Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 149/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2010-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 121 § 1, 122, 187 § 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Protokolant Specjalista Marta Surmacz-Buszkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2010 r. sprawy ze skargi "Q" Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2004 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/ Go 149/10

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z [...] września 2009 r. w przedmiocie określenia, skarżącej Spółce z o.o. Q, zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004 r. w kwocie 549.699,00 zł.

Rozstrzygnięcia organów podatkowych zapadły na podstawie następującego stanu faktycznego sprawy.

Decyzją z dnia [...] września 2009 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił skarżącej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004 r. w kwocie 549.699,00 zł. Organ I instancji ustalił, że skarżąca spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę 44.359.68 zł, która to kwota stanowiła zawinioną stratę spółki oraz zaniżyła przychód podatkowy o wartość otrzymanych w dniu [...] stycznia 2004 r. pieniędzy w wysokości 2.815.500 zł. W oparciu o materiał dowodowy zebrany w toku kontroli podatkowej w zakresie prawidłowości rozliczeń z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2004 wszczętym postanowieniem z dnia [...] lutego 2009 r. organ I instancji ustalił, że podstawą zapisu obciążającego koszty działalności spółki w 2004 r. kwotą 44.359,68 zł był protokół likwidacyjny nr [...] z [...] grudnia 2004 r., z którego wynika, że komisja w składzie R.P. - Prezes Zarządu oraz członek – I.L., pracownik spółki, dokonała przeglądu oraz oceny towarów i podjęła decyzję o skierowaniu ich do fizycznej likwidacji: [...] w ilości 4.728 szt. na wartość 5.011,68 zł, [...] w ilości 4.112 szt. na wartość 4.317,60 zł, słoje T 09 w ilości 30.000 szt. na wartość 13.272,00 zł, słoje T 07 w ilości 46.080 szt. na wartość 21.758,40 zł. Skarżąca nie przedłożyła w trakcie kontroli dokumentów związanych z zakupem tych towarów. Podstawą likwidacji napoi było przekroczenie terminu ich przydatności do spożycia. Natomiast słoje były potłuczone, bądź miały wyszczerbione brzegi (uszkodzenia te miały miejsce podczas transportu). Z protokołu wynikało również, że towar został przekazany do huty szkła.

Organ I instancji na podstawie wyjaśnień skarżącej z dnia [...] lutego 2009 r. i [...] marca 2009 r. oraz zeznań prezesa zarządu R.P. przesłuchanego w charakterze strony w dniu [...] kwietnia 2004 r. ustalił, że napoje były w puszkach o pój. 0,33 l. Towar zakupiony był w firmie T w roku 1999. Maksymalny czas przydatności do spożycia wynosi 12 miesięcy od daty produkcji. W latach 1999 i 2000 Spółka nabywała opakowania szklane (słoiki) o pój. 900, 720 i 315 mililitra w Czechach i w Polsce od firm T oraz K.

Towarów tych nie sprzedano, ponieważ puszki z napojami zostały w części uszkodzone podczas rozładunku — były to 3 palety. Słoiki były transportowane z jednego miejsca na drugie i również uległy uszkodzeniu.

Nadto skarżąca wyjaśniła, że przez okres wielu lat towar przechowywany był w różnych miejscach i uległ przeterminowaniu, bądź uszkodzeniu. Część palet z towarami, które nie zostały zakwalifikowane do sprzedaży, z uwagi na drobne uszkodzenia, była składowana na posesji prywatnej w [...].

W styczniu 2005 r. dokonano fizycznej likwidacji składowanych towarów. Napoje zostały wylane przez R.P. i przez członków jego rodziny do biologicznej oczyszczalni ścieków, mieszczącej się na terenie ww. posesji. Opakowania szklane (stłuczka) zostały załadowane na samochód ciężarowy podstawiony przez [...]. Załadunku dokonali podnajęci przypadkowi mieszkańcy [...] i w zamian za wykonaną prace otrzymali puste opakowania metalowe po napojach.

Skarżąca, do zastrzeżeń wniesionych do protokołu kontroli, załączyła kserokopię faktur dotyczących zakupu napojów i słoi, na podstawie których organ kontroli skarbowej ustalił, że spółka w 1999 r. kupiła napoje, a w 2000 r. kupiła słoje T07 i T09. Zgodnie z przedłożonymi fakturami spółka dokonała zakupu słoi T07 w ilości 40.320 szt., natomiast w protokole likwidacji nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. spółka wykazała ich 46.080 szt. różnica wynosi 5.760 szt.

Organ I instancji wskazał przy tym, że zgodnie z art. 74 ust. 2 pkt 4 ustawy o rachunkowości dowody księgowe dotyczące umów handlowych, tj. faktury, dowody bankowe, kasowe itp. przechowuje się przez 5 lat od początku roku następującego po roku obrotowym, w którym operacje, transakcje zostały rozliczone. W konsekwencji spółka zobowiązana była do przechowywania dokumentów potwierdzających zakup towarów, których wartość netto wynikająca z tych dokumentów została ujęta w kosztach w 2004 r., zgodnie z przywołanym wyżej przepisem, tj. do końca 2009 r.

W toku kontroli, prezes zarządu spółki R.P. w piśmie z dnia [...] lutego 2009 r. wyjaśniał, że na koniec 2004 r. zapadła decyzja o przekazaniu nieodpłatnie stłuczki [...]. Na potwierdzenie powyższego przedłożono kserokopię pokwitowania odbioru stłuczki szklanej z dnia [...] stycznia 2005 r.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r. skarżąca przekazała oświadczenie prezesa Zarządu [...] Sp. z o. o. z dnia [...] maja 2009 r., w którym D.J. oświadczył, że w imieniu huty osobiście uzgadniał ze skarżącą przekazanie do huty stłuczki szklanej, zgodnie z treścią pokwitowania z dnia [...] stycznia 2005 r. Przyczyną powstania błędu w numerze REGON na pieczątce Spółki mogła być omyłka zarówno z winy pracownika huty, który błędnie podał numer REGON, bądź z winy osoby wyrabiającej pieczątkę. Na przedmiotowym oświadczeniu w miejscu Prezes Zarządu D.J. znajduje się nieczytelny podpis.

