Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 1035/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2013-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy PPSA
Powołane przepisy: article: art. 60 , art. 161 § 1 pkt 1 i 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Protokolant sekr. sąd. Malwina Tomiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi T.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za czynności geodezyjne postanawia: 1. umorzyć postępowanie w sprawie, 2. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego T.S. kwotę 297 (dwieście dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 27 maja 2013 r. przyjęto do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej operat techniczny sporządzony przez T.S. powstały w wyniku realizacji pracy geodezyjnej, dotyczącej aktualizacji mapy do celów projektowych na obiekcie "Trasa [...]". Dla celu realizacji tego opracowania geodezyjnego organ prowadzący zasób geodezyjny i kartograficzny wykonał prace, o których mowa w art. 40 ust. 3c ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, tj. udostępnił dane i informacje zgromadzone w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym.

Decyzją z dnia [...] maja 2013 r., Nr [...] Starosta, powołując się na art. 60 pkt 7, art. 61 ust. 1 pkt 2, art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.), art. 40 ust. 3c ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) oraz § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielenie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego (Dz. U. Nr 37 poz. 333) ustalił wysokość opłaty dla T.S., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: PPU "P" T.S., w kwocie 1132,00 zł za czynności związane z obsługą zgłoszenia pracy geodezyjnej zarejestrowanej pod kerg: [...], dotyczącego aktualizacji mapy do celów projektowych na obiekcie "Trasa [...]", jednocześnie ustalając termin zapłaty 7 dni.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż dla celu realizacji tego opracowania geodezyjnego organ, prowadzący zasób geodezyjny i kartograficzny wykonał prace,

o których mowa w art. 40 ust. 3 c ustawy tj. udostępnił dane i informacje zgromadzone w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym.

Uzasadniając ustalenie wysokości opłaty organ wskazał na § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 19 lutego 2004 r. oraz jego załącznik nr 1. Organ wskazał,

iż geodeta we wniosku o przyjęcie operatu technicznego do zasobu zadeklarował,

że ostateczna ilość jednostek wykonanych w ramach przedmiotowej pracy wynosi 52 ha, po weryfikacji organ ustalił, że faktycznie wynosi 52 ha, przy czym 40 ha aktualizacji bez zmian w treści obligatoryjnej aktualizowanej mapy i 12 ha aktualizacji ze zmianami. Organ zaznaczył, iż do ustalenia opłaty nie zastosował współczynnika, o którym mowa w punkcie 9.9 postanowień dodatkowych załącznika 1, ponieważ wymienione w nim warunki nie zostały spełnione, tj. Starosta nie ogłosił w drodze obwieszczenia informacji o standardzie opracowania i przekazywania do zasobu przez wykonawcę wyników prac geodezyjnych dla obszaru na którym wykonywano niniejszą pracę geodezyjną.

Od powyższej decyzji T.S., reprezentowany przez pełnomocnika wniósł w ustawowym terminie odwołanie, domagając się jej uchylenia. Pełnomocnik odwołującego zarzucił organowi wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa tj. art. 40 ust. 3 c w zw. z art. 40 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo geodezyjne

i kartograficzne, w zw. z § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia

19 lutego 2004 r. w zakresie pkt 9.9. postanowień dodatkowych załącznika nr 1 do w/w rozporządzenia.

Decyzją z dnia [...] września 2013r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 60 pkt 7, art. 61 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157 poz. 1240 ze zm.), art. 40 ust. 3c ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. z 2010 r. Nr 193 poz. 1287, ze zm.), § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego (Dz. U. Nr 37 poz. 333) oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchyliło w całości decyzję organu I instancji oraz ustaliło T.S., prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą: PPU "P" T.S., opłatę w wysokości 1132,00 zł za czynności związane z obsługą zgłoszenia pracy geodezyjnej zarejestrowanej pod numerem KERG: [...], dotyczącego aktualizacji mapy do celów projektowych na obiekcie "Trasa [...]".

Kolegium wskazało, iż materialnoprawną podstawę prowadzonego postępowania w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty stanowią przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, zwanej dalej ustawą. Zgodnie z art. 40 ust. 3c ustawy, udostępnianie danych i informacji zgromadzonych w bazach danych, o których mowa w art. 4 ust. 1a i 1b, standardowych opracowań kartograficznych, o których mowa w art. 4 ust. 1e, oraz innych materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a także wykonywanie czynności związanych z udostępnianiem tych informacji, opracowań i materiałów zgromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym oraz wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego jest odpłatne, z zastrzeżeniem ust. 3d oraz art. 12 ust. 1 i 2, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej i art. 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.

Wysokość opłat określają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego (Dz. U. Nr 37, poz. 333), wydanego na podstawie delegacji ustawowej art. 40 ust. 5 lit. b ustawy.

