Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3893/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 28 ust 2 i art. 3 pkt 20
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 18 października 2022 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) sędzia del. NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 18 października 2022 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2816/18 w sprawie ze skarg J. S., J. B., A. K., O. K. i E. R. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 9 października 2018 r. nr 164/P/2018 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 13 czerwca 2019 r., VII SA/Wa 2816/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie w sprawie ze skarg J. S., J. B., A. K., O. K. i E. R. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z 9 października 2018 r., nr 164/P/2018, w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, oraz zasądził zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżących. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego Starosta G. (dalej: organ I instancji, Starosta) postanowieniem Nr 207/18 z 10 kwietnia 2018 r. wezwał E. S.A. z/s w W. (inwestor, Spółka) do uzupełnienia brakującej dokumentacji w terminie 14 dni od dnia jego otrzymania. Mimo wezwania, inwestor nie złożył decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz uzgodnienia projektu zagospodarowania działki z Państwowym Gospodarstwem Wodnym (dalej: PGW) Wody Polskie. Starosta wskazał, że oddziaływanie pól elektromagnetycznych projektowanej wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową dotyczy nie tylko terenu oznaczonego w planie miejscowym symbolem terenu rolnego, przeznaczonego pod zabudowę zagrodową, gdzie można wznosić siedliska z budynkami mieszkalnymi, gospodarczymi i inwentarskimi, ale także terenu oznaczonego symbolem M (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna), gdzie ustalono maksymalną wysokość zabudowy do 12 m. Szczegółowa analiza zasięgu oddziaływania została zawarta w analizie środowiskowej dołączonej do projektu budowlanego. W ocenie organu I instancji niezbędne jest w tej sprawie przedłożenie decyzji środowiskowej, gdyż z MPZP wynika, że istnieją miejsca dostępne dla ludności, oznaczone symbolem R2 i M, gdzie właściciel nieruchomości może w przyszłości pobudować budynek mieszkalny o wysokości do 12 m.

W wyroku VII SA/Wa 2816/18 przywołano, że organ I instancji decyzją Nr 690/18 z 18 maja 2018 r., działając na podstawie art. 35 ust. 3, art. 80 ust. 1 pkt 1 i art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2017, poz. 1332, uPb) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2017, poz. 1257, K.p.a.), odmówił Spółce zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową na terenie działki nr [...] we wsi [...], gmina [...]. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że teren w/w działki objęty jest planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętym uchwałą nr 37/2000 Rady Gminy w Żabiej Woli z 27 kwietnia 2000 r. (dalej: MPZP), z którego wynika, że usytuowana jest ona na terenie rolnym R2, przeznaczonym pod zabudowę zagrodową z możliwością wymiany oraz tworzenia nowych siedlisk. Zdaniem organu I instancji wieża telekomunikacyjna o wysokości 50 m nie jest budynkiem związanym z produkcją rolną, ani obiektem związanym z prowadzeniem gospodarstwa rolnego czy działów specjalnych produkcji. Tym samym jej budowa jest niezgodna z MPZP. Starosta wskazał, że jego stanowisko w tym zakresie jest tożsame ze stanowiskiem organu przygotowującego i uchwalającego plan miejscowy, zawartym w piśmie Wójta Gminy [...] z 3 kwietnia 2018 r.

Kolejno w wyroku wskazano, że odwołanie od w/w decyzji wniósł inwestor, domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, zarzucając naruszenie:

1) art. 35 ust. 3 uPb polegające na odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę, pomimo braku przesłanek do takiego rozstrzygnięcia, w szczególności z uwagi na brak sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przeznaczeniem terenu określonym w MPZP, bezpodstawne stwierdzenie niedotrzymania terminu wyznaczonego w postanowieniu nr 207/18; ustalenie nieadekwatnego (zbyt krótkiego) terminu na przedłożenie uzgodnienia z PGW Wody Polskie, w czasie którego obiektywnie niemożliwe było pozyskanie żądanego uzgodnienia; pominięcie wniosku inwestora o przedłużenie terminu do przedłożenia uzgodnienia z PGW Wody Polskie, jak i z uwagi na brak przedłożenia decyzji środowiskowej, pomimo niezaliczenia przedsięwzięcia do mogących zawsze znacząco lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko;

2) § 8 ust. 12 oraz § 5 pkt 1-4 MPZP w zw. z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnej (Dz. U. 2017, poz. 2062 ze zm., dalej: "ustawa szerokopasmowa") poprzez jego niezastosowanie i pominięcie przy dokonywaniu wykładni postanowień MPZP regulacji wynikających z w/w przepisu, a w konsekwencji ustalenie, że przeznaczenie terenu na cele rolne jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, podczas gdy z treści tegoż przepisu wynika domniemanie, że przeznaczenie terenu na cele rolne nie jest sprzeczne z lokalizacją tego rodzaju inwestycji;

