Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 5084/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6255 Pozwolenia i urządzenia radiowe
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 12, art. 35 § 4, § 5, art. 77, art. 64, art. 64 § 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 § 2 pkt 1-4a, art. 149 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art,. 143 ust. 6, art. 143 ust. 7, art. 206 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 171 poz 1800
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Magdalena Maliszewska Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2012 r., sygn. akt VI SAB/Wa 51/11 w sprawie ze skargi S. S.A. z siedzibą w W. na przewlekłość postępowania Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie pozwolenia radiowego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz S. S.A. z siedzibą w W. 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 30 stycznia 2012 r. sygn. akt VI SAB/Wa 51/11, po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. S.A. z siedzibą w W. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w przedmiocie wydania pozwolenia radiowego-zobowiązał organ do rozstrzygnięcia wniosku S. S.A. z siedzibą w W. z [...] kwietnia 2011 r. o wydania pozwolenia radiowego na używanie urządzenia nadawczo-odbiorczego w systemie LTE 850 w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia organowi akt sprawy; stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania.

Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu podał, że S. S.A. pismem z [...] lipca 2011 r., na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wniosła skargę określoną jako skarga na bezczynność Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: Prezes UKE) w sprawie rozpoznania 165 wniosków spółki o wydanie pozwoleń radiowych na używanie radiowych urządzeń nadawczo-odbiorczych w systemie LTE [...] MHz.

S. S.A. ostatecznie sprecyzowała skargę pismem z [...] grudnia 2011 r. i wniosła o zobowiązanie Prezesa UKE na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. do wydania decyzji w sprawie pozwolenia radiowego na używanie radiowego urządzenia nadawczo - odbiorczego w systemie LTE [...] dla lokalizacji urządzenia radiowego położonego w [...] nie później niż w terminie 14 dni od dnia doręczenia Prezesowi UKE wyroku w niniejszej sprawie. Spółka alternatywnie wniosła o zobowiązanie Prezesa UKE, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., do wszczęcia procedury koordynacji międzynarodowej zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 9.30 Regulaminu Radiokomunikacyjnego, stanowiącego załącznik do Konstytucji RP i Konwencji Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego, sporządzonych w Genewie dnia 22 grudnia 1992 r. ("RR") dla art. 9.21 RR, tj. poprzez zawiadomienie Biura Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego, w sytuacji opisanej w uwadze 5.316A nie później niż w terminie 14 dni od dnia doręczenia Prezesowi UKE prawomocnego wyroku w niniejszej sprawie, oraz do wydania decyzji w sprawie pozwolenia radiowego na używanie radiowego urządzenia nadawczo-odbiorczego w systemie LTE [...] dla lokalizacji urządzenia radiowego położonego w [...] nie później niż w terminie 14 dni od dnia zakończenia procedury koordynacji międzynarodowej zgodnie z RR. Ponadto skarżąca domagała się stwierdzenia, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa UKE miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenia Prezesowi UKE grzywny, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Z ustaleń przyjętych przez Sąd pierwszej instancji wynika, że decyzją z [...] grudnia 2003 r. (z późniejszymi zmianami) S. S.A. otrzymała przydział częstotliwości w przedziale [...] MHz i [...] MHz..

Następnie [...] grudnia 2010 r. S. S.A. złożyła [...] wniosków o wydanie pozwoleń radiowych w systemie LTE [...]. W dniu [...] stycznia 2011 r. Prezes UKE uwzględnił wnioski i wydał pozwolenia radiowe.

S. S.A. [...] kwietnia 2011 r. wystąpiła z kolejnymi 165 wnioskami o wydanie pozwoleń radiowych w systemie LTE [...] MHz. Treść wniosków była identyczna z poprzednimi, na podstawie których Prezes UKE wydał pozwolenia radiowe. Jedyne różnice dotyczyły zmian wynikających z lokalizacji urządzeń radiowych (długość i szerokość geograficzna, wysokość zawieszenia anteny, maksymalna moc promieniowania itp.).

