą z decyzji.

§ 2 na równi z nadpłatą traktuje się:

1) część wpłaty, która została zaliczona na poczet odsetek za zwłokę, jeżeli wpłata ta dotyczyła zaległości podatkowej;

2) nienależnie zapłacone:

a) zaległości, o których mowa w art. 52 oraz art. 52a,

b) odsetki za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek,

c) opłatę prolongacyjną.

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że opłata komornicza nie mieści się w katalogu nadpłaty określonej w art. 72 O.p. Kwestie związane ze zwrotem wyegzekwowanej kwoty 90.492,75 zł. przez wierzyciela nie mieszczą się w zakresie niniejszego rozstrzygnięcia, inny jest bowiem ich zakres merytoryczny. W świetle przywołanej argumentacji nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 55 i 62 O.p.

Uzupełniając przedstawioną argumentację jedynie na marginesie Sąd pragnie zauważyć, że stosownie do art. 149 ust. 2 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2224 - t.j.) uzyskane opłaty egzekucyjne, po potrąceniu wynagrodzenia prowizyjnego komornika, stanowią dochód budżetu państwa i podlegają przekazaniu na rachunek urzędu skarbowego. W myśl art. 149 ust. 3 ustawy o komornikach sądowych przez uzyskane opłaty egzekucyjne rozumie się opłaty faktycznie pobrane lub ściągnięte na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 lutego 2018 r. o kosztach komorniczych. Z powyższych regulacji wynika, że regułą jest, że opłata komornicza należna jest organowi egzekucyjnemu, który podjął czynności egzekucyjne zmierzające do zastosowania i zrealizowania środków egzekucyjnych, a następnie je zastosował (zob. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2016 r. sygn. akt II GSK 1207/15).

Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu błędnego wyliczenia kwoty odsetek przy jednoczesnym braku jakiejkolwiek informacji w jaki sposób zostały one obliczone wskazać należy, że także i on nie zasługuje na uwzględnienie. Co prawda, w ocenie Sądu, podzielić należy stanowisko skarżącej, że kwestia ta nie została szczegółowo uzasadniona. Jednakże w sentencji organ odwoławczy wskazał prawidłową kwotę oprocentowania tj. 9.044 zł. Dokonując obliczenia za 24 dni zaległości zastosowano prawidłowo obowiązującą w 2021 r. 8% stawkę oprocentowania od zaległości podatkowych. W roku 2021 r. - stawka odsetek za zwłokę jest równa sumie 200% podstawowej stopy oprocentowania kredytu lombardowego, ustalanej zgodnie z przepisami o Narodowym Banku Polskim, z tym że stawka ta nie może być niższa niż 8%. Tym samym mając na względzie ekonomikę postępowania stwierdzić należy, że pomimo opisanej wadliwości uzasadnienia decyzji organu odwoławczego, zaskarżona decyzja odpowiada prawu i wadliwość ta nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, a zarzuty skargi nie są zasadne, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.