Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 1225/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2014-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39 ust.2 i art. 124 ust.1
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi P. L. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2013r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy rozkaz personalny

nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w A. z dnia [...] października 2013r. o zawieszeniu st. sierż. P. M. L. w czynnościach służbowych z dniem [...] października 2013r. na okres trzech miesięcy.

Jak wynika z ustaleń organu w dniu [...] października 2013 r. Komendant Powiatowy Policji w A. powziął informację uzasadniającą przypuszczenie popełnienia przez st. sierż. P. L. przewinienia dyscyplinarnego. W tym celu Komendant postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. nr [...] wszczął postępowanie dyscyplinarne. Obwinionemu postawiono zarzut, iż w dniu

[...] października 2013r. jako funkcjonariusz Policji, jadąc samochodem marki Z. na ul. [...] zajechał drogę samochodowi marki M. kierowanemu przez mieszkańca A., następnie wysiadł z pojazdu, otworzył drzwi pojazdu kierowanego przez w/w osobę i zadał uderzenia pięścią i kopnięcia w głowę oraz resztę ciała, przyduszał kolanami, a także wykręcał ręce powodując urazy twarzy, pleców, klatki piersiowej. Poszkodowany złożył zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa do Prokuratury Rejonowej w A.

Z uwagi na naruszenie w/w zachowaniem zasad etyki zawodowej policjanta oraz dla dobra służby Komendant Powiatowy Policji w A. wydał w dniu [...] października 2013 roku rozkaz personalny nr [...], którym zawiesił st. sierż. P. L. w czynnościach służbowych z dniem [...] października 2013 r. na okres 3 miesięcy, nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Powyższy rozkaz personalny odczytano policjantowi w dniu [...] października 2013 r., zaś osobiście odebrał go w siedzibie KPP w A. w dniu [...] października 2013 r.

Odwołanie od powyższego rozkazu złożył P. L., zarzucając mu naruszenie przepisów ustawy o Policji dotyczących zawieszenia w czynnościach służbowych oraz przepisy procedury administracyjnej w zakresie realizacji praw strony.

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. Komendant Wojewódzki Policji utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy, podzielając stanowisko organu pierwszej instancji. Wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie ma art. 39 ust 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji, zgodnie z którym policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji zawieszenie odwołującego się funkcjonariusza w czynnościach służbowych było uzasadnione po pierwsze toczącym się postępowaniem dyscyplinarnym, po drugie potrzebą ochrony interesu służby. Organ wskazał też na negatywne skutki podejrzeń pod adresem odwołującego się w postaci negatywnego odbioru całego zdarzenia wśród społeczności lokalnej. Ponadto podkreślił potrzebę ochrony szeroko rozumianego dobra służby. Dodatkowo organ wyjaśnił, że Policja jako formacja stojąca na straży porządku publicznego z założenia jest służbą szczególnego zaufania publicznego, co oznacza podwyższone standardy moralne dla jej funkcjonariuszy, a nawet kandydatów do służby w jej szeregach. Odnosząc się do zarzutów naruszenia procedury administracyjnej organ II instancji stwierdził, iż w dniu [...] października 2013 r. kom. A. M. - Naczelnik Wydziału Prewencji KPP w A. oraz podinsp. P. C. - Zastępca Naczelnika Wydziału Prewencji KPP w A., mając wiedzę, iż st. sierż. P. L. przebywa na urlopie, udali się do Szkoły Muzycznej w A. celem zapoznania wymienionego z dokumentami dotyczącymi zawieszenia go

w czynnościach służbowych. Ze zdarzenia tego sporządzono notatkę służbową,

z której wynika, iż skarżący po przejrzeniu dokumentów odmówił ich przyjęcia. Poinformował jednocześnie, że jeszcze tego samego dnia w godzinach wieczornych stawi się w komendzie w celu złożenia wyjaśnień. Ponieważ wymieniony nie pojawił się o wskazanej godzinie podinsp. P. C., w obecności kom. A. M., przekazał telefonicznie jeszcze raz treść rozkazu personalnego

o zawieszeniu w czynnościach służbowych oraz o obowiązku złożenia legitymacji służbowej. Osobiście policjant stawił się w komendzie w dniu [...] października 2013r., odebrał przedmiotowy rozkaz personalny w sprawie zawieszenia w czynnościach służbowych, kartę obiegową oraz zwrócił legitymację służbową. Zgodnie z art. 39 kpa organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Przy czym, jak podkreślił organ, kolejność wymienionych w przepisie podmiotów dokonujących doręczenia nie jest wiążąca i organ sam decyduje o tym, którym z nich chce się posłużyć.

Skargę na powyższą decyzję do Sądu Administracyjnego wywiódł P. L. wnosząc o jego uchylenie. W ocenie skarżącego orzekające w niniejszej sprawie organy nie uzasadniły w sposób wystarczający motywów jego zawieszania w czynnościach służbowych, przez co naruszyły art. 39 ust.2 ustawy o Policji. Zdaniem skarżącego organ I instancji naruszył również art. 10 § 1 kpa. Skarżący zakwestionował również popełnienie zarzucanego czynu, wskazując dodatkowo, że Prokuratura Rejonowa nie wszczęła dotychczas przeciwko niemu postępowania. Końcowo autor skargi wskazał, że po miesiącu następnym po zwieszeniu go w czynnościach służbowych otrzymał tylko 50% należnego uposażenia pomimo, iż nie doręczono mu rozkazu o zawieszeniu należnego uposażenia.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem, a zarzuty i argumenty skargi nie podważają jego legalności. Kontrolowane rozstrzygnięcie nie jest też dotknięte innymi wadami, które sąd administracyjny jest obowiązany uwzględniać z urzędu jako niezwiązany wnioskami

i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.).

