Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 159/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9a ust. 1, art. 9 ust. 2d, art. 9a ust. 4, art. 10 ust. 7
journal: Dz.U. 2015 poz 149
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Wałejko Sędziowie WSA Monika Kazubińska-Kręcisz (sprawozdawca) WSA Andrzej Niezgoda Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 września 2016 r. sprawy ze skargi P. Z. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu dotacji celowej za współfinansowanie kosztów funkcjonowania Powiatowego Urzędu Pracy oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Lu 159/16

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania Starosty [...] z dnia [...] od decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...], [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania Powiatu Z. wobec Miasta Z. z tytułu dotacji celowej na współfinansowanie kosztów funkcjonowania Powiatowego Urzędu Pracy w Z. w pierwszym półroczu 2015r. na łączną kwotę [...]zł, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wskazano, że decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Z. określił wysokość zobowiązania Powiatu Z. wobec Miasta Z. z tytułu dotacji celowej na współfinansowanie kosztów funkcjonowania Powiatowego Urzędu Pracy w Z. w pierwszym półroczu 2015 roku.

Od powyższej decyzji Starosta Z. złożył odwołanie. Zarzucił naruszenie przepisów art. 60, 61 ust. 1 pkt 2 i art. 67 ustawy o finansach publicznych poprzez ich niewłaściwe zastosowanie do należności o charakterze cywilnoprawnym oraz naruszenie art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego polegające na tym, że w decyzji nie oznaczono strony postępowania i nie wskazano siedziby adresata decyzji.

Wojewoda nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. Jako podstawę materialnoprawną wydania decyzji wskazał przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (jednolity tekst: Dz. U. z 2015 r., poz. 149, z późn. zm.), m.in. art. 9a ust. 4 ustawy.

Zgodnie z art. 9a ust. 1 tej ustawy powiatowy urząd pracy realizujący zadania, o których mowa w art. 9 ust. 1, obejmujący obszarem swojego działania kilka powiatów, jest współfinansowany z budżetów tych powiatów. Z art. 9a ust. 3 wynika, że powiaty dotujące oraz powiaty prowadzące zawierają dwustronne porozumienia określające wysokość, terminy i zasady przekazywania dotacji celowej na współfinansowanie kosztów funkcjonowania powiatowego urzędu pracy z uwzględnieniem zmniejszenia dotacji o kwotę refundacji ze środków Funduszu Pracy, o której mowa w art. 9 ust. 2d, na realizację przez powiat prowadzący projektów współfinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Pracy dotyczących powiatu dotującego. Zgodnie natomiast z art. 9a ust. 4, w przypadku niezawarcia porozumienia, o którym mowa w ust. 3, wysokość roszczenia przysługującego powiatowi prowadzącemu jest ustalana jako udział w całości poniesionych kosztów, w tym inwestycji i zakupów inwestycyjnych, równy ilorazowi liczby mieszkańców z terenu powiatu dotującego do łącznej liczby mieszkańców z całego obszaru działania powiatowego urzędu pracy, według stanu na koniec roku poprzedzającego rok budżetowy, w którym koszty zostały poniesione - pomniejszony o kwotę refundacji, o której mowa w art. 9 ust. 2d, na realizację przez powiat prowadzący projektów współfinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Pracy dotyczących powiatu dotującego. W myśl art. 9 ust. 2 d ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, starosta może przeznaczyć środki Funduszu Pracy, w ramach kwoty przyznanej na finansowanie innych fakultatywnych zadań realizowanych przez powiatowe urzędy pracy, na finansowanie kosztów zarządzania realizowanymi projektami współfinansowanymi z Europejskiego Funduszu Społecznego (...).

Organ podkreślił, że w niniejszej sprawie nie doszło do zawarcia porozumienia pomiędzy Powiatem Z. i M. Z.. Powiat Z. miał możliwość czynnego udziału w postępowaniu, od zawiadomienia z dnia [...] o wszczęciu postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania wobec Miasta Z. z tytułu dotacji celowej na współfinansowanie kosztów funkcjonowania Powiatowego Urzędu Pracy w Z. w I półroczu 2015 roku oraz od zawiadomienia z dnia [...] o jego zakończeniu, ale nie wypowiedział się co zgłoszonych żądań i zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie.

