Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 12/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2010-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art 4, art 5, art 21 §1, art 122 , art 125, art 128, art 201 §1 pkt 2, art 217 §2, art 247 §1 pkt3
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art 6 ust 7 i 9
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art 15
journal: Dz.U. 1994 nr 79 poz 363
law: Ustawa z dnia 10 czerwca 1994 r. o zagospodarowaniu nieruchomości Skarbu Państwa przejętych od wojsk Federacji Rosyjskiej.
article: art 3 §2 pkt 2 , art 145 §1 pkt 1 lit a i lit c, art 152, art 200, art 205 §1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa, Sędziowie Sędzia NSA Zofia Przegalińska,, Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Protokolant Joanna Zienkowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 lutego 2010 r. sprawy ze skargi A. Spółka z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...], II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej Spółki kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Kolegium z dnia [...] r., , odmawiające stwierdzenia nieważności ostatecznego postanowienia tego organu z dnia [...], w przedmiocie zawieszenia postępowania podatkowego w sprawie zainicjowanej wnioskiem Spółki z o.o. o stwierdzenie nadpłaty

w podatku od nieruchomości za okres od maja 2003 r. do grudnia 2005 r.

Powyższe rozstrzygnięcie podjęte zostało w następującym stanie faktycznym:

Burmistrz Miasta i Gminy wydanym przez siebie postanowieniem z dnia [...] z urzędu zawiesił postępowanie podatkowe wywołane wnioskiem Spółki o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za okres od maja 2003 r. do grudnia 2005 r. Organ ten, uznając, że w sprawie zachodzi potrzeba rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd powszechny, jednocześnie wezwał Spółkę do wystąpienia do sądu o to rozstrzygnięcie (tj. "o rozstrzygnięcie, czy spółka wykonała warunki umowy z dnia 30.04.2003 roku zawartej z Gminą i tym samym jest zwolniona od obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości"). Nie zgadzając się z podjętym rozstrzygnięciem, Spółka złożyła zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego

, które ostatecznym postanowieniem z dnia [...]o utrzymaniu w mocy postanowienia Burmistrza.

Spółka nie wywiązała się z obowiązku nałożonego wskazanym powyżej wezwaniem, lecz wystąpiła z wnioskiem o podjęcie postępowania, kwestionując zasadność zawieszenia go. Burmistrz, po stwierdzeniu, że przyczyny zawieszenia nie ustały, postanowieniem z dnia

26 maja 2008 r., odmówił podjęcia postępowania. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, prawomocnym wyrokiem z dnia

14 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 553/08, oddalił zaś skargę Spółki na postanowienie Kolegium.

Spółka, pismem z dnia [...]r., wystąpiła z wnioskiem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności postanowienia tego organu z dnia [...] oraz poprzedzającego je postanowienia Burmistrza z dnia [...]r., z uwagi na wystąpienie przesłanki, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. W ocenie strony bowiem, organy podatkowe obu instancji rażąco naruszyły prawo, przez błędne przyjęcie, że w kognicji sądu powszechnego (w drodze powództwa o ustalenie) leży ocena zakresu wykonania umowy zawartej pomiędzy organem podatkowym (Burmistrzem) a podatnikiem (Spółką), na podstawie art. 15 ustawy o zagospodarowaniu nieruchomości Skarbu Państwa przejętych od wojsk Federacji Rosyjskiej, gdy tymczasem ocena ta powinna być dokonana w toku postępowania podatkowego przez organ podatkowy. Na poparcie swojego stanowiska Spółka przywołała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 stycznia 2009 r. o sygn. akt I SA/Sz 553/08.

Po rozpatrzeniu wniosku Spółki, postanowieniem z dnia [...]r., Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...]r., z uwagi na brak przesłanek nieważności, a w szczególności brak ustalenia, że nastąpiło rażące naruszenie prawa, na które wskazywała strona. Kolegium uznało bowiem, że treść postanowienia nie pozostaje w wyraźnej sprzeczności z treścią żadnego z przepisów prawa, oraz że strona nie wykazała, iż nastąpiło rażące naruszenie jakiegokolwiek przepisu prawa.

