Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 32/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 132
journal: Dz.U. 2002 nr 7 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.- tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia NSA Henryk Ożóg, Protokolant st. asystent sędziego Anna Rudzińska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 23 maja 2017 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie uznania winnym zarzucanych przewinień dyscyplinarnych i wymierzenia kary dyscyplinarnej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji we W. (dalej: Komendant Wojewódzki), orzeczeniem z dnia 7 listopada 2016 r. nr 31, wydanym na podstawie art. 135n. ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2016 r., poz. 1782), po rozpatrzeniu odwołania asp. szt. K. B. – Zastępcy Dyżurnego Zespołu Sztab. Policji Wydziału Prewencji obwinionego od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w O., nr [...] z dnia [...] września 2016 r., w którym obwiniono go o to, że:

"1. w okresie po dniu 07.10.2015 roku w D. popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na zaniechaniu czynności służbowej policjanta w ten sposób, że pełniąc służbę w Posterunku Policji w D. jako asystent jednoosobowego stanowiska do spraw kryminalnych prowadząc postępowanie sprawdzające [...] nie przedłożył do akceptacji Kierownika Posterunku Policji w D. oraz nie przesłał do pokrzywdzonej E. P. oryginału postanowienia wydanego w dniu 07.10.2015 roku o odmowie wszczęcia dochodzenia czym uniemożliwił pokrzywdzonej realizację jej ustawowych uprawnień wynikających z art. 306 § 1 Kodeksu Postępowania Karnego t.j. o czyn określony w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z pkt. 8.3 i 6 Karty opisu stanowiska pracy jednoosobowego stanowiska ds. kryminalnych Posterunku Policji w D. - asp. szt. K. B..

2. okresie od miesiąca października 2015 roku do dnia 1 kwietnia 2016 roku pełniąc służbę jako policjant Posterunku Policji w D. popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na tym, że po otrzymaniu od Z. W. zawiadomienia o przestępstwie oraz dwóch obdukcji lekarskich świadczących o obrażeniach ciała, jakich doznał on w wyniku pobicia a które naruszyły czynności życiowe jego organizmu na okres powyżej dniu siedmiu, nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku niezwłocznego wydania postanowienia o wszczęciu dochodzenia, co uniemożliwiło przeprowadzenie w tej sprawie postępowania przygotowawczego t.j. o czyn określony w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z pkt. 8.1-3 Karty Opisu Stanowiska Pracy asp. szt. K.B. - asystenta jednoosobowego stanowiska ds. kryminalnych Posterunku Policji w D..

3. w miesiącu lutym 2016 roku pełniąc służbę jako policjant Posterunku Policji w D. popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjantów w ten sposób, że w trakcie rozmowy telefonicznej przeprowadzonej z E. P. oświadczył jej, że postępowania sprawdzające w sprawie naruszenia jej miru domowego oraz pobicia Z. W. są przez niego prowadzone, co nie było zgodne z prawdą gdyż w rzeczywistości postępowanie [...] w sprawie naruszenie miru domowego E. P. zakończył w dniu 7 października 2015 roku wydając postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia natomiast postępowanie w sprawie pobicia Z. W. od października 2015 roku nie zostało rozpoczęte t.j. o czyn określony w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 2, § 3, § 23 załącznika do Zarządzenia nr 805 KGP z dnia 31.12.2003 roku "w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta".

4. w miesiącu kwietniu 2016 roku pełniąc służbę jako policjant Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w O. popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjantów w ten sposób, że namówił K. K., żeby udał się on do E. P. i przekazał prośbę, aby wycofała skargę złożoną na działania policjanta asp. szt. K. B. a ponadto za pośrednictwem K. K. przekazał E. P. propozycję osobistego spotkania się z nią na drodze polnej, aby w trakcie tego spotkania udzielić jej instruktażu, w zakresie niezgodnej z prawdą wypowiedzi, jakiej miała ona udzielić Komendantowi Powiatowemu Policji w O., aby wycofać w/w skargę t.j. o czyn określony w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 2, § 3, § 23 załącznika do Zarządzenia nr 805 KGP z dnia 31.12.2003 roku "w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta".

5. w miesiącu kwietniu 2016 roku pełniąc służbę jako policjant Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w O. popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjantów w ten sposób, że namówił M. Ś., aby udał się on do E. P. i przekazał jej oryginały obdukcji lekarskich Z. W., w których posiadaniu asp. szt. K. B. był od października 2015 roku oraz aby M. Ś. przekonał E. P. do złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia, iż obdukcje te "znalazła w jej samochodzie" t.j. o czyn określony w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 2, § 3, § 23 załącznika do Zarządzenia nr 805 KGP z dnia 31.12.2003 roku "w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta".

6. w okresie od dnia 07.10.2015 roku do dnia 18.12.2015 roku w D. popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na zaniechaniu czynności służbowej policjanta w ten sposób, że pełniąc służbę w Posterunku Policji w D. jako asystent jednoosobowego stanowiska do spraw kryminalnych po wydaniu w dniu 7.10.2015 roku postępowania o odmowie wszczęcia dochodzenia w postępowaniu sprawdzającym [...] nie dokonał niezwłocznego zakończenia w/w postępowania w Rejestrze Postępowań Sprawdzających t.j. o czyn określony w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z pkt. 8.3 i 6 Karty opisu stanowiska pracy jednoosobowego stanowiska ds. kryminalnych Posterunku Policji w D. - asp. szt. K. B. oraz w zw. z § 49 ust. 1 pkt 4 Zarządzenia nr 25 Komendanta Głównego Policji z dnia 23 lipca 2015 roku w sprawie niektórych form organizacji i ewidencji czynności dochodzeniowo-śledczych Policji oraz przechowywania przez Policją dowodów rzeczowych uzyskanych w postępowaniu karnym."

orzekł o:

- uchyleniu zaskarżonego orzeczenia w całości,

- umorzeniu postępowania dyscyplinarnego w zakresie zarzutów określonych w pkt 1, 2 i 6 z uwagi na przedawnienie karalności,

- uznaniu asp. szt. K. B. winnym zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych określonych w pkt 3, 4 i 5 i wymierzeniu kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.

W uzasadnieniu orzeczenia Komendant Wojewódzki Policji przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy:

Orzeczeniem nr 22 z dnia 15 września 2016 r. Komendant Powiatowy Policji w O. uznał asp. szt. K. B. winnym zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych i wymierzył karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

Pełnomocnik obwinionego w odwołaniu od powyższego orzeczenia zarzucił naruszenie:

I. art. 135e. ust. 1 i ust. 7 pkt 6 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 529) dalej: ustawa, poprzez dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego w sprawie, wykraczającą poza uznanie administracyjne prowadzącą do oceny - zeznań E. P. jako wiarygodnych w zakresie w jakim wskazała ona na naruszenie przez obwinionego zasad etyki zawodowej policjanta, - zeznań A. A. jako wiarygodnych w zakresie w jakim wskazał on na naruszenie przez obwinionego zasad etyki zawodowej policjanta, - wyjaśnień obwinionego jako niewiarygodnych w zakresie popełnionych czynów, wskazując, iż wyjaśnienia obwinionego stanowią jedynie ustaloną linię obrony i wobec powyższego nie mogą zostać uznane za wiarygodne,

II. art. 135i. ust. 5 w zw. z art. 135f. ust. 7 in principio ustawy poprzez nieuzasadnione sprzeczne z w/w przepisami tj. nieuzasadnione niedopuszczenie wnioskowanych dowodów dot. powtórnego przesłuchania świadków i przeprowadzenia konfrontacji pomiędzy świadkami a obwinionym,

III. art. 135f. ust. 3 ustawy poprzez jego naruszenie polegające na niedopuszczeniu obrońcy obwinionego do czynności wykonywanych w przedmiotowym postępowaniu tj. przesłuchania świadka A. K., podczas gdy w/w przepis uprawnia obrońcę do działania w całym postępowaniu dyscyplinarnym, a więc także w istotnych czynnościach takich jak przesłuchanie świadków,

IV. art. 135h. ust. 1 i 2 ustawy, poprzez jej naruszenie polegające na wydaniu postanowienia kończącego postępowanie w dniu 15 września 2016 r. Podczas gdy na podstawie postanowienia nr 439 Komendanta Głównego Policji postępowanie zostało przedłużone do dnia 11 września 2016 r.

V. art. 135g. ust. 2 ustawy, poprzez uznanie K. B. winnego zarzucanych mu czynów, mimo niedających się usunąć wątpliwości dotyczących stanu faktycznego w sprawie, a które winny być rozstrzygnięte na korzyść obwinionego,

VI. art. 132 ust. 4b ustawy, poprzez nieuznanie czynów zarzucanych obwinionemu jako przypadek mniejszej wagi, uzasadniający odstąpienie od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, co wynika m.in. z tego, że zachowania obwinionego nie znamionują się na tyle idącą nagannością, która uzasadnia wszczęcie i przeprowadzenie postępowania dyscyplinarnego, zakończonego wymierzeniem surowej - wobec okoliczności sprawy - kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, bez rozważenia przy tym, że stopień winy ukaranego i rodzaj naruszeń jest mniej niż znikoma, a konsekwencje ukarania, nawet najniższą karą surowe,

VII. art. 134h. ust. 1 ustawy, poprzez rażącą niewspółmierność orzeczonej kary wymierzonej obwinionemu wynikającą z orzeczenia zbyt wysokiej kary w stosunku do stopnia przewinienia dyscyplinarnego oraz winy, bez uwzględnienia okoliczności, że czyny o które został obwiniony K. B. nie pociągnęły ze sobą de facto żadnych negatywnych skutków, bez rozważenia, faktu, że czyny zarzucane obwinionemu miały charakter incydentalny a dotychczasowa służba obwinionego przebiegała w sposób nienaganny,

VIII. art. 134h. ust. 3 pkt 1 i pkt 2 ustawy, wyrażające się w zupełnym pominięciu okoliczności rzutujących na złagodzenie wymiaru kary, a to dotyczących nieumyślności popełnienia zarzucanych obwinionemu czynów oraz starań jakie obwiniony podjął celem zmniejszenia skutków wynikających z jego uchybień.

Z tych względów obrońca wniósł o uchylenie orzeczenia i uniewinnienie obwinionego od zarzucanych mu czynów.