Prezes UKE zawiadomieniem z [...] maja 2011 r., na podstawie art. 36 k.p.a., poinformował skarżącą, że wszystkie wnioski o wydanie pozwoleń radiowych zostaną rozpatrzone w terminie do [...] sierpnia 2011 r. Jako przyczynę zwłoki podał "konieczność dokonania koordynacji międzynarodowej planowanych do wykorzystania częstotliwości w strefie przygranicznej".

S. S.A. pismem z [...] maja 2011 r. wystąpiła do Prezesa UKE z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa żądając m.in. załatwienia sprawy w terminie 7 dni na podstawie znowelizowanego art. 37 k.p.a., który wszedł w życie [...] kwietnia 2011 r.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Prezes UKE pismem z [...] maja 2011 r. poinformował skarżącą, że w sprawie nie jest możliwe wydanie pozwoleń radiowych bez przeprowadzenia procesu koordynacji międzynarodowej. Organ powołał się na obowiązujące przepisy prawa, w szczególności Regulamin Radiokomunikacyjny (dalej RR). Wyjaśnił, że z postanowienia 5.316A Regulaminu Radiokomunikacyjnego, stanowiącego załącznik do Konstytucji RP i Konwencji Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego, sporządzonych w Genewie dnia 22 grudnia 1992r. wynika, że w Polsce zakres [...] – [...] MHz przeznaczony jest także, na zasadach służby pierwszej ważności, dla służby ruchomej, z wyjątkiem ruchomej lotniczej, pod warunkiem uzyskania zgody przez zainteresowaną administrację, udzielonej odpowiednio na podstawie ust. 9.21 RR lub na podstawie Porozumienia GE06, uwzględniając również administracje wymienione w ust. 5.312. Jednakże stacje w służbie ruchomej pracujące w wymienionych krajach i przeznaczonych im zakresach nie powinny powodować szkodliwych zakłóceń ani żądać ochrony od stacji lub służb pracujących zgodnie z Tablicą w krajach niewymienionych w tej uwadze. Na Litwie i w Polsce przydziały częstotliwości dla służby ruchomej, dokonane zgodnie z tym przeznaczeniem, nie mogą być wykorzystywane bez zgody Rosji i Białorusi ze względu na możliwość występowania zakłóceń. Prezes UKE zauważył, że mimo uzgodnień poczynionych na spotkaniu z [...] maja 2011 r. S. S.A. nie złożyła wniosku o zmianę rodzaju służby radiokomunikacyjnej, jak również nie przedstawiła listy kolejnych stacji bazowych.

Z akt sprawy wynika, że pomiędzy stronami toczyła się korespondencja dotycząca m. in. konieczności dokonywania koordynacji międzynarodowej.

Prezes UKE w piśmie z [...] czerwca 2011 r. powiadomił skarżącą, że z urzędu wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] stycznia 2011 r. o wydaniu pozwoleń radiowych. Z kolei w pismach z [...] czerwca i [...] lipca 2011 r. organ ustosunkował się do uwag strony odnośnie do koordynacji międzynarodowej oraz szczegółów technicznych z tym związanych.

S. S.A. w piśmie z [...] września 2011 r. podniosła, że od początku ubiegała się o pozwolenia radiowe zgodne z posiadaną koncesją tj. zarówno w służbie stałej , jak i ruchomej.

Następnie Prezes UKE poinformował skarżącą, że z uwagi na okoliczność, iż emisja sygnałów przez stacje bazowe sieci S. S.A. przy fizycznym zbliżeniu do stacji bazowych GSM-R może wpłynąć na pracę tego systemu oraz spowodować zakłócenia podjął działania dotyczące wezwania PKP do udziału w sprawie jako podmiot użytkujący częstotliwości przeznaczone dla celów systemów radiokomunikacyjnych w transporcie kolejowym.

Prezes UKE [...] października 2011 r. przedłużył termin rozpatrzenia sprawy do [...] grudnia 2011 r., zaś pismem [...] października z 2011 r. poinformował PKP P. S.A. w W. o toczącym się postępowaniu z wniosku S. S.A o wydanie pozwoleń radiowych uznając, że PKP posiada interes prawny i faktyczny uzasadniający udział w tym postępowaniu w charakterze strony.

