Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1334/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.15 ust.1
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi O. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. decyzją z [...] listopada 2011 r., określił Skarżącej – O. sp. z o.o. z siedzibą w P. , wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 rok w wysokości 208.371 zł, oraz wysokość odsetek za zwłokę z tytułu nieuiszczonych w ustawowym terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych: za czerwiec, sierpień, październik, listopad, grudzień w łącznej wysokości 2.013 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że Skarżąca prowadziła w 2006 r. działalność gospodarczą, której przedmiotem było wykonywanie robót ogólnobudowlanych, związanych ze wznoszeniem budynków, zagospodarowaniem i sprzedażą nieruchomości. W zeznaniu rocznym CIT-8 za 2006 r., Skarżąca wykazała: przychód - 2.815.717,61 zł, koszty uzyskania przychodów - 2.144.396,82 zł, dochód - 671.320,69 zł, odliczenia od dochodu z tytułu strat z lat ubiegłych.- 133.497,28 zł, podstawę opodatkowania - 537.823 zł, podatek należny wg stawki 19% - 102.186 zł. Organ, w wyniku kontroli podatkowej oraz postępowania podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r., ustalił, że Skarżąca zaniżyła w zeznaniu rocznym zobowiązanie podatkowe o kwotę 106.185 zł, ponieważ zawyżyła koszty uzyskania przychodów na łączną kwotę 568.849,61 zł poprzez zaliczenie do kosztów podatkowych badanego okresu wydatków:

- na kwotę 111.224,59 zł - stanowiących wartość poniesionych nakładów na budowę segmentu w budynku oznaczonym numerem 1, niesprzedanym do końca 2006 r., które w ocenie organu I instancji, na podstawie art. 15 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm.), dalej "u.p.d.o.p.", nie stanowią kosztów uzyskania przychodów Spółki w 2006 r.,

- na kwotę 270.263,26 zł - stanowiących wartość poniesionych nakładów na budowę segmentów w budynku oznaczonym numerem 4, niesprzedanym do końca 2006 r., które w ocenie organu pierwszej instancji, na podstawie art. 15 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 4 u.p.d.o.p. nie stanowią kosztów uzyskania przychodów Skarżącej w 2006 r.,

- na kwotę 45.399,96 zł - stanowiących wartość poniesionych nakładów na budowę segmentów w budynkach oznaczonych numerem 1 i 4 (koszty ogólnobudowlane), niesprzedanych do końca 2006 r., które w ocenie organu I instancji, na podstawie art. 15 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 4 u.p.d.o.p. nie stanowią kosztów uzyskania przychodów Skarżącej w 2006 r.,

- na kwotę 129.555,80 zł - udokumentowanych kserokopiami faktur VAT, dotyczącymi robót budowlanych, wystawionymi przez Zakład [...] A. W.. Organ pierwszej instancji uznał, iż kserokopie faktur na ww. kwotę nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych pomiędzy wskazanymi na nich podmiotami, zatem powyższe wydatki na podstawie przepisów art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., nie stanowią kosztów uzyskania przychodów działalności gospodarczej, prowadzonej przez Skarżącą w badanym okresie,

- na kwotę 7.406 zł - udokumentowanego fakturą VAT nr [...] z 14 marca 2006 r., wystawioną przez E. Spółka z o.o., dotyczącego usługi turystycznej, tj. wyjazdu na Kubę członków zarządu Skarżącej, który zdaniem organu pierwszej instancji, na podstawie art. 15 ust. 1 w związku z art. 16 ust.1 pkt 38 u.p.d.o.p. nie stanowi kosztów uzyskania przychodów Spółki w 2006 r.,

- na kwotę 5.000 zł, udokumentowany duplikatem rachunku nr [...] z 19 grudnia 2002 r., za wykonanie robót elektrycznych (częściowych) w budynku nr 1 i nr 2 w O. ul. [...] , wystawionego 26 kwietnia 2006 r. przez E.. Organ pierwszej instancji uznał, iż powyższy rachunek na ww. kwotę nie dokumentuje rzeczywistych zdarzeń gospodarczych pomiędzy wskazanymi na nich podmiotami, zatem powyższy wydatek na podstawie przepisów art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. nie stanowi kosztów uzyskania przychodów działalności gospodarczej, prowadzonej przez Skarżącą w badanym okresie,

- zaniżenia kosztów uzyskania przychodów Skarżącej na kwotę 9.985,24 zł, na skutek nieuwzględnienia w kosztach podatkowych Skarżącej wartości części sprzedanych gruntów, stosownie do przepisów art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p.

W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca wniosła o ponowną analizę przedstawionych faktów, uwzględnienie argumentacji i zaliczenie kwestionowanych wydatków w koszty 2006 r.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z [...] grudnia 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję, po rozpoznaniu której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 listopada 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 736/12 uchylił zaskarżoną decyzję twierdząc jednocześnie, że nie wszystkie podnoszone przez Skarżącą zarzuty są zasadne. W ocenie Sądu bowiem:

1) z uwagi na upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu odsetek za zwłokę od nieuiszczonych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 2006 r. nie może zostać wydane orzeczenie podatkowe określające wysokość przedawnionego zobowiązania, a postępowanie w tym zakresie powinno ulec umorzeniu,

2) nie został ustalony stan faktyczny w spornej kwestii kosztów uzyskania przychodów Skarżącej za 2006 r. w kwocie 129.555,80 zł z uwagi na brak zgromadzenia pełnego materiału dowodowego na okoliczność wydatków wynikających z faktur wystawionych przez Pana A. W. .

