Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3345/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26 par 1
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Honorata Łopianowska (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 września 2017 r. sprawy ze skargi M. T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wszczął postępowanie egzekucyjne wobec Pana M. T., dalej jako Zobowiązany lub Skarżący, zobowiązanego na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...], wystawionego w dniu [...] lipca 2013 r. przez Wójta Gminy C., obejmującego łączne zobowiązanie pieniężne za okres 10-12/2009 oraz 01-09/2010 w łącznej kwocie należności głównej [...] zł, wraz z należnymi odsetkami.

Zawiadomieniem z 25 lutego 2014 r. nr [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności innego niż pracodawca, organ rentowy lub bank. tj. w Urzędzie Skarbowym W. a zawiadomienie doręczono Zobowiązanemu wraz z w/w tytułem wykonawczym w dniu [...] marca 2014 r.

Zawiadomieniem z 14 kwietnia 2016 r. nr [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia innej wierzytelności pieniężnej u dłużnika zajętej wierzytelności tj. w Urzędzie Skarbowym W. a zawiadomienie doręczono Zobowiązanemu w dniu 22 kwietnia 2016 r.

Pismem z 28 kwietnia 2016 r. Zobowiązany wniósł skargę na zajęcie egzekucyjne z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] podnosząc, że organ egzekucyjny w sposób nieuprawniony zajął w celu egzekucji zwrot nadmiernie opłaconego podatku za 2015 r. Zobowiązany podkreślił, że jego całkowity przychód za 2015 r. pochodzi z renty inwalidzkiej, której ustawowa część jest już zajęta przez komornika sądowego w P. i egzekwowana z każdorazowej renty. W ocenie Zobowiązanego wyliczony podatek odprowadzony do urzędu skarbowego przez ZU jest daniną na rzecz Skarbu Państwa – zatem kwotą wolną od zajęcia. W konsekwencji powyższego Zobowiązany wniósł o umorzenie egzekucji i zwolnienie zajętych a należnych mu poza egzekucją kwot.

Postanowieniem z [...] czerwca 2016 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego W. oddalił skargę na czynności organu egzekucyjnego z dnia [...] kwietnia 2016 r.

Postanowieniem z [...] czerwca 2016 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego W. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego a postanowienie doręczono Zobowiązanemu w dniu 10 czerwca 2016 r.

Pismem z 17 czerwca 2016 r. Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] wydane w przedmiocie skargi na czynność organu egzekucyjnego z dnia [...] kwietnia 2016 r., zaskarżając je w całości i domagając się jego uchylenia. Ponadto podniósł, że prowadzenie egzekucji z nadpłaty przez organ egzekucyjny jest nieuprawnione.

Dodatkowo pismem z 17 czerwca 2016 r. Zobowiązany wniósł zażalenie na postanowienie z [...] czerwca 2016 r. nr [...] wydane w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego, zaskarżając je w całości i domagając się jego uchylenia.

