Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2195/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 133 par 1, art 134 par 1, aret 145 par 1 pkt 1 lit c, par 14 ust 1
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Teresa Zyglewska (spr.) Protokolant asystent Agnieszka Chorab po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J.M. i A.Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 333/11 w sprawie ze skargi J.M. i A.Ż. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [..] grudnia 2010 r. nr [..] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

II OSK 2195/11

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 30 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Krakowie oddalił skargę J.M. i A.Ż. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie w przedmiocie umorzenia postępowania.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd wskazał następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tarnowie wpłynęły pisma H.B. oraz Z.Ż. zarzucające J.G. samowolne wykonywanie robót budowlanych na drodze wiejskiej w B.R.

PINB w dniu 6 listopada 2007 r. przeprowadził oględziny, podczas których stwierdził, że na działce nr [..], pomiędzy działkami nr [..] i [..] w B.R. wykonane jest utwardzenie z kostki brukowej. Długość terenu utwardzonego pomierzona pośrodku szerokości wynosi 22,39 m. Szerokość drogi utwardzonej przy ul. [..] wynosi: w miejscu załamania 3,49 m i od strony działki nr [..] do cokołu - 4,34 m i 4,30 m do fundamentu pod słupek ogrodzenia od strony działki nr [..]. Kostka brukowa ułożona jest na całej długości bezpośrednio przy cokole ogrodzenia działki nr [..], natomiast od strony działki nr [..] pozostawiony jest pas gruntu nieutwardzonego o nieregularnej szerokości od 8 cm do 50 cm. Szerokość utwardzenia kostką brukową od strony ulicy [..] na odcinku do załamania jest stała i wynosi 3,49 m, w pozostałej części od załamania na długości 8,63 m utwardzenie rozszerza się do szerokości 4,34 m.

Starosta Powiatu Tarnowskiego przekazał uwierzytelnioną kserokopię zgłoszenia z dnia 16 stycznia 2007 r. o zamiarze wyłożenia części działki nr [..]

w B.R. kostką brukową wraz z załącznikami, złożonego przez J.G. i potwierdził, że nie wniósł sprzeciwu w drodze decyzji. W zgłoszeniu inwestor określiła lokalizację robót - działkę nr [..] w B.R. oraz zakres robót, jakie zamierzała wykonać, a mianowicie wyłożenie części działki nr [..] kostką brukową- drogi dojazdowej o długości 25 m i szerokości 3,5 m do 4,5 m.

Skoro ustalono, że inwestor dokonała skutecznego zgłoszenia o zamiarze wykonania utwardzenia gruntu na działce budowlanej nr [..] w B.R., roboty budowlane rozpoczęła po upływie 30 dni od dnia zgłoszenia

i wykonała je zgodnie ze zgłoszeniem, PINB uznał, że inwestor nie naruszył przepisów ustawy Prawo budowlane i nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że roboty budowlane polegające na utwardzeniu gruntu i wykonaniu dojazdu, prowadzone były nielegalnie. Dlatego też decyzją z dnia [..] grudnia 2007 r. znak: [..], wydaną na podstawie art. 104 i 105 § 1 kpa, art. 80 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.), umorzył postępowanie w sprawie legalności budowy utwardzenia powierzchni gruntu wykonanego z kostki brukowej na działce budowlanej nr [..] w B.R. - przejazdu do ulicy [..] w B.R., przez J.G. na podstawie skutecznego zgłoszenia o zamiarze jego budowy z dnia

16 stycznia 2007 r.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosły Z.Ż. oraz H.B. Odwołania uzasadniano brakiem zgody sąsiadów na dokonywanie jakichkolwiek inwestycji na drodze oraz wkroczenie w granice działek sąsiadów. Odwołujące się domagały się również likwidacji kabla elektrycznego prowadzonego wzdłuż drogi.

Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie decyzją z dnia [..] grudnia 2010r. znak: [..], wydaną na podstawie

art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 kpa oraz art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja była prawidłowa. MWINB na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w Tarnowie z dnia 15 kwietnia 2010r., sygn. akt I Ns 200/10 ustalił, że spadkobiercami po zmarłej w dniu [..] października 2009 r. Z.Ż. są M.M., Z.M., J.M., S.Ż. i A.Ż. Pismem z dnia 1 czerwca 2010 r. MWINB wezwał spadkobierców do wyjaśnienia, czy podtrzymują zarzuty zawarte w odwołaniu Z.Ż. pod rygorem uznania zarzutów odwołania za podtrzymane w wypadku braku złożenia przez nich oświadczenia odmiennego w terminie 7 dni od otrzymania wezwania. Wobec braku sprzeciwu spadkobierców, MWINB uznał za podtrzymane zarzuty odwołania Z.Ż. W ocenie MWINB organ I instancji słusznie uznał, że skoro inwestor dokonał zgłoszenia przedmiotowych robót, rozpoczął je po upływie terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, a roboty zostały wykonane zgodnie ze zgłoszeniem, nie zachodziły przesłanki do stwierdzenia, że przedmiotowa inwestycja zrealizowana została sprzecznie z przepisami prawa. Ponadto inspektorzy PINB w sposób jednoznaczny ustalili, że wymiary drogi dojazdowej do działki nr [..] w B.R. są zgodne z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tj. minimalna szerokość jezdni została zachowana i wynosi więcej niż szerokość minimalna, tj. 3 m. Na podstawie zaś wypisu z rejestru gruntów PINB ustalił, że działka nr [..] stanowi działkę budowlaną, na której znajduje się dom mieszkalny, należący do inwestora J.G. Dlatego zasadnie PINB umorzył postępowanie, bowiem stało się ono bezprzedmiotowe.

Skargę na decyzję MWINB w Krakowie wniosły J.M. i A.Ż. W uzasadnieniu skargi podniesiono nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego poprzez błędne obliczenie szerokości i długości drogi dojazdowej. Podtrzymano twierdzenie, że inwestycja stanowi samowolę budowlaną.

W odpowiedzi na skargę MWINB w Krakowie podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wyrokiem z dnia 30 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Krakowie oddalił skargę.

Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 i art. 29 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego wykonywanie robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych wymaga od inwestora dokonania zgłoszenia zamiaru ich budowy do właściwego organu. Ponadto przepis § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) stanowi, że do działek budowlanych oraz budynków i urządzeń

z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 m. Natomiast stosownie do

art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że organy nadzoru budowlanego prawidłowo przyjęły, iż utwardzenie powierzchni gruntu wykonane z kostki brukowej na działce budowlanej nr [..] w B.R. - przejazdu do ulicy [..] w B.R., nie stanowiło naruszenia prawa. W ocenie Sądu I instancji bezspornym jest, że inwestor J.G. dokonała zgłoszenia planowanych robót, a właściwy organ nie wniósł wobec nich sprzeciwu. Ponadto ustalenia dokonane przez organy w terenie jednoznacznie wskazują, że przy realizacji zgłoszonych robót inwestor nie wykroczył poza ramy dokonanego zgłoszenia, ani też nie spowodował naruszenia przepisów określających wymogi wobec dróg dojazdowych do drogi publicznej. Zarzuty podniesione przez skarżących polegały jedynie na kwestionowaniu ustaleń faktycznych dokonanych przez organy bez powołania okoliczności na poparcie twierdzeń skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny wywodził, że nieuzasadnione było zarzucanie inwestorowi samowoli budowlanej, skoro dokumenty zgromadzone w toku postępowania wskazują, że inwestor dopełnił wymogów związanych z rozpoczęciem robót budowlanych podlegających zgłoszeniu. Skoro zaś organy nadzoru budowlanego nie znalazły podstaw do zakwestionowania wykonanych robót budowlanych, kontrolowane postępowanie podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 kpa.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosły J.M. i A.Ż.

Skarżące kasacyjnie zarzuciły naruszenie art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 i 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak wnikliwego i kompleksowego przeanalizowania materiału dowodowego w sprawie, w szczególności okoliczności dotyczących kwestii prawidłowości sposobu dokonania pomiarów utwardzonego terenu na działce nr [..] w B.R. pomiędzy działkami [..] i [..].