Postanowieniem nr 85 z dnia 12 października 2016 r. na podstawie art. 135m. ust. 1 ustawy, Komendant Wojewódzki Policji powołał komisję do zbadania zaskarżonego orzeczenia.

Komisja w sprawozdaniu z dnia 26 października 2016 r. przedstawiła Komendantowi wniosek o wydanie orzeczenia o: uchyleniu zaskarżonego orzeczenia w całości, umorzeniu postępowania dyscyplinarnego w zakresie zarzutów określonych w pkt 1, 2 i 6 z uwagi na przedawnienie karalności. W zakresie zarzutów określonych w pkt 3, 4 i 5 Komisja wniosła o uznanie skarżącego winnym zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych i wymierzeniu kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.

Komendant Wojewódzki wskazał, że zgodnie z art. 135l. ust. 1 ustawy w postępowaniu odwoławczym rozpoznanie sprawy następuje na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym.

W postępowaniu dyscyplinarnym w niniejszej sprawie ustalono następujący stan faktyczny:

W dniu 6 kwietnia 2016 r. do Komendy Powiatowej Policji w O. wpłynęły 3 pisma podpisane przez E. P. i A. A. z prośbą o udzielenie informacji dotyczących prowadzonego postępowania przygotowawczego w sprawie naruszenia miru domowego przez J. L. oraz w sprawie pobicia Z. W. prowadzonych przez funkcjonariusza PP w D. asp. szt. K. B..

W dniu 18 kwietnia 2016 r. przesłano odpowiedź E. P., wskazując, że w Posterunku Policji w D. przeprowadzono jedno postępowanie sprawdzające z jej zawiadomienia o sygn. akt [...] w sprawie naruszenia przez J. L. miru domowego i które zostało zakończone wydaniem postanowienia o odmowie wszczęcia dochodzenia. Wskazano również, że prowadzący czynności sprawdzające nie dopełnił obowiązku i nie przesłał pokrzywdzonej stosownego zawiadomienia o zakończeniu postępowania co uniemożliwiło jej skorzystanie z prawa do zapoznania się z aktami i ewentualnego wniesienia zażalenia na wydane postanowienie. Ponadto powiadomiono E. P., że w sprawie pobicia Z. W. Komenda Powiatowa Policji w O. nie prowadziła żadnych czynności i nie dysponuje w tej sprawie żadnymi dokumentami.

Komendant Powiatowy Policji w O. na podstawie art 134i. ust. 4 ustawy polecił przeprowadzenie czynności wyjaśniających celem ustalenia, czy działanie asp. szt K.B. wyczerpuje przesłanki naruszenia dyscypliny służbowej.

W ramach podjętych czynności wyjaśniających rzecznik dyscyplinarny ustalił między innymi iż:

- w dniu 2 września 2015 r. E. P. i A.A. złożyli w Prokuraturze Rejonowej w O. pismo - zawiadomienie o przestępstwie naruszenia miru domowego i kierowania gróźb karalnych przez J. L.,

- w dniu 4 września 2015 r. zawiadomienie E. P. i A.A. sygn. akt [...] z Prokuratury Rejonowej w O. zostało błędnie przesłane do Komisariatu Policji w B. z adnotacją " celem przeprowadzenia dochodzenia",

- w dniu 10 września 2015 r. Komendant Komisariatu Policji w B. nadkom. K. M. po stwierdzeniu braku właściwości miejscowej odesłał zawiadomienie do KPP w O.,

- w dniu 10 września 2015 r. zawiadomienie zostało zarejestrowane w systemie e-Komenda pod l.dz. [...],

- w dniu 14 września 2015 r. I Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w O. podinsp. S. T. zadekretował materiały do PP w D. z adnotacją "Tryb 307 kpk, w kierunku art. 190 § 1 kk i inne"

- zawiadomienie zostało zarejestrowane w systemie ERCDS otrzymało numer [...],

- w dniu 3 października 2015 r. asp. szt. K. B. rozpytał wskazywanego w zawiadomieniu o przestępstwie sprawcę J. L. świadka M. L.,

- w dniu 5 października 2015 r. asp. szt. K. B. rozpytał świadków J. W., A. A., Z. W., S. L. i K. L.,

- w dniu 7 października 2015 r. asp. szt. K. B. przyjął do protokołu zawiadomienie o popełnieniu przestępstw i przesłuchał w charakterze świadka E. P., a także wydał postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia - wobec braku danych dostatecznie uzasadniających popełnienie przestępstwa,

- asp. szt. K. B. powiadomił pracownika sekretariatu o zakończeniu sprawy odmową wszczęcia, w rejestrze ERCDŚ omyłkowo wpisano datę zakończenia 7 września 2015 r., przedmiotową datę 17 lutego 2016 r. zmieniono na właściwą datę tj. 7 października 2015 r.,

- w dniu 6 kwietnia 2016 r. do KPP w O. wpłynęły 3 pisma E. P. i A. A. z dnia 31 marca 2016 r.,

- w dniu 12 kwietnia 2016 r. do Komendy Powiatowej Policji w O. wpłynęła skarga E. P. skierowana do KWP we W.,

- w dniu 18 kwietnia 2016 r. Komenda w O. udzieliła odpowiedzi E. P.,

- w dniu 21 kwietnia 2016 r. st. asp. M. B. wszczął dochodzenie sygn. akt [...] w sprawie wypowiadania przez J. L. gróźb popełnienia przestępstwa uszkodzenia ciała i pozbawienia życia kierowanych do E. P. i A.A. oraz naruszenia na terenie posesji nr [...] w S. miru domowego na szkodę E. P.,

- w dniu 25 kwietnia 2016 r. do KPP w O. wpłynęło pismo E. P. z dnia 24 kwietnia 2016 r. z pytaniem dotyczącym dalszego postępowania z dostarczonymi przez nią do PP w D., a przekazanymi osobiście asp. szt. K. B., dwiema obdukcjami lekarskimi dotyczącymi obrażeń ciała jakich doznał jej ojciec Z. W. w wyniku pobicia przez J. L..

Po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających rzecznik dyscyplinarny wniósł o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przeciwko asp. szt. K. B. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy w związku z art. 305 § 4 kpk.

Na podstawie informacji przekazanej przez E. P. ustalono, iż od kilku lat jest ona skonfliktowana ze swoim sąsiadem J. L.. J. L. pod wpływem alkoholu kilka razy w miesiącu wszczynał awantury. Interwencje policyjne nie skutkowały zmianą jego zachowania. Zapewnienia asp. szt. K. B., że "...zrobią porządek z J. L. przez finansową dolegliwość zatrzymania do wytrzeźwienia na Policji..." nie przyniosły żadnych efektów. Wobec braku skutecznych działań policji E. P. złożyła pisemne zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa do Prokuratury Rejonowej w O.. Zawiadomienie zostało przesłane wg właściwości do Posterunku Policji w D. w dniu 7 września 2015 r. Materiały wpisano do rejestru postępowań sprawdzających pod sygnaturą [...].

Jak ustalono w ramach prowadzonego postępowania sprawdzającego asp. szt. K. B. rozpytał K. L., S. L., A. A., M. L., J. L., J. W., Z. W.. W dniu 7 października 2015 r. przyjął on zawiadomienie od E. P. sporządzając "Protokół" ustnego zawiadomienia o przestępstwie i przesłuchania w charakterze świadka osoby zawiadamiającej o popełnieniu przestępstwa z art. 190 § 1 kk i art. 193 § 1 kk.

W trakcie składania zawiadomienia E. P. poinformowała o pobiciu jej ojca Z. W. przez J. L. oraz o wykonanych obdukcjach lekarskich. Podczas rozpytania Z. W. w obecności A. A. i E. P. przekazał asp. szt. K. B. oryginały obdukcji lekarskich z dnia 27 grudnia 2013 r. i z dnia 13 lutego 2014 r. potwierdzające obrażenia ciała powyżej 7 dni. Z. W. nie został przesłuchany na okoliczność pobicia przez J.L. i doznanych obrażeń, jak również nie otrzymał żadnego pokwitowania potwierdzającego przekazanie dokumentacji medycznej.

W styczniu 2016 r. E. P. zadzwoniła do Komendy Powiatowej Policji w O. w celu uzyskania informacji o toczącym się postępowaniu z jej zawiadomienia.

W odpowiedzi uzyskała informację, że jej sprawa jest zakończona, a w sprawie pobicia jej ojca nie było prowadzone żadne postępowanie. W związku z powyższym zwróciła się trzykrotnie pisemnie do Komendanta Powiatowego Policji w O. z prośbą o wyjaśnienie sprawy na które otrzymała pisemne odpowiedzi z dnia 14 kwietnia 2016 r., 18 kwietnia 2016 r. i 30 kwietnia 2016 r.

W przesłanych pismach Komendant Powiatowy Policji w O. poinformował zgłaszającą o prowadzeniu i zakończeniu czynności sprawdzających oraz o stwierdzonych nieprawidłowościach i podjętych czynnościach mających na celu ich wyeliminowanie.

Po otrzymaniu tych informacji do E. P. przyjechał jej brat J. W. wraz kolegą K. K.. K. K. przekazał E. P. informacje otrzymane od asp. szt. K. B. Informacje te dot. między innymi wycofania skargi na działania funkcjonariusza, oraz prośby o spotkanie w tej sprawie. Jak się później okazało do spotkania ostatecznie nie doszło.

Ponadto z informacji jakie przekazał K. K. wynikało, że asp. szt. K. B. w zamian za wycofanie skargi cyt. "...pomoże w sprawie z J. L....". Po kilku dniach do E. P. przyjechał M. Ś. w celu przekazania jej oryginałów obdukcji lekarskich dotyczących obrażeń ciała Z. W.. Z relacji M.Ś. wynikało, że obdukcje te otrzymał od asp. szt. K.B.. E. P. początkowo nie zgodziła się na odebranie dokumentów, ale po namyśle przyjęła oryginały dwóch obdukcji lekarskich. W jej ocenie były to te same dokumenty, które Z. W. przekazał asp. szt. K. B. w październiku 2015 r. na terenie Posterunku Policji w D.