Postanowieniem z [...] sierpnia 2016 r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], wydane w przedmiocie skargi na czynność organu egzekucyjnego z 28 kwietnia 2016 r. W uzasadnieniu wskazał, że organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] dokonał zajęcia innej wierzytelności pieniężnej u dłużnika zajętej wierzytelności tj. w Urzędzie Skarbowym W. a zawiadomienie doręczono Skarżącemu w dniu 22 kwietnia 2016 r., natomiast dłużnikowi zajętej wierzytelności uznaje się za doręczone w dniu wystawienia zawiadomienia tj. 14 kwietnia 2016 r. Organ podkreślił, że o fakcie doręczenia Zobowiązanemu przedmiotowego zawiadomienia świadczy adnotacja znajdująca się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Wskazał, iż druk zajęcia prawa majątkowego odpowiada wzorowi ustalonemu dla tego rodzaju druków w rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych z dnia 17 grudnia 2015 r. [Dz.U. z 2015 r. poz. 2310]. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia uznał, iż organ egzekucyjny dokonał powyższych czynności egzekucyjnych zgodnie z art. 89 ustawy z dnia u.p.e.a.. zostały bowiem spełnione warunki zajęcia, o których mówi powyższy przepis. Stwierdził, iż postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego W., zasadnie oddalił skargę na czynność egzekucyjną z dnia 14 kwietnia 2016 r. nr [...]. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego W. zawarte w niniejszym uzasadnieniu, że zajęta nadpłata z tytułu podatku za 2015 r. stanowi wierzytelność, z której organ egzekucyjny może prowadzić postępowanie egzekucyjne, niemniej jednak zauważa, że w uzasadnieniu skarżonego postanowienia organ egzekucyjny nie odniósł się do treści art. 89 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji [Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.], dalej: u.p.e.a., który reguluje istotę zajęcia innych wierzytelności pieniężnych. Organ mając na uwadze, że rozstrzygnięcie [sentencja] skarżonego postanowienia odnosi się do treści wniesionego żądania uznał, że skarżone postanowienie rozstrzyga sprawę, co do jej istoty przytaczając stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2008 r., w spr. o sygn. sygn. akt VII SA/Wa 1840/07. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W., w świetle przedstawionego stanu faktycznego sprawy, postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] czerwca 2016 r. nr [...] oddalające skargę z [...] kwietnia 2016 r. wniesioną przez Skarżącego na zajęcie innej wierzytelności pieniężnej, dokonane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. zawiadomieniem z 14 kwietnia 2016 r. nr [...], znajduje wyraz w obowiązującym stanie prawnym; przy jego wydaniu nie doszło do naruszenia reguł postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w związku z powyższym zażalenie strony z 17 czerwca 2016 r. należy uznać za niezasadne.

Ponadto postanowieniem z [...] sierpnia 2016 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił w całości postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] czerwca 2016 r. nr [...] wydane w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Pismem z 17 czerwca 2016 r. Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] sierpnia 2016 r., nr [...].

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił, że obarczone jest ono błędami rzeczowymi i formalnymi. Ponadto, iż zarówno organ pierwszej oraz drugiej instancji w sposób nieuprawniony uznały, że kwota jest nadpłatą podatku a nie np. "dotacją Skarbu Państwa dla osób najniżej uposażonych".

W ocenie Skarżącego nieuprawnione, błędne przyjęcie przez organy skarbowe, że nadpłacona kwota podatku stanowi ekspektatywę, która nie została opisana w ustawie z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa [Dz.U. z 2015 r., poz. 613], skutkowało tym, że przedmiotowa należność w sposób nieuprawniony jest egzekwowana w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Skarżący podniósł, że nie zgadza się, aby zajęcie należności Skarbu Państwa wobec obywatela z roku 2014 rozciągało się na podobne należności z 2016 r. W ocenie Skarżącego zajęta wierzytelność musi być określona, nazwana i istniejąca.

Skarżący zarzuca nadto, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. i Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie mogą abstrahować od istniejących przepisów dotyczących rent i emerytur oraz od rozstrzygnięcia, czym w rzeczywistości jest kwota ulgi podatkowej, bowiem w ocenie Skarżącego nadpłata podatku, zgodnie z wolą ustawodawcy, jest ulgą podatkową na zakup leków, stanowiącą dotację skarbową, która w rzeczywistości jest ulgą dla najsłabszych ekonomicznie obywateli, i z urzędu tj. na podstawie przepisów ustawy o finansach publicznych nie podlega zajęciu oraz egzekucji. Reasumując strona podniosła, że działania organu egzekucyjnego zmierzają do zwiększenia ponad wymiar określony w ustawie o rentach i emeryturach kwoty podlegającej zajęciu egzekucyjnemu, co jest sprzeczne z obowiązującymi przepisami. Do przedmiotowej skargi strona załączyła kserokopię orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Rozpoznając skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 31 sierpnia 2016 r., nr 1401-EA-2.511.1.130.2016.5.MS w ramach kryteriów wynikających z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych [Dz.U. z 2014 r., poz. 1647] oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c oraz art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.], Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna.

