Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 347/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2014-09-03 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 3 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie określania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiące marzec, kwiecień, lipiec, wrzesień, październik, listopad 2009 r., styczeń luty, maj, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2010 r. styczeń - październik 2011 r. oraz umarzającą postępowanie za miesiące maj, czerwie, sierpień i grudzień 2009 r., marzec, kwiecień, czerwiec i lipiec 2010 r. p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Obok skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B.

z [...] maja 2014 r., wydaną w przedmiocie określania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2009, 2010 i 2011 r. pełnomocnik W. P. wniósł o wstrzymanie jej wykonania. Wskazał, że z uwagi na wysokość ustalonego zobowiązania podatkowego podatnik nie jest w stanie jego uregulować. Skarżący nie dysponuje wystarczającymi aktywami by zaspokoić roszczenia względem organu podatkowego, nie posiada oszczędności ani nieruchomości, które mógłby spieniężyć celem zaspokojenia fiskusa. Konieczność jednorazowej spłaty ciążącego zobowiązania może doprowadzić do upadłości i konieczności likwidacji prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej oraz zwolnienia zatrudnianych pracowników.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub powrót do stanu pierwotnego. Nałożony na Skarżącego obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne. Niemniej jednak skutków zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, zwłaszcza gdy wysokość należności pieniężnej jest znaczna.

W przedmiotowej sprawie określono Skarżącemu zobowiązanie podatkowe

w podatku akcyzowym na kwotę blisko 340.000 zł. Zdaniem Sądu kwota do zapłaty wynikająca z przedmiotowej decyzji, wskazuje na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący uprawdopodobnił, że wykonanie tego aktu spowoduje na tyle trwałą zmianę, że powrót do stanu poprzedniego, w razie uwzględnienia skargi, byłby znacznie utrudniony. Podkreślić bowiem należy, że istnieje potencjalna możliwość wystąpienia nieodwracalnych skutków w postaci konieczności zaprzestania prowadzonej działalności gospodarczej i zwolnienia pracowników.

W związku z powyższym uzasadnione jest udzielenie Skarżącemu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do czasu wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.

Orzeczono więc jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 przywołanej ustawy procesowej.