Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1859/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 5, art. 43 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2020 poz 360
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 marca 2021 r. sprawy ze skargi J. M. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym aktem - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 poz. 256 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." - utrzymano w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z [...] maja 2020 r. o zwolnieniu – wobec treści art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r., poz. 360, ze zm.) - p. J. M., zwanego dalej "Funkcjonariuszem", ze służby w Policji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przywołano następujące okoliczności faktyczne i prawne jej uwarunkowania:

- Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] w [...], dalej jako "Prokurator" - postanowieniem z [...] listopada 2019 r. wydanym w toku prowadzonego postępowania przygotowawczego o sygn. akt [...] - przedstawił Funkcjonariuszowi zarzut popełnienia czynu zabronionego z art. 228 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (obecnie opubl. w Dz.U. z 2020 r., poz. 1444 ze zm.); Funkcjonariuszowi zarzucono, że [...] grudnia 2018 r. - na skrzyżowaniu Al. [...] i ul. [...] w [...] - działając wspólnie i w porozumieniu z innym funkcjonariuszem – przyjął, w związku z pełnieniem funkcji publicznej funkcjonariusza Policji, korzyść majątkową w kwocie 500 zł w zamian za odstąpienie od wystawienia mandatu karnego za popełnienie wykroczenia drogowego związanego z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości obowiązującej w tym miejscu; postanowienie o przedstawieniu zarzutów ogłoszono Funkcjonariuszowi [...] grudnia 2020 r.,

- rozkazem personalnym z [...] grudnia 2019 r. zawieszono Funkcjonariusza w czynnościach służbowych na trzy miesiące - od [...] grudnia 2019 r.; natomiast rozkazem personalnym z [...] lutego 2020 r. przedłużono okres zawieszenia w czynnościach służbowych - do ukończenia postępowania karnego,

- postanowieniem z [...] grudnia 2019 r. wszczęto wobec Funkcjonariusza postępowanie dyscyplinarne; przedstawiono mu zarzut popełnienia czynu z art. 132 ust. 1 i 3 pkt 3 oraz ust. 4 w zw. z art. 58 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 11 i 23 zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz.Urz. KGP z 2004 r., poz. 3),

- Naczelnik Wydziału [...] Komendy [...] Policji wystąpił z wnioskiem personalnym do Komendanta [...] Policji o zwolnienie Funkcjonariusza - na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji - ze służby w Policji,

- do akt postępowania dołączono kserokopie materiałów z prowadzonego przeciwko Funkcjonariuszowi postępowania karnego,

- [...] stycznia 2020 r. Prokurator skierował przeciwko Funkcjonariuszowi - w związku z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem karnym - akt oskarżenia do Sądu Rejonowego dla [...] w [...] [...] Wydział [...],

- pismem z [...] marca 2020 r. - doręczonym Funkcjonariuszowi [...] marca 2020 r. - poinformowano go o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go - na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji - ze służby; jednocześnie pouczono go o przysługujących mu - jako stronie - uprawnieniach w postępowaniu administracyjnym; wezwano go także do wskazania - w terminie 3 dni od dnia doręczenia pisma - zakładowej organizacji związkowej, o której mowa w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji,

- [...] kwietnia 2020 r. Funkcjonariusz przekazał do organu I.instancji kserokopię wystawionego mu zaświadczenia lekarskiego na okres od [...] do [...] marca 2020 r.; jednocześnie wniósł o zawieszenie postępowania administracyjnego z uwagi na chorobę "do czasu ustania tej przeszkody", a także o powiadomienie go o planowanych czynnościach postępowania,

- pismem z [...] kwietnia 2020 r. przekazano kserokopię zaświadczenia lekarskiego Funkcjonariusza za okres od [...] do [...] kwietnia 2020 r.,

- wobec wezwania pełnomocnika Funkcjonariusza do uzupełnienia braków formalnych dotyczących umocowania, nadesłano m.in. kserokopię zaświadczenia lekarskiego na okres od [...] do [...] kwietnia 2020 r. wraz z wnioskiem o zawieszenie postępowania "do czasu ustania przeszkody",

- rozkazem personalnym z [...] maja 2020 r. zwolniono Funkcjonariusza ze służby w Policji z dniem [...] maja 2020 r.; decyzji nadano - na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. - rygor natychmiastowej wykonalności; doręczono ją Funkcjonariuszowi [...] maja 2020 r.,

- wobec skutecznego wniesienia odwołania sprawa jest rozpatrywana ponownie,

- podstawę materialno-prawną zwolnienia Funkcjonariusza ze służby w Policji stanowi art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji; zgodnie z nim policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego jej ważny interes,

- w ustawie nie sprecyzowano pojęcia "ważnego interesu służby"; przy odczytywaniu powyższego terminu należy zatem sięgnąć przede wszystkim do przepisów regulujących cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji; może więc chodzić o realnie istniejącą przyczynę albo szereg okoliczności czy zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie koliduje z interesami Policji (tak wyrok NSA o sygn. akt I OSK 1853/13 - dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"); ponadto, zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie przyjmuje się, że na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji można zwolnić ze służby tych funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby; przy tym przesłanka ważnego interesu służby powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana poprzez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę (tak wyrok NSA o sygn. akt II SA 426/99),