3) § 10 MPZP poprzez jego pominięcie, a w konsekwencji zaniechanie poczynienia ustaleń dotyczących ustaleń planu w zakresie zasad lokalizacji urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej;

4) art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2017, poz. 1405 ze zm. dalej: Uioś) w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2016, poz. 71 ze zm., rRM 2010) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na żądaniu przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, pomimo że planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko;

5) art. 6 K.p.a. polegające na zaniechaniu wskazania podstawy prawnej żądania przedłożenia uzgodnienia z PGW Wody Polskie, jak również decyzji środowiskowej oraz pominięciu przy rozpatrywaniu sprawy regulacji prawnych wynikających z ustawy szerokopasmowej;

6) art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych, poczynienie dowolnych ustaleń nieznajdujących potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, w szczególności w zakresie dotyczącym zaliczenia przedsięwzięcia do kategorii przedsięwzięć, dla których wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, pominięcie treści wyjaśnień składanych przez inwestora, bezpodstawne ustalenie, że pismo z 25 kwietnia 2018 r. złożone zostało po upływie terminu, jak również poczynienie dowolnych ustaleń w zakresie niezgodności planowanej inwestycji z ustaleniami MPZP, a nadto zaniechanie wskazania w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, w szczególności przyczyn pominięcia treści wyjaśnień inwestora, zaś w odniesieniu do uzasadnienia prawnego - zaniechanie wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, jak i podstawy prawnej żądania przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i uzgodnienia z PGW Wody Polskie;

7) art. 8, art. 9 i art. 11 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niniejszej sprawy, w szczególności ewentualnej sprzeczności planowanej inwestycji z przepisami prawa, a nadto brak należytego uzasadnienia przesłanek, którymi organ kierował się rozstrzygając niniejszą sprawę, a w konsekwencji naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej;

8) art. 80 K.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, polegającą na nieznajdującym podstaw ustaleniu, że projektowane przedsięwzięcie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej, w szczególności z pominięciem analizy przebiegu osi głównych wiązek promieniowania i usytuowania względem nich miejsc dostępnych dla ludności oraz pominięciu wyjaśnień inwestora.

W uzasadnieniu odwołania wskazano, że budowa stacji bazowej stanowi inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu art. 6 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, albowiem służy ona zapewnieniu łączności publicznej. Jakkolwiek MPZP nie przewiduje terenów "dedykowanych" pod budowę inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, to jednak zawiera przepisy ogólne dotyczące infrastruktury technicznej, w tym telekomunikacyjnej i zasad jej lokalizacji. Zasady te zostały pominięte przez organ przy analizie zgodności planowanej inwestycji z planem miejscowym.

Inwestor wskazał, że w odpowiedzi na postanowienie nr 207/18 z 10 kwietnia 2018 r., pismem z 25 kwietnia 2018 r. wniósł o przedłużenie terminu do przedłożenia uzgodnienia z PGW Wody Polskie do 8 czerwca 2018 r. wskazując, że z uwagi na procedury administracyjne dostarczenie żądanego dokumentu w wyznaczonym terminie nie jest obiektywnie możliwe. W uzasadnieniu decyzji organ nie ustosunkował się do złożonego wniosku o przedłużenie terminu, wskazując jedynie, iż pismo złożone zostało po terminie.

Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że powołaną na wstępie decyzją Wojewoda Mazowiecki, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 K.p.a., uchylił w całości decyzję Starosty z 18 maja 2018 r. i zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową na terenie działki nr [...] we wsi [...], gm. [...].

W uzasadnieniu decyzji organu II instancji wskazano, że na etapie postępowania odwoławczego Wojewoda stwierdził braki w dokumentacji projektowej i - korzystając z uprawnienia wynikającego z art. 136 K.p.a. - zlecił Staroście wezwanie inwestora do uzupełnienia dokumentacji projektowej poprzez uzupełnienie części opisowej projektu budowlanego o opis techniczny stacji bazowej, naniesienie na mapę zawierającą projekt zagospodarowania terenu obszaru oddziaływaniu projektowanego obiektu na podstawie rzutu pól elektromagnetycznych większych niż 0,1 W/m² oraz uzupełnienie kwalifikacji przedsięwzięcia o:

- informację, z jakich urządzeń będzie składać się stacja bazowa, ze szczególnym uwzględnieniem urządzeń nadawczych BBU (typ, producent) oraz RRU (typ, producent oraz nominalna maksymalna moc wyjściowa), uwzględnienie zjawiska kumulacji pól elektromagnetycznych,

- kartę katalogową urządzeń wchodzących w skład stacji bazowej (załączona karta HUAWEI jest w języku angielskim) w związku z brakiem możliwości jednoznacznego stwierdzenia, że planowane zamierzenie nie należy do przedsięwzięć potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 8 rRM 2010.

