Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 280/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-08-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Kolejnictwo
Skarżony organ: Minister Transportu
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 2 pkt 5 i 14
journal: Dz.U. 2003 nr 86 poz 789
law: Ustawa z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym
article: art. 107 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2011 nr 227 poz 1367
law: Ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędziowie sędzia WSA Ewa Machlejd, sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia [...] grudnia 2014 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] sierpnia 2015 r.; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego na rzecz P.S.A. z siedzibą w W. kwotę 1481 (jeden tysiąc czterysta osiemdziesiąt jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Transportu Kolejowego decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. po rozpatrzeniu wniosku P. S.A. z siedzibą w W. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 9 ust. 1 pkt 1, art. 99 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 107 ust. 1 i 4 pkt 2 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 227, poz. 1367 ze zm.), zwanej dalej ustawą o przewozie towarów niebezpiecznych, oraz art. 13 ust. 2 pkt 5 i 14 ust. 4 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1594 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą o transporcie kolejowym.

W uzasadnieniu decyzji Prezes Urzędu Transportu Kolejowego wskazał, że dniach 16-19 grudnia 2013 r. przeprowadził kontrolę w P.S.A. Zakładzie Linii Kolejowych w T. W związku ze stwierdzonymi podczas kontroli nieprawidłowościami wszczął wobec P. S.A. z siedzibą w W. postępowanie administracyjne zakończone decyzją [...] sierpnia 2014 r., którą nałożył na P. S.A. z siedzibą w W. karę pieniężną w łącznej wysokości 6.600 zł, określając naruszenia polegające na:

1. sporządzeniu niezgodnie z wymaganiami planu zapewnienia bezpieczeństwa poprzez opracowanie w dniu 20 września 2010 r. "Planu zapewnienia bezpieczeństwa towarów niebezpiecznych wysokiego ryzyka w transporcie kolejowym" (PZB), w którym stwierdzono:

- brak przypisania specyficznego przydziału odpowiedzialności w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa w odniesieniu do zawiadowcy ds. inżynierii ruchu,

- niewykazania w wykazie towarów niebezpiecznych wysokiego ryzyka objętych planem T.",

- w załączniku nr 1 nie wyartykułowano listy osób zatrudnionych w biurze sekcji, którzy wykonują prace związane z przewozem towarów niebezpiecznych wysokiego ryzyka wraz z pisemnym potwierdzeniem powzięcia do wiadomości iż: a) informacje zawarte w PZB dotyczą bezpieczeństwa publicznego i mogą być udostępniane wyłącznie osobom upoważnionym lub uprawnionym organom kontrolnym; b) udostępnianie informacji innym osobom może spowodować użycie towarów niebezpiecznych niezgodnie z ich przeznaczeniem;

- wskazanie w załączniku nr 2 "Planu powiadamiania w trybie alarmowym o zaistniałych wypadkach i wydarzeniach kolejowych", obowiązków pracowników niewłaściwego Zakładu Linii Kolejowych P..

Ww. naruszenia wymagań Regulaminu dla międzynarodowego przewozu kolejami towarów niebezpiecznych (RID) będącego załącznikiem do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami z dnia 9 maja 1980 r. (Dz. U. z 2007 r. nr 100, poz. 674 ze zm.), pod pozycją 1. 1.10.3.2.2 lit a, b i h w związku z art. 4 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych wyczerpuje znamiona naruszenia określonego w załączniku ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych l.p. 5.6, jako sporządzenie niezgodnie z wymogami planu zapewnienia bezpieczeństwa - wobec czego, zdaniem organu, konieczne było za stwierdzone naruszenie nałożenie kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł.

2. dopuszczenie do pozostawienia środka transportu przeznaczonego do przewozu towarów niebezpiecznych bez wymaganego nadzoru – 2 wagonów z towarem niebezpiecznym wysokiego ryzyka (TWR) poprzez niedokonanie w Dzienniku ruchu wymaganej adnotacji "TWR" w odniesieniu do pociągu nr [...] relacji T.- H., w składzie którego znajdowały się 2 wagony załadowane towarem wysokiego ryzyka (TWR), co stanowiło naruszenie § 17 ust.7 pkt 7 Instrukcji o postępowaniu przy przewozie koleją towarów niebezpiecznych Ir-16 (Załącznik do zarządzenia Nr [...] Zarządu P. z dnia [...] listopada 2009 r.) w związku z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 lipca 2005 r. w sprawie ogólnych warunków prowadzenia ruchu kolejowego i sygnalizacji (Dz. U. Nr 172, poz. 1444 z późn. zm.) oraz pkt 1.9.5 Przepisów przewozu koleją towarów niebezpiecznych RID w związku z art. 4 i art. 12 ust. 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, wobec czego, zdaniem organu, konieczne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 1.600 zł; (2 x 800 zł).