- użycie w danym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że czynność ta ma charakter fakultatywny – poddano ją tzw. uznaniu administracyjnemu; ustawodawca pozostawił zatem dyskrecjonalnej władzy organu decyzję, co do zasadności zainicjowania postępowania w tej kategorii spraw; decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu nie może mieć charakteru arbitralnego; powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony (art. 7 K.p.a.); ma to szczególne znaczenie, gdy ustawodawca używa określeń prawnie niezdefiniowanych - tzw. wyrażeń nieostrych - jak "ważny interes służby" (tak wyrok NSA z 27 lutego 2002 r., sygn. akt II SA 2972/02),

- przyczyny zwolnienia ze służby policjanta, ustanowione w art. 41 ust. 2 ustawy o Policji zawierają dodatkowo tę wspólną cechę, że stanowią odwołanie do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie których utrudnia mu lub wręcz uniemożliwia jej pełnienie; we wszystkich zatem wypadkach ocena końcowa poprzedzająca zwolnienie ze służby musi uwzględniać okoliczności konkretnego indywidualnego przypadku,

- rolą organu administracji w sprawie o zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest wykazanie, że przemawia za tym ważny interes służby; w rozpatrywanej sprawie istota rozstrzygnięcia sprowadza się zatem do wyjaśnienia i oceny, czy - w obecnym stanie faktycznym - pozostawienie Funkcjonariusza w służbie narusza jej ważny interes,

- policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych; zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, jest to umundurowana i uzbrojona formacja, służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego; do podstawowych jej zadań należy - w myśl art. 1 ust. 2 cytowanej ustawy – m.in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, a ponadto wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców; realizacja tak ważnych zadań wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych, posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych; służbę w Policji mogą przy tym pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji); jakiekolwiek wątpliwości, co do posiadania takiego przymiotu, dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych; każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z tego sprawę; składa bowiem ślubowanie, o treści wskazanej w art. 27 ust. 1 cytowanej ustawy; zobowiązuje się wówczas, m.in. do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje,

- stosunek służbowy funkcjonariusza Policji generuje pewne ograniczenia dla osoby będącej policjantem; rezygnacja z praw przysługujących innym członkom społeczeństwa oparta jest na dobrowolności funkcjonariusza - związanej ze zgłoszeniem się przez niego do służby; prawa i obowiązki wynikające z istniejącej więzi prawnej pomiędzy policjantem, a właściwym przełożonym rozciągają się zarówno na czas pełnienia służby, jak i czas prywatny funkcjonariusza; w obu przypadkach policjant musi mieć świadomość kim jest, jakie prawa i obowiązki są z tym związane, jaką formację reprezentuje oraz jakie musi w związku z tym dawać świadectwo w swoim otoczeniu - przede wszystkim wobec innych członków organizacji (wobec innych policjantów i pracowników Policji),

- funkcjonariusz Policji ma obowiązek dochowania wierności deklaracjom, które złożył, a także postępować w sposób, który nie budzi wątpliwości co do jego kwalifikacji etycznych (tak wyrok NSA o sygn. akt I OSK 1056/11 – dostępny w CBOSA); funkcjonariusz musi mieć świadomość, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami ale i ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami, nieznanymi innym grupom zawodowym,

- funkcjonariuszom Policji przysługuje też zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego; nie ma ona jednakże charakteru bezwzględnego; ustawodawca - w interesie policjantów - reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby; jednocześnie dostrzega potrzebę prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej w interesie Policji oraz konieczność wyposażenia organów tej formacji w instrumenty prawne niezbędne do podejmowania działań zmierzających do budowania autorytetu Państwa i zaufania obywateli do jego organów (tak: wyroki NSA o sygn. akt I OSK 1852/13 oraz 111/15 – dostępne w CBOSA),

- na powyższe wielokrotnie zwracał uwagę Trybunał Konstytucyjny; wskazywał w swoich orzeczeniach, że nieuczciwość i brak wiarygodności osób realizujących służbę publiczną szkodzi zaufaniu publicznemu i podważa autorytet Państwa; istnienie wątpliwości, co do zachowania przymiotów niezbędnych do sprawowania funkcji publicznych nie może zatem - mimo niezakończonego postępowania karnego - pozbawiać właściwych organów możliwości stosowania wobec funkcjonariuszy publicznych innych, pozakarnych dolegliwości, włącznie z możliwością rozwiązania z nimi stosunku służbowego - zwłaszcza gdy wymaga tego interes służby - tak wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 19 października 2004 r., sygn. akt K 1/04 (Dz.U. z 2004 r., poz. 2371),

- już samo podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowanie karalne - zaprzeczające podjętym zobowiązaniom - naraża dobre imię służby; policjant, któremu przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, traci przymiot "nieskazitelnego charakteru"; traci on także autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym; elementy te są natomiast niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania; stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza jej ważny interes; wpływa to bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym; przekłada się to na utratę zaufania do organów Państwa (tak wyroki NSA o sygn. akt I OSK 1594/15 oraz WSA o sygn. akt II SA/Wa 314/13, 450/14 i 1031/14 – dostępne w CBOSA),

- w sprawie bezsporne jest, że przeciwko Funkcjonariuszowi prowadzono postępowanie karne; w jego toku przedstawiono mu zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, określonego w art. 228 § 3 Kodeksu karnego; prowadzone śledztwo zakończono skierowaniem [...] stycznia 2020 r. do Sądu Rejonowego dla [...] w [...] [...] Wydział [...] aktu oskarżenia przeciwko Funkcjonariuszowi,

