Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 393/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.  160 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1000
law: Ustawa z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), Sędzia WSA Cezary Kosterna, Protokolant Specjalista Mariola Pronobis, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 października 2020 r. w Radomiu sprawy ze skargi A. W. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Syg. akt VIII SA/Wa 393/20

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2020 roku, nr [...]Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2018 roku, poz. 2096 ze zm. dalej jako kpa) i art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych ( DZ.U z 2016 roku, poz. 922 oraz 2018 roku, poz. 138 dalej jako ustawa) oraz art. 6 ust.1 lit.c) Rozporządzenia Europejskiego i Rady(UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 roku w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE ogólne rozporządzenie o ochronie danych( Dz.Urz. UE z dnia 4 maja 2106 roku. L 119/1 dalej RODO), po rozpoznaniu wniosku A. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia[...] czerwca 2019 roku, nr [...] wydaną w sprawie jego skargi na przetwarzanie jego danych osobowych przez Wójta Gminy [...]– utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna.

Do Biura Ochrony Danych Osobowych( obecnie Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych) wpłynęła skarga A. W. na przetwarzanie jego danych osobowych przez Wójta Gminy [...]. Skarżący zakwestionował przetwarzanie jego danych osobowych przez wójta dotyczących jego pochodzenia( odnoszących się do jego zmarłej matki). Wskazał, że ,, w dniu 22 kwietnia 2013 roku Urząd Gminy [...] wydał zawiadomienie nr [...]dotyczące zmiany numeru porządkowego jego nieruchomości położonej w miejscowości B.. Uzasadnienie tego zawiadomienia jego zdaniem zawierało poważne błędy merytoryczne co do ustalonego stanu faktycznego, a najbardziej bolesne było dla niego fałszywe informacje dotyczące jego matki’’. Wyjaśniał, iż w przedmiotowym zawiadomieniu podane były zupełnie inne dane dotyczące jego matki. Faktycznie w 1963 roku był zameldowany pod adresem B. [...], ponieważ jego dziadek był jego opiekunem prawnym. Jednak niemożliwym było aby w tym czasie zameldowany był wraz z jego matką ponieważ od przeszło dekady ona nie żyła.

Z tego względu jego zdaniem Urząd Gminy dopuścił się fałszerstwa dokumentów, w następstwie czego w obrocie prawnym pozostają dokumenty stwierdzające nieprawdę co do jego danych osobowych.

W piśmie z dnia 9 października 2014 roku skarżący wniósł o przywrócenie stanu zgodnego z rzeczywistością( wycofanie dokumentów stwierdzających nieprawdę co do jego danych osobowych – w zakresie tożsamości jego matki). We wskazanym piśmie skarżący wskazał, iż Urząd Gminy [...] powoływał się na rejestr mieszkańców gminy S., powiat K. na lata 1962 – 1977 .

W ocenie skarżącego gmina naruszyła przepisy ustawy o ochronie danych osobowych – najpierw prowadząc postępowanie administracyjne i wydając zawiadomienie z dnia 22 kwietnia 2013 roku oraz późniejsze dokumenty ponieważ przetwarzała jego dane osobowe zawarte w papierowym rejestrze mieszkańców gminy S. powiat K.1962 – 1977, do czego po dniu 31 grudnia 2010 roku nie miała prawa – przepisy o ewidencji ludności narzuciły wymóg przetwarzania danych dotyczących ewidencji ludności w systemie teleinformatycznym.

Skarżący zakwestionował również udostępnienie jego danych osobowych zawartych w zawiadomieniu do Urzędu Statystycznego w R..

Organ ustalił następujący stan faktyczny.

Skarżący urodził się [...] roku w K. i jest synem S.W. oraz M. W. z domu S.. Matka skarżącego żyła od [...] grudnia 1925 roku do [...] maja 1951 roku.

Wójt Gminy [...]prowadził postępowanie administracyjne nr [...] w przedmiocie zmiany numeracji porządkowej w miejscowości B. z uwagi na istnienie podwójnej numeracji porządkowej nieruchomości w tej miejscowości. Dane dotyczące zameldowania osoby, którą gmina utożsamiała z matką skarżącego były zawarte w zbiorze danych ,, rejestr mieszkańców gminy S., powiat K. na lata 1962 – 1977 i były wykorzystane przez organ do realizacji zadań z zakresu numeracji porządkowej.

