Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 674/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch (spr.) Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. P.-K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 września 2006 r., nr [[...]] w przedmiocie wykonania określonych obowiązków w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem 1/ uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 marca 2006 r., nr [[...]], 2/ orzeka, że wymienione w punkcie pierwszym wyroku decyzje nie mogą być wykonane, 3/ zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz K. P.-K. kwotę 755 (siedemset pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 3 stycznia 2003r. nr [[...]] Burmistrz Miasta zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla G. i P. L. budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [[...]] w J. przy ul. P.

Decyzją z dnia 17 września 2003r. nr [[...]] Wojewoda stwierdził nieważność powyższej decyzji z uwagi na fakt, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 14 listopada 2003r. nr [[...]].

Postanowieniem z dnia 10 lutego 2004r. nr [[...]] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budowie przedmiotowego budynku z uwagi na brak pozwolenia na budowę, zaś decyzją z dnia 20 lutego 2004r. nr [[...]] nałożył na G. i P. L. obowiązek sporządzenia i przedstawienia w terminie do dnia 30 sierpnia 2004r. projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych.

Decyzją z dnia 8 września 2004r. nr [[...]] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zatwierdził G. i P. L. projekt budowlany zamienny przedmiotowego budynku i zezwolił na wznowienie robót budowlanych, nakładając na inwestorów obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. W wyniku odwołań wniesionych przez K. P.-K. oraz M. K.-W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 6 grudnia 2004r. nr [[...]] uchylił powyższą decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Decyzją z dnia 31 stycznia 2005r. nr [[...]] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zatwierdził G. i P. L. projekt budowlany zamienny przedmiotowego budynku i zezwolił na wznowienie robót budowlanych, nakładając na inwestorów obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. W wyniku odwołania wniesionego przez K. P.-K. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 11 sierpnia 2005r. nr [[...]] uchylił powyższą decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Decyzją z dnia 12 października 2005r. nr [[...]] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał G. i P. L. rozbiórkę przedmiotowego budynku. W wyniku odwołania wniesionego przez G. i P. L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 14 lutego 2006r. nr [[...]] uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Decyzją z dnia 20 marca 2006r. nr [[...]] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 104 kpa stwierdził wykonanie obowiązku przez G. i P. L. poprzez wykonanie obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 lutego 2004r. nr [[...]] dostarczenia w terminie do dnia 30 sierpnia 2004r. projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane do spraw wszczętych a nie- zakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy niniejszej ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2-4. Zatem w prowadzonym postępowaniu stwierdzenie wykonania lub niewykonania nałożonego obowiązku musi być oparte na przepisie art. 51 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane, zgodnie z którym po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i wydaje decyzję o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo w przypadku niewykonania obowiązku – nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła K. P.-K. wnosząc o jej zmianę i orzeczenie na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane rozbiórki obiektu. Odwołująca się zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie art. 51 ust. 3 pkt 1 zamiast pkt 2 ustawy – Prawo budowlane oraz naruszenie przepisów postępowania art. 40 § 2 kpa, art. 6-10 kpa. Zdaniem odwołującej się stwierdzenie przez organ pierwszej instancji wykonania obowiązku dostarczenia projektu budowlanego zamiennego pozostaje w sprzeczności ze stanem faktycznym niniejszej sprawy. Wskazując na wady złożonego projektu budowlanego odwołująca się podniosła, że obowiązek wykonania i dostarczenia do dnia 30 sierpnia 2004r. projektu budowlanego zamiennego nie został w ogóle wykonany, albowiem żadna z wersji projektu nie spełnia wymogów nakładanych przepisami ustawy – Prawo budowlane. Ponadto odwołująca się podniosła, że decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 lutego 2006r. nie została doręczona zgodnie z art. 40 § 2 kpa pełnomocnikowi odwołującej się, czym organ odwoławczy pozbawił stronę możliwości poddania decyzji kontroli sądowej, co stanowiło naruszenie art. 6 i art. 10 kpa, a także art. 7, art. 8 i art. 9 kpa.

Decyzją z dnia 19 września 2006r. nr [[...]] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 51 ust. 3 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji. Odnosząc się do argumentów odwołania podniósł, iż wprawdzie doszło do uchybienia podczas doręczenia decyzji z dnia 14 lutego 2006r., jednakże została ona ponownie wysłana pełnomocnikowi odwołującej się w dniu 7 czerwca 2006r., zaś pełnomocnik odebrał ją w dniu 12 czerwca 2006r. Odnosząc się do pozostałych argumentów, organ odwoławczy stwierdził, że dotyczą one decyzji poprzedzających zaskarżoną decyzję i na obecnym etapie zaawansowania prowadzonego postępowania administracyjnego są bezprzedmiotowe.