Przedstawiając uzasadnienie prawne swojego rozstrzygnięcia, Prezes UTK wskazał odpowiednie przepisy ww. ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. W szczególności, organ podkreślił, że P. SA, jako uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych w rozumieniu ww. ustawy "ma obowiązek przedsięwziąć niezbędne środki bezpieczeństwa w celu zapobieżenia zagrożeniom dla osób, mienia i środowiska (...)". Ponadto, organ przywołał art. 107 ust. 1 ww. ustawy, stosownie do którego uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych, który narusza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 10.000 zł, z zastrzeżeniem art. 113 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych.

Odnosząc się do zarzuty skarżącej o braku podstawy prawnej do nałożenia pierwszej z nałożonych kar, która podnosiła we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że karze zgodnie z pozycją 5.6 załącznika do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych podlega niesporządzenie lub sporządzenie niezgodnie z wymaganiami planu ochrony/planu zapewnienia bezpieczeństwa, który podlega interpretacji łącznie z przepisem art. 107 ust. 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych i jest spełniona jedynie w przypadku naruszenia obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych (w tym wypadku RID), a nie przepisów wewnętrznych, organ wskazał, że przy ocenie zgodności z wymaganiami planu zapewnienia bezpieczeństwa kierował się przepisami RID, tj. 1.10.3.2.2 i właśnie tych przepisów naruszenie stwierdził a nie przepisów będących regulacjami wewnętrznymi strony skarżącej.

Prezes Urzędu Transportu Kolejowego podał, że nadzór nad przesyłkami towarów niebezpiecznych (w tym TWR) należy do podstawowych obowiązków uczestnika tych przewozów, a niedopełnienie go skutkuje nałożeniem kary. Dodał również, szczegółowa procedura odnosząca się do wyżej wspomnianego nadzoru może wynikać z regulacji wewnętrznych. Prezes UTK wskazał, że regulacje wewnętrzne i ich przestrzeganie są niezbędne, a wynika to z upoważnień zawartych w aktach wykonawczych Ministra właściwego ds. transportu.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną wyżej decyzję Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego wniosła P.S.A. w W., Zakład Linii Kolejowych w T. wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. w całości oraz o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego materiału dowodowego i bezpodstawne przyjęcie, iż sporządzony przez skarżącego plan bezpieczeństwa był niezgodny z wymaganiami, oraz że strona skarżąca dopuściła do pozostawienia środka transportu przeznaczonego do przewozu towarów niebezpiecznych bez wymaganego nadzoru;

- art. 107 ust. 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, iż może on stanowić podstawę do nałożenia kary administracyjnej za naruszenie obowiązku wynikającego z wewnętrznej, obowiązującej u skarżącej instrukcji [...], podczas gdy prawidłowa interpretacja wskazanego przepisu pozwala na przyjęcie, iż znajduje on zastosowanie wyłącznie w razie naruszenia przez przewoźnika obowiązków lub warunków wynikających w przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych.

Zdaniem strony skarżącej decyzja jest sprzeczna z prawem. Nie zgodziła się z oceną zgromadzonego materiału dowodowego i przyjęciem przez organ, iż w rzeczywistości doszło do naruszenia przepisów RID, poprzez sporządzenie planu zapewnienia bezpieczeństwa niezgodnie z wymaganiami. Skarżąca podkreśliła, że zgodnie z pozycją 5.6 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, karze podlega niesporządzenie lub sporządzenie niezgodnie z wymaganiami planu ochrony/planu zapewnienia bezpieczeństwa. Wskazana w załączniku do ustawy przesłanka nałożenia kary administracyjnej podlega interpretacji łącznie z przepisem art. 107 ust. 1 ustawy. Skarżąca podniosła, iż żadna ze stwierdzonych przez organ okoliczności faktycznych, które skłoniły organ administracji do wydania decyzji i wymierzenia kary w kwocie 5.000 złotych za niezgodne z wymaganiami sporządzenie planu bezpieczeństwa, nie stanowi w rzeczywistości naruszenia prawa w rozumieniu art. 107 ust. 1 ustawy.