W dniu [...] kwietnia 2013 roku Wójt Gminy [...] skierował do skarżącego zawiadomienie w sprawie nr [...] o tym, że dla nieruchomości położonej w miejscowości B., oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] posiadającej dotychczasowy adres B. [...], zmienia się numer porządkowy – B. [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy wyroku z dnia 22 kwietnia 2015 roku, syg. akt VIII SA/Wa 997/14 stwierdził bezskuteczność czynności organu w przedmiocie zmiany numeracji porządkowej nieruchomości.

Skarżący w dniu 26 kwietnia 2013 roku złożył w Urzędzie Gminy wniosek o unieważnienie wyżej powołanego zawiadomienia wskazując, iż w uzasadnieniu zawiadomienia zostały wskazane ,, okoliczności niezgodne ze stanem faktycznym ‘’. Argumentował, iż jego matka M. W. z domu S. zmarła w 1951 roku, a więc nie mogła być zameldowana pod adresem B. [...] od początku założenia ewidencji ludności tj. od 1963 roku. W jego ocenie sformułowanie zawarte w zawiadomieniu narusza jego dobra osobiste i fałszuje jego życiorys.

Organ Wójt Gminy [...] w wyjaśnieniach wskazywał, iż organ dopiero z pisma GIODO uzyskał informacje dotyczące matki skarżącego ( zameldowanie, data urodzenia data zgonu). Na dzień zawiadomienia nie posiadał żadnej wiedzy na ten temat. Organ wskazał, iż A. W.nie składał do urzędu o weryfikację danych jego matki w ramach bazy danych PESEL. Wójt nie wszczął z urzędu postępowania mającego na celu sprostowanie danych osobowych skarżącego będących w zasobach Gminy [...]. Wójt nie powiadomił również gminy S. o zgłoszonych przez skarżącego nieprawidłowościach dotyczących Rejestru gminy S. powiat K. za lata 1962 – 1977, ponieważ przedmiotowy rejestr znajduje się w zasobach archiwalnych Urzędu Gminy [...].

Wójt udostępnił dane osobowe A. W. zawarte w zawiadomieniu z [...] kwietnia 2013 roku przekazując je do Urzędu Statystycznego w R..

Skarżący zarzucił naruszenie art. 160 ust.2 ustawy z dnia 10 maja 2018 roku o ochronie danych osobowych poprzez wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia z zastosowaniem RODO choć z przywołanego przepisu to nie wynika, naruszenie art. 7 kpa poprzez prowadzenie postepowania w sposób tendencyjny, art.8 kpa poprzez podważenie zasady zaufania do władzy publicznej, art. 77 kpa poprzez niezebranie materiału w sposób wyczerpujący, art. 79a § 1 kpa brak wypełnienia obowiązku wskazania przesłanek zależnych od strony, art. 80 kpa poprzez błędną ocenę zebranego materiału w sprawie oraz art. 18 ust.1 ustawy poprzez niewykorzystanie ustawowych kompetencji organu, choć istniały do tego podstawy.

Odnosząc się do naruszenia art. 160 ust.2 ustawy z 10 maja 2018 roku o ochronie danych osobowych poprzez wydanie rozstrzygnięcia z zastosowaniem przepisów RODO organ wskazał, że Polska jako członek Unii Europejskiej jest zobowiązana stosować wprost rozporządzenie unijne jako akt prawa unijnego. Zasada bezpośredniego stosowania w państwach unijnych wynika z art. 288 zdanie trzecie Traktatu o funkcjonowaniu UE.

Organ dokonał oceny przetworzenia przez Wójta danych skarżącego w zakresie prawa materialnego w oparciu o przepisy RODO, a w zakresie proceduralnym ustawy o ochronie danych osobowych z 1997 roku.

Niezasadny jest zdaniem organu zarzut naruszenia wskazanych przepisów procedury art. 7, art. 8, art. 80 kpa ponieważ organ wydając przedmiotową decyzję przedsięwziął przewidziane prawem czynności służące wnikliwemu i rzetelnemu ustaleniu okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy i zebraniu materiału dowodowego potrzebnego do rozstrzygnięcia jej decyzją administracyjną. W sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy w sprawie. Dokładnie poinformował stronę o motywach, którymi kierował się rozstrzygając sprawę i wskazał fakty na których się oparł oraz wyjaśnił podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów, które zdecydowały o jej treści. Odnośnie przepisu art. 79a kpa to zdaniem organu nie miał on zastosowania w niniejszej sprawie.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 18 ustawy.