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] maja 2013 r. uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi.

Po przeprowadzeniu ponownie postępowania Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. ponownie w wysokości 208.371 zł. Organ I instancji nie uznał za koszty podatkowe Spółki w badanym okresie wydatków dotyczących robót budowlanych w łącznej kwocie 129.555,80 zł (udokumentowanych kserokopiami faktur VAT, wystawionymi przez Zakład [...] Pana A. W. ) ze względu na fakt, iż przedmiotowe faktury nie dokumentują rzeczywistych operacji gospodarczych, jak również Strona nie udowodniła, że poniosła z tego tytułu faktyczny wydatek środków pieniężnych oraz, że kwestionowane koszty zostały poniesione w celu uzyskania przychodów (naruszenie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.).

Skarżąca pismem z dnia 2 grudnia 2013 r., wniosła odwołanie od powyższej decyzji, w którym zarzuciła organowi I instancji nierespektowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 736/12, poprzez: brak odliczenia podatku za miesiące: 06, 08, 10, 11 i 12/2006 r. w kwocie 2.013 zł, gdyż upłynął termin 5 lat oraz brak zaliczenia do kosztów podatkowych Strony w badanym okresie świadczenia urlopowego przysługującego pracownikowi Spółki (tj. Prezesowi Zarządu K. i S. ), w związku z wyjazdem na urlop na Kubę. Strona nadmienia, że przedłożono organowi I instancji uchwałę wspólników, w której widnieje zapis, iż można odliczyć sporne koszty. Ponadto Strona podkreśla, że kontrahent Pan Z. S. nie mógł prowadzić działalności gospodarczej, gdyż nie należał do P. (wpis uzyskał dopiero w dniu 31 maja 2007 r.). Zdaniem Spółki, zgodnie z przepisami, osoba nienależąca do P. nie może prowadzić firmy na swoje nazwisko. Spółka wskazuje, że Pan Z. S. nie posiadał uprawnień do badania instalacji elektrycznej oraz posługiwania się protokołami podpisanymi przez uprawnionego inżyniera elektryka. Skarżąca nadmienia, że posiada dwa protokoły dotyczące wadliwego wykonania robót elektrycznych przez "inspektora ds. elektrycznych" który wpisał do dziennika budowy błędy i niedoróbki elektryczne, wskazując przy tym również na fakt błędnego, w jej ocenie podłączania instalacji gazowej i elektrycznej oraz nieprawidłowe wykonanie robót hydraulicznych.

Skarżąca podniosła ponadto, iż organowi I instancji okazane zostały wyciągi bankowe, o które zwracał się do Spółki oraz wymienia poszczególne dowody KP z 2006 r. (potwierdzające w jej ocenie fakt zapłaty za świadczone usługi) oraz kwoty pobrane w latach 2006 r.- 2012 r.

W piśmie z dnia 20 grudnia 2013 r. Skarżąca, dodatkowo podniosła, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu podatkowego wskazując, że od stycznia 2006 r. roboty budowlane były prowadzone i opłacane pieniędzmi z konta osobistego Prezesa Zarządu, który miał też podpisane dokumenty o pożyczkach dla firmy. Spółka przedłożyła również wydruk księgowy Zestawienie obrotów i sald konta [...] Środki pieniężne w drodze za okres od 1 stycznia - 31 grudnia 2006 r.

Natomiast w piśmie z dnia 20 stycznia 2014 r. Strona podkreśliła, że organ pierwszej instancji oparł się na niepełnym materiale dowodowym, tj. tylko części z wydruków księgowych pobranych przez Spółkę z banku (pozostałe znalezione zostały dopiero po 10 stycznia 2014 r.). Spółka powołała się również na roboty budowlane wykonywane w badanym okresie przez firmę B., w związku z czym do pisma załączone zostały kserokopie następujących dokumentów: faktur VAT wystawionych w 2006 r. przez Pana R. H. na łączną kwotę 31.265 zł, postanowienia Prokuratury Rejonowej w P. z dnia [...] października 2006 r., sygn. akt [...] o umorzeniu śledztwa dotyczącego kradzieży narzędzi i materiałów budowlanych, zaistniałej w Spółce, odwołania Spółki z dnia 4 grudnia 2006 r. od postanowienia o umorzeniu śledztwa, zestawienia faktur zakupu od kontrahenta A. W.. Zdaniem Strony bezspornym jest, że poniosła ona wydatki wskazane w wyroku Sądu, zatem organ I instancji winien je uwzględnić. Strona podkreśliła, że wybudowała 14 segmentów mieszkalnych oraz 6 segmentów w budowanym III budynku mieszkalnym, wyszczególniając ilość segmentów sprzedanych w badanym okresie, w latach wcześniejszych oraz w 2007 r. Podniosła również, że z rachunków Pana Z. S. wynika fakt wykonania w 2006 r. centralnego ogrzewania wraz z podłączeniem piecy gazowych w 8 segmentach. Zdaniem Spółki natomiast, skoro sprzedano 14 segmentów, to prace musiał wykonać ktoś inny (tj. Pan A. W. ). Strona zauważyła, że kiedy zaginęły dokumenty wystawione przez Pana A. W., kontrahent nie chciał wydać duplikatów (wskazując na prawdopodobieństwo nie odprowadzenia podatku VAT z wystawionych rachunków oraz nie wykazania ich w rozliczeniu podatkowym).