W tych okolicznościach na podstawie art. 9a ust. 4 ustawy Prezydent Miasta Z. zasadnie wydał decyzję, w której określił wysokość zobowiązania Powiatu Z. wobec Miasta Z. z tytułu dotacji celowej na współfinansowanie kosztów funkcjonowania Powiatowego Urzędu Pracy w Z. w pierwszym półroczu 2015 roku na kwotę [...]zł.

W. świadczenia przysługującego M. Z. została wyliczona w oparciu o poniesione koszty przez Powiatowy Urząd Pracy w Z. na dzień 30.06.2015r. (zgodnie ze sprawozdaniem z wykonania planu wydatków budżetowych samorządowej jednostki budżetowej/jednostki samorządu terytorialnego za okres sprawozdawczy od początku 2015 roku do dnia 30 czerwca 2015 roku wydatki wyniosły [...] zł). Według danych Głównego Urzędu Statystycznego na dzień 31 grudnia 2014 r. liczba ludności powiatu z. stanowiła [...], a liczba ludności Miasta Z. [...], tj. ogółem [...]. Zatem wskaźnik procentowy ludności dla Powiatu Z. wynosił 62,58 %, dla Miasta Z. 37,42%. W świetle powyższego organ ustalił wysokość należnej dotacji na kwotę [...]zł. ([...] zł x 62,58%). Koszty poniesione przez Powiatowy Urząd Pracy w Z. na dzień 30.06.2015r. zostały pomniejszone o kwotę refundacji, o której mowa w art. 9 ust. 2d na realizację przez powiat prowadzący projektów współfinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Pracy dotyczących powiatu dotującego (na dzień 30 czerwca 2015 rok kwota refundacji wynosiła [...] zł). Uwzględniając wskaźnik procentowy ludności dla Powiatu Z. , kwota refundacji pomniejszająca poniesione koszty stanowiła [...] zł. ([...] zł. x [...] zł.) Po odliczeniu kwoty refundacji na realizację ww. projektów dotyczących Powiatu Z. , tj. kwoty [...]zł., wysokość dotacji ustalona przez organ wyniosła kwotę [...]zł. ([...] zł – [...] zł.).

Wojewoda podkreślił, w kontekście stawianych w odwołaniu zarzutów, że w rozpatrywanej sprawie zapadło orzeczenie Sądu Okręgowego w Z. I Wydziału Cywilnego z dnia [...] sierpnia 2015 roku w sprawie sygn. akt [...] w którym Sąd odrzucił pozew złożony przez M. Z. przeciwko Skarbowi Państwa – Powiatowi Z. o zapłatę powyższej należności z tej przyczyny, że sprawa nie należy do cywilnej drogi sądowej.

Odpowiadając na zarzuty odwołania organ odwoławczy podkreślił także, że fakt, iż organ I instancji w podstawie prawnej decyzji wadliwie przytoczył oprócz art. 9a ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy również przepisy ustawy o finansach publicznych, nie stanowią podstawy do uchylenia decyzji.

Za niezasadny uznano też zarzut naruszenia art. 107 § 1 k.p.a., poprzez brak oznaczenia strony postępowania w decyzji.

Skargę na wskazaną decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] złożył Powiat Z. .

Zaskarżył decyzję w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 77 § 1, art. 80 i art. 156 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016r.poz. 23) - poprzez:

- niezebranie w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego,

- niedokonanie oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego,

- skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ustalenie wysokości dotacji celowej udzielonej przez Powiat Z. M. Z. na współfinansowanie kosztów funkcjonowania Powiatowego Urzędu Pracy w Z. w I półroczu 2015r. w kwocie [...]zł, tj. w wysokości wynikającej z projektu porozumienia w tej sprawie przekazanego M. Z. jako załącznik do pisma z dnia [...] stycznia 2015r.

