Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3182/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 26 ust 1-3, 3 ust 1 pkt 19
journal: Dz.U. 2013 poz 21
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach

SENTENCJA

Dnia 12 listopada 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski Protokolant: starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. C. i J. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 czerwca 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 855/17 w sprawie ze skargi E. C. i J. C. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 czerwca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 855/17, oddalił skargę E. C. i J. C. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wnieśli E. C. i J. C. Zaskarżając go w całości, zarzucili naruszenie:

1) prawa materialnego, a to: art. 26 ust. 1-3, w związku z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 21, ze zm.) – dalej: "ustawa o odpadach" i art. 3 pkt 44 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 519 ze zm.) – dalej: "ustawa Prawo ochrony środowiska" poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten określa w sposób odmienny niż art. 28 K.p.a., krąg stron postępowania w sprawie o nakazanie usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania;

2) przepisów postępowania które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 1 § 1 i 2 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) – dalej: "P.u.s.a."; art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej: "P.p.s.a.", art. 28 K.p.a. w związku z art. 140 K.c. i art. 144 K.c. - poprzez błędne uznanie, iż skarżącym nie służył przymiot strony postępowania zakończonego wydaniem decyzji RDOŚ, pomimo, że są oni właścicielami nieruchomości sąsiadującej z nieruchomościami będącymi przedmiotem postępowania narażonej na niekorzystne oddziaływanie pochodzące z tych nieruchomości;

3) przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik postępowania, a to: art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a., art. 3 § 1 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i art. 151 P.p.s.a., w związku z art. 7 K.p.a., art. 28 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. - poprzez wadliwą ocenę postępowania dowodowego przeprowadzonego przez GDOŚ polegającego na niezasadnym zaniechaniu ustalenia przepływu wód podziemnych i zasięgu unoszących się w powietrzu szkodliwych pyłów, a przez to wadliwe określenie kręgu stron postępowania;

4) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a., art. 3 § 1 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b) i c) P.p.s.a. i art. 151 P.p.s.a, w związku z art. 28 K.p.a., art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., art. 147 K.p.a., art. 149 § 3 K.p.a. - poprzez błędne uznanie, że skarżącym, jako stronom postępowania zakończonego wydaniem decyzji RDOŚ, nie służy legitymacja do żądania wznowienia tego postępowania.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Ewentualnie, o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie sprawy co do istoty, poprzez uchylenie postanowienia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2017 r. oraz poprzedzające go postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, wedle norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyżej wymienione zarzuty szerzej umotywowano.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie należy wskazać, że postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie przepis art. 193 zd. 2 P.p.s.a. Zgodnie z nim uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 P.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia, więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku, uwzględniwszy, że rozpoznaniu podlega sprawa w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), gdyż nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 P.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku, uwzględniwszy, że rozpoznaniu podlega sprawa w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), gdyż nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 P.p.s.a.

Wbrew zarzutom skargi Sąd Wojewódzki prawidłowo ocenił, że postanowienie odmawiające wznowienia, na wniosek E. i J. C., postępowania administracyjnego prowadzonego przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], w sprawie usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, zlokalizowanego na działkach ew. nr [...], obręb [...], znajdujących się w gm. [...], zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] sierpnia 2016 r., odpowiada prawu. Zasadnie stwierdził, że skoro skarżący nie są podmiotem wskazanym przepisie definicyjnym art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach i nie byli stroną postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., to nie mogli być stroną w nadzwyczajnym w postępowaniu o wznowienie.