Skargę na powyższa decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła K. P.-K., reprezentowana przez radcę prawnego. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zwrot kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 51 ust. 3 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane poprzez stwierdzenie wykonania obowiązku w dniu 20 marca 2006r., w sytuacji gdy termin na jego wykonanie bezskutecznie upłynął w dniu 30 sierpnia 2004r. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, w szczególności:

a) art. 7 i art. 77 § 1 kpa poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co w szczególności wyraża się brakiem analizy przedłożonej dokumentacji oraz nieuwzględnieniem treści obecnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

b) art. 10 § 1 kpa poprzez nie zapewnienie stronom czynnego udziału w postępowaniu, a w szczególności brak zawiadomienia stron przez organy o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów zgromadzonych w sprawie;

c) art. 12 § 1 w zw. z art. 6, art. 8 i art. 35 § 1 kpa poprzez naruszenie fundamentalnych zasad szybkości postępowania, zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, jak i zasady działania tych organów w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, o czym stanowi okoliczność wydania zaskarżonej decyzji po upływie 2 lat i 5 miesięcy od upływu terminu do złożenia projektu zamiennego i dwukrotnego uchylenia przez organ drugiej instancji decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z równoczesnym wskazaniem uchybień, jakie zawierał przedłożony projekt zamienny;

d) art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 11 kpa poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz brak wykazania faktów, które organ drugiej instancji uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa na których się oparł oraz brak merytorycznego odniesienia się organu drugiej instancji do zarzutów podniesionych w odwołaniu.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie wyjaśnił, na jakiej podstawie przyjął, ze inwestor skutecznie dochował terminu do złożenia żądanego projektu zamiennego oraz że projekt ten był zgodny z wymogami dotyczącymi treści i formy projektu budowlanego. Stwierdzenie organu odwoławczego o dochowaniu powyższego terminu było zdaniem skarżącej sprzeczne ze stanem faktycznym ustalonym w decyzjach Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego dnia 6 grudnia 2004r. nr [[...]] oraz z dnia 11 sierpnia 2005r. nr [[...]]. Zdaniem skarżącej wady złożonego projektu zamiennego oraz ich składania z uzupełnieniami po terminie oznaczały, że nakaz sporządzenia i dostarczenia do dnia 30 sierpnia 2004r. projektu budowlanego zamiennego nie został wykonany.

Ponadto skarżąca zarzuciła, że organy obu instancji nie wyjaśniły, czy złożony projekt zamienny jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co ma istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Uchybienie to stanowi rażące naruszenie zasad postępowania administracyjnego w zakresie postępowania dowodowego. W niniejszej sprawie organ nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego, a opierając się na wadliwie ustalonym stanie faktycznym dokonał wadliwej oceny prawnej.

W ocenie skarżącej organ z naruszeniem art. 107 § 3 kpa nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do kwestii terminu wykonania obowiązku i skuteczności działań ze strony inwestora w tym zakresie. Treść uzasadnienia nie daje obrazu postępowania, które jest przedmiotem rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, a sformułowania w niej użyte są nieprecyzyjne i niejasne. Organ nie ustosunkował się również do czasookresu pomiędzy dniem 30 sierpnia 2004r., a datą wydania decyzji organu pierwszej instancji, nie wskazując czy i jaki miał wpływ na rozstrzygnięcie, a jednocześnie w ogóle nie odniósł się do poszczególnych zarzutów odwołania, w którym zawarte było żądanie wydania nakazu rozbiórki w trybie art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane.

Kolejną istotną wadą zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu pierwszej instancji, było zdaniem skarżącej naruszenie zasady postępowania administracyjnego określonej w art. 10 § 1 kpa. Skarżąca podniosła, że w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające odstąpienie od tej zasady określone w art. 10 § 2 kpa. Naruszenie prawa strony do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, które to prawo stanowi jedną z gwarancji procesowych zasady czynnego udziału strony w postępowaniu uprawnia do uchylenia decyzji wydanej przez organ administracji.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Skarga wniesiona w rozpoznawanej sprawie podlegała uwzględnieniu, albowiem zaskarżona decyzja została wydana zarówno z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak i z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie należy wskazać, że w toku przedmiotowego postępowania administracyjnego nastąpiła zmiana przepisów prawnych mających zastosowanie w sprawie. Zgodnie z art. 1 pkt 21 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 93, poz. 888 ze zm.- dalej jako ustawa nowelizująca) art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm. – dalej jako ustawa - Prawo budowlane ) z dniem 31 maja 2004r. otrzymał nowe brzmienie. Ustawa nowelizująca przyjęła w art. 2 ust. 1 zasadę, że do spraw wszczętych, a niezakończonych przed dniem wejścia jej w życie, stosuje się przepisy tej ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2-4. Ponieważ postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej tj. przed dniem 31 maja 2004r. i do tego dnia nie zostało zakończone zastosowanie w niniejszej sprawie miały przepisy ustawy – Prawo budowlane w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą.

