Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 841/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 106 ust. 5, art. 109
journal: Dz.U. 2019 poz 1507
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - teskt jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca) Sędzia WSA Leszek Kobylski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 18 maja 2021 r. sprawy ze skargi I. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] października 2020 r. znak: [...] w przedmiocie przyznania pomocy w postaci usług opiekuńczych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] października 2020 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: SKO, Kolegium, organ odwoławczy, organ II instancji), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej: k.p.a.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. (dalej: organ

I instancji, Prezydent) z [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie przyznania prawa pomocy I. K. (dalej: strona, skarżąca).

Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie sprawy:

Decyzją Prezydenta z [...] września 2019 r. nr [...] przyznano stronie pomoc w formie usług opiekuńczych w wymiarze 4 godzin dziennie w dni robocze, w okresie od 1 października 2019 r. do 31 marca 2020 r. Ustalono, że odpłatność za usługi opiekuńcze wyniosła 11% ceny usługi, tj. 2,78 zł za jedną godzinę dzienne, przy czym skarżąca zwolniona została całkowicie z odpłatności za świadczoną pomoc.

W związku z przyznaniem stronie od października 2019 r. przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych uzupełniającego świadczenia dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji w wysokości 244,81 zł miesięcznie zachodziła konieczność weryfikacji sytuacji dochodowej skarżącej ustalonej we wskazanej wyżej decyzji Prezydenta.

Z dokonanych przez organ I instancji ustaleń wynikało, że strona jest osobą niespełna 80-letnią, bezdzietną i prowadzącą samodzielne gospodarstwo domowe, wobec której wydane zostało orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności. Stan zdrowia strony uniemożliwia samodzielne funkcjonowanie, dlatego korzysta z pomocy usługowej w wymiarze 4 godzin dziennie. Dochód strony od października 2019 r. wynosił [...] zł. Wyrównanie świadczenia uzupełniającego wypłacono wraz

z emeryturą za listopad 2019 r. Od marca 2020 r. w wyniku waloryzacji świadczeń

z ZUS dochód został podwyższony do kwoty [...]zł.

Zdaniem organu I instancji zmiana sytuacji dochodowej skutkowała zmianą odpłatności za usługi opiekuńcze, która w okresie od 1 listopada 2019 r. do 31 marca 2020 r., według tabeli odpłatności obowiązującej do 31 marca 2020 r., wynosiła 15% ceny usługi, tj. 3,80 zł za 1 godzinę dziennie, natomiast od 1 kwietnia 2020 r. stanowiła 17% ceny usługi, tj. 4,69 zł. za 1 godzinę dziennie.

Prezydent decyzją z [...] sierpnia 2020 r. Nr [...], działając m.in. na podstawie art. 106 ust. 5 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U.

z 2019 r. poz. 1507, dalej: u.p.s.), zmienił decyzję Prezydenta z [...] września 2019 r. nr [...] w sprawie przyznania pomocy w formie usług opiekuńczych ustalając, że pomoc w formie usług opiekuńczych będzie świadczona do 30 kwietnia 2020 r. przy odpłatności w okresie od 1 grudnia 2019 r. do 31 stycznia 2020 r. oraz w marcu 2020 r. w wymiarze 15% ceny usług, tj. 3,80 zł na 1 godzinę dziennie oraz zwolnił stronę z ponoszenia opłat za świadczone usługi opiekuńcze

w listopadzie 2019 r., lutym 2020 r. oraz kwietniu 2020 r.

Organ I instancji ocenił, że strona w listopadzie 2019 r., lutym oraz kwietniu 2020 r. kwalifikuje się do całkowitego zwolnienia z ponoszenia odpłatności za usługi opiekuńcze. W tym okresie strona poniosła znaczące wydatki związane z leczeniem

i utrzymaniem mieszkania (odpowiednio łącznie [...]zł, [...]zł oraz [...]zł), a na utrzymanie pozostała kwota odpowiednio [...]zł, [...]zł oraz [...]zł.

Natomiast w grudniu 2019 r., styczniu 2020 r. i marcu 2020 r. powinna wnieść opłatę za usługi opiekuńcze, ustaloną zgodnie z obowiązującą tabelę odpłatności za usługi opiekuńcze, w wysokości 15% ceny usługi, tj. 3,80 zł na 1 godzinę dziennie.

W tym okresie bowiem wydatki strony wyniosły odpowiednio: [...]zł, [...]zł oraz [...]zł, a na utrzymanie skarżącej pozostało odpowiednio: [...]zł, [...] zł oraz [...]zł. W ocenie Prezydenta kwoty te były wystarczające na zaspokojenie pozostałych potrzeb.