Organ kontroli skarbowej ustalił, że [...] Sp. z o. o. fizycznie w okresie od stycznia 2002 r. do chwili wydania decyzji, nie prowadziła działalności gospodarczej i nie przeprowadziła w tym okresie żadnej transakcji. Z tego też względu odmówił wiarygodności powyższym dowodom tj. kserokopii pokwitowania z dnia [...] stycznia 2005 r. oraz oświadczenia z dnia [...] mają 2009 r.

Ustalenia w tym zakresie organ oparł na informacjach przekazanych przez Urząd Skarbowy, zgodnie z którymi korespondencja kierowana na jedyny dostępny adres [...] Sp. z o. o wróciła z adnotacją "adresat wyprowadził się". Poza tym spółka nie składała żadnych deklaracji i zeznań, a ostatnimi złożonymi dokumentami były w zakresie VAT: deklaracja VAT-7 za XII/2001 złożona w dniu [...] stycznia 2002 r., a w zakresie CIT: zeznanie CIT-8 za 2000 oraz deklaracja CIT-2 za XI/2001. Również pismo organu kontroli skarbowej kierowane do spółki w celu wyjaśnienia okoliczności związanych z przekazaniem przedmiotowej stłuczki było awizowane, a następnie zwrócone do Urzędu z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Ponadto organ I instancji stwierdził, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o rachunkowości poszczególne składniki aktywów i pasywów wycenia się stosując rzeczywiście poniesione na ich nabycie (wytworzenie) ceny (koszty), z zachowaniem zasady ostrożności. W szczególności należy w tym celu w wyniku finansowym, bez względu na jego wysokość, uwzględnić zmniejszenia wartości handlowej składników aktywów. Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 2 ww. ustawy zdarzenia te należy uwzględnić także wtedy, gdy zostaną one ujawnione między dniem bilansowym a dniem, w którym rzeczywiście następuje zamknięcie ksiąg rachunkowych. Wskazał przy tym, że towary zawarte w protokole likwidacji z dnia [...] grudnia 2004 r. utraciły swoją wartość handlową znacznie wcześniej aniżeli w okresie objętym kontrolą.

Dokonując oceny dowodowej kserokopii umowy dzierżawy, przedłożonej przez spółkę, organ kontroli skarbowej ustalił, że w księgach spółki z 2004 r. nie znajduje odzwierciedlenia fakt ponoszenia przez nią wydatków w związku z dzierżawą hali od Z S.A. Natomiast z aneksu do tej umowy z dnia [...] grudnia 1999 r. wynika, że czynsz dzierżawy wynosił 3.954 zł miesięcznie + VAT czyli umowa miała charakter odpłatny. W konsekwencji organ I instancji uznał, że w 2004 r. towary nie mogły być tam przechowywane.

Wobec powyższego organ I instancji ocenił, że strata ma zawiniony charakter i powstała z winy skarżącej, co pozbawia ją prawa zaliczenia tej straty do kosztu uzyskania przychodu.

W zakresie zaniżenia przychodu podatkowego o wartość otrzymanych w dniu [...] stycznia 2004 r. pieniędzy w wysokości 2.815.500 zł postępowanie kontrolne wykazało, że skarżąca reprezentowana przez R.K.P. (pożyczkobiorca) zawarła w dniu [...] stycznia 2004 r. umowę pożyczki z M.K.Z. zam. w [...], legitymującym się paszportem nr [...] (pożyczkodawcą). Zgodnie z § 1 ww. umowy pożyczkodawca udzielił pożyczki pożyczkobiorcy w kwocie 600.000,00 EUR. Nadto strony przedmiotowej umowy ustaliły, że pożyczka zostanie wypłacona jednorazowo w dniu podpisania umowy w złotych polskich, wg kursu średniego NBP na dzień 25 stycznia 2004 r. Strony ustaliły również, że pożyczka jest oprocentowana w wysokości 2% w stosunku rocznym, a oprocentowanie jest płatne po całkowitym zwrocie pożyczki, w terminie 7 dni od daty wezwania pożyczkobiorcy przez pożyczkodawcę, do zapłaty odsetek, listem poleconym. Natomiast w § 2 określono, że pożyczka zostaje udzielona przez pożyczkodawcę na prowadzenie działalności gospodarczej pożyczkobiorcy i nie podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 9 ust. 10 lit) g ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych. Zgodnie z zapisami § 3 ww. umowy pożyczka zostanie zwrócona przez pożyczkobiorcę pożyczkodawcy jednorazowo lub w ratach do dnia [...] grudnia 2005 r. Zwrot nastąpi na podstawie wzajemnych pisemnych uzgodnień. Strony ustaliły ponadto, że zmiany umowy wymagają formy pisemnej. Na umowie w miejscu pożyczkobiorca i pożyczkodawca znajdują się podpisy nieczytelne.

Organ I instancji ustalił, że fakt zawarcia powyższej umowy znajduje odzwierciedlenie w zapisach ksiąg rachunkowych Spółki. Środki pieniężne w wysokości 2.815.500 zł (600.000 EURO x kurs śr 4,6925 PLN dla EUR na dzień [...].01.2004r.) zostały przyjęte do kasy spółki strona Wn - raport konta 100 - KASA za okres od [...].01.2004 r. do [...].01.2004 r. i ujęte pod poz. 2 tego raportu. W dokumentach stanowiących podstawę tego zapisu KP z dnia [...] stycznia 2004 r. i KP nr [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. znajdują się nieczytelne podpisy.

