Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 528/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33, art. 42,
journal: Dz.U. 2006 nr 234 poz 1694
law: Ustawa z dnia z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Barbara Mleczko - Jabłońska (spr.), Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Protokolant - Agnieszka Groszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2009 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania wizy pobytowej krajowej; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem datowanym na dzień [...] grudnia 2008r., A. G. obywatel R. reprezentowany przez pełnomocnika J. K. - wystąpił za pośrednictwem Wojewody [...] do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z wnioskiem o wydanie jednokrotnej wizy pobytowej krajowej w trybie art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, na czas pobytu 90 dni. Powyższy wniosek pełnomocnik uzasadnił złym stanem zdrowia cudzoziemca, a także podjętym przez niego na terytorium Polski leczeniem.

Decyzją z [...] lutego 2009r., Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, działając m.in. na podstawie art. 33 ust. 1 w zw. z art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2006r., Nr 234, poz. 1694 z późn. zm.) odmówił A. G. wydania wnioskowanej wizy pobytowej krajowej.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że wnioskodawca przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie od [...] 2006r. Do akt sprawy załączono zaświadczenie lekarskie wydane w dniu [...] listopada 2008r. przez specjalistę chorób wewnętrznych, z którego wynika, że u cudzoziemca rozpoznano znaczną otyłość z dużym ryzykiem rozwoju chorób układu krążenia. W związku z tym wnioskodawca wymaga dalszej diagnostyki w celu dokładnego określenia czynników ryzyka oraz pozostaje pod stałą kontrolą lekarza. Ponadto, w zaświadczeniu wskazano na fakt, iż cudzoziemiec w obecnym stanie nie może odbywać długich podróży zwłaszcza samolotem.

Dalej w treści uzasadnienia Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazał, iż zwrócił się do lekarza, który wydał przedmiotowe zaświadczenie o stanie zdrowia z prośbą o potwierdzenie, że cudzoziemiec kontynuuje podjęte leczenie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z przesłanego przez lekarza pisma wynika, że cudzoziemiec od momentu wydania ostatniego zaświadczenia o stanie zdrowia nie pojawił się w przychodni, zatem lekarz nie może podać informacji na temat jego aktualnego stanu zdrowia.

Zgodnie z treścią art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, na który powołuje się organ wiza pobytowa krajowa, może być wydana cudzoziemcowi choćby zachodziły okoliczności, o których w art. 42 tejże ustawy, jeżeli:

1) przepisy prawa polskiego wymagają od niego osobistego stawiennictwa przed polskim organem władzy publicznej;

2) wjazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niezbędny ze względu na konieczność poddania się zabiegom lekarskim służącym bezpośrednio ratowaniu życia, którym nie może on zostać poddany w innym państwie;

3) zachodzi wyjątkowa sytuacja osobista wymagająca jego obecności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

4) wymaga tego interes Rzeczypospolitej Polskiej;

5) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że cudzoziemiec jest ofiarą handlu ludźmi w rozumieniu Decyzji Ramowej rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie zwalczania handlu ludźmi (Dz. U. WE L 203 z 1.08.2003), potwierdzone przez organ właściwy do prowadzenia postępowania w sprawie zwalczania handlu ludźmi.

Ponadto art. 46 ust. 3 powołanej ustawy stanowi, że wizę, o której mowa w art. 33, wydaje lub odmawia jej wydania Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, przy czym cudzoziemiec przebywający za granicą składa wniosek o wydanie wizy za pośrednictwem konsula, a cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za pośrednictwem wojewody właściwego ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca.

Szef Urzędu podniósł ponadto, że ustawa o cudzoziemcach przewiduje możliwość wydania w/w wizy pobytowej tylko w sytuacji wystąpienia zdarzenia niezależnego od woli cudzoziemca i uniemożliwiającego mu opuszczenie terytorium Polski, a także w przypadku konieczności wjazdu cudzoziemca na terytorium RP, gdy wydanie wizy pobytowej w zwykłym trybie nie jest możliwe. Wiza pobytowa krajowa wydawana jest na podstawie cytowanego art. 33 ust. 1 służy co do zasady legalizowaniu wyłącznie krótkotrwałych pobytów cudzoziemców, którzy znaleźli się w wyjątkowych, niezależnych od nich sytuacjach, a ich pobyt w Polsce jest uzasadniony względami humanitarnymi lub losowymi.

Analizując sprawę, organ uznał, że w przedmiotowej sprawie nie mamy doczynienia z taką sytuacją, gdyż pełnomocnik cudzoziemca nie powołał żadnych, szczególnych okoliczności uniemożliwiających cudzoziemcowi opuszczenie terytorium Polski, a wnioskowana wiza pobytowa krajowa ma umożliwić stronie uniknięcie konsekwencji dotychczasowego, nielegalnego pobytu w Polsce. Nielegalny pobyt na terytorium Polski jest jedną z przesłanek wydalenia i nie może być uznany za szczególną okoliczność uzasadniającą wydanie A. G. wnioskowanej wizy pobytowej krajowej.