Zdaniem organu aby mogło dojść do wydania decyzji merytorycznej w sprawie na podstawie tego przepisu dane osobowe skarżącego musiałyby być przetwarzane w dacie wydawania decyzji z naruszeniem przepisów o ochronie danych osobowych. Jak wynika z ustaleń czynności Wójta( zawiadomienie) z dnia [...] kwietnia 2013 roku nr [...] w przedmiocie zmiany numeracji porządkowej nieruchomości zawierające dane osobowe skarżącego będące przedmiotem niniejszego postępowania zostały wyeliminowane z obrotu prawnego wyrokiem WSA w Warszawie z 22 kwietnia 2015 roku, syg. akt VIII SA/Wa 997/14, który stwierdził bezskuteczność czynności wójta. Aktualnie zawiadomienie nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 roku jako materiał dowodowy, przetwarzany jest w celach archiwalnych na podstawie przepisów prawa.

Prezes Urzędu w ramach swoich kompetencji nie jest uprawniony do dokonywania kontroli instancyjnej innych organów(wójta, czy sądu) w procesie stosowania przepisów prawa, a następnie wkraczania swoimi nakazami w materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy administracyjnej.

Organ wydając decyzję administracyjną zobowiązany jest do jej rozstrzygnięcia w oparciu o stan faktyczny istniejący w chwili wydawania decyzji.

Przesłanki przetwarzania danych osobowych( danych zwykłych) zostały wskazane w art. 6 ust.1 RODO. Istotne znaczenie ma przesłanka wynikająca z art. 6 ust.1 RODO, zgodnie z którą administrator jest uprawniony do przetwarzania danych osobowych w przypadku gdy m.in. przetwarzanie jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze.

Stosownie do motywu 45 Preambuły RODO jeżeli przetwarzanie odbywa się w celu wypełnienia obowiązku prawnego, któremu podlega administrator lub jeżeli jest to niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej podstawę przetwarzania danych stanowić powinno prawo Unii lub prawo państwa członkowskiego. Niniejsze rozporządzenie nie nakłada wymogu aby dla każdego indywidualnego przetwarzania istniało szczegółowe uregulowanie prawne.

Zdaniem organu przy ocenie sprawy należało wziąć pod uwagę przepisy ustawy z 14 lipca 1983 roku o narodowym zasobie archiwalnym(DZ.U z 2019 roku, poz. 553) oraz ustawy z 24 września 2010 roku o ewidencji ludności( DZ.U z 2018 roku, poz. 1397) i ustawy z 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne( DZ.U z 2016 roku, poz. 1629).

Zgodnie z art. 47a ust.1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne do zadań gminy należy ustalanie numerów porządkowych oraz zakładanie i prowadzenie ewidencji miejscowości, ulic i adresów. Przepisy rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 stycznia 2012 roku( DZ.U z 2012 roku, poz. 125) określają natomiast w jaki sposób numery porządkowe powinny być tworzone, zmieniane i aktualizowane.

Wójt przeprowadził postępowanie w sprawie zmiany numeracji porządkowej w miejscowości B. W jego toku Wójt w dniu [...] kwietnia 2013 roku skierował do skarżącego zawiadomienie o zmianie numeru porządkowego jego nieruchomości. Skarżący podważył tę czynność wnosząc o unieważnienie przedmiotowego zawiadomienia. WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2015 roku stwierdził bezskuteczność czynności wójta w przedmiocie zmiany numeracji porządkowej skarżącego. W związku z powyższym dokumenty stanowiące materiał dowodowy postępowania administracyjnego nr [...] aktualnie są przetwarzane przez organ w celach archiwalnych, podobnie jak rejestr mieszkańców gminy S., powiat K. 1962 – 1977. Dokumenty stanowią materiały archiwalne.

Przedmiotowe zawiadomienie jest dokumentem, który został wytworzony przez organ administracji publicznej i dotyczy sfery faktów przez ten organ dokonanych więc podlega archiwizacji. W związku z powyższym przedmiotowy dokument będzie archiwizowany przez okres wymagany przez przepisy prawa. Na organach samorządu terytorialnego spoczywa obowiązek odpowiedniego ewidencjonowania, przechowywania i ochrony dokumentacji archiwalnej.