Zgodnie z treścią art. 26 ustawy o odpadach: "1. Posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. 2. W przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami.". W myśl art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, ilekroć w ustawie jest mowa o: "19) posiadaczu odpadów - rozumie się przez to wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości;". Domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Zauważyć jednak należy, że ustawa o odpadach nie zawiera definicji pojęcia "władającego powierzchnią ziemi". Pojęcie to definiuje natomiast ustawa Prawo ochrony środowiska. Stosownie do art. 3 pkt 44 tej ustawy, pod pojęciem: "władającego powierzchnią ziemi rozumie się właściciela nieruchomości, a jeżeli w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne ujawniono inny podmiot władający gruntem - podmiot ujawniony jako władający". Domniemanie, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości zostało wprowadzone przez ustawodawcę w celu uniknięcia sytuacji, gdy brak jest podmiotu odpowiedzialnego za umieszczenie odpadów na nieruchomości (wytwórcy odpadów). Tym samym, domniemanie to może być obalone w przypadku, kiedy możliwe jest ustalenie podmiotu odpowiedzialnego za składowanie odpadów (por. W. Radecki, Ustawa o odpadach Komentarz, Warszawa 2008, s. 327, oraz wyrok NSA z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt II OSK 330/12, LEX nr 1559703).

Z dyspozycji art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach wynika, że decyzja w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania lub magazynowania jest wydawana z urzędu. Postępowanie w tym przedmiocie może zatem zostać wszczęte wyłącznie z urzędu, natomiast nie może być ono w ogóle wszczęte na wniosek. To przepis prawa materialnego określa z czyjej inicjatywy wszczyna się postępowanie administracyjne w sprawie usunięcia odpadów. Z tych względów właściwy organ prowadzący postępowanie, tak jak w przedmiotowej sprawie, powinien każdorazowo ustalić zakres podmiotowy stron postępowania na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach, w świetle dyspozycji art. 28 K.p.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje stanowisko, że pojęcie strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. powinno być wyprowadzone tylko z przepisów prawa materialnego, a więc normy prawnej, stanowiącej podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku (por. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2014 r., sygn. II OSK 2872/12, LEX nr 1481932). Oznacza to, że właściciel sąsiedniej nieruchomości w danym stanie faktycznym i prawnym może być stroną tego postępowania tylko wówczas jeżeli wykaże swój interes prawny wynikający z odpowiedniej normy prawa materialnego, a nie tylko interes faktyczny (por. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2009 r. , sygn. II OSK 1365/08, LEX nr 580908). Powyższe oznacza, że zarówno w postępowaniu w sprawie o usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, tak prowadzonej w trybie zwykłym, jak i w trybie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji w trybie zwykłym, krąg podmiotów uznawanych za strony powinien być ustalany na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach.

Skarżący nie są właścicielami miejsca nieprzeznaczonego do składowania lub magazynowania odpadów, zlokalizowanego na działkach ew. nr [...], obręb [...], znajdujących się w gm. [...]. Nie figurują oni w wypisie z rejestru gruntów sporządzonym dla tych działek w dniu [...] września 2015 r. Z zebranych w sprawie materiałów nie wynika też by byli posiadaczami odpadów, podlegających obowiązkowi usunięcia z przedmiotowych działek na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach. Z powyższego wynika, że skarżący nie byli stroną postępowania zwykłego, a tym samym nie są osobami uprawnionymi do żądania wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r. Za stronę postępowania wszczętego z urzędu na podstawie art. 26 ustawy o odpadach nie można uznać podmiotu tylko z tej przyczyny, że jest właścicielem sąsiedniej nieruchomości i złożył wniosek o usunięcie odpadów. Faktem jest, że to skarżący domagali się wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie usunięcia odpadów znajdujących się na zlokalizowanej we wsi [...] drodze na działce o numerze ew. [...], jednakże organ, powziąwszy wiadomość o okolicznościach uzasadniających wszczęcie postępowania, wszczął je, na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach, z urzędu. Trafna jest, więc konstatacja Sądu Wojewódzkiego, że wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie, która może być wszczęta wyłącznie z urzędu, nigdy nie przekształci tego postępowania we wszczęte na wniosek.

