Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 501/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 137 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2014 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia 13 lutego 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zwrotu działki uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 8 marca 2013r. [...] Starosta orzekł w stosunku do J. C. o odmowie zwrotu części działki nr [...], położonej w obr. [...] jedn. ewid. [...] m. [...], w granicach wywłaszczonej działki nr [...] obr. [...].

Orzekając w w/w sposób organ I instancji wskazał, iż choć - jak ustalił w oparciu o zgromadzone w postępowaniu materiały i dowody - wywłaszczona przez Skarb Państwa decyzją Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia 14 września 1976 r. nr [...] nieruchomość oznaczona obecnie jako część działki nr [...], położona w obr. [...] jedn. ewid. [...] m. [...], w granicach wywłaszczonej działki nr [...] obr. [...] nie została wykorzystana na cel wywłaszczenia tj. pod budowę realizowanej w ramach budowy Szpitala [...] jezdni, chodnika wraz z oddzielającym go od ulicy pasem trawnika, a także biegnącej wzdłuż chodnika instalacji gazowej i kanalizacji opadowej, a tym samym zaistniała w stosunku do niej przesłanka zbędności wynikająca z przepisu art. 137 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej jako u.g.n.), to nie jest możliwy jej zwrot na rzecz uprawnionej osoby, gdyż jak wynika z treści pisma Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z dnia 20 czerwca 2012 r. nr [...] działka nr [...] w całości wchodzi w pas drogowy ul. B., która została zaliczona do kategorii dróg gminnych na podstawie uchwały nr LXXXI/1062/09 Rady Miasta Krakowa z dnia 23 września 2009 r. Tymczasem zgodnie z prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem jak również wobec treści art. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz art. 73 ust. l ustawy z dnia 13 października 1998 r. przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, nie jest możliwy zwrot nieruchomości wywłaszczonej - pomimo jej zbędności - jeśli w chwili orzekania o zwrocie jest ona częścią drogi publicznej w rozumieniu ustawy o drogach publicznych.

Odwołanie od w/w decyzji złożyła J. C., podnosząc m.in., iż decyzja jest niezgodna z przepisami obowiązującego prawa, w sposób niezgodny z prawdą przedstawia dowody zawarte w aktach sprawy, posługuje się dla uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia potwierdzającymi nieprawdę pismami Wydziału Skarbu Miasta Urzędu Miasta nr [...] z dnia 9.08.2012 r. oraz Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z dnia 20.06.2012 r. nr [...] i podjętą niezgodnie z prawem i niezgodną z obowiązującym prawem Uchwalą Rady Miasta Krakowa Nr LXXXI/1062/09 z dnia 23 września 2009 r.

Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda decyzją z dnia 13 lutego 2014r. nr [...], w oparciu o art. 9a u.g.n. oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W ocenie organu odwoławczego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności treść decyzji Urzędu Miasta z dnia 22 maja 1975 r. nr [...] oraz załącznika graficznego do niej potwierdza, iż celem wywłaszczenia na obszarze części działki nr [...], położonej w obr. [...] jedn. ewid. [...] m. [...], w granicach wywłaszczonej działki nr [...] obr. [...] była realizacja jezdni, chodnika wraz z oddzielającym go od ulicy pasem trawnika a także biegnąca wzdłuż chodnika instalacja gazowa i kanalizacja opadowa w ramach ogólnie określonego celu wywłaszczenia wskazanego w decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia 14 września 1976 r. [...] jako budowa Szpitala [...] w P., zgodnie z decyzją Urzędu Miasta Krakowa Wydział Gospodarki Przestrzennej, Geologii i Ochrony Środowiska nr [...] z dnia 3 sierpnia 1974 r., zatwierdzającą plan realizacyjny tej inwestycji, której kontynuację stanowiła decyzja Urzędu Miasta z dnia 22 maja 1975 r. nr [...]. W oparciu m.in. o treść zdjęcia lotniczego wykonanego w roku 1982 wynika, że na terenie będącym przedmiotem niniejszego postępowania nie powstała projektowana droga, natomiast z fotografii z 1993r. (a więc 17 lat po wywłaszczeniu) stwierdzić należy, iż do tego czasu również nie zrealizowano w/w celu. Jakkolwiek na wspomnianych fotografiach, w tym szczególności z 1993 r. widoczna jest droga dojazdowa do budowanego szpitala a także wybudowane obiekty planowane w tym miejscu to nie może to jednak zostać uznane za działania zakończone w sposób przewidziany w w/w załączniku decyzji Urzędu Miasta z dnia 22 maja 1975 r. nr [...]. Z fotografii z 1993 r. jednoznacznie bowiem wynika, iż do tego czasu droga ta nie posiadała wspomnianego chodnika. Niezależnie od powyższego inwestycja główna tj. sam Szpital [...] nie została ukończona w ciągu 10 lat od chwili wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości przez Skarb Państwa tj. do roku 1986 (świadczy o tym chociażby treść dziennika budowy część IX nr 347 z 30.09.1992 r., w którym widnieją wpisy z roku 1994 r. o wykonywanych jeszcze czynnościach (karta akt 47) a także decyzja Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 20 lipca 1999 r. nr [...] dotyczącej przeniesienia decyzji pozwolenia na budowę omawianego szpitala na rzecz Fundacji [...] w K. - znajdująca się w aktach sprawy). Skoro zaś w/w kompleks szpitalny nie powstał w w/w terminach (zaprzestano jego realizacji) i nie był wówczas użytkowany, to brak jest tym samym argumentów przemawiających za tym, iż działki przeznaczone pod mającą mu służyć infrastrukturę (m.in. w postaci dróg dojazdowych) nie można uznać za spełniające przesłankę zbędności o której mowa w art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n. Jednocześnie zdaniem organu II instancji, wobec treści decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia 14 września 1976 r. nr [...] oraz wspomnianej już decyzji Urzędu Miasta z dnia 22 maja 1975 r. nr [...] oraz załącznika graficznego do niej, nie może być wątpliwości, iż projektowana na przedmiotowej nieruchomości droga oraz infrastruktura techniczna związana była z budową mającego powstać szpitala, a zatem okoliczności związane z jej realizacją nie mogą być oceniane w oderwaniu od budowy samego szpitala.

W ocenie organu II instancji realizację niezbędnej infrastruktury technicznej tj. np ciągów czy sieci przesyłających wodę, gaz, jak również budowę drogi można co do zasady uznać za realizację celu wywłaszczenia jednak o tyle, o ile zrealizowana została główna jego cześć. Nie można więc twierdzić, iż zrealizowanie samej infrastruktury towarzyszącej, związanej z głównym celem wywłaszczenia w tym przypadku z budową szpitala, w przypadku braku jego realizacji stanowi o realizacji celu wywłaszczenia. Tym samym jako prawidłowe należało ocenić ustalenia organu I instancji, iż z powodu wypełnienia przesłanki zbędności wynikającej z art. 137 ust l pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przedmiotową nieruchomość należy uznać za zbędną na cel, na który została wywłaszczona.

Niezależnie jednak od wykazanej powyżej zbędności części działki nr [...], położonej w obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K., w granicach wywłaszczonej działki nr [...] obr. [...] na cel wywłaszczenia zgodnie z przedstawionym stanem faktycznym oraz treścią art. 137 ust. u.g.n., jednoznacznie wskazano w piśmie Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z dnia 20 czerwca 2012 r. nr [...], że działka nr [...] w całości wchodzi w skład pasa drogowego ul. B. Jednocześnie jak wynika z uchwały nr LXXXI/1062/09 Rady Miasta Krakowa z dnia 23 września 2009 r. w sprawie zaliczenia ulic do kategorii dróg gminnych, w/w ul. B została zaliczona do kategorii dróg publicznych - gminnych. Z urzędu Miasta organ I instancji pozyskał do akt sprawy uwierzytelnioną kopię w/w uchwały rady Miasta wraz załącznikiem oraz wyjaśnieniami, iż w projekcie uchwały i samej uchwale załącznikami są jedynie wykazy ulic, które zalicza się do kategorii dróg gminnych a nie załączniki graficzne. Jak wynika z treści w/w uchwały do kategorii dróg gminnych została zaliczona cała ul. A., a graficzny załącznik w postaci mapy do takiej uchwały nie jest stosowany.