Spółka wniosła zażalenie na postanowienie Kolegium, w którym wskazała, że nastąpiło rażące naruszenie prawa, polegające na zawieszeniu postępowania pomimo braku przesłanek do zawieszenia, tj. mimo braku podstaw prawnych do przekazania sądowi powszechnemu do rozstrzygnięcia zagadnienia, które powinno być ocenione i rozpatrzone przez organ podatkowy w toku postępowania o stwierdzenie nadpłaty.

Kolegium, postanowieniem z dnia [...]r., orzekło o utrzymaniu w mocy postanowienia z dnia [...]r., podzielając zawarty w nim pogląd, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznego postanowienia jest postępowaniem nadzwyczajnym. Tym samym, nie przeradza się w postępowanie o charakterze merytorycznym, w którym należałoby zbadać na nowo wszystkie zarzuty strony w danej sprawie.

Przywołując treść art. 128 oraz art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy wskazał, że ponownie ocenił postanowienie Kolegium z dnia [...]r. i stwierdził, że nie jest ono dotknięte wadą nieważności. Brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia, że rozstrzygnięcie to w sposób ewidentny odbiega od obowiązującej normy prawnej, której wykładnia nie budzi wątpliwości. Do stwierdzenia oczywistej sprzeczności obowiązujących przepisów prawa z zaprezentowanym w decyzji rozstrzygnięciem, będącym wynikiem zastosowania tego prawa, nie wystarczy zaś samo niezadowolenie strony z rozstrzygnięcia, choćby niekorzystnego dla niej. Nie wystarczy również fakt, że dałoby się uzasadnić, przez odmienną interpretację tych samych przepisów prawa, inne, korzystniejsze dla strony rozstrzygnięcie. Istota tej sprzeczności bowiem nie zawiera się w końcowym efekcie stosowania prawa, lecz w samym sposobie interpretacji przepisów. Organ zaznaczył przy tym, że jakkolwiek Spółka wskazała na spełnienie, w jej opinii, przesłanki do stwierdzenia nieważności postanowienia Kolegium, którą jest wydanie go z rażącym naruszeniem prawa, to jednakże nie podała, w jaki sposób działania Kolegium stały się zaprzeczeniem treści obowiązującej regulacji prawnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Spółka zaskarżyła w całości postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego domagając się uchylenia zaskarżonego aktu oraz poprzedzającego ten akt postanowienia z dnia [...]r. Zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła naruszenie:

1) art. 247 § 1 pkt 3 w związku z art. 201 § 1 pkt 2 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej, przez przyjęcie, że w realiach niniejszej sprawy sąd powszechny jest władny rozstrzygnąć, czy Spółka wykonała postanowienia umowy zawartej z Miastem i Gminą, a więc dokonania ustaleń faktycznych w sprawie podatkowej, pomimo że ustalenia takie leżą

w zakresie kompetencji organu podatkowego;

2) art. 21 § 1 pkt 1, § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej w związku z art. 6 ust 9 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, przez nieuwzględnienie okoliczności, że wysokość zobowiązania podatkowego Spółki w podatku od nieruchomości za lata 2003-2005, z tytułu stanowiącej jej własność nieruchomości położonych w [...], wynika wprost ze złożonych przez skarżącą deklaracji podatkowych, wobec czego w postępowaniu o stwierdzenie nadpłaty nie istnieje wymagające rozstrzygnięcia zagadnienie wstępne;

3) art. 187 w związku z art. 120 i art. 123 Ordynacją podatkowa, przez przerzucenie na Spółkę ciężaru udowodnienia faktu, że nie ciąży na niej obowiązek podatkowy, i to w sytuacji uprzedniego wyegzekwowania przez Urząd Skarbowy na rzecz organu podatkowego pierwszej instancji kwoty [...]zł na podstawie wystawionych przez Burmistrza Gminy i Miasta tytułów egzekucyjnych, bez przeprowadzania przez ww. organ jakiegokolwiek postępowania podatkowego.

W uzasadnieniu skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie podnoszonych przez nią zarzutów.

Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło

o oddalenie skargi i wskazało, że podtrzymuje w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei, przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie nastąpiło naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.).

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia w powyżej określonych granicach, Sąd stwierdził naruszenie prawa uzasadniające wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno zaskarżonego postanowienia, jak i poprzedzającego je postanowienia z dnia 1 października 2009 r.