- przestępstwo, o którego popełnienie oskarżony jest Funkcjonariusz nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby, o których mowa w rocie ślubowania policjanta; zgodnie z art. 228 § 3 Kodeksu karnego, kto w związku z pełnieniem funkcji publicznej, przyjmuje korzyść majątkową lub osobistą albo jej obietnicę za zachowanie stanowiące naruszenie przepisów prawa, podlega karze pozbawienia wolności od roku do 10 lat; w postanowieniu Sądu Najwyższego z 9 marca 2006 r. o sygn. akt III KK 230/05 – LEX nr 180769 - wskazano, że dla uznania że przyjęcie korzyści majątkowej pozostaje w związku z pełnioną funkcją publiczną, wystarczające jest, że "pełniący ją może wpływać na końcowy efekt załatwienia sprawy, a czynność służbowa stanowiąca okazję do przyjęcia korzyści choćby w części należy do kompetencji sprawcy. (...) W wypadku żądania korzyści majątkowej sprawca nie musi w ogóle ingerować w proces podejmowania decyzji, bo okazją do żądania jest właśnie ogólna kompetencja żądającego, stwarzająca zawsze sposobność do uzyskania korzyści od podmiotu, którego ofertę przyjęto";

- zachowanie Funkcjonariusza, które prowadzi do oskarżenia go o przestępstwo z art. 228 § 3 Kodeksu karnego stanowi jaskrawy przykład lekceważącego traktowania funkcji, którą pełnił; jest to także przejaw braku szacunku do wykonywanego zawodu oraz etosu z nim związanego; jako osoba, która w życiu zawodowym permanentnie styka się z objawami naruszeń przepisów prawa, Funkcjonariusz nie tylko powinien mieć świadomość tego, jakie są konsekwencje określonego zachowania, ale przede wszystkim, jakie skutki takie działanie wywołuje w sferze publicznej; przedstawienie Funkcjonariuszowi zarzutów popełnienia przestępstwa sprawia, że niewątpliwie utracił on przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu; był on bowiem zobowiązany do zapobiegania, wykrywania i ścigania przestępstw oraz reagowania na wszelkie przejawy łamania prawa; tymczasem sam stał się podejrzanym o popełnienie przestępstwa systematycznie zwalczanego w szeregach formacji i negatywnie odbieranego wśród społeczeństwa; nie cieszy się już więc nieposzlakowaną opinią; nie spełnia zatem podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji - niezbędnego do pełnienia służby w tej formacji; okoliczności te stanowią wystarczającą przesłankę do uznania, że Funkcjonariusz nie powinien pełnić służby w Policji,

- brak stosownych działań wobec policjanta podejrzanego o popełnienie przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, ściśle związanego z wykonywaniem czynności służbowych oraz mający korupcyjny charakter, mógłby mieć w dłuższym okresie czasu niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji; nie sprzyjałby budowaniu autorytetu formacji i jej funkcjonariuszy; jej sprawne działanie opiera się - w szczególności - na zaufaniu społecznym; policja w odbiorze społecznym musi być postrzegana jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego; społeczeństwo musi mieć uzasadnione podstawy do przekonania, że służbę w Policji pełnią i będą pełnić wyłącznie osoby niekarane oraz pozostające poza sferą jakichkolwiek podejrzeń o łamanie przepisów prawa; musi panować przekonanie, że formacja ta jest w stanie zwalczać i zapobiegać wszelkim przejawom patologii społecznej - nawet we własnych szeregach; zdolność do natychmiastowej reakcji na takie zjawiska jest niezbędna nie tylko do umacniania autorytetu Policji i Państwa, ale i do umacniania dyscypliny i zapewnienia odpowiedniego poziomu etycznego wszystkich funkcjonariuszy; policjanci muszą mieć świadomość, że w omawianej formacji działania niezgodne z prawem powinny być surowo sankcjonowane przez właściwych przełożonych (tak wyrok WSA o sygn. akt II SA/Wa 810/15 - dostępny w CBOSA); zwolnienie Funkcjonariusza stanowi zatem zdecydowaną reakcję formacji policyjnej na przejawy łamania prawa i lekceważenia etosu policjanta oraz jednocześnie jest dla społeczeństwa sygnałem, że Policja jest w stanie sama oczyścić swoje szeregi - postępować bezkompromisowo wobec tych, którzy nie zasługują na to by dalej w niej służyć,

- zgromadzone w postępowaniu materiały nie pozostawiają wątpliwości, co do konieczności rozwiązania z Funkcjonariuszem stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji,

- co do zarzutu naruszenia zasady domniemania niewinności - stosowanej w postępowaniu karnym oraz postępowaniu dyscyplinarnym - wskazano, że poszczególne instytucje i zasady postępowania karnego, czy dyscyplinarnego, nie mogą być przenoszone do postępowania administracyjnego; rządzi się ono bowiem własnymi zasadami i regułami, wynikającymi z odpowiednich przepisów ustawy o Policji oraz z K.p.a.; o ile zatem wątpliwości w zakresie odpowiedzialności karnej winny być rozstrzygane na korzyść podejrzanego, o tyle te same zdarzenia, pomimo wątpliwości, mogą stanowić podstawę do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania dotyczącego zwolnienia ze służby w Policji - ze względu na jej ważny interes; nastąpiło to także w omawianej sprawie; postępowanie karne i dyscyplinarne są odrębnymi i niekonkurencyjnymi postępowaniami w stosunku do postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji; wybór pomiędzy poszczególnymi instrumentami prawnymi zależy od różnych czynników, bo różne okoliczności warunkują byt tych postępowań; wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zależy natomiast od uznania przełożonego właściwego w sprawach osobowych,