Treść § 1 pkt 1 tego rozporządzenia, określa wysokość opłat za m. in. czynności związane z prowadzeniem państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, które są określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Zgodnie z załącznikiem nr 1 pkt 1 tabela nr 2 pkt 1-3 opłata za aktualizację mapy w skali 1:1.000 i w skalach większych wynosi od 0,5 do 1 ha kwotę 70,00 zł, od 1 do 10 ha 70,00 zł oraz dodatkowo 35,00 zł za każdy rozpoczęty hektar powyżej jednego, a od 10 ha 400,00 zł oraz dodatkowo 12,0 zł za każdy rozpoczęty hektar, powyżej dziesięciu. Kolegium stwierdziło, że opłaty te stanowią nieopodatkowane należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym, o których mowa w art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach ( Dz.U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.). W myśl tego przepisu, środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są w szczególności dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw. Organ zauważył, powołując się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2012 r., sygn. akt I OW 172/11, Lex nr 11202701, iż ustalenie opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne następuje w formie decyzji administracyjnej.

Mając powyższe na uwadze Kolegium za prawidłowe uznał dokonaną przez organ I instancji kwalifikację zgłoszenie pracy geodezyjnej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, polegającej na aktualizacji mapy do celów projektowych na obiekcie "Trasa [...]" jako podlegającej opłacie wskazanej w Załączniku nr 1 do ww. rozporządzenia, pkt 1 Tabela nr 2 pkt 1-3. Za słuszne uznał także organ odwoławczy wyliczenia tej opłaty przez organ I instancji, który przyjął, iż ilość jednostek wykonanych w ramach zgłoszonej pracy wynosi 52 ha, w tym 40 ha aktualizacji bez zmian w treści obligatoryjnej aktualizowanej mapy i 12 ha aktualizacji mapy ze zmianami. Organ przyjął, iż kwota za 40 ha aktualizacji bez zmian w treści obligatoryjnej aktualizowanej mapy – 988 zł i za 12 ha aktualizacji mapy ze zmianami – 144 zł, więc łącznie – 1132,00 zł.

Nadto w uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że decyzja została uchylona

w związku z tym, iż sentencja zaskarżonej decyzji zawiera postanowienia, które z mocy prawa obowiązują zarówno organ jak i stronę postępowania, co oznacza, że organ administracji publicznej nie ma kompetencji do rozstrzygania tych kwestii. Zgodnie bowiem z art. 47 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zmianami), w związku z art. 67 ustawy o finansach publicznych, termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Jak zauważył organ odwoławczym, przepis ten znajduje również zastosowanie do niepodatkowych należności budżetowych jednostki samorządu terytorialnego. Treść powyższego przepisu nie daje swobody w zakresie kształtowania przez organ I instancji terminu do zapłaty ww. opłaty. Informacja (nie rozstrzygnięcie) w tym zakresie winna się więc znaleźć w uzasadnieniu decyzji, a nie w sentencji decyzji. Dodatkowo SKO wskazało, iż organ I instancji ustalił zaledwie 7 termin do zapłaty należności, a nie 14-dniowy, jak to wynika z cytowanego wyżej przepisu.

Odnosząc się do zarzutów wskazanych przez pełnomocnika skarżącego, Kolegium uznało je za niezasadne. Przede wszystkim za nietrafny uznał organ zarzut błędnego zastosowania przepisu pkt 9.9 postanowień dodatkowych załącznika Nr 1 do rozporządzenia. W tym zakresie Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, iż w przedmiotowej sprawie przepis ten nie znajdzie zastosowania. Z wymienionego przepisu wynika, iż współczynnik 0,5 może być stosowany jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) stosowanie tego przepisu jest możliwe do czasu ustalenia ogólnie obowiązujących standardów technicznych numerycznego przekazywania do zasobów wyników wykonania prac geodezyjnych i kartograficznych, 2) dotyczy sytuacji, gdy wykonawca przekazuje dokumentację wynikową, opracowaną w formie zbiorów komputerowych, pozwalających na automatyczne uzupełnianie bazy danych,3) format danych jest zgodny ze standardem ustalonym i ogłoszonym w formie pisemnej, przez organ prowadzący zasób, w drodze obwieszczenia.

Brak spełnienia jednej z ww. przesłanek, zdaniem organu powoduje,

iż współczynnik 0,5 nie może zostać zastosowany. Jak stwierdziło SKO,

w przedmiotowej sprawie, na co wskazał organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, stosowny standard nie został przez Starostę ustalony i ogłoszony w formie pisemnej, w drodze obwieszczenia. Tym samym ww. współczynnik nie może być stosowany.

Pismem z dnia [...] października 2013 r. T.S. reprezentowany przez pełnomocnika złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] września 2013r. w części obejmującej pkt 2 (ustalenie opłaty) oraz przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów załączonych do skargi. Pełnomocnik skarżącego zarzucił w/w decyzji:

I. naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy, tj.:

1) art. 7 k.p.a., poprzez zaniechanie przez organ czynności, zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy co do meritum, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli;

2) art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania przez organ w sposób podważający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, w tym przez stwierdzenie przez organ, iż nie zachodzą konieczne przesłanki do uznania zasadności stosowania współczynnika 0,5 zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji w zakresie pkt 9.9 postanowień dodatkowych załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia;

3) art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nie zgromadzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy;

II. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 40 ust. 3c w zw. z art. 40 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, w z w. z § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004r. oraz udzielanie informacji w zakresie pkt 9.9 postanowień dodatkowych załącznika Nr 1 do ww. rozporządzenia poprzez błędne przyjęcie, iż w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki umożliwiające zastosowanie współczynnika 0,5 przy naliczaniu opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie i wyrażoną w decyzji argumentację.

