Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 387/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6, art. 50 par. 1, 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa pojazdu postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Wójt Gminy R. , działając na podstawie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), dalej zwaną k.p.a., w zw. z art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz. U. 2003, Nr 58, poz. 515 z zm.) przekazał do załatwienia według właściwości sprawę nieodebrania pojazdu marki [...] nr rej. [...] z parkingu w Z. Oś. [...]. W uzasadnieniu organ podniósł, iż cyt.: "w związku z ustaleniem właściciela pojazdu i nieodebraniem go w ciągu 6-ciu miesięcy przez osobę uprawnioną pojazd przechodzi na rzecz Skarbu Państwa wobec czego Urząd Gminy nie może ponosić żadnych kosztów związanych z parkowaniem", a postępowanie egzekucyjne należy do Urzędu Skarbowego. Odpis postanowienia doręczono m.in. Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w Z.

Na powyższe rozstrzygnięcie, pismem z dnia [...]r., wniósł zażalenie A. M., właściciel parkingu, na którym dyspozycją usunięcia pojazdu nr [...] wydaną przez placówkę Straży Granicznej w Z. r. umieszczono wskazany pojazd marki [...], domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do rozpatrzenia Wójtowi Gminy R.

Postanowienie z dnia [...]r. zaskarżył także Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. (pismo z dnia [...]r. nr [...]) wskazując, że zaskarżony akt wydany został z rażącym naruszeniem prawa, zaś sprawa została przekazana do organu niewłaściwego w oparciu o przepis nieobowiązujący w dacie przekazania.

Postanowieniem z dnia [...]r., nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. w oparciu o art. 1, 2, 17, 18 i 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j.: Dz. U. z 201 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 130a ust. 1 pkt 2, ust. 2, ust. 4 pkt 1, ust. 7, ust. 10, ust. 11 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz. U. 2005, Nr 108, poz. 602 z późn. zm.). i § 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 191, poz. 1377 ze zm.) uchyliło postanowienie Wójta Gminy R. w całości i przekazało sprawę przejęcia na rzecz Skarbu Państwa pojazdu Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w Z.

Na powyższe rozstrzygnięcie Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. pismem z dnia [...]r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę, wnioskując o jego uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zdaniem skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wydając zaskarżony akt na podstawie § 8 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów, który to przepis wskutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt P4/06 utracił moc obowiązującą z dniem 12 czerwca 2009 r., naruszyło prawo dając podstawę do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. W dalszej części skarżący zarzucił także naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez niezastosowanie art. 21 ust 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych i art. 66 § 3 k.p.a., a także naruszenie interesu prawnego Skarbu Państwa reprezentowanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z.

W odpowiedzi na skargę organ, którego działanie zaskarżono, wniósł o odrzucenie skargi lub ewentualnie z ostrożności procesowej o jej oddalenie. Na poparcie swojego stanowiska wskazał, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem organ administracji nie ma własnego interesu prawnego w sprawie w której orzeka, bądź też miałby orzekać, stąd Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. nie ma praw strony w postępowaniu o przekazaniu sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W myśl art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Stosownie natomiast do § 2 powołanego artykułu uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. O ile zatem strona skarżąca nie należy do kręgu osób wymienionych w § 1 i 2 cytowanego przepisu, tj. jeśli nie jest prokuratorem, RPO, organizacją społeczną bądź podmiotem uprawnionym do wnoszenia skarg z mocy ustaw szczególnych - to podmiot wnoszący skargę posiada legitymację skargową jedynie wówczas, gdy legitymuje się interesem prawnym w sprawie. Interes prawny jest kategorią materialnoprawną. Jego wykazanie wymaga zatem wskazania przepisu prawa materialnego, który stanowi jego podstawę i z którego podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Interesu prawnego nie ma zatem podmiot, który posiada jedynie faktyczny interes w rozstrzygnięciu danej sprawy, nie poparty żadnymi przepisami prawa. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że granice podmiotowe sprawy "przekazania" wyznaczają granice podmiotowe sprawy administracyjnej. W związku z tym, legitymację zażaleniową będą posiadać podmioty mające interes prawny, tj. strony postępowania oraz podmioty dysponujące analogicznymi jak strony uprawnieniami procesowymi, a mianowicie uczestnicy na prawach strony. Podkreślenia wymaga przy tym, iż utrwalił się pogląd, że zażalenie na postanowienie wydane w trybie art. 65 § 1 k.p.a. wnieść może jedynie podmiot, który był nadawcą pisma, a nie organ, któremu pismo to zostało przekazane. Skarżący nie posiada zatem, na podstawie art. 28 k.p.a., przymiotu strony postępowania odwoławczego (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 585/04, LEX nr 169358; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 grudnia 2007 r., sygn. akt VIII SA/Wa 573/07, LEX nr 445177; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 24 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Op 165/08, LEX nr 517980).

W sytuacji natomiast, gdy brak przymiotu strony jest oczywisty, wówczas sąd administracyjny nie bada tego przymiotu (legitymacji) i odrzuca skargę jako niedopuszczalną z uwagi na wniesienie jej przez podmiot nieuprawniony (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2005 r. sygn. akt OSK 1555/04).

Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie skarżący w sposób oczywisty nie legitymuje się wspomnianym wyżej przymiotem strony. Będąc bowiem organem administracji publicznej nie posiada tytułu prawnego do pojazdu, który miałby ulec przepadkowi, zaś dokonując choćby nawet dalszych czynności jako organ właściwy do rozpoznania sprawy przejęcia na rzecz Skarbu Państwa pojazdu poprzez wykonywanie ustawowych zadań, nie działałby jako strona.

O posiadaniu przez dany podmiot interesu prawnego nie może bowiem przesądzać fakt, iż poprzez doręczenie odpisów postanowień o przekazaniu sprawy uczestniczył on w postępowaniu administracyjnym. Powyższe nie kreuje bowiem interesu prawnego, o jakim traktuje art. 50 § 1 p.p.s.a. Nadto oceniając legitymację skargową sąd administracyjny dokonuje samodzielnych ustaleń, nie będąc związanym ustaleniami w tej mierze dokonanymi w toku postępowania administracyjnego.

W konsekwencji zatem, skoro skargę wniósł podmiot nie posiadający w sprawie legitymacji skargowej to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z 50 § 1 i 2 p.p.s.a.

Na marginesie wskazać należy, iż Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. postanowienie z 12 sierpnia 2005 r., sygn. akt II OW 34/05, ONSAiWSA 2006/2/40), iż organ, któremu w trybie art. 65 § 1 k.p.a. zostało przekazane podanie, podobnie jak przy innych postanowieniach jest związany treścią postanowienia (art. 110 w związku z art. 126 k.p.a.). Obalenie mocy wiążącej takiego postanowienia może nastąpić w drodze sporu kompetencyjnego (na zasadach wynikających z art. 22 k.p.a.) lub w trybach nadzwyczajnych, bądź też w toku instancji na skutek wniesienia przez stronę postępowania zażalenia, a następnie skargi do sądu administracyjnego. Skarżący zatem może wystąpić do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego o właściwość w sprawie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa pojazdu. Stosownie bowiem do treści art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a., sąd drugiej instancji rozpoznaje spory, o których mowa w art. 4 p.p.s.a., tj. spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.