Natomiast w piśmie z dnia 25 stycznia 2014 r. Spółka podniosła dodatkowo, że budynek III był wybudowany częściowo w 2006 r., natomiast wykończony w 2007 r. Strona wskazała, że w 2006 r. sprzedano 11 segmentów, w latach wcześniejszych 3 segmenty oraz 6 segmentów w 2007 r. Aby zachować technologię, część robót instalacyjnych była wykonana w 2006 r., żeby zdążyć na podpisane terminy w 2007 r. Strona podniosła ponadto, że Pan Z. S. wykonał instalacje centralnego ogrzewania w 6 segmentach (na co zdaniem Spółki wskazują wystawione przez kontrahenta rachunki). Strona nie zgodziła się ze stanowiskiem organu I instancji odnośnie wysokości pobranych pieniędzy na opłacenie rachunków gotówkowych, co wynika z wydruków księgowych Skarżącej. Strona zakwestionowała także stanowisko organu I instancji dotyczące braku zapłaty podatku wynikającego z zaskarżonej decyzji. Reasumując, zdaniem Spółki, podatek należny wynosi 104.172 zł.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu w pierwszej kolejności odniósł się do kwestii czy w sprawie nie występują przesłanki wymienione w art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.), zwanej dalej "O.p.", tj., czy nie nastąpił upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Stosownie do ww. przepisu, termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. upłynąłby z dniem 31 grudnia 2012 roku, o ile nie zaistniałyby przesłanki skutkujące przerwaniem lub zawieszeniem biegu terminu przedawnienia. Zgodnie jednak z art. 70 § 6 pkt 2 O.p. (w brzmieniu obowiązującym w badanym okresie), bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Z kolei zgodnie z art. 70 § 7 pkt 2 tejże ustawy, termin przedawnienia biegnie dalej od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności. Przywołane przepisy znajdują zastosowanie w sprawie, Strona bowiem w dniu 25 stycznia 2012 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. (przy czym do końca okresu przedawnienia pozostało jeszcze wówczas 342 dni). Zatem z dniem 25 stycznia 2012 r. zawieszony został bieg terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego. Natomiast prawomocny odpis wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 736/12 wpłynął do organu w dniu 17 kwietnia 2013 r., kończąc z tym dniem okres zawieszenia. Zatem w myśl przywołanych wyżej przepisów termin przedawnienia zobowiązania podatkowego Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. zawieszony w dniu 25 stycznia 2012 r. zaczął biec dalej od dnia 18 kwietnia 2013 r. (przez 342 dni). Ponadto dodał, że o ile nie zaistniałaby okoliczność zawieszenia biegu terminu przedawnienia z dniem 25 stycznia 2012 r. stosownie do art. 70 § 6 pkt 2 O.p., to w przedmiotowej sprawie zastosowanie znalazłby przepis art. 70 § 4 O.p., w myśl którego bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Jak wynika z dokonanych ustaleń w dniu 31 stycznia 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P., prowadzący postępowanie egzekucyjne dokonał zajęcia rachunków bankowych Spółki, o czym Strona została zawiadomiona pismem w dniu 6 lutego 2012 r.

Organ odwoławczy podkreślił, że do akt sprawy, Strona przedłożyła nieuwierzytelnione kserokopie 9 sztuk faktur VAT mających dokumentować wydatki poniesione tytułem spornych usług, dotyczących wykonania: instalacji wodno-kanalizacyjnej, centralnego ogrzewania oraz montażu grzejników centralnego ogrzewania w segmentach mieszkalnych osiedla O. ul. [...] przez Zakład [...] A. W.. Organ I instancji zgromadził również w materiale dowodowym kserokopie 9 sztuk faktur VAT, wystawionych Skarżącej w badanym okresie z tytułu wykonanych robót przez firmę Zakład [...] A. W.. Sporne kopie faktur wskazują na ewentualne świadczenie usług budowlanych (instalacji wodno-kanalizacyjnych i centralnego ogrzewania) w budynkach przy ul. [...] i [...], natomiast wg faktur potwierdzonych przez kontrahenta usługi te były świadczone tylko w budynkach przy ul. [...]. Dodał, że w aktach sprawy znajduje się ponadto protokół z przeprowadzonych czynności sprawdzających u kontrahenta, tj. Pana A. W., z którego wynika, iż kontrahent okazał organowi podatkowemu wszystkie wystawione niesporne faktury (w ilości 9 szt.) dla Spółki w 2006 r. (do materiału dowodowego nie dołączono jednak kopii przedstawionych w toku czynności sprawdzających faktur VAT, a wyłącznie kserokopię prowadzonej przez Pana A. W. ewidencji przychodów). Ponadto w toku przeprowadzonych czynności Pan A. W. wyjaśnił, że w 2006 r. nie zatrudniał pracowników, prace wykonywał sam, przy większych robotach korzystał z podwykonawców.