Zapisu przeciwstawnego spółka dokonała po stronie MA konta 250-0202 "Zaciągnięte pożyczki -M.K.Z. w kwocie 2.815.500 zł. Saldo tego konta na dzień [...] grudnia 2004 r, po dokonaniu wyceny bilansowej zobowiązania wykazało kwotę 2.447.400 zł (2.815.500 zł - 368.100 zł).

Organ kontroli skarbowej stwierdził, że w bilansie sporządzonym na dzień [...] grudnia 2004 r. w pozycji zobowiązania z tytułu pożyczek istnieje jedynie zapis o wysokości kwoty głównej zobowiązania, tj. po wycenie 2.447.400 zł. Wycena dokonana przez spółkę nie obejmowała wymaganych odsetek na dzień [...] grudnia 2004 r., stosownie natomiast do art. 28 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości zobowiązanie wycenia się na dzień bilansowy w kwocie wymagającej zapłaty, czyli kwota główna zobowiązania wraz z odsetkami.

Z treści przekazanego przez spółkę pismem z dnia [...] kwietnia 2009 r. pokwitowania wynika, że M.K.Z. pokwitował odbiór od Q Sp. z o. o. reprezentowanej przez R.P. - Prezesa Zarządu, tytułem zwrotu pożyczki zawartej [...] stycznia 2004 r. wraz z odsetkami kwoty 2.407.785,30 zł. Podpisy na ww. pokwitowaniu w miejscu przekazujący i odbierający są podpisami nieczytelnymi. Brak również daty wystawienia i daty pokwitowania. Natomiast na przekazanej przez skarżącą za ww. pismem kopii dowodu wypłaty KW nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., opatrzonego pieczęcią Q Sp. z o. o. w polu "komu" widnieje zapis "M.K.Z.", natomiast w polu ..za co" zapisano "zwrot pożyczki zgodnie z umową z dnia [...] stycznia 2004 r. należność główna 2.298.720 zł, odsetki pomniejszone o podatek dochodowy 109.065,30 zł" w polu "razem" 2.407.7485,30 zł w polu "wystawił" podpis I.L., w polu "kwotę powyższą wypłaciłem i otrzymałem" brak podpisu.

W toku przesłuchania w dniu [...] kwietnia 2009 r. w charakterze strony R.P. zeznał, że M.Z. osobiście wpłacił do kasy Spółki kwotę 2.8 15.500 zł w banknotach 200 i 100 zł. Pieniądze zostały przyjęte na podstawie dowodu KP z dnia [...] stycznia 2004 r. Dowód KW nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. wystawiła na jego polecenie I.L., natomiast kwotę 2.407.785,30 zł osobiście wypłacił M.Z., zgodnie z ww. pokwitowaniem i dowodem kasowym. Środki na wypłatę ww. kwoty pochodziły z działalności firmy, środki umożliwiające wypłatę pożyczki wypłacił osobiście. Zeznał również, że na mocy umowy ustnej przedłużono termin spłaty pożyczki do końca 2006 r. Jednocześnie strona odmówiła odpowiedzi na pytanie "Jak pan nawiązał kontakt z M.K.Z.". W toku prowadzonego postępowania, organ kontroli skarbowej ustalił, że w dniu [...] września 1995 r. M.K.Z. zgłosił do Urzędu Dzielnicy Gminy działalność gospodarczą pod nazwą "ZG Z.M.", uzyskując wpis do ewidencji działalności gospodarczej w dniu [...] października 1995 r. pod nr [...]. Pełnomocnikiem firmy, zgodnie z zaświadczeniem jest A.Z., REGON firmy [...]. Pomimo zarejestrowania działalności w Urzędzie i zgłoszenia jej w Urzędzie Statystycznym M.K.Z. nie dokonał jej rejestracji w urzędzie skarbowym. Nie wystąpił też o nadanie mu przez urząd skarbowy numeru identyfikacyjnego. Został zarejestrowany tylko przez odnotowanie (w związku ze zmianą imion) w Drugim i Trzecim Urzędzie Skarbowym. A.M.Z. przesłuchana w charakterze świadka zeznała, że nic nie wie o działalności firmy założonej przez jej byłego męża, i nigdy nie występowała jako pełnomocnik tej firmy. W okresie 2004-2006 i przed 2004 rokiem nie pożyczała M.K.Z. żadnych pieniędzy dodała, że były mąż nie łoży na utrzymanie ich dzieci.

Na podstawie powyższych ustaleń, organ kontroli skarbowej stwierdził, że przyjęte w dniu [...] stycznia 2004 r. przez R.P. do kasy Spółki środki pieniężne o równowartości 2.815.500 zł nie pochodziły od M.K.Z., gdyż ww. nie uzyskiwał na terenie kraju żadnych dochodów, przedmiotowej kwoty nie mógł przywieźć do kraju, w tym ze Szwajcarii, powyższe potwierdziły Izby Celne i Straż Graniczna.