W wyroku przywołano ocenę organu II instancji, wedle którego z poprawionego projektu budowlanego wynika, że zamierzenie inwestycyjne obejmuje budowę wieży telekomunikacyjnej ze stacją bazową w miejscowości [...] przy ul. Słonecznej na terenie działki nr [...]; zagospodarowanie terenu obejmuje wieżę o trzonie kratowym i wysokości 50 m, która zostanie zlokalizowana w południowo-wschodniej części działki; powierzchnia działki objętej projektem wynosi ok. 81 m². Na mapie zasadniczej przedstawiono zasięg maksymalnych obszarów granicznych, uwzględniający zjawisko kumulacji pól elektromagnetycznych dla trzech sektorów anten, które pokazują, że obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji znajduje się poza miejscami dostępnymi dla ludzi. Dla analizowanej stacji bazowej jedynym źródłem energii elektroenergetycznej promieniowanej do otoczenia będą anteny nadawcze stacji. Urządzenia nadawczo-odbiorcze w omawianej stacji zamknięte są w obudowach ekranujących, uszczelnionych pod względem elektromagnetycznym, dlatego emisja pola elektromagnetycznego z ich wnętrza jest pomijalna. Z przedstawionych rysunków i obliczeń wynika, że pole elektromagnetyczne o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m² występować będzie wyłącznie na dużych wysokościach i wyłącznie w wolnej przestrzeni, niedostępnej dla ludzi i środowiska, dlatego stwierdzono, że projektowane przedsięwzięcie w żaden sposób nie wpłynie negatywnie na środowisko i zdrowie ludzi.

Zdaniem Wojewody planowane zamierzenie nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rRM 2010, w związku z czym nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ odwoławczy wskazał, że inwestor w dniu 6 sierpnia 2018 r. złożył uzgodnienie projektu zagospodarowania terenu z PGW Wody Polskie, z którego wynika, że na terenie działki nr [...] urządzenia melioracyjne nie występują.

Wojewoda nie podzielił stanowiska organu I instancji także co do niezgodności projektu budowlanego z ustaleniami MPZP. W planie tym nie określono terenów "dedykowanych" pod budowę inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jednak w § 10 określono zasady wyposażenia terenu w infrastrukturę techniczną, które w odniesieniu do telekomunikacji ustalają możliwość rozbudowy infrastruktury telekomunikacyjnej na terenach objętych planem bez względu na ich przeznaczenie. Według organu odwoławczego organ I instancji zaniechał zbadania zgodności inwestycji z MPZP w kontekście przepisów o wspieraniu rozwoju i usług telekomunikacyjnych. Lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności nie musi być umiejscowiona w planie, aby jej realizacja była dopuszczalna, jeżeli nie jest sprzeczna z określonym w planie przeznaczeniem terenu, ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń.

W konsekwencji Wojewoda ocenił, że projekt budowlany wykonany został zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 2012, poz. 462 ze zm., rMTBiGM) oraz z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 uPb.

Skargę na ww. decyzję Wojewody Mazowieckiego wniósł J. S., domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji oraz zarzucając, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, wadliwość ta stanowi podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.), jak również stanowi rażące naruszenie art. 10 K.p.a. w zw. z art. 81 K.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów oraz żądań, uznanie faktycznych przesłanek zaskarżonej decyzji za udowodnione, mimo że skarżący nie miał możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów.

Nadto skarżący zarzucił naruszenie art. 28 K.p.a. poprzez uznanie go za stronę postępowania jedynie nominalnie, przez umieszczenie w wykazie stron, ale bez jednoczesnego rzeczywistego potraktowania za stronę tego postępowania administracyjnego oraz art. 61 § 4, art. 6, art. 7, art. 8. i art. 9 K.p.a. poprzez pominięcie ich zastosowania. Podniósł wadliwość pouczenia w zaskarżonej decyzji odnośnie terminu jej zaskarżenia.

Skargę wnieśli także J. B. oraz O. K. i A. K., domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji i zarzucając:

1) naruszenie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 uPb i § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (rMI 2002), poprzez pominięcie jako strony postępowania O. i A. K., którzy są współwłaścicielami działki nr [...], bezpośrednio sąsiadującej z działką inwestycyjną nr [...], w sytuacji gdy - wedle dokumentacji przedłożonej przez inwestora - pola elektromagnetyczne wytwarzane przez przedmiotową inwestycję będą swym zasięgiem obejmowały także działkę stanowiącą współwłasność skarżących, wskutek czego zostali oni pozbawieni bez własnej winy możliwości udziału w postępowaniu, a w sprawie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.;

2) naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. polegające na zaniechaniu ustalenia przez organ administracji równoważnej mocy promieniowania izotopowego wyznaczonego dla pojedynczej anteny, w sytuacji gdy dopiero ustalenie takiej mocy pozwala na ocenę tego, czy realizacja inwestycji wymaga wcześniejszego uzyskania decyzji środowiskowej, tj. czy w odległościach określonych przepisami, mierzonych od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny, znajdują się miejsca dostępne dla ludności;

3) naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a., polegające na zaniechaniu ustalenia możliwości zabudowy terenów zgodnie z MPZP, nad którymi przebiegają główne osie wiązki promieniowania anten, w sytuacji gdy okoliczność ta ma znaczenie dla oceny tego, czy oś główna wiązki promieniowania anteny znajduje się w miejscu niedostępnym dla ludzi, a w konsekwencji realizacja inwestycji wymaga oceny oddziaływania na środowisko.