Jeżeli wolą skarżącego było sprostowanie jego danych osobowych odnoszących się do sfery pochodzenia( w zakresie danych zmarłej matki) przetwarzanych przez wójta w zbiorach gminy tj. w rejestrze mieszkańców, powinien złożyć stosowny wniosek o sprostowanie danych. Z materiału dowodowego nie wynika by skarżący poza wskazaniem błędów wójta zawartych w zawiadomieniu podjął działania mające na celu sprostowanie tych danych. Procedura zmian w rejestrze mieszkańców została uregulowana w ustawie o ewidencji ludności. Organy w myśl art. 11 ustawy o ewidencji ludności regulujące postępowanie sprawdzające, na wniosek lub z urzędu dokonują sprawdzenia danych zawartych w rejestrze PESEL oraz rejestrach mieszkańców.

Skargę na decyzję organu odwoławczego złożył A. W..

Zasadniczo podnosił, iż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja są dla niego krzywdzące, uniemożliwiają ochronę jego danych osobowych i jako wadliwe winny być wyeliminowane z obrotu prawnego.

Jego zdaniem Urzędu Ochrony Danych Osobowych ustalając okoliczności sprawy pomija istnienie dwóch wyroków sądów administracyjnych, które zapadły w jego sprawie co narusza przepis art. 170 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W dalszych wywodach uzasadnienia skargi w punkach wskazuje na uchybienia procesowe organu, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Wskazuje na naruszenie przepisu art. 24 § 1 pkt 5 kpa ponieważ przy ponownym rozpoznaniu sprawy uczestniczył pracownik organu, który brał udział przy pierwszym rozpoznaniu sprawy. Zarzucał, iż organ nie odniósł się do większości zarzutów przedstawionych w jego wniosku z 10 lipca 2019 roku. Zdaniem skarżącego za błędny należy uznać pogląd, iż akt, czynność organu w postaci zawiadomienia z dnia [...] kwietnia 2013 roku został wyeliminowany z obrotu prawnego przez wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2015 roku oraz to, że przedmiotowy dokument został zgodnie z prawem zarchiwizowany. W jego ocenie archiwizacji nie powinny podlegać dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe. Organ nie zauważył, iż jego matka M. W. z domu S. oraz osoba o nazwisku M. S. są to dwie różne osoby. Skutkiem utożsamiania tych dwóch osób może spowodować, iż łańcuch pokoleniowy mógł zostać przerwany, a skromna scheda zostawiona przez dziadków do jego rąk nie trafiła. Z tego powodu jego zdaniem tak ważne są relacje filiacyjne z rodzicami, dziadkami bo identyfikują tożsamość danego człowieka. Jako skarżący domagał się usunięcia nieprawdziwych danych osobowych, wytworzonych zawiadomieniem z dnia [...] kwietnia 2013 roku i innymi pismami powstałymi na jego bazie. Argumentował, iż mimo upływu sześciu lat odkąd zgłosił sprawę do organu ochrony danych osobowych, to nadal ten dokument z fałszywymi danymi osobowymi jest wykorzystywany, jak chociażby w decyzjach Urzędu Ochrony Danych Osobowych.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie i podtrzymywał dotychczas zaprezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2108 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 dalej jako p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba, że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji przeprowadza ocenę zgodności decyzji z prawem. W szczególności istotne jest ustalenie, czy w postępowaniu przed organami administracyjnymi zostały dostatecznie i w sposób prawidłowy wyjaśnione okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Ustalenie, iż okoliczności te nie zostały w zostały w sposób prawidłowy wyjaśnione uniemożliwia dokonanie oceny, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, w szczególności, czy nastąpiło naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy( por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 1981 roku, syg. akt S.A. 910/80, ONSA 1981, nr 1, poz. 7).

Należy jednocześnie wyraźnie zaznaczyć, że od dnia wejścia w życie Traktatu Akcesyjnego z dnia 16 kwietnia 2003 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864), na mocy, którego Polska stała się państwem członkowskim Unii Europejskiej, kontrola sądu administracyjnego obejmuje również zgodność rozstrzygnięć organów administracji publicznej z prawem europejskim (prawem Unii Europejskiej), rozumianym, jako całokształt dorobku prawnego Unii Europejskiej (acquis communautaire), w tym zasad ogólnych prawa europejskiego, interpretowanych oraz stosowanych w sposób jednolity na całym obszarze Unii Europejskiej.