Sąd pierwszej instancji uwzględniając skargę w zakresie przewlekłego prowadzenia postępowania miał na uwadze, że sprawa wydania pozwoleń radiowych zawisła przed Prezesem UKE [...] kwietnia 2011 r., tj. od daty złożenia przez S. S.A. 165 wniosków o wydanie tych pozwoleń. Z materiału zgromadzonego w aktach administracyjnych, wynika, że organ [...] maja 2011 r. zawiadomił skarżącą o konieczności przeprowadzenia koordynacji międzynarodowej co do planowanych do wykorzystania częstotliwości w strefie przygranicznej. W piśmie tym organ przedłużył termin załatwienia sprawy do dnia [...] sierpnia 2011 r. We wskazanym terminie sprawa nie została załatwiona, a organ nie podjął żadnych działań w tym kierunku. Czynności Prezesa UKE sprowadzały się do wymiany korespondencji ze skarżącą. Ponadto [...] maja 2011 r. odbyło się spotkanie stron, które nie doprowadziło do uzgodnienia stanowisk. Sporządzona "notatka ze spotkania roboczego" nie została podpisana przez pracowników UKE, lecz mimo tego organ powołał się na dokonane ustalenia, obarczając S. S.A. odpowiedzialnością za zwłokę w załatwieniu sprawy. Według organu skarżąca dopiero [...] września 2011 r. sprecyzowała stanowisko w sprawie i wyjaśniła, że wniosek z [...] kwietnia 2011 r. dotyczył pozwoleń radiowych zarówno w służbie stałej jak i ruchomej.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w toku postępowania sądowoadministracyjnego organ przyznał, że procedura koordynacji międzynarodowej została wszczęta [...] listopada 2011 r., tym samym czynności zostały podjęte po upływie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku oraz po upływie 5 miesięcy od dnia powiadomienia strony o konieczności dokonania międzynarodowych uzgodnień.

Sąd uznał, że Prezes UKE dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania wszczynając stosowną procedurę międzynarodową z pięciomiesięczną zwłoką, za którą to zwłokę ponosi odpowiedzialność stosownie do art. 35 i następne k.p.a. W ocenie WSA na ocenę działania organu nie ma wpływu podnoszona przez organ kwestia niesprecyzowania żądania przez stroną. Organ dysponował możliwością wezwania strony na piśmie, w trybie art. 64 k.p.a., już w piśmie z [...] maja 2011 r., kiedy to uznał, że w sprawie niezbędne będzie dokonanie międzynarodowych uzgodnień. Zdaniem Sądu, działanie organu nie było w tym zakresie szybkie i zdecydowane. Uznając nawet rację organu, że sprawa miała precedensowy charakter oraz wymagała znacznego nakładu pracy, to i tak winę za zaistniałą przewlekłość ponosi organ, który zamiast podjąć niezwłocznie działania mające na celu wszczęcie międzynarodowej procedury koordynacyjnej lub w przypadku nieuzupełnienia przez stronę braków wniosku pozostawienie wniosku bez rozpoznania, wdał się w korespondencję ze skarżącą, która nie przyczyniła się do przyspieszenia załatwienia sprawy. W konsekwencji działania organu w tym okresie WSA ocenił jako pozorne.

Zdaniem Sądu, dopuszcza się przewlekłości postępowania organ, który przez okres 5 miesięcy prowadzi ze stroną wymianę pism procesowych bez podejmowania w tym czasie wymaganych prawem konkretnych działań, o których mowa w art. 143 ust. 7 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm., dalej: P.t.).