Skargę wniosła również E. R., zarzucając naruszenie: art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niezapewnienie jej czynnego udziału w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji umożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; art. 42 K.p.a. poprzez kierowanie korespondencji na nieaktualny adres zamieszkania i bezpodstawne stosowanie przy doręczaniu pism art. 44 K.p.a.

W odpowiedzi na skargi Wojewoda Mazowiecki wniósł o ich oddalenie podnosząc, że w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę adresy stron organ administracji architektoniczno-budowlanej ustala na podstawie ewidencji gruntów. Odnosząc się do skarżącego J. S. Wojewoda zauważył, że w ewidencji gruntów znajduje się jego adres: W., ul. [...], na który organy obu instancji wysyłały wszelką korespondencję, doręczaną w trybie art. 44 K.p.a. (dwukrotne prawidłowe awizowanie i uznanie przesyłek za doręczone). Takie samo stanowisko organ odwoławczy zawarł wobec skarżącej E. R., co do której w ewidencji gruntów widniał adres: W., ul. [...].

W piśmie z 25 lutego 2019 r. skarżący J. S. zawarł replikę na odpowiedź na skargę podnosząc, że obowiązkiem organów było w pierwszej kolejności dokonanie mu doręczeń na adres jego miejsca zamieszkania, tj. [...] , ul. [...], poczta [...], gdzie zamieszkuje i jest zameldowany od ponad 30 lat. Jednocześnie wskazał, że w ewidencji gruntów jest błąd w jego adresie, powstały podczas przenoszenia danych ewidencyjnych z nośników papierowych na nośniki elektroniczne, na dowód czego załączył stosowne zaświadczenie z 31 stycznia 2019 r., wydane przez Starostwo Powiatu G.

Uczestnik postępowania – inwestor – wniósł o oddalenie skarg.

Postanowieniem z 13 czerwca 2019 r. sąd pierwszej instancji, działając na podstawie art. 111 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm., Ppsa), połączył sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, prowadząc je dalej pod sygn. VII SA/Wa 2816/18.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie uwzględnił skargi.

W motywach tego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że J. S., właściciel działki nr [...], w postępowaniu przed sądem administracyjnym wykazał, że nie mieszka i nie mieszkał pod adresem: W., ul. [...], który funkcjonuje na wszystkich przesyłkach adresowanych na jego nazwisko. Właśnie taki adres skarżącego figuruje w ewidencji gruntów i budynków, który został wpisany na skutek błędu powstałego podczas przenoszenia danych ewidencyjnych z nośników papierowych na elektroniczne (zaświadczenie Starosty Powiatu G. z 31 stycznia 2019 r.). Poza tym właściciel działki nr [...] wskazał, że Starosta w innym postępowaniu administracyjnym doręczał mu korespondencję na właściwy, aktualny adres, pod którym mieszka od ponad 30 lat. Z uwagi na brak zameldowania i zamieszkania skarżącego J. S. pod adresem warszawskim, zdaniem WSA w Warszawie – nie mogło zostać uznane za skuteczne pierwsze doręczenie w postaci zawiadomienia o wszczęciu postępowania, które odebrał dorosły domownik o nazwisku S. (nieczytelne imię), jak również inne przesyłki, które awizowane wracały do organów z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Sąd pierwszej instancji uznał, że udział J. S. w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym nie był realny, rzeczywisty, tylko formalny, a taka sytuacja świadczy o zaistnieniu przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Skarżący bez własnej winy nie mógł realizować przysługujących mu praw strony, wynikających w szczególności z art. 10 K.p.a.

Takie same uwagi prawne sąd wojewódzki odniósł także do skarżącej E. R., właścicielki działki nr [...], do której organy kierowały korespondencję z każdego etapu przedmiotowego postępowania na nieaktualny adres, tj. W., ul. [...] (każdorazowo awizowana z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie"). Pod tym adresem skarżąca nie mieszka od 2008 r., jest zameldowana pod adresem zamieszkania: [...], a jej aktualny adres jest znany organom, np. Wójtowi Gminy [...], ponieważ widnieje w bazie PESEL.