Organ kontroli skarbowej ustalił ponadto, że potwierdzeniem braku zobowiązań między stronami są również stwierdzone w toku postępowania okoliczności zwrotu kwoty 600.000 euro. Bowiem w dniu, w którym zgodnie z wyznaczonym w przedmiotowej umowie terminem miał nastąpić jej zwrot, tj. [...] grudnia 2005 r., M.K.Z. przebywał w Areszcie Śledczym, co potwierdza pismo z Centralnego Zarządu Służby Więziennej biuro Informacji i Statystyki z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...]. Także, wbrew zapisom dokonanym w księgach rachunkowych Spółki i dowodzie KW nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. kwoty zwrotu pożyczki M.K.Z. nie mógł otrzymać w dniu [...] grudnia 2006 r. w tym czasie przebywał w Zakładzie Karnym: pismo z dnia [...] maja 2009 r. i z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...]. W Zakładzie tym ww. przebywał od [...] listopada 2006 r. do [...] stycznia 2007 r. W tym czasie nie miał udzielonych żadnych przepustek, a wśród odwiedzających nie było R.P.. Na rzecz M.K.Z. w zakładzie nie odnotowano wpływu kwoty 2 mln zł, a jedynie w dniu [...] grudnia 2006 r. odnotowano wpływ kwoty 300 zł nadawcą, której była matka osadzonego. Innych środków pieniężnych osadzony nie posiadał.

Dodatkowo organ kontroli skarbowej wskazał, że na pokwitowaniu odbioru zwrotu pożyczki i na dowodzie kasowym KW nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. w polu "komu" widnieje zapis "M.K.Z. (...)" Również w treści tego pokwitowania przywołano nr paszportu [...]. Natomiast z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w przywołanych wyżej dokumentach posłużono się nieaktualnymi danymi M.K.Z.. Organ kontroli ustalił bowiem, że Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego miasta stołecznego decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. zmienił imiona z M.K. na M.M.j. W dniu [...] kwietnia 2006 r. paszport o ww. numerze został zgłoszony jako utracony w wyniku kradzieży, zatem nie mógł być w posiadaniu M.M.Z..

W toku przeprowadzonego postępowania organ kontroli stwierdził jednak, że w dniu [...] stycznia 2004 r. do kasy spółki została wpłacona równowartość 600.000 euro, tj. 2.815.500 zł, co potwierdził R.P. - prezes zarządu przesłuchany w charakterze strony w dniu [...] kwietnia 2009 r. Wobec nie wskazania innego źródła pochodzenia ww. środków pieniężnych organ kontroli skarbowej uznał, że stanowi on przychód Spółki za 2004 r. Zgodnie bowiem z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych przychodami są otrzymane pieniądze.

W odwołaniu z dnia [...] października 2009 r. skarżąca zarzuciła przedmiotowej decyzji rażące naruszenie przepisu art. art. 121 § l, art. 122 i 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz wniosła o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi podatkowemu I instancji. Skarżąca nie zgodził się z ustaleniami organu I instancji, że zawyżyła koszty uzyskania przychodów, z prowadzonej działalności gospodarczej o kwotę 44.359.68 zł wynikającą z likwidacji towarów w postaci napoi oraz słoików, za protokołem z likwidacji z dnia [...] grudnia 2004 r. Stwierdził, że nie miała obowiązku przechowywania dokumentów księgowych, dotyczących zakupu towarów z roku 1999 i 2000. Termin przechowywania tej dokumentacji upłynął odpowiednio z końcem 2004 i 2005 r.

W ocenie skarżącej nie miała ona obowiązku dokonywania likwidacji uszkodzonego towaru, niezwłocznie po stwierdzeniu tych uszkodzeń ani dokonywania ich przeceny i sprzedaży. Wskazała jednak, że próby sprzedaży uszkodzonego towaru były podejmowane, ale w związku z nieskutecznością postanowiła dokonać ostatecznej ich likwidacji.

Podkreśliła, że wbrew twierdzeniom organu miała warunki do przechowywania dużych partii towarów, co w szczególności potwierdza umowa dzierżawy nieruchomości z dnia [...] marca 1999 r. Spółka nie może ponosić negatywnych konsekwencji związanych z faktem, iż Huta ostatnie deklaracje podatkowe, złożyła w roku 2002.

Skarżąca nie zgodziła się również z ustaleniami organu kontroli skarbowej, dotyczącymi uznania R.P. za stronę umowy pożyczki z dnia [...] stycznia 2004 r., a nie pana M.Z.. Stwierdził, że R.P. nie posiadał środków pieniężnych na udzielenie pożyczki skarżącej. Podkreśliła, że niedopuszczalne jest, aby w chwili obecnej organ, w ramach prowadzonego postępowania podatkowego, dowolnie ustalał istnienie bądź nieistnienie stosunku prawnego, na przykład w zakresie - czy doszło do zawarcia umowy pożyczki.

W ocenie skarżącej organ podatkowy nie mógł w ramach postępowania ustalić, czy M.Z. posiadał środki pieniężne na udzielenie pożyczki, czy też nie. Organ powinien ewentualnie wszcząć przeciwko pożyczkodawcy postępowanie podatkowe, w przedmiocie nieujawnionych źródeł przychodów. Umowa pożyczki została zawarta w formie pisemnej, została wykonana, opatrzona właściwymi podpisami i od której, w zakresie odsetek zapłacono właściwy podatek od czynności cywilnoprawnych.