Sąd pierwszej instancji nie znalazł uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa UKE miało charakter rażący w rozumieniu art. 149 p.p.s.a. W sytuacji gdy organ uznał, że w sprawie niezbędne było dokonanie uzgodnień międzynarodowych z Rosją i Białorusią, był obowiązany do przygotowania i opracowana odpowiednich dokumentów. Ponadto, według wyjaśnień pełnomocników organu złożonych na rozprawie, sprawa miała charakter precedensowy, przygotowanie koordynacji zajęło organowi dwa tygodnie. S. S.A. nie pracuje w zharmonizowanym systemie częstotliwości i przygotowanie 165 wniosków S. S.A. wymagało opracowania specjalnego programu komputerowego. Z tych względów Sąd uznał, że brak było także uzasadnionych podstaw do nałożenia na organ grzywny.

Sąd pierwszej instancji zobowiązał organ do zakończenia sprawy poprzez wydanie stosownego rozstrzygnięcia w terminie 2 miesięcy od dnia zwrotu akt sprawy organowi. Ustalając taki termin załatwienia sprawy przez organ Sąd miał na uwadze precedensowy charakter sprawy oraz oświadczenia pełnomocników Prezesa UKE, złożone na rozprawie w dniu [...] stycznia 2012 r., że uzgodnienia z Federacją Rosyjską prawdopodobnie zakończą się [...] lutego 2012 r.

Prezes UKE zaskarżył powyższy wyrok w części tj. w pkt 1, 2 i 4, wniósł o jego uchylenie w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania:

- art. 149 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 64 i art. 77 k.p.a., które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez stwierdzenie przewlekłości postępowania Prezesa UKE i wyznaczenie organowi niewystarczającego terminu na rozstrzygnięcie wniosku, przed zakończeniem obligatoryjnej procedury koordynacji międzynarodowej, a przez to niedopuszczalny wpływ przez WSA wyrokiem na merytoryczną treść przyszłej decyzji Prezesa UKE, a w konsekwencji narzucenie organowi w sprawie sposobu procedowania i rozstrzygnięcia,

- art. 149 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 35 § 5 k.p.a., które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nieuwzględnienie przez WSA przy wydawaniu wyroku art. 35 § 5 k.p.a. w sytuacji, gdy były podstawy do jego zastosowania, a w konsekwencji stwierdzenie przewlekłości postępowania Prezesa UKE i zobowiązanie organu do rozstrzygnięcia wniosku w określonym terminie,

2. naruszenie prawa materialnego tj. art. 143 ust. 7 P.t. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji stwierdzenie, że Prezes UKE nie podjął wymaganych tym przepisem działań, a przez to dopuścił się przewlekłości w prowadzonym postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną S. S.A. w W. wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nietrafny jest zarzut naruszenia art. 149 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 64 i art. 77 k.p.a.

Pierwszy z powołanych przepisów, w stanie prawnym obowiązującym w dacie orzekania przez Sąd pierwszej instancji, stanowił, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Nie ulega zatem wątpliwości, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania, a w konsekwencji zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie określonego aktu, może mieć miejsce wówczas gdy ustalenia co do przebiegu postępowania potwierdzą, że organ był bezczynny lub że postępowanie prowadził przewlekle.

Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określa, na czym polega "przewlekłe prowadzenie postępowania". Ustawodawca nie wyjaśnił także jak należy rozumieć "bezczynność organu" oraz kiedy przewlekłe prowadzenie postępowania lub bezczynność organu miały miejsce z "rażącym naruszeniem prawa". W związku z tym rzeczą sądu administracyjnego jest czy w konkretnej sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające stwierdzenie bezczynności lub czy zachodzą przesłanki do zakwalifikowania prowadzonego przez organ administracji postępowania, jako przewlekłego i czy ta ewentualna przewlekłość ma charakter "rażący".