Skarżąca podkreśliła, iż w 1.10.3.2 RID wobec uczestników przewozu towarów niebezpiecznych sformułowano obowiązek wprowadzenia i stosowania planu zapewnienia bezpieczeństwa, a także wskazano jego minimalną treść, tj. elementy, które w każdym planie zapewnienia bezpieczeństwa winny się znaleźć. Mając na uwadze powyższe oraz treść l.p. 5.6 załącznika do ustawy, przez sporządzenie planu zapewnienia bezpieczeństwa niezgodnie z wymaganiami, należy zatem rozumieć sporządzenie planu, który nie zawierałby wszystkich koniecznych elementów wymienionych w RID.

Zarzuciła organowi, że jest w błędzie uznając, że powyższe wymogi naruszyła, skoro nie ulega wątpliwości, iż od lat stosowany przez stronę plan zapewnienia bezpieczeństwa spełnia wymogi wynikające i przepisów RID, ponieważ zawiera wszystkie elementy konieczne tam wskazane. Niezasadny jest w związku z powyższym zarzut ze strony organu, że naruszone zostały 1.10.3.2.2 lit. a), b), h) RID, ponieważ plan zapewnienia bezpieczeństwa obowiązujący w Spółce P.zawiera wszystkie wskazane elementy tj. specyficzny przydział odpowiedzialności, w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa, osobom posiadającym kompetencje, kwalifikacje i wymagane uprawnienia oraz wykaz towarów niebezpiecznych objętych planem, a także działania mające na celu zapewnienie, że rozpowszechnianie informacji dotyczących przebiegu przewozu ograniczone jest do tych, którym ta informacja jest konieczna. Dopiero brak któregoś z elementów wymaganego postanowieniami RID mógłby stanowić podstawę do nałożenia kary administracyjnej. Zdaniem skarżącej, o tym, iż uchybienia wskazane w decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. powinny stanowić wnioski pokontrolne, a nie podstawę do wymierzenia kary pieniężnej, świadczy m.in. stanowisko organu, iż brak wykazu osób wykonujących pracę związaną z przewozem TWR z pisemnym potwierdzeniem powzięcia przekazu, iż wskazane informacje mogą być udostępniane osobom upoważnionym, a udostępnienie informacji innym osobom może spowodować użycie TWR niezgodnie z ich przeznaczeniem, stanowi naruszenie przepisu 1.10.3.2.2 lit h) RID.

Zdaniem skarżącej taki wniosek jest dowolny i zbyt daleko posunięty, gdyby wziąć pod uwagę treść tego przepisu RID. Wskazała, że brak jest w RID wymogu, aby powyższe miało mieć wyłącznie formę wskazaną przez organ. Analogiczną rolę do przedstawionej przez organ propozycji spełnia chociażby wyraźna adnotacja zawarta na stronie tytułowej planu, iż informacje zawarte w dokumencie nie mogą być ujawniane osobom nieuprawnionym ze wskazaniem ewentualnych konsekwencji naruszenia tego nakazu. Zdaniem skarżącej powyższe działanie (tj. wyraźna adnotacja umieszczona na stronie tytułowej planu) spełnia wymogi określone w RID.

W ocenie skarżącej całkowicie chybiony i sprzeczny z zebranym materiałem dowodowym jest zarzut, iż w załączniku nr 2 wskazane zostały obowiązki pracowników niewłaściwego Zakładu Linii Kolejowych P. Strona wskazała, iż Zakład Linii Kolejowych w G. nigdy nie stanowił odrębnej od skarżącej jednostki organizacyjnej, a jego zadania i sekcje zostały przejęte w z połączeniem dwóch jednostek organizacyjnych, nie posiadających odrębności podmiotowej,

w wyniku restrukturyzacji P.- tj. Zakładu Linii Kolejowych w G.

i T. Tym samym nie można przypisać stronie, iż plan zapewnienia bezpieczeństwa jest stosowany niewłaściwego kręgu podmiotów. Nie jest prawdziwe zdaniem skarżącej stwierdzenie, że pracownicy strony nie posiadali wiedzy

o wagonach z TWR w dniu 29 listopada 2013 r., a zatem przejazd wagonów z TWR nie podlegał właściwemu nadzorowi. Skarżąca podniosła, że brak wpisania w rubryce 9 Dziennika ruchu R146 informacji, że w składzie pociągu znajdują się wagony z TWR nie pozwala na wyciągnięcie wniosku, iż taki pociąg porusza się na trasie bez wymaganego nadzoru, ponieważ nadzór nad przejazdem pociągu z TWR na podstawie informacji zawartej także w elektronicznym Systemie Wspomagania Dyżurnego Ruchu, w którym każdy przejazd jest dodatkowo oznaczony odpowiednim kolorem i stosowna informacja jest wyświetlana wszystkim dyżurnym ruchu na trasie pociągu. Zatem w ocenie strony skarżącej ocena materiału dowodowego przez organ administracji publicznej także w tym zakresie była dowolna, a nie swobodna. Nadto skarżąca dodała, iż brak dokonania przedmiotowego wpisu w dzienniku ruchu był efektem braku dostarczenia na czas odpowiedniej informacji R7 od przewoźnika, czyli P.S.A.