Organ odwoławczy zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2009 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji podzielając w pełnym zakresie.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącą w odwołaniu organ II instancji wskazał, że w dokumentach skarżącej brak jest jakichkolwiek dowodów świadczących o podejmowanych próbach sprzedaży towarów wykazanych w protokole likwidacji z dnia [...] grudnia 2004 r., które od momentu zakupu (w 1999 r. i 2000 r.) przechodziły saldem (konto 330 — Towary) na następne lata obrachunkowe. Skarżąca nie przedłożyła żadnych dowodów potwierdzających podjęcie próby sprzedaży. Organ nie zgodzi się ze stanowiskiem skarżącej, że nie miała ona obowiązku dokonania likwidacji uszkodzonego towaru, niezwłocznie po stwierdzeniu tych uszkodzeń i nie miała też obowiązku dokonać ich przeceny i sprzedaży, bowiem jest to niezgodne z wyrażoną w art. 7 ustawy o rachunkowości zasadą ostrożności. W przedmiotowej sprawie towary zostały już uszkodzone w momencie transportu do spółki w latach 1999-2000 jak również podczas rozładunku. Zatem stosownie do art. 7 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy Spółka zobowiązana była już na dzień przyjęcia tych aktywów wycenić je z zachowaniem zasady ostrożności, z uwzględnieniem zmniejszenia ich wartości handlowej. Za niesłuszne uznał również organ twierdzenie skarżącej, dotyczące braku obowiązku przechowywania dokumentów księgowych dotyczących zakupu towarów w roku 1999 i 2000, ponieważ skarżąca zobowiązana była do przechowywania dokumentów wpływających na rozliczenie 2004 r. Na podstawie art. 86 § 1 Ordynacja podatkowa w związku z art. 74 ustawy o rachunkowości, dowody księgowe dotyczące umów handlowych, tj. faktury, dowody bankowe, kasowe itp. przechowuje się przez 5 lat od początku roku następującego po roku obrotowym, w którym operacje, transakcje są rozliczone. Zatem skarżąca zobowiązana była do przechowywania wszelkich dokumentów związanych z przedmiotową stratą jeszcze przez okres 5 lat od jej ostatecznego rozliczenia (podatkowego i bilansowego).

Dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy podzielił również ustalenia organu I instancji, że M.Z. nie mógł być stroną umowy pożyczki z dnia [...] stycznia 2004 r.

Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że przyjęcie przez organ I instancji, iż M.Z. nie posiadał środków pieniężnych na udzielenie pożyczki i że jej nie udzielił jest prawidłowe i mogło nastąpić w ramach przedmiotowego postępowania. Za bezzasadny uznał zarzut dotyczący nie wszczęcia postępowania w przedmiocie nieujawnionych źródeł przychodów. Przesłanką do wszczęcia tego postępowania jest istnienie nadwyżki wydatków nad przychodami. Natomiast wydatku w postaci przekazania środków pieniężnych w ramach pożyczki, co wynika z decyzji organu kontroli skarbowej M.Z. nie poniósł.

Za niesłuszne uznał również organ odwoławczy twierdzenie skarżącej, że spółka w związku z zawartą umową pożyczki - w zakresie odsetek - zapłaciła podatek od czynności cywilnoprawnych. Stosownie do art. 9 ust. 10 lit. g) ustawy z dnia 09 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych umowa pożyczki przeznaczona na działalność nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem, w tym przypadające również naliczone od niej odsetki. Skarżąca, wyceniając na dzień [...] grudnia 2004 r. zobowiązanie wynikające z przedmiotowej umowy, nie powiększyła go o wymagalne na dzień bilansowy odsetki.

Organ II instancji stwierdził również, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia, pozostaje zarzut skarżącej, że R.P. nie posiadał środków pieniężnych na udzielenie pożyczki. W decyzji organu I instancji nie sformułowano twierdzenia, że stroną umowy pożyczki z dnia [...] stycznia 2004 r. był R.P.. Bezsporne natomiast jest, iż w dniu [...] stycznia 2004 r. R.P. przyjął do kasy spółki kwotę 2,815.500 zł. Wobec nie wskazania innego źródła pochodzenia ww. środków pieniężnych zastosowanie ma art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z którym przychodami są otrzymane pieniądze.

Z negatywną oceną organu odwoławczego spotkał się zarzut zaniechania wystąpienia przez organ kontroli skarbowej do sądu powszechnego, na podstawie art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej, z powództwem o istnienie bądź nieistnienie umowy pomiędzy skarżącą a M.K.Z.. W ocenie organu II instancji powyższe stwierdzenie potwierdza również wskazany przez skarżącą wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2009 r. sygn. akt II FSK 1351/07. Organ wskazał, że z przepisu tego wynika, iż podstawą wystąpienia przez organy podatkowe do sądu są niedające się usunąć wątpliwości, co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego. W sytuacji, gdy organy podatkowe dysponują dowodami pozwalającymi ocenić, czy taki stosunek prawny istniał, występowanie do sądu powszechnego jest zbędne. Zebrany w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy nie pozostawił wątpliwości, co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe. Organ drugiej instancji zważył, że bezzasadne są zarzuty skarżącej, iż organ pierwszej instancji naruszył przepisy prawa procesowego poprzez nie wypełnienie dyspozycji wynikających z art. 122, 180 i 187 Ordynacji podatkowej, ponieważ organ I instancji podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Szczegółowo rozpatrzył i rzetelnie przeanalizował wszelkie zgromadzone dowody. W ramach prowadzonego postępowania ocena dowodów dokonywana była zgodnie z normami prawa procesowego z zachowaniem reguł tej oceny.

Skarżąca nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem i zaskarżyła decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zaskarżonej decyzji zarzucono rażące naruszenie prawa procesowego – art. 121 § 1, 122 oraz art. 187 §1 Ordynacji podatkowej.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca powtórzyła argumentację przedstawioną w toku postępowania stwierdzając, że wskazane w zaskarżonej decyzji okoliczności nie mają żadnego wpływu na możliwość rozliczenia powstałej straty po stronie kosztów uzyskania przychodów. Bezspornym bowiem jest fakt uszkodzenia towarów (słoje) oraz upływ terminu przydatności towarów (puszki z napojami), a także fakt likwidacji tych towarów, co stanowi wystarczającą przesłankę, aby rozliczyć powstałą stratę, w sposób dokonany przez skarżącą.

