Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3742/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury~Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 51 ust. 1, art 2 ust 2c, art 50 ust 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art 10, art 40 part 4, par 5, art 41
journal: Dz.U. 1990 nr 34 poz 201
law: Ustawa z dnia 24 maja 1990 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego.
article: art 151
journal: Dz.U. 2015 poz 658
law: Ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rząsa, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant ref. staż. Marika Bibrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2016 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy K. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary za wydanie decyzji z naruszeniem terminu oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju (zwanym również: "Ministrem", "organem odwoławczym") po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez Wójta Gminy K. (zwany również: "skarżącym"), utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. wymierzające Wójtowi Gminy K. karę pieniężną w wysokości 47 500 zł za wydanie decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na rzecz E. sp. z o. o. z siedzibą w P. polegającej na budowie i przebudowie linii elektroenergetycznej Sn i nn wraz z budową stacji transformatorowej na działkach nr [...] obręb [...], gmina K., z naruszeniem terminu określonego w art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Organ orzekał w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] lipca 2012 r. Wójt Gminy K., po rozpatrzeniu wniosku E. Sp. z o.o. z siedzibą w P., zwanej dalej "inwestorem", wydał decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie i przebudowie linii elektroenergetycznej Sn i nn wraz z budową stacji transformatorowej na działkach nr [...] obręb [...], gmina K..

Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r., nałożył na Wójta Gminy K. karę pieniężną w wysokości 47 500 zł (słownie: czterdzieści siedem tysięcy pięćset złotych) za wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego z naruszeniem terminu określonego w art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199, z późn. zm.), zwanej dalej "u.p.z.p.".

Wójt Gminy K. wniósł zażalenie na postanowienie Wojewody [...], domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości. Podniósł m. in., że oprócz wnioskodawcy w postępowaniu na prawach strony brało udział 41 uczestników, z których dwoje zamieszkuje za granicą, zaś jeden w czasie trwania postępowania zmienił miejsce zamieszkania. W związku z powyższym, w toku postępowania wystąpiły niezależne od organu problemy związane z doręczeniem pism, bez których to doręczeń wydanie decyzji, w ocenie Wójta, nie było możliwe.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju, utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...].

Organ odwoławczy uznał, że czynności Wójta Gminy K., polegające na zapewnieniu stronom - w myśl art. 10 Kpa - czynnego udziału w każdym stadium postępowania, stanowią standardowe czynności procesowe organu administracji publicznej, które występują każdorazowo w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie mają charakteru nadzwyczajnego, a więc nie podlegają wyłączeniu z 65-dniowego terminu ustawowego.

Na powyższe rozstrzygnięcie Wójt Gminy K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:

- brak należytego rozpoznania okoliczności powodujących opóźnienie w wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że opóźnienie wystąpiło z przyczyn zależnych od organu;

- naruszenie art. 51 ust. 2 u.p.z.p. przestrzennym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie;

- naruszenie art. 51 ust. 2c u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie.

W uzasadnieniu skargi Wójt Gminy K. podniósł, że zwykłe czynności procesowe przybrały w niniejszej sprawie nieoczekiwany obrót, co spowodowało znaczne wydłużenie postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wydłużenie to nastąpiło z przyczyn, za które skarżący nie może ponosić odpowiedzialności (tj. brak zwrotnych potwierdzeń odbioru, potrzeba ustalenia nowego adresu zamieszkania strony). Wójt Gminy K. wyraził przekonanie, że gdyby doręczenia pism w toku prowadzonego postępowania przebiegały sprawnie, to nie doszłoby do przekroczenia 65-dniowego terminu przewidzianego na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt IV SAA/Va 592/14, uchylił zaskarżone postanowienie Ministra z dnia [...] stycznia 2014 r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ II instancji w wyniku zastosowania wadliwej wykładni art. 51 ust. 2c u.p.z.p. nie wyjaśnił istotnych okoliczności, które mogą mieć wpływ na wynik sprawy - wysokość wymierzonej kary czy wręcz zasadność jej wymierzenia. W sytuacji, gdy skarżący sformułował w zażaleniu argumentację, że opóźnienie w procedowaniu nastąpiło w wyniku obiektywnych trudności przy doręczeniu przesyłek, organ odwoławczy powinien był przeprowadzić wnikliwą analizę, czy w istocie ww. opóźnienie mogło zostać przypisane organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, czy też należało je odliczyć od ustawowego terminu, traktując jako okoliczność niezależną od organu. W ocenie Sądu obowiązkowi temu uchybił organ odwoławczy, który przyjął, że terminy doręczania pism nie mogą być odliczone od czasu trwania postępowania. Sąd zaznaczył także, że Minister w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie odniósł się w ogóle do kwestii, czy długi czas procedowania z uwagi na dokonywanie doręczeń pozostaje w związku z wadliwymi czynnościami czy zaniedbaniami organu właściwego do wydania decyzji lokalizacyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w omawianym wyroku zobowiązał Ministra do wnikliwego rozpatrzenia zarzutów zażalenia gdzie wywodzono, że organowi gminy nie sposób przypisać winy za przekroczenie 65-dniowego terminu na wydanie decyzji lokalizacyjnej wobec obiektywnych trudności w doręczaniu pism. Ponadto Sąd zobligował organ odwoławczy do rozważenia, czy w stosunku do okoliczności wskazanych przez skarżącego możliwe jest zastosowanie zasady wyrażonej w art. 51 ust. 2c u.p.z.p.

