Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 88/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 2  ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 132 poz 1115
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk Sędziowie Sędzia NSA Józef Kremis Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca) Protokolant Monika Mikołajczyk po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 30 listopada 2006 r. sprawy ze skargi M. F. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. F. stała się decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] Nr [...]), którą organ ten – powołując się na art. 12 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.) oraz § 8 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) i art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. – utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] Nr [...] (znak [...]) o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – zespołu wibracyjnego /poz. 22 załącznika do wskazanego rozporządzenia/.

W postępowaniu wyjaśniającym organy ustaliły, że M. F. pracował kolejno:

- od 1 września 1966 r. do 30 sierpnia 1969 r. w Państwowym Ośrodku Maszynowym w P. (zakład zlikwidowany), jako uczeń zawodu ślusarza;

- od 24 października 1969 r. do 25 kwietnia 1970 r. w Stoczni A (obecnie Stocznia B SA.), jako monter ślusarski wyposażenia okrętowego, w narażeniu na drgania mechaniczne o działaniu miejscowym na kończyny górne;

- od 11 lipca 1970 r. do 25 października 1970 r. w Zakładzie Gospodarki Mieszkaniowej w P. (obecnie C Sp. z o.o. w P.), na stanowisku kierowcy, bez narażenia na drgania mechaniczne;

- od 28 listopada 1973 r. do 27 grudnia 1973 r. w Wojewódzkim Przedsiębiorstwie Komunikacji Samochodowej w K., jako monter samochodowy, bez narażenia na drgania mechaniczne;

- od 27 lutego 1974 r. do 31 maja 1975 r. w Przedsiębiorstwie Państwowym D we W. (obecnie E S.A. we W.), jako pomocnik mechanika na statku, w narażeniu na drgania mechaniczne (brak wyników pomiarów z okresu zatrudnienia zainteresowanego);

- od 8 lipca 1975 r. do 15 listopada 1975 r. w Spółdzielni Kółek Rolniczych w P. z siedzibą w K. (zakład zlikwidowany), jako traktorzysta;

- od 12 grudnia 1975 r. do 31 stycznia 1978 r. w F S.A., na stanowiskach: ślusarz mechanik maszyn i urządzeń górniczych pod ziemią, operator ciężkich maszyn przodkowych pod ziemią, młodszy górnik pod ziemią (w narażeniu na drgania mechaniczne o działaniu ogólnym oraz miejscowym o wartościach przekraczających dopuszczalne normatywy higieniczne);

- od 21 marca 1978 r. do 30 kwietnia 1983 r. w G S.A. w K., na stanowiskach: górnik, górnik operator samojezdnych maszyn przodkowych pod ziemią, górnik strzałowy pod ziemią (w narażeniu na drgania mechaniczne o działaniu miejscowym i ogólnym);

- od 2 maja 1983 r. do 15 listopada 1985 r. w Przedsiębiorstwie Robót Instalacyjnych Budownictwa Ogólnego w L., jako monter instalacji sanitarnych (zakład zlikwidowany), w narażeniu na drgania mechaniczne o działaniu miejscowym o wartościach przekraczających dopuszczalne normatywy higieniczne;

- od 26 listopada 1985 r. do 31 maja 1997 r. w G S.A. w K., na stanowiskach: ślusarz hydraulik na powierzchni, ślusarz spawacz na powierzchni, ślusarz konserwator na powierzchni (bez narażenia na drgania mechaniczne);

- od 1 czerwca 1997 r. do nadal w H Sp. z o.o. w T., na stanowisku ślusarza, (od [...] przebywa na świadczeniu rehabilitacyjnym), w narażeniu na drgania miejscowe (0,99 NDN).

W związku ze zgłoszeniem podejrzenia choroby zawodowej – zespół wibracyjny u M. F., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. wszczął postępowania w tej sprawie i po uzyskaniu kart oceny narażenia zawodowego, skierował zainteresowanego na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej – zespół wibracyjny.