- w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie uzależniono możliwości zwolnienia policjanta ze służby od wyniku postępowania karnego; Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 października 2008 r. (sygn akt I OSK 1738/07 – dostępny w CBOSA) stwierdził: "zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o cytowany przepis pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie w sprawie karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia"; z kolei w wyroku z dnia 26 stycznia 2015 r. (sygn. akt I OSK 2318/13 – dostępny w CBOSA) dany Sąd wskazał: "zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązane z samym faktem toczącego się postępowania jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. W takich przypadkach nawet zanim zapadnie prawomocny wyrok w sprawie karnej, możliwe jest ograniczenie dostępu określonych osób do służby publicznej, a także wykluczenie konkretnej osoby z grona funkcjonariuszy publicznych",

- organy Policji nie oceniają zatem - w toku postępowania administracyjnego - zasadności zarzutu przedstawionego Funkcjonariuszowi; nie rozstrzygają także o jego winie, czy niewinności; udowodnienie faktu popełnienia przez niego zarzuconego mu czynu należy wyłącznie do organów ustawowo powołanych do ścigania przestępstw; następuje w ramach prowadzonego w konkretnej sprawie postępowania karnego; z kolei ocena dowodów, mających uzasadniać popełnienie przestępstwa, należy do organów wymiaru sprawiedliwości - właściwego sądu; organy Policji są natomiast zobligowane do uwzględnienia w toku postępowania administracyjnego samego faktu przedstawienia zarzutu, a następnie oskarżenia o popełnienie przestępstwa (tak wyroki NSA o sygn. akt I OSK 1738/07 oraz WSA o sygn. akt II SA/Wa 924/16 - dostępne w CBOSA) ,

- pomimo niezakończenia prowadzonego przeciwko Funkcjonariuszowi postępowania karnego, uzasadnione jest zwolnienie go ze służby w Policji z uwagi na jej ważny interes; w interesie służby leży bowiem, aby zadania stawiane przed Policją były realizowane wyłącznie przez osoby pozostające poza jakimikolwiek podejrzeniami o dokonanie czynu sprzecznego z prawem; postawienie Funkcjonariuszowi zarzutu wskazuje natomiast nie tylko na możliwość naruszenia przez niego przepisów prawa karnego; zaprzecza to etosowi zawodu policjanta- osoby która ma stać na straży bezpieczeństwa i porządku publicznego,

- nie ma podstaw do dokonywania w postępowaniu administracyjnym ustaleń dotyczących prowadzonego przez organy Policji postępowania dyscyplinarnego; stąd zarzuty co do nieustalenia winy Funkcjonariusza w tym zakresie są bezzasadne,

- wbrew zarzutom odwołania, nie doszło w sprawie do naruszenia art. 77 K.p.a.; organ zebrał cały materiał niezbędny do podjęcia decyzji merytorycznej; następnie - w granicach swobodnej oceny dowodów - kompleksowo go ocenił; przy czym sformułowanie "zebrał materiał dowodowy" należy odnosić wyłącznie do materiału niezbędnego do podjęcia decyzji końcowej, nie zaś do wszelkich okoliczności zaistniałych w sprawie; zbieranie materiału musi być determinowane celem prowadzonego postępowania, jakim jest wydanie decyzji merytorycznej zgodnej z zasadą prawdy materialnej; działania organu nie mogą jednak stanowić naruszenia innych zasad postępowania administracyjnego - w tym zasady szybkości i prostoty postępowania; organy administracji powinny działać wnikliwie i szybko; mają posługiwać się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy (art. 12 § 1 K.p.a.); zgromadzona w sprawie dokumentacja świadcząca o prowadzonym przeciwko Funkcjonariuszowi postępowaniu karnym jest bez wątpienia wystarczającym materiałem dla ustalenia okoliczności istotnych dla tego postępowania; pozwala na jego merytoryczne zakończenie; wszelkie inne ustalenia, nie zmieniłyby przyjętej oceny o utracie przez niego przymiotu nieposzlakowanej opinii; dalsze gromadzenie innej dokumentacji powodowałoby przedłużenie postępowania; dlatego wniosek o przesłuchanie Funkcjonariusza oraz zgłoszonych przez niego świadków nie zasługuje na uwzględnienie,

- służba w Policji jest szczególnym rodzajem służby publicznej; zadania realizowane przez tę formację mają służyć społeczeństwu; wykonywanie ich przez jednostki tworzące szeregi tej formacji powoduje konieczność zastosowania szczególnej więzi prawnej, jaka ma zaistnieć pomiędzy nią a organizacją Policji; ma ona legitymować funkcjonariusza do działania w imieniu Państwa; szczególny charakter tego stosunku służbowego ma stwarzać warunki umożliwiające najpełniejsz realizację zadań wytyczonych dla tej organizacji; w przypadku kolizji pomiędzy interesem społecznym, a słusznym interesem strony, organ administracyjny musi ważyć, którym wartościom w konkretnym przypadku dać prymat; z kolei - ze względu na podniesione wyżej argumenty - interes społeczny musi mieć pierwszeństwo przed partykularnym interesem jednostki; w przeciwnym wypadku trudno byłoby zakładać możliwość sprawnego i prawidłowego funkcjonowania tej formacji; nie budzi stąd wątpliwości, że działanie organu w granicach uznania administracyjnego nie naruszyło normy art. 7 K.p.a,

