Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SAB/Gd 29/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6324 Rodzina   zastępcza,  pomoc na usamodzielnienie dla wychowanka rodziny zastępczej
658
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 par. 1, art. 149, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi I. M. i A. K. na bezczynność i przewlekłość Starosty w przedmiocie skierowania małoletniego do placówki socjalizacyjnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

I. M. i A. K. w dniu 1 kwietnia 2019 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność i przewlekłość Starosty wskazując, że organ "odmawia wykonania postanowienia Sądu Rejonowego sygnatura [...] z dnia 19.02.2016 r. o umieszczeniu dziecka w placówce socjalizacyjnej wskazanej przez SR".

Bezczynności i przewlekłości – jak wynika z treści skargi – skarżący upatrują w tym, że ich zdaniem Starosta nie wydaje odpowiedniego aktu administracyjnego – decyzji - o skierowaniu syna skarżących K. M. do placówki wskazanej w postanowieniu Sądu Rejonowego z dnia 19 lutego 2016 r., sygn. akt [...]. Skarżący podali, że w przywołanym postanowieniu została wskazana bardzo konkretna placówka opiekuńczo - wychowawcza o nazwie "placówka socjalizacyjna w K.". Jednak organ samowolnie umieścił dziecko w zupełnie innej placówce - placówce "A". Zdaniem skarżących wadliwe było postanowienie Sądu , umieszczające dziecko w placówce, a nie w pieczy i organ powinien zaprotestować po otrzymaniu tego postanowienia oraz zwrócić je sądowi z prośbą o jego korektę. Skoro tego nie zrobił, winien bezwzględnie wykonać to postanowienie, nawet poprzez powołanie do życia nowej placówki o nazwie "placówka socjalizacyjna w K. " i umieszczenie w niej syna K.

Zdaniem skarżących w niniejszej sprawie Sąd powinien uznać, że organ nie wykonał postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 19 lutego 2016 r. sygn. akt [...] i zobowiązać organ do umieszczenia syna we właściwej placówce. Ewentualnie Sąd powinien uznać, że organ wykonał powyższe postanowienie bezprawnie lub z rażącym naruszeniem prawa i nakazać uchylenie decyzji – skierowania [...] z dnia 31 marca 2016 r. - oraz nakazać wydanie decyzji zgodnie z k.p.a. Ponadto wnieśli o uznanie, że organ dopuścił się bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania, które miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa i zarządzenie wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych tego stanu rzeczy. Wnieśli ponadto o przyznanie od organu na swoją rzecz sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 p.p.s.a.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie wskazując, że na podstawie skierowania [...] z dnia 31 marca 2016 r. wydanego w oparciu o postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 19 lutego 2016 r. sygn. akt [...] małoletni K. M. umieszczony został w placówce socjalizacyjnej "A" w K., będącej całodobową placówką opiekuńczo- wychowawczą. Skierowanie nie stanowi decyzji administracyjnej i nie jest wymienione w katalogu decyzji wskazanych w ustawie o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, a jest czynnością materialno – techniczną. Organ podał także, że sprawa dotycząca umieszczenia małoletniego K. M. w placówce socjalizacyjnej "A" na podstawie skierowania [...] z dnia 31 marca 2016 r. była już przedmiotem rozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze i została rozstrzygnięta postanowieniem z dnia 21 stycznia 2019 r. [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, zgodnie z treścią art. 119 pkt 4 p.p.s.a., który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Skarga jest bezzasadna.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że skarżący poprzedzili skargę ponagleniem, wobec czego warunki formalne do jej wniesienia zostały spełnione ( art. 52 § 1 p.p.s.a.).

Skarga została wniesiona na bezczynność i przewlekłość , wobec czego stwierdzenia wymaga, że bezczynność organu administracji publicznej występuje, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub mimo istnienia ustawowego obowiązku w przewidzianym terminie nie wydał decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Z kolei przewlekłość dotyczy sytuacji, gdy organ działania podejmuje, jednak są one nieefektywne, opieszałe i nieskuteczne, a sprawa mogła być załatwiona w krótszym terminie.