Organ I instancji powołał art. 109 u.p.s. i wyjaśnił, że osoby korzystające ze świadczeń z pomocy społecznej obowiązane są udzielić organowi prowadzącemu postępowanie wszelkich informacji dotyczących jego sytuacji materialnej. Tymczasem skarżąca nie poinformowała organu I instancji o fakcie uzyskania od października 2019 r. dochodu w postaci świadczenia uzupełniającego w kwocie 244,81 zł. Z uwagi na brak informacji o powyższym organ I instancji wydał decyzję ustalającą odpłatność za okres wsteczny.

Prezydent wywiódł jednocześnie, że w związku z przeciwdziałaniem COVID-19

w okresie od 17 marca do 31 maja 2020 r. usługi opiekuńcze świadczone były, za zgodą strony, w wymiarze 3 godzin dziennie trzy razy w tygodniu, natomiast od

1 czerwca 2020 r. usługi opiekuńcze były codzienne. Strona ponosi zatem opłatę za faktycznie przepracowane przez opiekunkę godziny, nie zaś za godziny usług przyznane decyzją administracyjną. Kwota należna do zapłaty za świadczoną pomoc

w miesiącach: grudniu 2019 r., styczniu i marcu 2020 r. wyniosła 490,20 zł i podlegała zwrotowi do 31 sierpnia 2020 r.

W odwołaniu od decyzji strona wniosła o uchylenie decyzji Prezydenta z [...] sierpnia 2020 r. i zwolnienie jej całkowicie z opłat za usługi opiekuńcze świadczone

w okresie od 1 listopada 2019 r. do 30 kwietnia 2020 r. Skarżąca podała, że decyzja jest dla niej niekorzystna i zapadła wbrew poglądowi przyjętemu w orzecznictwie, podzielonemu przez SKO w decyzji z [...] czerwca 2020 r. o możliwości wydania decyzji

z mocą wsteczną przede wszystkim w sytuacji, w których zastosowanie takiego skutku odbędzie się z korzyścią dla strony zainteresowanej. Według strony organ I instancji winien zastosować rozwiązanie korzystniejsze dla strony, o którym mowa w orzeczeniu I OSK 2115/16, a nie szukać możliwości zastosowania rozwiązania ze skutkiem negatywnym.

Wskazaną na wstępie decyzją z [...] października 2020 r. znak: [...] Kolegium utrzymało w mocy decyzję Prezydenta z [...] sierpnia 2020 r. nr [...].

W ocenie Kolegium, skoro nastąpiła zmiana sytuacji dochodowej skarżącej, to organ miał obowiązek zmiany decyzji określającej pierwotnie wysokość wnoszonej przez nią opłaty, ustalanej stosownie do § 3 ust. 1 uchwały Rady Miejskiej w R.

z [...] grudnia 2013 r. nr 647/2013, zmienionej uchwałą Rady Miejskiej w R. z [...] lutego 2015 r. nr 76/2015 (dalej: uchwała RM).

Zgodnie z tabelą stanowiącą załącznik nr 1 do uchwały RM, wysokość należnej od skarżącej opłaty w okresie od 1 listopada 2019 r. wynosi 15% ceny usługi, a więc 3,80 zł za jedną godzinę dziennie. Stosunek dochodu skarżącej we wskazanym okresie do kwoty kryterium dochodowego mieści się w przedziale, dla którego w odniesieniu do osoby samotnie gospodarującej ustalona została odpłatność w wysokości 15% ceny usługi. Wysokość odpłatności ustalona została więc zgodnie z obowiązującą tabelą odpłatności.

Kolegium podzieliło ocenę organu I instancji co do tego, że w listopadzie 2019 r., lutym 2020 r. i kwietniu 2020 r. skarżąca kwalifikowała się do objęcia jej całkowitym zwolnieniem z opłaty za usługi opiekuńcze, przy czym zgodził się ze skarżącą, że

w porównaniu z poprzednim rozstrzygnięciem, uchylonym przez Kolegium, zaskarżona decyzja nie wprowadza znaczących zmian. Decyzja ta, w przeciwieństwie do wydanej poprzednio, zawiera jednak prawidłowo dokonaną analizę sytuacji dochodowej skarżącej, polegającą na porównaniu stałych wydatków z dochodami, co pozwoliło na wyciągnięcie prawidłowych wniosków w przedmiocie zwolnienia z opłaty za świadczone usługi. W miesiącach, za które naliczona została opłata, do dyspozycji skarżącej pozostawały wprawdzie niewysokie kwoty, jednak pozwalały one na zabezpieczenie pozostałych potrzeb na poziomie podstawowym, nie zagrażając przy tym egzystencji skarżącej. Kwoty te były wyższe od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej.