Podstawa prawną wydanych i zaskarżonych rozkazów personalnych stanowi art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2011r. nr 287, poz. 1687 ze zm.), zgodnie z którym policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące.

Konstrukcja wskazanego przepisu jednoznacznie wskazuje, że podejmowane na jego podstawie decyzje mają charakter uznaniowy. Przy czym ustawodawca wyraźnie określa, że zawieszenie w czynnościach służbowych możliwie jest w wypadku spełnienia wyłącznie dwóch warunków: wszczęcie jednego z wymienionych postępowań i celowość zawieszenia policjanta w czynnościach ze względu na dobro postępowania lub służby. Tylko te okoliczności decydują zarówno o fakcie zawieszenia w czynnościach służbowych, jak i o okresie, na jaki orzeczono o zawieszeniu. Należy jednak podkreślić, że uzasadniając odsunięcie funkcjonariusza od pełnienia przezeń obowiązków nie wystarczy ogólnikowe powołanie się na dobro służby, lecz konieczne jest wskazanie konkretnych powodów. Motywy, jakimi kierował się organ, zawieszając na oznaczony okres policjanta w czynnościach służbowych, muszą przekonywać w sposób niebudzący żadnych wątpliwości o słuszność takiego załatwienia sprawy.

W kontrolowanej sprawie, jako przyczynę zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych organ wskazał konieczność czasowego odsunięcia policjanta od wykonywania zadań i czynności służbowych z uwagi na charakter zarzuconego mu czynu w postępowaniu dyscyplinarnym. W ocenie organu czyn popełniony przez skarżącego jest nie tylko sprzeczny z Zasadami etyki zawodowej policjanta, ale i rodzi negatywny wydźwięk zarówno wśród społeczności lokalnej, jak i całego społeczeństwa. Odsunięcie skarżącego funkcjonariusza od czynności służbowych Komendant uzasadniał również realnym zagrożeniem dla prowadzonego postępowania, jak i szeroko rozumianym dobrem służby. Wprawdzie pojęcie "dobro służby" nie jest zdefiniowane w ustawie o Policji, tym niemniej, jak słusznie podkreślił pełnomocnik organu w odpowiedzi na skargę, na pojęcie to składają się dobra szczegółowe, tj. dobro Policji, zaufanie obywateli do organów Policji, gwarancje praworządnego działania aparatu administracji, niezależność formacji zmilitaryzowanej od wpływów zewnętrznych. Popełnienie zatem przez policjanta przestępstwa lub przewinienia dyscyplinarnego, choćby z winy nieumyślnej, bez wątpienia naraża na szwank wymienione dobra przedstawiające wartość społeczną. Osoba, która jest podejrzana o popełnienie czynu karalnego, nie tylko pogarsza obraz służby publicznej, ale też naraża tę służbę na kolejne szkody, jakie wynikają z faktu rażącego naruszenia wysokich wymogów stawianych funkcjonariuszom publicznym. Takim następstwom powinien przeciwdziałać przełożony służbowy właściwy w sprawie zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych.

W świetle powyższych rozważań, w ocenie Sądu, zgodzić się należało z Komendantem Wojewódzkim Policji w B., że wobec skarżącego zachodziły przesłanki do zawieszenia w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy. Z treści uzasadnień wydanych w sprawie decyzji, wynika bowiem w sposób jednoznaczny, jakimi motywami kierował się organ zawieszając skarżącego w czynnościach służbowych. W ocenie Sądu popełniony przez skarżącego funkcjonariusza czyn potwierdza słuszność wydanego rozstrzygnięcia, a organ nie tylko nie przekroczył granic uznania administracyjnego, ale także rozstrzygnięcie uzasadnił dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami.

Ustosunkowując się natomiast do kwestii braku rozkazu personalnego o zawieszeniu skarżącemu 50 % należnego uposażenia wyjaśnić należy, iż przepisy ustawy o Policji nie przewidują w takiej sytuacji wydawania odrębnego rozkazu. Zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia. Zawieszenie uposażenia w tym przypadku ma charakter obligatoryjny, a organ nie ma żadnej swobody w zakresie zawieszenia płatności czy też wysokości powyższego zawieszenia.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. wskazać należy, że organ I instancji dopuścił się wprawdzie naruszenia powyższego przepisu jednakże powyższe naruszenie nie miało wpływu na wynik sprawy. W tym miejscu wyjaśnić należy, że nie każde naruszenie ww. przepisu stanowi podstawę do uchylenia decyzji. Sąd może zaś uchylić decyzję administracyjną jedynie w sytuacji takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tak więc, zarzut naruszenia tego przepisu mógłby odnieść skutek tylko wówczas, gdyby skarżący wykazał, że powyższe uchybienie uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych. Innymi słowy, zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. oceniać należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (por. np.: wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1142/11; wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1490/11).

Wobec powyższego, skarga jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, o czym na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono w sentencji wyroku.