W zgromadzonym przez organ I instancji materiale dowodowym znajdują się ponadto kserokopie: zestawienia spornych faktur zakupu usług przez Stronę od Pana A. W., sporządzone przez KP Biuro K. P. oraz Umowy nr 1 na wykonanie robót budowlanych i instalacyjno-budowlanych (bez daty), zawartej przez Skarżącą z firmą: Zakład [...] A. W., przedmiotem której jest wykonanie w O. ul. [...] robót budowlanych (tynków) oraz wodno-kanalizacyjnych i centralnego ogrzewania w budynkach segmentowych. Z umowy wynika, że zapłata za wykonanie robót dokonana zostanie po ich odbiorze i wystawieniu faktury.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że organ I instancji dokonał także przesłuchania w charakterze strony Prezesa Spółki Pana K. S., oraz Pana A. W. w charakterze świadka. Figurujący jako wystawca spornych dokumentów Pan A. W. nie potwierdził faktu ich wystawienia. Natomiast Strona, oprócz twierdzenia, że oryginały dokumentów mających stanowić podstawę wpisów w księgach rachunkowych zostały przez przypadek zniszczone wraz z inną dokumentacją, nie przedstawiła żadnych wiarygodnych dowodów pozwalających na zakwalifikowanie spornych wydatków do kosztów podatkowych Spółki w 2006 r.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, iż w toku ponownie przeprowadzonego postępowania wskazania zawarte w wyroku WSA w Warszawie zostały w całości wykonane przez organ I instancji. Organ I instancji ponownie przesłuchał w dniu [...] lipca 2013 r. w charakterze świadka wystawcę spornych faktur, tj. Pana A. W., który podtrzymał swoje wcześniejsze zeznania złożone do protokołu przesłuchania dnia [...] marca 2011 r. oświadczając, że nie wystawiał innych faktur poza tymi, dla których zostały wystawione duplikaty. Przesłuchany został także w charakterze Strony Prezes Spółki Pan K. S. a także kontrahenta Spółki - Pan Z. S.. Organ I instancji zgromadził również kserokopie dzienników budowy trzech budynków mieszkalnych Spółki w 2006 r. Na okoliczność poniesienia spornych wydatków na łączną kwotę 129.555,80 zł Skarżąca przedstawiła w toku postępowania organów podatkowych obu instancji: wydruki wypłat gotówkowych z konta bankowego oraz wydruk księgowy Zestawienie obrotów i sald konta [...] Środki pieniężne w drodze za okres od 1 stycznia – 31 grudnia 2006 r. Ponadto w piśmie z dnia 2 grudnia 2013 r. Spółka wymieniła poszczególne dowody KP, wystawione przez Spółkę w 2006 r.

Zdaniem organu odwoławczego, okazane przez Spółkę dokumenty nie wskazują jednoznacznie i bezspornie, że odbiorcą środków finansowych był tylko i wyłącznie Pan A. W.. Ponadto organ odwoławczy zauważył, iż dokumenty, na które powołuje się Strona, tj. dowody KP są dowodami wpłat gotówki do kasy Spółki, a nie wypłaty środków pieniężnych z kasy. Ponadto oprócz enumeratywnego wyliczenia dowodów KP w odwołaniu Spółka nie okazała organom podatkowym takich dokumentów na żadnym etapie prowadzonego postępowania.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. po analizie całego zgromadzonego w spornej kwestii materiału dowodowego stwierdził, iż Skarżąca nie udowodniła, że Pan A.W. faktycznie wykonał kwestionowane usługi na łączną kwotę 129.555,80 zł i otrzymał z tego tytułu należność we wskazanej wysokości, a Spółka faktycznie poniosła wydatki w ww. kwocie. W świetle powyższego stwierdził, że brak jest podstaw do uznania, stosownie do art. 15 ust.1 u.p.d.o.p., spornych wydatków z tytułu usług budowlanych na łączną kwotę 129.555,80 zł udokumentowanych kserokopiami faktur VAT, wystawionymi przez Zakład [...] A. W. za koszty podatkowe Spółki w 2006 r.

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że Spółka na żadnym etapie prowadzonego postępowania nie przedstawiła organom podatkowym bezspornych i wiarygodnych dowodów poniesienia kwestionowanych wydatków, udokumentowanych spornymi fakturami VAT, wystawionymi przez Zakład [...] A. W..

