Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2751/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 par 1  pkt 9, art. 60  par 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosława Trelka, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), sędzia WSA Piotr Przybysz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 października 2017 r. w sprawie ze skargi K. Ś. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym jako nieuzasadnionych oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej w W. prowadził postępowanie egzekucyjne wobec majątku osobistego K. S. (dalej: Skarżąca) oraz majątku wspólnego małżonków K. i P. S., na podstawie własnego tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...]12.2013 r., obejmującego należności z tytułu podatku od towarów i usług za 2001r., w kwocie należności głównej [...] zł plus odsetki za zwłokę. Podstawę prawną przedmiotowego tytułu wykonawczego stanowiło orzeczenie z dnia ]...] 02.2006 r. nr [...].

W celu realizacji należności objętych między innymi przedmiotowym tytułem wykonawczym, Dyrektor Izby Celnej w W., działając jako organ egzekucyjny, zawiadomieniem z dnia 06.12.2013 r. nr [...] , wydanym na podstawie art. 89 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012r. poz. 1015 z późn. zm.), dokonał zajęcia prawa majątkowego u Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. oraz zawiadomieniami z dnia 06.12.2013 r. nr [...] dokonał zajęcia pozostałych praw majątkowych u dłużników zajętej wierzytelności, które skierował do towarzystw ubezpieczeniowych. Przedmiotowe zawiadomienia wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczego, na adres Strony doręczono w dniu 13.12.2013 r.

W odpowiedzi na zajęcie nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. pismem z dnia 19.12.2013r. nr [...] poinformował, że na dzień wystawienia niniejszego, pisma Skarżącej nie przysługują wierzytelności z tytułu nadpłaty/zwrotu podatku. Także towarzystwa ubezpieczeniowe udzielając odpowiedzi na otrzymane zawiadomienia poinformowały, że nie mają zobowiązań wobec Skarżącej

Pismem z dnia 18.12.2013 r., Skarżąca powołując się na art. 33 § 1 pkt 1 i art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 59 § 1 pkt 9 i art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, złożyła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji na podstawie w/w tytułu wykonawczego. Zobowiązana wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego i "wycofanie" skarżonego tytułu wykonawczego.

Dyrektor Izby Celnej w W. działając zarówno jako organ egzekucyjny, jak i wierzyciel, postanowieniem z dnia [...] 01.2014 r. oddalił zarzuty jako nieuzasadnione. W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny wskazał, że zobowiązanie podatkowe powstało w 2001r., zatem ustawowy termin przedawnienia zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług upływałby z dniem 31.12.2006r. Stwierdzono jednak, że z uwagi na zastosowanie środków egzekucyjnych o których podatnik został powiadomiony, w niniejszej sprawie nastąpiło przerwanie pięcioletniego terminu przedawnienia, tym samym nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Postanowienie Strona odebrała w dniu 20.01.2014 r.

Pismem z dnia 23 stycznia 2014 r., Skarżąca złożyła zażalenie, w którym wniosła o uchylenie skarżonego postanowienia oraz ponownie o umorzenie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu zażalenia podtrzymała argumentację dotyczącą kwestii przedawnienia zobowiązania. Stwierdziła, że nie można uznać za prawidłowe stanowisko organu egzekucyjnego, z uwagi na fakt, iż organ rozpatrując zarzut przedawnienia, całkowicie pomija okres działania strony z udziałem pełnomocnika. Z uwagi na powyższe wskazała, że koniecznym staje się postawienie zarzutu naruszenia zasad prowadzenia egzekucji.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż w przedmiotowej sprawie obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług powstał w 2001r., zatem ustawowy termin przedawnienia zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług upływałby z dniem 31.12.2006 r. Wyjaśnił, , że Dyrektor Izby Celnej w W. prowadził uprzednio postępowanie egzekucyjne w stosunku do należności dochodzonych w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym.

Zaznaczył, że na podstawie decyzji z dnia [...] 02.2006 r. nr [...], Dyrektor Izby Celnej w W. w dniu [...] 03.2006r., wystawił wobec Skarżącej tytuł wykonawczy nr [...].