D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. Oddział w L. wydał w dniu [...] orzeczenie lekarskie nr [...]. Wskazano w nim, że M. F. pracując: w latach 1976 - 1983 w kopalniach miedzi pod ziemią jako górnik operator narażony był na wibrację miejscową i ogólną; od 1 czerwca 1997 r. do 1 września 2004 r. w H w T. jako ślusarz narażony był na wibracje przekazywaną na kończyny górne wielkości 0,99 NDN-u. W uzasadnieniu odnośnie choroby zawodowej stwierdzono, że "(...) Pacjent skarży się na występujące od kilku lat obrzęki dłoni, gorszą sprawność dłoni prawej, sinienie dłoni na mrozie, poza tym dolegliwości bólowe kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego oraz bóle bioder i kolan. Na podstawie wykonanych w tutejszym Ośrodku badań dodatkowych i konsultacji specjalistycznych rozpoznano u pacjenta chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa z dyskopatią szyjną i lędźwiową oraz chorobę zwyrodnieniową stawów biodrowych /szczególnie lewego/ i stawów kolanowych. Poza tym otyłość i nadciśnienie tętnicze. Wykonane trzykrotnie próby oziębieniowe termometrii skórnej nie wykazały zaburzeń w ukrwieniu dłoni co nie pozwala na rozpoznanie postaci naczyniowej zespołu wibracyjnego. Radiogramy kości dłoni i stawów łokciowych poza zmianami zwyrodnieniowymi nie wykazały zmian kostnych charakterystycznych dla postaci kostno-stawowej zespołu wibracyjnego. Konsultacja neurologiczna również nie wykazała charakterystycznych dla zawodowego narażenia na wibracje zmian w układzie nerwowym, a całość obrazu klinicznego nie pozwala wiązać zgłaszanej przez pacjenta dolegliwości z narażeniem zawodowym. Na podstawie analizy danych o narażeniu zawodowym, wywiadu od pacjenta oraz wyników badań dodatkowych i konsultacji specjalistycznych nie znaleziono podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wymienionej w punkcie 22 wykazu chorób zawodowych - zespół wibracyjny."

W trybie odwoławczym M. F. był badany w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., który w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] (nr [...]) stwierdził brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - zespołu wibracyjnego /poz. 22/. Instytut uzasadnił swoje stanowisko tym, iż (...) "W trakcie obecnej obserwacji klinicznej na podstawie danych z wywiadu i dostępnej dokumentacji lekarskiej, badania przedmiotowego internistycznego, neurologicznego, a także przy uwzględnieniu ujemnych wyników prób oziębieniowych, braku istotnych zaburzeń czucia wibracji w palestezjometrii, niecharakterystycznego obrazu kapilaroskopowego oraz badania ortopedycznego popartego oceną radiogramów układu kostno-stawowego kończyn górnych i kręgosłupa - nie znaleziono podstaw do rozpoznania u pacjenta zespołu wibracyjnego zarówno jego postaci kostno – stawowej, jak i naczyniowo – nerwowej. Dolegliwości ze strony układu ruchu są wynikiem samoistnych uogólnionych zmian zwyrodnieniowych i dyskopatycznych kręgosłupa oraz stawów obwodowych. Zmiany te nie figurują w wykazie chorób zawodowych".

Na podstawie powyższych orzeczeń lekarskich i w oparciu o wyniki przeprowadzonego dochodzenia epidemiologicznego w zakładach pracy zatrudniających zainteresowanego oraz po zawiadomieniu strony o zebraniu materiału dowodowego i o możliwości wypowiedzenia się co do tego materiału, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. decyzją z dnia [...] orzekł o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - zespołu wibracyjnego /poz. 22/ u M. F.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł M. F. nie zgadzając się z jej rozstrzygnięciem. Podniósł, że zmiany chorobowe nie mogą być samoistne skoro pracował 40 lat w narażeniu zawodowym na wibracje.

