Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Wr 175/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2004-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik – spraw. Asesor sądowy Grażyna Jeżewska Protokolant: referent Dorota Rak po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z dnia [...], nr [...], 2) określa że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. na rzecz skarżącej E. M. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], Nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie [...], na podstawie art. 66 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, po rozpatrzeniu sprawy podłączenia urządzeń i pomieszczeń do przewodów kominowych w budynku mieszkalnym dwurodzinnym w P. przy ulicy [...] nakazał J. i W. L. oraz E. M., jako współwłaścicielom przedmiotowego budynku, zaniechanie użytkowania przewodów kominowych do których źle są wykonane podłączenia wentylacyjno-dymowe, do czasu doprowadzenia w/w podłączeń do stanu zgodnego z warunkami technicznymi. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż przedmiotowy budynek jest współwłasnością dwóch rodzin, a jego elementy takie jak piwnice, strych, dach, instalacja elektryczna, wodno-kanalizacyjna, kominy są współwłasnością E. M. oraz J. i W. L. Przeprowadzona kontrola wykazała, że w budynku występują nieprawidłowości w podłączeniach do przewodów kominowych dymowych oraz wentylacyjnych i stąd też wydany nakaz dotyczy obu współwłaścicieli budynku. Pokreślono również, iż organ nie bada sprawy w kategoriach bezpośredniej odpowiedzialności konkretnego współwłaściciela, a kwestie te rozstrzygają sądy powszechne.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła E. M. Wskazała w nim, iż nie jest usatysfakcjonowana treścią zapadłej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...], gdyż sprawcą samowoli w zakresie przyłącza pieca centralnego ogrzewania nie jest ona, lecz pan L. Zarzuciła decyzji, iż inspektor nie wskazał konkretnie, które z przyłączy i przewodów zagraża bezpieczeństwu oraz w czyim mieszkaniu lub piwnicy się znajduje, a także, iż uzasadnienie nakazu nie jest jasno sporządzone, a decyzja jest bezwartościowa, niewiarygodna i jednostronna. Nadto odwołująca podniosła, że jej nie uczestniczenie w kontroli spowodowane było tylko i wyłącznie przez kontrolującego, który nie respektował terminów narzuconych przez organ wyższej instancji.

Decyzją z dnia [...], Nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. działając na podstawie art. 138 § 1 KPA utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż odwołanie nie może zostać uwzględnione, bowiem współwłaściciele niewłaściwie użytkują przewody kominowe, które stanowią wspólną współwłasność, a ich utrzymanie i użytkowanie należy do obowiązków osób zamieszkujących ten budynek. W przedmiotowej sprawie przewody kominowe mają wspólne podłączenia, pomieszczenie z użytkowanym kotłem nie posiada wentylacji, a o wentylacji z pomieszczeń kuchni łazienki nie można stwierdzić, że funkcjonuje poprawnie. Powyższe powoduje, że w budynku w P. przy ulicy [...] nr [...] podłączenia wentylacyjno-dymowe są wykonane w sposób zagrażający bezpieczeństwu ludzi i mienia, a zatem wydany zakaz użytkowania przewodów do czasu wykonania prawidłowych podłączeń jest zgodny z art. 66 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego. Uzasadniał także organ, iż kocioł gazowy centralnego ogrzewania podczas przeprowadzonej kontroli nie był podłączony do przewodu kominowego, a przeciwnych twierdzeń odwołująca niczym nie poparła, a także iż organ nadzoru budowlanego nie bada kwestii winy i odpowiedzialności za stwierdzone nieprawidłowości i stąd też adresatem omawianej decyzji, jak i ewentualnych następnych nakazów powinni być wszyscy współwłaściciele instalacji.

Z treścią powyższej decyzji nie zgodziła się E. M., kwestionując jej zasadność i zgodność z prawem. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dowodziła, iż od samego początku wszczęte w wyniku jej interwencji postępowanie przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] było ukartowane na zasadach korupcji w sposób mataczy. Wskazywała, iż złożyła do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. skargę na postępowanie nie zgodne z kodeksem postępowania administracyjnego i prawem budowlanym na tzw. bezczynność organu, a to PINP w powiecie [...] i pomimo uzyskania przez tenże organ wytycznych do realizacji we właściwym kierunku wynikającym z przepisów Prawa budowlanego nie zostały one wykonane, a wręcz zlekceważone. Skarżąca nie godziła się także ze stwierdzeniami zawartymi w decyzji, iż piec gazowy jest odłączony. Twierdziła, iż jest to spreparowane kłamstwo.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasową argumentację. Dodatkowo podał, iż użytkowanie przewodów kominowych możliwe będzie dopiero wówczas, gdy wszystkie nieprawidłowości zostaną usunięte.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Skarga E. M. wniesiona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu przed dniem 1 stycznia 2004 r. i stąd też w oparciu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271) przedmiotowa sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy sąd administracyjny, którym jest na mocy § 1 pkt 9 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo – administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz. 1270).

Z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wynika konsekwencja, co do tego, iż sąd ten rozważa wyłącznie prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania decyzji (tak NSA w wyroku z dnia 14 stycznia 1999 r., sygn. III SA 4731/97 – LEX nr 37180).