Zdaniem strony skarżącej organ wydając zaskarżoną decyzję dopuścił się także naruszenia przepisów prawa materialnego, a to art. 107 ust. 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż może on stanowić podstawę do nałożenia kary administracyjnej za naruszenie obowiązku wynikającego z wewnętrznej, obowiązującej u skarżącego instrukcji Ir-16, podczas gdy prawidłowa interpretacja wskazanego przepisu pozwala na przyjęcie, iż znajduje on zastosowanie wyłącznie w razie naruszenia przez przewoźnika obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych.

Skarżąca podniosła także, iż kara pieniężna w kwocie 1.600 zł została nałożona za niedochowanie obowiązku, który jest przewidziany wyłącznie w Instrukcji Ir-16, która to z kolei jest aktem wewnętrznym, nie stanowiącym źródła prawa powszechnie obowiązującego (a tym bardziej ustawy lub umowy międzynarodowej) i została przyjęta przez skarżącą. Nie ma racji organ wskazując, że w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, tj. § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 lipca 2005 r. znajduje się podstawa prawna do określenia przez zarządców infrastruktury organizacji pracy oraz sposobu postępowania pracowników obsługi ruchowych posterunków technicznych; przepisach wewnętrznych, a zatem istnieją podstawy do nałożenia kary za naruszenie tych wymogów.

W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Transportu Kolejowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.).

Analizując skargę, w zakresie tak określonej kognicji, Sąd stwierdza, że zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa polegającym na błędnej wykładni prawa materialnego, tj. art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2011 r., Nr 227, poz. 1367 ze zm.).

Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest decyzja była Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Skarżąca kwestionuje zasadność nałożenia kar pieniężnych za stwierdzone naruszenia zarzucając organowi dokonanie błędnej wykładni art. 107 ust. 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych poprzez uznanie, że stanowią one naruszenia wynikające z tej ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych.

Sąd uznaje zasadność tak postawionego zarzutu.

Odnośnie pierwszego naruszenia dotyczącego planu zapewnienia bezpieczeństwa, stosownie do treści l.p. 5.6 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, za naruszenie podlegające karze pieniężnej w wysokości 5.000 zł uważa się niesporządzenie lub sporządzenie niezgodnie z wymaganiami planu ochrony/planu zapewnienia bezpieczeństwa. Zgodnie z 1.10.3.2.2 Regulaminu do międzynarodowego przewozu kolejami towarów niebezpiecznych (RID), stanowiącego załącznik C do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF), sporządzonej w B. dnia 9 maja 1980 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 100, poz. 674 i 675, z 2009 r. Nr 167, poz. 1318 oraz z 2011 r. Nr 137, poz. 804 i 805 wraz ze zm. obowiązującymi od dnia ich wejścia w życie w stosunku do Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszonymi we właściwy sposób):

Każdy plan zapewnienia bezpieczeństwa powinien zawierać co najmniej następujące elementy:

a) specyficzny przydział odpowiedzialności, w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa, osobom posiadającym kompetencje, kwalifikacje i wymagane uprawnienia;

b) wykaz towarów niebezpiecznych lub rodzajów towarów niebezpiecznych objętych planem;

h) działania mające na celu zapewnienie, że rozpowszechnianie informacji dotyczących przebiegu przewozu, zawartych w planie zapewnienia bezpieczeństwa, ograniczone jest tylko do tych, którym ta informacja jest konieczna. Te działania nie powinny wykluczać udostępniania informacji wymaganych w innych miejscach RID.