Na podstawie w/w tytułu organ egzekucyjny dokonał czterech skutecznych czynności egzekucyjnych zawiadomieniami:

- z dnia [...] .03.2006 r. nr [...] , wydanym na podstawie art. 80 § 1 ustawy egzekucyjnej - skierowanym do Banku P. w W., doręczonym dłużnikowi i Stronie wraz z odpisem przedmiotowego tyt. wykonawczego w dniu 11.04.2006r.,

- z dnia [...] .01.2008 r. nr [...] , wydanym na podstawie art. 89 § 1 ustawy egzekucyjnej - skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W., doręczone dłużnikowi w dniu 04.02.2008r., Stronie na adres w dniu 06.02.2008 r.,

- z dnia [...] .01.2009 r. nr [...] , wydanym na podstawie art. 80 § 1 cyt. ustawy, skierowanym między innymi do Banku P. w W., doręczonym Stronie w dniu 10.01.2009r., dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 19.01.2009 r.,

- z dnia [...] .03.2011 r. nr [...] , wydanym na podstawie art. 89 § 1 ustawy egzekucyjnej - skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W., doręczone dłużnikowi w dniu 10.03.2011 r., Stronie na adres w dniu 14.03.2011 r.,

Organ stwierdził, iż wskutek zastosowania w dniu [...] .04.2006 r., środka egzekucyjnego w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego prowadzonego przez Bank P. w W., bieg terminu przedawnienia został przerwany i na dzień 31.12.2006 r. przedmiotowa zaległość nie przedawniła się. Po tej dacie, bieg terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania był przerwany w dniach 04.02.2008r., 19.01.2009r. i 10.03.2011r. Dlatego też zdaniem Organu od ostatnio zastosowanego środka tj. od dnia 11.03.2011 r., termin ten zaczął biec na nowo i upłynie z dniem 11.03.2016 r., jeśli nie zajdą inne okoliczności mające wpływ na zawieszenie albo przerwanie biegu terminu przedawnienia.

W ocenie Organu odwoławczego to, że Dyrektor Izby Celnej w W. postanowieniem z dnia [...] 11.2013 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 59 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, umorzył postępowanie egzekucyjne między innymi na podstawie tytułu wykonawczego [...] z dnia [...] 03.2006r., nie uchyliło skutków dokonanych w ramach tego postępowania czynności egzekucyjne w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13.06.2012 r. sygn. akt II FSK 128/11 stwierdził, iż dokonane w ramach prowadzonego postępowania czynności egzekucyjne nie zostały unicestwione w wyniku umorzenia postępowania egzekucyjnego i skutkowały przerwaniem biegu terminu przedawnienia. Tym bardziej, że umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 9 ustawy egzekucyjnej, czyli na żądanie wierzyciela, nie spowodowało uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych. W związku z powyższym za nieuzasadnione uznał argumenty Strony wskazujące na zasadność zarzutu przedawnienia dochodzonych należności Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z zaistnieniem przesłanek wpływających na wydłużenie terminu przedawnienia, o których mowa w art. 70 Ordynacji podatkowej. Przedmiotowe należności istnieją i mogą być egzekwowane, aż do upływu terminu przedawnienia.

Dlatego też w ocenie Organu odwoławczego Dyrektor Izby Celnej w W. miał podstawy, aby w dniu [...]12.2013 r. wystawić tytuł wykonawczy nr [...] i wszcząć postępowanie egzekucyjne w celu wykonania obowiązku wynikającego z decyzji z dnia [...] 02.2006 r. nr [...].

Odnosząc się do zarzutu zażalenia wskazującego na naruszenie zasad prowadzenia egzekucji, z uwagi na pominięcie w sprawie pełnomocnika z okresu jego reprezentacji Skarżącej, wskazał, że przedmiotowa kwestia była już przedmiotem postępowań toczących się przed organem pierwszej i drugiej instancji z wniosków pełnomocnika Strony w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zarzuty Strony nie potwierdziły się w toku prowadzonych postępowań. Przy tym zauważył, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 11 marca 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 1984/10 oraz wyroku z dnia 08.11.2012r. sygn. akt III SA/Wa 386/12, w całości podzielił pogląd organów, iż tytuły wykonawcze powinny być doręczone bezpośrednio zobowiązanemu, a nie innej osobie jak choćby pełnomocnikowi zobowiązanego. W związku z powyższym stwierdził brak podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] 01.2014 r.