- organ wskazał fakty, które uznał za udowodnione i dowody, na których oparł swoją decyzję; stanowi to podstawę faktyczną rozstrzygnięcia; konkretyzacji prawa nie dokonuje się w uzasadnieniu, a w rozstrzygnięciu decyzji; rolą uzasadnienia - wynikającą z art. 107 § 3 K.p.a. - jest zaś objaśnienie toku myślenia prowadzącego do zastosowania przepisu prawnego w sprawie,

- zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, zwolnienie policjanta ze służby nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby - chyba że policjant zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby; przepis ten reguluje jednak kwestie związane ze zwolnieniem na podstawie art. 38 ust. 4 oraz art. 41 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 2 pkt 1 i 4; przepisy te nie mają w przedmiotowej sprawie zastosowania; pozostawanie przez Funkcjonariusza na zwolnieniu lekarskim nie stanowi zatem przesłanki uniemożliwiającej wydanie decyzji końcowej w sprawie zwolnienia go ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji; co więcej, strona może działać w postępowaniu przez pełnomocnika - chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania (art. 32 K.p.a.); w niniejszej sprawie strona z tego prawa skorzystała; sam pełnomocnik czynnie uczestniczył zaś w postępowaniu, kierując do organu poszczególne pisma,

- zgodnie z art. 43 ust. 3 - 6 ustawy o Policji, zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy może nastąpić po zasięgnięciu opinii zakładowej organizacji związkowej reprezentującej policjanta; policjant może wskazać zakładową organizację związkową, o której mowa w przywołanym przepisie - w terminie 3 dni od dnia doręczenia wezwania w sprawie wskazania takiej organizacji; zakładowa organizacja związkowa - o której mowa w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji - sporządza opinię w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku o jej sporządzenie; zwolnienie policjanta ze służby może nastąpić bez zasięgnięcia opinii zakładowej organizacji związkowej w przypadku, gdy policjant w przywołanym terminie nie wskazał zakładowej organizacji związkowej lub gdy ta – mimo wskazania przez funkcjonariusza - nie przekazała opinii w terminie wskazanym w ustawie; pismem z [...] marca 2020 r. prawidłowo pouczono Funkcjonariusza o przysługujących mu uprawnieniach w tym zakresie; nie skorzystał on jednak z niego; stąd organ nie miał obowiązku występowania do organizacji związkowej; wynika to wprost z art. 43 ust. 6 ustawy o Policji; nie można zgodzić się z twierdzeniem Funkcjonariusza, że nieudzielenie przez niego odpowiedzi w powyższym zakresie w dalszym ciągu zobowiązuje organ do wystąpienia do zakładowej organizacji związkowej i dopiero w momencie gdy ta nie udzieli odpowiedzi - organ jest uprawniony do zwolnienia policjanta ze służby bez zapoznania się z jej odpowiedzią; argumentacja z odwołania dotycząca rzekomej obligatoryjności zasięgnięcia opinii zakładowej organizacji związkowej w toku postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia Funkcjonariusza ze służby z uwagi na jej ważny interes, w znacznej mierze dotyczy przepisu art. 43 ust. 3 ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym do 26 października 2019 r.; nie znajduje to zatem zastosowania w niniejszej sprawie; zgodnie bowiem z art. 4 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o Straży Granicznej oraz ustawy o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1608) , dalej jako "ustawa zmieniająca", przepisy dotychczasowe - stanowiące o możliwości zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 ustawy o Policji po uprzednim zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów - stosuje się do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej; postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia Funkcjonariusza ze służby wszczęto [...] marca 2020 r. (tak data doręczenia zawiadomienia o wszczęciu niniejszego postępowania administracyjnego); dlatego za chybiony należy uznać zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego poprzez zwolnienie Funkcjonariusza ze służby z uwagi na ważny interes służby, pomimo nieuzyskania przez organ I. instancji opinii właściwej zakładowej organizacji związkowej,

- wbrew zarzutom z odwołania, nie naruszono w sprawie art. 133 K.p.a.; zgodnie z jego treścią organ administracji publicznej wydający decyzję, obowiązany jest przesłać organowi odwoławczemu odwołanie wraz z aktami sprawy - w terminie siedmiu dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie - jeżeli nie wydał w tym terminie nowej decyzji - w myśl art. 132 K.p.a.; w niniejszej sprawie odwołanie od decyzji organu I. instancji wpłynęło 2 czerwca 2020 r.; pismem z 9 czerwca 2020 r. przekazano je natomiast organowi odwoławczemu wraz z aktami sprawy, aktami osobowymi Funkcjonariusza oraz własnym stanowiskiem w sprawie zwolnienia go ze służby,