Organ odwoławczy podzielił także rozważania Prezydenta, że zmiana decyzji

w sprawie odpłatności za usługi opiekuńcze może mieć miejsce z mocą wsteczną niezależnie od wpływu na sytuację strony, gdyż - jak wyjaśnił organ I instancji -

w przeciwnym wypadku nastąpiłoby różnicowanie sytuacji osób znajdujących się w tym samym stanie faktycznym i prawnym i obciążania wyższymi opłatami osób, które dopełniły obowiązku powiadomienia organu o zmianie dochodu. Skarżąca wielokrotnie była pouczana o obowiązku informowania o zmianie swojej sytuacji mającej wpływ na prawo do świadczenia z pomocy społecznej. Skarżąca nie wywiązała się z tego obowiązku w związku z tym należało ustalić odpłatność z mocą wsteczną.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie strona zarzuciła naruszenie:

1) art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie oceny dowodów bez wzajemnej ich łączności, a w konsekwencji wyciągnięcie w sprawie wniosków niezgodnych ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego;

2) wynikającej z art. 2 Konstytucji RP zasady zaufania obywatela do państwa oraz art. 8 § 1 k.p.a. (zasady budzenia zaufania obywateli do organów państwa) poprzez nieprzewidywalne postępowanie organu II instancji, polegające na nieoczekiwanej - w porównaniu z decyzją z [...] czerwca 2020 r. - zmianie poglądu na temat ocenianej sytuacji faktycznej;

3) art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się organu II instancji do twierdzeń zawartych w odwołaniu, tj.:

- zarzutu naruszenia art. 7a k.p.a.;

- kwestii niejasnych zasad dotyczących tego, czy świadczenie uzupełniające należało wliczyć do dochodu.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Kolegium.

W odpowiedzi na skargę, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 t.j., dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 106 ust. 5 u.p.s. decyzję administracyjną zmienia się lub uchyla na niekorzyść strony bez jej zgody w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony, pobrania nienależnego świadczenia,

a także można zmienić lub uchylić decyzję, jeżeli wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 11 (marnotrawienie świadczeń), art. 12 (stwierdzenie dysproporcji między udokumentowaną wysokością dochodu a sytuacją majątkową) i art. 107 ust. 5 (odmowa złożenia oświadczenia o dochodach i stanie majątkowych). Zmiana decyzji administracyjnej na korzyść strony nie wymaga jej zgody.

Powołany przepis stwarza możliwość zmiany (uchylenia) decyzji bez zgody strony zarówno wtedy, gdy jest to dla niej korzystne, jak i wówczas, gdy jest niekorzystne. Jednakże zmiana lub uchylenie decyzji na niekorzyść strony bez jej zgody następuje tylko w przypadku zmiany przepisów prawa lub sytuacji osobistej albo dochodowej strony. Koresponduje to z art. 109 u.p.s. nakładającym na osoby i rodziny korzystające ze świadczeń pomocy społecznej obowiązek niezwłocznego poinformowania organu, który przyznał świadczenie, o każdej zmianie ich sytuacji osobistej, dochodowej i majątkowej związanej z udzieleniem pomocy.

Jednocześnie zauważyć należy, że decyzje weryfikujące mają charakter związany. Weryfikacja decyzji na skutek zmiany sytuacji dochodowej strony nie należy od uznania administracyjnego, a zatem organowi nie wolno kierować się innymi okolicznościami niż te, które przewiduje art. 106 ust. 5 u.p.s. Jednocześnie decyzja ta ma charakter związany, a organ nie korzysta przy jej wydaniu z żadnego marginesu swobody rozstrzygnięcia.

W okolicznościach niniejszej sprawy nie jest kwestionowane, że podstawę zastosowania art. 106 ust. 5 u.p.s. stanowiła zmiana sytuacji dochodowej skarżącej, zobowiązanej do wnoszenia opłaty za świadczone na jej rzecz usługi opiekuńcze.