Ponadto skarżące kasacyjnie zarzuciły naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c

w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy polegające na pominięciu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ustosunkowania się do podniesionych w skardze do WSA zarzutów w zakresie braku prawidłowego ustalenia faktycznego oraz zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a., co uniemożliwia prawidłową weryfikację postępowania, a przez to kontrolę kasacyjną.

W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku

i zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd I instancji abstrahuje od faktu, że w aktach sprawy znajduje się dokumentacja fotograficzna, która zdaniem J.M. i A.Ż. potwierdza nieprawidłowości w zakresie ustaleń w przedmiocie rzeczywistych wymiarów dokonanego utwardzenia na działce nr [..] w B.R. Zdaniem skarżących kasacyjnie dopiero kompleksowa analiza pozwoliłaby na ocenę, czy szerokość jezdni jest prawidłowa w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Ponadto w uzasadnieniu skargi wywodzono, że skarżące nie wskazały wprost zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. jednakże z samego uzasadnienia skargi można przyjąć, że został on przez skarżące sformułowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny pominął zaś tą kwestię i nie ustosunkował się do tego zarzutu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres.

Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Tego rodzaju stan rzeczy sprawia, że zarzuty skargi kasacyjnej wywierają doniosły wpływ na przebieg i wynik postępowania kasacyjnego, wyznaczając zakres wspomnianej kontroli instancyjnej.

Przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 174 p.p.s.a. skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach:

- naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

- naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania

w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Są to dwie odrębne podstawy kasacyjne, które nie podlegają łączeniu, ponieważ odnoszą się do różnego rodzaju uchybień. O ile zarzut naruszenia prawa procesowego ma na celu wykazanie, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd

w zaskarżonym wyroku jest nieprawidłowy, o tyle przy ocenie zarzutu naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, ocenie podlega proces subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego.

Kwestie dotyczące ustalenia stanu faktycznego podważać można za pomocą zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego, zaś podstawę prawną rozstrzygnięcia - za pomocą zarzutu naruszenia prawa materialnego (w ramach podstawy wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), ewentualnie poprzez zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w powiązaniu z przepisami prawa materialnego (por. uchwała z dnia 15 lutego 2010 r. i wyrok NSA z dnia 18 lutego 2009 r., sygn. akt I GSK 450/08, publ. Lex nr 516681, wyroki NSA: z dnia 5 października 2010 r.).

W rozpoznawanej sprawie pierwszy z zarzutów dotyczy naruszania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw.

z § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez brak wnikliwego i kompleksowego przeanalizowania dowodowego

w sprawie, w szczególności kwestii prawidłowości sposobu dokonywania pomiarów utwardzonego terenu na działce nr [..].

Zarzut powyższy nie jest uzasadniony.

W sprawie bowiem, wbrew twierdzeniom skarżących kasacyjnie nie doszło do naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a.

Naruszenie tego przepisu może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej jedynie wówczas, gdy skarżące kasacyjnie wykazałyby konkretne zdarzenia wynikające z akt sprawy, których sąd pierwszej instancji nie uwzględnił oraz ich wpływ na wynik sprawy ( por. wyrok NSA z 14 lutego 2012 r., II OSK 2199/10, LEX nr 1145572 ).

Zauważyć należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, iż ustalenia dokonane przez organ w terenie jednoznacznie wskazują, że przy realizacji zgłoszonych robót inwestor nie wykroczył poza ramy dokonanego zgłoszenia ani też nie spowodował naruszenia przepisów określających wymogi wobec dróg dojazdowych do drogi publicznej. Ponadto Sąd I instancji zauważył, że zarzuty podniesione przez skarżące polegały jedynie na kwestionowaniu ustaleń faktycznych dokonanych przez organy bez powołania okoliczności na poparcie tych twierdzeń.

Z powyższego jednoznacznie wynika, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny ustosunkował się do zarzutu skargi dotyczącego wadliwości w ustaleniu stanu faktycznego i nie dopatrzył się przy tym naruszenia przepisów postępowania, które skutkowałyby wyeliminowaniem zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego.

Powoływanie się przez skarżące na fakt szeregu zastrzeżeń co do dokonanych pomiarów utwardzenia działki nr [..] położonej w B.R. nie znajduje uzasadnienia w materiale sprawy. Potwierdza to protokół oględzin dokonanych w dniu 6 listopada 2007 r. z udziałem między innymi J.M. i A.Ż., które nie zgłaszały żadnych zastrzeżeń do dokonanych pomiarów.