W pierwszym rzędzie należy wskazać, że zaskarżone postanowienie narusza art. 217 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: O.p). Stosownie do treści tego przepisu, postanowienie zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie

Należy podkreślić, że uzasadnienie rozstrzygnięcia organu pełni dla strony postępowania funkcję gwarancyjną. Dzięki niemu podatnik powinien móc odtworzyć tok rozumowania organu podatkowego, okoliczności, które organ wziął pod uwagę, ustalony stan faktyczny oraz przesłanki podjętego rozstrzygnięcia. Na tej podstawie podatnik może również ocenić, czy organ podatkowy zastosował właściwy przepis prawa.

W skarżonym orzeczeniu organ, poza przytoczeniem przepisu art. 247 § 1 O.p., wskazał jedynie, że brak jest podstaw do stwierdzenia, iż rozstrzygnięcie w sposób ewidentny odbiega od obowiązującej normy prawnej, której wykładnia nie budzi wątpliwości.

Organ nie odniósł się do argumentacji strony, zawartej w uzasadnieniu zażalenia a dotyczącej faktu rażącego naruszenia prawa, polegającego na zawieszeniu postępowania pomimo braku przesłanek do zawieszenia, tj. mimo braku podstaw prawnych do przekazania sądowi powszechnemu do rozstrzygnięcia zagadnienia, które powinno być ocenione i rozpatrzone przez organ podatkowy w toku postępowania o stwierdzenie nadpłaty.

W ocenie Sądu, uchybienie to miało istotny wpływ na wynik postępowania.

Podstawę prawną zaskarżonego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia stanowił art. 247

§ 1 pkt 3 O.p. Stosownie do tego przepisu, organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 219 O.p., przepis ten ma zastosowanie także do ostatecznych postanowień.

O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy stanowi ono szczególnie ciężkie naruszenie prawa, jest oczywiste przy niewątpliwym stanie prawnym i jest nie do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Natomiast postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia nie może prowadzić do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym. Postępowanie to ogranicza się do zbadania, czy kwestionowane postanowienie ostateczne jest dotknięta jedną

z kwalifikowanych wad, wymienionych enumeratywnie w art. 247 § 1 O.p., uzasadniających stwierdzenie jej nieważności. Z uwagi na szczególny charakter instytucji stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, stanowiącej wyjątek od zasady trwałości decyzji podatkowych (art. 128 O.p.), niedopuszczalne jest stosowanie rozszerzającej wykładni przepisów określających zastosowanie tego nadzwyczajnego środka.

W niniejszej sprawie zasadnym okazał się zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt 3 w związku z art. 201 § 1 pkt 2 oraz art. 122 O.p.

Wbrew stanowisku organu, skarżący wskazał na przepis, który w jego ocenie został rażąco naruszony przez organ, to jest art. 201 § 1 pkt 2 O.p.

Zgodnie z art. 201 § 1 pkt 2 O.p., organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji uzależnione jest od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Przez określenie zagadnienia wstępnego należy rozumieć pewną kwestię o charakterze otwartym (tzn. jeszcze nie przesądzoną), której treścią może być wypowiedź co do uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego albo inne jeszcze okoliczności mające znaczenie prawne (por. B. Graczyk, O niektórych zagadnieniach prejudycjalności

w orzecznictwie administracyjnym, Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Łódzkiego. Nauki Humanistyczno-Społeczne 1965, nr 38, s. 91.).

Z zagadnieniem wstępnym, zwanym też kwestią prejudycjalną, mamy do czynienia jedynie wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy podatkowej uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem kwestii prawnej. Nie powstaje zatem w przypadku, gdy na rozpatrzenie i wydanie decyzji podatkowej mogą mieć wpływ ustalenia faktyczne dokonane przez wskazany w przepisie inny organ lub sąd. Jeżeli "zagadnienie" wykazuje jedynie pośredni, luźny związek

z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego. Mogą wiązać się z nim określone skutki procesowe, ale powstanie takiego "zagadnienia" nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania podatkowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2003 r., sygn. akt I SA/Łd 970/2003, niepubl.).

