Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 3413/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 602  ceny
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak (spr.), Sędzia WSA - Konrad Łukaszewicz, Asesor WSA - Tomasz Grzybowski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 października 2021 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] marca 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o wejściu w życie taryf o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi [...] Spółki z o.o. z siedzibą w K. (dalej: "Spółka", "Skarżąca", "Strona") jest postanowienie Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "Prezes PGW WP", "organ odwoławczy") z dnia [...] marca 2021 r. (znak sprawy: [...]), utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] (dalej: "Dyrektor RZGW", "organ I instancji") z dnia [...] stycznia 2021 r., znak: [...], którym odmówiono wydania Stronie zaświadczenia o treści żądanej we wniosku – tj. zaświadczenia o wejściu taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Miasta K., Gminy K., Miasta i Gminy G., Gminy D., Gminy R., Gminy S., Gminy S. i Gminy U. w życie w sposób określony w art. 24f ust. 2 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. z 2020 r., poz. 2028) – dalej jako "u.z.z.w.z.o.ś.".

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym.

Wnioskiem z dnia 8 stycznia 2021 r. Spółka, działając na podstawie art. 217 § 1 w związku z art. 217 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256, z poźn. zm.; dalej jako "k.p.a."), wniosła o wydanie zaświadczenia o wejściu w życie taryf w sposób określony w art. 24f ust. 2 u.z.z.w.z.o.ś. Zaświadczenie to miało odnosić się do taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Miasta K., Gminy K., Miasta i Gminy G. o, Gminy D., Gminy R., Gminy S., Gminy S. i Gminy U.. Wskazanych miejscowości dotyczyło tez wcześniej wszczęte z wniosku Spółki postępowanie przed organem I instancji w przedmiocie zatwierdzenia taryf (prowadzone w sprawie o sygnaturze [...]).

Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r., znak: [...], organ I instancji odmówił zatwierdzenia taryfy oraz nałożył na wnioskodawcę na podstawie art. 24c ust. 3 u.z.z.w.z.o.ś. obowiązek przedłożenia poprawionego wniosku o zatwierdzenie taryfy poprzez przedstawienie poprawionego projektu taryfy oraz poprawionego uzasadnienia wniosku. Decyzja ta została uchylona decyzją organu odwoławczego z dnia [...] maja 2020 r., a postępowanie pierwszej instancji zostało umorzone. Na dzień wydania zaskarżonej w niniejszym postępowaniu ww. decyzja z dnia [...] maja 2020 r. stanowiła przedmiot kontroli sądowej w ramach postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie.

Jednocześnie, organ regulacyjny na mocy postanowienia z dnia [...] grudnia 2019 r., po złożeniu przez Spółkę wniosku w tym przedmiocie, odmówił wydania na jej rzecz zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy w trybie art. 122f § 1 k.p.a. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. organ II instancji utrzymał ww. rozstrzygnięcie w mocy. Natomiast wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2020 r, sygn. akt V SA/Wa 1048/20 WSA w Warszawie oddalił skargę Spółki na postanowienie organu II instancji.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2021 r. organ I instancji w wyniku rozpatrzenia wniosku Spółki o wydanie zaświadczenia o wejściu w życie taryf w sposób określony w art. 24f ust. 2 u.z.z.w.z.o.ś., postanowił o odmowie jego wydania. Motywując podjęte rozstrzygnięcie, organ I instancji stwierdził, iż analiza całokształtu dotychczasowych postępowań wyżej opisanych uniemożliwia wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem wnioskodawcy. Zdaniem tego organu żądanie wydania zaświadczenia o wskazanej treści nie znajduje podstawy w dokumentach sprawy posiadanych przez organ regulacyjny. W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia organ I instancji – powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych – podkreślił, że zaświadczenie dotyczy potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego przez właściwy organ państwowy na żądanie osoby zainteresowanej. Wynika z tego, że skoro problematyka, której dotyczy żądanie strony jest sporna, to wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem strony nie jest możliwe. Zdaniem organu I instancji, a co jest kwestionowane przez Spółkę, decyzja z dnia [...] grudnia 2019 r. o odmowie zatwierdzenia taryf nie została wydana z naruszeniem 45-dniowego terminu, o którym mowa w art. 24c ust. 1 u.z.z.w.z.o.ś.. Powołując się na uzasadnienie wyroku zapadłego w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1048/20 organ I instancji wskazał, że bieg tego terminu rozpoczął się w dniu 4 listopada 2019 r., ponieważ do tej daty organ nie dysponował kompletnym wnioskiem umożliwiającym rozstrzygnięcie sprawy. Organ I instancji wskazał ponadto, że do ww. terminu nie wlicza się czasu wyznaczonego stronom na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w tym względem Spółki przedłożenie dodatkowych dowodów. W konsekwencji decyzja z dnia [...] grudnia 2019 r. została wydana z zachowaniem powołanego terminu.