- słusznie nadano także rozstrzygnięciu w niniejszej sprawie rygor natychmiastowej wykonalności; wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są ścisłej wykładni; jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie; może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 K.p.a.; organ I. instancji - nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności - miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji - będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego; Policja jest jedną z instytucji o szczególnej roli i zhierarchizowanej strukturze, wymagającą skutecznego i prawidłowego działania; roli swej nie może wypełniać, gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy z przyczyn pozamerytorycznych nie mogą pełnić tej służby; zaskarżona decyzja spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 K.p.a.; w uzasadnieniu przytoczono bowiem okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony; organ I. instancji mógł i powinien był użyć wszelkich przewidzianych prawem środków, aby jak najszybciej rozwiązać stosunek służbowy z osobą, której pozostawanie w służbie jest sprzeczne z ważnym interesem tejże służby; ponadto, w praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych ugruntował się pogląd dopuszczający wykonywanie bez zbędnej zwłoki decyzji dotyczących stosunku służbowego policjantów.

W skardze zarzucono naruszenie przepisów prawa:

- procesowego: art. 6-11 oraz 77, 80, 133 i 107 § 3 K.p.a., poprzez:

- wydanie decyzji bez przeprowadzenia postępowania dowodowego w niezbędnym zakresie;

- zaniechanie wyjaśnienia istotnych okoliczności w sprawie; doprowadziło to do naruszenia zasady prawdy materialnej i obowiązku działania przez organ I. instancji na podstawie przepisów prawa;

- uchybienie ustawowemu obowiązkowi należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków;

- nieprzeprowadzenie istotnych czynności dowodowych - szczególnie nieprzesłuchanie Funkcjonariusza i zgłoszonych przez niego świadków oraz niewystąpienie o wydanie opinii w sprawie jego zwolnienia do właściwej organizacji związkowej;

- niewyjaśnienie stronom zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy,

- materialnego

- art. 25 ust. 1 w zw. z art. 27 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez dowolne uznanie, że Funkcjonariusz utracił przymiot nieposzlakowanej opinii i nie zachował zasad etyki zawodowej - pomimo wyrażonej w art. 5 § 1 ustawy z dnia z dnia 6 czerwca 1997 - Kodeks postępowania karnego (obecnie opubl. w Dz.U. z 2021 r., poz. 534) zasady domniemania niewinności;

- art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez zwolnienie Funkcjonariusza ze służby mimo braku ku temu podstaw;

- art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez zwolnienie Funkcjonariusza ze służby pomimo pozostawania przez niego na zwolnieniu lekarskim;

- art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, poprzez niezasięgnięcie - przed wydaniem decyzji - opinii właściwej organizacji związkowej, co ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

W szerokim uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 2016 r. o sygn. akt I OSK 111/15 (dostępny w CBOSA) stwierdzono, że nie było możliwe odstąpienie przez organ - przed wydaniem decyzji - od obowiązku zwrócenia się do właściwej organizacji związkowej o wydanie opinii w sprawie zwolnienia Funkcjonariusza ze służby. Niezależnie od udzielenia przez niego odpowiedzi na wezwanie do wskazania takiej organizacji, organ miał bowiem obowiązek zasięgnąć jej opinii w sprawie.

Podkreślono, że w sprawie nie przeprowadzono postępowania dowodowego w niezbędnym zakresie. Rozkaz personalny o zwolnieniu policjanta ze służby winien być poprzedzony zgromadzeniem - w sposób skrupulatny i wyczerpujący - materiału dowodowego. Następnie należało ocenić go w zgodzie z zasadą prawdy obiektywnej i praworządności. Tymczasem organ wydał w sprawie rozstrzygnięcie na podstawie błędnej oraz dowolnej oceny materiału dowodowego. Miało na to wpływ, m.in. zaniechanie przesłuchania Funkcjonariusza oraz drugiego z policjantów, pełniących służbę w dniu zdarzenia - stanowiącego podstawę do sformułowania wobec niego zarzutów karnych. W ten sposób organy obu instancji subiektywnie i dowolnie przesądziły o istnieniu przesłanek do zwolnienia Funkcjonariusza ze służby. Wskutek tego zastosowano wobec niego środek dyscyplinujący, który jest zupełnie nieadekwatny do stwierdzonego - nawet pobieżnie - stanu faktycznego.

Ponadto, nie wyjaśniono czy Funkcjonariusz rzeczywiście dopuścił się przestępstwa i nie ustalono jego winy. Przypisane mu zachowanie zakwalifikowano w sposób oczywiście błędny i dowolny jako skutkujące utratą zaufania niezbędnego do pełnienia służby.

Organ nie wyjaśnił także przesłanek wydania zaskarżonej decyzji, jak i podstaw oddalenia zgłoszonych przez Funkcjonariusza wniosków dowodowych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym wobec treści § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. poz. 1758, ze zm.), § 4 zarządzenia nr 21 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2020 r. w sprawie wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 ustalonych w zarządzeniu nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. oraz § 1 pkt 2 i § 3 zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym – tak zarządzenie k. 38 akt sądowych.

Sąd zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w zakresie uzasadniającym jej uchylenie.