Zdaniem Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wobec cudzoziemca nie zachodzą przesłanki z art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach uzasadniające wydanie wnioskowanej wizy pobytowej krajowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. G. wniósł o uchylenie lub zmianę na jego korzyść zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] lutego 2009r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 77 kpa oraz art. 33 ust. 1 pkt 3 ustawy z 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach.

Autor skargi podkreślił, iż jako osoba chora na nadciśnienie tętnicze nie może wrócić do kraju pochodzenia, gdyż długotrwała podróż oraz brak możliwości skutecznego leczenia w swoim kraju stanowią okoliczności zagrażające jego życiu. Cudzoziemiec, jak wskazał znajduje się pod stałą opieką lekarską i diagnostyczną, a w [...] 2009r., zmieniając lekarza prowadzącego nie poinformował o tym organu, nie zdając sobie sprawy ze znaczenia tego faktu.

A. G. podał, iż zdiagnozowane u niego nadciśnienie tętnicze z objawami choroby wieńcowej, jest tym trudniejsze do leczenia, bo stan zdrowia cudzoziemca komplikuje znaczna otyłość. Ponadto, co podkreślił jego zamiarem nie jest długotrwałe legalizowanie pobytu w Polsce, gdyż po osiągnięciu poprawy stanu zdrowia zamierza wyjechać do A.

Do skargi cudzoziemiec dołączył zaświadczenie lekarskie które potwierdza jego stan zdrowia, jak również dane adresowe lekarza, który jest gotowy potwierdzić diagnozę w oparciu o posiadaną kartę choroby cudzoziemca.

Wskazując na powyższe, zdaniem składającego skargę wypełnione zostały okoliczności z art. 33 ustawy o cudzoziemcach, co tym samym w oparciu o słuszny interes strony umożliwia uwzględnienie skargi przez Sąd.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił ponadto, iż zaświadczenie lekarskie potwierdzające fakt, że cudzoziemiec nie przerwał leczenia zostało wydane już po doręczeniu zaskarżonej decyzji stronie toteż nie było możliwe uwzględnienie jego treści w postępowaniu zakończonym niniejszą decyzją. Jednak niezależnie od tego, w opinii pełnomocnika organu zaświadczenie nie potwierdza wcale, iż zainteresowany jest leczony przez nowego lekarza od [...] 2009r., ani też że kontynuuje leczenie i regularnie poddaje się kontrolom lekarskim. Z zaświadczenia wynika, jak dalej podaje pełnomocnik, że w dniu [...] marca 2009r., skarżący stawił się u nowego lekarza i że wymaga dalszej opieki i diagnostyki natomiast w żaden sposób nie odnosi się do czasu rozpoczęcia leczenia u nowego lekarza.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych [Dz.U. nr 153, poz. 1269] oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.], dalej - p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i to na dzień wydania decyzji.

W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że podstawę materialno-prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach (stan prawny z dnia złożenia wniosku o wydanie wizy tj. [...] grudnia 2008r.), zgodnie z którym wiza pobytowa krajowa może być wydana cudzoziemcowi, mimo że zachodzą okoliczności, na podstawie których należałoby mu odmówić wydania wizy (art. 42 w/w ustawy), jeżeli:

1) przepisy prawa polskiego wymagają od niego osobistego stawiennictwa przed polskim organem władzy publicznej;

2) wjazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niezbędny ze względu na konieczność poddania się zabiegom lekarskim służącym bezpośrednio ratowaniu życia, którym nie może on zostać poddany w innym państwie;

3) zachodzi wyjątkowa sytuacja osobista wymagająca jego obecności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

4) wymaga tego interes Rzeczypospolitej Polskiej;

5) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że cudzoziemiec jest ofiarą handlu ludźmi w rozumieniu Decyzji Ramowej rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie zwalczania handlu ludźmi (Dz. U. WE L 203 z 1.08.2003), potwierdzone przez organ właściwy do prowadzenia postępowania w sprawie zwalczania handlu ludźmi.

Zgodnie z treścią tego przepisu wiza pobytowa krajowa może być wydana cudzoziemcowi, mimo że zachodzą okoliczności, na podstawie których należałoby mu odmówić wydania wizy. Należy jednak podkreślić, iż wydanie ww. wizy pobytowej krajowej może mieć miejsce wyłącznie w wyjątkowych okolicznościach i nie może być interpretowane w sposób rozszerzający. Ustawa o cudzoziemcach przewiduje możliwość wydania ww. wizy pobytowej krajowej tylko w przypadku wystąpienia zdarzenia niezależnego od woli cudzoziemca i uniemożliwiającego mu opuszczenie terytorium Polski, a także w przypadku konieczności wjazdu cudzoziemca na terytorium naszego kraju, gdy wydanie wizy pobytowej w zwykłym trybie nie jest możliwe.

