Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1270/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.41 ust.2 pkt 5, art.25 ust.1
journal: Dz.U. 2016 poz 1782
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Andrzej Góraj (spr.), Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi M. M. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę


UZASADNIENIE

Prokurator Prokuratury Apelacyjnej w [...], Wydział [...] do Spraw [...], pismem z dnia [...] lutego 2016 r., sygn. akt [...], poinformował Naczelnika Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji o przedstawieniu Panu M. M. zarzutów o to, że: w okresie między 1 lutego 2015 r. a 30 kwietnia 2015 r. w [...], [...] oraz innych miejscach na terenie kraju, będąc jako funkcjonariusz Policji obowiązany do przestrzegania przepisów prawa oraz do powstrzymywania się od wykonywania czynności sprzecznych z obowiązkami wynikającymi z ustawy, niedopełniając obowiązku polegającego na wykrywaniu i ściganiu sprawców przestępstw, działając wspólnie i porozumieniu z funkcjonariuszami Policji T. S. i L. L., w ramach czynności służbowych kierował wykonaniem przestępstwa polegającego na uczestniczeniu przez K. G., K. K. i inne nieustalone osoby, wbrew przepisom art. 33-35, art. 40 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, w obrocie znaczną ilością środka odurzającego grupy [...], tj. 2 kilogramów ziela konopi innych niż włókniste, potocznie określanego marihuaną, w ten sposób, że wspólnie z T. S. nakłonił K. G. do nabycia tego środka odurzającego w określonej przez siebie ilości i cenie, a następnie w dniu [...] lutego 2015 r. polecił mu dalsze przekazanie tych środków w dniu [...] lutego 2015 r. określonym przez siebie osobom, towarzyszącym K. K. oraz w określonym miejscu na terenie [...], które wskazał K. G., a za pośrednictwem współdziałającego z nim L. L. K. K., w następstwie czego K. G. nabył 2 kilogramy ziela konopi innych niż włókniste za kwotę 22 000 złotych od D. G., a następnie przekazał tę ilość środka odurzającego co najmniej dwóm nieustalonym osobom towarzyszącym K. K., od których K. G. przyjął 22 000 złotych, które przekazał D. G., czym działał na szkodę interesu publicznego, tj. o przestępstwo z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zb. z art. 231 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk.

Ponadto postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r., sygn. akt [...] prokurator Prokuratury Apelacyjnej w [...], Wydział [...] do Spraw [...] postanowił o zastosowaniu wobec Pana M. M., podejrzanego o dokonanie czynu z art. 231 § 1 Kk inne, środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia podejrzanego w czynnościach służbowych funkcjonariusza Centralnego Biura Śledczego Policji.

W uzasadnieniu, powołując się na przedstawione Panu M. M. zarzuty prokurator stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje na duże prawdopodobieństwo tego, że podejrzany Pan M. M., będący funkcjonariuszem Centralnego Biura Śledczego Policji, w ramach czynności służbowych dopuścił się przestępstwa z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i nie dopełnił ciążących na nim obowiązków. Wymieniony nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu przestępstwa, jednocześnie zasłonił się ciążącym na nim obowiązkiem zachowania tajemnicy niejawnej. W celu natomiast zapewnienia prawidłowego toku postępowania zachodzi konieczność zastosowania wobec podejrzanego środka zapobiegawczego o charakterze nie izolacyjnym w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza Centralnego Biura Śledczego Policji, albowiem na obecnym etapie istnieje zagrożenie dla prawidłowego toku postępowania, jakie może nieść dostęp M. M. do dokumentów mogących stanowić dowód w sprawie. Ponadto zgromadzony dotychczas materiał dowodowy wskazuje na realną obawę matactwa ze strony podejrzanego, który wykorzystując podległość służbową wobec współpodejrzanych funkcjonariuszy Policji: T. S. i L. L. może wpływać na treść ich wyjaśnień.

Pismem z dnia [...] maja 2016 r. Prokurator Prokuratury Regionalnej delegowana do Prokuratury Krajowej poinformowała, że śledztwo o sygn. akt [...] zostało przejęte do dalszego prowadzenia przez [...] Wydział Zamiejscowy Departamentu do Spraw [...]Prokuratury Krajowej w [...] i zarejestrowane pod sygn. akt [...]

Pismem z dnia [...] lipca 2016 r. Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji wystąpił do Prokuratora Prokuratury Krajowej [...] Wydziału Zamiejscowego Departamentu do Spraw [...] Prokuratury Krajowej w [...] o udzielenie informacji, na jakim etapie znajduje się prowadzone przeciwko Panu M. M. postępowanie karne o sygn. akt [...], a także o przekazanie kopii (potwierdzonych za zgodność) materiałów przedmiotowego postępowania.

W dniu [...] sierpnia 2016 r. Prokurator Prokuratury Regionalnej delegowana do Prokuratury Krajowej, wydała zarządzenie, którym nie uwzględniła wniosku Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji i odmówiła na obecnym etapie śledztwa udostępniania akt postępowania przygotowawczego prowadzonego przeciwko Panu M. M., wskazując, że śledztwo znajduje się obecnie w fazie czynienia istotnych ustaleń faktycznych, w szczególności w zakresie znamion strony podmiotowej i do chwili obecnej, ze względu na charakter sprawy, nie udostępniono materiału dowodowego podejrzanemu i jego obrońcy.

