Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 20/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 61a par. 1, art. 156 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie WSA Hanna Knysiak-Molczyk WSA Tadeusz Wołek (spr.) Protokolant starszy referent Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi J. K.-R. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 19 listopada 2014r. nr [ ] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego skargę oddala


UZASADNIENIE

Starosta postanowieniem z dnia 19 września 2014 r. nr [...], po rozpatrzeniu pisma z dnia 26.08.2014 r. J. K. – R. w sprawie aktualizacji danych ewidencyjnych w przedmiocie działki nr [...], położonej w obrębie G, gmina I, odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie aktualizacji danych zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków, w przedmiocie działki nr [...], położonej w obrębie G, gmina I - na podstawie art. 61a § 1 w związku z art. 16 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2013 r., nr 267 ze zm.), dalej "K.p.a.".

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że J. K. – R., wielokrotnie, pismami z dnia: 2.04.2014 r., 13. 06.2014 r., 3.07.2014 r., 15.07.2014 r., kwestionowała dane ewidencyjne w operacie ewidencyjnym dotyczące działki nr [...], położonej w obrębie G. Organ ds. ewidencji gruntów i budynków udzielał w tej sprawie stosownych odpowiedzi i wyjaśnień. Ostatni raz, w piśmie z dnia 26.08.2014 r., wnioskodawczyni zwróciła się o, cyt: "uznanie chodnika wokół domu o szerokości 1 m jako obszar klasy "B", a nie obszarów zabezpieczających przed szkodą".

Z treści żądań zawartych w powyższych pismach wynika, że strona w dalszym ciągu kontestuje prawidłowość zaktualizowanego zasięgu użytku gruntowego oznaczonego symbolem "B", na podstawie danych z operatu z dnia 16.09.2013 r. nr [...]. W ww. pismach nie wskazuje na nowe okoliczności faktyczne oraz dowody, lecz polemizuje nt. zasadności zaliczenia terenów mieszkaniowych jej działki. Skarży się także na wysokość naliczonych stawek podatku od tej nieruchomości. Strona nie przedłożyła żadnego późniejszego, wymaganego prawem dokumentu, który uzasadniałby dokonanie zmiany aktualizacji tych danych.

W tej sprawie Starosta zajął już stanowisko w decyzji z dnia [...] 2013 r., znak: [...], orzekając o wprowadzeniu zmiany m.in. zasięgu i powierzchni użytku gruntowego "B" działki nr [...], na podstawie operatu pomiarowego z dnia 16.09.2013 r. nr [...].

Od tej decyzji J. K. – R. wniosła odwołanie.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...] 2013 r. znak: [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty. W motywach decyzji WINGiK podniósł, że "..Dalsze kwestionowanie przez Panią J. K. – R. zasięgu użytku gruntowego "B" jest nieuzasadnione". (..) Określony obecnie użytek "B" - tereny mieszkaniowe opow. 0.17 ha jest obszarem zabudowanym budynkiem mieszkalnym, który spełnia wyłącznie funkcje mieszkaniowe wraz z obszarem związanym funkcjonalnie z tym budynkiem...".

Wnioskodawczyni nie złożyła skargi na decyzję WINGiK do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie istnieje ugruntowany pogląd, iż uzasadnionym przypadkiem odmowy wszczęcia postępowania jest właśnie res iudicata, tj. powaga rzeczy osądzonej.

W związku z powyższym, mając na uwadze art. 61a § 1 K.p.a. organ, postanowił odmówić wszczęcia postępowania w tej sprawie.

J. K. - R. wniosła na powyższe postanowienie zażalenie zatytułowane "odwołanie". W zażaleniu wskazała "w dalszym ciągu podtrzymuję moją decyzję w związku z terenami "B", ponieważ wykorzystuję od lat ten sam teren (...) na działce nr [...] G: wokół domu 1 m szerokości: inne tereny zabetonowane są dla bezpieczeństwa usuwiska i wody opadowej i zalewowej." Podniosła, że obecna kwalifikacja części gruntu wiąże się dla niej z o 2/3 wyższym podatkiem.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego postanowieniem z dnia 19 listopada 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 144 K.p.a. oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j.: Dz.U. z 2010 r., nr 193, poz. 1287 ze zm.), dalej "P.g.k.".

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy przywołując treść 61a § 1 K.p.a. podzielił stanowisko organu I instancji i wskazał, że w sprawie występuje powaga rzeczy osądzonej.

Zasadniczą kwestią dla rozpoznania sprawy było zbadanie tożsamości podmiotowo-przedmiotowej sprawy z wniosku J. K. – R. złożonego w dniu 26.08.2014 r. (oraz pismach z 2.04.2014 r., 13.06.2014 r., 3.07.2014 r., 15.07.2014 r.) z wnioskiem z dnia 21.02.2013 r., w następstwie którego została wydana decyzja Starosty dnia [...] 2013 r. znak: [...].

We wniosku z 21.02.2013 r. J. K. – R. zwróciła się do Starosty o zmniejszenie zasięgu terenów mieszkaniowych na działce nr [...] wskazując, iż grunt między kotłownią a budynkiem mieszkalnym jest bezużyteczny (nie stanowi ogrodu przydomowego ani terenu komunikacji (brak chodników) - tylko jest zabezpieczeniem przed wodami opadowymi i osuwiskiem na dom. Obecnie strona w dalszym ciągu domaga się zmniejszenia zasięgu terenów mieszkaniowych na działce nr [...] wskazując na te same przyczyny tj. wybetonowanie znacznej części działki w celu zabezpieczenia budynku mieszkalnego przed wodami opadowymi i osuwiskiem. Zatem żądania wnioskodawcy są tożsame. Przed wydaniem decyzji [...] 2013 r. znak: [...] ta wybetonowana część działki wraz z budynkiem mieszkalnym oznaczona była w operacie ewidencji gruntów i budynków już jako użytek gruntowy "B"- tereny mieszkaniowe.