Po rozpoznaniu zażalenia Strony organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] marca 2021 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, że brak było podstaw do działania organu odpowiadającego woli wnioskodawcy. Za pomocą zaświadczenia organ stwierdza, co mu jest wiadome, nie rozstrzyga jednak żadnej sprawy. Tymczasem Spółka dąży do podważenia (obalenia) dotychczasowych orzeczeń w sprawie, a więc decyzji organu odwoławczego w przedmiocie uchylenia decyzji organu regulacyjnego i umorzenia postępowania w sprawie odmowy zatwierdzenia taryfy, jak również podtrzymanego przez WSA w Warszawie postanowienia organu II instancji utrzymującego w mocy postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy.

Organ odwoławczy podzielił argumentację organu I instancji, że skoro okoliczności objęte treścią zaświadczenia oczekiwaną przez wnioskodawcę były przedmiotem postępowania administracyjnego, podlegającego wówczas (i obecnie) kontroli sądowej, z uwagi na ich sporność w związku z odmiennym stanowiskiem organu, tenże nie mógł w drodze zaświadczenia potwierdzić ich istnienia. Aktualne jest także stwierdzenie, że skoro problematyka, której dotyczy żądanie strony jest sporna, to wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem nie jest możliwe - tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 1998 r. sygn. akt III SA 1282/97.

Dalej organ wskazał, iż błędne jest twierdzenie Spółki, że skoro w niniejszej sprawie bieg 45-dniowego terminu rozpoczął się w dniu 4 listopada 2019 r., to termin ten upłynął w dniu 19 grudnia 2019 r. W ocenie organu chronologiczny ciąg zdarzeń w postępowaniu o zatwierdzenie taryfy potwierdza, że termin do wydania decyzji przez organ I instancji miał upłynąć dopiero dnia [...] stycznia 2020 r. Zatem, wydając decyzję w dniu [...] grudnia 2019 r, organ zachował wymagany przepisami ustawy termin. Na podstawie akt administracyjnych sprawy, w dniu 5 sierpnia 2019 r. do organu doręczono pismo Spółki z dnia 23 lipca 2019 r. będące odpowiedzią na wezwanie do uzupełnienia wniosku o zatwierdzenie projektu taryfy. Jednak istotne jest to, że organ zobligowany był do kilkukrotnego wzywania wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku, tak aby tenże był pozbawiony braków formalnych oraz kompletny, tak aby możliwym było jego rozpatrzenie. Koniecznym było również wzywanie do uwierzytelnia składanych przezeń dokumentów, czy też podpisywania składanych przezeń pism. Nie można również pominąć istotnej okoliczności, w której sama Spółka zwróciła się do organu regulacyjnego o prolongatę terminu do uzupełnienia braków formalnych. Mając świadomość zakreślonego przez ustawodawcę terminu na zatwierdzenie taryfy, Spółka sama - nie zważając na własny interes - przyczyniła się do wydłużenia procesu taryfikacyjnego. Jak potwierdzają akta sprawy, miarodajną dla rozstrzygnięcia treść dokumentacji, Skarżący doręczył do organu dopiero dnia 4 listopada 2019 r., co tylko potwierdza, iż od dnia następnego rozpoczął swój bieg 45-dniowy termin usankcjonowany w art. 24c ust. 2 u.z.w.z.o.ś. Kres tego terminu przypadał natomiast wraz z upływem dnia 4 stycznia 2020 r.