W przypadku potwierdzenia zasadności zarzutów skargi o bezczynności organu czy prowadzenia przez niego postępowania przewlekle Sąd nie może wydać orzeczenia o jakiejkolwiek treści, zaproponowanej przez stronę skarżącą , a jedynie o treści takiej, jaka wynika z art. 149 p.p.s.a., który przede wszystkim przewiduje możliwość zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, możliwość stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania oraz tego czy miały one miejsce z rażącym naruszeniem prawa , a także - w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

W niniejszej sprawie skarżący upatrują bezczynności i przewlekłości działań organu w tym, że nie wydał on decyzji o skierowaniu syna skarżących do placówki wskazanej w postanowieniu Sądu Rejonowego z dnia 19 lutego 2016 r. sygn. akt [...], to jest "placówki socjalizacyjnej w K.". Skarżący – jak wynika z treści skargi - stoją na stanowisku, że "placówka socjalizacyjna "A" w K." nie jest tożsamą placówką z "placówką socjalizacyjną w K.". Skarżący tym samym uważają, że działanie organu powinno wynikać z dosłownego, literalnego rozumienia zapisu zawartego w postanowieniu sądu, a inne zachowanie organu sprawia, że organ pozostaje w bezczynności i przewlekłości.

Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem z dnia 19 lutego 2016 r., sygn. akt [...], Sąd Rejonowy zmienił punkt pierwszy postanowienia z dnia 8 czerwca 2014 r. w przedmiocie udzielenia zabezpieczenia interesom małoletniego K. M. w ten sposób, że postanowił umieścić go "w placówce socjalizacyjnej w K.". W dniu 31 marca 2016 r. Starosta skierował małoletniego K. M. ( skierowaniem [...]) do placówki socjalizacyjnej "A" w K..

Zauważyć wobec powyższego należy, że Sądowi z urzędu wiadomo, że tutejszy Sąd prawomocnym wyrokiem z dnia 28 marca 2019 r. sygn. akt III SA/Gd 101/19 ( dostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) , wydanym w sprawie, w której skarżący domagali się wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności skierowania nr [...] małoletniego K. M. do placówki socjalizacyjnej "A" w K. przesądził, że skierowanie to nie stanowi decyzji administracyjnej i jest czynnością z zakresu administracji o charakterze materialno – technicznym.

Nie można w tej sytuacji twierdzić, że organ powinien wydać decyzję kierującą syna skarżących do placówki socjalizacyjnej. Organ prawidłowo uczynił to czynnością materialno- techniczną z dnia 31 marca 2016 r. ( skierowanie nr [...]). Wbrew błędnemu przekonaniu skarżących skierowanie dziecka stron do placówki socjalizacyjnej "A" w K. jest skierowaniem do placówki socjalizacyjnej , o jakiej mowa w postanowieniu Sądu Rejonowego z dnia 19 lutego 2016 r., sygn. akt [...], wobec czego nie można uznać, by organ nie dokonał skierowania dziecka do placówki na skutek wydanego przez sąd postanowienia. Teza, że organ powinien powołać do życia nową placówkę o nazwie "placówka socjalizacyjna w K." w celu umieszczenia w niej syna skarżących jest błędna i nie znajduje oparcia w przepisach prawa.

Odnosząc się do twierdzeń skargi dodać należy, że ani sąd administracyjny, ani organy administracji publicznej nie są uprawnione do oceny prawidłowości orzeczeń sądów powszechnych.

Ponadto stwierdzenia wymaga, że Sąd w niniejszej sprawie związany jest granicami przedmiotowej skargi na bezczynność i przewlekłość organu, która to skarga dotyczy skierowania syna skarżących do placówki socjalizacyjnej na skutek wydania przez Sąd Rejonowy postanowienia z dnia 19 lutego 2016 r., sygn. akt [...]. W tej sytuacji brak jest podstaw do wypowiadania się w niniejszej sprawie przez Sąd, czy inne orzeczenie , niż przywołane postanowienie - orzeczenie Sądu Okręgowego z dnia 5 grudnia 2018 r. sygn. akt [...], nakładało na organ obowiązek działania i czy pozostaje on w bezczynności ( przewlekłości) w tym zakresie.

Jak wskazano powyżej , w oparciu o postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 19 lutego 2016 r. sygn. akt [...], organ czynnością materialno – techniczną , jaką było skierowanie [...] z dnia 31 marca 2016 r. - umieścił syna skarżących w placówce socjalizacyjnej "A" w K., wobec czego nie można uznać, by organ pozostawał w bezczynności lub - tym bardziej - by można było mówić o przewlekłym prowadzeniu przez organ postępowania. Przypomnieć należy, że skarga wniesiona została w dniu 1 kwietnia 2019 r. , czyli trzy lata bo wydaniu skierowania.

W tej sytuacji Sąd, uznając zarzuty skargi za całkowicie bezzasadne , na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.