Organ podatkowy podkreślił, że zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., kosztem uzyskania przychodów może być jedynie wydatek poniesiony w związku z rzeczywistą transakcją. Tymczasem, w ocenie organu, Strona zaliczyła przedmiotowe wydatki do kosztów uzyskania przychodów w oparciu o faktury, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, brak jest w aktach rozpatrywanej sprawy jakichkolwiek dowodów potwierdzających faktyczne wykonanie usług, udokumentowanych spornymi fakturami, a dowody które w ocenie Strony mają potwierdzać fakt wykonania kwestionowanych usług w zestawieniu z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym nie pozwalają uznać prawidłowości stanowiska Strony, tym bardziej, iż kontrahent zaprzecza wykonaniu takowych usług w zakresie wynikającym ze spornych faktur, zaś inni kontrahenci podnoszą okoliczność wystawiania przez Spółkę fikcyjnych faktur tworzących u Spółki koszty podatkowe. W związku z powyższym nie istnieje uzasadnienie szacowania wydatków stosownie do art. 23 § 1 O.p. ani też uwzględnienie na podstawie art. 23 § 2 O.p., gdyż dowodów na okoliczność zasadności zaliczenia spornej kwoty w koszty podatkowe nie zgromadzono.

Odnośnie usługi turystycznej dotyczącej wyjazdy na Kubę na kwotę 7.406 zł organ podatkowy wyjaśnił, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że sporny wydatek dotyczy usługi turystycznej - wyjazdu na Kubę (w okresie 21.02.2006r.-08.03.2006r.) dwóch członków zarządu Spółki (będących jej udziałowcami), tj. Pani M. S. i Pana K. S., którzy nie nawiązali stosunku pracy ze Spółką. Strona nie zgadza się z niezaliczeniem do kosztów podatkowych Spółki w badanym okresie świadczenia urlopowego przysługującego pracownikowi Spółki Prezesowi Zarządu K. S., w związku z wyjazdem na urlop na Kubę, nadmieniając, że przedłożono organowi I instancji uchwałę wspólników, w której widnieje zapis, iż można odliczyć sporne koszty. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, zakup usługi turystycznej ma charakter świadczenia na cele osobiste, nie został poniesiony w celu osiągnięcia przychodów Spółki i nie można go zakwalifikować jako wyjazdu integracyjnego, jak opisano na odwrocie spornej faktury. Ponadto przedmiotowy wydatek jest jednostronnym świadczeniem ze strony Spółki, gdyż nie towarzyszy mu ekwiwalentne działanie ze strony udziałowców, a fakt, iż członkowie zarządu Spółki nie pobierają wynagrodzenia za pełnienie swoich funkcji, nie może stanowić, przesłanki do uznania zakupu usługi turystycznej za koszty uzyskania przychodów Spółki, na podstawie powołanych wyżej przepisów. Słusznie zatem, zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji nie uznał powyższego wydatku na kwotę 7.406 zł za koszty uzyskania przychodów Spółki w badanym okresie, gdyż nieuprawnione byłoby rozstrzyganie w raz już osądzonej sprawie.

Odnośnie zaś wydatku, dotyczącego robót elektrycznych, udokumentowany duplikatem rachunku, wystawionego przez Z. S. organ podatkowy wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Spółka zaksięgowała w koszty uzyskania przychodów 2006 r. wydatek, dotyczący usług elektrycznych na kwotę 5.000 zł, udokumentowany duplikatem rachunku z dnia 26 kwietnia 2006r., natomiast wystawionym w dniu [...] grudnia 2002r. przez E.. Z akt sprawy wynika ponadto, iż sporny duplikat rachunku nie znajduje się w zbiorze dokumentów źródłowych okazanych organowi I instancji w toku czynności sprawdzających u kontrahenta. Ponadto, z informacji uzyskanych przez organ I instancji od Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. wynika, że Pan Z. S. rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej w 2004 r., natomiast w 2002 r. działalności gospodarczej nie prowadził, tym samym nie mógł wystawić faktury VAT w 2002 r. W związku z powyższym organ podatkowy uznał, że sporny duplikat rachunku, wystawionego przez Z. S. nie odzwierciedla rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, zatem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala organowi na przyjęcie stanowiska, iż brak jest przesłanek uprawniających Stronę do zaliczenia spornego wydatku, dotyczącego robót elektrycznych, udokumentowanych duplikatem rachunku, wystawionego przez Z. S. na kwotę 5.000 zł do kosztów uzyskania przychodów Spółki w 2006 r.