W literaturze podnosi się, że przewlekłość postępowania oznacza stan, w którym organy administracji publicznej prowadzące postępowanie formalnie nie pozostają w zwłoce w załatwieniu sprawy, ponieważ wyznaczają sobie nowy termin jej załatwienia, powołując się na niezależne od siebie przyczyny, a także gdy podejmują działania pozorowane lub działają opieszale (por. Z. Kmieciak, Przewlekłość postępowania administracyjnego, Państwo i Prawo 2011, z. 6, s. 33). Podobne stanowisko zostało wyrażane także w orzecznictwie (por. wyrok NSA z 24 kwietnia 2015 r., sygn. akt I FSK 1881/14 z aprobującą glosą W. Chróścielewskiego OSP 2015, z. 12, poz. 116 oraz wyrok NSA z 7 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 916/15). O przewlekłym prowadzeniu postępowania można mówić wówczas gdy postępowanie jest prowadzone w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania wystąpi zatem wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 k.p.a., ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Innymi słowy, przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje, gdy będzie mu można skutecznie postawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Przewlekłe prowadzenie postępowania jest stanem obiektywnym, istniejącym niezależnie od ostatecznego załatwienia sprawy.

Ocena czy w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji miał podstawy do stwierdzenia przewlekłego prowadzenia postępowania w przedstawionym wyżej znaczeniu, wymaga przypomnienia ustaleń, co do przebiegu tego postępowania. Prezes UKE nie kwestionował powołanych przez skarżącą spółkę okoliczności tj., że [...] kwietnia 2011 r. S. S.A. wystąpiła ze 165 wnioskami o wydanie pozwoleń radiowych w systemie LTE [...] MHz, w dniu [...] maja 2011 r. Prezes UKE, w trybie art. 36 k.p.a. poinformował spółkę, że wnioski rozpoznane zostaną do [...] sierpnia 2011 r. - wskazując na konieczność dokonania koordynacji międzynarodowej planowanych do wykorzystania częstotliwości w strefie przygranicznej,

W wymienionym terminie nie doszło do załatwienia sprawy.

Sąd pierwszej instancji ustalił także, że procedura koordynacji międzynarodowej została wszczęta [...] listopada 2011 r.

W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę już choćby czas jaki upłynął od złożenia wniosku ([...] kwietnia 2011 r.), a nawet od daty zawiadomienia przez organ o terminie załatwienia sprawy ([...] maja 2011 r.) do dnia wszczęcia procedury koordynacji międzynarodowej ([...] listopada 2011 r.), brak podstaw by Sądowi pierwszej instancji zarzucić niezasadne stwierdzenie przewlekłości postępowania a w konsekwencji wadliwe zastosowanie art. 149 § 1 p.p.s.a.

W myśl art. 7 i 77 § 1 k.p.a. na organie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy jak i wyczerpującego zgromadzenia oraz rozpatrzenia materiału dowodowego. Niewątpliwie prawidłowe i terminowe podejmowanie czynności zmierzających do zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego ma wpływ na zakończenie postępowania w prawem przewidzianym terminie. W rozpoznawanej sprawie czynności takie, związane z wymogiem uzgodnień międzynarodowych, podjęto jednak po upływie kilku miesięcy. W związku z tym nietrafne jest stanowisko skarżącego organu, że sposób prowadzenia postępowania uzasadniały wynikające z art. 7 i 77 k.p.a. obowiązki w zakresie zgromadzenia materiału dowodowego i ustalenia stanu faktycznego.

Prezes UKE kwestionując dokonaną przez Sąd pierwszej instancji ocenę przebiegu postępowania w przedstawionym zakresie wskazywał m.in. na późne skonkretyzowanie żądania przez wnioskodawcę.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji w tej materii zasadnie uznał, że jeśli, w ocenie Prezesa UKE, wniosek posiadał braki formalne – organ winien dokonać czynności w trybie art. 64 § 2 kpa.

Powołany przepis stanowi, że jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