Sąd pierwszej instancji zwrócił również uwagę, że kolejni skarżący A. K. i O. K. zostali przez organy pominięci jako strony przedmiotowego postępowania, pomimo że z akt sprawy wynika, iż są właścicielami działki nr [...], która znajduje się częściowo w strefie oznaczonej jako maksymalny zasięg obszarów granicznych uwzględniający zjawisko kumulacji pól elektromagnetycznych (k. 21 B projektu budowlanego, linia zielona).

Sąd wojewódzki stwierdził, że z kolei skarżąca J. B., właścicielka działki nr [...], prawidłowo została uznana za stronę niniejszego postępowania i w sposób czynny brała w nim udział (np. wniosła zastrzeżenie do zawiadomienia o wszczęciu postępowania, skutecznie doręczano jej korespondencję w sprawie). Ta okoliczność nie jest sporna. Natomiast w skardze, sporządzonej łącznie ze skarżącymi A. i O. K., podniosła zarzuty dotyczące zaniechania ustalenia przez Wojewodę: równoważnej mocy promieniowania izotopowego wyznaczonego dla pojedynczej anteny oraz możliwości zabudowy terenów zgodnie z obowiązującymi miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego, nad którymi przebiegają główne osie wiązki promieniowania anten. Zdaniem tegoż sądu kwestie prawidłowego ustalenia przez organy, czy przewidywana moc pola elektromagnetycznego i jego rozmieszczenie powodują konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i czy realizacja inwestycji doprowadzi do niezgodnej z prawem ingerencji w prawo w prawa właścicieli nieruchomości mogą i winny być badane dopiero w postępowaniu rozpoznawczym, prowadzonym z udziałem prawidłowo ustalonych wszystkich stron postępowania oraz obszaru oddziaływania inwestycji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła E. S.A. z/s w W. (Spółka) – zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając to orzeczenie w całości, zarzucając mu:

1. na zasadzie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Ppsa naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 uPb oraz art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. polegające na uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty G. z 18 maja 2018 r. z uwagi na ogólnikowe twierdzenia sądu o naruszeniu tychże przepisów przez organy obu instancji, które to naruszenie miało polegać na niewłaściwym ustaleniu stron postępowania, a w konsekwencji pozbawienie ich prawa udziału w przedmiotowej sprawie, podczas gdy uzasadniając rozstrzygnięcie sąd nie wskazał przepisów odrębnych uzasadniających uznanie uczestników za strony postępowania, które miałby zostać przez organy pominięte, w szczególności dotyczące tego w jaki sposób i jakiego rodzaju ograniczenia w zagospodarowaniu spowoduje inwestycja będąca przedmiotem niniejszego postępowania w odniesieniu do nieruchomości "uczestników", a w konsekwencji wadliwie uznał, iż "uczestnikom" przysługuje status stron postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowało uchyleniem decyzji, na podstawie której skarżąca kasacyjnie nabyła uprawnienie do wzniesienia obiektu budowlanego będącego przedmiotem niniejszego postępowania;

2. na zasadzie art. 174 pkt 1 PSA naruszenie prawa materialnego, tj.:

a. art. 28 ust. 2 uPb w zw. z art. 3 pkt 20 uPb oraz § 1 pkt 1 ppkt b i załącznika nr 1 tabeli nr 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883, rMŚ 2003) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż dla stwierdzenia występowania ponadnormatywnego promieniowania elektromagnetycznego wystarczające jest ustalenie, iż gęstość mocy przekracza 0,1 W/m², niezależnie od tego, czy występuje ono w miejscach dostępnych czy też niedostępnych dla ludności, podczas gdy zgodnie z przywołanym wyżej rozporządzeniem dopuszczane poziomy pól elektromagnetycznych ustalone zostały wyłącznie dla miejsc dostępnych dla ludności, tym samym promieniowanie elektromagnetyczne przekraczające wartość graniczną, ale występujące w przestrzeni niedostępnej dla ludności nie stanowi promieniowania ponadnormatywnego, co w konsekwencji doprowadziło do ustalenia, iż nieruchomości znajdujące się w zasięgu tak błędnie rozumianego promieniowania ponadnormatywnego znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, a w rezultacie przyznanie ich właścicielom statusu stron postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę, co w świetle prawidłowej wykładni przywołanego wyżej przepisu nie znajduje uzasadnionych podstaw, a co doprowadziło do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, na podstawie której skarżąca kasacyjnie nabyła uprawnienie do realizacji inwestycji będącej przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie;

b. art. 151 Ppsa w zw. z art. 141 § 4 Ppsa poprzez wybiórcze przedstawienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanu sprawy, a w szczególności nieprzedstawienie w nim ustaleń i dowodów przemawiających za oddaleniem skargi, nie odniesienie się do stanowiska skarżącej kasacyjnie zawartego w pismach procesowych oraz argumentacji przedstawionej podczas rozprawy.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty, wniesiono o:

1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie;

2. rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie;