Pismem z dnia [...] września 2016 r. ponownie zwrócono się do Prokuratora Prokuratury Krajowej [...] Wydziału Zamiejscowego Departamentu do Spraw [...] Krajowej w [...] z prośbą o udzielenie odpowiedzi na temat przewidywanego terminu zakończenia postępowania karnego prowadzonego przeciwko Panu M. M., a także wskazanie, czy w najbliższym czasie zostanie uchylony wobec wymienionego środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia podejrzanego w czynnościach służbowych funkcjonariusza Centralnego Biura Śledczego Policji.

Pismem z dnia [...] września 2016 r. Prokurator Prokuratury Regionalnej delegowana do Prokuratury Krajowej poinformowała, że prowadzone przeciwko podejrzanemu - Panu M. M. postępowanie karne jest w toku, a środek zapobiegawczy orzeczony wobec wymienionego jest w dalszym ciągu stosowany. Jednocześnie wskazała, że w dniu [...] sierpnia 2016 r. przeprowadzono czynność przesłuchania z podejrzanym.

Po dokonaniu analizy stanu faktycznego, Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji, uwzględniając wniosek Naczelnika Zarządu w [...] tej jednostki, pismem z dnia [...] października 2016 r., doręczonym w dniu [...] października 2016 r., poinformował Pana M. M. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia wymienionego ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Jednocześnie pouczono policjanta o prawie do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu.

Wnioskiem z dnia [...] października 2016 r. pełnomocnik strony wystąpił o zawieszenie prowadzonego postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia Pana M. M. ze służby w Policji do czasu rozpoznania złożonego przez policjanta wniosku "o wszczęcie postępowania wyjaśniającego wobec Prokuratora Prokuratury Regionalnej [...] Wydział Zamiejscowy Departamentu do Spraw [...] Prokuratury Krajowej w [...] (...) oraz funkcjonariuszy Biura Spraw Wewnętrznych KGP Wydział w [...]" prowadzących przeciwko policjantowi postępowanie. Ponadto pełnomocnik wniósł o zwrócenie się do Prokuratury Krajowej z wnioskiem o udzielenie informacji o rozstrzygnięciu.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia Pana M. M. ze służby, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Postanowienie to doręczono pełnomocnikowi strony w dniu [...] grudnia 2016 r.

W związku ze złożeniem zażalenia na to postanowienie, Komendant Główny Policji, postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji. Postanowienie to doręczono pełnomocnikowi strony w dniu [...] stycznia 2017 r.

Ponadto realizując obowiązek wynikający z treści art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, pismem z dnia [...] października 2016 r. organ I instancji wystąpił o opinię w przedmiocie zwolnienia Pana M. M. ze służby w Policji do organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów.

W dniu [...] października 2016 r. Przewodniczący wskazanego związku zawodowego zapoznał się z aktami przedmiotowej sprawy i tego samego dnia sporządził opinię, w której wskazał, że związek postanowił udzielić poparcia stronie służbowej w zakresie zwolnienia Pana M. M. ze służby w Policji.

Pismem z dnia [...] listopada 2016 r. ponownie zwrócono się do Prokuratora Prokuratury Krajowej [...] Wydziału Zamiejscowego Departamentu do Spraw [...] Prokuratury Krajowej w [...] z prośbą o udzielenie odpowiedzi, na jakim etapie znajduje się prowadzone przeciwko Panu M. M. postępowanie karne, kiedy przewidywane jest jego zakończenie i czy w najbliższym czasie zostanie uchylony wobec policjanta środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia podejrzanego w czynnościach służbowych funkcjonariusza Centralnego Biura Śledczego Policji. Wystąpiono również o przekazanie kopii (potwierdzonych za zgodność) materiałów przedmiotowego postępowania karnego, w celu włączenia ich do akt niniejszego postępowania.

Pismem z dnia [...] listopada 2016 r. Prokurator Prokuratury Regionalnej delegowana do Prokuratury Krajowej poinformowała, że prowadzone przeciwko Panu M. M. postępowanie karne jest w toku, a środek zapobiegawczy orzeczony wobec wymienionego jest w dalszym ciągu stosowany i nie zachodzą przesłanki do jego uchylenia. Ponadto zarządzeniem z dnia [...] listopada 2016 r. nie uwzględniła wniosku Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji i odmówiła na obecnym etapie śledztwa udostępnienia akt postępowania przygotowawczego o sygn. akt [...], wskazując, że śledztwo znajduje się w fazie czynienia istotnych ustaleń faktycznych, w szczególności w zakresie znamion strony podmiotowej i do chwili obecnej, ze względu na charakter sprawy, nie udostępniono materiału dowodowego podejrzanemu i jego obrońcy.

Pismem z dnia [...] listopada 2016 r. poinformowano pełnomocnika Pana M. M. - adwokata M. H. o zakończeniu zbierania materiału dowodowego w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, wskazując jednocześnie na przysługujące mu prawo do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w terminie 3 dni od dnia otrzymania pisma. Zawiadomienie powyższe doręczono pełnomocnikowi w dniu [...] grudnia 2016 r.

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji, działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, art. 45 ust. 1 i art. 43 ust. 3 ustawy o Policji zwolnił Pana M. M. ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2017 r. Decyzji tej, zgodnie z treścią art. 108 § 1 Kpa, organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności, natomiast doręczona ona została pełnomocnikowi Pana M. M. w dniu [...] stycznia 2017 r.