Skarżąca podkreśliła, że ewentualne jej zaniedbania w zakresie postępowania z zasadą ostrożności, którą organ podatkowy przytoczył, nie mają żadnego znaczenia, w sytuacji, gdy spółka nie rozliczyła wydatków po stronie kosztów uzyskania przychodów, dotyczących np. kosztów przechowywania, zabezpieczenia, itp. przedmiotowych towarów, przez cały okres. A zatem wszystkie ewentualne zaniedbania skarżącej nie miały żadnego wpływu na powstanie tej straty, której podstawą rozliczenia była tylko i wyłącznie wartość towarów w momencie ich likwidacji. Podniesiono, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podatkowy nie ustosunkował się do przedłożonego przez stronę do akt postępowania pokwitowania odbioru przez [...] Sp. z o. o., stłuczki szklanej. Skarżąca w całości podtrzymała swoje stanowisko w tym zakresie, wyrażone w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.

Skarżąca nie zgadza się z ustaleniami organu, że stroną umowy pożyczki z dnia [...] stycznia 2004 r. nie mógł być M.Z.. Stwierdziła przy tym, że organ podatkowy nie może ustalać, czy M.Z. posiadał środki pieniężne na udzielenie pożyczki, czy też nie. W ocenie skarżącej organ winien w tym zakresie wszcząć przeciwko pożyczkodawcy postępowanie podatkowe, w przedmiocie nieujawnionych źródeł przychodów. Okoliczność, że pożyczkodawca nie ujawnił ewentualnych przychodów na terenie kraju, czy też nie zgłosił właściwym organom przywozu na teren kraju środków pieniężnych, zgodnie z wymaganymi przepisami prawa, nie ma żadnego znaczenia dla oceny skuteczności zawartej umowy i faktu jej wykonania.

Umowa pożyczki z dnia [...] stycznia 2004 r. została zawarta w formie pisemnej, została wykonana, opatrzona właściwymi podpisami pożyczkodawcy i pożyczkobiorcy.

W ocenie skarżącego, ustalenia organu podatkowego są całkowicie dowolne i nie mające żadnego oparcia w okolicznościach faktycznych oraz prawnych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało oddalić jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustrojów sądów powszechnych (Dz. U nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość miedzy organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i miedzy tymi organami a organami administracji rządowej ( § 1 ).

Kontrola, o której mowa sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( § 2 ). Oznacza to, że w badaniu w postępowaniu sądowo-administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

Dodać również należy, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ), zwaną dalej P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przepisu tego wynika, że niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze sąd z urzędu bada, czy nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego lub procesowego skutkujące koniecznością usunięcia zaskarżonego aktu z obrotu przez jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności.

Dokonana w tak zakreślonych ramach kontrola zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, pozwala na przyjęcie, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej jest zgodna z prawem.

Skarżąca podniosła zarzuty naruszenia prawa procesowego, wskazując przy tym, że naruszenie to ma charakter rażący i dotyczy przepisów art. 121 § 1, art. 122 oraz 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Podkreślić jednak należy, że skarżąca nie odniosła powyższych zarzutów do konkretnych okoliczności faktycznych ustalonych w topu postępowania przez organy podatkowe. Zarzuty zostały sformowane w sposób ogólny i taki charakter miało też ich odniesienie do wskazanych w skardze elementów stanu faktycznego. Nie wskazano przy tym na czym miało polegać rażące naruszenie wskazanych przepisów.

W ocenie Sądu prowadzone przez organy podatkowe postępowanie pozostawało w zgodzie zarówno ze wskazanymi w skardze przepisami, jak i innymi ogólnymi zasadami postępowania wyrażonymi w Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe zgromadziły w toku postępowania bardzo obszerny materiał dowodowy i dokonały jego wszechstronnej i gruntownej oceny. Wnioski wyprowadzone w oparciu o tak zgromadzony materiał dowodowy są logiczne i spójne, a dokonana ich ocena pozostaje w zgodzie z treścią art. 191 Ordynacji podatkowej, wyrażającego zasadę swobodnej oceny dowodów. W ocenie Sądu ocena ta jest prawidłowa, logiczna i nie narusza powyższej zasady.

Podkreślić również należy, że organy podatkowe, do ustalonego w sposób prawidłowy stanu faktycznego, dokonały prawidłowej subsumcji przepisów prawa materialnego.

Prawidłowo wskazał organ podatkowy, że zgodnie z brzmieniem art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Normodawca wskazał w tym przepisie na konieczność istnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym kosztem, a uzyskanym przychodem. W związku z tym, że strata jest wynikiem ujemnym, w przeprowadzonym postępowaniu podatkowym prawidłowo poddano ocenie przyczynę jej powstania.

Oznacza to, że strata będąca konsekwencją prowadzenia działalności gospodarczej może stanowić koszt uzyskania przychodu o ile jest normalnym następstwem prowadzonej działalności, a podatnikowi nie będzie można przypisać winy przy jej powstaniu, to jest wtedy gdy podatnik nie mógł przewidzieć powstania szkody, ani też jej zapobiec. Każdorazowo będzie wymagało to przeprowadzenia szczegółowej analizy sytuacji, jaka poprzedziła powstanie straty, a zwłaszcza ocenę, czy podatnik zachował należytą staranność, tj. ogólnie przyjętą w stosunkach danego rodzaju, przeciwdziałając ewentualnemu wystąpieniu uszczerbku w swoim majątku ( por. wyrok NSA z 28 lutego 2008 r. sygn. akt II FSK 23/07 ).

Organy podatkowe w prawidłowy sposób ustaliły, że strata powstała z winy skarżącej i tym samym nie może stanowić kosztu uzyskania przychodu. Oceny tej organy dokonały na podstawie analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Z treści protokołu likwidacyjnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. wynikało, że komisja w składzie R.P. - Prezes Zarządu oraz członek – I.L., pracownik skarżącej, dokonała przeglądu oraz oceny towarów i podjęła decyzję o skierowaniu ich do fizycznej likwidacji. Podstawą likwidacji napoi było przekroczenie terminu ich przydatności do spożycia. Natomiast słoje były potłuczone, bądź miały wyszczerbione brzegi (uszkodzenia te miały miejsce podczas transportu).