Po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających Komendant Powiatowy Policji w O. postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. wszczął przeciwko asp. szt. K. B. postępowanie dyscyplinarne, obwiniając go o naruszenie dyscypliny służbowej. W toku postępowania dyscyplinarnego ustalono, że obwiniony dopuścił się kolejnego przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej oraz trzech przewinień dyscyplinarnych polegających na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjantów.

Wobec powyższego postanowieniem [...] z dnia 21 czerwca 2016 roku dokonano zmiany zarzutów w postępowaniu dyscyplinarnym zarzucając obwinionemu łącznie popełnienie dwóch przewinień dyscyplinarnych polegających na naruszeniu dyscypliny służbowej oraz trzech przewinień dyscyplinarnych polegających na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjantów. Następnie w procesie dowodowym ustalono kolejne przewinienie dyscyplinarne, jakiego dopuścił się obwiniony.

Ostatecznie postanowieniem nr [...] z dnia 21 lipca 2016 roku dokonano zmiany zarzutów w postępowaniu dyscyplinarnym zarzucając obwinionemu popełnienie trzech przewinień dyscyplinarnych polegających na naruszeniu dyscypliny służbowej oraz trzech przewinień dyscyplinarnych polegających na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjantów.

Organ II instancji wskazał, iż w myśl dyspozycji art. 135 ust. 4 ustawy - kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego.

Z opisu zarzutu przedstawionego obwinionemu w pkt 1 wynika, że przewinienie dyscyplinarne nastąpiło po 7 października 2015 r. Zgodnie z dyspozycją art. 305 § 4 kpk osoba która złożyła zawiadomienie, po sporządzeniu przez funkcjonariusza postanowienia o odmowie wszczęcia dochodzenia, powinna zostać o tym powiadomiona. W związku z powyższym należy przyjąć, iż funkcjonariusz nie zrealizował obowiązku już w dniu 7 października 2015 r., tj. nie wysłał E. P. postanowienia o odmowie wszczęcia dochodzenia.

Również opis zarzutu określonego w pkt 2 wskazuje, iż przewinienie dyscyplinarne nastąpiło w październiku 2015 r. W aktach postępowania dyscyplinarnego znajduje się notatka urzędowa z dnia 5 października 2015 r. z rozpytania Z. W. sporządzona przez asp. szt. K.B. oraz Protokół przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie i przesłuchaniu w charakterze świadka osoby zawiadamiającej E. P. sporządzony przez asp. szt. K. B. w dniu 7 października 2015 r. Ze wskazanych powyżej dokumentów wynika, iż przewinienie dyscyplinarne funkcjonariusz mógł popełnić najpóźniej w dniu 7 października 2015 r.

Opis zarzutu określonego w pkt 6 wymienionego orzeczenia wskazuje, iż przewinienie dyscyplinarne nastąpiło w okresie od 7 października 2015 r. do 18 grudnia 2015 r. Z pkt. 6 i 8.3 Karty opisu stanowiska pracy jednoosobowego stanowiska ds. kryminalnych Posterunku Policji w D. (które to stanowisko w tym czasie zajmował obwiniony) asp. szt. K. B. wynika między innymi obowiązek rejestracji prowadzonych postępowań. W ocenie wyższego przełożonego funkcjonariusz po wydaniu w dniu 7 października 2015 r. postanowienia o odmowie wszczęcia dochodzenia w postępowaniu sprawdzającym [...]nie dokonał niezwłocznego zakończenia w/w postępowania w Rejestrze Postępowań Sprawdzających. Z tych względów uznać należało, iż do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego doszło w dniu 7 października 2015 r.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że postępowanie dyscyplinarne nie było zawieszane.

Z powyższej analizy wynika, że zarzucane obwinionemu przewinienia dyscyplinarne opisane w pkt 1, 2 i 6 miały miejsce w dniu 7 października 2015 r., wobec czego stwierdzić należało, że w dniu 6 października 2016 r. minął rok od popełnienia zarzucanych czynów.

Z powyższych względów w niniejszej sprawie zasadnym jest umorzenie postępowania dyscyplinarnego w zakresie przewinień dyscyplinarnych określonych pkt. 1, 2 i 6, z uwagi na przedawnienie karalności.

Umorzenie postępowania w zakresie czynów z pkt. 1, 2 i 6 uniemożliwia merytoryczną ich ocenę oraz analizę zebranego materiału dowodowego, a także odniesienie się w niej tak do sprawstwa, jak i zawinienia.

Przechodząc na grunt merytorycznej oceny zaskarżonego orzeczenia, a także zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego w postaci: kserokopii materiałów postępowania [...], kserokopii materiałów zgromadzonych w ramach postępowania skargowego [...], kserokopii materiałów z postępowania przygotowawczego [...], notatek i pism ówczesnego Kierownika Posterunku Policji w D. st. asp. A. K., notatek obwinionego złożonych na poziomie czynności wyjaśniających w tej sprawie, protokołów przesłuchania obwinionego, notatki służbowej sporządzonej przez asp. szt. G. T., protokołów przesłuchań świadków w osobach E. P., A. K., A. A., J. W., M. Ś., K. K., M. A..

Przesłuchany w charakterze obwinionego w dniu 19 lipca 2016 r. asp. szt. K. B. nie przyznał się do zarzucanych mu czynów i złożył wyjaśnienia. Odnosząc się do treści przedstawionego zarzutu określonego w pkt 3 obwiniony potwierdził, iż rozmawiał telefonicznie z E. P. na temat postępowania w sprawie naruszenia jej miru domowego przez J. L., natomiast zaprzeczył, że rozmawiał z nią na temat sprawy Z.W..

Przesłuchany na okoliczność zarzutu określonego w pkt 4 obwiniony wyjaśnił cyt. "...o skardze rozmawiałem z K. K.... było to podczas luźnej rozmowy i nie informowałem go czego ta skarga dotyczyła jak również nie nakłaniałem ani nie prosiłem go aby w jakikolwiek sposób wpłynął na E. P. aby wycofała skargą albo abym miał się z nią spotkać w celu udzielenia instruktażu..."

Ustosunkowując się do zarzutu nr 5 obwiniony wyjaśnił cyt. "... tak udałem się do M. Ś., aby przekazał E. P. kopertę z dokumentami, w której były kserokopie obdukcji lekarskich Z. W.. Nie informowałem go, jakie dokumenty znajdowały się w kopercie tylko poprosiłem go o oddanie tych dokumentów gdyż wiedziałem, że są jej potrzebne ... Nie nakłaniałem M. Ś. aby powiedział E. P. że znalazła je w swoim samochodzie. Uważam, że nie miałem takiej potrzeby, aby M. Ś. wpływał na E. P., że znalazła te dokumenty w swoim samochodzie...".

W ocenie Komendanta Wojewódzkiego, zebrany w toku postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy potwierdza popełnienie przez obwinionego zarzucanych mu czynów określonych w pkt 3, 4 i 5. Ustalone okoliczności czynów potwierdzają świadkowie, których zeznania są spójne i korelują ze zgromadzoną dokumentacją.

Przesłuchani w sprawie świadkowie w osobach E. P., J. W. i K. K. w sposób następujący przytoczyli wypowiedź obwinionego, że cyt. "będzie on miał przejebane jeśli E. P. nie wycofa skargi...".

E. P.. przesłuchana w dniu 15 czerwca 2016 r. w charakterze świadka zeznała co następuje cyt. " (...) Wówczas przyjechał do mnie mój brat J. W. z kolegą K.K.. W trakcie rozmowy K. K. powiedział mi, że "był międzyczasie niego K. B., który chce żebym wycofała skargę " bo się zrobi gnój". B. przekazał żebyśmy sobie wszystko przemyśleli i chciał, żebyśmy się spotkali osobiście "bo nie chce on dzwonić z swojego telefonu, bo może być on na podsłuchu". Ja się nie zdecydowałam ale po dwóch dniach przyjechał do mnie już sam i powiedział, że B. chciał żebyśmy się spotkali na polnej drodze "żeby ludzie go nie widzieli". (...) Ostatecznie do spotkania z B. nie doszło, ale K. K. był w tej sprawie w międzyczasie mnie dwa razy".

W tym samym przesłuchaniu E. P. oświadczyła, że cyt. "(...) Po kilku dniach przyjechał do mnie kolega M. Ś., który jest też kolegą K. B.. W rozmowie powiedział mi, że przyjechał po spotkaniu z K. B.. Powiedział, że K. (tak mówią na K. B.) dał mu dwie oryginalne obdukcje lekarskie Z. W., które mój ojciec w mojej obecności dał K. B. w październiku 2015 roku. K. B. przekazał, żebym powiedziała, że te obdukcje znalazłam w swoim samochodzie i że były one tam gdzieś zawieruszone. Ja powiedziałam M., że ich nie odbiorę od niego. M. odjechał (...) zatelefonowałam do M. Ś. i wrócił on do mojego domu i oddał mi te dwie obdukcje (...) Ś. gdy oddawał mi te obdukcje to zapytał się czy powiem, że znalazłam je w samochodzie, a ja odpowiedziałam, że tak powiem (...)".

Okoliczności opisane przez E. P. potwierdza także przesłuchany w tej sprawie świadek M. Ś., który zeznał cyt. "...około maja tego roku kiedy to przyjechał do mnie swoim samochodem policjant K. B., który nie był w mundurze. W rozmowie Konrad powiedział - poprosił mnie żebym przekazał E. P.. kopertę. (...) K. powiedział, że te dokumenty to obdukcje, które mogą być potrzebne E. gdyż dotyczyły one obrażeń, jakich doznał Z. W. w wyniku pobicia go przez J.L.. Ja pojechałem do E. i w jej domu na podwórku chciałem jej dać tę kopertę, ale E. powiedziała, że jej nie weźmie. Ja jej powiedziałem, że Konrad sugerował, aby powiedziała, że znalazła te obdukcje w swoim samochodzie gdyż gdzieś tam się zapodziały. Ja gdy powiedziałem to E. to nie zgodziła się na to więc odjechałem, ale po chwili zatelefonowała do mnie i powiedziała, że weźmie te dokumenty i powie Policji, że je znalazła w skrzynce. Ja wróciłem i dałem jej tą kopertę (...). Po kilku dniach do mojego domu w D. przyjechała E. P. z A. i w rozmowie powiedziała mi, że nie powie Policji o tym, że znalazła te dokumenty i że będę wzywany na Policję, żeby wyjaśnić w jakich okolicznościach te dokumenty jej oddałem od K.B. (...) Po kilku dniach przyjechał do mnie K.B. i wtedy powiedziałem mu, że oddałem E. te obdukcje".