Ponadto wiza pobytowa krajowa wydawana na podstawie cytowanego art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach służy legalizowaniu wyłącznie krótkotrwałych pobytów cudzoziemców, którzy znaleźli się w wyjątkowych sytuacjach, a ich pobyt w Polsce jest uzasadniony względami humanitarnymi lub losowymi, powstałymi niezależnie od nich (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 sierpnia 2007r. sygn. akt: VSA/Wa 1541/07).

Nie może zatem być, w ocenie Sądu, uzasadnione twierdzenie cudzoziemca, że leczenie nadciśnienia tętniczego w powiązaniu ze znaczną otyłością jest przesłanką zawartą w treści ww. art. 33 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, tym samym uprawnia go do otrzymania wizy pobytowej krajowej. Takimi uwarunkowaniami nie będzie także długotrwała podróż do kraju pochodzenia oraz brak możliwości podjęcia skutecznego leczenia w kraju pochodzenia, czego tak obawia się skarżący.

Zatem nie wypełni przesłanki wyjątkowej sytuacji osobistej chęć podjęcia przez skarżącego na terytorium Polski leczenia tych schorzeń, w tym miejscu słusznym zdaje się podkreślić przez Sąd, iż wyjątkowa sytuacja strony nie może się wywodzić z jej subiektywnych ocen i przekonań, że tylko w danym kraju cudzoziemiec może zapewnić sobie właściwą opiekę lekarską.

Organ trafnie przyjął, że nadciśnienie tętnicze stwierdzone u cudzoziemca i chęć podjęcia leczenia w Polsce, nie stanowi wyjątkowej okoliczności, uzasadniającej wydanie wizy pobytowej krajowej na podstawie art. 33 ustawy o cudzoziemcach. Zważywszy, że z załączonego do wniosku o wydanie wizy pobytowej krajowej zaświadczenia lekarskiego z [...] listopada 2008r., nie wynikała konieczność prowadzenia leczenia w Polsce a jedynie, że rozpoznano znaczną otyłość z dużym ryzykiem rozwoju chorób układu krążenia nie wynika też, aby brak było możliwości kontynuowania przez skarżącego leczenia w kraju pochodzenia. Wskazać należy, że zalecenia lekarskie zawarte w zaświadczeniu z [...] listopada 2008r., są zaleceniami standardowymi przy leczeniu tego typu schorzeń tj. dalsza diagnostyka, określenie czynników ryzyka zachorowania. Zresztą późniejsza weryfikacja przez organ poprzez potwierdzenie u lekarza (odpowiedź lekarza z [...] stycznia 2009r.), czy cudzoziemiec kontynuuje podjęte leczenie na terytorium Polski, wskazuje jednoznacznie na jednostkową wizytę skarżącego u lekarza dla potrzeb prowadzonego postępowania, jak słusznie uznał organ.

Również dołączone przez cudzoziemca do skargi zaświadczenie lekarskie z [...] marca 2009r., wystawione przez lekarza chorób wewnętrznych, nie potwierdza, że cudzoziemiec jest leczony przez nowego lekarza od [...] 2009r., ani też, że kontynuuje leczenie i regularnie poddaje się kontrolom i wizytom lekarskim. Z zaświadczenia wynika, iż w dniu [...] marca 2009r., cudzoziemiec stawił się na wizycie u nowego lekarza, że wymaga dokładnej diagnostyki i stałej opieki lekarskiej ze względu na stan zdrowia niewskazane są długie podróże, zwłaszcza samolotem.

W przedmiotowej sprawie zabrakło potwierdzenia ciągłości prowadzonego leczenia, podjętego w dniu [...] listopada 2008r. poprzez poddanie się regularnej opiece lekarskiej, diagnostycznej, farmakologicznej do dnia wydania drugiego zaświadczenia z [...] marca 2009r. Powyższe dowody z zaświadczeń lekarskich nie stanowią okoliczności, uzasadniającej wydanie cudzoziemcowi wnioskowanej wizy pobytowej, a tym samym nie spełnione zostały również przesłanki o których mowa w art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach.

Zatem słusznie organ odmówił A. G. wnioskowanej przez niego wizy pobytowej krajowej, gdyż przedstawione przez niego okoliczności i problemy zdrowotne – nie stanowią o wyjątkowej sytuacji osobistej, która wymagałaby obecności cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polski zgodnie w art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, mimo odmiennej argumentacji podniesionej przez zainteresowanego.

Za szczególną okoliczność uzasadniającą wydanie wizy pobytowej krajowej na podstawie ww. art. 33 ustawy o cudzoziemcach nie może być uznana, jak trafnie przyjął organ próba uniknięcia konsekwencji dotychczasowego, nielegalnego pobytu w Polsce. Nielegalny pobyt na terytorium Polski, jest bowiem jedną z przesłanek wydalenia zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

Tym samym, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, gdyż zarówno argumentacja skargi jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydając przedmiotową decyzję działał na podstawie przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, a w toku postępowania prawidłowo zgromadził i poddał wszechstronnej analizie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, przez co zarzut naruszenia art. 7, 77 k.p.a. okazał się bezzasadny.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy procesowej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.