Pozbawiony jest doniosłości prawnej zarzut naruszenia art. 28 K.p.a. w związku z art. 140 K.c. i art. 144 K.c. poprzez błędne uznanie, że skarżącym nie służył przymiot strony postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji RDOŚ, pomimo, że są oni właścicielami nieruchomości sąsiadującej z nieruchomościami będącymi przedmiotem postępowania narażonej na niekorzystne oddziaływanie pochodzące z tych nieruchomości. Skarżącym przysługuje bowiem ochrona interesu indywidualnego w zakresie prawa własności, lecz realizowana w drodze roszczenia dochodzonego za pomocą powództwa cywilnego przed sądem powszechnym. Z przepisów ustawy o odpadach nie można natomiast wywieść interesu prawnego wynikającego z prawa cywilnego, który byłby chroniony w ten sposób, że ustalałby kompetencje danego organu do wydania decyzji w sprawie usunięcia odpadów na sąsiedniej działce. Ponieważ w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do uznania skarżących za stronę postępowania, to zasadnie, na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. odmówiono wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją.

W świetle powyższych rozważań całkowicie bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a., art. 3 § 1 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i art. 151 P.p.s.a., w związku z art. 7 K.p.a., art. 28 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. - poprzez wadliwą ocenę postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ, polegającego na niezasadnym zaniechaniu ustalenia przepływu wód podziemnych i zasięgu unoszących się w powietrzu szkodliwych pyłów, a przez to wadliwe określenie kręgu stron postępowania. Wskazać należy, że w przypadku oddalenia skargi można zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, P.p.s.a. tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to nie spełni dyspozycji tej normy prawnej i nie uchyli zaskarżonego postanowienia. Natomiast, jeśli z zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może zarzucić oddalającemu skargę Sądowi pierwszej instancji naruszenia omawianego przepisu, gdyż rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją, stosowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, normy prawnej. W rozpoznanej sprawie Sąd Wojewódzki nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. P.p.s.a. Podstawą prawną zaskarżonego wyroku był art. 151 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie nieuwzględniania skargi sąd skargę oddala. Okoliczność oddalenia skargi nie mogła, więc stanowić bezpośrednio argumentu mającego świadczyć o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Przy tym podobnie, jak przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, P.p.s.a., również przepis art. 151 tej ustawy stanowią jedynie wynik kontroli przez sąd zaskarżonego aktu. Warunkiem ich zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia czy niestwierdzenia przez sąd naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Naruszenie tych przepisów - powoływanych odrębnie, jak i wspólnie - jest zawsze następstwem złamania innych przepisów. W przedmiotowej sprawie Sąd Wojewódzki nie stwierdził naruszenia art. 7 K.p.a., art. 28 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a., dlatego prawidłowo oddalił skargę. Skoro zatem, Sąd nie stwierdzi naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej, to nie miał podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, P.p.s.a.

Nie jest też zasadny zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z art. 1 P.u.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Z kolei postanowienia art. 3 § 1 P.p.s.a. wyznaczają zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego. Podkreślić należy, że naruszenie art. 1 § 1 P.u.s.a. ma, co do zasady miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tych przepisach. Trzeba mieć jednak na uwadze, że przepis art. 1 § 2 P.u.s.a. nie jest przepisem procesowym, lecz ustrojowym, określającym podstawowe kryterium sprawowania kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne. Zarzucając naruszenie tego przepisu strona powinna wskazać konkretny przepis prawa, który powinien uwzględnić, a czego nie zrobił sąd, dokonując kontroli legalności działania organów administracji. Wykazując naruszenie tego przepisu strona może też wywodzić, że sąd niezasadnie wyszedł poza kryterium kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Sąd administracyjny bada (ocenia) legalność zaskarżonego aktu w zakresie odnoszącym się do kompetencyjno-proceduralnych podstaw działania organu administracji podejmującego rozstrzygnięcie oraz materialnoprawnych podstaw jego wydania, kontrolując prawidłowość ich wykładni oraz prawidłowość ich zastosowania. Sąd może w związku z tym naruszyć powołany przepis ustrojowy wyłącznie wówczas, gdy oceni działalność administracji przyjmując inne, niż legalność, kryterium kontroli - przykładowo będzie ją oceniał pod kątem słuszności. W przedmiotowej sprawie sytuacja taka nie zaistniała, albowiem Sąd pierwszej instancji prawidłowo dokonał weryfikacji zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia zarówno w aspekcie procesowym, materialnym, jak i ustrojowym.