Organ podkreślił przy tym, że powołana powyżej kwestia terminu wydania decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. była przedmiotem kontroli sądowej, która nie potwierdziła, jakoby organ regulacyjny wydał decyzję z przekroczeniem terminu zakreślonego w art. 24c ust. 2 u.z.w.z.o.ś. Jeżeli zatem Sąd nie stwierdził naruszenia terminu to należało uznać, że decyzja organu regulacyjnego nie nosiła znamion przypisywanych przez Skarżącą.

W skardze na powyższe postanowienie Spółka podniosła następujące zarzuty:

1. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. naruszenia przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy i poskutkowały wydaniem postanowienia, w tym w szczególności:

- art. 24f ust. 2 w zw. z art. 24c ust. 1 u.z.w.z.o.ś. - poprzez ich błędną wykładnię skutkującą nieuzasadnioną odmową przyjęcia, że organ regulacyjny nie wydał decyzji administracyjnej w ustawowym terminie 45 dni, o którym mowa w art. 24c ust. 1 u.z.w.z.o.ś., a tym samym ziściły się przesłanki wejścia taryf w życie, określone w art. 24f ust. 2 u.z.w.z.o.ś., co za tym idzie - organy obowiązane były do wydania zaświadczenia o wejściu taryf w życie;

- art. 24f ust. 2 w zw. z art. 24c ust. 1 i 3 u.z.w.z.o.ś. w zw. z art. 35 § 4 i § 5 k.p.a w zw. z art. 27c ust. 1 u.z.w.z.o.ś. - poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że termin 45 dni na wydanie decyzji w przedmiocie zatwierdzenia taryf albo odmowy ich zatwierdzenia i nałożenia obowiązku przedłożenia poprawionego projektu taryfy jest terminem, który mógł ulec wydłużeniu na podstawie art. 35 § 5 k.p.a., podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do przyjęcia, że jest to termin prawa materialnego określony przepisem szczególnym względem przepisów k.p.a., do którego nie znajduje zastosowania art. 35 § 5 k.p.a.;

2. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy i poskutkowały wydaniem postanowienia, w tym w szczególności:

- art. 218 § 1 art. 217 § 1 w zw. z art. 217 § 2 pkt 2 w zw. z w zw. z art. 6 k.p.a.- poprzez ich błędną wykładnię skutkującą bezzasadną odmową wydania zaświadczenia, podczas gdy przepis nakłada na organ obowiązek pozytywnej reakcji polegającej na wydaniu zaświadczenia na żądanie zgłoszone przez stronę przy spełnieniu przesłanek określonych w przepisie, co Spółka prawidłowo uczyniła;

- art. 219 w zw. z art. 217 § 1 w zw. z art. 6 k.p.a. - poprzez ich błędne zastosowanie skutkujące bezzasadną odmową wydania zaświadczenia z uwagi na treść posiadanych przez organ danych i dokumentów, którymi jak wynika z uzasadnienia ma być stanowisko organu I instancji co do upływu terminu wskazanego w art. 24f ust. 2 u.z.w.z.o.ś. wyrażone w decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r., podczas gdy decyzja ta została przez organ uchylona decyzją z dnia [...] maja 2020 r., a postępowanie w tej sprawie umorzono, w związku z czym decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego i nie mogła stanowić podstawy odmowy wydania zaświadczenia;

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 24f ust. 2 u.z.w.z.o.ś. - poprzez ich niezastosowanie skutkujące nieprawidłową oceną całokształtu zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego i błędnego uznania, że organ regulacyjny wydał decyzję administracyjną w ustawowym terminie 45 dni, o którym mowa w art. 24c ust. 1 u.z.w.z.o.ś., podczas gdy termin ten upłynął w sprawie w dniu [...] grudnia 2019 r., zaś organ I instancji wydał decyzję dopiero w dniu [...] grudnia 2019 r., zatem w momencie gdy nie był do tego uprawniony, a tym samym podjął czynność procesową (wydanie decyzji) bez podstawy prawnej, bowiem kompetencję do wydania rozstrzygnięcia utracił z dniem [...] grudnia 2019 r.;