Powyższe dowody z zeznań świadków nie dały podstaw do uznania wyjaśnień obwinionego jako wiarygodnych. Zeznania te są jednolite i potwierdzają opisywany przez świadków przebieg wydarzeń, a w szczególności postępowanie obwinionego objęte zarzutami.

Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego przesłuchani w sprawie świadkowie nie mieli żadnego interesu faktycznego i prawnego w tym, aby obciążać swoimi zeznaniami obwinionego.

W ocenie wyższego przełożonego dyscyplinarnego celem działania obwinionego było przekonanie E. P. do wycofania złożonej na obwinionego skargi. Działanie to było niewątpliwie celowe i przemyślane.

Z powyższych względów organ II instancji nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego i w ślad za Komendantem Powiatowym Policji w O. uznał wyjaśnienia złożone przez niego w toku postępowania dyscyplinarnego za przyjętą linię obrony.

W ocenie wyższego przełożonego dyscyplinarnego czyny, jakich dopuścił się obwiniony naruszają zasady etyki zawodowej policjantów niezależnie od tego, czy miały miejsce w służbie, czy poza nią. Zasady etyki zawodowej policjantów ze względu na szczególny prospołeczny charakter tej służby nakładają na policjanta obowiązek przestrzegania zasad etyki zawodowej zawsze i w każdych okolicznościach. Obwiniony jako funkcjonariusz Policji winien postępować etycznie, a swoim zachowaniem budować zaufanie do Policji jako formacji. Winien dbać o wizerunek własny oraz wizerunek Policji. Obwiniony zna zasady etyki zawodowej policjantów, co przyznał w trakcie złożonych w niniejszej sprawie wyjaśnień.

W ocenie Komendanta Wojewódzkiego zarzucane funkcjonariuszowi czyny określone w pkt 3, 4, i 5 należało ocenić szczególnie nagannie bowiem wpłynęły na negatywny wizerunek Policji jako formacji w lokalnej społeczności. Jednocześnie podkreślić należało, że każdy policjant powinien mieć świadomość, że każde jego zachowanie, zdarzenie i działanie, w którym bierze udział może mieć wpływ na wizerunek instytucji, w której pełni służbę. Świadomość ta powinna motywować policjanta do zachowań poprawnych i właściwych, w których motywy działania i ich wykonanie nie budzą sprzeciwu społecznego.

Wyższy przełożony dyscyplinarny podzielił stanowisko Komisji, z którego wynika, że stopień szkodliwości popełnionych przez obwinionego przewinień dyscyplinarnych określonych w pkt 3, 4 i 5 jest znaczny.

Przesłuchani w postępowaniu dyscyplinarnym świadkowie wiedzieli, że obwiniony jest funkcjonariuszem Policji, a także znali go z relacji prywatnych, o czym może świadczyć fakt formułowania przez świadków zwrotów w toku przesłuchań (m.in. zdrobnienie imienia "K.").

W ocenie organu II instancji funkcjonariusz wykorzystał fakt zażyłości ze świadkami w celu podjęcia próby uniknięcia odpowiedzialności służbowej w związku z niezrealizowaniem ciążących na nim obowiązków służbowych.

Komendant Wojewódzki przypominał, że zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy, każdy policjant przed przyjęciem do służby w Policji składa ślubowanie, w którym przyrzekł strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli, przestrzegać prawa, dyscypliny służbowej, wykonywać polecenia przełożonych, strzec tajemnicy państwowej i służbowej, a także honoru, godności i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej.

W ocenie organu II instancji postawa obwinionego rzutuje ujemnie na wizerunek Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania społeczeństwa do organów Państwa.

Zachowanie policjanta spowodowało niezrealizowanie jednego z podstawowych zadań ciążących na Policji jako formacji ustawowych obowiązków tj. art. 1 ust. 2 pkt 4 (wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ścigania ich sprawców).

Organ odwoławczy zaznaczył, że E. P. jako pokrzywdzona w wyniku przestępstwa miała prawo oczekiwać od funkcjonariusza Policji podjęcia stosownych działań zmierzających do wykrycia i ukarania sprawcy przestępstwa.

Tymczasem obwiniony - jak wykazano w postępowaniu dyscyplinarnym - w pierwszej kolejności nie podjął żadnych czynności w związku ze złożonym zawiadomieniem, a w konsekwencji swoim działaniem naruszył zasady etyki zawodowej.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez obrońcę obwinionego Komendant Wojewódzki zauważył, że postępowanie dyscyplinarne wobec asp. szt. K. B. toczy się w oparciu o przepisy rozdziału 10 ustawy o Policji oraz Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 13 lutego 2014 r. w sprawie szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów ( Dz.U.2014.306.).

W ocenie organu II instancji zarzut pełnomocnika dotyczący przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, poprzez uznanie zeznań świadków jako wiarygodnych w zakresie w jakim wskazali oni na naruszenie przez obwinionego zasad etyki zawodowej policjanta, natomiast wyjaśnień obwinionego jako niewiarygodnych należało uznać za chybiony.

Komendant Wojewódzki wskazał, że prowadzący czynności wyjaśniające rzecznik dyscyplinarny zbiera materiał dowodowy i podejmuje czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zgromadzony w ten sposób materiał dowodowy poddany zostaje ocenie rzecznika dyscyplinarnego i przełożonego dyscyplinarnego, który zobowiązany jest badać oraz uwzględniać całokształt okoliczności sprawy. O tym które z dowodów uzna za wiarygodne, a którym odmówi wiary decyduje wyłącznie swobodna ocena całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego dokonana według reguł logicznego rozumowania wspartych wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego.

W ocenie Komendanta Wojewódzkiego dokonana przez organ I instancji analiza zebranego materiału w sprawie oraz jej wynik nie budzi wątpliwości i nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów.

W odniesieniu do zarzutu niedopuszczenia wnioskowanych przez obwinionego dowodów dot. powtórnego przesłuchania świadków K.K. i M.Ś. oraz przeprowadzenia konfrontacji świadków z obwinionym organ II instancji stwierdził, że w toku postępowania zostały zgromadzone wszelkie konieczne dowody na potwierdzenie istotnych okoliczności sprawy. Rzecznik dyscyplinarny zrealizował nie tylko dowody z przesłuchania świadków powołanych przez niego z urzędu, ale także świadka wnioskowanego przez obwinionego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 135f. ust. 3 ustawy, poprzez niedopuszczenie obrońcy obwinionego do czynności wykonywanych w przedmiotowym postępowaniu tj. przesłuchania świadka A. K., organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 135f. ust.1 ustawy enumeratywnie wylicza przysługujące obwinionemu prawa w toku postępowania dyscyplinarnego. Jak wynika z treści tego przepisu obwiniony ma prawo do: odmowy składania wyjaśnień, zgłaszania wniosków dowodowych, przeglądania akt postępowania dyscyplinarnego oraz sporządzenia z nich notatek, ustanowienia obrońcy, którym może być policjant, adwokat lub radca prawny, wnoszenia do przełożonego dyscyplinarnego zażaleń na postanowienia wydane w toku postępowania przez rzecznika dyscyplinarnego.

Zgodnie natomiast z treścią ust. 3 zd. 1 przywołanego przepisu, ustanowienie obrońcy uprawnia go do działania w całym postępowaniu dyscyplinarnym, nie wyłączając czynności po uprawomocnieniu się orzeczenia, jeżeli nie zawiera ograniczeń. Regulacje te ustanawiają granice uprawnień przysługujących w toku postępowania dyscyplinarnego obwinionemu jak i ustanowionemu przez niego obrońcy, wśród których nie znajduje się dopuszczenie ich do udziału w przesłuchaniu świadków.

Konieczności takiej nie można również wywieść z przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks Postępowania karnego, która znajduje - na podstawie art. 135p. ust.1 ustawy - odpowiednie zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w ustawie o Policji, a odnoszącym się do wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. Zatem o skuteczności czynności przesłuchania świadka nie decyduje udział w niej obwinionego bądź jego obrońcy.

W kwestii zarzutu dotyczącego naruszenia art. 135h. ust. 1 i 2 ustawy, polegającego na wydaniu postanowienia kończącego postępowanie w dniu 15 września 2016 r. podczas, gdy na podstawie postanowienia nr 439 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 sierpnia 2016 r. o przedłużeniu terminu prowadzenia czynności dowodowych na czas oznaczony powyżej 2 miesięcy postępowanie zostało przedłużone do dnia 11 września 2016 r. W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa w tym zakresie.

Postanowieniem nr 439 z dnia 10 sierpnia 2016 r. Komendant Główny Policji przedłużył termin prowadzenia czynności dowodowych na czas oznaczony powyżej 2 miesięcy tj. do dnia 11 września 2016 r. Natomiast rzecznik dyscyplinarny postanowieniem z dnia 2 września 2016 r. zakończył czynności dowodowe, po czym w dniu 9 września 2016 r. sporządził sprawozdanie z przeprowadzonego postępowania.

Komendant Powiatowy Policji w O. po zatwierdzeniu sprawozdania rzecznika dyscyplinarnego, w dniu 15 września 2016 r. wydał orzeczenie nr [...].

Wbrew twierdzeniu obrońcy obwinionego stwierdzić należy, iż czynności dowodowe zostały zakończone w dniu 2 września 2016 r. a więc w terminie określonym przez Komendanta Głównego Policji w postanowieniu nr 439 z dnia 10 sierpnia 2016 r. o przedłużeniu czynności dowodowych na czas określony powyżej 2 miesięcy. Natomiast wydanie orzeczenia nastąpiło w terminie wskazanym w art. 135j. ust.6 ustawy (tj. 14 dni od dnia wydania postanowienia o zakończeniu czynności dowodowych).

Ustosunkowując się do zarzutów naruszenia art. 135h. ust. 1 ustawy poprzez orzeczenie rażąco niewspółmiernej kary oraz naruszenia art. 135h. ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy poprzez zupełne pominięcie okoliczności rzutujących na złagodzenie wymiaru kary organ odwoławczy zauważył, iż zgodnie z art. 134h. ust. 1 ustawy, wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby.