Organ wskazał na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie możliwości zwrotu byłym właścicielom wywłaszczonej nieruchomości, która obecnie stanowi część drogi publicznej. W wyroku z dnia 12 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 361/08 (Lex nr 516045) NSA stwierdził, iż "zgodnie z art. 2a ustawy o drogach publicznych drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa, a drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy. Przepis ten określa strukturę własnościową dróg publicznych w sposób niedopuszczający wyjątków. Z przepisu tego wynika zarazem zakaz przenoszenia własności dróg publicznych na rzecz podmiotów innych niż wymienione w tym przepisie. A zatem z woli ustawodawcy drogi publiczne zostały zaliczone do kategorii rzeczy o ograniczonym obrocie. Jedyna dopuszczalna forma obrotu nieruchomościami zajętymi pod drogi publiczne może polegać na przenoszeniu własności między podmiotami wymienionymi w cyt. art. 2a ustawy o drogach publicznych, wyłącznie w razie zmiany przynależności drogi publicznej do określonej kategorii. Powyższe rozwiązania upoważniają do stwierdzenia, że zadośćuczynienie roszczeniu o zwrot nieruchomości wywłaszczonej, a zajętej obecnie pod drogę publiczną na podstawie art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, prowadziłoby do skutku sprzecznego z prawem, polegającego na nabyciu przez osobę fizyczną nieruchomości stanowiącej część drogi publicznej. Wykładnia systemowa art. 136 ust. 3 ustawy, uwzględniająca ograniczenie obrotu nieruchomościami zajętymi pod drogi publiczne, która wynika z cyt. art. 2a ustawy o drogach publicznych, prowadzi do wniosku, że niedopuszczalne jest orzeczenie o zwrocie nieruchomości wywłaszczonej, która w czasie orzekania o zwrocie jest częścią drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych ", Podobne stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 2 września 2010 r. sygn. akt I OSK 1438/09 (Lex nr 745018).

Odnosząc się do zarzutów odwołującej, kwestionujących prawidłowość ustaleń Starosty na okoliczność tego, iż przedmiotowa działka nr [...] faktycznie wchodzi w skład pasa drogowego ul. B., Wojewoda podał, iż w świetle istniejącego w tym zakresie orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest podstaw do kwestionowania prawdziwości informacji odnośnie zasięgu pasa drogowego, przedstawionej przez zarządcę drogi (w tym wypadku ZIKiT-u w K). Zasadność takiego stanowiska potwierdzają w pełni przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, póz. 115 ze zm.), które przyznają zarządcy drogi (zgodnie z art. 19 ust. 5 tej regulacji "w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta", który z kolei zgodnie z art. 21 ust. 1 "może wykonywać swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, utworzonej odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy" - w tym wypadku jednostką tą jest właśnie Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K.) posiadający bardzo szerokie uprawnienia i kompetencje w zakresie dotyczącym zarządzanych przez niego dróg (wymienione są one w art. 20, art. 20a i art. 20b omawianej ustawy - przykładowo zgodnie z art. 20 pkt 8 zarządca drogi wydaje zezwolenia na zajęcie pasa drogowego). Jak podkreśla się w doktrynie prawniczej " komentowana regulacja zawiera katalog zadań należących do właściwości zarządcy drogi. Katalog ten ma charakter otwarty, co oznacza, że zarządca drogi powinien realizować również inne zadania, o ile tylko mieszczą się one w ramach jego ogólnej kompetencji - planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg.

W opinii organu odwoławczego fakt przyznania przez ustawodawcę zarządcy drogi tak szerokich uprawnień, w tym m.in. dotyczących kwestii związanych z określaniem granic pasa drogowego a także sposobu użytkowania nieruchomości znajdujących się w tych granicach, wyklucza możliwość negowania informacji podanej przez tego typu podmiot, jako istotnego dowodu w postępowaniu administracyjnym.