3. zasądzenie na rzecz skarżącej kasacyjnie od skarżących zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W ocenie skarżącej kasacyjnie, sąd pierwszej instancji zdaje się utożsamiać zasięg pola elektromagnetycznego o gęstości mocy powyżej 0,1 W/m² z ponadnormatywną gęstością mocy, przy czym sąd wojewódzki pominął zupełnie kluczową dla ustaleń tych kwestię, a mianowicie czy pole o gęstości mocy przekraczającej wartość graniczną 0,1 W/m² występuje w miejscach dostępnych dla ludności, czy też w przestrzeni dla ludności niedostępnej. W tym pierwszym przypadku istotnie mamy do czynienia z wartością ponadnormatywną przekraczającą dopuszczalne normy, w drugim natomiast z wartością irrelewantną z punktu widzenia norm. Zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną kwestia ta ma kluczowe znaczenie dla ustalenia, czy skarżącym przysługuje status strony, a kwestia doręczeń w tym przypadku ma charakter wtórny. Skarżąca kasacyjnie podziela – co oczywiste – pogląd, że prawo własności rozciąga się również na przestrzeń ponad gruntem, jednakże jest ono ograniczone społeczno-gospodarczym przeznaczeniem gruntu. Tym samym naruszenie przestrzeni ponad gruntem na wysokości wykraczającej poza granice społeczno-gospodarczego przeznaczenia gruntu, nie stanowi naruszenia prawa własności. Tak jak nie stanowi naruszenia prawa własności przelot statków powietrznych ponad gruntem, tak również nie narusza tego prawa występowanie promieniowania elektromagnetycznego na znacznej wysokości ponad poziomem gruntu, w przestrzenie niedostępnej dla ludzi, dla zabudowy i zagospodarowania nieruchomości. W konsekwencji nie sposób stwierdzić, iż inwestycja narusza uprawnienia właścicielskie wynikające z art. 140 i 143 K.c. Przede wszystkim nie wpływa w żaden sposób na realizację uprawnień właścicielskich przez uprawnione podmioty, zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy, w żaden sposób ich nie ogranicza. Spółka podnosi, że kwestia ta została zupełnie pominięta w ustaleniach sądu pierwszej instancji.

Zarządzeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 lipca 2022 r. na podstawie art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.) skierowano sprawę na posiedzenie niejawne.

Strona skarżąca kasacyjnie w piśmie z 21 lipca 2022 r. podniosła zmianę stanu prawnego w zakresie dopuszczalnych norm pól elektromagnetycznych i w tym aspekcie podnosiła, że w aktualnym stanie prawnym jej przedsięwzięcie nie stanowi już tego rodzaju przedsięwzięcia, wobec którego wymagano by przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Nadto wskazano, że inwestycja została zrealizowana, a obiekt pracuje zgodnie z standardami ochrony środowiska.

Skarżący – J. B., O. i A. K. oraz J. S. – wnieśli w piśmie procesowym z 29 lipca 2022 r. o oddalenie skargi kasacyjnej zasadniczo podzielając stanowiska zajęte w zaskarżonym wyroku przez sąd pierwszej instancji. Nadto wskazali, że podniesiona w piśmie procesowym Spółki kwestia zmiany stanu prawnego nie ma wpływu na ocenę prawną wyłuszczoną w zaskarżonym wyroku.

W piśmie procesowym 4 sierpnia 2022 r. skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu – analizy środowiskowej budowy wieży telekomunikacyjnej wraz z instalacją radiokomunikacyjną O. S.A. sporządzonej 29 lipca 2022 r. przez mgra K. W. na okoliczność przewidywanych rozkładów pół elektromagnetycznych, której dotyczy postępowanie w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 15zzs⁴ uCOVID-19, wedle którego "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów".

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.

A. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 141 § 4 Ppsa, błędnie przy tym traktowanych przez stronę skarżącą kasacyjnie jako przepisy prawa materialnego. Art. 151 Ppsa sąd wojewódzki nie zastosował, uznając przede wszystkim za konieczne uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wobec dojścia do wniosku, że niektórych skarżących wadliwie pominięto jako strony postępowania (A. K. i O. K.), a niektórych traktowano jako strony wyłącznie formalnie, skoro doręczano pisma procesowe pod wadliwymi adresami (J. S. i E. R.). Z tych względów i podnosząc wadliwość ustalania prawidłowego adresu do doręczeń pism procesowych, sąd a quo doszedł do przekonania, że zachodziła przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., co z kolei w postępowaniu sądowoadministracyjnym nakazywało uwzględnić skargi w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Ppsa. Tej argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Spółka nie podważa we wniesionym środku odwoławczym. Podnosząc zaś zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 141 § 4 Ppsa i brak odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do argumentacji Spółki i jej stanowiska prezentowanego w trakcie postępowania sądowego, należało – stosowanie do art. 176 § 1 pkt 2 Ppsa – uzasadnić tak skonstruowaną podstawę kasacyjną, uwzględniając iż zarzut naruszenia przepisów postępowania winien zawierać wskazanie, iż uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, Spółka winna podważać trafność tych ustaleń sądu pierwszej instancji, które odnosiły się do stwierdzonych naruszeń skutkujących przyjęciem zaistnienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., a które uzasadniały zastosowanie dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Ppsa. Takiej argumentacji skarga kasacyjna w istocie jest pozbawiona, nie można uznać za skuteczny zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez imputowanie sądowi pierwszej instancji ogólnikowości stwierdzeń w tym zakresie. WSA w Warszawie w motywach swego wyroku dostatecznie jasno wyłuszczył wadliwość działania organów, gdy idzie o doręczanie pism i decyzji podjętych w postępowaniu administracyjnym, jak również powód, dla którego skarżących A. K. i O. K. należało potraktować jako strony postępowania. Ubocznie zauważyć wypadnie, że Spółka w skardze kasacyjnej oczywiście nietrafnie nazywa skarżących mianem "uczestników" postępowania ignorując rozróżnienie zawarte w przepisach art. 32 i 33 Ppsa. Sporządzenie uzasadnienia wyroku niezgodnie z art. 141 § 4 Ppsa może usprawiedliwiać uchylenie zaskarżonego wyroku wtedy, gdy wydane orzeczenie nie poddaje się kontroli instancyjnej z powodu istotnych braków w wywodzie prawnym sądu lub w przedstawieniu przyjętego do tego celu stanu faktycznego kontrolowanej sprawy. Stosownie do cyt. przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Za naruszające art. 141 § 4 Ppsa uznaje się tak dalece wadliwe uzasadnienie, które nie pozwala poznać i zrozumieć motywów, jakimi kierował się sąd podejmując określonej treści rozstrzygnięcie. Z naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 Ppsa może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem.

W przedmiotowej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 Ppsa. Sąd I instancji wskazał podstawę prawną wyroku (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c Ppsa) i wyjaśnił w dostateczny i jednoznaczny sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Przyznać wypadnie, że brak jest w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przywołania stanowiska Spółki, niemniej treść skargi kasacyjnej nie dowodzi, że pominięcie tego elementu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przeto i sam zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 141 § 4 Ppsa także nie jest skuteczny.

B. Zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 uPb oraz art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz art. 28 ust. 2 uPb w zw. z art. 3 pkt 20 uPb oraz § 1 pkt 1 ppkt b i załącznika nr 1 tabeli nr 2 rMŚ 2003 poprzez jego błędną wykładnię podlegają łącznemu rozpoznaniu, albowiem pozostają ze sobą w integralnym związku. Spółka eksponuje, kilkukrotnie na wsparcie swej argumentacji przywołując oznaczone judykaty, że błędnie sąd pierwszej instancji dokonał wykładni przepisów art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 uPb oraz § 1 pkt 1 ppkt b i załącznika nr 1 tabeli nr 2 rMŚ 2003, jakoby dla stwierdzenia występowania ponadnormatywnego promieniowania elektroenergetycznego wystraczające miałoby być ustalenie, iż gęstość mocy przekracza 0,1 W/m², niezależnie od tego, czy występuje ono w miejscach dostępnych lub niedostępnych dla ludności, co w dalszej kolejności miało doprowadzić sąd pierwszej instancji do błędnego przyjęcie, że nieruchomości znajdujące się w zasięgu tak błędnie rozumianego promieniowania ponadnormatywnego znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, a w rezultacie przyznanie ich właścicielom statusu stron postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę. Tak skonstruowane podstawy kasacyjne nie są trafne.

Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, że sąd pierwszej instancji uwzględnił skargi wyłącznie z powodu dostrzeżonych uchybień proceduralnych, przede wszystkim związanych z wadliwościami dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Sąd wojewódzki nie orzekał przeto w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa, ograniczając się do wskazania, że kwestie prawidłowego ustalenia przez organy, czy przewidywana moc pola elektromagnetycznego i jego rozmieszczenie powodują konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i czy realizacja inwestycji doprowadzi do niezgodnej z prawem ingerencji w prawa właścicieli nieruchomości mogą i winny być badane dopiero w postępowaniu rozpoznawczym, prowadzonym z udziałem prawidłowo ustalonych wszystkich stron postępowania oraz obszaru oddziaływania inwestycji. Sąd a quo stwierdził dalej, że "zadaniem organów administracji jest ustalenie, czy w postępowaniu związanym z budową urządzeń, które będą emitowały promieniowanie, nie jest naruszony interes prawny podmiotów, nad których nieruchomością gruntową występuje emisja promieniowania o wartościach określonych w rRM 2010, to zaś uzasadnia legitymację procesową do udziału w postępowaniu dla podmiotów posiadających prawo własności lub użytkowania wieczystego, których interes prawny w takim postępowaniu może zostać naruszony", na wsparcie tego wywodu przywołując m. in. stanowisko zajęte w wyroku NSA z 13 listopada 2014 r., II OSK 1016/13, (CBOSA). Ten wywód zawarty w zaskarżonym wyroku nie dowodzi trafności podstaw kasacyjnych sformułowanych w pkt 1 i 2 a. skargi kasacyjnej.

