Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt SA/Sz 1583/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2004-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 607  Gospodarka mieniem państwowym i komunalnym, w tym gospodarka nieruchomościami nierolnymi
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 6, art 2 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 4 września 1997r o przekształceniu użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki Sędziowie: Sędzia WSA Barbara Gebel /spr./ Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk – Meder Protokolant st. sekr.sąd. Maria Rosochacka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2004r. sprawy ze skargi Gminy Miasta na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności p o s t a n a w i a o d r z u c i ć skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. numer [...] Prezydent Miasta orzekł o odpłatnym przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności - nieruchomości położonej przy ul. [...], w obrębie [...] , oznaczonej numerem działki [...] o powierzchni [...] m2, dla której prowadzona jest księga wieczysta KW [...], przysługującego H. i M. J. G. i ustalił opłatę za przekształcenie, po zastosowaniu bonifikaty, w wysokości [...] zł.

Od decyzji tej odwołanie złożyli H. i M. G., wnosząc w nim o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący podnieśli, że przedmiotowa działka, jak wymaga art.4a ust.2 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności ( Dz.U. z 2001 r. Nr 120, poz.1299 ), miała ustaloną wartość na [...] zł i wartość ta powinna być przyjęta do ustalenia opłaty za przekształcenie. Według metody szacowania wartości prawa użytkowania wieczystego, wartość ta wyrażała się kwotą [...] zł, a opłata za przekształcenie, bez bonifikaty, kwotą [...] zł. Po zastosowaniu bonifikaty opłata wynosiłaby [...] zł. Przed wydaniem decyzji organ zaproponował opłatę za przekształcenie w kwocie [...] zł, co skarżący zaaprobowali. Gdy jednak w decyzji organ zmienił zasady przekształcenia, strony zmieniły swoje stanowisko i obecnie podtrzymują wniosek o ustalenie opłaty w wysokości [...]

Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze numer [...] uchyliło zaskarżoną decyzję Prezydenta miasta i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ uznał, że choć wniosek o przekształcenie w przedmiotowej sprawie złożono w dniu [...] r., to dokonanie aktualizacji opłaty rocznej po dniu złożenia wniosku, nie zwalnia organu od obowiązku posłużenia się danymi z aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego. Zdaniem Kolegium taka interpretacja przepisów zapobiega sporządzaniu zbędnych operatów szacunkowych. W świetle powyższego, organ I instancji ponownie rozpoznając sprawę, winien ustalić wysokość opłaty za przekształcenie w oparciu o wartość nieruchomości ustaloną dla potrzeb aktualizacji opłaty rocznej z uwzględnieniem aktualnej na dzień wydania decyzji stopy redyskonta weksli – stosowanej jako element składowy wzoru służącego do naliczenia przedmiotowej opłaty.

Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego wniosła Gmina Miasto reprezentowana przez pełnomocnika działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta . Skarżąca zarzuca zaskarżonej decyzji błędną interpretację art.4 ust.2 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności ( Dz.U. z 2001 r. Nr 120, poz.1299 z późn.zm. ) i wnosi o jej uchylenie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wnosi o jej oddalenie, choć równocześnie wskazuje na wątpliwości co do legitymacji skarżącej Gminy do wniesienia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z dniem 1 stycznia 2004 r. utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny . Sprawy, w których skargi zostały wniesione przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy i postępowanie nie zostało zakończone, na podstawie art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz.1271, Nr 240, poz.2052 ), podlegają rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz.1270 ).

Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz.1270 z późn.zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

Kwestia, czy jednostka samorządu terytorialnego ma legitymację do wniesienia skargi, budziła liczne wątpliwości zarówno w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego, jak i w literaturze. Spór ten można uznać za rozstrzygnięty uchwałą składu 7 sędziów NSA z dnia 19.05.2003 r., sygn.akt [...], w której sąd stwierdził, że "rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa materialnego. Może być ona - jako osoba prawna - stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa jednak może organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. Wtedy będzie on reprezentował interes jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie.

Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma w takim postępowaniu legitymacji procesowej strony, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do NSA ani legitymowanym do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego."

Niniejszy skład orzekający w całej rozciągłości podziela to stanowisko, również pod rządami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skoro organ I instancji – Prezydent Miasta – wydał decyzję administracyjną będąc organem właściwym na podstawie art.2 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności ( Dz.U. z 2001 r. Nr 120, poz.1299 ), skargi na decyzję drugoinstancyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie może wnieść Prezydent Miasta sprawujący funkcję organu wykonawczego Gminy Miasta i funkcję jej ustawowego przedstawiciela.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny , na podstawie art.58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm.) odrzucił skargę jako niedopuszczalną.