Niezależnie od powyższego w aktach sprawy znajduje się aktualna mapa sytuacyjno-wysokościowa obszaru na którym znajduje się stanowiąca przedmiot niniejszego postępowania część działki nr [...]. Choć mapa ta nie zawiera wkreślonej granicy pasa drogowego (co do zasady bowiem tego typu mapy obrazują stan zagospodarowania i uzbrojenia terenu), to z jej treści można wywnioskować, iż obecnie przedmiotowa nieruchomość stanowi drogę z poboczem stanowiącym zieleń, jak również szereg podziemnych ciągów infrastruktury technicznej. W tym kontekście droga nie może być utożsamiana jedynie z jej wyasfaltowanym fragmentem przeznaczonym do ruchu pojazdów, ale również, zgodnie z art. 4 pkt. 1 ustawy o drogach publicznych droga to budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowana w pasie drogowym. Z kolei pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą (art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych). W świetle brzmienia omawianego art. 4 w skład pasa drogowego wchodzą także m.in. chodnik oraz zieleń przydrożna. Wbrew twierdzeniom odwołującej, brak jest również podstaw by w ramach niniejszego postępowania prowadzące je organy miały badać prawidłowość uchwały nr LXXXI/1062/09 Rady Miasta Krakowa z dnia 23 września 2009 r. o zaliczeniu m.in. ul. B. do kategorii dróg publicznych gminnych. Uchwała ta pozostaje na chwilę obecną w obrocie prawnym, a zatem nie można orzekając w niniejszej sprawie przyjąć za odwołującą, iż jest ona niezgodna z prawem, a w efekcie pomijać jej treść i wynikające z niej (dopóki obowiązuje) skutki prawne.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyła J. C. zarzucając naruszenie przepisów art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 kpa poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego dotyczącego tej sprawy oraz przepisów art. 136 ust. 1 u.g.n. poprzez nieuwzględnienie w podjętym rozstrzygnięciu faktu, że Prezydent Miasta, po prawomocnych decyzjach o zwrocie byłym właścicielom części działki nr [...] stanowiącej drogę technologiczną budowlaną zwaną ul. B., poczynił niedopuszczalne prawnie zmiany stanu faktycznego i stanu prawnego tej nieruchomości czyniąc z zamkniętej drogi dojazdowej do budowy, ulicę publiczną poprzez rozebranie ogrodzenia i wyasfaltowanie płyt drogowych oraz wnosząc do Rady Miasta o podjęcie uchwały o zaliczeniu tej drogi do kategorii dróg gminnych. W ten sposób bezprawnie stworzony stan faktyczny posłużył Wojewodzie za podstawę do podjęcia przedmiotowego rozstrzygnięcia.

Skarżąca zarzuciła również, że nie rozumie powodów odmiennego potraktowania jej wniosku o zwrot działki w sytuacji, kiedy w innych sprawach o zwrot działek, działki położone w tym samym pasie co ulica B. zostały zwrócone i przestały być własnością Gminy Miasto. Skarżąca podkreśliła przy tym, że powyższa odmienna ocena, a więc korzystna dla innych wnioskodawców zapadła m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 139/13 dotyczącego innej działki stanowiącej ul. B. o numerze [...]. W uzasadnieniu tego wyroku WSA w Krakowie odwołuje się do swojego wcześniejszego wyroku, wydanego już w sprawie tej samej nieruchomości, z dnia 21 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 1484/10, który to wyrok w części korzystnej dla jego rozstrzygnięcia przywołuje również Wojewoda w zaskarżonej decyzji, co zdaniem skarżącej wskazuje na jego niekonsekwencję. Nadto decyzją z dnia 27 kwietnia 2009 r. Starosta [...] orzekł o zwrocie działki nr [...] i decyzję tą utrzymał w mocy Wojewoda, a skargę na tą decyzję oddalił WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 22 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 1610/09. Decyzją z dnia 13 listopada 2008 r. Starosta orzekł o zwrocie działki nr [...], a decyzję tą utrzymał w mocy Wojewoda i WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 23 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 624/09 oddalił skargę Gminy Miasto. W związku z tym w ocenie skarżącej pojawił się problem czy całą ulicę B. zaliczono do kategorii drogi publicznej (drogi gminnej) Podjęcie w tym zakresie uchwały miało miejsce w 2009 r., a wiec Rada Miasta mogła ustanowić drogę publiczna tylko na nieruchomości stanowiącej jej własność. Celem wyczerpującego wyjaśnienia tej okoliczności organy administracji powinny dopuścić jako dowód mapy przedstawiające przebieg tej drogi (ulicy B.) sporządzone czy też opracowane na potrzeby podjęcia uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 23 września 2009 r. Nr LXXXI/1062/09. Należało więc dokładnie określić, gdzie przebiega pas drogowy ulicy B. i czy ulica ta w zakresie zaliczenia jej do kategorii drogi gminnej (publicznej) obejmuje całą działkę nr [...], co skonkludowal już w 2011 roku Sąd, a czego w skarżonej decyzji organ nie badał.