W skardze na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości oraz poprzedzającego je postanowienia Dyrektora Izby Celnej w W. W uzasadnieniu skargi Strona podobnie jak w zarzutach z dnia 18.12.2013 r. i w zażaleniu z dnia 23.01.2014 r. podniosła, że okoliczności faktyczne dowodzą, iż wszczęcie postępowania egzekucyjnego, narusza normę prawną wynikającą z art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, bowiem zgodnie z art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w sprawie nastąpiło przedawnienie należności. Wskazała, że organ egzekucyjny winien w swojej ocenie wziąć pod uwagę cały okres, jak i zakres dokonanych czynności egzekucyjnych, w tym postępowania prowadzonego z reprezentującym stronę pełnomocnikiem. Podniosła, że całkowite pominięcie okresu działania strony z udziałem pełnomocnika i brak oceny zgodności z obowiązującymi przepisami prawa działań organu egzekucyjnego w tamtym czasie, a w kontekście brak uznania za zasadne wniesione zarzuty powoduje, że stanowisko organu egzekucyjnego jak i organu nadzoru zawarte w skarżonym postanowieniu uznać należy za nieprawidłowe i niezgodne z prawem.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016r., poz. 2103) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2016r., poz. 718, dalej: "P.p.s.a.") sprawowana jest na mocy kryterium zgodności z prawem. Oznacza to, że by wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Zdaniem Sądu żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w rozpoznawanej sprawie.

2. Skarżąca w trybie zarzutów w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym kwestionowała prawidłowość prowadzenia postępowania egzekucyjnego, z uwagi na to, że: a) organ egzekucyjny doręczając tytuł wykonawczy i upomnienie pominął pełnomocnika, co było, jej zdaniem, niedopuszczalne w świetle art. 40 § 2 k.p.a., b) a następnie na podstawie wadliwie dokonanych ww. czynności błędnie przyjął, że nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, które było przymusowo egzekwowane oraz, że możliwe jest prowadzenie egzekucji, co naruszało art. 70 § 1 O.p. Naruszenie prawa zarzucane w skardze polega zdaniem Skarżącej na nieuwzględnieniu tych zarzutów, co oznacza naruszenie wskazanych przez Nią przepisów.

3. Zarzut naruszenia art. 40 § 2 k.p.a., w związku z nieprawidłowościami w doręczeniu upomnienia i tytułu wykonawczego w pierwotnie prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, które spowodowało przerwanie bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w VAT za 2001r. – nie znajduje w ocenie Sądu uzasadnienia w okolicznościach tej sprawy.

4. Na wstępie należy wskazać, że odnośnie do prawidłowości dokonania czynności egzekucyjnych w uprzednio prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym (tak doręczenia upomnienia, jak i tytułu wykonawczego nr [...] z [...] marca 2006 r.) wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 11 marca 2011r. sygn. akt III SA/Wa 1984/10 oraz wyroku z dnia 08.11.2012r. sygn. akt III SA/Wa 386/12, w całości podzielając pogląd organów, iż tytuły wykonawcze powinny być doręczone bezpośrednio zobowiązanemu, a nie innej osobie jak choćby pełnomocnikowi zobowiązanego.

5. Należy również podkreślić, że problematyką doręczania tytułu wykonawczego w sytuacji, gdy w innym postępowaniu (podatkowym czy egzekucyjnym) został ustanowiony pełnomocnik, wielokrotnie zajmował się Naczelny Sąd Administracyjny zajmując odmienne stanowisko od prezentowanego przez Skarżącą. Należy tu wskazać między innymi wyrok NSA z 23 października 2013r. sygn. akt II FSK 2782/11. Także w wyroku z dnia 10 grudnia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 2818/12, NSA słusznie wskazał, że doręczenie odpisu tytułu wykonawczego, jako czynność wszczynająca etap egzekucji (należy podkreślić, że egzekucji administracyjnej), musi nastąpić bezpośrednio do rąk zobowiązanego i dopiero od tego momentu zobowiązany ma prawo ustanowić pełnomocnika. W świetle utrwalonego orzecznictwa sądów, jak i obowiązujących przepisów, stanowisko Skarżącej jest nieprawidłowe.

6. Oceniając, czy reprezentacji strony w konkretnym postępowaniu egzekucyjnym była należyta, należy wziąć pod uwagę art. 33 § 2 i 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.

Zgodnie z art. 33 § 2 k.p.a. pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu. W przypadku pisemnego pełnomocnictwa pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa (§ 3). Kategoryczne brzmienie przepisu nie pozostawia wątpliwości, iż pełnomocnik, w stanie prawnym obowiązującym w okresie, gdy prowadzone było postępowanie objęte skargą, chcąc występować w postępowaniu w takim charakterze, jest zobligowany do przedłożenia do akt konkretnej sprawy dokumentu potwierdzającego umocowanie do działania w cudzym imieniu i wyznaczającego jego zakres. Do wykazania, że pełnomocnik został ustanowiony niezbędne jest okazanie dokumentu stwierdzającego ustanowienie takiego pełnomocnictwa. Z momentem przedstawienia pełnomocnictwa podpisanego przez mocodawcę pełnomocnik wykazuje umocowanie do działania w postępowaniu, a organ uzyskuje możliwość zbadania prawidłowości i zakresu pełnomocnictwa.