W uzasadnieniu podkreślono, że w zaskarżonej decyzji nie uwzględniono wyliczenia i kalkulacji dotacji dla Miasta Z. przedstawionej w odwołaniu. Tymczasem Powiat zgłosił uwagi do wyliczenia tej kwoty już w odpowiedź na pozew w sprawie Sądu Okręgowego w Z. sygn. akt [...] Powiat przedstawił tam własną kalkulację dotacji dla Miasta Z. na 2015 rok.

Zdaniem skarżącego podstawą wyliczenia dotacji powinien być plan na rok budżetowy, a nie wykonanie wydatków Powiatowego Urzędu Pracy za 6 m-cy 2015r.

Skarżący wskazał, że powołany w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego przepis art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013r. poz. 885 z późn. zm.), dotyczy dochodów pobieranych przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe. Dotacja stanowi dochód osoby prawnej tj. Miasta Z., a nie jakiejkolwiek jednostki budżetowej. Zgodnie z przepisami art. 4 ust. 1 pkt 3 i pkt 11 ustawy z dnia 13 listopada 2003r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2015r. poz. 513, dochody uzyskiwane przez gminne jednostki budżetowe (pkt 3) oraz dotacje z budżetu innych jednostek samorządu terytorialnego (pkt 11), stanowią odrębne źródła dochodów własnych jednostek samorządu terytorialnego. Fakt ten wyklucza stosowanie w przedmiotowej sprawie przez M. Z. przepisów art. 60 pkt 7, art. 61 ust. 1 pkt 2 i art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych.

W skardze podkreślono nadto, że Prezydent Miasta Z. pominął fakt, że Powiat Z. w trakcie postępowania występował do Miasta Z. o podpisanie porozumienia w sprawie dotacji na kwotę [...]zł. W takiej sytuacji, po podpisaniu porozumienia, kwotą ewentualnego sporu byłaby różnica pomiędzy roszczeniem Miasta a kwotą dotacji proponowanej przez Powiat.

Skarżący zarzucił też, że decyzję wadliwie skierowano do Starosty [...], zamiast do Powiatu Z. . Starosta Z. nie jest stroną w niniejszym postępowaniu, nie składał też odwołania, jak błędnie stwierdził Wojewoda w decyzji z dnia [...] Wobec powyższego zdaniem skarżącego istnieje uzasadniona wątpliwość, czy decyzja wydana przez organ odwoławczy posiada moc prawną. Wojewoda, wydając decyzję naruszył zdaniem skarżącego dyspozycję art. 156 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016r. poz. 23).

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Poparł stanowisko prezentowane w decyzji. Podkreślił, że w związku ze sporem co do wysokości dotacji celowej na współfinansowanie kosztów funkcjonowania Powiatowego Urzędu Pracy w Z. na 2015 rok, prowadzone negocjacje nie doprowadziły do zawarcia porozumienia pomiędzy Powiatem Z. i M. Z. w trybie art. 9a ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W związku z powyższym w dniu [...] zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Powiat Z. zawiadomiony o wszczęciu postępowania miał możliwość czynnego w nim udziału, ale nie wypowiedział się co do rzetelności zgromadzonego materiału dowodowego i prawidłowości wyliczenia kwoty zobowiązania. Zdaniem organu wysokość zobowiązania Powiatu Z. wyliczona została prawidłowo, w sposób określony w art. 9a ust. 4 ustawy, w razie niezawarcia porozumienia, którym mowa w art. 9a ust. 3 ustawy. Przepis ten wyraźnie wskazuje, że wysokość roszczenia przysługującego powiatowi prowadzącemu jest ustalana jako udział w całości poniesionych kosztów, toteż niezasadne jest twierdzenie skarżącego, że podstawą wyliczenia powinien być plan na rok budżetowy, a nie wykonanie wydatków Powiatowego Urzędu Pracy za 6 miesięcy 2015 r. Proponowana przez Powiat Z. kwota dotacji na 2015 rok, wyliczona na podstawie planu wydatków, nie została zaakceptowana przez M. Z..