Przed wydaniem decyzji organ drugiej instancji zawiadomił stronę i osoby zainteresowane o zebranym materiale i możliwości złożenia wyjaśnień i żądań. Rozpatrując odwołanie Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. nie znalazł dostatecznych podstaw do weryfikacji pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia. Organ ten podkreślił, że do stwierdzenia przez Państwową Inspekcję Sanitarną choroby zawodowej spełnione muszą być jednocześnie, wynikające z definicji choroby zawodowej zawartej w § 2 ust. 1 i § 5 ust. 2 i ust. 3 powołanego wcześniej rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r., dwa warunki:

1. choroba musi być rozpoznana przez upoważnioną do tego placówkę służby zdrowia i znajdować się w wykazie chorób zawodowych;

2. choroba ta musi być wywołana czynnikami szkodliwymi znajdującymi się w środowisku pracy.

Tymczasem, zdaniem organu odwoławczego, w przypadku M. F., jak to wynika z orzeczeń lekarskich wystawionych przez uprawnione placówki służby zdrowia, nie znaleziono związku pomiędzy rozpoznanymi schorzeniami a wibracją ogólną lub miejscową, pomimo udokumentowanego narażenia na te czynniki szkodliwe w środowisku pracy. Zarówno D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. Oddział w L. jak i Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. orzekły o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej – zespołu wibracyjnego. Orzeczenia lekarskie obu placówek orzeczniczych są spójne, obiektywne i uzasadnione, spełniają zatem wymagania stawiane opiniom biegłych.

Zdaniem organu drugiej instancji, z medycznego punktu widzenia, choroba zawodowa - zespół wibracyjny (wymieniona w poz. 22 obowiązującego wykazu chorób zawodowych), może mieć postać: kostno-stawową, naczyniowo-nerwową lub mieszaną (zarówno kostno-stawową jak i naczyniowo-nerwową).

Postać kostno-stawowa zespołu wibracyjnego charakteryzuje się występowaniem radiologicznie uchwytnych zmian w kościach bądź stawach kończyn górnych. Dla tej postaci zespołu wibracyjnego najbardziej charakterystyczne są następujące zmiany radiologiczne: torbiele kostne, ograniczone rozrzedzenia struktury kostnej, poszerzenia i brzeżne zniekształcenia nasad kości promieniowej i łokciowej, spłaszczenie głowy kości promieniowej i brzeżne osteofity, nawarstwienia okostnowe na przednim brzegu kości ramiennej, zmiany zwyrodnieniowo-zniekształcające kości łódeczkowatej i księżycowatej oraz ogniskowe martwice. Do rozpoznania postaci kostno-stawowej zespołu wibracyjnego konieczne jest ujawnienie co najmniej kilku z wyżej wymienionych objawów i znaczny stopień ich zaawansowania, czego nie stwierdzono u zainteresowanego.

Z kolei, zdaniem organu, rozpoznanie postaci naczyniowo-nerwowej choroby opiera się na badaniu przedmiotowym i wynikach badań pomocniczych. W tym celu wykorzystuje się takie metody, jak próby oziębieniowe, termometrię skórną i kapilaroskopię. Badania wykonane u zainteresowanego nie ujawniły objawów charakterystycznych dla postaci naczyniowo-nerwowej zespołu wibracyjnego.

Natomiast stwierdzone u zainteresowanego schorzenia, to samoistne uogólnione zmiany zwyrodnieniowe i dyskopatyczne kręgosłupa (szyjnego i lędźwiowego) oraz stawów obwodowych: rąk, stawów łokciowych, barkowych, biodrowych i kolanowych, zdaniem organu, nie figurujące w wykazie choroby zawodowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu M. F. podniósł, że decyzja organu odwoławczego jest dla niego krzywdząca. Wskazał, że przez okres 39 lat pracował w różnych zakładach pracy w narażeniu na takie czynniki jak wibracje, zapylenie i hałas. Lekarz prowadzący stwierdził, że w chwili obecnej nie nadaje się do dalszej pracy zawodowej i czeka go operacja wymiany stawu biodrowego.

W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodatkowo podkreśliła, że sam fakt wieloletniej pracy w warunkach stwarzających ryzyko zachorowania na chorobę zawodową jest niewystarczający do stwierdzenia takiej choroby zawodowej u zainteresowanego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), w tym również na decyzje wydawane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c"). Godzi się dodatkowo podkreślić, iż – stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. – rozstrzygając w granicach sprawy, sąd nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną.