Skarżący kwestionuje zajęcie przez organ egzekucyjny nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych, uważając – po pierwsze – że okoliczność, że nadpłata pochodzi z nadwyżki pobranych zaliczek z tytułu otrzymywania renty inwalidzkiej, to stanowi ona swego rodzaju ulgę na leki, dotację skarbową, która w rzeczywistości jest ulgą dla najsłabszych ekonomicznie obywateli i z urzędu nie podlega zajęciu oraz egzekucji, a po drugie – że nie jest dopuszczalne zajęcie wierzytelności z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres późniejszy [2015 r.] aniżeli okres, kiedy dokonano pierwszego zajęcia innych wierzytelości przysługujących Urzędowi Skarbowemu W. [2014 r.]. W odnieiseniu do drugiego argumentu, dotyczącego postulowanej przez Skarżącego niedopuszczalności zajęcia wierzytelności powstałej w 2016 r. [z tytułu nadpłaty za 2015 r.] za 2015 r. w oparciu o wcześniejsze, dokonane w 2014 r. zajęcie wierzytelności, w ocenie Skarżącego zajęta wierzytelność musi być określona, nazwana i istniejąca.

Biorąc pod uwagę powyższą argumentację Skarżącego, Sąd wskazuje, że przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jak i przepisy traktujące o nadpłacie [Ordynacja podatkowa] nie wprowadzają ograniczeń w prowadzeniu egzekucji w związku z tym, że miałaby ona być dokonywana z wierzytelności przysługującej z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych; nie wiążą żadnych ograniczeń ze źródłem tej nadpłaty, w szczególności z faktem, że powstała ona w wyniku pobierania zaliczek na podatek dochodowy od renty. Wbrew stanowisku Skarżącego, istotą nadpłaty nie jest to, że stanowi ona dodatkową, samoistną ulgę w obciążeniach podatkowych, dedykowaną dla wsparcia najsłabszych obywateli. Skarżący zdaje się nietrafnie utożsamiać nadpłatę w podatku z kwotą wolną od podatku, która – istotnie – stanowi wyraz rezygnacji państwa z opodatkowania dochodów uzyskiwanych do określonej ich wysokości. Natomiast źródłem nadpłaty jest nadmiernie, bez podstawy poniesiony podatek. W myśl art. 72 § 1 Ordynacji podatkowej, za nadpłatę uważa się kwotę:

1) nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku;

2) podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej;

3) zobowiązania zapłaconego przez płatnika lub inkasenta, jeżeli w decyzji, o której mowa w art. 30 § 4, określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej;

4) zobowiązania zapłaconego przez osobę trzecią lub spadkobiercę, jeżeli w decyzji o ich odpowiedzialności podatkowej lub decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego spadkodawcy określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej.

Zgodnie z art. 72 § 1a i § 1b Ordynacji podatkowej, na równi z nadpłatą traktuje się̨ kwotę̨ stanowiącą różnicę̨ określoną̨ zgodnie z art. 27f ust. 8–10 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, wykazaną w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 tej ustawy, lub wynikającą z decyzji a także kwotę przysługującą podatnikowi na podstawie art. 26ea ust. 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz kwotę przysługującą podatnikowi na podstawie art. 18da ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, wykazaną w zeznaniu lub wynikającą z decyzji. W myśl art. 72 § 2 Ordynacji podtkowej, na równi z nadpłatą traktuje się część wpłaty, która została zaliczona na poczet odsetek za zwłokę, jeżeli wpłata ta dotyczyła zaległości podatkowej, a także nienależnie zapłacone zaległości, o których mowa w art. 52 oraz art. 52a Ordynacji podatkowej, odsetki za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek oraz opłatę prolongacyjną.