Ponownie rozpatrując sprawę, Minister Infrastruktury i Rozwoju stwierdził, że 65-dniowy termin, wskazany w art. 51 ust. 2 u.p.z.p., rozpoczął swój bieg w dniu [...] lutego 2012 r., tj. w dniu następnym po dniu, w którym do Urzędu Gminy K. wpłynął wniosek inwestora o wydanie decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Natomiast przedmiotowy termin zakończył swój bieg w dniu wydania decyzji lokalizacyjnej, tj. w dniu [...] lipca 2012 r. Dzień [...] lipca 2012 r. jest zatem ostatnim dniem, który podlega uwzględnieniu przy obliczaniu okresu prowadzenia przez skarżącego postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Wobec tego postępowanie zakończone wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego trwało łącznie 178 dni, zastrzeżeniem art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Minister wskazał, że Wójt Gminy K. pismami z dnia [...] lutego 2012 r., nadanymi w placówce pocztowej operatora publicznego w dniu [...] marca 2012 r. oraz w dniu [...] marca 2012 r. (o czym świadczą pocztowe pieczęcie nadawcze widniejące na zwrotnych potwierdzeniach odbioru), wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego do: [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, Zarządu Powiatu w S., Marszałka Województwa [...], Wojewody [...], Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w S., [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Z. oraz Starosty [...].

Organ odwoławczy po przeanalizowaniu dat nadania pism z [...] lutego 2012 r. do ww. organów, jak również dat wpływu wszystkich postanowień uzgodnieniowych stwierdził, że do 65-dniowego terminu na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w wyżej wymienionej sprawie nie wlicza się okresu od dnia [...] marca 2012 r., tj. od dnia następnego po dniu najwcześniejszego nadania pism o uzgodnienie projektu decyzji, do dnia [...] marca 2012 r., tj. do dnia najpóźniejszego wpływu do Urzędu Gminy K. postanowienia w sprawie uzgodnienia projektu decyzji, wydanego przez Wojewodę [...] w dniu [...] marca 2012 r.

Minister Infrastruktury i Rozwoju, mając na względzie powyższe ustalenia, uznał, że do terminu, o którym mowa w art. 51 ust. 2 u.p.z.p., nie wlicza się okresu wynoszącego 18 dni. Stwierdził również, że w postępowaniu lokalizacyjnym, przeprowadzonym przez skarżącego, nie miały miejsca żadne inne czynności ani zdarzenia, których terminy mogłyby zostać odliczone od czasu trwania postępowania na podstawie art. 51 ust. 2c u.p.z.p.

W związku z powyższym, Minister stwierdził, że ustalenie organu pierwszej instancji, że zwłoka organu w wydaniu przedmiotowej decyzji wynosi 95 dni (od okresu biegu całego postępowania – 178 dni należało odliczyć ustawowe 65 dni przewidziane na wydanie decyzji lokalizacyjnej i 18 dni przeznaczonych na uzgodnienie projektu decyzji), co jest równoznaczne z wymierzeniem Wójtowi Gminy K. kary pieniężnej w wysokości 47 500 zł.

Odnosząc się do argumentacji skarżącego dotyczącej problemów z doręczaniem korespondencji, Minister stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Minister wskazał, że w prowadzonym postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji publicznego, doręczanie pism w trybie art. 39 Kpa (zawiadomienie pisemne za pokwitowaniem odbioru) ma zastosowanie do inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości obejmujących teren przedsięwzięcia.