Skarżąca wskazała także, iż obowiązkiem organu było dalsze badanie, czy i jakie materiały były uwzględniane przez Prezydenta Miasta, jako organ wykonawczy Gminy Miasto, przygotowujący materiały służące podejmowaniu uchwał oraz odpowiedzialny za ich wykonanie, a w szczególności skierowanie odezwy wprost do tego podmiotu, w celu wyjaśnienia ustalanej okoliczności, czego zaniechano. M.in. Wojewoda nie wskazał daty, dowodu i podstawy prawnej uzasadniającej twierdzenie, że działka nr [...] wchodzi w pas drogowy ulicy B. Nie wiadomo więc nadal na jakiej podstawie i od kiedy przedmiotowa nieruchomość wywłaszczona na cel budowy publicznego szpitala stała się według Wojewody [...] częścią drogi publicznej. Ponadto z akt sprawy wynika, że do budowy ulicy B. nie doszło do dnia dzisiejszego i bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest fakt, że ulica B. uchwałą Rady Miasta jest drogą publiczną od 2009 roku. Uchwała Rady Miasta Krakowa zaliczająca ją do kategorii dróg publicznych nie oznaczała bowiem automatycznego włączenia działki nr [...] w nieistniejący zresztą pas drogowy. Ulica B. nigdy nie została faktycznie wybudowana. Brak jest zarówno pozwolenia na jej budowę jak i decyzji dopuszczającej tę ulicę do użytkowania i tego faktu nie może zmienić uchwała Rady Miasta Krakowa.

W oparciu o powyższe skarżąca wniosła o uchylenie decyzji.

W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych.

Skarga jest zasadna, gdyż zarówno zaskarżona decyzja Wojewody, jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a.). W toku postępowania prowadzonego przez organy administracji w niniejszej sprawie, uchybiono art. 7 i art. 75, art. 76 oraz art., 77 § 1 kpa, których celem jest prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Organy nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności dotyczących lokalizacji drogi publicznej gminnej, jaką jest ul. A., na całości albo choćby części działki nr [...], w tym szerokości tej drogi, w granicach wywłaszczonej działki nr [...] obr. [...].