- art. 35 § 5 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. - poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że termin wyznaczony przez organ zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. umożliwiający stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań jest terminem przewidzianym w przepisach prawa do dokonania określonych czynności w rozumieniu art. 35 § 5 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ W odpowiedzi na skargę Prezes PGW WP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, zwana dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Mając na uwadze ww. kryteria kontroli sądowej stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Na wstępie podkreślić należy, że zaskarżone postanowienie zapadło w trybie procedury zaświadczeniowej. Jeśli chodzi o postępowanie zaświadczeniowe, to Kodeks postępowania administracyjnego w art. 217 k.p.a. przewiduje dwie odrębne podstawy, w których organ administracji publicznej zobowiązany jest wydać zaświadczenie. Pierwsza z nich dotyczy sytuacji, gdy potwierdzenia określonych faktów lub stanów prawnych wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a.), druga zaś (mająca znaczenie w rozpoznawanej sprawie), gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.). Art. 218 § 1 k.p.a. stanowi, że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, zaś § 2 tegoż artykułu stanowi, że organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające.

Art. 218 k.p.a. różnicuje zatem obowiązki organu w zależności od określonych w art. 217 k.p.a. przypadków dotyczących wydania zaświadczenia. W sytuacji, gdy zaświadczenia wymaga przepis prawa, to zgodnie z art. 218 § 2 k.p.a. organ może przed wydaniem zaświadczenia przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Co do zasady przyjmuje się, że owo postępowanie wyjaśniające nie może zastępować danych wynikających z prowadzonych przez właściwy organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

Innymi słowy postępowanie wyjaśniające nie może służyć ustalaniu określonego stanu faktycznego, który nie wynika z danych zgromadzonych przez organ. Przypadki, w jakich organ administracji może odmówić wydania zaświadczenia wymienia art. 219 k.p.a. i są to: brak interesu prawnego osoby ubiegającej się o zaświadczenie, niewłaściwość organu, do którego skierowano żądanie, nie można spełnić żądania ze względu na treść posiadanych danych i dokumentów lub ze względu na wyraźny zakaz ustanowiony w przepisach odrębnych.

Podsumowując powyższe należy uznać, że skoro zatem zaświadczenie jest potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, jego wydanie nie powinno mieć miejsca w sytuacji zaistnienia wątpliwości co do tych faktów bądź stanu prawnego lub istnienia sporu w tym zakresie. Jeżeli zaś kwestia objęta żądaniem zaświadczenia budzi wątpliwości, albo ze względu na treść posiadanych danych lub dokumentów nie można wydać zaświadczenia o żądanej treści, organ powinien odmówić wydania zaświadczenia na podstawie art. 219 k.p.a. Z racji charakteru zaświadczenia, nie może ono bowiem rozstrzygać żadnych kwestii spornych, zaś ta, którą ma potwierdzać, musi być oczywista i wynikająca wprost ze zbiorów danych znajdujących się w posiadaniu organu. Tym samym nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych, z nich niewynikających.

Analiza zarzutów proceduralnych podniesionych w skardze wskazuje, iż Skarżąca nie dostrzega tego, że postępowanie wyjaśniające, zmierzające do wydania zaświadczenia, sprowadza się do oceny okoliczności istotnych z punktu widzenia urzędowego stwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego, a zatem nie obejmuje ich ustalenia. Podkreślić jeszcze raz należy, że orzecznictwie oraz doktrynie wskazuje się, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest rodzajem swoistego postępowania administracyjnego o charakterze uproszczonym i odformalizowanym, które nie jest postępowaniem administracyjnym, w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. Ma jedynie charakter administracyjny, z uwagi na stosujące je organy i na jedną z prawnych form działania, do których się ono odnosi (por. m.in. wyrok WSA w Krakowie z 16 lipca 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1485/11, Lex nr 1214528). W orzecznictwie podkreśla się również, że jeżeli problematyka, której dotyczy zaświadczenie jest sporna, wydanie zaświadczenia, zgodnie z żądaniem strony, jest niemożliwe (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 27 listopada 1998 r., III SA 1282/97, Lex nr 37646). Tak natomiast było w rozpoznawanej sprawie, gdzie Skarżąca na dzień wydania zaskarżonego postanowienia pozostawała w sporze z organem co do tego, czy decyzja z dnia [...] grudnia 2019 r. o odmowie zatwierdzenia taryf została wydana z naruszeniem 45-dniowego terminu określonego w art. 24c ust. 1 u.z.w.z.o.ś. Już tylko z tego względu zaświadczenie o treści wskazanej we wniosku Strony nie mogło być wydane. Organ był związany swoim stanowiskiem wyrażonym w ww. decyzji, tym bardziej, że – o czym szerzej poniżej – wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2020 r, sygn. akt V SA/Wa 1048/20 WSA w Warszawie nie stwierdził, że ww. termin został przekroczony.

W odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów materialnych wskazać należy, że pogląd strony co do sposobu liczenia 45 - dniowego terminu do załatwienia sprawy, o którym mowa w art. 24c ust. 1 u.z.w.z.o.ś. jest błędny.

Stosownie do art. 27c ust. 1 u.z.w.z.o.ś. do postępowania przed organem regulacyjnym stosuje się przepisy k.p.a. W myśl art. 35 § 4 k.p.a. przepisy szczególne mogą określać inne terminy załatwienia sprawy niż określone w § 3 i 3a tego przepisu. Taka sytuacja miała miejsce w tej sprawie. Zgodnie z art. 24c ust. 3 w zw. z ust. 1 u.z.w.z.o.ś., jeżeli wynik oceny, weryfikacji lub analizy, o których mowa w ust. 1, jest negatywny, organ regulacyjny odmawia, w drodze decyzji, zatwierdzenia taryfy oraz nakłada obowiązek w tej decyzji, w terminie w niej określonym, na przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne przedłożenia poprawionego projektu taryfy, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 1, lub poprawionego uzasadnienia, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 2, wskazując elementy projektu taryfy lub uzasadnienia wymagające poprawienia. Z kolei art. 24c ust. 1 u.z.w.z.o.ś. stanowi, że organ regulacyjny, w terminie 45 dni od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 24b ust. 2:

1) ocenia projekt taryfy, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 1, oraz uzasadnienie, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 2, pod względem zgodności z:

a) przepisami ustawy,

b) przepisami ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne;

2) analizuje zmiany warunków ekonomicznych wykonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne działalności gospodarczej, w tym marżę zysku, oraz weryfikuje koszty, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1, pod względem celowości ich ponoszenia w celu zapewnienia ochrony interesów odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen.

Powołane przepisy wskazują więc, że ustawodawca określił inny termin do załatwienia wniosków taryfowych niż przewidują to przepisy k.p.a. Artykuł 24c ust. 1 u.z.w.z.o.ś. stanowi więc lex specialis względem przepisów k.p.a. określających ogólne terminy do załatwiania spraw. Jest to termin ustawowy, a w związku z tym nie może być on ani przekroczony, ani przedłużony czy skrócony. Termin ustawowy, określany jest też jako termin prekluzyjny, co oznacza, że uchybienie temu terminowi powoduje bezskuteczność danej czynności procesowej. Zgodnie art. 24f ust. 2 u.z.w.z.o.ś., organ regulacyjny nie może wydać decyzji, o której mowa w art. 24c ust. 2 lub 3, po upływie terminu, o którym mowa w art. 24c ust. 1. Skutkiem przekroczenia 45 - dniowego jest z jednej strony brak możliwości wydania decyzji w przedmiocie wniosku taryfowego, a z drugiej strony wejście w życie taryfy, po upływie 120 dni od dnia doręczenia jej projektu organowi regulacyjnemu wraz z wnioskiem o zatwierdzenie.