W dniu [...] lutego 2017 r., w terminie ustawowym, pełnomocnik strony wniósł odwołanie od wskazanego rozkazu personalnego Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji, zarzucając tej decyzji rażący błąd w ustaleniach faktycznych (w związku z niezakończonym postępowaniem przygotowawczym toczącym się z udziałem Pana M. M. w sprawie o sygn. akt [...]), a także rażące naruszenie przepisów:

1. art. 41 ust. 2 pkt 5 oraz art. 45 ust. 1 w zw. z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, poprzez uznanie, że zaistniały przesłanki upoważniające Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji do wydania zaskarżonego rozkazu personalnego, w sytuacji, gdy postępowanie przygotowawcze w sprawie przeciwko Panu M. M. nie zakończyło się, trwa wyjaśnianie okoliczności związanych z zarzuconymi czynami, nie został wniesiony w jego sprawie akt oskarżenia, a Sąd nie uznał prawomocnie winy,

2. art. 7 Kpa w zw. z art. 77 Kpa i art. 80 Kpa przez ich niezastosowanie w trakcie procedowania z uwzględnieniem konieczności stania przez organy administracji publicznej na straży praworządności, zwłaszcza, że organ I instancji nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także nie zweryfikował podstaw zarzutów oraz samych okoliczności towarzyszących ich przedstawieniu w kontekście wartości dowodowych pomówień wobec Pana M. M. oraz szczegółowego charakteru zadań wykonywanych podczas pełnienia służby, co w konsekwencji doprowadziło do wydania orzeczenia w sprawie w oparciu o nieustalony stan faktyczny,

3. art. 8 Kpa, poprzez jego niezastosowanie i wydanie rozkazu personalnego z pogwałceniem obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

Ze względu na powyższe pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, względnie o stwierdzenie jej nieważności oraz zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie wniósł o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności z uwagi na trafność zarzutów podniesionych w piśmie, nadmierną dolegliwość oraz wydanie rozkazu personalnego z naruszeniem przepisów.

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

Zwrócił uwagę na fakt, iż podstawę materialnoprawną zwolnienia Pana M.M. ze służby w Policji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Użycie w cytowanym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Stąd też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 Kpa). Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ustawodawca używa określeń prawnie niezdefiniowanych (tzw. wyrażeń nieostrych) w postaci "ważnego interesu służby" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2002 r., sygn. akt II SA 2972/02).

Pojęcie ważnego interesu służby nie zostało w ustawie sprecyzowane, ani też bliżej określone. Nie ulega w ocenie organu wątpliwości, że przy odczytywaniu treści powyższego terminu należy sięgnąć przede wszystkim do przepisów regulujących cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji. Może zatem chodzić o realnie istniejącą przyczynę albo szereg okoliczności czy zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie koliduje z interesami Policji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 1853/13). Ponadto zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie przyjmuje się, że na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji można zwolnić ze służby tych funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, przy czym przesłanka ważnego interesu służby powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana poprzez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 1999 r., sygn. akt II SA 426/99).

Dodano, że przyczyny zwolnienia ze służby policjanta ustanowione w art. 41 ust. 2 ustawy o Policji zawierają tę wspólną cechę, że odwołują się one do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie których utrudnia mu lub wręcz uniemożliwia jej pełnienie. We wszystkich zatem wypadkach ocena końcowa poprzedzająca decyzję o zwolnieniu policjanta ze służby musi uwzględniać okoliczności konkretnego, indywidualnego przypadku. Rolą organu administracji w sprawie o zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest wykazanie, że za zwolnieniem funkcjonariusza przemawia ważny interes służby.

W rozpatrywanej sprawie istota rozstrzygnięcia sprowadza się zatem do wyjaśnienia i oceny, czy w obecnym stanie faktycznym pozostawienie Pana M. M. w służbie narusza jej ważny interes. Komendant Główny Policji stoi na stanowisku, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań tej formacji, w myśl art. 1 ust. 2 cytowanej ustawy, należy między innymi ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, a ponadto wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Realizacja tak ważnych zadań wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych. Służbę w Policji mogą przy tym pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z powyższego sprawę. Składa bowiem ślubowanie (o treści wskazanej w art. 27 ust. 1 cytowanej ustawy), podczas którego zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje.

Funkcjonariusz Policji ma zatem obowiązek dochowania wierności deklaracjom, które złożył składając ślubowanie, a także postępować w sposób, który nie budzi wątpliwości co do jego kwalifikacji etycznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 1056/11). Musi mieć więc także świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami, ale i ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Funkcjonariuszom Policji przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, jednakże nie ma ona charakteru bezwzględnego. Ustawodawca w interesie policjantów reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednocześnie dostrzega również potrzebę prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej w interesie Policji oraz konieczność wyposażenia organów tej formacji w instrumenty prawne niezbędne do podejmowania działań zmierzających do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 1853/13).

W konsekwencji już samo podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowanie karalne, zaprzeczające podjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby". Policjant, któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Traci on również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1594/15, a także wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 314/13 oraz z dnia 13 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1031/14).

Podkreślono, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że przeciwko Panu M. M. w [...] Wydziale Zamiejscowym Departamentu do Spraw [...] Prokuratury Krajowej w [...] prowadzone jest postępowanie karne, w którym policjant podejrzany jest o popełnienie przestępstwa z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zb. z art. 231 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk. Niewątpliwie również charakter i rodzaj zarzucanego przestępstwa, związanego z wykonywaniem przez niego obowiązków służbowych, cechuje znaczny ciężar gatunkowy. Zgodnie z art. 56 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii "kto, wbrew przepisom art. 33-35, art. 37 i art. 40, wprowadza do obrotu środki odurzające, substancje psychotropowe lub słomę makową albo uczestniczy w takim obrocie, podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8". Art. 56 ust. 3 cytowanej ustawy określa natomiast typ kwalifikowany tego przestępstwa i stanowi, że: "jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej, sprawca podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12".