Organ pierwszej instancji za podstawę decyzji stwierdzającej wykonanie obowiązku błędnie przyjął przepis art. 51 ust. 3 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane. W myśl art. 51 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, i wydaje decyzję o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo w przypadku niewykonania obowiązku – nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Z treści cytowanego przepisu wynika, że reguluje on sposób postępowania właściwego organu w sytuacji, gdy na inwestora nałożony został obowiązek na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, a więc polegający na wykonaniu określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Przepisu art. 51 ust. 3 nie stosuje się natomiast w sytuacji, gdy na inwestora, jak w niniejszej sprawie, został nałożony obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego. W razie wykonania lub niewykonania obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego zastosowanie znajdują odpowiednio przepisy art. 51 ust. 4 i 5 ustawy – Prawo budowlane. Zgodnie z art. 51 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo – jeżeli budowa została zakończona – o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W myśl zaś art. 51 ust. 5 ustawy – Prawo budowlane w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. W niniejszej sprawie decyzją z dnia 20 lutego 2004r. nr [[...]] na inwestora został nałożony w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, a zatem w myśl cytowanych wyżej przepisów organ pierwszej instancji – stosownie do wyników sprawdzenia wykonania tego obowiązku powinien był wydać jedną z decyzji określonych w art. 51 ust. 4 i 5 ustawy – Prawo budowlane. Przepisy te nie dają natomiast podstawy do wydania decyzji o stwierdzeniu wykonania obowiązku. Decyzja organu pierwszej instancji oraz utrzymująca ją w mocy decyzja organu odwoławczego zostały zatem wydane z naruszeniem przepisu art. 51 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane przez jego niewłaściwe zastosowanie.

W świetle powyższych rozważań wskazać należy, że organy obu instancji błędnie stwierdziły w wydanych decyzjach, iż pomimo że przed wejściem w życie ustawy nowelizującej nałożone zostały na inwestora obowiązki w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane, to wobec obecnego brzmienia art. 51 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, stwierdzenie wykonania lub niewykonania obowiązku, winno być oparte na przepisie art. 51 ust. 3, nie zaś ust. 4, który ma obecnie zastosowanie wyłącznie do sytuacji wprowadzenia istotnych zmian do zatwierdzonego projektu budowlanego. Z akt administracyjnych wynika jednoznacznie, że projektowany budynek naruszał ustalenia określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 14 listopada 2002r., nr [[...]]. W decyzji powyższej ustalono, że inwestycja polegać miała na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, określając, iż pod zabudowę można przeznaczyć maksymalnie 33% powierzchni działki, podczas gdy inwestycja objęła budynek, który ewidentnie posiada charakter zabudowy pensjonatowej. Świadczą o tym niewielkie pokoje, w liczbie osiemnastu, zaprojektowane wraz z węzłami sanitarnymi. Projektowana inwestycja stanowi ponadto 25,3 % powierzchni działki, co mimo iż mieści się w dopuszczonym przez decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu współczynniku zabudowy dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, to jednak uznając, że posiada charakter pensjonatowy, nie spełnia wymogu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który dla zabudowy jednorodzinnej z pokojami gościnnymi i zabudowy pensjonatowej przeznaczał maksymalnie 20% powierzchni działki. Ponadto projekt nie uwzględniał miejsc postojowych. Jednocześnie projekt nie uwzględniał zapisu w w/w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, iż należy zachować istniejącą linię zabudowy od ul. P., albowiem przedmiotowy budynek nie spełnia jednakowej odległości pozostałych budynków od tej ulicy. Mając powyższe na uwadze należało uznać, że w niniejszej sprawie inwestor odstąpił od zatwierdzonego projektu budowlanego, zaś odstąpienie to miało charakter istotny, skoro w sposób znaczny modyfikuje sposób korzystania z projektowanego budynku. W związku z tym zastosowanie w niniejszej sprawie winny mieć przepisy art. 51 ust. 4 i 5 ustawy – Prawo budowlane, jako konsekwencja nałożenia na inwestora obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane w obecnie obowiązującym brzmieniu.