Natomiast art. 8 § 1 oraz 8a § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zawierają wyłączenia spod egzekucji. Art. 8 § 1 powołanej ustawy przewiduje, że nie podlegają egzekucji administracyjnej: przedmioty urządzenia domowego, pościel, bielizna i ubranie niezbędne dla zobowiązanego i będących na jego utrzymaniu członków rodziny, a także ubranie niezbędne do pełnienia służby lub wykonywania zawodu; zapasy żywności i opału, niezbędne dla zobowiązanego i będących na jego utrzymaniu członków rodziny na okres 30 dni; jedna krowa lub dwie kozy albo trzy owce, potrzebne do wyżywienia zobowiązanego i będących na jego utrzymaniu członków rodziny, wraz z zapasem paszy i ściółki do najbliższych zbiorów; narzędzia i inne przedmioty niezbędne do pracy zarobkowej wykonywanej osobiście przez zobowiązanego, z wyłączeniem środka transportu, oraz surowce niezbędne do tej pracy na okres 7 dni; przedmioty niezbędne do pełnienia służby przez zobowiązanego lub do wykonywania przez niego zawodu; pieniądze w kwocie 760 zł; wkłady oszczędnościowe złożone w bankach na zasadach i w wysokości określonej przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe [Dz. U. z 2016 r. poz. 1988, z późn. zm.]; oszczędności członka kasy złożone w kasie w wysokości określonej przepisami ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych [Dz. U. z 2016 r. poz. 1910, z późn. zm.; dokumenty osobiste, po jednej obrączce zobowiązanego i jego współmałżonka, wykonanej z metali szlachetnych, ordery i odznaczenia oraz przedmioty niezbędne zobowiązanemu i członkom jego rodziny do nauki lub wykonywania praktyk religijnych, a także przedmioty codziennego użytku, które mogą być́ sprzedane znacznie poniżej ich wartości, a które dla zobowiązanego mają znaczną wartość użytkową; kwoty otrzymane na pokrycie wydatków służbowych, w tym kosztów podróży i wyjazdów; kwoty otrzymane jako stypendia; rzeczy niezbędne ze względu na ułomność fizyczną zobowiązanego lub członków jego rodziny; kwoty otrzymane z tytułu obowiązkowych ubezpieczeń majątkowych; środki pochodzące z dotacji przyznanej z budżetu państwa na określone cele i znajdujące się na wyodrębnionym rachunku bankowym prowadzonym dla obsługi bankowej dotacji oraz środki pochodzące z programów finansowanych z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, chyba że wierzytelność egzekwowana powstała w związku z realizacją projektu, na który środki te były przeznaczone; rzeczy służące w kościołach i innych domach modlitwy do odprawiania nabożeństwa lub do wykonywania innych praktyk religijnych albo będące obiektami kultu religijnego, choćby były kosztownościami lub dziełami sztuki; sumy przyznane orzeczeniem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, jeżeli egzekwowana wierzytelność przysługuje Skarbowi Państwa. Art. 8a § 1 powołąnej ustawy wymienia dodatkowe zwolnienia spod egzekucji dedykowane zobowiązanemu będącemu rolnikiem prowadzącym gospodarstwo rolne, obejmujące minimalny, niezbędny do prowadzenia gospodarstwa inwentarz czy zapasy zasobów rolnych.

Przepisy regulujące źródła nadpłaty i sposób jej powstawania, a także przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie wprowadzają zatem ograniczeń w zakresie egzekucji z powstałej nadpłaty, związanych z tym, że źródłem dochodów jest renta, ani tym, w jaki sposób powstała nadpłata.

Przeciwnie, ustawa o postępowaniu egzekucyjnym [u.p.e.a.] przewiduje wprost prowadzenie egzekucji ze świadczeń pieniężnych przysługujących na podstawie przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym oraz wierzytelności, bez względu na ich źródło. Zgodnie z art. 10 § 1 u.p.e.a., świadczenia pieniężne przewidziane w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym podlegają egzekucji w zakresie określonym w tych przepisach, przy czym przepis ten stosuje się odpowiednio do emerytur i rent otrzymywanych z zagranicy, po przeliczeniu ich przez dłużnika zajętej wierzytelności na złote według kursu banku z dnia wpłacenia do organu egzekucyjnego zajętych kwot [art. 10 § 2 u.p.e.a.].

Wierzytelności z tytułu nadpłaty wobec organu podatkowego, przysługujące zobowiązanemu nie zostały wyłączone z możliwości prowadzenia wobec nich egzekucji.