W ocenie Komendanta Głównego Policji podejrzenie policjanta o popełnienie wymienionego przestępstwa, które niewątpliwie spotyka się z negatywnym odbiorem społecznym (co można zaobserwować na podstawie dołączonych do akt postępowania artykułów prasowych) sprawia, iż Pan M. M. niewątpliwie utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu.

Podkreślono, że brak stosownych działań wobec policjanta, podejrzanego o popełnienie przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego może mieć niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz niewątpliwie nie sprzyja budowaniu autorytetu omawianej formacji i jej funkcjonariuszy. Sprawne działanie tej formacji opiera się (w szczególności) na zaufaniu społecznym. Policja w odbiorze społecznym musi być postrzegana jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Społeczeństwo musi mieć uzasadnione podstawy do przekonania, że służbę w Policji pełnią i pełnić będą wyłącznie osoby niekarane oraz pozostające poza sferą jakichkolwiek podejrzeń o łamanie przepisów prawa, a ponadto, że formacja ta jest w stanie zwalczać i zapobiegać wszelkim przejawom patologii społecznej, nawet we własnych szeregach. Zdolność do natychmiastowej reakcji na takie zjawiska jest przy tym niezbędna nie tylko do umacniania autorytetu Policji i Państwa, w imieniu którego formacja ta realizuje powierzone jej zadania. Jest ona niezbędna także do umacniania dyscypliny i zapewnienia odpowiedniego poziomu etycznego wszystkich funkcjonariuszy Policji. Policjanci muszą mieć świadomość, że w omawianej formacji nie można tolerować żadnych zachowań nielicujących z honorem, godnością i dobrym imieniem służby oraz, że podejrzenia o działania niezgodne z prawem, powinny być przez właściwych przełożonych surowo sankcjonowane (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. akt IISA/Wa 810/15).

Policjant, któremu postawiono zarzuty popełnienia przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Traci on również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 314/13).

W świetle powyższego uznano, że zgromadzone w niniejszym postępowaniu materiały nie pozostawiają wątpliwości co do konieczności rozwiązania z Panem M. M. stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Za niezasadne uznano twierdzenia pełnomocnika Pana M. M. o tym, że organ I instancji "nie zweryfikował podstaw zarzutów oraz samych okoliczności towarzyszących ich przedstawieniu w kontekście wartości dowodowych pomówień wobec Pana M. M. oraz szczegółowego charakteru zadań wykonywanych podczas pełnienia służby". Organ administracji nie ma obowiązku weryfikowania zarzutów przedstawionych policjantowi w toku postępowania przygotowawczego. W szczególności nie musi wykazać winy funkcjonariusza, a tym samym gromadzić dowodów na okoliczność potwierdzenia popełnienia przez policjanta zarzucanych mu przestępstw. Udowodnienie faktu popełnienia przez podejrzanego zarzucanych mu czynów należy bowiem do organów ustawowo powołanych do ścigania przestępstw i następuje w ramach prowadzonego w konkretnej sprawie postępowania karnego. Natomiast ocena dowodów mających uzasadniać popełnienie przestępstwa należy do organów wymiaru sprawiedliwości - właściwego sądu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt IOSK 1738/07).

W niniejszym postępowaniu organy nie mogły ponadto oceniać okoliczności towarzyszących przedstawieniu policjantowi określonych zarzutów oraz wartości zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym materiału dowodowego pod kątem odpowiedzialności karnej, a tym bardziej odnosić się w jakikolwiek sposób do winy skarżącego, czyjego niewinności. Okolicznością bowiem, która legła u podstaw zaskarżonej decyzji nie jest popełnienie przestępstwa przez Pana M. M., ale przedstawienie mu przez prokuratora zarzutu popełnienia przestępstwa, dodatkowo ściśle powiązanego z pełnieniem służby. Stąd też nie jest celowym prowadzenie przez organy Policji postępowania dowodowego ukierunkowanego na ustalenie czy wymieniony dopuścił się zarzucanych mu czynów (por. wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1281/15). Okoliczności dotyczące samego zdarzenia mogłyby mieć znaczenie w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, jednakże w przypadku przyjętej podstawy prawnej istotnym jest fakt przedstawienia policjantowi określonych zarzutów karnych.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji w zw. z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, poprzez uznanie, że zaistniały przesłanki do zwolnienia strony ze służby, pomimo tego, że postępowanie przygotowawcze w sprawie przeciwko Panu M. M. nie zakończyło się, trwa wyjaśnianie okoliczności związanych z zarzuconymi czynami, nie został wniesiony w jego sprawie akt oskarżenia, a Sąd nie uznał prawomocnie winy podkreślono, iż poszczególne instytucje i zasady postępowania karnego nie mogą być przenoszone do postępowania administracyjnego, gdyż rządzi się ono własnymi zasadami i regułami wynikającymi z odpowiednich przepisów ustawy o Policji oraz z Kodeksu postępowania administracyjnego. O ile zatem wątpliwości w zakresie odpowiedzialności karnej winny być rozstrzygane na korzyść podejrzanego, o tyle te same wątpliwości mogą stanowić podstawę do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania dotyczącego zwolnienia ze służby w Policji, ze względu na jej ważny interes, co też nastąpiło w omawianej sprawie.

Przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie uzależnia możliwości zwolnienia policjanta ze służby od wyniku postępowania karnego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1738/07 stwierdził, iż: "zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o cytowany przepis pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie w sprawie karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia". Ponadto w wyroku z dnia 26 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 2318/13, Sąd ten stwierdził, iż "zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. W takich przypadkach, nawet zanim zapadnie prawomocny wyrok w sprawie karnej, możliwe jest ograniczenie dostępu określonych osób do służby publicznej, a także wykluczenie konkretnej osoby z grona funkcjonariuszy publicznych".

Z powyżej przedstawionych względów według organu trudno uznać interes policjanta za obiektywnie słuszny i mogący uzyskać przewagę nad potrzebą zapewnienia autorytetu Państwa, które realizuje Policja. Konieczności zapewnienia prawidłowego funkcjonowania danej jednostki Policji, jak i najefektywniejszego wykorzystania przydzielonych etatów, co niewątpliwie odpowiada intencjom prawodawcy w zakresie ochrony interesu służby (interesu społecznego), nie można postrzegać w kategoriach łamania zasad procedury administracyjnej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 357/16).

Podobnie brak było podstaw do badania "szczegółowego charakteru zadań wykonywanych podczas pełnienia służby" przez Pana M. M., bowiem w przedmiotowej sprawie samo pozostawanie policjanta pod zarzutem dokonania przestępstwa umyślnego związanego z wykonywaniem czynności służbowych, jest niewątpliwie zachowaniem nagannym w odbiorze społecznym i nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby.

Jednocześnie koniecznym jest według organu zauważenie, że czyn, o który Pan M. M. jest podejrzany, miał miejsce w okresie, gdy wymieniony pełnił funkcję naczelnika Wydziału [...] Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji. Niewątpliwie zatem, chociażby z uwagi na zajmowane stanowisko kierownicze, swoim zachowaniem powinien dawać pozytywny przykład innym funkcjonariuszom. Rozpoznawanie i zwalczanie zorganizowanej przestępczości narkotykowej to jedno z głównych zadań Centralnego Biura Śledczego Policji.

Na korzyść policjanta nie przemawia przy tym fakt, że został wobec niego zastosowany środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza Centralnego Biura Śledczego Policji, a w uzasadnieniu postanowienia w tym przedmiocie prokurator wskazał między innymi, że zgromadzony dotychczas materiał dowodowy wskazuje na realną obawę matactwa ze strony podejrzanego, który wykorzystując podległość służbową wobec współpodejrżanych (...) może wpływać na treść ich wyjaśnień.

Odnosząc się do twierdzeń pełnomocnika wskazującego na bezprawność określonych działań funkcjonariuszy Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji wyjaśniono, że kwestia ta pozostaje poza zakresem przedmiotowego postępowania. Jak już bowiem wyjaśniono organy administracji publicznej w prowadzonym postępowaniu dotyczącym zwolnienia ze służby nie są uprawnione do ingerowania w toczące się w prokuraturze postępowanie karne.

Za niezasadne należy według organu uznać twierdzenia pełnomocnika o tym, że organ I instancji nie uzyskał opinii związków zawodowych właściwych dla miejsca służby Pana M. M. tj. w [...]. Zarząd Wojewódzki NSZZ Policjantów w Komendzie Głównej Policji, w dniu [...] grudnia 2014 r., uchwałą nr [...], podjął decyzję o "pozostawieniu w strukturach ZW NSZZP KGP Zarządu Terenowego NSZZP w CBŚP, pomimo wydzielenia się z KGP i utworzenia nowej jednostki Policji". Ponadto w uchwale tej wskazano, że pozostawienie organizacji związkowej Centralnego Biura Śledczego Policji w Zarządzie Wojewódzkim NSZZP w Komendzie Głównej Policji jest zgodne z § 12 oraz § 20, 21, 22, 23 i § 53 Statutu NSZZP. Zaskarżony rozkaz personalny poprzedzony był zatem wymaganą opinią właściwej organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Warto także zwrócić uwagę, że w dniu 27 października 2016 r. Przewodniczący wskazanego związku zawodowego zapoznał się z aktami przedmiotowej sprawy.

Według organu odwoławczego Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, zapewniając stronie oraz jej pełnomocnikowi możliwość czynnego udziału w tymże postępowaniu na każdym jego etapie oraz należycie informując o wszelkich istotnych okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Podkreślono również, iż za niezasadny w przedmiotowej sprawie należy uznać zarzut naruszenia przepisów art. 7, art. 8, art. 77 Kpa oraz art. 80 Kpa. Nie budzi bowiem wątpliwości organu fakt, że w zaistniałej sytuacji interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby pozostaje, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawiane przed tą formacją wymagania.

Wskazano także, iż organ I instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są ścisłej wykładni. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Odwołując się do wskazanego pojęcia należy podkreślić, że może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 Kpa. Organ I instancji nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Policja jest jedną z instytucji o szczególnej roli i zhierarchizowanej strukturze, wymagającą skutecznego i prawidłowego działania. Roli swej nie może wypełniać w przypadku, gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy tej służby z przyczyn pozamerytorycznych nie mogą pełnić.