Organy obu instancji nie podjęły wszelkich możliwych czynności służących ustaleniu faktu lokalizacji ul. B. na działce nr [...] albo jej części, w powiązaniu z uchwałą Nr LXXXI/1062/09 Rady Miasta Krakowa z dnia 23 września 2009 r., na tle materiałów będących podstawą jej podjęcia. Z pisma wystosowanego z upoważnienia Dyrektora Kancelarii Rady Miasta i Dzielnic Krakowa z dnia 14 września 2011 r. (k. 96 akt adm.) wynika jedynie, że zarówno w uchwale Nr LXXXI/1062/09 Rady Miasta Krakowa z dnia 23 września 2009 r., jak i projekcie wg druku 1281 w sprawie zaliczenia ulic do kategorii dróg gminnych załącznikami są jedynie wykazy ulic, które zalicza się do kategorii dróg gminnych, a nie załączniki graficzne. Skarżony zaś organ II instancji w zaskarżonej decyzji stwierdził, że załącznik w postaci mapy do takiej uchwały nie jest stosowany. Uwzględniając te odpowiedzi należy uznać, że w opisanej sytuacji rzeczą organów administracji publicznej było zbadanie, czy i jakie materiały były uwzględniane przez Prezydenta Miasta, jako organ wykonawczy Gminy Miasto, przygotowujący materiały służące podejmowaniu uchwał oraz odpowiedzialny za ich wykonanie, a w szczególności skierowanie odezwy wprost do tego podmiotu, w celu wyjaśnienia ustalanej okoliczności, czego bezpodstawnie zaniechano. Za dokument mający dowodzić przebiegu pasa drogowego ul. A. zostało uznane przez organ pierwszej instancji pismo Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z dnia 20 czerwca 2012r. (k. 99 akt adm.), stwierdzające, iż działka nr [...] w całości zajęta jest pod pas drogowy drogi publicznej – ul. B., a z kolei w konsekwencji jedynie stwierdzono, że ulica ta została zaliczona do kategorii dróg gminnych na mocy w/w uchwały. Organy zatem uwzględniając to nieudokumentowane żadnymi mapami pismo pominęły istniejące braki w materiale dowodowym, jak również bezzasadnie przyjęły, że nie powinny badać podstaw wydania przez zarządcę drogi zaświadczenia określonej treści, względnie także, w związku z art. 76 § 3 kpa, prowadzić dalej idącego postępowania dowodowego zmierzającego do obalenie domniemania jakie rodzi dokument urzędowy. Te braki, jak i zarzuty skarżącej obligowały zaś organ odwoławczy do dalszego poszukiwania dowodów umożliwiających ustalenie spornej okoliczności, co najmniej przez wyjaśnienie w sposób nie budzący wątpliwości, jakie dokumenty zostały zgromadzone przez Prezydenta Miasta Krakowa w celu sporządzenia projektu uchwały Nr LXXXI/1062/09 Rady Miasta Krakowa z dnia 23 września 2009 r., a także jakie dokumenty pozostające w posiadaniu zarządcy drogi były podstawą uznania, że działka nr [...] w całości zajęta jest pod pas drogowy drogi publicznej – ul. B. W sprawie niniejszej, należało także wyjaśnić oraz zobrazować na odpowiednich mapach, czy i jak w dacie orzekania przebiega ul. B w sąsiedztwie działki nr [...]. Rada Miasta Krakowa mogła bowiem ustanowić drogę publiczną tylko na nieruchomości stanowiącej jej własność w 2009r., kiedy podejmowana była uchwała. Ta okoliczność może mieć zatem istotne znaczenie dla wykorzystania przez Wojewodę prawem przewidzianych środków mających służyć eliminacji z porządku prawnego uchwał niezgodnych z prawem, ze skutkiem także dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej. Zasadny zatem był zawarty w skardze zarzut, iż organy administracyjne nie zbadały czy całą ulicę B. zaliczono do kategorii drogi publicznej (drogi gminnej), w tym jaką ta droga ma szerokość, zwłaszcza w odniesieniu do granic działki skarżącej, której zwrotu się domaga. Należy zatem w ponownym postępowaniu dokładnie określić w oparciu o odpowiednie mapy, gdzie przebiega pas drogowy ulicy B., w tym jej szerokość, stosownie do uchwały taką drogę ustanawiającą i czy ulica ta w zakresie zaliczenia jej do kategorii drogi gminnej (publicznej) obejmuje całą działkę skarżącej, gdyż istnieje chociażby możliwość zwrotu działki w części nieobejmującej pasa drogowego.

Powyższe uchybienia są o tyle istotne, że w innych sprawach administracyjnych dotyczących zwrotu innych działek mających w ocenach organów administracyjnych stanowić ul. B. tj. działek nr [...], [...] i [...], zapadły ostateczne decyzje administracyjne czy prawomocne wyroki odmiennie traktujące wnioski o zwrot i uznające roszczenia wnioskodawców. Dotyczy to jak wskazała skarżąca m.in. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 139/13 dotyczącego działki nr [...], stanowiącej, a także wyroku WSA w Krakowie z dnia 23 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 624/09 w zakresie działki nr [...].

Mając powyższe Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a.