Ma rację skarżąca twierdząc, że zgodnie z pozycją 5.6 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, karze podlega niesporządzenie lub sporządzenie niezgodnie z wymaganiami planu ochrony/planu zapewnienia bezpieczeństwa. Wskazana w załączniku do ustawy przesłanka nałożenia kary administracyjnej podlega interpretacji łącznie z przepisem art. 107 ust. 1 ustawy. W 1.10.3.2 RID wobec uczestników przewozu towarów niebezpiecznych sformułowano obowiązek wprowadzenia i stosowania planu zapewnienia bezpieczeństwa, i wskazano jego minimalną treść, tj. elementy, które w każdym planie zapewnienia bezpieczeństwa winny się znaleźć. Mając na uwadze powyższe oraz treść l.p. 5.6 załącznika do ustawy, przez sporządzenie planu zapewnienia bezpieczeństwa niezgodnie z wymaganiami, należy zatem rozumieć sporządzenie planu, który nie zawierałby wszystkich koniecznych elementów wymienionych w RID. Dopiero brak któregoś z elementów wymaganego postanowieniami RID mógłby stanowić podstawę do nałożenia kary administracyjnej. Stwierdzone uchybienia nie podważają faktu, że skarżąca sporządziła plan zapewnienia bezpieczeństwa zawierający niezbędne elementy wymienione w RID, należy podzielić stanowisko skarżącej, że uchybienia wskazane w decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. powinny stanowić wnioski pokontrolne, a nie podstawę do wymierzenia kary pieniężnej.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 17 czerwca 2015 r. (sygn. akt II GSK 1129/14, II GSK 1235/14, II GSK 1612/14) przepis art. 107 ust. 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, zważywszy na jego jednoznaczną treść, zaliczyć należy do przepisów o charakterze represyjnym, co potwierdza również i to, że usytuowany on został w Rozdziale 9 wymienionej ustawy - "Kary". Charakter wymienionego przepisu powoduje, że podlega on wykładni ścisłej, co znajduje swoje potwierdzenie w ogólnych zasadach i dyrektywach interpretacji prawa.

Odnośnie drugiego naruszenia określonego jako dopuszczenie do pozostawienia środka transportu przeznaczonego do przewozu towarów niebezpiecznych bez wymaganego nadzoru – 2 wagonów z towarem niebezpiecznym wysokiego ryzyka (TWR) poprzez niedokonanie w Dzienniku ruchu wymaganej adnotacji "TWR" za które na skarżącą nałożono karę pieniężną w wysokości 1.600 zł; (2 x 800 zł), określenie deliktu administracyjnego nastąpiło w oparciu o akt prawa wewnętrznego, organ wskazał, że stanowi to naruszenie § 17 ust. 7 pkt 7 Instrukcji o postępowaniu przy przewozie koleją towarów niebezpiecznych Ir-16 (Załącznik do zarządzenia Nr 27/2009 Zarządu P. z dnia 3 listopada 2009 r.) w związku z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 lipca 2005 r. w sprawie ogólnych warunków prowadzenia ruchu kolejowego i sygnalizacji (Dz. U. Nr 172, poz. 1444 z późn. zm.). Przepis ten odsyła do przepisów wewnętrznych dookreślenie organizacji pracy oraz sposób postępowania pracowników obsługi ruchowych posterunków technicznych, naruszenie których organ traktuje jako naruszenie naruszenia wynikające ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyrokach, art. 17 ust. 7 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym, na podstawie którego zostało wydane ww. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 lipca 2005 r. stanowi, że minister właściwy do spraw transportu został zobowiązany i upoważniony zarazem do określenia, w drodze rozporządzenia, ogólnych warunków prowadzenia ruchu kolejowego i sygnalizacji, uwzględniając obowiązek opracowania przez zarządców, przewoźników kolejowych i użytkowników bocznic kolejowych szczegółowych przepisów wewnętrznych w tym zakresie. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, ani treść wymienionego przepisu ustawy, zwłaszcza zaś zawartych w nim wytycznych treściowych, ani też zakres normowania wydanego na jego podstawie rozporządzenia nie upoważniały do tego, aby wbrew wyraźnej dyspozycji art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. można było na podstawie wskazanego aktu wykonawczego podejmować opisane powyżej zabiegi "dookreślania" znamion przypisanego skarżącej spółce naruszenia.

Sąd powtarza za NSA, którego stanowisko w pełni podziela, że postanowienia § 17 ust. 5 Instrukcji Ir – 16, niezależnie od braku możliwości uznania ich za źródło i podstawę rekonstruowania (dookreślania) znamion przywołanego deliktu, w kontekście opisu naruszenia wymienionego pod lp. 5.6 załącznika do przywołanej ustawy wskazują na to, zwłaszcza, gdy uwzględnić w tej mierze treść regulacji zawartej w art. 12 ust. 1 przywołanej ustawy, że realizacja znamion omawianego deliktu administracyjnego stanowi zagadnienie odnoszące się ściśle do sfery faktów. Zachowaniem penalizowanym na gruncie omawianej regulacji jest bowiem "brak wymaganego nadzoru".

Mając powyższe na uwadze w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję I instancji. Pkt II. wyroku został orzeczony na podstawie art. 152 p.p.s.a, natomiast pkt III. na podstawie art. 200 p.p.s.a.