Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SAB/Op 57/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2023-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
659
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 49 par. 1 , art. 52 par. 1-2, art. 53 par. 2b, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 37 par. 1 i par. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na Starostę Powiatu Kędzierzyńsko-Kozielskiego w przedmiocie przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie migracji danych do bazy Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

M. P. (zwany dalej także: "skarżącym") wniósł pismem z dnia 6 sierpnia 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na Starostę Powiatu Kędzierzyńsko-Kozielskiego (zwanego dalej: "organem") w przedmiocie przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie migracji danych do bazy Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. W skardze M. P. wskazał, że powodem jego skargi na przewlekłość jest 12 letnia nieuzasadniona zwłoka organu w dokonaniu migracji danych skarżącego z bazy Starostwa Powiatowego Kędzierzyn-Koźle do bazy CEPIK, w sprawie załatwienia prośby skarżącego znak [...] i domagał się orzeczenia:

- że organ dopuścił się znacznej przewlekłości postępowania,

- stwierdzenia, że przewlekłość organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

- przyznania skarżącemu kwoty pieniężnej w wysokości 20.000 zł,

- zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, z uwagi na brak środków finansowych.

Uzasadniając skargę M. P. podniósł, że w dniu 19 lutego 1998 r. złożył prośbę o wyrejestrowanie samochodu osobowego z powodu sprzedaży. Wprowadzenie bazy CEPIK z 200 4 r., nie spowodowało transferu danych i załatwienia prośby. W ocenie skarżącego dopiero interwencja Wojewody Opolskiego z dnia 25 listopada 2021 r., znak: [...], w dniu 29 listopada 2021 r. spowodowała rozpatrzenie prośby i wyrejestrowanie pojazdu.

Przedmiotowa skarga została zarejestrowana w tut. Sądzie pod sygn. akt II SAB/Op 57/22. Z kolei wobec sformułowanego w skardze wniosku o przyznanie prawa pomocy, wniosek ten został zarejestrowany pod sygn. akt II SPP/Op 56/22 i postanowieniem z dnia 23 grudnia 2022 r. odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy z uwagi na bezzasadność skargi.

Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z dnia 7 września 2022 r., skarżący został bowiem wezwany do wykazania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, że przed jej wniesieniem do tut. Sądu wyczerpał tryb z art. 37 K.p.a. i w tym celu o nadesłanie kopii ponaglenia wystosowanego do organu wyższego stopnia przed wniesieniem skargi wraz z dowodem potwierdzającym jego wniesienie (np. dowód nadania na poczcie lub prezentata z datą wpływu do organu).

Skarżący odpowiedział na wezwanie pismem procesowym z dnia 14 września 2022 r. (k-21 akt sądowych o sygn. II SAB/Op 57/22). Stwierdził w nim, że z powodu limitu bagażu 35 kg, nie mógł zabrać dokumentów z PUP K., a za pośrednictwem Dyrektora PUP przesyłał do Wojewody Opolskiego ponaglenie, na skutek którego Starosta wyrejestrował pojazd. Ponadto skarżący wniósł o polecenie organowi przesłania ww. ponaglenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania gruntownej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy jest niewątpliwe, że skarga nie może zostać uwzględniona. W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi z uwagi na niewyczerpanie trybu zaskarżenia.

Stosownie bowiem do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) - zwanej dalej: "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 53 § 2b P.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

Zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000), zwanej dalej "K.p.a." - stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). W myśl art. 37 § 3 K.p.a. ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia.

W przypadku zatem skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ wskazanym wyżej środkiem zaskarżenia jest ponaglenie, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. Z treści cytowanego art. 53 § 2b P.p.s.a. wynika także, że uprzednie złożenie ponaglenia stanowi niezbędny warunek skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

W sytuacji, gdy skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu, wskutek niezachowania wymogów formalnych, zgodnie z przepisem art. 49 § 1 P.p.s.a., wzywa się do ich uzupełnienia. Wobec tego skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi przez wykazanie, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, że przed jej wniesieniem wniósł ponaglenie do właściwego organu i w tym celu nadesłanie kopii ponaglenia wraz z dowodem potwierdzającym jego wniesienie (np. dowód nadania na poczcie lub prezentata z datą wpływu do organu). Siedmiodniowy termin do dokonania żądanej czynności upłynął w dniu 21 września 2022 r., wobec doręczenia wezwania w podanym przedmiocie w dniu 14 września 2022 r.

Skarżący nie wykazał jednak, aby skorzystał z opisanego wyżej trybu i złożył ponaglenie, o jakim mowa w art. 37 K.p.a. Skarżący nie wykonał też wezwania Sądu o nadesłanie wymaganego ponaglenia. Nie przesłał kopii ponaglenia wystosowanego do organu wyższego stopnia przed wniesieniem skargi. W piśmie z dnia 14 września 2022 r. wskazał jedynie, że składał za pośrednictwem Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w K. ponaglenie, które zostało następnie skierowane do Wojewody Opolskiego. Skarżący nie sprecyzował jednakże, jakiego postępowania ponaglenie to konkretnie dotyczy, a wręcz powstały dodatkowe wątpliwości skoro w niniejszej sprawie skarży przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę Powiatu Kędzierzyńsko-Kozielskiego. Sugeruje to, że ponaglenie było skierowane do innego organu niż skarżony w niniejszej sprawie. Dodatkowo dostrzec trzeba, że samo pismo z dnia 14 września 2022 r. przedłożone na żądanie Sądu, nie stanowi ponaglenia. Podkreślić przy tym należy, że rolą Sądu nie jest prowadzenie postępowania wyjaśniającego i zwracanie się w tym celu do organów o sprecyzowanie czy skarżący złożył ponaglenie przed wniesieniem skargi. To na skarżącym ciąży obowiązek dopełnienia wszystkich wymogów skargi.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności sytuację, gdy skarga została wniesiona z naruszeniem art. 52 § 1 P.p.s.a., tj. gdy skarżący złożył skargę pomimo niewyczerpania środków zaskarżenia, jakie służyły mu w administracyjnym toku instancji.

Skarga M. P., jako niedopuszczalna, podlega zatem odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.

W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł jak w sentencji.