W niniejszej sprawie zachowanie obwinionego w zakresie zarzutów określonych w pkt. 3, 4 i 5 było zawinione.

Zgodnie bowiem z art. 132a. pkt 1 ustawy, przewinienie dyscyplinarne jest zawinione, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego nie ulega wątpliwości, że obwiniony jako policjant z dwudziestoletnim stażem służby był świadomy obowiązku jaki na nim ciążył, tj. przestrzegania zasad etyki zawodowej policjanta. Nadto zebrany materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza zaistnienie negatywnych skutków i następstw dla służby.

Organ odwoławczy nie dopatrzył się zaistnienia dowodów mogących budzić wątpliwości, a które pozwoliłyby rozstrzygnąć przedmiotową sprawę lub poszczególne jej aspekty na korzyść obwinionego.

Stwierdzono zatem, że wymieniony funkcjonariusz popełnił przewinienia dyscyplinarne opisane w zarzutach polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta, tj. art. 132 ust. 1 ustawy w zw. z § 2, § 3, § 23 Załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji (...). Dlatego też na podstawie art. 132 ust. 1 i 2 ustawy - rodzą one odpowiedzialność dyscyplinarną.

Zachowanie obwinionego w czasie popełniania przewinień dyscyplinarnych opisanych w zarzutach nr 3, 4 i 5 przybiera postać winy umyślnej. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że funkcjonariusz swoim zachowaniem - poprzez przekazywanie informacji niezgodnych ze stanem faktycznym dotyczących zakończenia czynności sprawdzających, próby nakłaniania E. P. do wycofania złożonej przez nią skargi oraz zwrot dokumentacji medycznej E. P. za pośrednictwem M. Ś. - postąpił wbrew podstawowym kanonom etycznym zawodu policjanta, godząc tym samym w społeczny wizerunek Policji, jako formacji w której pełni służbę. Zdaniem wyższego przełożonego przestrzeganie zasad etyki zawodowej jest obowiązkiem każdego policjanta.

Zgodnie z treścią § 2 wymienionych zasad, policjant powinien kierować się zasadami współżycia społecznego i postępować tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji. Stosownie do § 3 Zasad (...) policjant powinien wykonywać czynności służbowe według najlepszej woli i wiedzy, z należytą uczciwością, rzetelnością, wykazując się odpowiedzialnością, odwagą i ofiarnością. Natomiast zgodnie z § 23 Zasad (...) policjant powinien dbać o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy i podejmuje działania służące budowaniu zaufania do niej.

Asp. szt. K. B. dopuszczając się popełnienia przewinień dyscyplinarnych opisanych w pkt 3, 4 i 5 obowiązków tych nie zrealizował.

W art. 134 ustawy o Policji enumeratywnie w pkt 1 - 6 wymieniony jest katalog kar dyscyplinarnych jakie można wymierzyć funkcjonariuszowi Policji. Przedstawiona w tym artykule gradacja kar dyscyplinarnych jest swego rodzaju stopniowaniem środków, jakie mogą być zastosowane przez organ w danej, konkretnej sprawie. Jednak ustawodawca nie określił, jakiemu naruszeniu dyscypliny służbowej odpowiada każdy z nich. Pozostawił to do uznania właściwego organu.

Kontrola uznaniowości w tym zakresie sprowadza się w istocie do oceny, czy organ I instancji badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy oraz, czy uwzględnił dotychczasowy przebieg służby. Organ I instancji podejmując decyzję o wyborze jednej ze wskazanych przez ustawodawcę kar dyscyplinarnych powinien wziąć pod uwagę takie okoliczności, jak rodzaj naruszonych obowiązków, stopień zagrożenia dla interesu służby spowodowany naruszeniem przewinienia dyscyplinarnego, jak również element subiektywny, jakim jest stopień winy funkcjonariusza.

Zdaniem organu odwoławczego w zaskarżonym orzeczeniu organ I instancji dokonał wnikliwej i wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego, jednak z uwagi na przedawnienie karalności czynów opisanych w pkt 1, 2 i 6 wymierzona kara dyscyplinarna - wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe jest zbyt surowa. W tym zakresie zasadnym było uchylenie zaskarżonego orzeczenia w zakresie wymierzonej kary.

Uwzględniając dyrektywy wymiaru kary ujęte w art. 134h. ustawy Komendant Wojewódzki wskazał, iż wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby.

Jak już wyżej wykazano w niniejszej sprawie zachowanie obwinionego w zakresie zarzutów z pkt. 3, 4 i 5 było zawinione.

Czyny, jakich dopuścił się obwiniony w sposób rażący naruszyły dobre imię Policji, jako instytucji między innymi powołanej do ochrony ładu i bezpieczeństwa oraz wykrywania przestępstw (wykroczeń) i ścigania ich sprawców. Podkreślono, że z zawodem policjanta wiąże się szczególny stopień społecznego zaufania, opisana postawa funkcjonariusza stoi zaś w sprzeczności z zobowiązaniem zawartym w art. 27 ust. 1 ustawy o Policji tj. rocie ślubowania policjantów, w której przyrzeka on strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli, przestrzegać prawa, dyscypliny służbowej, wykonywać polecenia przełożonych, strzec tajemnicy państwowej i służbowej, a także honoru, godności i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej.

Komendant Wojewódzki stwierdził, że policjantów obowiązują szczególne rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Ten pogląd znajduje pełne uzasadnienie w przepisach ustawy o Policji.

Każdy policjant przed przyjęciem do służby ślubuje między innymi pilnie przestrzegać prawa oraz zasad etyki zawodowej. Zgodnie z przepisem art. 58 ust. 1 ustawy policjant jest zobowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania. Dlatego też policjant powinien zawsze mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby w dobre imię Policji.

Zdaniem organu II instancji uznanie asp. szt. K.B. winnym zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych określonych w pkt 3, 4 i 5 i wymierzenie kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku jest adekwatne do rodzaju i okoliczności popełnionych przewinień dyscyplinarnych określonych w sentencji niniejszego orzeczenia. Uwzględnia ono rodzaj winy, stopień szkodliwości przewinień dyscyplinarnych dla służby (negatywne następstwa dla służby), a także dotychczasowy przebieg służby obwinionego.

Pismem z dnia 5 stycznia 2017 r. pełnomocnik K. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na powyższe orzeczenie z dnia 7 listopada 2016 r. nr 31 w zakresie uznania obwinionego winnego zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych w pkt. 3, 4 i 5 i wymierzeniu kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.

Orzeczeniu zarzucono naruszenie:

1. art. 135e. ust. 1 i ust. 7 pkt 6 ustawy poprzez dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego w sprawie, wykraczającą poza uznanie administracyjne, prowadzącą do oceny:

- zeznań E. P. jako wiarygodnych w zakresie w jakim wskazała ona na naruszenie przez obwinionego zasad etyki zawodowej policjanta w tym uznanie za prawdziwe zeznania wskazujące, że:

• świadek uzyskał w czasie rozmowy telefonicznej informację od obwinionego, że postępowanie sprawdzające w sprawie naruszenia miru domowego oraz pobicia Z. W. są w toku podczas, gdy asp. szt. K. B. nie prowadził już czynności w zakresie naruszenia miru domowego - gdyż sporządził postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia, które zostało przedłożone do akceptacji Kierownikowi Posterunku Policji - wobec czego nie posiadał wiedzy o dalszym bycie prawnym tego postanowienia oraz ewentualnym okolicznościom zaskarżenia postanowienia a czynności w zakresie naruszenia nietykalności cielesnej nigdy nie zostały podjęte z uwagi na brak zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa nadto przyjęcie, że świadek nie ma żadnego interesu faktycznego i prawnego w tym postępowaniu podczas, gdy E. P. ma partykularny interes w ukaraniu skarżącego,

• M. Ś. przekazał świadkowi oryginalne dokumenty dot. obdukcji Z. W. podczas, gdy zeznania zarówno obwinionego jak i świadka, który brał bezpośredni udział w zdarzeniu wprost wskazują, że przekazane zostały kserokopie w/w dokumentów,

- zeznań A.A. jako wiarygodnych w zakresie w jakim wskazał on na naruszenie przez obwinionego zasad etyki zawodowej policjanta, w tym uznanie, że:

• M. Ś. przekazał E. P. oryginalne dokumenty dot. obdukcji Z. W. podczas, gdy zeznania zarówno obwinionego jak i świadka M. Ś., który brał bezpośredni udział w zdarzeniu wprost wskazują, że przekazane zostały kserokopie w/w dokumentów, podczas gdy świadek nie brał udziału w przekazaniu kserokopii a jego stosunek do świadka w sprawie - partner E. P. - winien budzić wątpliwości co do wiarygodności świadka.

- wyjaśnień obwinionego jako niewiarygodnych w zakresie w jakim wskazał, że:

• Z.W. nigdy nie przekazał obwinionemu oryginalnych dokumentów z obdukcji podczas, gdy Z. W. nie kontaktował w sprawie przestępstwa dot. naruszenia nietykalności cielesnej się z asp. szt. K. B. wobec czego nie mógł przekazać mu jakichkolwiek dokumentów w tym oryginałów obdukcji lekarskich,

• nigdy nie informował E.P. o tym, że postępowanie w sprawie naruszenia miru domowego oraz pobicia Z. W. znajduje się w toku, gdyż sprawa w sprawie dot. naruszaniu miru domowego wydane zostało postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania a postępowanie w sprawie naruszenia nietykalności cielesnej nigdy nie zostało wszczęte z uwagi na brak skargi uprawnionego podmiotu,

• nigdy nie prosił K. K. do przekonania E. P. do cofnięcia złożonej skargi podczas, gdy w prywatnej rozmowie jedynie z K.K. napomkną o złożonej na niego skardze nie ujawniając jednocześnie szczegółów sprawy,

• nigdy nie namawiał M. Ś. do nakłaniania E.P. do przyznania, że przekazane przez M Ś. dokumenty znalazła w samochodzie, podczas gdy obwiniony jedynie poprosił M. Ś. do przekazania dokumentów E. P.,

• dokumenty pozostawione przez E. P. na Posterunku Policji w D. były dokumentami oryginalnymi, podczas gdy dokumenty te stanowiły jedynie kserokopie obdukcji Z. W.,