Organy obu instancji nie wyjaśniły w uzasadnieniach wydanych decyzji, na jakiej podstawie uznały, że inwestor dochował terminu do złożenia projektu budowlanego zamiennego. Z akt administracyjnych wynika, że inwestorzy po dokonaniu zmian w przedstawionym projekcie budowlanym zamiennym złożyli go ostatecznie w dniu 7 stycznia 2005r. Termin do sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego należy bowiem uznać za zachowany, gdy inwestor przedstawi w określonym przez właściwy organ terminie projekt sporządzony prawidłowo zgodnie z wymaganiami Prawa budowlanego oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Z uwagi na powyższe uznać należało, że projekt budowlany zamienny został przedstawiony przez inwestorów po upływie terminu określonego w decyzji nakładającej obowiązek jego przedstawienia. Ponadto organy obu instancji nie ustaliły, czy przedłożony przez inwestorów projekt budowlany zamienny pozostaje w zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Niesłusznie twierdzi organ odwoławczy, że badania zgodności projektu budowlanego zamiennego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zgodności projektu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi dokonuje organ architektoniczno-budowlany przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. W niniejszej sprawie zastosowanie znajdują przepisy art. 51 ust. 4 i 5 ustawy – Prawo budowlane. Zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane organem właściwym do wydawania decyzji na podstawie art. 51 ustawy – Prawo budowlane jest powiatowy inspektor nadzoru budowlanego. Zgodnie zaś z art. 37 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane rozpoczęcie albo wznowienie budowy w razie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę może nastąpić również po wydaniu decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych, o której mowa w art. 51 ust. 4.

Brak ustalenia okoliczności faktycznych będących przesłankami zastosowania przepisów prawa materialnego przez organy obu instancji stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Obowiązkiem organu administracji wynikającym z art. 7 kpa publicznej jest bowiem dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Konkretyzacją tego obowiązku jest wynikający z art. 77 § 1 kpa obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zaniechanie przez organ administracji publicznej podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza w sytuacji, gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwość decyzji.

Jednocześnie należało uznać, że organy obu instancji wydając decyzji w niniejszej sprawie naruszyły art. 107 § 1 i 3 kpa, albowiem w uzasadnieniach decyzji nie wskazały faktów, które uznały za udowodnione, dowodów na których się oparły, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Ponadto organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się tylko do jednego z zarzutów odwołania dotyczącego doręczenia decyzji z dnia 12 lutego 2006r. pełnomocnikowi skarżącej. Nie odniósł się natomiast merytorycznie do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, w szczególności zarzutu błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 51 ust. 3 pkt 1 zamiast pkt 2 ustawy – Prawo budowlane oraz zarzutów naruszenia przepisów art. 6-10 kpa. Podkreślić należy, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Przepis art. 138 kpa przyznaje organowi odwoławczemu kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w całości, co oznacza, że ma on obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony, również te podniesione w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji.

Słuszny był również zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa. Z akt administracyjnych wynika bowiem, że organy obu instancji nie dokonały zawiadomienia stron o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów zgromadzonych w sprawie. Organ administracji publicznej obowiązany jest zapewnić stronie możliwość realizacji prawa do zajęcia stanowiska wobec całości dowodów i żądań zawartych w aktach sprawy. Brak w aktach sprawy końcowego oświadczenia strony oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym jej prawie uzasadnia wniosek, że organ prowadzący postępowanie naruszył obowiązek ustalony w art. 10 § 1 kpa.

Zarzut naruszenia zasady szybkości postępowania określonej w art. 12 § 1 kpa i skonkretyzowanej w art. 35 § 1 kpa nie mógł zostać uwzględniony, albowiem ewentualna zwłoka w załatwieniu sprawy nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji przez Sąd. Zwłoka w rozstrzygnięciu sprawy może być zwalczana przez stronę skargą na bezczynność organu oraz może uzasadniać odpowiedzialność organu administracji publicznej za zwłokę z powodu szkody wyrządzonej stronie, lub też może powodować pociągnięcie pracownika organu do odpowiedzialności za naruszenie obowiązków służbowych, ale nie może stanowić podstawy zarzutu wadliwości samej decyzji.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy administracji przeprowadzą postępowanie administracyjne zgodnie z wymogami określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego, a w szczególności dokonają dokładnych ustaleń faktycznych na podstawie całokształtu rzetelnie zgromadzonego materiału dowodowego, a następnie bez zbędnej zwłoki, odnosząc się do wszystkich żądań podnoszonych przez strony postępowania, dokonają rozstrzygnięcia w oparciu o właściwe przepisy prawa materialnego, z uwzględnieniem wykładni wskazanej w niniejszym uzasadnieniu. Ponadto, organy winny mieć na względzie, iż przed wydaniem decyzji w sprawie obowiązane są, stosownie do art. 10 § 1 kpa, do umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów zgromadzonych w sprawie.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd w punkcie drugim sentencji wyroku orzekł, że zaskarżona decyzji oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie mogą być wykonane.

Sąd, na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) w punkcie trzecim sentencji wyroku, zasądził od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej kwotę 755 zł tytułem zwrotu poniesionych przez skarżącą kosztów postępowania, w tym wpisu sądowego w kwocie 500 zł, kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 240 zł oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 15 zł.