Z tego względu zastrzeżenia Skarżącego co do zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r., osadzone w argumentacji wskazującej na źródło tej nadpłaty, nie zasługują na uwzględnienie.

Co do drugiego argumentu, mającego w ocenie Skarżącego przekonywać o niedopuszczalności egzekucji z wierzytelności z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych, to jest zapatrywania, że organ egzekucyjny sposób niedopuszczalny dokonał zajęcia wierzytelności z 2016 r. na podstawie uprzedniego zajęcia wierzytelności, wystawionego w 2014 r., Sąd wskazuje, że organ egzekucyjny podejmuje określone środki egzekucyjne [tym zaś jest m.in. zajęcie wierzytelności] na podstawie tytułu wykonawczego. W rozpoznawanej sprawie taki tytuł o nr [...] został wystawiony przez Wójta Gminy C. w dniu [...] lipca 2013 r. To ten tytuł stanowi podstawę dokonywania czynności egzekucyjnych i stosowania określonych środków egzekucyjnych – zarówno tego, do którego odwołuje się Skarżący z 2014 r. a stanowiącego zajęcie wierzytelności z tytułu nadpłaty wobec Urzędu Skarbowego W. jak i tego, które jest przedmiotem rozpoznawanej skargi, to jest z dnia 14 kwietnia 2016 r. nr [...].

Wbrew przekonaniu Skarżącego, kwestionowane postanowienie, wydane [...] kwietnia 2016 r. nie stanowi samoistnej podstawy czynności egzekucyjnych, lecz taką podstawą jest tytuł wykonawczy wystawiony [...] lipca 2013 r.

Zgodnie bowiem z art. 26 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru, zaś w myśl art. 32 tej ustawy, organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony. Następnie, art. 67 § 1 u.p.e.a. stanowi, że z zastrzeżeniem art. 68 § 1, podstawę zastosowania środków egzekucyjnych, októrych mowa w art. 1a pkt 12 lit. a, stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności albo protokół zajęcia prawa majątkowego, albo protokół zajęcia i odbioru ruchomości, albo protokół odbioru dokumentu, sporządzone według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Określając wzór, minister uwzględni uwarunkowania wynikające z elektronicznego przetwarzania danych zawartych w tym zawiadomieniu lub protokołach. Zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności, jeśli nie jest doręczane w postaci elektronicznej, zawiera: oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego; oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności; określenie stosowanego środka egzekucyjnego; numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia; kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia; kwotę należnych kosztów egzekucyjnych; wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia; pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia; datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego [art. 67 § 2 u.p.e.a.].

Z powyższego wynika, że podstawą do zajęcia wierzytelności jest tytuł wykonawczy, na którego numer powinno powoływać się zajęcie. W zajęciu, które kwestionuje Skarżący wskazano tytuł wykonawczy, na podstawie którego ów środek zastosowano, tj. tytuł o nr [...], wystawiony przez Wójta Gminy C..

Bezzasadną jest zatem ta argumentacja podniesiona w skardze, która wskazuje, że organ egzekucyjny zajął bezpodstawnie wierzytelność z 2016 r. na podstawie zajęcia dokonanego w 2014 r. oraz wskazująca na to, że "zajęta wierzytelność musi być określona, nazwana i istniejąca". Wierzytelność określa zajęcie skierowane do konkretnej wierzytelności [w tym wypadku: przysługującej Naczelnikowi Urzędu Skarbowego W. z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r.], zaś tytuł, na podstawie którego tego zajęcia dokonano wskazuje, zamieszczone w zajęciu oznaczenie tytułu wykonawczego, stanowiącego – po myśli art. 26 § 1 u.p.e.a. – podstawę prowadzenia przez organ egzekucyjny egzekucji administracyjnej.

W konsekwencji Sąd, nie będąc związany podniesionymi zarzutami, z urzędu dokonując w całości oceny zaskarżonego postanowienia, nie dopatrzył się tych zarzucanych skardze jak i innych, niepodniesionych w niej, naruszeń prawa.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.