Zgodnie z przedłożonymi fakturami skarżąca dokonała zakupu słoi T07 w ilości 40.320 szt., natomiast w ww. protokole likwidacji spółka wykazała ich 46.080 szt. różnica wynosi 5.760 szt.

Zasadne jest stanowisko organów, że skarżąca popełniła zaniedbania, gdyż nie podjęła działań w celu niedopuszczenia albo chociażby zminimalizowania powstania strat. Skarżąca transportując słoiki z jednego miejsca na drugie mogła przewidzieć powstanie szkody. Mogła przewidzieć również, że przechowywanie towaru przez okres wielu lat w różnych miejscach (oświadczenie Prezesa zarządu R.P. T. l, k-37 akt administracyjnych) może spowodować jego przeterminowanie bądź uszkodzenie. Skarżąca nie wskazała też, czy np. próbowała przecenić towar, aby uniknąć jego przeterminowania, co jest powszechną praktyką u handlowców w celu zminimalizowania strat. W konsekwencji skarżąca nie zachowała należytej staranności jakiej należałoby oczekiwać od racjonalnie działającego podmiotu. Tylko strata niezależna od podatnika i nie wynikająca z jego winy, może zostać uznana za koszt uzyskania przychodu. Z kolei strata powstała z jego winy, bądź nierozważnego działania, musi być zaliczona do kosztów ryzyka prowadzonej działalności gospodarczej.

Podniesiony w skardze przez skarżącą argument, że nie rozliczyła ona jakichkolwiek wydatków po stronie kosztów uzyskania przychodów, dotyczących , np. kosztów przechowywania, zabezpieczenia towarów, jest całkowicie chybiony. Organy podatkowe wykazały bowiem, na podstawie zebranego materiału dowodowego, że skarżąca wydatków takich nie poniosła, a tym samym nie mogła rozliczyć ich jako koszty uzyskania przychodu.

Rację mają organy podatkowe stwierdzając, że przetrzymywanie produktów spożywczych, po upływie terminu ich przydatności do spożycia (upłynął on w 2000 r.) jest nie tylko dowodem nieracjonalnego działanie skarżącej, ale także kolejnym dowodem jej zaniedbań i przyzwolenia na powstanie straty.

Zasadnie podniosły organy podatkowe, że działania skarżącej pozostawały w sprzeczność z zasadą ostrożności wyrażoną w art. 7 ustawy o rachunkowości. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ww. ustawy poszczególne składniki aktywów i pasywów wycenia się stosując rzeczywiście poniesione na ich nabycie (wytworzenie) ceny (koszty), z zachowaniem zasady ostrożności. W szczególności należy w tym celu w wyniku finansowym, bez względu na jego wysokość, uwzględnić zmniejszenia wartości handlowej składników aktywów. Zdarzenia te należy uwzględnić także wtedy, gdy zostaną one ujawnione między dniem bilansowym a dniem, w którym rzeczywiście następuje zamknięcie ksiąg rachunkowych.

W przedmiotowej sprawie niektóre towary, na co wskazały organy podatkowe, zostały uszkodzone już w momencie transportu do skarżącej w latach 1999-2000 jak również podczas rozładunku. Zatem stosownie do art. 7 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy skarżąca zobowiązana była już na dzień przyjęcia tych aktywów wycenić je z zachowaniem zasady ostrożności, z uwzględnieniem zmniejszenia ich wartości handlowej.

Za całkowicie chybiony uznać należy, podniesiony w skardze zarzut nie ustosunkowania się przez organy podatkowe do przestawionego przez skarżącą w toku postępowania pokwitowania odbioru stłuczki szklanej przez [...] oraz pisemnego oświadczenia prezesa huty z [...] maja 2009 r.

Organy podatkowe w toku postępowania, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, jednoznacznie ustaliły, że [...] Sp. z o. o. fizycznie w okresie od stycznia 2002 r. do chwili wydania zaskarżonej decyzji, nie prowadziła działalności gospodarczej i nie przeprowadziła w tym okresie żadnej transakcji.

Organ podatkowy wskazał nadto, że bez wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie sprawy pozostała przedłożona przez skarżącą ww. kserokopia pokwitowania z dnia [...] stycznia 2005 r. oraz oświadczenie prezesa tej skarżącej. Również rozbieżności wynikające z wyjaśnień Q Sp. z o. o., w imieniu której wyjaśnienia złożył prezes zarządu R.P. w piśmie z dnia [...] lutego 2009 r. i zeznań I.L. dotyczące okoliczności likwidacji przedmiotowych towarów nie wpłynęły na dokonane w sprawie ustalenia. Istotne dla sprawy są bowiem przyczyny powstania strat w towarach handlowych w wysokości 44.359,68 zł, które miały decydujące znaczenie dla zasadności zaliczenia jej, bądź nie, do kosztów uzyskania przychodów za rok 2004 r.

Organy podatkowe nie kwestionowały faktu, że przedmiotowa strata nie wystąpiła, ale to, że skarżąca nie wykazała, iż dołożyła wszelkich starań w celu niedopuszczenia do jej powstania albo zminimalizowania jej wielkości, co jednoznacznie wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Wbrew twierdzeniom skargi, prawidłowe jest również stanowisko organu w zakresie wystąpienia przesłanki wystąpienia do sądu powszechnego z powództwem z art. 199 a § 3 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią ww. przepisu, jeżeli z dowodów zgromadzonych w toku postępowania, w szczególności zeznań strony, chyba że strona odmawia składania zeznań, wynikają wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe, organ podatkowy występuje do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia tego stosunku prawnego lub prawa. Spełnienie wszystkich wskazanych w tym przepisie przesłanek obliguje organ podatkowy do wystąpienia z powództwem, którego formalnoprawną podstawę stanowi art. 189 § 1 k.p.c w zw. z art. 189 k.p.c.

