Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 128/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 2354 par. 2, art. 239 par. 1 pkt 4, art. 211, art. 212 par. 1.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 2.
journal: Dz.U. 2003 nr 221 poz 2192
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. O. na zarządzenie Przewodniczącego V Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 11 stycznia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 4311/15 w zakresie wezwania do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi R. O. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 11 stycznia 2017 r. Przewodniczący Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wezwał R. O. reprezentowanego przez B. O., w terminie 7 dni do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 złotych na podstawie o art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192).

R. O. zażaleniem zaskarżył zarządzenie wnosząc o jego zmianę lub uchylenie opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem.

W motywach strona wskazała na ciężka sytuację finansową, która bardzo się pogorszyła przez ciężką chorobę żony, a która to sytuacja spowodowała, że skarżący nie jest w stanie uiścić opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 złotych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z treścią art. 234 § 2 p.p.s.a. opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jeśli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządza ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek, po uprzednim wezwaniu strony do jej uiszczenia.

Przepis ten, co wynika z jego treści, nakłada na stronę żądającą doręczenie jej odpisu orzeczenia wraz z jego uzasadnieniem obowiązek uiszczenia określonej opłaty kancelaryjnej, a w przypadku jej nie wniesienia wraz z żądaniem, nakłada na przewodniczącego obowiązek wyegzekwowania tejże opłaty.

Z analizy akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarżący w terminie siedmiodniowym od dnia doręczenia mu odpisu wyroku, które nastąpiło w dniu 3 października 2016 r., wstąpił z wnioskiem, nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 10 października 2016 r., o sporządzenie uzasadnienia tego orzeczenia i jego przesłanie na adres wskazany we wniosku.

W związku z niepodjęciem przez skarżącego korespondencji zawierającej odpis wyroku Sądu I instancji wraz z jego uzasadnieniem, uznano go skutecznie doręczony z dniem 8 listopada 2016 r.

W takim stanie sprawy zasadnym, jak również prawidłowym w świetle przywołanego art. 234 § 2 p.p.s.a. i § 2 rozporządzenia w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych, jest żądanie sformułowane w zaskarżonym zarządzeniu z dnia 11 stycznia 2017 r., wzywające skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia wraz z jego uzasadnieniem, sporządzonym i doręczonym na wniosek strony – pełnomocnika skarżącego B. O., w wysokości 100 złotych.

Zauważyć należy, że strona nie została w toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnymi w W., pomimo dwukrotnej próby, zwolniona z obowiązku ponoszenia kosztów, a tylko przyznanie tego uprawnienia zgodnie z treścią art. 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a. pozwalałoby stronie na uchylenie się z obowiązku uiszczenia opłaty kancelaryjnej, która zgodnie z art. 211 w zw. z art. 212 § 1 p.p.s.a. stanowi koszty sądowe zaklasyfikowane do opłat sądowych.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 198 i art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.