2. 135j. ust. 2 pkt 6 ustawy, poprzez:

• lakoniczne odniesienie się do zarzutów skarżącego w zakresie naruszenia przez organ I instancji art. 135e. ust. 1 i ust. 7 pkt 6 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. w kwestii niewiarygodności zeznań świadka E. paliwody oraz A. A. i przyjęcie, że zeznania świadków są jednolite i potwierdzają przebieg zdarzeń a także przyjęcie, że świadkowie nie mieli żadnego interesu faktycznego i prawnego w obciążaniu skarżącego,

• ogólnikowe, jednozdaniowe uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia w zakresie naruszenia przez organ I instancji art. 135e. ust. 1 i ust. 7 pkt 6 ustawy w kwestii uznania za niewiarygodne wyjaśniania asp. szt. K. B. podczas gdy orzeczenie o zastosowaniu kary dyscyplinarnej powinno zawierać szczegółowe uzasadnienie, w tym określenia przyczyn przyjęcia, że wyjaśnienia skarżącego stanowią jedynie jego linię obrony wskazując, że w/w wyjaśnienia obwinionego stanowią jedynie ustaloną linię obrony i wobec powyższego nie mogą zostać uznane za wiarygodne,

3. art. 135i. ust. 5 w zw. z art. 135f. ust. 7 in principio ustawy poprzez nieuzasadnione sprzeczne z w/w przepisami tj. nieuzasadnione niedopuszczenie następujących dowodów:

a. powtórnego przesłuchania świadka K. K. na okoliczność ustalenia jakie dokładnie informacje zostały przekazane przez świadka pani E. P., z czyjej inicjatywy zostały przekazane informacje pani E. P. oraz w jakim okresie i w jakich okolicznościach obwiniony miał "namówić" świadka do przekazania określonych informacji, o których mowa w treści zarzutu zawartego w pkt. 4 postanowienia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] lipca 2016 r.,

b. powtórnego przesłuchania świadka M. Ś. na okoliczność ustalenia jakie dokładnie informacje zostały przekazane przez obwinionego świadkowi M. Ś., czy M. Ś. wiedział jakie informacje i komu ma przekazać jak również w jakich okolicznościach miał przekazać dokumenty oraz komu miał przekazać dokumenty, o których mowa w pkt. 5 postanowienia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] lipca 2016 r.,

c. z konfrontacji zeznań świadka K. K. oraz obwinionego K.B. na okoliczność wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy zeznaniami świadka K. K. oraz wyjaśnieniami obwinionego K. B., dotyczących okoliczności o których mowa w treści zarzutu nr 4 zamieszczonego w pkt. 4 postanowienia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] lipca 2016 r.,

d. z konfrontacji zeznań świadka M. Ś. oraz obwinionego K. B., na okoliczność wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy zeznaniami świadka M. Ś. oraz wyjaśnieniami obwinionego K. B., dotyczących okoliczności o których mowa w treści zarzutu nr 5 zamieszczonego w pkt. 5 postanowienia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] lipca 2016 r.,

e. niedopuszczenie dowodu z powtórnego przesłuchania Kamila Kubów wobec oświadczenia świadka złożonego do akt sprawy, dającego podstawę do jego powtórnego przesłuchania na okoliczność ustalenia jakie dokładnie informacje zostały przekazane przez świadka pani E. P., z czyjej inicjatywy zostały przekazane informacje pani E. P. oraz w jakim okresie i w jakich okolicznościach obwiniony miał "namówić" świadka do przekazania określonych informacji, o których mowa w treści zarzutu zawartego w pkt. 4 postanowienia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia 21 lipca 2016 r., albowiem dotychczasowe przesłuchanie świadka nie wyjaśniło wszystkich okoliczności, związanych z treścią postanowionego w pkt. 4 postanowienia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia 21 lipca 2016 r. zarzutu wobec obwinionego, które przyczynią się do wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego, jak również ustalenia czy świadek składając zeznania w dniu 16 czerwca 2016 r. (godzina rozpoczęcia przesłuchania 12:15) miał zapewnioną możliwość swobody wypowiedzi oraz czy został zapoznany z treścią złożonych przez niego zeznań, w związku ze złożonym w dniu 19 sierpnia 2016 r. oświadczeniem co do charakteru i treści złożonych zeznań,

4. art. 135 f. ust. 3 ustawy, poprzez jego naruszenie polegające na niedopuszczeniu obrońcy obwinionego do czynności wykonywanych w przedmiotowym postępowaniu tj. przesłuchania świadka A. K., podczas gdy w/w przepis uprawnia obrońcę do działania w całym postępowaniu dyscyplinarnym, a więc także w istotnych czynnościach takich jak przesłuchanie świadków, a obrońca przed czynnością przesłuchania świadka składał wniosek o dopuszczenie go do udziału w tej czynności,

5. art. 135 f. ust. 7 pkt. 1-3 ustawy, poprzez jego naruszenie polegające na nieuzasadnionej odmowie przeprowadzenia i dopuszczenia dowodów wnoszonych przez obrońcę obwinionego pomimo niewystąpienia okoliczności opisanych w pkt. 1 - 3 w/w przepisu.

6. art. 135h. ust. 1 i 2 ustawy, poprzez jej naruszenie polegające na wydaniu postanowienia kończącego postępowanie w dniu 15 września 2016 r., podczas gdy na podstawie postanowienia nr 439 Komendanta Głównego Policji postępowanie zostało przedłużone do dnia 11 września 2016 r., w konsekwencji powyższego pełnomocnik zarzucił także naruszenie:

7. art. 135 g ust. 2 ustawy, a to poprzez uznanie K. B. winnego zarzucanych mu czynów, mimo niedających się usunąć wątpliwości dotyczących stanu faktycznego w sprawie – a które winny być rozstrzygnięte na korzyść obwinionego,

alternatywnie - niezależnie od powyższego zarzucił ponadto naruszenie:

8. art. 132 ust. 4b. ustawy, poprzez nieuznanie czynów zarzucanych obwinionemu jako przypadek mniejszej wagi, uzasadniający odstąpienie od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, co wynika m.in. z tego, że zachowania obwinionego nie znamionują się na tyle idącą nagannością, która uzasadnia wszczęcie i przeprowadzenie postępowania dyscyplinarnego, zakończonego wymierzeniem surowej - wobec okoliczności sprawy - kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, bez rozważenia przy tym, że stopień winy ukaranego i rodzaj naruszeń jest mniej niż znikomy, a konsekwencje ukarania, nawet najniższą karą, surowe,

9. art. 134h. ust. 1 ustawy, poprzez rażącą niewspółmierność orzeczonej kary wymierzonej obwinionemu wynikającą z orzeczenia zbyt wysokiej kary w stosunku do stopnia przewinienia dyscyplinarnego oraz winy, bez uwzględnienia okoliczności, że czyny o które został obwiniony K. B. nie pociągnęły ze sobą de facto żadnych negatywnych skutków, bez rozważenia, faktu, że czyny zarzucane obwinionemu miały charakter incydentalny a dotychczasowa służba obwinionego przebiegała w sposób nienaganny,

10. art. 134h. ust. 3 pkt 1 i pkt 2 ustawy, wyrażające się w zupełnym pominięciu okoliczności rzutujących na złagodzenie wymiaru kary, a to dotyczących nieumyślności popełnienia zarzucanych obwinionemu czynów oraz starań jakie obwiniony podjął celem zmniejszenia skutków wynikających z jego uchybień.

Wskazując na powyższe zarzuty na podstawie art. 135n. ust. 4 ustawy pełnomocnik wniósł o:.

I. uchylenie zaskarżonego orzeczenia nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia 7 listopada 2016 r. w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia,

II. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu pełnomocnik przedstawił argumenty na poparcie zasadności postawionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując ustalenia i towarzyszącą im argumentację.

Ponadto zwrócono uwagę, że nie było to pierwsze naruszenie dyscypliny służbowej ze strony skarżącego. Jak bowiem wynika z akt sprawy (k-155) – w dniu 1 kwietnia 2016 r. Komendant Powiatowy Policji w O. przeprowadził ze skarżącym rozmowę dyscyplinującą w trybie art. 132 ust. 4b. ustawy o Policji. Powodem tej rozmowy były dwa inne naruszenia dyscypliny służbowej, popełnione przez skarżącego w listopadzie i grudniu 2015 r. Tamte czyny uznano za czyny mniejszej wagi, ale jednocześnie pouczono skarżącego, że ponowne naruszenie dyscypliny służbowej lub zasad etyki może skutkować wyciągnięciem wobec niego poważniejszych konsekwencji. Z powyższych względów, zarzut rażącej niewspółmierności kary w stosunku do stopnia przewinienia dyscyplinarnego jest chybiony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Kwestionuje ona zarzuty wymienione w punktach 3, 4, 5 orzeczenia administracyjnego, które uchyliło orzeczenie organu I instancji i umorzyło postępowanie dyscyplinarne w przedmiocie czynów zarzucanych skarżącemu w pkt. 1, 2 i 6 wobec przedawnienia karalności (część historyczna uzasadnienia wyroku). W pkt 3 orzeczenia zarzucono natomiast skarżącemu, że "w miesiącu lutym 2016 roku pełniąc służbę jako policjant Posterunku Policji w D. popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjantów w ten sposób, że w trakcie rozmowy telefonicznej przeprowadzonej z E. P. oświadczył jej, że postępowania sprawdzające w sprawie naruszenia jej miru domowego oraz pobicia Z. W. są przez niego prowadzone, co nie było zgodne z prawdą gdyż w rzeczywistości postępowanie RPS 550/15 w sprawie naruszenie miru domowego E. P. zakończył w dniu 7 października 2015 roku wydając postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia natomiast postępowanie w sprawie pobicia Zdzisława Wasika od października 2015 roku nie zostało rozpoczęte t.j. o czyn określony w art. 132 ust. 1 ustawy w związku z § 2, § 3, § 23 załącznika do Zarządzenia nr 805 KGP z dnia 31.12.2003 roku "w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta",

- w pkt 4, że "w miesiącu kwietniu 2016 roku pełniąc służbę jako policjant Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w O. popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjantów w ten sposób, że namówił K. K., żeby udał się on do E. P. i przekazał prośbę, aby wycofała skargę złożoną na działania policjanta asp. szt. K. B. a ponadto za pośrednictwem K. K. przekazał E. P. propozycję osobistego spotkania się z nią na drodze polnej, aby w trakcie tego spotkania udzielić jej instruktażu, w zakresie niezgodnej z prawdą wypowiedzi, jakiej miała ona udzielić Komendantowi Powiatowemu Policji w O., aby wycofać w/w skargę t.j. o czyn określony w art. 132 ust. 1 ustawy w związku z § 2, § 3, § 23 załącznika do Zarządzenia nr 805 KGP z dnia 31.12.2003 roku "w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta",

- w pkt 5, że "w miesiącu kwietniu 2016 roku pełniąc służbę jako policjant Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w O. popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjantów w ten sposób, że namówił M. Ś., aby udał się on do E. P. i przekazał jej oryginały obdukcji lekarskich Z. W., w których posiadaniu asp. szt. K.B. był od października 2015 roku oraz aby M. Ś. przekonał E. P. do złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia, iż obdukcje te "znalazła w jej samochodzie" t.j. o czyn określony w art. 132 ust. 1 ustawy w związku z § 2, § 3, § 23 załącznika do Zarządzenia nr 805 KGP z dnia 31.12.2003 roku "w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta".