Należy zauważyć, że zgodnie z zasadą pierwszeństwa, prawo Unii Europejskiej ma wartość nadrzędną nad prawem krajowym państw członkowskich Unii Europejskiej. Nie ulega wątpliwości, że zasada pierwszeństwa dotyczy wszystkich aktów wspólnotowych, które mają moc wiążącą. W konsekwencji, państwa członkowskie UE nie mogą więc stosować przepisu krajowego, który jest niezgodny z prawem UE, gdyż zasada pierwszeństwa gwarantuje jednolitą ochronę prawną obywateli na całym terytorium UE. Jednocześnie, nie ulega wątpliwości, że sądy krajowe muszą czuwać nad przestrzeganiem zasady pierwszeństwa.

Warto również zwrócić uwagę na zasadę bezpośredniego skutku prawa UE, która umożliwia podmiotom indywidualnym powoływanie się bezpośrednio na prawo unijne przed sądami i to niezależnie od tego, czy w prawie krajowym istnieją podobne regulacje prawne. W ten sposób zasada bezpośredniego skutku gwarantuje stosowanie i skuteczność prawa unijnego w krajach UE.

Zasada bezpośredniego skutku dotyczy nie tylko prawa pierwotnego zawartego w Traktatach UE, ale także aktów prawa wtórnego, a więc aktów przyjętych przez instytucje Unii Europejskiej na podstawie wspomnianego prawa traktatowego. W tym miejscu, należy jednak wyraźnie zauważyć, że zakres bezpośredniego skutku zależy od rodzaju danego aktu. W świetle zarówno przepisów traktatowych, jak i dotychczasowego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, pełny skutek bezpośredni mają przepisy rozporządzeń, które są bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich UE.

W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lutego 2020 r., zobowiązany był zbadać również jej zgodność z przepisami prawa europejskiego, w tym przede wszystkim regulacjami zawartymi w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych - zwane także: "RODO"; publikowane (w:) Dz.Urz.UE.L 119 z dnia 4 maja 2016 r. oraz Dz.Urz.UE.L 127 z dnia 23 maja 2018, str. 2 z późn. zm.). Wskazać należy, iż zgodnie z regulacją objętą art. 160 ust. 2 ustawy z dnia 10 maja 2018 roku o ochronie danych osobowych( DZ.U z 2019 roku, poz. 1781 dalej u.o.d.o), postępowania prowadzone przez GIODO, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy z 2018 r. "prowadzi się" na podstawie ustawy uchylanej, zgodnie z zasadami określonymi w kpa.

W pierwszej kolejności przypomnieć należy, że od dnia 25 maja 2018 r. w polskim porządku prawnym obowiązuje u.o.d.o. z 2018 r., niemniej jednak, zgodnie z przepisem przejściowym, zawartym w art. 160 ust. 2, postępowania prowadzone przez GIODO, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy z 2018 r. prowadzi się na podstawie ustawy uchylanej, zgodnie z zasadami określonymi w k.p.a. W orzecznictwie podkreśla się przy tym, że przepis ten odnosi się wyłącznie do "prowadzenia postępowania", zatem dotyczy tylko regulacji o charakterze procesowym, natomiast wobec braku przepisu intertemporalnego, który wyraźnie odsyła do regulacji materialnych decydujące znaczenie dla stosowania prawa materialnego ma okoliczność czy naruszenie będące przedmiotem sprawy ustało czy też trwa ono nadal (zob. szerzej: wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2019 r. o sygn. akt II SA/Wa 569/19; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W przedmiotowej sprawie w zakresie wszczęcia postępowania w sprawie wypowiadał się już Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 23 listopada 2017 roku w sprawie I OSK 135/16 oddalił skargę kasacyjną Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na wyrok WSA w Warszawie VIII SA/Wa 124/15, którym to wyrokiem sąd uchylił postanowienie GIDO o odmowie wszczęcia postępowania z wniosku A. W.. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, iż ,, nie można z góry odmówić trafności prezentowanemu konsekwentnie w toku całego postępowania poglądowi A. W., że kwestia relacji filiacyjnych między nim a jego matką należy do danych osobowych skarżącego w rozumieniu w rozumieniu art. 6 ust.1 ustawy o ochronie danych osobowych’’.