Pismem z dnia 23 marca 2014 r. Spółka wniosła skargę na powyższą decyzję zarzucając je naruszenie:

a) art. 124, art. 121 w związku z art. 210 § 1 pkt 6 O.p. polegające na całkowicie wadliwym uzasadnieniu decyzji przez organy obu instancji, a w szczególności mało wnikliwe i lakoniczne odniesienie się do konkretnych okoliczności sprawy wskazywanych przez Stronę, które w jej ocenie miały podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia, tj.:

1) przede wszystkim okoliczności przedłożenia kserokopii oryginałów spornych faktur VAT wystawionych przez Zakład [...] A. W.,

2) okoliczności przedłożenia zestawienia obrotów i sald konta, a także rachunków gotówkowych wypłaconych przez Pana K. S. w 2006 r.,

3) okoliczności braku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów Spółki w 2006r. przysługującego pracownikowi Spółki świadczenia dotyczącego wyjazdu na Kubę,

4) okoliczności braku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów Spółki w 2006r. wydatku dotyczącego robót elektrycznych, udokumentowanych przez duplikat rachunku wystawionego przez Pana Z. S.,

w konsekwencji naruszenie przez to zasady słuszności i sprawiedliwości podatkowej oraz zasady nakazującej orzekanie w razie wątpliwości, w sprawach trudnych, na korzyść podatnika oraz niewyjaśnienie motywów rozstrzygnięcia sprawy.

b) art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", poprzez nienależyte zastosowanie wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartych w wyroku z dnia 26 listopada 2012r., sygn. akt III SA/Wa 736/12, podczas gdy organ podatkowy był związany tymi wytycznymi,

c) art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p. poprzez niedokładne wyjaśnienie przez organ podatkowy stanu faktycznego w przeprowadzonym postępowaniu oraz poprzez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego, tj. m. in. wyjaśnień Strony wraz ze złożonymi dokumentami, a w szczególności nieodniesienie się do pisma - wniosku dowodowego z dnia 24.02.2014 r i dołączonych tam dokumentów,

d) art. 124, art. 121 w związku z art. 191 O.p. poprzez nienależyte rozważenie zarzutów zawartych w odwołaniu Skarżącej i w konsekwencji niewystarczające wskazanie powodów, dla których zostały one uznane za niezasadne, jak również bezpodstawne zaakceptowanie wadliwej oceny dowodów przeprowadzonej przez organ I instancji, a w konsekwencji nie sposób zaskarżonej decyzji skontrolować,

e) art. 233 § 1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo naruszenia przez ten organ art. 180 § 1 oraz art. 210 § 1 pkt 6 O.p., poprzez niedostateczne przeprowadzenie wszystkich zgłaszanych przez Stronę dowodów, a także poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji na konkretne okoliczności faktyczne, leżące u podstaw wydania decyzji.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca stwierdziła, że stanowisko organu II instancji jest niesłuszne, bowiem organ podatkowy mimo odniesienia się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26.11.2012 r., sygn. akt III SA/Wa 736/12, nie wziął go pod uwagę przy rozpatrywaniu sprawy, nie uznając przy tym za koszty podatkowe spornych wydatków na kwotę 129.555,80 zł. Zdaniem Spółki, organ podatkowy nierzetelnie ocenił, że sporne faktury nie dokumentują rzeczywistych operacji gospodarczych. Nie można zdaniem Strony zgodzić się ze stwierdzeniem organu odwoławczego, że fakt, iż sam kontrahent, tj. Pan A. W. nie potwierdził wystawienia spornych faktur świadczy o tym, że nie zaistniał gospodarczo uzasadniony wydatek poniesiony przez Spółkę, zwłaszcza gdy wskazuje ona na konkretne fakty z nim związane (wyciągi z konta, kserokopie faktur, wskazanie zakresu robót, jakie wykonał sporny kontrahent).

Skarżąca wskazuje, że u podstaw wadliwości zaskarżonej decyzji legły także inne błędy w zakresie wadliwego procedowania w postępowaniu odwoławczym, tj. naruszenie zasad ogólnych postępowania wyrażonych w przepisach art. 124 i art. 121 w związku z art. 191 O.p. Zdaniem, Strony organ podatkowy wydając zaskarżoną decyzję nie zbadał rzetelnie stanu faktycznego i nie wyjaśnił przesłanek, jakimi się kierował wydając decyzję, czym naruszył przepis art. 122 O.p.

Mając powyższe na uwadze Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując w całości dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ), zwanej dalej w skrócie ,,p.p.s.a.’’, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w art. 247 ustawy Ordynacja podatkowa (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Należy nadto wskazać, iż w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając skargę we wskazanym wyżej zakresie należy stwierdzić, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

W przedmiotowej sprawie okolicznością mającą istotne znaczenie dla jej rozpoznania jest fakt, że była ona wcześniej przedmiotem oceny przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 26 listopada 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 736/12. Zgodnie natomiast z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie (por. S. Hanausek (w:) System prawa procesowego cywilnego, t. 3, Zaskarżanie orzeczeń sądowych, red. W. Siedlecki, Ossolineum 1986, s. 318). Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność), zostało uznane za błędne.

Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku 15 marca 2012 r., II OSK 1261/10, ONSA WSA 2013, nr 1, poz. 7, stwierdził, że ocena prawna musi zostać w orzeczeniu wyrażona, co oznacza, że za przedmiot związania można uznać jedynie te elementy oceny odnoszącej się do przepisów prawa, które zostały zamieszczone w treści uzasadnienia orzeczenia. Muszą one mieć postać jednoznacznych twierdzeń, sformułowanych w sposób jasny, umożliwiający ustalenie treści związania bez potrzeby podejmowania skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych. W powołanym wyroku podkreślono, że z zakresu związania wyłączyć należy oceny wyrażone w sposób niejednoznaczny, jak też oceny przybierające postać pośrednich wniosków, jakie można wywieść z podanych w uzasadnieniu orzeczenia rozważań.