Zasadniczą kwestią sporną w sprawie jest fakt wydania decyzji zmieniającej

z mocą wsteczną. Kwestia ta została omówiona w sposób wyczerpujący przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 16 kwietnia 2020 r. (I OSK 3003/19, opubl. CBOSA). Wskazano w nim między innymi, że akt konstytutywny, kreujący określone prawa i obowiązki, pozostaje zawsze w związku z zaistnieniem przesłanek faktycznych, stanowiących podstawę powstania określonych skutków prawnych. W takiej sytuacji konstytutywna decyzja może działać zarówno z mocą na przyszłość, jak i z mocą wsteczną. Z art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 3 u.p.s. wynika generalna zasada, że pomoc społeczna, stanowiąc element polityki społecznej państwa, winna być stosowana wyłącznie w czasie i zakresie, w którym strona spełnia warunki jej przyznania. Zmiany sytuacji prawnej lub faktycznej, mające wpływ na istnienie lub rozmiar owej pomocy, winny być zatem uwzględnione od momentu ich wystąpienia.

Pogląd wyrażony w przywołanym wyroku Sąd rozpoznający sprawę niniejszą

w całości podziela i przyjmuje za własny. Jest on zgodny z dominującą w tym zakresie linią orzeczniczą (por. wyroki NSA: z 5 lipca 2016 r., I OSK 922/16, z 9 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 2763/16, z 13 października 2017 r. sygn. akt I OSK 2170/16, z 11 października 2018 r. sygn. akt I OSK 1699/18, z 25 stycznia 2019 r. sygn. akt I OSK 3158/18).

Tym samym rozstrzygające w sprawie organy administracji trafnie wskazały, że zmiana decyzji ustalającej odpłatność za usługi opiekuńcze świadczone na rzecz skarżącej, w części dotyczącej opłaty skarżącej, winna wywołać skutek prawny od tych dat, w których następowały zmiany sytuacji dochodowej skarżącej. Okoliczność, że owe zmiany miały miejsce przed datą wydania decyzji w trybie art. 106 ust. 5 u.p.s. pozostaje bez znaczenia dla oceny legalności decyzji zmieniającej.

W okolicznościach badanej sprawy nie jest sporne zarówno to, w jakich datach następowała zmiana sytuacji dochodowej strony skarżącej, jak i to, co było powodem owej zmiany, mianowicie przyznane od października 2019 r. uzupełniające świadczenie dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji w kwocie 244,81 zł oraz niepoinformowanie o powyższym organu I instancji. Z tych względów organ I instancji był uprawniony do ponownego zbadania sytuacji majątkowej skarżącej oraz zmiany decyzji z [...] września 2019 r. nr [...] przyznającej stronie pomoc w formie usług opiekuńczych, w części dotyczącej odpłatności za usługi opiekuńcze.

Nietrafna jest argumentacja skarżącej dotycząca braku możliwości wliczania uzupełniającego świadczenia dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji do dochodu. W art. 8 ust. 4 u.p.s. zawarto zamknięty katalog świadczeń, których nie wlicza się do dochodu, ustalając tzw. kryterium dochodowe, co oznacza, że do tego dochodu nie wlicza się tylko tych świadczeń, które w tym przepisie zostały wyraźnie wskazane. Uzupełniające świadczenie dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji, podobnie zresztą jak dodatek pielęgnacyjny, nie zostało w tym przepisie wymienione, co powoduje, że jest wliczane do dochodu pozwalającego ustalić kryterium dochodowe zgodnie z u.p.s.

Przy obliczaniu odpłatności zasadnie organ odwoławczy odwołał się do uchwały RM określającej szczegółowe warunki przyznawania oraz odpłatności za usługi opiekuńcze i specjalistyczne usługi opiekuńcze. Stosownie do § 3 ust. 1 uchwały RM, świadczeniobiorca ponosi z tytułu korzystania z usług opiekuńczych lub specjalistycznych usług opiekuńczych odpłatność ustaloną w zależności od posiadanego dochodu, zgodnie z tabelą stanowiącą załącznik nr 1 do uchwały.

Skarżącą zobowiązano do częściowej zapłaty za usługi opiekuńcze świadczone na jej rzecz w grudniu 2019 r. i styczniu 2020 r., w których dochód skarżącej wyniósł po [...]zł oraz w marcu 2020 r., w którym skarżąca dysponowała kwotą dochodu

w wysokości [...]zł. Dochód osoby samotnie gospodarującej w tym okresie ustalonej zgodnie z art. 8 ust. 1 u.p.s. wynosił 701 zł. Oznacza to, że dochód skarżącej stanowił 230,8% w miesiącu grudniu 2019 r. i styczniu 2020 r., zaś w marcu 2020 r. 244,5%.

Prawidłowo zatem ustalił organ I instancji, a organ odwoławczy podzielił jego ustalenia, że wysokość opłaty za 1 godzinę usługi ustalonej dla skarżącej, zgodnie

z załącznikiem nr 1 do uchwały RM, winna wynieść za grudzień 2019 r. i styczeń 2020 r. 15% opłaty ustalonej od wysokości średniego jej kosztu. Nieprawidłowo zaś ustalił opłatę za marzec 2020 r., która winna wynieść 17%, jednakże błąd ten nie mógł doprowadzić do uchylenia kontrolowanych decyzji, albowiem został popełniony na korzyść strony skarżącej (art. 139 k.p.a.).