W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2013 r. strona skarżąca podtrzymała stanowisko wyrażone w treści skargi.

Następnie w dniu 13 grudnia 2013 r. organ złożył do akt sprawy odpis decyzji własnej z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], w której powołując się m.in. na art. 60 pkt 7, art. 61 ust. 3 pkt 4 ustawy o finansach publicznych, art. 40 ust. 3c ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r., art. 138 §1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, SKO orzekło o: 1. Uwzględnieniu w całości skargi T.S. z dnia [...] października 2013 r. złożonej do WSA w Gorzowie Wlkp., 2. Uchyleniu w całości decyzji Kolegium z dnia [...] września 2013 r., nr [...], 3. Uchyleniu w całości decyzji Starosty z dnia [...] maja 2013 r. Nr [...], 4. Ustaleniu T.S. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą PPU ,,P" T.S. opłatę w wysokości 566 zł za czynności związane z obsługą zgłoszenia pracy geodezyjnej zarejestrowanej pod KERG: [...], dotyczącego aktualizacji mapy do celów projektowych na obiekcie ,,tara [...]", 5. Stwierdzeniu, że działanie Kolegium nie miało miejsca bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, iż uznało za zasadne stanowisko skarżącego i tym samym uznało, iż w rozpoznawanej sprawie dokonując ustalenia opłaty za czynności związane z obsługą zgłoszenia pracy geodezyjnej Starosta winien zastosować przepis pkt 9.9 postanowień dodatkowych załącznika Nr 1 do rozporządzenia z dnia 19 lutego 2004 r.

W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2013 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, iż cofa skargę z dnia [...] października 2013 r. wnosząc o umorzenie postępowania, zwrot uiszczonego wpisu od skargi oraz przyznanie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Postępowanie sądowe w niniejszej sprawie należało umorzyć.

Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe z przyczyn innych niż wymienione w pkt 1 i 2 wskazanego przepisu. Jedną z przyczyn bezprzedmiotowości postępowania jest uwzględnienie przez organ skargi w całości na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., czyli zastosowanie przez ten organ tzw. instytucji autokontroli (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009, s. 184, 436-437). Zgodnie z treścią art. 54 § 3 ustawy p.p.s.a., organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Celem wskazanej autokontroli jest umożliwienie organom administracji publicznej ponownej weryfikacji własnego działania bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę jego zgodności z prawem (Postępowanie sądowoadministracyjne, Komentarz, T. Woś, Warszawa 2009). Warunkiem skorzystania przez organ z w/w instytucji, jest uwzględnienie skargi w całości, tj. uwzględnienie jej co do istoty. Skutkiem takiego działania jest nie tylko uchylenie objętej skargą decyzji, ale także ostateczne orzeczenie co do istoty sprawy albo umorzenie postępowania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 4 kwietnia 2012 r., II SA/Rz 68/12).

Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględniło w całości na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. skargę T.S. uchylając zaskarżoną decyzję w całości i orzekając co do istoty sprawy. Skorzystanie przez organ, którego decyzję zaskarżono, z przewidzianej w art. 54 § 3 p.p.s.a. instytucji autokontroli podejmowanych aktów czyni wywołane skargą postępowanie sądowe bezprzedmiotowym z uwagi na to, że wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji skutkuje brakiem przedmiotu postępowania przed sądem administracyjnym. To z kolei, jak już wyżej wskazano, prowadzi do umorzenia postępowania z uwagi na treść art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Stanowisko takie potwierdza Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 6 września 2006 r. I OSK 1168/05, LEX nr 321161 oraz w wyroku z dnia 25 października 2005 r., II OSK 85/05, LEX nr 188791.

Dodatkowo w myśl art. 60 § 1 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie sądowoadministracyjne podlega umorzeniu, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.

Pismem procesowym z dnia [...] grudnia 2013 r. pełnomocnik skarżącego cofnął skargę, przy czym brak jest podstaw do uznania tego oświadczenia za pozbawione skuteczności. Sąd nie dopatrzył się również przesłanek do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne, o których mowa w art. 60 p.p.s.a. Nie zachodzi bowiem niebezpieczeństwo, iż cofnięcie skargi miałoby służyć obejściu prawa.

W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 oraz pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 sentencji postanowienia.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania sądowego zawarte w pkt 2 sentencji postanowienia znajduje oparcie w treści art. 201 § 1 p.p.s.a., w myśl którego zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. – co stanowiło jedną z podstaw umorzenia postępowania w niniejszej sprawie.