W świetle powyższego nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zaznaczyć należy, że przepis ten zakreśla jedynie właściwość sądów administracyjnych, stanowiąc, że sprawują one wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W przedmiotowej sprawie nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonał takiej kontroli albo, że ocenę swoją oparł na innym kryterium niż zgodność zaskarżonego postanowienia z prawem.

Skarżący argumentują, że w niniejszej sprawie zaniechano prowadzenia postępowania dowodowego w celu prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania. To uchybienie ma znaczenie, gdyż odpady, o których mowa w sprawie, to popioły z elektrowni w Kozienicach, które z reguły zawierają metale ciężkie i promieniotwórcze izotopy. Te szkodliwe dla zdrowia i życia czynniki przenikają do wód podziemnych, unoszą się w postaci pyłów i przemieszczają się wraz z nimi poza granice działek, na których je pierwotnie zeskładowano. Z tego powodu organy powinny były przeprowadzić stosowne postępowaniu dowodowe w celu ustalenia, czy zalegają tam odpady - popioły, jaka jest ich ilość i zasięg oddziaływania oraz na tej podstawie ustalić krąg stron postępowania. Z tych względów uznanie, że skarżącym: "w sposób oczywisty" nie służy przymiot strony, jest rażąco bezpodstawne. Nie można podzielić tego zarzutu. Sąd Wojewódzki oceniał legalność postanowienia w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego wyłącznie z przyczyn formalnych. Zwrócił uwagę, że wszczęcie postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania może nastąpić również na wniosek strony. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania mamy do czynienia z tą samą stroną co w postępowaniu zwykłym. Postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. prowadzone było, z urzędu, w sprawie usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach.

Jak podniesiono wyżej rozstrzygnięcie oparte na podstawie art. 151 P.p.s.a. oznacza, że zainicjowany skargą strony proces kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu nie ujawnił wad postępowania, które obligowałyby sąd do wydania innego rozstrzygnięcia w sprawie. Wobec powyższego uzasadnieniem (wyjaśnieniem) dla rozstrzygnięcia wynikającego z art. 151 P.p.s.a. są przede wszystkim te oceny Sądu, w których zawarta jest aprobata dla poczynań organu odwoławczego. Oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. oznacza przede wszystkim, że Sąd dokonujący kontroli legalności zaskarżonego aktu nie stwierdził żadnej kwalifikowanej wady skutkującej sankcją nieważności oraz że nie wystąpiło takie naruszenie przepisów postępowania, które uzasadniałoby uchylenie postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżących o przekroczeniu przez Sąd pierwszej instancji zasady prawdy obiektywnej i związanej z nią zasadą swobodnej oceny dowodów. Przyjęta w sprawie faktyczna podstawa rozstrzygnięć ustalona została z uwzględnieniem wymogów wynikających z przepisów art. 7, art. 28, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Sąd zasadnie uznał, że organy ustaliły wszystkie istotne do załatwienia sprawy okoliczności faktyczne i prawne, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ma walor kompletności, zaś jego ocena nie nosi znamion dowolności. Na gruncie reguł i norm procesowych wyprowadził logicznie uprawnione i merytorycznie trafne wnioski. Prawidłowo ocenił, że skoro już we wstępnym stadium postępowania wznowieniowego, po stronie skarżących jest oczywisty brak legitymacji do żądania wszczęcia tego postępowania, to na podstawie art. 149 § 3 K.p.a., należy wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania.

W tym stanie rzeczy skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.