Także wywody dotyczące nieuwzględnienia w ocenie skarżących kasacyjnie dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach sprawy nie skutkuje stwierdzeniem naruszenia dyspozycji art. 133 § 1 p.p.s.a. Uzasadnienie Sądu I instancji nie daje bowiem podstaw do wysnucia wniosku, iż rozpoznanie sprawy nastąpiło z pominięciem materiałów znajdujących się w aktach postępowania administracyjnego.

Ponadto należy podnieść, iż skarżące kasacyjnie nie wykazały w jaki sposób powyższa okoliczność, w ich ocenie, wpłynęła na wynik sprawy.

Obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, wyrok sądu I instancji byłby inny (por. wyrok NSA z 18 kwietnia 2012r., II GSK 315/1, LEX nr 1219014, wyrok NSA z 18 stycznia 2012 r., I FSK 215/11, LEX nr 1110111)

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego także zarzut naruszenia

art. 134 § 1 p.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie.

Przepis ten stanowi, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany granicami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. może być usprawiedliwiony tylko wówczas, gdyby w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, iż sąd powinien je dostrzec i uwzględnić, bez względu na treść zarzutów sformułowanych w skardze wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego ( por. wyrok NSA z 28 lutego 2012r., II OSK 2395/10, LEX nr 1138160 ).

W rozpoznawanej sprawie z przyczyn opisanych powyżej sytuacja taka nie zachodzi.

Ostatni z przytoczonych przepisów zawartych w zarzucie pierwszym stanowi §14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 2002r., nr 75, poz. 690 ze zm.).

Przepis ten jest przepisem prawa materialnego. Błędne zastosowanie przepisów materialnoprawnych pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. Skoro więc ustalenia faktyczne, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostały skutecznie zakwestionowane to zarzut naruszenia prawa materialnego w rozpatrywanej sprawie jest nieuzasadniony ( por. wyrok NSA

z 10 lipca 2012r., II FSK 105/11, LEX nr 1217383).

Drugi z zarzutów skargi kasacyjnej także nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżące kasacyjnie zarzucają naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a.

Zarzut naruszenia tego przepisu może być skuteczny tylko wtedy, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną,

w szczególności gdy nie zawiera któregoś z elementów konstrukcyjnych wymienionych w powyższym przepisie ( por. wyrok NSA z dnia 10 lipca 2012r., II GSK 1807/11, LEX nr 1219231).

W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie zachodzi, albowiem uzasadnienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spełnia wymagania zakreślone

art. 141 § 1 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniom skarżących w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniesiono się do podniesionego w skardze zarzutu w zakresie braku prawidłowego ustalenia stanu faktycznego.

Natomiast odnośnie naruszenia art. 7 k.p.a. uzasadnienie Sądu I instancji nie zawiera rozważań w tym zakresie albowiem, jak przyznała strona skarżąca naruszenie tego przepisu nie zostało wyartykułowane wprost w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zaś nie stwierdził jego naruszenia mając na względzie treść art. 134 § 1 p.p.s.a.

Nadto zauważyć należy, że artykuł ten formułuje trzy zasady, to jest legalizmu, prawdy obiektywnej i wyważenia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.

Skarżące kasacyjnie zaś nie uzasadniły powyższego zarzutu. Rozpoznając sprawę

w granicach skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami i nie ma prawa, aby rozwijać czy też doprecyzowywać stawiane zarzuty kasacyjne.

Przedmiotem oceny sądu są jedynie te zarzuty kasacyjne, które strona sformułowała i uzasadniła zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Jeśli strona nie sformułowała zarzutów zgodnie z powołanymi przepisami, to działający na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie może dokonać ich merytorycznej oceny ( por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012r., II FSK 2630/10, LEX 1217405).

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżących wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepis art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego

z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa ( art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 – 261 p.p.s.a.

Pełnomocnik skarżących oświadczenie o jakim mowa w § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) zawarł w skardze kasacyjnej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie

art. 184 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.