Zagadnieniem wstępnym jest sytuacja, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego, zaś ocena tego zagadnienia wstępnego, gdyby ono samo w sobie mogło być przedmiotem odrębnego postępowania

(w oderwaniu od sprawy na tle której wystąpiło), należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie

w głównej sprawie (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 1997 r., sygn. akt I SA/Lu 1199/96, LEX nr 32663).

Poglądy co do zakresu pojęcia "zagadnienia wstępnego" zarówno w literaturze, jak

i w orzecznictwie są jednolite.

W sprawie niniejszej taka sytuacja nie zachodzi.

Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela wywody prawne i poglądy wyrażone w prawomocnym wyroku tutejszego Sądu z dnia 14 stycznia 2009 r. o sygn. akt I SA/Sz 553/08.

W myśl art. 170 P.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, które je wydał, lecz również inne sądy, inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Związanie prawomocnym wyrokiem może odnosić się do innych postępowań w zakresie, w jakim rozstrzyga określoną kwestię prawną, która ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w innej sprawie (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2005 r., sygn. akt II GSK 104/05, LEX nr 183637). Moc wiążąca orzeczenia, określona w art. 170 P.p.s.a., w odniesieniu do sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawa kształtuje się tak, jak stwierdzono

w prawomocnym orzeczeniu (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 listopada 2007 r., sygn. akt I SA/Bd 654/07, LEX nr 340393).

W świetle powyższego, zamieszczone w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzenie, że zawarte w uzasadnieniu wyroku tutejszego Sądu z dnia 14 stycznia 2009 r. "treści potraktować można jedynie jako nieuprawnione i bezpodstawne przedstawienie prywatnej opinii sędziów

w sprawie", uznać należy za niedopuszczalną ingerencję w treść ostatecznego rozstrzygnięcia Sądu.

Sąd zauważa, że do wydania przez organ podatkowy ostatecznego i prawomocnego postanowienia z dnia 4 października 2006 r. o zawieszeniu postępowania, wszczętego na skutek wniosku [...]o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości, doszło w następstwie przyjęcia przez ten organ, iż rozpatrzenie tej sprawy i wydanie decyzji uzależnione jest od rozstrzygnięcia przez sąd powszechny zagadnienia wstępnego, jakim jest istnienie obowiązku podatkowego tejże Spółki w okresie od 1 maja 2003 r. do 31 grudnia 2004 r. oraz w miesiącach od stycznia do października 2005 r.

W postanowieniu tym zobowiązano Spółkę do wystąpienia do sądu powszechnego o rozstrzygnięcie, czy "spółka wykonała warunki umowy z dnia 30.04.2003 roku zawartej z Gminą i tym samym jest zwolniona z obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości". Postanowienie to nie zawiera uzasadnienia.

Natomiast z uzasadnienia utrzymującego je w mocy postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego wynika, że oba te organy uznały, iż wspomniana umowa jest źródłem prawa Spółki do skorzystania ze zwolnienia podatkowego w podatku od nieruchomości w kontekście zapisów art. 15 ustawy z dnia z dnia 10 czerwca 1994 r. o zagospodarowaniu nieruchomości Skarbu Państwa przejętych od wojsk Federacji Rosyjskiej (Dz.U. Nr 79, poz. 363 ze zm.) i postanowień wynikających z uchwały Rady Miejskiej w sprawie zasad zawierania umów

z podmiotami zagospodarowującymi nieruchomości przejęte od wojsk Federacji Rosyjskiej.

W konsekwencji, w ocenie organu, to sąd powszechny jest organem wyłącznie uprawnionym do oceny tego, czy ze strony Spółki spełniony został umowny warunek zwolnienia podatkowego.

Stosownie do treści art. 4 O.p., obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, jako wynikająca z mocy ustawy podatkowej nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tej ustawie, jest obowiązkiem o charakterze publicznoprawnym, podobnie jak zobowiązaniem publicznoprawnym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz gminy tego podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonym w przepisach prawa podatkowego (art. 5 O.p.).