Od powyższego rozstrzygnięcia skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł M. M. zarzucając skarżonemu rozkazowi rażący błąd w ustaleniach faktycznych skutkujący błędnym uznaniem, jakoby niezakończone postępowanie przygotowawcze toczące się z udziałem [...] M. M. w sprawie [...], gdzie posiada tenże w sprawie nadal status podejrzanego i wobec którego Prokurator Prokuratury Apelacyjnej w [...] zastosował na czas trwania postępowania środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza CBŚ co pozwalało na uznanie tegoż za osobę nie dającą rękojmi prawidłowego i rzetelnego wykonywania obowiązków nałożonych na Policję w sytuacji, kiedy w sprawie nie został dotychczas skierowany akt oskarżenia, podstawą podejrzenia są pomówienia osób mających szczególnie negatywny stosunek emocjonalny do [...] M. M. i T. S., zaś działania organów ścigania w rzeczonej sprawie wobec braku jednoznacznego i wiarygodnego dowodu nie pozwalają na zamknięcie postępowania w bliżej określonym czasie.

Orzeczeniu zarzucił nadto rażące naruszenie przepisu:

1. obrazę art. 6 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 75 k.p.a. i art. 77 k.p.a. przez ich błędne zastosowanie w sytuacji, kiedy dowody przeprowadzone w sprawie wskazują - w ocenie obwinionego bezspornie, że istnieją przesłanki takiego rodzaju, że względem obwinionego M. M. oraz T. S. należy wydać rozkaz personalny w przedmiocie zwolnienia ich ze służby w Policji z dniem [...] 2017 r., choć postępowanie w sprawie prowadzonej z ich udziałem jak dotąd nie zakończyło się wniesieniem aktu oskarżenia, przeprowadzane jest nadal postępowanie dowodowe inicjowane skutecznie przez obwinionych, co uzasadnia pogląd, że rozkaz personalny o ich zwolnieniu wydany został przedwcześnie i na podstawie niezweryfikowanych przesłanek,

2. art. 41 ust. 2 pkt 5 oraz art. 45 ust. 1 w zw. z art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 2990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 z późn. zm.) przez uznanie, że zaistniały przesłanki upoważniające Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji do wydania rozkazu personalnego zwalniającego [...] M. M. oraz [...] T. S. ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2017r. w sytuacji, kiedy postępowanie przygotowawcze w sprawie w/w M. M. i T. S. nie zakończyło się, trwa wyjaśnianie okoliczności związanych z zarzucanymi czynami, nie został wniesiony w jego sprawie choćby akt oskarżenia, a Sąd nie uznał prawomocnie winy,

3. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. przez jego niezastosowanie w trakcie procedowania z uwzględnieniem konieczności stania przez organy administracji publicznej na straży praworządności, z urzędu zwłaszcza, że wbrew treści przepisu w/w organ w osobie Komendanta CBS nie podjął wszelkie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli i nie zweryfikował podstaw zarzutu oraz samych okoliczności towarzyszących postawieniu zarzutów w kontekście wartości dowodowych pomówień wobec M. M. i T. S, oraz szczególnego charakteru zadań wykonywanych podczas pełnienia służby, co w konsekwencji doprowadziło do wydania orzeczenia w sprawie w oparciu o nieustalony stan faktyczny,

4. art. 8 k.p.a. przez jego niezastosowanie i wydanie rozkazu przez Komendanta Centralnego Biura Policji z dnia [...] 2017 r. nr [...] z pogwałceniem obowiązku prowadzenia postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej zwłaszcza, że postępowanie w sprawie prowadzone przez prokuraturę nie zostało jak dotychczas zakończone, dowodami na popełnienie przestępstwa przez M. M. są przestępcy którzy odbywają karę za sprawą postępowań prowadzonych właśnie przez [...] M. M. i T. S. ,

Z uwagi na powyższe wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonego orzeczenia względnie o stwierdzenie jego nieważności,

2. zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego,

W uzasadnieniu strona podniosła, że nie zgadza się z rozkazami i podnosi, że zostały ono wydane z rażącym naruszeniem przepisów powołanych we wstępie skargi, zwłaszcza, że rozkazy opierają się całości w swojej treści wyłącznie o wiedzę Komendanta CBS w przedmiocie toczącego się postępowania przygotowawczego przez Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w [...] z udziałem skarżącego, choć w sprawie nie doszło do sporządzenia i skierowania aktu oskarżenia, stale badane są wątki rzekomego udziału skarżących w popełnieniu przestępstwa, gdzie materiał dowodowy opiera się w zasadzie wyłącznie na pomówieniach przestępców którzy odbywają karę wskutek skutecznych działań skarżącego M. M. i T. S. jako funkcjonariuszy policji.

Nadmienił, że nie przyznaje się do winy, nie przyznał się do przedstawionych zarzutów, złożył obszerne wyjaśnienia w sprawie, czynnie uczestniczy w czynnościach procesowych. W trakcie postępowania toczącego się przed [...] Zamiejscowym Departamentem do Spraw [...] Prokuratury Krajowej w [...] za sygn. akt [...] okazało się przy tym, że funkcjonariusze Biura Spraw Wewnętrznych KGP Wydział w [...], wykonujący czynności procesowe próbują w sposób pozbawiony jakiejkolwiek podstawy prawnej wpływać na zeznania świadków którzy mają rzekomo obciążać skarżącego. Z informacji przedstawionych przez dwóch osadzonych i odbywających karę pozbawienia wolności przestępców w osobach K. Z. i M. W. wynika, że w/w funkcjonariusze BSW KGP Wydział w [...] tak podczas przebywania tychże na wolności jak i podczas odwiedzin w okresie kiedy odbywają kare pozbawienia wolności nakłaniali do składania fałszywych zeznań przeciwko skarżącym obiecując skrócenie wyroku, lepsze warunki wykonywania kary i inne przywileje. Skoro też prowadzący postępowanie karne przeciwko M. M. i T. S. uciekają się do bezprawnych metod udowodnienia winy, stanowi to niewątpliwie dowód zupełnego braku posiadania wiarygodnego materiału dowodowego który mógłby służyć za podstawę sporządzenia i skierowania wobec M. M. aktu oskarżenia którego do chwili obecnej brak.