Odrębną kwestią od charakteru przedmiotowego terminu jest sposób, w jaki jest on liczony. Zgodnie z art. 24c ust. 1 u.z.w.z.o.ś. 45 - dniowy terminy do załatwienia wniosku taryfowego rozpoczyna swój bieg od momentu początkowego wskazanego w ustawie, a więc od dnia otrzymania wniosku taryfowego przez organ. Regulacja ta odpowiada podobnej regulacji w k.p.a. W myśl art. 61 § 3 k.p.a. dniem wszczęcia postępowania w sprawie jest dzień złożenia wniosku. Nie oznacza to jednak, że ostateczny termin załatwienia sprawy musi zrównywać się z początkowym terminem załatwienia sprawy. Wniosek strony powinien odpowiadać określonym prawem wymogom, co z kolei zobowiązuje organ do badać każdego wniosku czy spełnia on wymogi formalne. Jeżeli organ stwierdzi braki formalne wniosku (żądania), to wówczas, w zależności od wagi tych braków, albo podanie pozostawia bez rozpoznania, jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, (art. 64 § 1 k.p.a.), czy też, jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, wzywa wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.). W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że w przypadku usunięcia braków podania w wyznaczonym terminie - datą wszczęcia postępowania jest dzień złożenia wniosku, co jednak nie musi zrównywać się z początkowym terminem załatwienia sprawy. Ten bowiem należy liczyć od dnia złożenia kompletnego wniosku (zob. wyroki NSA z: 13 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1247/08; 13 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1777/07). Poza tym, przy obliczaniu czy został zachowany termin do załatwienia sprawy należy uwzględnić również okresy podlegające wyłączeniu, na podstawie art. 35 § 5 k.p.a., ponieważ wyznaczony przez ustawodawcę czas dla dokonania danej czynności procesowej, to czas efektywny, jakim powinien dysponować organ załatwiający sprawę. Z powyższych względów należy więc przyjąć, za organem, że rozpoczęcie biegu terminu 45 - dniowego, o którym mowa w art. 24c ust. 1 u.z.w.z.o.ś. nastąpiło po uzupełnieniu przez stronę brakujących dokumentów. Co oznacza, że organ I instancji zmieścił się w wyznaczonym przez ustawodawcę czasie do wydania decyzji.

Podkreślić należy, że Sąd jest w powyższym zakresie, tj. przy ocenie zachowania ww. terminu, związany prawomocnym wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2020 r., a także wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 1225/20. Należy przy tym zaznaczyć, że chociaż z formalnego punktu widzenia obie sprawy rozpoznawane przez sąd były różne od sprawy kontrolowanej w przedmiotowym postępowaniu, to jedna z istotnych dla ich rozstrzygnięcia kwestia faktyczna pozostawała we wszystkich tych sprawach jednakowa. Chodziło mianowicie o kwestię zachowania przez organ 45-dniowego terminu na wydanie decyzji. Z powołanych wyroków nie wynika natomiast, że termin ten został naruszony.

W konsekwencji zasadnie wskazał organ powołując się na ww. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2020 r., że datą, od której należy liczyć w niniejszej sprawie początek biegu terminu 45-dniowego, o którym mowa w art. 24c ust 1 u.z.w.z.o.ś. jest dzień 4 listopada 2019 r., w którym do organu I instancji wpłynęły dokumenty kompletujące wniosek Strony. Do biegu tego terminu nie należało zaś wliczać 14 - dniowego terminu przyznanego Stronie zgodnie z art. art. 79a § 1 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. Wyjaśnić przy tym należy, że zgodnie z art. 79a § 1 k.p.a. w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Celem wprowadzenia tej regulacji była ochrona interesu prawnego wnioskodawcy w sytuacji, gdy nie zostały spełnione przesłanki warunkujące wydanie decyzji zgodnej z żądaniem strony i których spełnienie jest zależne od strony, o czym strona może nie mieć świadomości. Stosowanie art. 79a § 1 k.p.a. jest ściśle związane z wypełnieniem przez organ obowiązku wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a.

W związku z tym komunikat w przedmiotowym zakresie powinien być przesłany stronie wraz z informacją o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Powinno mu towarzyszyć również pouczenie o tym, że strona ma możliwość przedłożenia dodatkowych dowodów, w terminie wyznaczonym przez organ, celem wykazania brakujących przesłanek.

Organ I instancji zastosował się do powyższych wymogów i w dniu 27 listopada 2019 r. zawiadomił Skarżącą o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, wyznaczając jej 14-dniowy termin. Strona zapoznała się z aktami 9 grudnia 2019 r, a w dniu 13 grudnia 2019 r. złożyła pismo w sprawie.

W konsekwencji – mając na uwadze, że początkiem biegu terminu 45-dniowego, o którym mowa w art. 24c ust 1 u.z.z.w był dzień 4 listopada 2019 r, a ww. termin 45-dniowy wyznacza czas efektywny, jakim powinien dysponować organ rozpoznający sprawę – należało uznać, że nie doszło do przekroczenia przez organ I instancji ww. terminu ustawowego.

Z przedstawionych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.