Tak sformułowane zarzuty opierają się w szczególności na podstawie zeznań E. P., której zeznania warto przytoczyć w istotnej części, K. K. i M. Ś..

E. P. zeznała bowiem, że zatelefonował do niej K. B. i powiedział, że jej sprawa jest toku. Powiedziała mu, że telefonowała do sekretariatu w O. i powiedzieli jej, że sprawa jest zakończona. Na to B. powiedział "że musieli się pomylić i że sprawę on prowadzi". Następnie zapytała się czy jako pokrzywdzona może przejrzeć akta, a na to B. - że nie przesłuchiwał jeszcze J. L. i nie stawia się on na wezwania i że będą musieli go dowieść na przesłuchanie. Mówił też, że pełnił służbę w O. i że czasami jedzie do D. zakończyć sprawy i żeby go zrozumiała bo "trochę to zaniedbał i żeby go zrozumiała". Zapytała się "co z sprawą mojego ojca" na to B. odpowiedział, "że jest w toku". Zapytała "dlaczego mnie okłamuje skoro my jesteśmy jedynymi świadkami w sprawie a nikt nas nie przesłuchał" na to B., "że to wszystko teraz ruszy i że nie miał do tej chwili czasu". Wobec tego, że nic się nie działo oraz, że nie dostała odpowiedzi na pismo z dnia 10.02.2016 roku napisała skargę do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. oraz trzy pisma do Komendanta Powiatowego Policji w O. w których domagała się; odpowiedzi na pytanie co w sprawie naruszenia miru domowego przez J. L., co w sprawie pobicia Z. W. oraz o możliwość przeglądania akt sprawy naruszenia miru przez J. L. oraz zmianę jednostki Policji prowadzącej ta sprawę. W związku z tymi pismami pierwszą odpowiedź otrzymała w Posterunku w D. gdzie zaprosił ją policjant A. K. i tam wręczył jej pismo z dnia 14.04.2016 roku w którym informował, ją, że sprawa J. L. została umorzona ale nie napisał kiedy a o sprawie jej ojca nie napisał nic. Następnie Komendant Policji z O. pismem z dnia 18.04.2016 roku poinformował ją, że stwierdzili nieprawidłowości polegającą na nieprzesłaniu jej postanowienia o umorzeniu dochodzenia wobec czego podjęli to postępowanie na nowo. W piśmie tym informowano ją że sprawa jej ojca jest wyjaśniana. Napisała w dniu 24.04.2016 roku pismo do Komendanta w O. o wyjaśnienie sprawy pobicia jej ojca. W tej sprawie otrzymała pismo z dnia 30.04.2016 roku, informujące ją, że sprawa jest wyjaśniana. Wówczas przyjechał do niej jej brat J. W. z kolegą K. K.. W trakcie rozmowy K. K. powiedział jej że "był międzyczasie niego K. B., który chce żebym wycofała skargę bo się zrobi gnój". B. przekazał, żeby sobie wszystko przemyśleli i chciał, żeby się spotkali osobiście, bo nie chce on dzwonić z swojego telefonu bo może być on na podsłuchu". Nie zdecydowała się ale po dwóch dniach przyjechał do niej już sam i powiedział, że B. chciał, żeby się spotkali na polnej drodze, żeby ludzie go nie widzieli". Miało to być w niedzielę rano i A. ją skrzyczał, że w niedzielę będzie się spotykać na polnych drogach z policjantami. Zgodziła się na to, bo chciała nagrać telefonem treść tych rozmów, ale B. nie przekazał, kiedy ma być to spotkanie i K. K. jej takiej informacji nie przekazał. Pamięta, że K. K. przekazywał jej że K. B. powiedział, "że będzie miał przejebane w związku z tą skargą i jak ją wycofamy i pomożemy mu się wybielić to on na pomoże w sprawie z J.L.". Ponadto K. B. za pośrednictwem K. K. "przepraszał, że sprawa jest przeciągnięta". K. K.. mówił, że B. telefonuje do niego z telefonu swojej żony, bo nie chce zostawiać śladów i telefon może być na podsłuchu". Ostatecznie do spotkania z B. nie doszło, ale K. K. był w tej sprawie międzyczasie u niej dwa razy. W międzyczasie w związku z jej skargą był u niej policjant z O. i rozpytywał ją i A. na okoliczności zawarte w skardze. Oni wszystko opisali. Po kilku dniach przyjechał do niej kolega M. Ś., który jest też kolegą K. B.. W rozmowie powiedział jej, że przyjechał po spotkaniu z K. B.. Powiedział, że K. (tak mówią na K. B.) dał mu dwie oryginalne obdukcje lekarskie Z.W., które jej ojciec w jej obecności dał K. B. w październiku 2015 roku. K.B. przekazał, żeby powiedziała, że te obdukcje znalazła w swoim samochodzie i że były one tam gdzieś zawieruszone. Powiedziała M., że ich nie odbierze od niego. M. odjechał a ona przemyślała to sobie oraz zatelefonowała do Policjanta z O., który prowadził jej skargę. Zapytała się czy było by dobrze gdyby te zaginione obdukcje odebrała od pewnej osoby. Policjant poradził jej żeby je odebrała, więc zatelefonowała do M. Ś. i wrócił się on do jej domu i oddał jej te dwie obdukcje. Były to te same obdukcje, które jej ojciec przekazał K. B. w Posterunku w październiku 2015 roku. Ś., gdy oddawał jej te obdukcje to zapytał się czy powie, że znalazła je w samochodzie a ona odpowiedziała, że tak powie. Następnie po pewnym czasie otrzymali odpowiedź na skargę z O.. Natomiast w dniu 3.05.2016 roku ona z A. pojechali do M. Ś. i chciała mu powiedzieć, że w związku z skargą jaką złożyła wcześniej do Komendanta w O. będzie musiała podać, że to on przywiózł jej oryginały tych obdukcji od B. bo toczy się postępowanie a ona nie może skłamać. M.Ś. zdenerwował się i powiedział "że strugam wariata i, że miałam najpierw powiedzieć , że znalazłam te obdukcje w samochodzie a teraz mówię, że było inaczej". Powiedziała mu, że nie chce się z nim kłócić, ale trzeba powiedzieć prawdę. Na to Ś. powiedział jej że on też musi żyć w zgodzie z policjantami z D." i wyprosił ją z domu. Na drugi dzień napisał mi sms-a "E. co-ja ci takiego zrobiłem". Następnie otrzymała z Policji w O. informację na piśmie, że jej sprawa dotycząca naruszenia miru domowego jest w prowadzeniu a po pewnym czasie umówił się z nią policjant B. i przesłuchał ją i A.. Następnie umówiła się telefonicznie z policjantem B. na przesłuchanie i przyjęcie zawiadomienia o przestępstwie pobicia jej ojca. Chciała, aby to przesłuchanie odbyło się w miejscu zamieszkania jej ojca gdyż był on w terminalnym stadium raka. Do jej domu przyjechali policjanci z D. a ona w tym czasie była u swojego ojca, który mieszkał kilka domów dalej. Policjanci po rozmowie z A. podjechali do domu jej ojca i tam przesłuchali go na okoliczność naruszenia miru domowego oraz pobicia go przez J. L.. W trakcie tego przesłuchania ona osobiście przekazała przesłuchującemu policjantowi te obdukcje lekarskie, które wcześniej jej ojciec dał K. B. i które niedawno oddał jej B. za pośrednictwem M. Ś. Sprecyzowała, że dała kserokopie tych obdukcji gdyż bała się ponownie oddać oryginały, żeby nie zaginęły. To było w czwartek a w poniedziałek jej ojciec zmarł. Od tego czasu wiem, że sprawa naruszenia miru, domowego i pobicia jej ojca przez J. L. zostały połączone i, że ma on w tej sprawie cztery zarzuty. Uważa, że zachowanie się K.B. w tych sprawach jest niegodne policjanta. Zachowywał się on jak mafia a nie jak policjant wyznaczając jej spotkania na polnych drogach, wysyłając do niej obcych ludzi jako pośredników i ukrywając dokumenty. Ponadto działał on na jej szkodę i szkodę jej ojca gdyż nie prowadził tych spraw a jedynie starał się oddalić odpowiedzialność od J. L.. Jej zdaniem działanie to było bezprawne i nieetyczne.

Zeznania pokrzywdzonej w sprawie karnej w tej części odzwierciedlają w pełni stan faktyczny tej sprawy, tym bardziej, że znalazły one potwierdzenie w materiałach sprawy, a w szczególności innych osób przesłuchanych w sprawie.

Okoliczności sprawy przedstawione przez E. P. podobnie przedstawił w swoich zeznaniach M. Ś. przesłuchany w dniu 16 czerwca 2016 r. (k. 76-77 akt) i nazajutrz po przesłuchaniu E. P.. Potwierdził je także K. K. w swoich zeznaniach złożonych w dniu 16 czerwca 2016 r. (k. 80-81), jak też konkubin E. P. – A.A. przesłuchany w dniu 15 czerwca 2016 r. (k. 69-70).