W ocenie Sądu, kwestionowanej decyzji nie można postawić skutecznego zarzutu sprzeczności z prawem w rozumieniu w art. 145 p.p.s.a., gdyż zaskarżone rozstrzygnięcie znajduje dostateczne podstawy w prawie materialnym, jego wydanie zaś poprzedziło niewadliwie przeprowadzone postępowanie administracyjne.

Na wstępie zwrócenia uwagi wymaga, iż kluczowe znaczenie dla postępowania ma należyte ustalenie stanu faktycznego – zgodnie z przepisami proceduralnymi – tylko bowiem w takim przypadku możliwe jest ustalenie zakresu praw i obowiązków strony takiego postępowania. Istotne jest przy tym, aby konieczne w sprawie ustalenia dotyczyły faktów prawotwórczych, a więc mających wpływ na załatwienie sprawy. Chodzi zatem o ustalenia dotyczące stanu faktycznego wyrażonego w normie prawnej.

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej u M. F. zostało rozpoczęte po rządami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Zatem przepisy zawarte w tym akcie znajdują zastosowanie w sprawie.

Według § 2 ust. 1 powyższego rozporządzenia Rady Ministrów, przy zgłaszaniu podejrzenia, rozpoznawaniu i stwierdzaniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Zgodnie z Wykazem chorób zawodowych - stanowiącym załącznik do powołanego rozporządzenia - do chorób zawodowych zalicza się zespół wibracyjny: 1) postać naczyniowo – nerwowa; 2) postać kostno – stawowa; 3) postać mieszana: naczyniowo – nerwowa i kostno stawowa (poz. 22).

W świetle powyższego w sprawie, przedmiotem której jest stwierdzenie choroby zawodowej, ustalenia wymaga: czy choroba mieści się w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do w/w rozporządzenia; czy choroba spowodowana została działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Oceniając działanie czynnika szkodliwego uwzględnić należy przy tym rodzaj, stopień i czas narażenia zawodowego jak i sposób wykonywania pracy (§ 2 ust. 2).

Jak wyżej powiedziano, ustalenia stanu faktycznego w powyższym, istotnym dla sprawy zakresie poczynione muszą być zgodnie z przepisami prawa procesowego. Po myśli art. 7 kpa, wyrażającego m.in. zasadę prawdy obiektywnej, organ orzekający winien podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W tym celu, stosownie do wymogów określonych przepisem art. 77 § 1 kpa, organ obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ocena tak zebranego materiału powinna być dokonana w granicach prawem przewidzianej swobody. Art. 80 kpa, wyrażający zasadę swobodnej oceny dowodów, obliguje przy tym organ administracyjny do przedstawienia poddającej się kontroli oceny dowodów ze wskazaniem (w uzasadnieniu rozstrzygnięcia - art.107 § 1 i § 3 kpa), jakie fakty uznał za udowodnione, dowodów na jakich się oparł w tym zakresie, przyczyn dla których dowodom tym dał wiarę.

Zgodnie z § 5 ust.1 wskazanego rozporządzenia Rady Ministrów, właściwym do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub braku podstaw do jej rozpoznania jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do orzekania w zakresie chorób zawodowych, zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 i 3. W szczególności, jak wynika z ust.2 pkt 1 jednostkami orzeczniczymi I stopnia są poradnie i oddziały chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy, zaś według § 5 ust. 3 pkt 1 jednostkami orzeczniczymi II stopnia są poradnie, oddziały i kliniki chorób zawodowych jednostek badawczo – rozwojowych w dziedzinie medycyny pracy.

Wskazane orzeczenia lekarskie, dotyczące rozpoznania choroby zawodowej, są opiniami w rozumieniu art. 84 § 1 kpa. Trafnie wskazuje się, że bez tych opinii, bądź sprzecznie z nimi, organ administracji nie może we własnym zakresie dokonywać rozpoznania choroby zawodowej ani nie może ustalać czy rozpoznane schorzenie mieści się w powoływanym wykazie. Nie oznacza to jednak zwolnienia organu z obowiązku dokonania oceny tej opinii, jako jednego z dowodów w sprawie, w granicach zakreślonych powołanym wyżej art. 80 kpa. Zasadne jest stwierdzenie, że opinia powinna - aby organ administracji mógł się na niej skutecznie oprzeć - zawierać wszechstronne uzasadnienie i wyjaśniać wątpliwości w sposób przekonujący.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy administracyjne obu instancji nie uchybiły przedstawionym wyżej wymogom proceduralnym.