Skarżący podniósł, że, że rozkaz personalny utrzymujący w mocy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta CBS Policji, opierają się w swojej treści o nieuprawnione domniemanie mojej, choć nie dość, że nie została ona mu udowodniona, to w bliżej przewidywanej przyszłości nie można spodziewać się choćby sporządzenia i wniesienia aktu oskarżenia przeciwko M. M. i T. S. do sądu. Postępowanie przygotowawcze jest obecnie w toku, zatem uznanie za podstawę do wydawania rozkazu o zwolnieniu M. M. i T. S. ze służby w Policji jest nie dość, że sprzeczne z przepisom postępowania, to rodzi podejrzenie o próbę wytworzenia sytuacji, w której funkcjonariusz policji będzie obawiał się o swoją pracę i wynagrodzenie, choć postępowanie przygotowawcze nie zostało poddane sądowej kontroli instancyjnej, zwłaszcza, że z powodzeniem inicjuje postępowanie dowodowe.

Nadto, co szczególnie istotne według skarżącego i co wymaga podkreślenia, podczas procedury wydawania rozkazu personalnego rzeczonej sprawie Komendant CBSP nie uzyskał opinii związków zawodowych właściwych dla miejsca pracy skarżącego tj. w [...], lecz uzyskał opinię związków zawodowych w Warszawie które to związki w oczywisty sposób nie dysponują wiedzą na temat skarżącego i nie miały możliwości zapoznania się ze stanowiskiem w sprawie samego skarżącego. Stanowi to rażący przykład złej woli w działaniach Komendanta CBSP jak i nieuzasadnionego okolicznościami sprawy dążenia do zwolnienia ze służby obu skarżących.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając skarżony rozkaz personalny według powyższych kryteriów, uznać należało, iż rozstrzygniecie to winno się ostać w obrocie prawnym.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do ustalenia, czy w realiach faktycznych sprawy, istniał ważny interes służby uzasadniający zwolnienie skarżącego ze służby. Na tą okoliczność powołuje się bowiem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, będący podstawą wydania skarżonej decyzji.

W myśl powyższego przepisu, można zwolnić policjanta ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Jest więc to uprawnienie przyznane organowi w sytuacji, gdy dojdzie do przekonania, że interes społeczny przewyższa słuszny interes strony.

Co się tyczy pojęcia "ważnego interesu służby", to zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny i judykatury należy je odczytywać łącznie z treścią art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, który to przepis stawia warunek, aby służbę w Policji pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy w organach ścigania, a także celami jakie formacja ta ma realizować. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd więc osoby egzekwujące przestrzeganie prawa, same muszą przede wszystkim przestrzegać prawa. Winny więc to być osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące normy zasad współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania. Muszą tym samym znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o to, iż by miały łamać prawo.

Powyższe prowadzi do konkluzji, iż policjant przeciwko któremu toczy się postępowanie karne, czy któremu postawiono zarzut, dotyczący oskarżenia o popełnienie przestępstwa ściganego z urzędu, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się powyższym przymiotem, narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa.

Powyższe negatywne konsekwencje pozostawania w służbie policjanta, który utracił przymiot nieskazitelności charakteru, należy oceniać, jako przewyższające swoją wagą gatunkową uprawnienia policjanta, któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa, określane mianem "słusznego interesu strony".

Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż okolicznością niesporną był fakt, że na dzień wydawania skarżonej decyzji zwolniony policjant miał postawiony zarzut popełnienia przestępstwa ściganego z oskarżenie publicznego. Okolicznością nie wymagającą dowodzenia było również to, iż charakter i rodzaj zarzucanego skarżącemu przestępstwa, miał znaczny ciężar gatunkowy jak również negatywny wydźwięk z punktu widzenia przesłanki nieskazitelności charakteru. Powyższe sprawiło, że policjant przestał legitymować się przymiotem "nieskazitelności charakteru". Utracił więc atrybut konieczny do pozostawania w szeregach Policji. To zaś sprawiło, iż w interesie służby, polegającym na wykonywaniu zadań Policji wyłącznie przez osoby w pełni realizujące wymagania stawiane przed policją, leży wydalenie skarżącego z szeregów służby.

Na przeszkodzie powyższym konkluzjom nie stoi konstytucyjna i ustawowa zasada domniemania niewinności. Jak już bowiem wskazano na wstępie niniejszego uzasadnienia, specyfika pracy organów ścigania, cele jakie mają realizować, charakter działań jakie mogą podejmować funkcjonariusze na służbie sprawia, że powyższa zasada podlega wyłączeniu w postępowaniu pragmatycznym dotyczącym policjanta. Funkcjonariusze, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe, muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem. Samo już zaś objęcie policjanta przez prokuratora zarzutem dotyczącym popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu, sprawia, iż traci on autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się z pracą w organach ścigania. Nadto podstawy zwolnienia w omawianym trybie nie stanowi fakt popełnienia zarzucanego funkcjonariuszowi czynu (bo o tej kwestii byłoby za wcześnie przesadzać na obecnym etapie postępowania), a sam fakt postawienia mu prokuratorskich zarzutów w tym zakresie.