Zarzuty jakie stawia skarżący orzeczeniu odwoławczemu nie są zasadne. W pierwszym rzędzie kwestionuje on wiarygodność zeznań E. P. i A. A., nadto, że są one lakoniczne a od powtórnego przesłuchania K. K., M. Ś. i konfrontacji tych świadków z obwinionym na okoliczność sprawy – odstąpiono. Zeznania E. P., A. A. i K. K. należy ocenić podobnie jak czyniły to organy obu instancji. Zwłaszcza organ odwoławczy: że są one jednolite i potwierdzają postępowanie obwinionego objęte zarzutami. Świadkowie nie mieli żadnego interesu by swymi zeznaniami obciążyć obwinionego. E. P. jako pokrzywdzona w sprawie karnej domagała się jedynie podjęcia działań zmierzających do wyjaśnienia okoliczności sprawy i ukarania sprawcy naruszenia jej miru domowego i kierowania gróźb karalnych przez J. L.. Nadto zeznania tych osób znajdujące potwierdzenie w zeznaniach świadków: A. K., J. W. i M. A. Świadkowie ci są zgodni co do okoliczności przekazywania nieprawdziwej informacji o zakończeniu postępowania w sprawie karnej, nakłaniania do wycofania skargi, przekazywania dokumentów mogących stanowić dowód w tej sprawie oraz udział w tej czynności obwinionego.

A. K. kierujący Posterunkiem Policji w D. zeznał w dniu 8 sierpnia 2016 r., pytany m.in. "dlaczego w notatce urzędowej sporządzonej w dniu 10.04.2016 r. zawarł informację, że skarżący nie rozliczył się z prowadzonych spraw przed odejściem do pracy na innym stanowisku, zeznał, że po otrzymaniu pisma dokonał przeglądu spraw pozostawionych i nie odnalazł postępowania w sprawie zakłócenia miru domowego – tak było. Notatka jest nieścisła. Mógł tylko dokonać przeglądu spraw, jakie były w szafie zwykłej a nie pancernej gdyż nie miał do niej dostępu. Skarżący nie rozliczył się, ponieważ zaniedbań dokonał ktoś z przełożonych, kto delegował go do O. Został oddelegowany do pracy w O. na stanowisku pomocnika dyżurnego z dniem 1 lutego 2016 r. a przesłuchiwany powrócił do pracy po przerwie w dniu 2 lutego 2016 r. Nikt nie rozliczył skarżącego z jego postępowań i materiałów jakie miał przed delegowaniem go do O.

M. A. zatrudniona w KP Policji w O. w charakterze inspektora nie potwierdziła by decyzja o zakończeniu postępowania prowadzonego przez skarżącego w sprawie naruszenia miru domowego E. P. została wysłana pokrzywdzonej (zeznania z dnia 21 lipca 2016 r. k. 110) nie było wręcz takiej praktyki, by policjanci Posterunku Policji w D. przekazywali jej całość akt zakończonego odmową wszczęcia postępowania, by je wysyłała pokrzywdzonym. W tym Posterunku Policji mieli dostęp do E-Komendy i samodzielnie wysyłali pocztą kopie postanowień (zeznania z dnia 18 sierpnia 2016 r. k.118).

J. W. w swoich zeznaniach z kolei potwierdził okoliczności przedstawione przez K. K. dotyczące jego prośby o udział w rozmowie K. K. z E. P. – siostrą J. W. i przebiegu tej rozmowy (zeznania z dnia 15 czerwca 2016 r. – k. 73).

Odnośnie dokumentów dotyczących oględzin lekarskich skarżący zarzuca, zwłaszcza świadkowi M. Ś., że mówi o nich jako oryginałach tych zaświadczeń podczas gdy – zdaniem skarżącego, stanowiły one kopie. W sprawie nie ma jednak znaczenia czy przekazane dokumenty były kopiami czy oryginałami dokumentów lekarskich sporządzonych po lekarskich oględzinach ciała, ale sposób ich przekazania E. P.: zamiast urzędowego przekazania, posłużenie się znajomym E. P..

Skarżący przesłuchany w charakterze obwinionego zaprzeczył, by miał się dopuścić zarzucanych mu czynów. Potwierdził, że rozmawiał z E. P. przez telefon w sprawie naruszenia jej miru domowego przez J. L., ale zaprzeczył by miał z nią rozmawiać na temat sprawy pobicia Z. W.. Odnośnie rozmowy z K. Kubów stwierdził, że była to luźna rozmowa i że nie nakłaniał go ani nie prosił o spowodowanie by E. P. wycofała skargę przeciw niemu lub by miał się z nią spotkać w celu "udzielenia instruktażu". Treść rozmowy z M. Ś. w istocie potwierdził, choć zaprzeczył by go informował jakie dokumenty miał przekazać E. P., ani że znalazła je w swoim samochodzie, gdyż nie miał potrzeby instruowania jej w tym względzie.

Te wyjaśnienia obwinionego nie zasługują na wiarę. Można w pełni podzielić ocenę obu organów dyscyplinarnych, że zeznania świadków przesłuchanych w sprawie są wiarygodne, przekonujące i zgodne ze sobą a świadkowie zwłaszcza E. P., K. K. i M. Ś. nie mieli żadnego interesu by obciążać skarżącego. Świadkowie ci opisując poszczególne zdarzenia (rozmowa telefoniczna skarżącego z pokrzywdzoną, próba jej nakłaniania do wycofania skargi, przekazanie dokumentów lekarskich E. P.) używają też słownictwa niecenzuralnego bądź służącego określeniu danej osoby – "K." – od imienia skarżącego, co czyni je, jak już stwierdzono, wiarygodnymi.

Pozwala to jednocześnie nie uwzględnić kolejnego zarzutu skarżącego, że ograniczono jego prawo do korzystania z pomocy obrońcy poprzez niedopuszczenie obrońcy do udziału w przesłuchaniu świadka A. K.. Nie ulega wątpliwości, że obrońca działa w całym postępowaniu dyscyplinarnym (art. 135f ust. 3 ustawy). Jednak jak trafnie zauważył organ odwoławczy żaden przepis tej ustawy nie stanowi o prawie obrońcy do uczestnictwa we wszystkich czynnościach prowadzonych w postępowaniu dyscyplinarnym w tym i w przesłuchaniu świadków. Przepis uprawniający obrońcę do udziału w poszczególnych czynnościach wyjaśniających należałoby interpretować biorąc po uwagę ich charakter (np. danej czynności nie da się powtórzyć) bądź na konieczność wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy jednakże bez zbędnego przedłużania postępowania. Tak stwierdza np. postanowienie Rzecznika Dyscyplinarnego Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia 29 lipca 2016 r. o odmowie uwzględnienia wniosku skarżącego o ponowne przesłuchanie świadków: K. K. i M. Ś. i konfrontacji obwinionego z tymi świadkami, a także uwzględnienia wniosku dowodowego o przesłuchanie A. K. w charakterze świadka. Podobnie postanowienie wspomnianego organu z dnia 25 sierpnia 2016 r. o odmowie uwzględnienia wniosku dowodowego, w którym domagano się ponownego przesłuchania świadków: K. K. i A. K. i dopuszczenia do udziału w tych czynnościach obrońcy obwinionego.

Niezasadny jest też zarzut skargi wydania postanowienia kończącego postępowanie w dniu 15 września 2016 r. podczas gdy na podstawie postanowienia nr 439 Komendanta Głównego Policji postępowanie zostało przedłużone do dnia 11 września 2016 r.

Komendant Główny Policji na mocy postanowienia z 10 sierpnia 2016 r. przedłużył do dnia 11 września 2016 r. termin prowadzenia czynności dowodowych a nie termin zakończenia postępowania w sprawie. Rzecznik dyscyplinarny wydał postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych w dniu 2 września 2016 r. Tym samym czynności dowodowe zakończono w terminie wskazanym przez KGP. Czym innym jest jednak postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych wydane na podstawie art. 135i ust. 7 ustawy od samego orzeczenia dyscyplinarnego. Jak bowiem wynika z art. 135j ust. 6 tej ustawy orzeczenie dyscyplinarne wraz z uzasadnieniem sporządza się na piśmie nie później niż w terminie 14 dni od dnia wydania postanowienia o zakończeniu czynności dowodowych. Tak też było w tej sprawie, gdyż orzeczenie dyscyplinarne Komendant Powiatowy Policji w O. wydał w dniu [...] września 2016 r., a więc z zachowaniem 14-dniowego terminu zakończenia czynności dowodowych.

Sąd jednocześnie w pełni podzielił ocenę czynów skarżącego i wymierzonej mu kary zawartej w motywach orzeczenia odwoławczego i odpowiedzi na skargę, w której to skardze czyny skarżącego przedstawiono jako przypadek mniejszej wagi.

Można w zupełności podzielić oceny tych czynów skarżącego zawartych w orzeczeniu odwoławczym jako szczególnie naganne bowiem kształtują negatywny wizerunek Policji. Wpływa też na utratę zaufania społeczeństwa do organów państwowych. Zgodnie z § 2 Zarządzenia Nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. (Dz.Urz. KGP. 2004.1.3) policjant powinien kierować się zasadami współżycia społecznego i postępować tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji. Według § 3 Zasad policjant powinien wykonywać czynności służbowe według najlepszej woli i wiedzy z należytą uczciwością, rzetelnością, wykazując się odpowiedzialnością, odwagą i ofiarnością. Z kolegi w myśl § 23 policjant powinien dbać o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy i podejmować działania służące budowaniu zaufania do niej.

Można dodać do tego, że charakter czynów skarżącego (próba ukrycia nieprawidłowości w prowadzonym postępowaniu poprzez wprowadzenie w błąd pokrzywdzonej, nakłaniania jej do cofnięcia skargi, zwrot dokumentów lekarskich poprzez osoby trzecie popełnionych z winy umyślnej, jak najbardziej uzasadnia karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Nie można zgodzić się z zarzutem skargi, że kara ta jest karą rażąco niewspółmierną. Na marginesie należy zauważyć niezbyt zrozumiały zarzut, że skarżący został ukarany karą wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe skoro orzeczenie organu I instancji zostało uchylone i w miejsce tej kary organ odwoławczy orzekł wspomnianą karę ostrzeżenia.

Sąd zatem w pełni podzielił argumentację orzeczenia odwoławczego co do winy skarżącego i wymierzenia mu kary.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.