Nie powinno budzić wątpliwości, że zawarte we wniosku żądanie strony musi być sformułowane jednoznacznie. Jeśli zatem w wyniku spotkania stron, które miało miejsce [...] maja 2011 r., organ powziął wątpliwość co do żądania strony, uzasadnione byłoby zastosowanie art. 64 § 2 k.p.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, oczekiwanie przez organ na jednoznaczne zajęcie przez spółkę stanowiska, czy w wyniku rozmów przeprowadzonych podczas spotkania zamierza zmienić, czy sprecyzować swój pierwotny wniosek nie usprawiedliwia zaniechania podejmowania czynności w prowadzonym postępowaniu. W związku z tym zarzut naruszenia art. 64 § 2 k.p.a. przez Sąd pierwszej instancji należało uznać za nietrafny.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego chybiony jest także zarzut naruszenia art. 149 § 1 p.p.s.a. przez wyznaczenie zaskarżonym wyrokiem niewystarczającego terminu na załatwienie wniosku skarżącej. Jak wynika z uzasadnienia wyroku WSA, termin ten określono na podstawie oświadczenia pełnomocnika organu, co do przewidywanego terminu zakończenia międzynarodowych uzgodnień ([...] lutego 2012 r.). Ponadto należy mieć na uwadze, że procedura uzgodnień (zgodnie z treścią powoływanego w sprawie Porozumienia) może trwać maksymalnie do 24 tygodni, a procedurę tę wszczęto [...] listopada 2011 r. Z uwagi na brak w skardze kasacyjnej argumentacji popierającej twierdzenie, że wyznaczony termin ma wpływ na merytoryczną treść przyszłej decyzji - zarzut w tym zakresie uznać należy za niezrozumiały i merytoryczne odniesienie się do niego nie jest możliwe.

Nietrafne są też zarzuty naruszenia art. 149 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 35 § 5 k.p.a. oraz art. 143 ust. 7 w związku z art. 143 ust. 6 P.t.

Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Według art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Stosownie do art. 35 § 4 k.p.a. przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3. W myśl zaś art. 35 § 5 k.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu.

W związku z tym należało rozważyć, czy przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z przyczyn leżących po stronie skarżącej lub niezależnych od organu.

Podnoszona przez Prezesa UKE kwestia zawinienia skarżącej, przez opóźnienie w sprecyzowaniu wniosku była już przedmiotem oceny, w związku z zarzutem co do zasadności odwołania się przez Sąd pierwszej instancji do regulacji art. 64 § 2 kpa. Odnośnie zaś do konieczności koordynacji międzynarodowych - jako niezależnej od organu przyczyny opóźnień w toku postępowania należy zauważyć, że konieczność przeprowadzenia procedury koordynacyjnej nie była kwestionowana. Rzecz natomiast w tym, że w rozpoznawanej sprawie przewlekłość postępowania stwierdzono z uwagi na opóźnienie w podjęciu czynności zmierzających do wszczęcia procedury koordynacyjnej. Tego opóźnienia organ nie był w stanie wiarygodnie uzasadnić w sposób świadczący o tym, że doszło do niego z przyczyny całkowicie niezależnej od organu.

Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 143 ust. 7 w związku z art. 143 ust. 6 P.t. zauważa, że w myśl art. 206 ust. 1 P.t., postępowanie przed Prezesem UKE toczy się na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ze zmianami wynikającymi z ustawy – Prawo telekomunikacyjne oraz ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. W art. 143 ust. 6 P.t. ustawodawca przewidział szczególny termin zakończenia postępowania, bowiem w przypadku częstotliwości radiowych, których przeznaczenie określono w Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości lub ustalono w planie zagospodarowania częstotliwości decyzja powinna być podjęta w terminie 6 tygodni od dnia złożenia wniosku. Zgodnie z art. 143 ust. 7 P.t., przepisu ust. 6 nie stosuje się w przypadkach wymagających uzgodnień międzynarodowych lub wynikających z umów międzynarodowych wiążących Rzeczpospolitą Polską dotyczących użytkowania częstotliwości radiowych lub pozycji orbitalnych. Oznacza to, że w przypadkach wymienionych w tym przepisie na podstawie art. 206 ust. 1 P.t. znajdzie wprost zastosowanie art. 35 k.p.a. Interpretacja według której wyłączenie stosowania art. 143 ust. 6 P.t. w przypadkach określonych w art. 143 ust. 7 tej ustawy zwalnia organ prowadzący postępowanie z obowiązku zachowania jakichkolwiek terminów do załatwienia sprawy nie da się pogodzić z treścią art. 206 ust. 1 P.t.

Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).