Nie można w ocenie Sądu zgodzić się ze stanowiskiem organu w zaskarżonej decyzji, iż przedmiotowe zawiadomienie z dnia [...] kwietnia 2013 roku nr [...] zostało wyeliminowane z obrotu prawnego wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2015 roku, VIII SA/Wa, gdzie sąd stwierdził bezskuteczność czynności wójta. Sam organ w następnym zdaniu uzasadnienia decyzji stwierdza, iż ,, zawiadomienie nr [...] z [...] kwietnia 2013 roku przetwarzane jest w celach archiwalnych na podstawie przepisów prawa.

Należy zauważyć, zgodnie z art. 4 pkt 2 RODO ,, przetwarzanie’’ oznacza operację lub zestaw operacji wykonywanych na danych osobowych lub zestawach danych osobowych w sposób zautomatyzowany lub niezautomatyzowanych takich jak: zbieranie, utrwalanie, organizowanie, porządkowanie, przechowywanie, adaptowanie lub modyfikowanie, pobieranie, przeglądanie, wykorzystywanie, ujawnianie przez przesyłanie, rozpowszechnianie lub innego rodzaju udostępnianie, dopasowywanie lub łączenie, ograniczanie, usuwanie lub niszczenie.

W niniejszej sprawie przedmiotowe zawiadomienie jest przechowane w archiwum. Z tego względu nie można uznać, iż w momencie wydawania decyzji nie zachodził proces ,, przetwarzania danych osobowych ‘’ skarżącego w postaci informacji dotyczących zameldowania skarżącego razem z matką pod określonym adresem w określonym czasie.

Zgodnie z art. 5 rozporządzenia RODO

1. Dane osobowe muszą być:

a) przetwarzane zgodnie z prawem, rzetelnie i w sposób przejrzysty dla osoby, której dane dotyczą ("zgodność z prawem, rzetelność i przejrzystość");

b) zbierane w konkretnych, wyraźnych i prawnie uzasadnionych celach i nieprzetwarzane dalej w sposób niezgodny z tymi celami; dalsze przetwarzanie do celów archiwalnych w interesie publicznym, do celów badań naukowych lub historycznych lub do celów statystycznych nie jest uznawane w myśl art. 89 ust. 1 za niezgodne z pierwotnymi celami ("ograniczenie celu");

c) adekwatne, stosowne oraz ograniczone do tego, co niezbędne do celów, w których są przetwarzane ("minimalizacja danych")

d) prawidłowe i w razie potrzeby uaktualniane; należy podjąć wszelkie rozsądne działania, aby dane osobowe, które są nieprawidłowe w świetle celów ich przetwarzania, zostały niezwłocznie usunięte lub sprostowane ("prawidłowość");

e) przechowywane w formie umożliwiającej identyfikację osoby, której dane dotyczą, przez okres nie dłuższy, niż jest to niezbędne do celów, w których dane te są przetwarzane; dane osobowe można przechowywać przez okres dłuższy, o ile będą one przetwarzane wyłącznie do celów archiwalnych w interesie publicznym, do celów badań naukowych lub historycznych lub do celów statystycznych na mocy art. 89 ust. 1, z zastrzeżeniem że wdrożone zostaną odpowiednie środki techniczne i organizacyjne wymagane na mocy niniejszego rozporządzenia w celu ochrony praw i wolności osób, których dane dotyczą ("ograniczenie przechowywania");

f) przetwarzane w sposób zapewniający odpowiednie bezpieczeństwo danych osobowych, w tym ochronę przed niedozwolonym lub niezgodnym z prawem przetwarzaniem oraz przypadkową utratą, zniszczeniem lub uszkodzeniem, za pomocą odpowiednich środków technicznych lub organizacyjnych ("integralność i poufność").

2. Administrator jest odpowiedzialny za przestrzeganie przepisów ust. 1 i musi być w stanie wykazać ich przestrzeganie ("rozliczalność").

Należy zauważyć, iż organ nie kwestionuje, iż w związku z procesem przetwarzania danych osobowych skarżącego( relacje filiacyjne między nim a matką – okres zameldowania w miejscowości B.) przez gminę [...] doszło do naruszenia zasad przetwarzania danych osobowych skarżącego. Wedle przepisu art. 5 ust.1 pkt d) rozporządzenia RODO dane osobowe, które są przetwarzane muszą być prawidłowe i w razie potrzeby uaktualniane. Niewątpliwie dane w zakresie zameldowania skarżącego razem z matką M. W. z domu S. pod adresem B. [...] w okresie od 1963 były nieprawdziwe, nieuaktualnione.