Należy przede wszystkim zauważyć, że organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej zebrały w postępowaniu wyjaśniającym istotny do rozpatrzenia i załatwienia sprawy materiał dowodowy, na który składają się w szczególności orzeczenia medyczne dwóch specjalistycznych jednostek (D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W. Oddział w L., Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.), odnoszące się do rozpatrywanej jednostki chorobowej.

Dokumentacja zgromadzona w aktach sprawy stwarzała organom administracji dostateczne podstawy do przyjęcia, że orzeczenia lekarskie zostały wydane po gruntownych badaniach skarżącego i po uwzględnieniu innych dowodów istotnych w rozpoznawanym przypadku, co pozwalało przypisać takim orzeczeniom walory opinii biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. W opiniach jednostek medycyny pracy sformułowano bowiem jednoznaczne i poparte szczegółowymi badaniami wnioski o braku u skarżącego choroby zawodowej: zespół wibracyjny (poz. 22). Mając do dyspozycji specjalistyczne orzeczenia, bazujące na analizie badań medycznych, organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej mogły więc – bez naruszenia granic zakreślonych w art. 80 k.p.a. – ocenić te dowody i przyjąć je za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia w sprawie.

Podkreślić należy, że wskazanie w przepisach jednostek uprawnionych do stwierdzania choroby zawodowej powoduje, że gdy ich opinie nie stwierdzają istnienia choroby zawodowej, stanowisko strony o istnieniu takiej choroby nie poparte opiniami innych jednostek służby zdrowia spełniającymi żądane wymagania formalne nie może być uznawane za podstawę kwestionowania opinii podmiotów uprawnionych.

Niewadliwie przeprowadzone postępowanie wyjaśniające miało decydujący wpływ na materialnoprawne podstawy kwestionowanego rozstrzygnięcia. Według wskazanego już § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., przy zgłaszaniu podejrzenia, rozpoznawaniu i stwierdzaniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy.

Jeśli idzie o chorobę – zespół wibracyjny, to o jej zawodowej etiologii można mówić tylko wtedy, gdy wystąpi jej postać: naczyniowo – nerwowa; kostno – stawowa; mieszana (naczyniowo – nerwowa i kostno - stawowa (punkt 22 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do wymienionego rozporządzenia). Tymczasem, jak trafnie wskazał organ sanitarny, zebrany w sprawie materiał dowodowy wykluczył zawodowe źródło choroby skarżącego, skoro – przyjęte za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia – specjalistyczne badania nie wykazały istnienie u M. F. żadnej z postaci zespołu wibracyjnego. Stwierdzone u zainteresowanego schorzenia są samoistnymi uogólnionymi zmianami zwyrodnieniowymi i dyskopatycznymi kręgosłupa (szyjnego i lędźwiowego) oraz stawów obwodowych: rąk, stawów łokciowych, barkowych, biodrowych i kolanowych. Schorzenia te nie spełniają kryteriów choroby zawodowej zespołu wibracyjnego, przyjętych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.

Organy administracji nie uchybiły zatem także prawu materialnemu, wskazując na brak w rozpoznawanym przypadku określonej przez prawodawcę przesłanki uznania choroby za chorobę zawodową. Słusznie organ sanitarny wskazał, że nie każde schorzenia zwyrodnieniowe i dyskopatyczne, pozwala kwalifikować tę dolegliwość do kategorii choroby zawodowej.

Skoro wszczęte skargą M. F. postępowanie sądowe nie dało podstaw do postawienia organom Państwowej Inspekcji Sanitarnej zarzutu naruszenia prawa materialnego lub reguł postępowania administracyjnego, przeto – stosownie do dyspozycji art. 151 p.p.s.a. – należało orzec jak w sentencji wyroku.