Organ odwoławczy stwierdził, że trudności w doręczaniu pism, na które powołuje się skarżący, nie dotyczą właścicieli ani użytkowników wieczystych nieruchomości, na których miała był realizowana przedmiotowa inwestycja. Ustaleń tych organ odwoławczy dokonał na podstawie znajdującego się w aktach sprawy wypisu ze skorowidza działek, z którego wynika, że B. W., T. W.i oraz H. K. nie legitymowali się jakimikolwiek prawami rzeczowymi do nieruchomości, na których planowano lokalizację inwestycji celu publicznego.

Zdaniem Ministra zawiadomienie tych osób, jako właścicieli nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji, powinno nastąpić w drodze obwieszczenia (art. 49 Kpa).

Przesłanie zatem przez Wójta Gminy K. zawiadomień, do ww. osób Minister uznał za działanie zbędne i niezgodne z art. 53 ust. 1 u.p.z.p., a ponadto za takie, które przyczyniło się do przedłużenia postępowania lokalizacyjnego. W konsekwencji okoliczności wskazane przez skarżącego, takie jak oczekiwanie na zwrotne potwierdzenia odbioru pism adresowanych do B. W. i T. W. oraz ustalanie aktualnego adresu zamieszkania H. K., nie mogły być, w ocenie Ministra, uznane za uzasadnione przeszkody w załatwieniu spawy w terminie, o którym mowa w art. 51 ust. 2 u.p.z.p.

Skargę na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie Wójt Gminy K., zarzucając:

- obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 Kpa, poprzez brak podejmowania wszelkich czynności mających na celu wyjaśnienie sprawy, a w konsekwencji błędne przyjęcie zaistnienia przesłanek do wymierzenia organowi gminy kary przez Wojewodę [...],

- obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 53 u.p.z.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, że w niniejszej sprawie zawiadomienie B. W., T. W. oraz H. K. o podjętych czynnościach powinno nastąpić w drodze obwieszczenia, podczas gdy takie obwieszczenie, z uwagi na zamieszkanie za granicą B. W. i T. W., a także konieczność ustalenia aktualnego miejsca zamieszkania H. K., byłoby bezprzedmiotowe i nie umożliwiłoby stronom czynnego udziału w postępowaniu,

- obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art. 10 Kpa, poprzez jego niezastosowanie,

- obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 2c u.p.z.p., poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie, że opóźnienie w wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powstało z winy organu, podczas gdy trudności w doręczaniu korespondencji powinny zostać potraktowane jako przyczyny niezależne od organu, uzasadniające odliczenie w trybie ww. przepisu okresów związanych z doręczaniem pism,

- obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 2 u.p.z.p., poprzez jego błędne zastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, że w niniejszej sprawie doszło do opóźnienia w wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z winy organu, podczas gdy brak jest winy organu w wygenerowaniu przedmiotowych opóźnień.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) - zwanej dalej "P.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie do treści art. 170 P.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże w szczególności strony i sąd, który je wydał. Ponadto, zgodnie z art. 153 tej ustawy, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, uwzględniając także treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 592/14 uznał, że skarga jest nieuzasadniona. W konsekwencji uznał, że zaskarżone postanowienie z [...] października 2015 r. i utrzymane nim w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] grudnia 2013 r. nie naruszają prawa w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego. W szczególności organy zastosowały się do wskazań zawartych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 maja 2014r. sygn.. akt IV SA/Wa 592/14 i dokonały analizy przyczyn opóźnienia w doręczeniu korespondencji B. W. i T. W. oraz H. K. choć w zupełnie innym kontekście niż oczekiwał WSA w Warszawie w przywołanym wyroku.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 51 ust. 2 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem w przypadku, gdy właściwy organ nie wyda decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od daty złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji - organ wyższego stopnia (w ust. 3 określono, że jest nim wojewoda) wymierza temu organowi, w drodze postanowienia karę w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Stosownie zaś do ust. 2c powyższego artykułu do terminu, o którym mowa w ust. 2 nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony, albo z przyczyn niezależnych od organu. Powyższe przepisy wyznaczają zatem organowi administracji publicznej standardy obowiązujące przy załatwianiu spraw.

W rozpoznawanej sprawie nie budzą wątpliwości ustalenia organu, że ustawowy, 65-dniowy termin rozpoczął swój bieg w dniu następnym po dniu, w którym do Urzędu Gminy K. wpłynął wniosek inwestora o wydanie decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, tj.[...] lutego 2012 r., a zakończył swój bieg w dniu wydania decyzji lokalizacyjnej – [...] lipca 2012 r. Zatem postępowanie w sprawie trwało łącznie 178 dni.