Jednak zgodnie z art. 22b ust.1 i 2 ustawy z 14 lipca 1983 roku o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach( DZ.U z 2019 roku, poz. 553) do przetwarzania danych osobowych przez jednostki, których mowa w art. 22 ust.1 pkt 1 i 2 oraz ust.2, w zakresie ich działalności archiwalnej, a także w zakresie przez jednostki, których mowa w art. 22 ust.1 pkt 1, dokumentacji określonej w art. 51a ust.1 i art. 51r, ogranicza się stosowanie :

- art. 16 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady(UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 roku w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE – rozporządzenie 2016/679, w ten sposób, że przetwarzający przyjmują od osoby, której dane dotyczą, pisemne sprostowanie lub uzupełnienie dotyczących jej danych osobowych, nie dokonując ingerencji w materiały archiwalne.

- art. 18 ust.1 lit. a i b rozporządzenia, w zakresie niezbędnym do zapewnienia korzystania z materiałów archiwalnych zgodnie z ustawą, bez naruszenia istoty ochrony danych osobowych zawartych w tych materiałach, także w przypadku pierwotnego zbierania danych w sposób bezprawny albo w przypadku nieprawdziwości, nieścisłości lub niekompletności danych. W przypadku, którym mowa w ust.1 sprostowanie lub uzupełnienie jest przechowywane i udostępniane odrębnie od materiałów archiwalnych, a informacje o ich wniesieniu zamieszcza się w odpowiednich środkach ewidencyjnych.

W związku z tym, iż przedmiotowe zawiadomienie jako część sprawy administracyjnej zakończonej i przekazanej do archiwizacji nie może być dokonana ingerencja w trybie art. 16 rozporządzenia RODO w materiały, a jedynie może być przyjęte pisemne sprostowanie lub uzupełnienie danych w trybie wyżej powołanych przepisów ustawy o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach. Z tego względu w ocenie Sądu rozstrzygnięcie w zaskarżonej decyzji jest prawidłowe.

Za niezasadne uznać należało podniesione przez Skarżącego zarzuty natury procesowej. W ocenie Sądu postępowanie Prezesa UODO było prawidłowe. Organ przeprowadził wymagane prawem postępowanie wyjaśniające wystarczające dla ustalenia okoliczności mających podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i dokonania oceny, czy zaszły prawem przewidziane warunki do wydania decyzji. Kluczowe bowiem w postępowaniu wyjaśniającym, toczącym się na podstawie przepisów postępowania administracyjnego, jest przeprowadzenie nie każdego (jakiegokolwiek) dowodu, ale takiego, który dotyczy okoliczności istotnych w sprawie, mających wpływ na treść rozstrzygnięcia. Oznacza to, że sytuacji, w której w świetle zebranego materiału dowodowego nie istnieją wątpliwości dla wydania rozstrzygnięcia kończącego, to organ nie jest obowiązany do przeprowadzania kolejnych dowodów, w tym wnioskowanych przez stronę, w szczególności, gdy uzna daną okoliczność za wystarczająco udowodnioną.

Przypomnieć należy, że zgodnie z regułą wyrażoną w art. 80 k.p.a., organ prowadzący postępowanie według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodność i moc dowodów), organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, wskazując w uzasadnieniu decyzji fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do przyjęcia, że Prezes UODO dochował powyższych obowiązków i nie naruszył reguł swobodnej oceny dowodów.

Nie ma racji skarżący zarzucając pominięcie istnienia wyroków sądów administracyjnych w jego sprawie. Wyroki na które powołuje się skarżący rozstrzygały kwestie dopuszczalności wszczęcia postępowania w sprawie o ochronę danych osobowych, ale nie przesądzały jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Za nieusprawiedliwiony należy uznać zarzut, iż doszło do naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 kpa. Przepis ten oznacza, że osoba wydająca decyzję w pierwszej instancji nie może rozpoznać środka zaskarżenia od decyzji w której wydaniu brała udział. W niniejszej sprawie z taką sytuacją nie mieliśmy do czynienia.

Z tych też względów biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.