Organ nadto wskazał, że powołanie w podstawie prawnej decyzji Prezydenta Miasta Z. przepisów art. 60, 61 ust. 1 pkt 2 i art. 67 ustawy o finansach publicznych (jednolity tekst: Dz. U. z 2013 r. poz. 885, z późn. zm.) nie czyni decyzji wadliwą.

Organ podkreślił, że w myśl art. 10 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia, w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań wynikających z ustawy, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej:

1) organem właściwym jest starosta

2) organem wyższego stopnia jest wojewoda.

Treść decyzji określa zobowiązanie Powiatu Z. wobec Miasta Z., natomiast stronami postępowania są organy: Prezydent Miasta Z. i Starosta. Artykuł 5 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst: Dz. U. z 2016 r. poz. 23) stanowi, że organami administracji publicznej są organy jednostek samorządu terytorialnego. Dla powiatu tym organem jest starosta. Ponadto art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 roku o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1445 ze zmianami) wskazuje, że w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości powiatu decyzje wydaje starosta, chyba że przepisy szczególne przewidują wydawanie decyzji przez zarząd powiatu. Decyzja wydana została przez Prezydenta Miasta i w ocenie organu prawidłowo została skierowana do Starosty. Nadto odwołanie od decyzji złożone było przez Starostę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie naruszył prawo w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) (dalej; "p.p.s.a.") stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie oznaczonym treścią art. 134 p.p.s.a., Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Bezzasadne są w szczególności zarzuty dotyczące braku staranności organu w gromadzeniu materiału dowodowego, a tym samym wadliwości w dokonaniu ustaleń stanu faktycznego i jego niepełności. Sformułowany w tym zakresie w skardze zarzut dotyczy okoliczności, które w istocie były znane organowi, jednak w jego ocenie nie miały wpływu na rozstrzygnięcie. Chodzi tu przede wszystkim o propozycję złożoną w ramach negocjacji porozumienia przez Powiat Z. , jak też jego stanowisko prezentowane w sprawie cywilnej toczącej się pomiędzy Powiatem Z. i M. Z.. Okoliczności te potwierdzają jedynie stanowisko Prezydenta Miasta Z., iż pomiędzy podmiotami nie doszło do ustalenia zgodnych warunków współfinansowania Powiatowego Urzędu Pracy w Z. w pierwszym półroczu 2015 r. Skarżący, kwestionując prawidłowość wyliczenia wysokości dotacji, nie podważył jednocześnie dowodów (danych finansowych) przedstawionych przez organ. Zakwestionował natomiast metodologię wyliczenia należności wskazując, że podstawą dla ich dokonania "powinien być plan na rok budżetowy, a nie wykonanie wydatków". Nie jest to jednak okoliczność dowodząca zaniedbań dowodowych organu w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Okolicznością taką nie jest też błędne wskazanie w ramach podstawy prawnej decyzji art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. finansach publicznych. Przepis ten był bowiem jednym z tych, jakie przywołał organ, wskazując jednocześnie na właściwą podstawę decyzji. W tych okolicznościach powołanie wadliwego przepisu nie ma wpływu na rozstrzygnięcie i uzasadnienie decyzji ,tj. nie wpływa na ocenę o jej niezgodności prawem (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 sierpnia 2015 r., II SA/Wr 409/15, Lex nr 1799970).

Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest niewątpliwie wskazany przez organ przepis art. 9a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2015 r., poz. 149 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 9a ust. 1 tej ustawy powiatowy urząd pracy realizujący zadania, o których mowa w art. 9 ust. 1 ustawy, obejmujący obszarem swojego działania kilka powiatów, jest współfinansowany z budżetów tych powiatów. Powiat, którego jednostką organizacyjną jest powiatowy urząd pracy, o którym mowa w ust. 1, zwany dalej "powiatem prowadzącym", otrzymuje dotacje celowe na wydatki bieżące z budżetów innych powiatów, których zadania realizuje, zwanych dalej "powiatami dotującymi" (ust. 2 art. 9a). Dotacje takie mają charakter obligatoryjny, choć w ramach ustalenia ich wysokości priorytet ma wzajemne porozumienie stron. Powiaty dotujące oraz powiaty prowadzące zawierają bowiem dwustronne porozumienia, określające wysokość, terminy i zasady przekazywania dotacji celowej na współfinansowanie kosztów funkcjonowania powiatowego urzędu pracy, z uwzględnieniem zmniejszenia dotacji o kwotę refundacji ze środków Funduszu Pracy, o której mowa w art. 9 ust. 2d, na realizację przez powiat prowadzący projektów współfinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Pracy dotyczących powiatu dotującego (ust. 3 art. 9a).

W myśl ust. 4 art. 9a ustawy, w przypadku niezawarcia porozumienia, o którym mowa w ust. 3, wysokość roszczenia przysługującego powiatowi prowadzącemu jest ustalana jako udział w całości poniesionych kosztów, w tym inwestycji i zakupów inwestycyjnych, równy ilorazowi liczby mieszkańców z terenu powiatu dotującego do łącznej liczby mieszkańców z całego obszaru działania powiatowego urzędu pracy według stanu na koniec roku poprzedzającego rok budżetowy, w którym koszty zostały poniesione – pomniejszony o kwotę refundacji, o której mowa w art. 9 ust. 2d, na realizację przez powiat prowadzący projektów współfinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Pracy dotyczących powiatu dotującego.

W niniejszej sprawie niespornym jest, że pomiędzy powiatem prowadzącym i powiatem dotującym nie doszło do zawarcia porozumienia, o którym mowa w ustawie. Przedstawione przez skarżącego fakty świadczą wyłącznie o prowadzonych negocjacjach, które jednak nie przyniosły efektu w postaci aktu porozumienia administracyjnego. Porozumienie z założenia opiera się na dobrowolności decyzyjnej stron. Stąd też twierdzenie skarżącego, iż powiat prowadzący winien był zawrzeć porozumienie na warunkach proponowanych mu przez powiat dotujący, a dopiero następnie zgłaszać roszczenie uzupełniające (roszczenie o pozostałość), pozostaje w sprzeczności z założeniem omawianego uregulowania, w którym ustawodawca nie wprowadził instytucji "porozumienia częściowego". Bezzasadnym jest też twierdzenie skarżącego, iż w ramach wyliczenia wartości roszczenia powiatu prowadzącego zastosowano niewłaściwe mierniki i dane, skoro wprost wynikają one z ustawy (vide: zacytowany powyżej przepis). Organ słusznie zauważył, że dopiero wskutek poniesienia wydatków na realizację zadań ustawowych wobec mieszkańców powiatów nieuczestniczących w porozumieniu, powiat prowadzący uzyskuje roszczenie o ich zwrot. Dotacja ta zatem charakter refundacyjny i opiera się na rzeczywistych danych, a nie na planie budżetu na dany rok (vide: wyrok NSA z dnia 23 kwietnia2015 r., II GSK 1441/14, CBOSA).