Na marginesie wskazać należało, że na ustalenia co do istnienia ważnego interesu służby w zwolnieniu z niej skarżącego, nie wpływa okoliczność, że jak wynika z akt osobowych funkcjonariusza, jego zwierzchnicy nie mieli zastrzeżeń do jego pracy przed postawieniem mu zarzutu popełnienia przestępstwa. Nie zmienia to bowiem faktu późniejszego pojawienia się okoliczności, poddających w wątpliwość posiadanie przez skarżącego cech charakteru umożliwiających mu służbę w szeregach Policji.

W ocenie tutejszego Sądu, w realiach faktycznych niniejszej sprawy brak jest również przesłanek dla uznania, iż w odniesieniu do skarżącego wystarczającym byłoby zawieszenie w czynnościach służbowych. Samo zawieszenie nie ochroniłoby bowiem w sposób wystarczający dobra nadrzędnego, jakim jest dobro służby. Nadto wpływałoby na jej dezorganizację, oraz wiązać by się mogło z demoralizującym wpływem na pozostałych funkcjonariuszy pozostających w służbie. Stąd uzasadnionym było zarówno wydanie skarżonego rozstrzygnięcia, jak też opatrzenie go rygorem natychmiastowej wykonalności.

Brak było też przesłanek, które mogłyby wskazywać na to, że organ błędnie utożsamiał interes służby z interesem społecznym. Przedmiotowa kwestia była już wielokrotnie przedmiotem wykładni sądów administracyjnych m. in. Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 27 lutego 2002 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA 2972/01, w którym to rozstrzygnięciu wskazano, że decyzje podejmowane na podstawie przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, powinny uwzględniać zarówno interes społeczny, jak również słuszny interes skarżącego. Z samej więc już treści tezy powyższego orzeczenia wynika, iż interes służby pozostaje ścisłym związku z szeroko rozumianym interesem społecznym. Na "dobro służby" należy bowiem patrzeć przez pryzmat zadań przed nią stawianych, i wyników w zakresie dobra społecznego – jakie ma realizować.

Za pozostający w oderwaniu od realiów niniejszej sprawy należało uznać materię ewentualnego braku oczywistości popełnienia zarzucanego stronie przestępstwa, wobec braku wyroku skazującego w postępowaniu karnym. Przepis prawa uczyniony przez organ podstawą wydania badanej decyzji nie uzależnia bowiem zwolnienia policjanta od okoliczności oczywistości popełnienia przestępstwa. Wręcz przeciwnie, przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji umożliwia zwolnienie policjanta ze służby niezależnie od wyniku ewentualnego postępowania karnego toczącego się wobec funkcjonariusza. Kwestię tę przesądził jednoznacznie Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 31.10.2008 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I OSK 1738/07 stwierdzając, iż: "zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o cytowany przepis pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie w sprawie karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia". Stąd więc zarzut naruszenia słusznego interesu skarżącego polegającego na uniemożliwieniu dalszego pełnienia przez niego służby, należało uznać za pozostający bez wpływu na rozstrzygnięcie. Organ miał bowiem możliwość wyboru podstawy prawnej rozkazu personalnego o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby. W ocenie tutejszego Sądu organ uzasadnił zaś wyczerpująco zasadność oparcia skarżonego rozstrzygnięcia o normę art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy pragmatycznej. Wyczerpująco wyjaśnił też powody, dla których zastosował w odniesieniu do skarżącego powyższą normę.

Dodania wymagała też okoliczność, iż w realiach niniejszej sprawy nie zachodziły okoliczności umożliwiające postawienie tezy, że organ wydał skarżone rozstrzygnięcie w sposób niejako "automatyczny". Do oceny przełożonego policjanta należy bowiem to, jaka osoba może pełnić służbę w organach Policji. Organ rozstrzygając ww. kwestię uznał, że samo postawienie funkcjonariuszowi zarzutów karnych pozbawia go przymiotów niezbędnych do pełnienia służby. W ocenie tutejszego Sądu organ miał prawo do takiej konkluzji, jako pozostającej w zbieżności z utrwaloną w tym względzie linią orzeczniczą Sądów administracyjnych. Nadto organ powyższy pogląd uzasadnił w sposób wyczerpujący i przekonujący.

Na zakończenie wskazać należało, iż wbrew zarzutom skargi organ uzyskał opinie od właściwego związku zawodowego policjantów. Kwestę tę wyjaśnił szeroko organ odwoławczy podając, że Zarząd Wojewódzki NSZZ Policjantów w Komendzie Głównej Policji, w dniu [...] grudnia 2014 r., uchwałą nr [...] podjął decyzję o "pozostawieniu w strukturach ZW NSZZP KGP Zarządu Terenowego NSZZP w CBŚP, pomimo wydzielenia się z KGP i utworzenia nowej jednostki Policji". Ponadto w uchwale tej wskazano, że pozostawienie organizacji związkowej Centralnego Biura Śledczego Policji w Zarządzie Wojewódzkim NSZZP w Komendzie Głównej Policji jest zgodne z § 12 oraz § 20, 21, 22, 23 i § 53 Statutu NSZZP. Słusznie wywiódł więc organ II instancji, iż zaskarżony rozkaz personalny poprzedzony był wymaganą opinią właściwej organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, a w dniu 27 października 2016 r. Przewodniczący wskazanego związku zawodowego zapoznał się z aktami przedmiotowej sprawy.

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zwartych w rozpoznawanej skardze, oraz uznając iż skarżony rozkaz personalny nie narusza prawa i nie zachodzi konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.).