W wyroku z dnia 14 marca 2013 r. I GSK 1591/11, LEX nr 1339558, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że artykuł 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Więcej, naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a. w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (czynności).

W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2013 r. II GSK 2101/11, LEX nr 1277944).

Odnosząc powyższe rozważania do oceny niniejszej sprawy Sąd zauważa, że w wydanym w sprawie prawomocnym wyroku stwierdzono wyraźnie (pkt III uzasadnienia prawnego), że znaczna część zarzutów rozpoznawanej skargi nie była uzasadniona. W szczególności stwierdzono tam, że "... Nie podlega rozliczeniu w 2006 r. wydatek wynikający z duplikatu rachunku mającego pochodzić z 2002 r. Wynikające z niego koszty nie mogą bowiem mieć związku z przychodami 2006 r., ponadto, jak wykazał organ, dokument ten nie jest nierzetelny, gdyż osoba figurująca jako wystawca rachunku, nie prowadziła działalności gospodarczej w 2002 r. (...) Zasadnie został wyłączony z kosztów uzyskania przychodów wydatek za usługę turystyczną nabytą na rzecz udziałowców spółki. Jest to bowiem wydatek jednoznacznie wyłączony z kosztów uzyskania przychodów przez art. 16 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.p....".

Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 w odniesieniu do sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (por. J. Kunicki, glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999 r., I CKN 169/98, OSP 2001, z. 4, poz. 63). Powyższe oznacza zatem, że Sąd orzekający na tym etapie postępowania nie może odnieść się do kwestii rozstrzygniętych w wydanym w sprawie prawomocnym wyroku, a dotyczących w szczególności uznania za koszt uzyskania przychodu wydatków związanych z duplikatem rachunku, który rzekomo wystawiony został przez Z. S. w 2002 r. oraz wyjazdem turystycznym udziałowców Skarżącej na Kubę.

Sąd zauważa również, że organy podatkowe w przedmiotowej sprawie zgodnie ze stanowiskiem zawartym w prawomocnym wyroku, o którym wyżej mowa odstąpiły od rozstrzygnięcia w zakresie określenia wysokości odsetek od nieuiszczonych w terminie zaliczek z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r.

Odnosząc się natomiast do kwestii wydatków wynikających z kserokopii faktur wystawionych przez Pana A. W. należy mieć na uwadze, że w wydanym w sprawie prawomocnym wyroku stwierdzono "... Jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że podatnik wydatki takie bezspornie poniósł, organ podatkowy winien je uwzględnić albo na postawie art. 23 § 1 O.p. (w drodze oszacowania), albo na postawie art. 23 § 2 O.p. (jeżeli uzyskane w toku postępowania inne niż faktury dowody pozwalają na ich określenie). Na Skarżącej ciąży jednakże obowiązek udowodnienia, że jej kontrahent usługi te wykonał i otrzymał należność w wykazanej wysokości, a jedynie nie zaewidencjonował należności w księgach podatkowych. Okoliczności te mogą zostać wykazane także innymi niż dokumenty środkami dowodowymi...".

Organy podatkowe rozpatrując ponownie sprawę przeprowadziły w tym zakresie dodatkowe postępowanie wyjaśniające. Mianowicie przesłuchano ponownie rzekomego wystawcę spornych faktur A. W., który nie potwierdził wykonania usług tam dokumentowanych. Przesłuchano w charakterze strony prezesa Skarżącej – K. S., który nie udowodnił jednak wykonania spornych usług i otrzymania przez A. W. należności wykazanych w kserokopiach faktur. Przedstawione przez Skarżącą wydruki wypłat gotówkowych z konta bankowego nie stanowią bowiem w ocenie Sądu wystarczającego dowodu, iż wypłacane środki zostały przeznaczone na zapłatę za powyższej usługi. Wykonania tych usług nie dokumentuje również okazany przez Skarżącą dziennik budowy budynków mieszkalnych, w których te usługi miały być wykonane.

Ponadto zauważyć należy, że organ podatkowy I instancji dokonał porównania zeznań strony z treścią zgromadzonych w sprawie dokumentów dotyczących wykonania spornych usług (str. 6 decyzji z dnia [...] listopada 2013r.). Powyższa analiza w sposób przekonywujący zdaniem Sądu wykazuje, że usługi wykazane w kserokopiach faktur wystawionych rzekomo przez A. W. nie zostały faktycznie wykonane.

Na marginesie należy wskazać, że kontrahent Skarżacej – Z. S., zeznał zarówno w pierwszym jak i ponownym postępowaniu podatkowym, że był świadkiem wystawiania przez Skarżącą faktur nie dokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

W świetle powyższego w ocenie Sądu organy podatkowe rozpatrując ponownie sprawę respektowały zasadę wynikającą z art. 153 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursów średnich ogłaszanych przez Narodowy Bank Polski z dnia poniesienia kosztu. Jeżeli koszty wyrażone są w walutach obcych, a między dniem ich zarachowania i dniem zapłaty występują różne kursy walut, koszty te odpowiednio podwyższa się lub obniża o różnice wynikające z zastosowania kursu sprzedaży walut z dnia zapłaty, ustalonego przez bank, z którego usług korzystał ponoszący koszt, oraz z zastosowania kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia zarachowania kosztów.