W ocenie Sądu prawidłowe, znajdujące poparcie w materiale dowodowym i szczegółowo opisane w treści zaskarżonego postanowienia są ustalenia dotyczące niewliczania do 65-dniowego terminu okresu od dnia [...] marca 2012 r., tj. od dnia następnego po dniu najwcześniejszego nadania przez Wójta pism o uzgodnienie projektu decyzji do właściwych organów, do dnia [...] marca 2012 r. tj. do dnia najpóźniejszego wpływu do Urzędu Gminy K. postanowienia w sprawie uzgodnienia projektu decyzji, wydanego przez Wojewodę [...] w dniu [...] marca 2012 r.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy kwestii, czy w sprawie istnieją inne, usprawiedliwione opóźnienia, wynikając z trudności przy doręczaniu pism, których organ – przy zachowaniu należytej staranności nie mógł uniknąć.

Minister powołując się na treść art. 51 ust. 1 u.p.z.p, wskazał, że strony postępowania lokalizacyjnego inne niż inwestor oraz właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których ma być zlokalizowana inwestycja celu publicznego, są zawiadamiane o wszczęciu postępowania oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. W rozpoznawanej sprawie w sposób niebudzący wątpliwości Minister ustalił, że osoby w stosunku do których nastąpiły trudności z doręczaniem im pism – B. W. i T. W. (zamieszkali za granicą) oraz H. K. (zmienił miejsce zamieszkania w toku postępowania) nie legitymowali się jakimikolwiek prawami rzeczowymi do nieruchomości objętych zakresem przedmiotowego przedsięwzięcia, były one natomiast właścicielami nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji. Stąd też, zdaniem Ministra, Wójt Gminy K., nie był w ogóle zobowiązany do zawiadamiania na piśmie ww. osób w sprawie prowadzonego postępowania, wystarczające było zawiadamianie ich w drodze publicznego ogłoszenia.

Skarżący natomiast wskazując na wynikający z art. 10 Kpa obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu stwierdził, że w stosunku do B. W. i T. W., o których zamieszkaniu poza granicami Polski skarżący wiedział, informowanie ich o toczącym się postępowaniu w trybie obwieszczenia byłoby niecelowe, bezskuteczne i nie umożliwiające zapoznania się z jego treścią. Podobnie, w przypadku H. K., który w trakcie postępowania zmienił miejsce zamieszkania i również nie mógłby zapoznać się z treścią obwieszczenia. W ocenie Wójta Gminy K., tylko pisemne powiadomienie stron o toczącym się postępowaniu w niniejszej sprawie mogło zagwarantować obecność stron i ich udział w tym postępowaniu w sposób rzeczywisty i możliwie najszerszy.

W ocenie Sądu przedstawiona wyżej ocena Ministra Infrastruktury i Rozwoju jest uzasadniona. Należy bowiem podnieść, że skoro B. W., T. W. i H. K., nie są ani inwestorami, ani właścicielami, czy użytkownikami wieczystymi nieruchomości, na których ma być zlokalizowana inwestycja celu publicznego – co prawidłowo ustalił organ odwoławczy - to powinni być zawiadamiani w przedmiotowej sprawie w drodze obwieszczenia. W ocenie Sądu racjonalne i celowe było umożliwienie przez ustawodawcę takiego sposobu doręczania pism i orzeczeń w postępowaniu o ustalenie lokalizacji celu publicznego, bowiem ma na celu usprawnienie tego postępowania. W tej sytuacji, należy zgodzić się z organem odwoławczym, że przesłanie zawiadomień do ww. osób, było działaniem – w świetle art. 53 ust. 1 u.p.z.p. – zbędnym i przyczyniającym się do przedłużenia postępowania lokalizacyjnego. Zasadnie również podniósł Minister Infrastruktury i Rozwoju w zaskarżonym postanowieniu, że organ właściwy do wymierzenia kary za nieterminowe wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest uprawniony do oceny merytorycznej postępowania zakończonego wydaniem takiej decyzji. Rolą organu nadzoru jest ocena prawidłowości i skuteczności działań podejmowanych przez organ ustalający warunki zabudowy i zagospodarowania terenu pod kątem ustalenia, czy do przekroczenia 65-dniowego terminu doszło z winy organu. Niemniej w pewnych sytuacjach – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie – ocena zachowania terminu do wydania decyzji lokalizacyjnej nie może abstrahować od kwestii procesowych poprzedzających wydanie takowej decyzji. Otóż bezspornie przepis art. 53 ust. 1 u.p.z.p. jako przepis szczególny przewiduje generalną zasadę zawiadamiania o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Jedynie w przypadku inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadomień dokonuje się na piśmie. Powoduje to przyspieszenie i usprawnienie tego postępowania. Z tego względu taki termin na dokonanie obwieszczenia jako zwykła czynność musi być przewidziany w ramach wyznaczonego przez prawodawcę terminu 65 dni. Oznacza to, że organ decydując się na dokonanie zawiadomień stron na piśmie w sytuacji gdy przepis u.p.z.p. nie przewiduje takiego obowiązku, nie może wywodzić dla siebie skutków odnośnie wydłużenia zastrzeżonego terminu do wydania decyzji lokalizacyjnej. Jeśli wójt przyjął tryb doręczenia za pomocą pism ma obowiązek dokonania tych czynności w terminie zastrzeżonym w u.p.z.p. Uchybienie normie art. 53 ust. 1 u.p.z.p. nie może prowadzić do wydłużenia ustawowego terminu przewidzianego do wydania deczyji.