Trafna jest argumentacja organu administracji. Z uwagi na uprzednie pełne przytoczenie, ponowne jej powtarzanie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje ją za własną. Organ odwoławczy właściwie skonstatował wystąpienie w sprawie przesłanek dla zwolnienia Funkcjonariusza ze służby, wobec jej ważnego interesu - w myśl art. 41 § 2 pkt 5 ustawy o Policji. W uzasadnieniu skarżonego aktu opisano wszystkie istotne uwarunkowania formalne (w tym powołano poglądy judykatury) i okoliczności faktyczne sprawy oraz odniesiono się wyczerpująco do zarzutów odwołania.

Wobec zarzutów skargi dodać należy jedynie, co następuje.

W sprawie nie są sporne jej kluczowe okoliczności faktyczne. Funkcjonariuszowi postawiono zarzut popełnienia czynu zabronionego z art. 228 § 3 Kodeksu karnego - polegającego na przyjęciu przez niego - działając wspólnie i w porozumieniu z innym funkcjonariuszem - korzyści majątkowej w kwocie 500 zł - w związku z pełnieniem przez niego funkcji publicznej funkcjonariusza Policji - w zamian za odstąpienie od wystawienia mandatu karnego za popełnienie wykroczenia drogowego. Zaskarżonym rozkazem personalnym Funkcjonariusza zwolniono ze służby w Policji, a decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Zarzuty skargi koncentrowały się natomiast na próbie wykazania, że samo postawienie Funkcjonariuszowi konkretnych zarzutów karnych nie może być podstawą jego zwolnienia ze służby. Podnoszono także istotne – zdaniem Funkcjonariusza - uchybienia procesowe, których dopuścił się organ - polegające przede wszystkim na niewystarczającym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy oraz zgromadzeniu niepełnego materiału dowodowego i jego dowolnej ocenie. Powoływano się także na rzekome naruszenie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, podważając możliwość wydania przez organ decyzji o zwolnieniu ze służby bez zasięgnięcia opinii właściwej organizacji zakładowej - nawet mimo niewskazania jej przez Funkcjonariusza w zakreślonym terminie. Ponadto, podnoszono że Funkcjonariusza zwolniono ze służby z naruszeniem art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Zwolniono go bowiem mimo pozostawania przez niego w danym okresie na zwolnieniu lekarskim.

Odnosząc się do tego należy wskazać, co następuje.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego był art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zgodnie z jego treścią, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego jej ważny interes. Pojęcie ważnego interesu służby nie zostało w bliżej określone w ustawie o Policji, lecz w praktyce słusznie przyjmuje się, że na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy Policji, którzy - w ocenie przełożonych - nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby. Omawiana przesłanka winna być przy tym w indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. Jednocześnie, użycie w cytowanym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie ma charakter fakultatywny - pozostawiono je tzw. uznaniu administracyjnemu. Z tego względu - mimo, że prawodawca nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby" - nie powinno jednak budzić wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny.

Z uzasadnienia skarżonego aktu wynika jednoznacznie, że organ jako podstawę decyzji o zwolnieniu ze służby uznał postawienie Funkcjonariuszowi zarzutów popełnienia przestępstwa z art. 228 § 3 Kodeksu karnego. I choć rację ma Funkcjonariusz - samo postawienie zarzutów karnych nie może automatycznie skutkować zwolnieniem ze służby - nie bez znaczenia pozostaje charakter przestępstwa, o którego popełnienie jest on podejrzany. Zarzuty popełnienia przestępstwa o charakterze korupcyjnym z pewnością odbierane są społecznie jako bardzo nagannie. Postawienie funkcjonariuszowi Policji zarzutu jakoby miał odstąpić od ukarania za przewinienie drogowe w zamian za uzyskanie korzyści majątkowej szkodzi przede wszystkim autorytetowi Policji oraz wpływa na zaufanie obywateli do funkcjonariuszy tej formacji. Funkcjonariusz – jako policjant służący społeczeństwu - jest zobowiązany do utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. W sytuacji gdy policjant sam się dopuszcza czynów karalnych (uprawdopodabnia to postawienie mu zarzutów) - w dodatku o charakterze korupcyjnym - za w pełni uzasadnione należy uznać stanowisko organu, że przestaje spełniać kryterium nieskazitelnego charakteru, a jego ewentualne pozostawanie w Policji byłoby niezgodne z jej interesem.

Nie sposób nie zgodzić się z konstatacją organu, że postawienie danych zarzutów Funkcjonariuszowi deprecjonuje go jako osobę mogącą być funkcjonariuszem formacji, która - dla skutecznego wykonywania zadań - powinna być obdarzona zaufaniem społecznym. Poza granicami sprawy pozostaje to, czy Funkcjonariusz rzeczywiście dopuścił się zarzucanych mu czynów. Osoba, której postawiono zarzuty o charakterze korupcyjnym pozostające w związku z pełnieniem przez niego funkcji publicznej funkcjonariusza Policji - nie powinna być w szeregach tej formacji niezależnie od wyniku sprawy. Funkcjonariusz jako policjant jest zobowiązany do zapobiegania, wykrywania i ścigania przestępstw oraz reagowania na wszelkie przejawy łamania porządku prawnego. Tymczasem znalazł się w sytuacji, w której zarzuca mu się łapownictwo w związku z pełnieniem przez niego funkcji publicznej. Powinien zatem liczyć się z możliwością zastosowania wobec niego sankcji służbowych, w tym z możliwością rozwiązania stosunku służbowego. Działania przełożonych Funkcjonariusza nie zależały przy tym od wyniku prowadzonej przeciwko niemu sprawy karnej. Nie musieli oni zatem wstrzymywać się z podjęciem decyzji personalnych do czasu zakończenia postępowania karnego. Przełożeni Funkcjonariusza byli bowiem uprawnieni do niezwłocznego podjęcia kroków w związku z troską o dobro całej formacji oraz do oceny, czy w ustalonych okolicznościach sprawy możliwe było pozostawienie w służbie policjanta podejrzewanego o popełnienie konkretnego, przypisywanego mu czynu z art. 228 § 3 Kodeksu karnego. To do organu Policji należy kształtowanie jej dobrego oblicza, a pozostawanie w jej szeregach osoby, której postawiono zarzuty o takim charakterze, nie może być traktowane jaka zgodne z interesem służby. Stąd decyzja o zwolnieniu Funkcjonariusza mieści się w granicach uznania upoważnionego organu. Sytuacja, w której znalazł się Funkcjonariusz godzi bowiem w etos zawodu policjanta. Stąd nietrafne są zarzuty ze skargi, jakoby organ dowolnie skonstatował o utracie przez Funkcjonariusza przymiotu nieposzlakowanej opinii, czego skutkiem było niezachowanie zasad etyki zawodowej.