7. Pełnomocnictwo, aby mogło wywrzeć skutki w postępowaniu, musi zostać uzewnętrznione, czyli informacja o jego istnieniu musi dotrzeć do organu, w myśli art. 33 § 2 k.p.a. Informacja ta zgodnie z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą pisemności (art. 14 § 1 k.p.a.) musi znaleźć odzwierciedlenie w aktach sprawy, gdyż stosownie do art. 33 § 3 zd. 1 k.p.a. pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa.

W stanie prawnym obowiązującym w czasie prowadzenia postępowania, którego dotyczy skarga, organ musiał zostać zawiadomiony o ustanowieniu pełnomocnika w danej konkretnej sprawie przez złożenie dokumentu pełnomocnictwa do akt. Przez akta, o których mowa w art. 33 § 3 k.p.a. należy rozumieć akta konkretnego postępowania administracyjnego. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że organ administracji nie ma obowiązku poszukiwania pełnomocnictwa w aktach innych niż akta konkretnej sprawy (por. wyroki NSA z: 24 października 2007r. sygn. akt II FSK 1217/06, 11 września 2007r. sygn. akt II FSK 990/06, 27 lutego 2007r. sygn. akt I GSK 700/06, 10 lipca 2012r. sygn. akt II FSK 2556/10).

Z orzeczeń tych wynika, że doręczenie odpisu tytułu wykonawczego powinno być dokonane zobowiązanemu. Oznacza to zatem, że prawidłowe było doręczenie upomnienia, jak również tytułu wykonawczego Skarżącej w pierwotnie prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, które spowodowało przerwanie bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w VAT za 2001r. Dopiero po doręczeniu tytułu wykonawczego możliwe było przystąpienie do sprawy pełnomocnika, który wówczas powinien dołączyć do akt sprawy oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Sprawą jest tutaj konkretne postępowanie egzekucyjne, a złożone w toku innych spraw pełnomocnictwo nie uchylało obowiązku dołączenia go do akt tej sprawy egzekucyjnej.

8. Zdaniem Sądu niezasadne były również pozostałe zarzuty skargi, w tym te oparte na stwierdzeniu Skarżącej, że jej należność uległa przedawnieniu.

DIS w W. wydając zaskarżone postanowienie w ocenie Sądu wziął pod rozwagę całokształt materiału dowodowego, który znajdował się w aktach sprawy i ustosunkowując się do zarzutu przedawnienia i wygaśnięcia obowiązku podatkowego w VAT za 2001r., co miało uniemożliwiać prowadzenie egzekucji. Organ w ocenie Sądu szczegółowo i prawidłowo wyjaśnił, jakimi przesłankami kierował się nie podzielając stanowiska Skarżącej. Argumentacja organu ma uzasadnienie w faktach znajdujących potwierdzenie w aktach sprawy, jak również w unormowaniach prawnych mających zastosowanie w sprawie.

Stanowisko Skarżącej co do przedawnienia opiera się na tym, że zarówno upomnienie, jak i doręczenie tytułu wykonawczego nie było skuteczne, bowiem wadliwie dokonano tych czynności wobec samej Skarżącej, zamiast wobec jej pełnomocnika. Z tego powodu wszelkie dalsze czynności podejmowane w toku tak wadliwie rozpoczętej egzekucji (stosowanie środków egzekucyjnych) nie mogły wywrzeć skutku w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia.

9. Sąd co do zarzutu przedawnienia stwierdza, że prawidłowe jest stanowisko organów, że nie wystąpiło ono w sprawie.

Zobowiązanie podatkowe Pani K. S. z tytułu podatku od towarów i usług powstało w 2001r. Tym samym zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej ustawowy 5 letni termin przedawnienia zobowiązania rozpoczął swój bieg z dniem 31.12.2001r. i upływał z dniem 31.12.2006 r. Wskazany powyżej pięcioletni termin przedawnienia zobowiązania podatkowego ulega jednak przerwaniu lub zawieszeniu w wypadkach enumeratywnie wymienionych w art. 70 ustawy Ordynacja podatkowa.