Jednocześnie Sąd podziela ocenę organów, że skarżącej w miesiącach grudzień 2019 r, styczeń 2020 r. i marzec 2020 r., po uregulowaniu opłat związanych

z utrzymaniem mieszkania, zakupem leków i opłacie usług opiekuńczych, pozostały do dyspozycji kwoty w wysokości odpowiednio: [...]zł, [...] zł oraz [...]zł, które pozwalały na poniesienie w tym okresie odpłatności w wysokości po 3,80 zł za godzinę dziennie (209 zł w grudniu, 45,60 zł w styczniu i 235,60 zł w marcu). Należy pamiętać, że § 5 ust. 1 uchwały RM przewiduje, że świadczeniobiorca może zostać zwolniony

w całości lub części z ponoszenia opłat jedynie w uzasadnionych przypadkach, jeżeli: 1) z przeprowadzonej analizy wydatków świadczeniobiorcy uwzględniającej najniezbędniejsze potrzeby wynika, że nie jest on w stanie ponosić odpłatności

w wysokości wynikającej z tabeli, 2) świadczeniobiorca poniósł wysokie wydatki związane z leczeniem lub rehabilitacją, 3) świadczeniobiorca poniósł straty w wyniku zdarzenia losowego, klęski żywiołowej lub ekologicznej.

Jak wynika z zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organy przeprowadziły dokładnie analizę wydatków strony, uwzględniając najniezbędniejsze jej potrzeby

i doszły do trafnych wniosków w zakresie możliwości poniesienia przez nią odpłatności za usługi opiekuńcze w spornych miesiącach. Organy zaznaczyły również, że strona ponosi odpłatność za faktycznie przepracowane przez opiekunkę godziny usług przyznane decyzją administracyjną (od 17 marca 2020 r. do 31 maja 2020 r. 3 godziny dziennie 3 razy w tygodniu, zamiast 4 godziny dziennie w dni robocze – w związku

z utrudnieniami wywołanymi COVID-19).

Sąd rozpoznający sprawę niniejszą nie podziela zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 8 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy nie dokonał bowiem nieoczekiwanej zmiany poglądu wyrażonego w decyzji Kolegium z [...] czerwca 2020 r. znak: [...] uchylającej decyzję Prezydenta

z [...] marca 2020 r. Nr [...], poprzedzającej kontrolowaną decyzję. Jakkolwiek

w decyzji tej Kolegium powołało wyrok NSA z 11 lipca 2017 r., I OSK 2115/16, według którego decyzje weryfikujące mogą mieć skutek wsteczny, ale dotyczyć to może przede wszystkim sytuacji, w których zastosowanie takiego skutku odbędzie się z korzyścią dla zainteresowanego, to jednak nie zanegowało poglądu wyrażonego przez NSA w wyroku z 5 lipca 2016 r., I OSK 922/16, który traktuje o temporalnej skuteczności aktu administracyjnego uzależnionego w pierwszej kolejności od stosunku materialnoprawnego oraz stanu faktycznego konkretnej sprawy. Poleciło jedynie ponowne rozważenie tej kwestii w kontekście tego, że skarżąca byłaby zobowiązana do dopłaty skumulowanej różnicy w ustalonej odpłatności za te miesiące, co też organy orzekające uczyniły.

Wbrew przekonaniu strony, w sprawie nie został naruszony także art. 7a k.p.a., albowiem w sprawie nie było wątpliwości co do treści normy prawnej.

Reasumując, stwierdzić zatem należy, że w rozpoznawanej sprawie organy wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7, art. 75 i art. 77 § 1 k.p.a.) i oceniły te dowody zgodnie z art. 80 k.p.a. Podkreślić przy tym należy, że zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez niego materiałów dowodowych, mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem. Wyrazem należytej oceny dowodowej jest natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji w pełni oddające rzeczywisty stan rzeczy i zawierające przekonującą argumentację, w której organ prawidłowo umotywował wydane rozstrzygnięcie, przedstawił stan faktyczny

i prawny sprawy oraz wyjaśnił, na podstawie jakich dowodów zdecydował o częściowym zwolnieniu skarżącej z odpłatności za usługi opiekuńcze. Rozstrzygnięcie odpowiada zatem wymogom art. 107 § 3 k.p.a.

Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.