Chybiony jest także zarzut naruszenia przez organ art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, wobec zwolnienia Funkcjonariusza ze służby pomimo pozostawania przez niego na zwolnieniu lekarskim. Według treści przywoływanego przepisu zwolnienie policjanta ze służby nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, ale w sytuacji gdy podstawą materialnoprawną zwolnienia jest art. 38 ust. 4, art. 41 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 pkt 1, 4 i 6. Funkcjonariusza zwolniono natomiast ze służby z uwagi na jej ważny interes - na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Przywoływany w skardze art. 43 ust. 1 ustawy nie mógł mieć zatem zastosowania w sprawie, a zarzut jego naruszenia jest bezzasadny.

Nie można zgodzić się z argumentacją skargi, jakoby w sprawie naruszono art. 43 ust. 3 ustawy o Policji w związku z niezasięgnięciem przez organ - przed wydaniem skarżonego rozkazu personalnego - opinii właściwej organizacji związkowej. Zwolnienie policjanta ze służby może nastąpić bez zasięgnięcia opinii zakładowej organizacji związkowej w przypadku, gdy w przywołanym terminie nie wskazano zakładowej organizacji związkowej lub gdy ta – mimo jej wskazania przez policjanta - nie przekazała opinii w terminie wskazanym w ustawie. W niniejszej sprawie Funkcjonariusz - mimo skutecznego wezwania organu - nie wskazał właściwej zakładowej organizacji związkowej, mającej sporządzić opinię w sprawie jego zwolnienia ze służby. Stąd organ mógł wydać decyzję w sprawie bez zwrócenia się do niej. Z kolei argumentacja ze skargi, jak i przywoływany w niej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 2016 r. o sygn. akt I OSK 111/15 dotyczy stanu prawnego sprzed wejścia w życie ustawy zmieniającej - obowiązującej na dzień zwolnienia Funkcjonariusza ze służby. Stąd nie można uznać jej za trafną. Na marginesie należy także wskazać, że opinia zakładowej organizacji związkowej w sprawie zwolnienia policjanta ze służby nie ma dla organu charakteru wiążącego.

Istotne dla sprawy okoliczności faktyczne - postawienie Funkcjonariuszowi wskazanych zarzutów - nie budzą wątpliwości. Chybione są zatem zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania w zakresie obowiązku właściwego wyjaśnienia sprawy w istotnych jej aspektach oraz wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Funkcjonariusz mógł także - co potwierdzają zresztą akta postępowania administracyjnego - skutecznie przedstawiać swoją argumentację w toku postępowania. Mógł bowiem formułować własną linię obrony, co zresztą znajduje odzwierciedlenie w złożonym przez niego odwołaniu od orzeczenia organu I. instancji. Z kolei - odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia przez organ składanych wniosków dowodowych, należy podkreślić, że zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i sądowoadministracyjnym nie bada się okoliczności towarzyszących przedstawieniu podejrzanemu zarzutów karnych oraz ich zasadności. Wbrew zarzutom sformułowanym przez Funkcjonariusza, w sposób prawidłowy wyjaśniono także - w uzasadnieniu wydanych rozkazów personalnych - dlaczego przyjęto, że zachodziła wobec niego przesłanka do zwolnienia ze służby z uwagi na jej ważny interes. Nie uchybiono zatem treści art. 107 § 3 K.p.a. Bezzasadny jest także zarzut naruszenia przez organ art. 133 K.p.a. W zakreślonym bowiem terminie ustawowym - co potwierdzają akta postępowania administracyjnego - przekazano organowi odwoławczemu odwołanie wraz z aktami sprawy.

Reasumując, nie naruszono w sprawie przepisu prawa materialnego, zakreślającego przesłanki zwolnienia ze służby z uwagi na jej ważny interes, ani przepisów postępowania, co do obowiązku właściwego wyjaśnienia sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego w zakresie w jakim mogłoby mieć to istotny wpływ na jej wynik. Sąd nie spostrzegł z urzędu lub wobec argumentacji skargi wad w zaskarżonym akcie, które przemawiałyby za jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Musiał więc oddalić skargę.

Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.)., orzeczono jak w sentencji wyroku.