Z uwagi na powyższe należy wyjaśnić, że obowiązujący wówczas art. 70 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa stanowił, że bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek pierwszej czynności egzekucyjnej, o której podatnik został powiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne (art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej). Ustawa z dnia 12.09.2002r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 169, poz. 1387) poddała te regulacje korekcie i od tamtej pory art. 70 § 4 korekcie stanowił, że "Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne". Kolejna nowelizacja art. 70 § 4 nastąpiła ustawą z dnia 30.06.2005r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 143, poz. 1199), która weszła w życie z dniem 01.09.2005r. Zgodnie z brzmieniem ustalonym przedmiotową ustawą, bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu w którym zastosowano środek egzekucyjny.

Zgodnie z art. 21 tej ustawy, do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się art. 70 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizacyjną, obowiązującym od dnia 01.09.2005 r. Powyższe uregulowanie wprowadziło zasadę bezpośredniego zastosowania ustawy nowej do wszystkich zobowiązań podatkowych, które w dniu jej wejścia w życie nie uległy jeszcze przedawnieniu. Tak ustalone zasady mają zastosowanie do zobowiązania Skarżącej.

10. Jak wyżej wskazano, w przedmiotowej sprawie Dyrektor Izby Celnej w W. prowadził uprzednio postępowanie egzekucyjne w stosunku do należności dochodzonych w postępowaniu egzekucyjnym, którego dotyczą obecne zarzuty Skarżącej.

Z akt sprawy wynika, że na podstawie decyzji z dnia [...] 02.2006 r. Dyrektor Izby Celnej w W. w dniu [...].03.2006r., wystawił wobec Pani K. S. tytuł wykonawczy nr [...].

Na podstawie w/w tytułu organ egzekucyjny dokonał skutecznych czynności egzekucyjnych zawiadomieniami:

- z dnia [...] .03.2006 r. nr [...] , wydanym na podstawie art. 80 § 1 ustawy egzekucyjnej - skierowanym do Banku P. w W., doręczonym dłużnikowi i Stronie wraz z odpisem przedmiotowego tyt. wykonawczego w dniu 11,04.2006r.,

- z dnia [...] .01.2008 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 89 § 1 ustawy egzekucyjnej - skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W., doręczone dłużnikowi w dniu 04.02.2008r., Stronie na adres w dniu 06.02.2008 r.,

- z dnia [...] .01.2009 r. nr [...] , wydanym na podstawie art. 80 § 1 cyt. ustawy, skierowanym między innymi do B. w W., doręczonym Stronie w dniu 10.01.2009r., dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 19.01.2009 r.,

- z dnia [...] .03.2011 r. nr [...] , wydanym na podstawie art. 89 § 1 ustawy egzekucyjnej - skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W., doręczone dłużnikowi w dniu 10.03.2011 r., Stronie na adres w dniu 14.03.2011 r.

Biorąc pod uwagę powyżej przywołany stan prawny oraz faktyczny stwierdzić należy, że słuszne jest stanowisko organu, że w niniejszej sprawie nastąpiło kilkukrotne przerwanie biegu terminu przedawnienia. Od ostatnio zastosowanego środka tj. od dnia 11.03.2011 r., termin ten zaczął biec na nowo i powinien upłynąć z dniem 11.03.2016 r., jeśli nie zaszłyby inne okoliczności mające wpływ na zawieszenie albo przerwanie biegu terminu przedawnienia.

11. W kontekście zarzutu przedawnienia Sąd podziela też stanowisko organów, że umorzenie postępowania egzekucyjnego postanowieniem z dnia [...]11.2013 r. wydanym na podstawie art. 59 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie uchyliło skutków dokonanych w ramach tego postępowania czynności egzekucyjnych w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia.

Umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 9 u.p.e.a. – do czego doszło w rozpoznawanej sprawie - nie powoduje uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych. W świetle art. 60 § 1 u.p.e.a. jedynie umorzenie postępowania egzekucyjnego z przyczyny, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 1-8 i 10, powoduje uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. W konsekwencji umorzenia postępowania egzekucyjnego, stosownie do treści art. 59 § 1 pkt 1-8 i 10 u.p.e.a., następuje więc przywrócenie stanu istniejącego przed wszczęciem egzekucji. Nie dotyczy to jednak umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie pkt 9.

W związku z tym za prawidłowe należało uznać stanowisko DIS zawarte w zaskarżonym postanowieniu, że umorzenie postępowania egzekucyjnego przez DIC postanowieniem z [...] listopada 2013r., na podstawie art. 59 § 1 pkt 9 u.p.e.a., nie uchyliło skutków czynności egzekucyjnych dokonanych w ramach tego postępowania, więc przerwanie biegu terminu przedawnienia nie zostało zniweczone.

12. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako nieuzasadnioną.