Decyzją z [...] 2013 r. znak: [...] zaktualizowano wprawdzie zasięg użytku gruntowego oznaczonego symbolem "B" - tereny mieszkaniowe oraz powierzchnię z 0,19 ha na 0,17 ha. Jednakże powierzchnia, o którą pomniejszono użytek gruntowy "B", nie dotyczyła kwestionowanej, wybetonowanej części użytku gruntowego "B" działki. Zatem stan faktyczny sprawy jest identyczny.

Ponadto w dalszym ciągu użytek "B" nie uległ zmianie (strona nie przedkłada żadnych nowych dokumentów świadczących o odmiennym zagospodarowania tej części działki, a wręcz wskazuje, że od lat gospodaruje ją tak samo), a wybetonowana (kwestionowana) część tej działki była i jest częścią użytku gruntowego "B".

Również podstawa prawna rozstrzygnięcia jest tożsama (art. 7b ust. 2 pkt 2 P.g.k. oraz załącznik nr 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001 r., nr 38, poz.454 ze zm.) - definiujący użytki gruntowe.

Została zachowana również tożsamość podmiotowa sprawy, gdyż w sprawie występuje te sama strona.

W opisanych powyżej sprawach zachodzi tożsamość podmiotu i przedmiotu rozstrzygnięcia, a ewentualne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy przez organ I instancji dotknięte byłoby nieważnością, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. Sprawa została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną, zatem Starosta prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 K.p.a.

J. K. – R. zaskarżyła powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zmierzającej do uchylenia zaskarżonego postanowienia skarżąca nadal kwestionuje zmianę w operacie ewidencji dokonaną na podstawie ostatecznej decyzji organów administracji, w związku z wysokością podatku.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację zwartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.". Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub postanowienia może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji lub postanowienia organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 P.p.s.a.

Zastosowanie powyższego kryterium legalności do sprawy poddanej kontroli Sądu wskazuje, że skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 61a § 1 K.p.a. organ administracji publicznej odmawia wszczęcia postępowania w razie gdy z żądaniem wszczęcia postępowania występuje osoba nie będąca stroną postępowania oraz z innych uzasadnionych przyczyn. Do takich innych uzasadnionych przyczyn można zaliczyć np.: żądanie jednostki dotyczące sprawy rozstrzygniętej już decyzją.

Jak trafnie wskazał organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu, zaistnienie tej przesłanki wymaga ustalenia tożsamości sprawy administracyjnej pod względem podmiotowym i przedmiotowym. Tożsamość podmiotowa będzie miała miejsce wtedy, gdy w sprawie występują te same strony. Natomiast sprawy są tożsame pod względem przedmiotowym, gdy podstawa prawna rozstrzygnięcia, stan faktyczny oraz prawa i obowiązki stron, które z nich wynikają, są identyczne.

Skarżąca w pismach kierowanych do Starosty kwestionowała prawidłowość zaktualizowanego zasięgu użytku gruntowego oznaczonego symbolem "B", na podstawie danych z operatu z dnia 16 września 2013 r. nr [...]. Starosta rozpatrując wniosek J. K. – R. uznał, że w tej sprawie zajął już stanowisko w decyzji z dnia 20 września 2013 r. znak: [...], orzekając o wprowadzeniu zmiany m.in. zasięgu i powierzchni użytku gruntowego "B" w przedmiocie działki nr [...], na podstawie operatu z dnia 16 września 2013 r. nr [...]. W wyniku złożonego odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...] 2013 r. znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Skarżąca nie złożyła skargi na powyższą decyzję, a więc decyzja z dnia [...] 2013 r. znak: [...] stała się ostateczna.

Obecnie organ I instancji uznał, że w niniejszej sprawie występuje powaga rzeczy osądzonej, które to stanowisko podzielił organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu. Skarżąca w dalszym ciągu domaga się zmniejszenia zasięgu terenów mieszkaniowych na działce nr [...] wskazując, na te same przyczyny tj. wybetonowanie znacznej części działki w celu zabezpieczenia budynku mieszkalnego przed wodami opadowymi i osuwiskiem.

Zdaniem Sądu, trafnie organy uznały, iż żądania wnioskodawcy są tożsame. Ustalono, że stan faktyczny sprawy jest identyczny oraz, że w dalszym ciągu użytek "B" nie uległ zmianie (skoro strona nie przedkładała żadnych nowych dokumentów świadczących o odmiennym zagospodarowaniu tej części działki, a wręcz wskazuje, że od lat gospodaruje ją tak samo), a wybetonowana (kwestionowana) część tej działki była i jest częścią użytku gruntowego. W sprawie zachodzi, więc tożsamość podmiotu i przedmiotu rozstrzygnięcia, a ewentualne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy przez organ I instancji dotknięte byłoby nieważnością, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a.

Sprawa została już uprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną, zatem zasadnie organ odwoławczy uznał, iż Starosta prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 K.p.a.

Z uwagi na przywołaną w skardze argumentację, należy wskazać, że przesłanką do wydania postanowienia w trybie art. 61a § 1 K.p.a. jest zaistnienie "innych uzasadnionych przyczyn" uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania; przykładowo, gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygniecie lub, gdy w przepisać prawa brak jest podstawy materialno-prawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Skoro jednak na skutek odmowy wszczęcia postępowania organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty, to należy przyjąć, iż w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 K.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się aktem formalnym, a nie merytorycznym.

Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Sąd uchyla zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 P.p.s.a.– tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.