Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 722/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 2 pkt 1, art. 61 § 3, art. 185 § 1, art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 24 sierpnia 2015 r. sygn. akt III SA/Wr 437/15 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2015 r. o sygn. akt III SA/Wr 437/15, orzekając na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. odmówił A. G. wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. (dalej: SKO; Kolegium) z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] nakładającej karę pieniężną (17 568 zł) za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia.

Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia Sąd stwierdził, że zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Kolegium z dnia [...] listopada 2014 r. nie został uzasadniony. Wobec tego Sąd uznał, że skarżąca nie wykazała przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a.

W zażaleniu wniesionym do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) A. G., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagała się uchylenia postanowienia Sądu z dnia 24 sierpnia 2015 r. Zarzuciła naruszenie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i argumentowała, że zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji był adresowany do organu, a nie do Sądu. W takiej sytuacji Sąd nie powinien rozpoznawać tego wniosku, tylko zwrócić się do skarżącej o stosowne wyjaśnienia tj. czy podtrzymuje wniosek przed Sądem i jak go uzasadnia. W ocenie skarżącej rozpoznanie wniosku przez WSA na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. było przedwczesne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. jest nietrafny. Jest to przepis adresowany do organu, na jego mocy organ administracji publicznej może, w razie wniesienia skargi, wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji tego przepisu nie stosował i nie powinien był stosować, zatem zarzut naruszenia przez Sąd art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. NSA musiał uznać za oczywiście nietrafny. Niemniej jednak, w ocenie NSA, składająca zażalenie słusznie zarzuciła Sądowi naruszenie treści art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez przedwczesne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji SKO z dnia [...] listopada 2014 r.

Przypomnieć należy, że stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).

Zawarty w skardze wniosek A. G. o wstrzymanie wykonania decyzji Kolegium z dnia [...] listopada 2014 r. (k. 5 akt sądowych) jest niezwykle lakoniczny i nie został uzasadniony, składa się zaledwie z jednego zdania, w którym skarżąca wnosi o "wstrzymanie wykonalności Decyzji sygn.: [...]" i nie wskazuje podstawy prawnej żądania, toteż nie wiadomo, czy wniosek skierowano do organu na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a., czy do wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem NSA wątpliwość tę wyjaśnia postanowienie SKO z dnia [...] maja 2015 r. (k. 14 akt sądowych), którym organ, działając na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. rozpatrzył wniosek odmownie. Opisany stan rzeczy pozwala zatem przyjąć, że wniosek, pomimo braku określenia podstawy prawnej, był od początku skierowany do organu, na co skarżąca wskazywała w zażaleniu.

Wobec powyższego NSA zgadza się z cytowanym w zażaleniu postanowieniem sądu kasacyjnego z dnia 22 lipca 2014 r. o sygn. akt II FZ 713/14 (publik. CBOSA) i przyjmuje, że rozpoznanie wniosku przez sąd także w sytuacji, jak opisana wyżej, jest możliwe po wezwaniu strony do wypowiedzenia się, czy popiera ten wniosek przed sądem, a jeśli tak – do uzupełnienia wniosku o wskazanie prawidłowej podstawy prawnej przez powołanie się na jedną z przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Z wymienionych powodów rozpoznanie wniosku przez WSA, bez stosownego wezwania skarżącej, należało uznać za przedwczesne i dlatego na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. NSA postanowił jak w sentencji.