Podkreślić należy, że co do zasady organ podatkowy powinien samodzielnie przeprowadzić postępowanie podatkowe i rozstrzygać o wszystkich istotnych z prawnopodatkowego punktu widzenia okolicznościach sprawy, a dopiero w przypadku zaistnienia wątpliwości, co do istnienia stosunku prawnego lub prawa powinien wystąpić z powództwem do sądu powszechnego.

Od ustalenia stosunku prawnego lub prawa należy odróżnić ustalenia stanu faktycznego lub faktu, które nie mogą być przedmiotem odrębnego postępowania. W doktrynie ugruntowane jest stanowisko, że art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej odnosi się wyłącznie do kwestii ustaleń w zakresie prawa lub stosunku prawnego, nie dotyczy natomiast ustalenia przez sąd powszechny stanu faktycznego lub faktu (wyrok NSA z dnia 01 kwietnia 2008 r. sygn. akt I FSK 1475/06). Jest to domena wyłącznie organów, sąd powszechny w trybie art. 189 k.p.c. nie jest uprawniony do ustalenia faktów. Wobec powyższego do ustalenia i oceny stanu faktycznego zastosowanie mają przepisy Ordynacji podatkowej. Skoro sporne są ustalenia stanu faktycznego w zakresie udzielenia pożyczki i jej zwrotu nie zachodziła podstawa do wystąpienia do sądu z powództwem o ustalenie. Kwestie związane z realizacją i wykonaniem umowy dotyczą sfery faktów, a nie istnienia bądź nieistnienia stosunku prawnego lub prawa. Nie są zasadne twierdzenia skarżącej, że okoliczność, iż pożyczkodawca nie ujawnił ewentualnych przychodów na terenie kraju, czy też nie zgłosił właściwym organom przywozu na teren kraju środków pieniężnych, zgodnie z wymaganymi przepisami prawa, nie ma żadnego znaczenia dla oceny skuteczności zawartej umowy i faktu jej wykonania. Okoliczności te są jednym z elementów ustaleń stanu faktycznego i podlegają ocenie organów na podstawie art.191 Ordynacji podatkowej.

Ustalenia poczynione w sprawie bezsprzecznie dowodzą, że do żadnego urzędu skarbowego w kraju nie wpłynęły informacje od ewentualnych płatników podatku, ani sam M.K.Z. nie złożył żadnego zeznania, deklaracji czy informacji o osiągniętych przychodach/dochodach. A.Z. przesłuchana w charakterze świadka zeznała, że w okresie 2004-2006 i przed 2004 rokiem nie pożyczała M.K.Z. żadnych pieniędzy oraz, że były mąż nie łoży na utrzymanie ich dzieci. Ponadto kwoty 600.000 euro nie mógł on przywieźć do kraju, w tym ze Szwajcarii, co potwierdziły izby celne i Straż Graniczna.

Również zarzut dotyczący nie wszczęcia postępowania w przedmiocie nieujawnionych źródeł przychodów jest bezzasadny. Przesłanką bowiem do wszczęcia tego postępowania, jak trafnie wskazał to organ, jest istnienie nadwyżki wydatków nad przychodami. Natomiast wydatku w postaci przekazania środków pieniężnych w ramach pożyczki, co wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, M.K.Z. nie poniósł.

Dokonane przez organy podatkowe ustalenia faktyczne oraz wyprowadzone na ich podstawie wnioski są spójne i jednoznacznie dowodzą, że M.K.Z. nie otrzymał zwrotu tej pożyczki ani w dacie wynikającej z umowy pożyczki, tj. w dniu [...] grudnia 2005 r. bowiem w tym czasie przebywał w Areszcie Śledczym, ani w dacie wynikających z dokumentów Spółki, tj. w dniu [...] grudniu 2006 r. bowiem w tym czasie przebywał w Zakładzie Karnym. Istotne jest również to, że dane zawarte w dowodach skarżącej mających dokumentować zwrot pożyczki były niezgodne ze stanem faktycznym (wskazany numer paszportu był nieważny, a imiona zmienione). Ponadto na konto M.K.Z. w trakcie pobytu ww. placówkach nie wpłynęła kwota wynikająca z umowy pożyczki. Jedyną zarejestrowaną wpłatą na rzecz ww. była kwota 300 zł wpłacona przez jego matkę. Z informacji przekazanych przez te placówki wynika również, że M.K.Z. nie były udzielane przepustki, a wśród odwiedzających nie było R.P..

Bezsporne jest, że w dniu [...] stycznia 2004 r. R.P. przyjął do kasy skarżącej kwotę 2.815.500 zł. Fakt otrzymania powyższej kwoty wynika również z rozdysponowania środków z kasy skarżącej, którymi regulowane były należności celne i podatkowe oraz zobowiązania z tytułu transportu importowanych towarów. Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych wiąże obowiązek podatkowy z osiągnięciem dochodu bez względu na to, z jakich źródeł dochód ten został osiągnięty (art. 7 ustawy). Wobec nie wskazania innego źródła pochodzenia ww. środków pieniężnych prawidłowo uznały organy podatkowe, że stanowią one przychód skarżącej za 2004 r. Zgodnie bowiem z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przychodami są otrzymane pieniądze.

Z tych też przyczyn oraz na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę.

/-/ J. Niedzielski /-/ B. Rennert /-/ D. Skupień