W myśl art. 10 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań wynikających z ustawy, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej: 1) organem właściwym jest starosta; 2) organem wyższego stopnia jest wojewoda. Brzmienie tego przepisu wskazuje na to, iż także postępowania prowadzone na podstawie art. 9a ustawy o promocji zatrudnienia są postępowaniami administracyjnymi, albowiem brak jest odmiennej regulacji ustawowej co do tej kwestii. Wskazywane w art. 9a ust. 3 tej ustawy dwustronne porozumienia, stanowią porozumienia administracyjne. Na taki ich charakter wskazują okoliczności, iż stronami tych porozumień są jednostki samorządu terytorialnego będące jednostkami od siebie niezależnymi, na które w art. 9a ustawy o promocji zatrudnienia nałożony został obowiązek współfinansowania realizowanych zadań samorządu powiatu w zakresie polityki rynku pracy (por. Komentarz [...] Paluszkiewicz do art. 9a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy LEX 2011). Charakteru administracyjnego nie traci "roszczenie", o którym mowa w art. 9 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia. Brak jest bowiem zapisu ustawy, który wskazywałby na odmienny – cywilnoprawny charakter tego roszczenia i na właściwość sądów powszechnych w tej mierze, co zresztą w niniejszej sprawie zostało przesądzone przez sąd powszechny, który we wszczętej przez powiat prowadzący sprawie cywilnej stwierdził niedopuszczalność drogi sądowej i odrzucił pozew. Stąd też brak jest podstaw do podzielenia poglądu skarżącego, iż ocenie organu podlegało roszczenie o charakterze cywilnoprawnym, ze wszelkimi w tym względzie konsekwencjami wskazywanymi w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

Przepis art. 1 pkt 1 k.p.a. Kodeks postępowania administracyjnego normuje postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. Pojęcie sprawy indywidualnej oznacza konkretne określenie podmiotów będących stronami w sprawie i konkretne określenie sytuacji, w jakiej te podmioty się znajdują (por. Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz pod red. prof. zw. dr hab. [...] Wierzbowskiego i prof. nadzw. dr hab. [...] Witkowskiej 2.wydanie Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2013 str. 18). Nie ulega wątpliwości, iż orzekanie przez właściwy organ o roszczeniu wynikającym z art. 9a ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia pomiędzy powiatem prowadzącym i powiatem dotującym spełnia przesłanki konkretności, charakteryzujące pojęcie sprawy indywidualnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a. Wbrew twierdzeniu skarżącego decyzje obu organów spełniają też pozostałe cechy, tj. określono w nich zarówno adresata decyzji, jaki beneficjenta określonego w decyzji świadczenia. W tych warunkach wskazywana przez skarżącego wadliwość pozostaje bez wpływu na ważność decyzji. Decyzje organów obu instancji zostały prawidłowo doręczone ich adresatowi, który skutecznie podjął czynności zaskarżenia. Wprawdzie starosta nie jest samodzielnym organem i stroną w niniejszym postępowaniu, to jednak zgodnie z art. 34 ust.1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2015r. poz. 1445 ze zm.) ma on prawo do reprezentacji powiatu na zewnątrz. Oznacza to, że starosta był uprawniony do przyjęcia w imieniu powiatu korespondencji zawierającej decyzję. Przywoływane przez skarżącego przepisy ustawy o samorządzie powiatowym (jak też interpretujący je wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2007 r. sygn. akt VIII SA/Wa 192/07, Lex Nr 461369), dotyczą uprawnień decyzyjnych starosty, nie zaś prawa do reprezentacji. W art. 38 ust. 1 ustawy wskazano na uprawnienia starosty do wydania decyzji w sprawach indywidualnych z zakresu administracji publicznej, należących do właściwości powiatu, w ust. 2a tego przepisu- uprawnienie do podpisania decyzji zarządu powiatu. Natomiast wskazywany przez skarżącego przepis art. 48ust. 1 ustawy stanowi uregulowanie kompetencyjne do składania oświadczenia woli w sprawach majątkowych w imieniu powiatu. Decyzja organu skierowana do powiatu nie ma charakteru takiego oświadczenia, a zatem przywoływanie na uzasadnienie zarzutu skargi powyższego uregulowania jest bezpodstawne.

W tych okolicznościach w ocenie Sądu brak jest podstaw do uznania za zasadne zarzutów naruszenia przez organ przepisów art. 9a ustawy o promocji zatrudnienia , art. 7, 8, 9, 10 § 1 80, 29 i 107 k.p.a., jak również uznania zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej za dotknięte wadą nieważności wskazaną w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.

Z tych względów na podstawie art. 151 ppsa orzeczono jak w wyroku.