C. Sąd Naczelny w tym składzie afirmuje te poglądy judykatury, w ramach których eksponuje się, że interes prawny uczestników procesu budowlanego innych niż inwestor, którego zabezpieczenie, na podstawie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 uPb, następuje poprzez umożliwienie im udziału w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz wyrażenia swojego stanowiska w tym postępowaniu, jest zagadnieniem zupełnie odmiennym od następczej kwalifikacji okoliczności uzasadniających ich udział w postępowaniu zmierzającym do udzielenia pozwolenia na budowę z punktu widzenia spełnienia przewidzianych w przepisach obowiązującego prawa warunków do wydania takiego pozwolenia. Krąg podmiotów uznawanych za strony postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę powinien być ustalany z uwzględnieniem art. 28 ust. 2 uPb. Zgodnie z tym przepisem, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei stosownie do art. 3 pkt 20 ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, obszarem oddziaływania obiektu jest teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Obszaru oddziaływania obiektu nie można utożsamiać wyłącznie z zachowaniem przez inwestora wymogów określonych przepisami techniczno-budowlanymi, ponieważ obiekt budowlany może wprowadzać określone ograniczenie w zagospodarowaniu terenu, co nie oznacza jednak, że jego realizacja jest niezgodna z tymi przepisami i co za tym idzie, że nie można będzie uzyskać na jego realizację pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z 24 sierpnia 2022 r., II OSK 2161/19, LEX nr 3399750). WSA w Warszawie w zaskarżonym wyroku nie wypowiedział się wszak w sposób dyskwalifikujący potencjalną możliwość uzyskania przez Spółkę pozwolenia na budowę zamierzonej inwestycji, ale słusznie stanął na stanowisku, że już tylko potencjalna możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie jest wystarczającą przesłanką do uzyskania przymiotu strony w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Sam fakt, że przy realizacji konkretnej inwestycji nieruchomości skarżących znajdują się w zasięgu pola elektromagnetycznego emitowanego przez projektowaną stację bazową i konieczne jest sprawdzenie, czy na tym obszarze nie został przekroczony dopuszczalny poziom oddziaływania pola elektromagnetycznego, sprawia, że takie nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, w stosunku do której okoliczności te podlegają sprawdzeniu. Zachowanie tych norm powoduje, że nie można mówić o negatywnym oddziaływaniu obiektu, ale nie powoduje braku oddziaływania. W judykaturze zasadnie podnosi się, że nawet jeżeli dany obiekt spełnia wszystkie konieczne normy prawa i odpowiada warunkom technicznym, jakim powinna odpowiadać dana inwestycja, w tym - w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej – w zakresie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, to z tego względu podmiot legitymujący się tytułem prawnym do działki położonej w obszarze oddziaływania obiektu nie traci przymiotu strony w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Przeciwnie, konieczność zachowania tych norm i wymagań świadczy o oddziaływaniu obiektu budowlanego na daną nieruchomość. Jej właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) musi mieć zapewnioną możliwość uczestnictwa w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, aby móc reagować na ewentualne nieprawidłowości związane z projektowaniem obiektu, bądź by mieć wiedzę, że obowiązujące normy i wymagania zostały w danej sprawie spełnione (por. wyroki NSA z: 21 listopada 2019 r., II OSK 158/18; 24 stycznia 2019 r., II OSK 514/17; z 27 kwietnia 2018 r., II OSK 2751/17, CBOSA). Z tych względów, podzielając wyłuszczone stanowiska jurydyczne, uznać wypadnie, że nie są oparte na usprawiedliwionej podstawie zarzuty naruszenia przepisów wskazane w pkt 1 i 2a. skargi kasacyjnej.

D. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej kasacyjnie o przeprowadzenie dowodu z dokumentu – analizy środowiskowej budowy wieży telekomunikacyjnej wraz z instalacją radiokomunikacyjną O. S.A. sporządzonej 29 lipca 2022 r. przez mgra K. W. na okoliczność przewidywanych rozkładów pól elektromagnetycznych, której dotyczy postępowanie w sprawie, albowiem wniosek ten nie znajduje uzasadnienia w dyspozycji art. 106 § 3 Ppsa. W tym aspekcie – biorąc pod uwagę zasadnicze motywy zaskarżonego wyroku, wytworzenie dokumentu już po wydaniu kontrolowanego wyroku – brak było przesłanek, aby przeprowadzenie wnioskowanego dowodu miało służyć celom postępowania kasacyjnego.

E. Skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlegała oddaleniu na zasadzie art. 184 Ppsa.