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Legalność decyzji bada się zarówno pod względem formalnym jak też i materialono-prawnym.

Przedmiotem oceny, w rozpoznawanej sprawie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], Nr [...], który działając na podstawie art. 138 § 1 KPA utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...], z dnia [...], Nr [...], nakazującą J. i W. L. oraz E. M., jako współwłaścicielom budynku mieszkalnego w P. przy ulicy [...], zaniechanie użytkowania przewodów kominowych do których źle są wykonane podłączenia wentylacyjno-dymowe, do czasu doprowadzenia w/w podłączeń do stanu zgodnego z warunkami technicznymi.

Przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] wykazała, że nie odpowiada ona wymogom prawa.

Zaskarżona decyzja wydana została bowiem z naruszeniem przepisów prawa materialnego (art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane),

Art. 66 stanowi, iż w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany:

1) jest w nieodpowiednim stanie technicznym albo

2) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia, albo

3) jest użytkowany niezgodnie z przeznaczeniem bądź w sposób zagrażający życiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia, właściwy organ wydaje

decyzję nakazującą usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.

Przepis art. 66 powołanej wyżej ustawy - Prawo budowlane ma na celu utrzymanie substancji budowlanej w należytym stanie odpowiadającym jej funkcjom. Stanowi on materialno-prawną podstawę dla organów nadzoru budowlanego do podejmowania decyzji administracyjnych w przypadkach w nim wskazanych. Przepis ten nie określa bliżej treści decyzji jakie winny zapaść w celu skorygowania stwierdzonych nieprawidłowości w zakresie utrzymania obiektów budowlanych w należytym stanie technicznym i stąd też organ nadzoru budowlanego, w zależności od ustalonych potrzeb może nakazać wykonanie stosownych robót budowlanych, użytkowanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem, wyposażenie obiektu w urządzenia techniczne zmniejszające jego uciążliwość dla otoczenia oraz dokonanie przeglądu stanu technicznego. Dyspozycja przepisu art. 66 nie upoważnia natomiast do zakazu użytkowania obiektu budowlanego, a więc także i jego infrastruktury technicznej. Obiektem budowlanym bowiem w myśl art. 3 ust. 1a powołanej ustawy jest budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Zaskarżoną natomiast decyzją oraz poprzedzająca ją decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] nakazano J. i W. L. oraz E. M., jako współwłaścicielom budynku mieszkalnego położonego w P. przy ulicy [...] nr [...], zaniechanie użytkowania przewodów kominowych do których źle są wykonane podłączenia wentylacyjno-dymowe, do czasu doprowadzenia w/w podłączeń do stanu zgodnego z warunkami technicznymi. Takiej treści rozstrzygnięcie nie mieści się w dyspozycji przepisu art. 66 ustawy –Prawo budowlane. Przytoczony wyżej przepis art. 66 Prawa budowlanego ma na celu umożliwienie bezpiecznego użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, a nie zakazywanie użytkowania.

Uwadze orzekającego organu umknęło także i to, iż rozstrzygnięcie zawarte w wydanej decyzji na podstawie art. 66 powinno określać dokładnie treść i granice obowiązku nałożonego na indywidualnie oznaczony podmiot w konkretnej sprawie. Decyzja winna wskazywać jakie nieprawidłowości winny zostać usunięte przez współwłaścicieli obiektu, a także sposób ich usunięcia.

Niezależnie od powyższego należy podnieść, iż zgodnie z art. 107 § 3 Kpa prawidłowo sporządzone uzasadnienie powinno spełniać szereg wymogów odnośnie treści i formy. Uzasadnienie decyzji jest wyrazem przeprowadzonego przez organ procesu rozpoznawczego i dedukcyjnego i stąd też winno zawierać nie tylko uzasadnienie faktyczne ale i prawne. W zakresie uzasadnienia faktycznego winno znaleźć się wyjaśnienie okoliczności wskazujących na potrzebę lub konieczność wydania decyzji w danej sprawie wobec określonych podmiotów oraz ich wpływ na treść rozstrzygnięcia. W ustaleniach stanu faktycznego mieścić się będzie także wyjaśnienie zmierzające do ustalenia faktów i ich znaczenia, zaś w ramach uzasadnienia prawnego wypowiedzenie się w kwestii sytuacji prawnej, konieczności zastosowania konkretnej normy prawnej w danej sprawie. Organ winien zatem ramach uzasadnienia prawnego nie stwierdzać lakonicznie, iż zmianie ulegały przepisy w zakresie warunków technicznych regulujących ilość i rodzaj włączanych urządzeń powszechnego użytku oraz zapewniających wentylację pomieszczeń podłączanych do przewodów kominowych, lecz jednoznacznie wskazać jakie przepisy związane ze stanem technicznym obiektu budowlanego, wraz z ich zacytowaniem zostały naruszone w danej sprawie.

Stwierdzone uchybienia powodują konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...], Nr [...], z dnia [...].

Wskazanie, co do dalszego postępowania przez organ wynika z powyższych rozważań prawnych.

W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu...(Dz. U Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji. Rozstrzygnięcie w pkt 2 i 3 oparto na podstawie art. 152 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 55 ust. 1 ustawy o NSA w związku z art. 97 § 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.