Jak wynika to z art. 21 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe powstaje bądź to z mocy samego prawa z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie takiego zobowiązania, jak ma to miejsce w przypadku zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w stosunku do podatników będących osobą prawną (art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych), bądź to z mocy decyzji organu podatkowego ustalającej wysokość tego zobowiązania z dniem jej doręczenia, jak ma to miejsce w przypadku takiegoż zobowiązania w stosunku do osób fizycznych (art. 6 ust. 7 ww. ustawy podatkowej). Ustalenie tego, czy określony obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości objęty jest zwolnieniem przedmiotowym lub podmiotowym, odbywa się zatem na etapie samoopodatkowania w przypadku podatników będących osobami prawnymi lub na etapie ustalania wysokości podatku przez organ podatkowy w przypadku podatników będących osobami fizycznymi, a także na etapie określania przez tenże organ wysokości zobowiązania w przypadku jego niewykonania przez pierwszą z tych kategorii podatników. Wynika z tego, że to nie sąd powszechny, lecz właściwy organ podatkowy jest organem mającym wyłączną kompetencję do oceny tego, czy w konkretnej sprawie zwolnienie podatkowe znajduje zastosowanie, źródłem tego zwolnienia jest bowiem zawsze przepis prawa publicznego, a nie prawa cywilnego.

Wbrew sugestiom wyrażonym we wskazanych wyżej ostatecznych postanowieniach zawieszających postępowanie w sprawie podatkowej, źródłem zwolnienia podatkowego, stanowiącego podstawę korekty deklaracji i żądania stwierdzenia nadpłaty, nie jest żaden stosunek cywilnoprawny będący wynikiem umownego porozumienia zawartego przez podatnika z gminą w sprawie tworzenia nowych miejsc pracy, lecz przepis prawa powszechnie obowiązującego, jaki zawarty został w ww. ustawie o zagospodarowaniu nieruchomości Skarbu Państwa przejętych od wojsk Federacji Rosyjskiej. Jakkolwiek przepis art. 15 tej ustawy, przewidujący zwolnienie m.in. od podatku od nieruchomości na okres trzech lat dla podmiotów zagospodarowujących zgodnie z umową wskazane w niej nieruchomości, zwolnienie to uzależnia od spełnienia warunków określonych w umowie o zagospodarowaniu (przyczynienie się znacznie do powstania nowych miejsc pracy albo poprawy stanu środowiska lub rozwoju infrastruktury technicznej i socjalnej), po porozumieniu z organem gminy, to w istocie źródłem tego zwolnienia jest sama ustawa, zaś umowa o zagospodarowanie nieruchomości określa jedynie warunki tego zwolnienia, których spełnienie o zwolnieniu podatkowym decyduje. Ocena tego, czy umowne warunki zwolnienia podatkowego, o którym stanowi przepis art. 15 ust. 1 ww. ustawy, zostały spełnione i, czy w konsekwencji tego, zwolnienie to znajduje zastosowanie wobec zagospodarowującego nieruchomość podatnika, należy nie do sądu powszechnego, jak to w rozpatrywanej sprawie przyjęte zostało przez organy podatkowe obu instancji, lecz do właściwego organu podatkowego, podlegając kontroli instancyjnej i, ostatecznie, sądowoadministracyjnej.

Mając na względzie powyższe, w ocenie Sądu, organ rażąco naruszył art. 201 § 1 pkt 2 O.p., albowiem rozpatrzenie sprawy w zakresie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za okres od maja 2003 r. do grudnia 2005 r. i wydanie decyzji nie jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Sąd, a w szczególności przez Sąd powszechny. Treść postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przywołanego przepisu prawa, i charakter tego naruszenia powoduje, że orzeczenie to nie może być akceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.

Zawieszenie postępowania z urzędu, w sytuacji baraku przesłanek określonych przepisem art. 201 O.p., którego konsekwencją jest naruszenie jednej z naczelnych zasad tego postępowania, tj. ograniczenie zasady szybkości oraz ciągłości postępowania podatkowego (art. 125 O.p.), stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 O.p.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy, stosownie do art. 153 P.p.s.a., zobowiązany jest do uwzględnienia przy orzekaniu przedstawionej w niniejszym uzasadnieniu oceny prawnej.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji. O niewykonywaniu zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a., zaś o kosztach postępowania - na podstawie art. 200 i 205 § 1 P.p.s.a.