W świetle powyższego przepisu organy podatkowe zdaniem Sądu prawidłowo przyjęły, że dla uznania danego wydatku za koszt podatkowy niezbędne jest, aby wydatek ten miał związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, aby został faktycznie poniesiony, aby nastąpił w celu uzyskania przychodów, nie mieścił w katalogu określonym w art. 16 u.p.d.o.p., a ponadto - co istotne w tej sprawie - aby został on należycie udokumentowany. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie. Zwrot normatywny "koszty poniesione" oznacza tylko te koszty, które zostały faktycznie (rzeczywiście) przez podatnika poniesione. Koszty uzyskania przychodu są kategorią prawa podatkowego i dane wydatki tylko wtedy mogą stanowić koszt uzyskania przychodu, gdy wszystkie warunki wymagane przez to prawo zostają łącznie i niepodważalnie spełnione.

Stąd też w świetle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest po pierwsze zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego polegającego na zakupie towaru lub usługi i to u konkretnego sprzedawcy lub usługodawcy, za konkretną cenę, oraz po drugie odpowiednie udokumentowanie tej operacji. Dlatego, trafnie organy podatkowe skupiły się ustaleniu rzeczywistości zdarzeń gospodarczych, których dotyczą faktury stanowiące bazę dla przyjęcia wydatków mających stanowić koszty uzyskania przychodów Skarżącej. Faktura jest nierzetelna w tym kontekście, jeśli w rzeczywistości nie odpowiada faktowi zdarzenia gospodarczego - w szczególności, gdy zdarzenie gospodarcze (usługa) w ogóle nie zaistniało, zaistniało w innej niż wskazano dacie lub w rozmiarach innych niż wynika z faktury, ewentualnie też zaistniało między innymi, niż to stwierdza faktura, podmiotami gospodarczymi. Nie wystarczy wykazanie, że podatnik mógł gdziekolwiek nabyć towar lub usługę i wykorzystać je w działalności gospodarczej, aby wydatek ten móc zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 25 kwietnia 2013 r., I SA/Łd 140/13, Lex nr 1325446; wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2013 r., II FSK 365/12, Lex nr 1337016; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II FSK 2355/11, Lex nr 1358268; wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2012 r., II FSK 896/11, Lex nr 1306269; wyrok WSA w W. z dnia 5 grudnia 2012 r., III SA/Wa 2879/12, Lex nr 1333675; wyrok WSA w Opolu z dnia 5 grudnia 2012 r., I SA/Op 367/12, Lex nr 1233547).

Odwołując się natomiast do regulacji prawa procesowego (dowodowego) należy wskazać, że to podatnik powinien wykazać, że poniósł określone wydatki, które traktuje w kategorii kosztu podatkowego, co oznacza obowiązek zgodnego z prawem ich udokumentowania i to w sposób nie budzący wątpliwości (wyroki NSA z dnia: 21 grudnia 2012 r., II FSK 896/11; 17 sierpnia 2010 r., II FSK 615/09; 20 lipca 2010 r., II FSK 418/09; 30 stycznia 2009 r., II FSK 1722/07; 14 marca 2008 r., II FSK 1755/06; 19 grudnia 2007 r., II FSK 1438/06; 18 sierpnia 2004 r., II FSK 958/04 - wszystkie publ. w CBOSA).

Odnosząc powyższe rozważania do oceny przedmiotowej sprawy Sąd stwierdza, że organy podatkowe w sposób prawidłowy zgromadziły materiał dowodowy w sprawie. Na podstawie tych dowodów dokonały ustaleń, że przedstawione przez Skarżącą kserokopie faktur dotyczące usług budowlanych na łączną kwotę 129.555,80 zł, w których jako wystawca wskazany jest A. W., nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Tym samym wydatków tych nie można uznać za koszt uzyskania przychodów w świetle art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.

Ustosunkowując się natomiast do zarzutu, że organy podatkowe nie odniosły się do pisma - wniosku dowodowego z dnia [...] lutego 2014 r. Sąd zauważa, że w tej dacie została wydana zaskarżona decyzja, natomiast powyższe pismo zostało złożone do organu I instancji i wpłynęło do organu odwoławczego dopiero 28 lutego 2014 r. Skarżącej stosownie do art. 200 § 1 O.p. został wyznaczony przed wydaniem przedmiotowej decyzji siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, o którym została powiadomiona 20 stycznia 2014r. Wniosek dowodowy, o którym wyżej mowa został zatem złożony znacznie po terminie, o którym mowa w powyższym przepisie, co czego skutkiem był brak możliwości odniesienia się do niego przez organ odwoławczy.

Mając powyższe na uwadze niezasadne są podniesione w skardze zarzuty postępowania podatkowego.

W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.