Jak słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 23 listopada 2011 r. (sygn. akt IV SA/Po 764/11) w sytuacji, gdy z uwagi na przepis szczególny (tu: art. 53 ust. u.p.z.p.), znajduje zastosowanie art. 49 K.p.a., organ nie ma obowiązku precyzyjnego ustalania kręgu stron postepowania. Ustawodawca zwolnił bowiem organy administracji publicznej od obowiązku doręczania pism w trybie art. 39 Kpa, mając na względzie potrzebę uproszczenia procedury w określonego rodzaju sprawach. Sąd podniósł, że nie bez znaczenia pozostaje również argument pragmatyczny, podnoszony na gruncie art. 49 k.p.a. zwłaszcza w przypadku tzw. inwestycji liniowych oraz innych, w których liczba potencjalnych uczestników postępowania jest znaczna. Mianowicie, trudno sobie wyobrazić sytuację, gdy przy tego rodzaju inwestycjach organ miałby ustalić i wymienić w decyzji wszystkie strony postępowania. Takie działanie byłoby niemożliwe już z racji tego, że w toku postępowania administracyjnego nieprzerwanie zmieniałby się krąg stron - choćby przez obrót nieruchomościami na rynku, czy w wyniku dziedziczenia. Wówczas, w przypadku stron idących niekiedy w tysiące, prowadzone z ich udziałem postępowania administracyjne praktycznie nigdy nie mogłoby zakończyć się w sposób prawidłowy (por. wyrok WSA w Warszawie z 7 października 2011 r., IV SA/Wa 887/11, CBOSA).

W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Sądu, słusznie przyjął Minister Infrastruktury i Rozwoju w zaskarżonym rozstrzygnięciu, że wystosowanie przez Wójta Gminy K. pisemnych zawiadomień do stron niebędących właścicielami lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości położonych na obszarze realizacji inwestycji, było w świetle art. 53 ust. 1 u.p.z.p. działaniem nieprawidłowym, zaś błędne działania organu orzekającego w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie mogą stanowić usprawiedliwienia przekroczenia 65-dniowego terminu na wydanie decyzji. Zatem okoliczności wskazane przez skarżącego, takie jak oczekiwanie na zwrotne potwierdzenia odbioru pism adresowanych do osób zamieszkujących za granicą, czy ustalenie aktualnego adresu uczestnika postepowania, nie mogły być uznane za uzasadnione przeszkody w załatwieniu sprawy w terminie.

Ponadto należy wskazać, że w rozpatrywanej sprawie, Wójt Gminy K. nawet pozostając w błędnym przekonaniu o konieczności pisemnego doręczenia ww. osobom pism i orzeczeń, powinien przy pierwszej czynności (zawiadomieniu o wszczęciu postepowania) pouczyć ich o treści art. 40 § 4, § 5 i art. 41 Kpa, tj. o obowiązku osoby zamieszkałej za granicą wskazania w kraju pełnomocnika do doręczeń i konsekwencjach zaniechania dokonania tej czynności oraz o obowiązku zawiadomienia organu o każdej zmianie swego adresu i skutkach niewykonania tego obowiązku.

Podsumowując, Sąd stwierdza, ze Minister Infrastruktury i Rozwoju po wnikliwym przeanalizowaniu sprawy, w tym zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu, zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 592/15, prawidłowo stwierdził, że trudności przy doręczaniu pism, na które powołuje się skarżący, nie usprawiedliwiają opóźnienia w wydaniu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, uzasadniając swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 Kpa. Tym samym nie mają usprawiedliwionych podstaw zarzuty naruszenia prawa procesowego (art. 7, 10 Kpa) i materialnego (art. 51 ust. 1, ust. 2c, art. 53 u.p.z.p.), podnoszone w skardze.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.