Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 11/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 1 pkt 1, art. 57 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 234 poz 1694
law: Ustawa z dnia z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity
article: art. 3 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2009 r. sprawy ze skargi D. Y. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] października 2008r. Nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2008 r. Nr [...] orzekającą o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, obywatelowi C. D. Y.

Jako podstawę rozstrzygnięcia powołano treść art. 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006r. Nr 234 poz. 1694 z późn. zm.) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.).

W toku postępowania administracyjnego ustalono, iż dniu [...] marca 2008r. D. Y. obywatel C. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony motywując go sprawowaniem funkcji członka zarządu Z. Sp. z o.o. oraz prowadzeniem własnej działalności gospodarczej, którą zamierza rozszerzyć.

Cudzoziemiec przebywał ostatnio na terytorium RP na podstawie wizy pobytowej z terminem ważności do dnia [...] kwietnia 2008 r., ze względu na fakt wykonywania pracy legitymując się stosownymi zezwoleniami na pracę: na stanowisku prezesa zarządu "Z." Sp. z o.o. w O. ważnym do [...] kwietnia 2008r. oraz jako wiceprezes zarządu "D." Sp. z o.o w O. ważnym również do [...] kwietnia 2008r.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2008r. Nr [...] orzekł o odmowie udzielenia stronie wnioskowanego zezwolenia stwierdzając, iż cudzoziemiec nie udokumentował posiadania stosownych przyrzeczeń wydania zezwoleń na pracę, a tym samym faktu spełniania przesłanki z art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

W uzasadnieniu swego stanowiska organ I instancji stwierdził, że decyzją z [...] kwietnia 2008r. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu wniosku " D." spółki z o.o. w O. w sprawie przedłużenia zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium RP postanowił odmówić przedłużenia zezwolenia na pracę cudzoziemca w tej spółce. Ponadto do czasu wydania niniejszej decyzji nie zostało również zakończone postępowanie o przedłużenie zezwolenia na pracę cudzoziemca w Z. spółce z o.o. w O. Wnioskodawca, jak wskazał organ administracyjny, do dnia wydania decyzji nie przedstawił wymaganego przepisami prawa przyrzeczenia wydania zezwolenia na wykonywanie pracy, co stanowi w świetle art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach niezbędną przesłankę warunkującą udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Powyższe ustalenia uzasadniają, w ocenie Wojewody wydaną przez organ I instancji decyzję , co jak zostało podkreślone , w wydanym rozstrzygnięciu , nie pozbawia strony możliwości ubiegania się o takie zezwolenie w przyszłości, jeżeli spełniona zostanie którakolwiek przesłanka art. 53 ustawy o cudzoziemcach .

Od powyższego rozstrzygnięcia pełnomocnik strony wniósł odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców domagając się uchylenia wydanej przez organ I instancji decyzji i udzielenia D. Y. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Pełnomocnik zainteresowanego podkreślił, że decyzja Wojewody [...] o odmowie przedłużenia zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Polski została zaskarżona do Ministra Pracy i Polityki Społecznej, a sprawa jest w toku. Ponadto stwierdził, iż kontrola w D. Sp. z o.o., której efektem jest odmowa przedłużenia zezwolenia na pracę wnioskodawcy w w/w Spółce została przeprowadzona z naruszeniem prawa, a ustalenia pokontrolne zostały dokonane z rażącym naruszeniem prawa i nie zostały poparte rzetelnym materiałem dowodowym. W ocenie pełnomocnika strony zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem słusznego interesu strony i interesu społecznego.

Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego , w trakcie którego pełnomocnik cudzoziemca został wezwany do przedstawienia aktualnych przyrzeczeń wydania zezwoleń na pracę cudzoziemca w spółkach na terenie Polski oraz aktualnych umów o pracę cudzoziemca w tych firmach, z informacją iż złożone do sprawy zezwolenia na pracę obowiązywały do [...] kwietnia 2008r., Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] października 2008r. Nr [...] orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Wojewody [...].

Organ odwoławczy podzielił stanowisko Wojewody iż odwołujący się nie spełnia warunków określonych w art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, uzasadniających udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

W wydanej decyzji Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców powołując regulacje zawarte w art. 53 ust. 1pkt 1 i 2 oraz 53 ust. 4, a ponadto 53 b ust. 1pkt 1 i 2 ustawy z 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach ( Dz. U z 2006r. nr 234 poz. 1694 ze zm.) oraz postanowienia ustawy z 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wskazał po pierwsze, że wykonywanie pracy przez cudzoziemca oznacza zatrudnienie, wykonywanie innej pracy zarobkowej lub pełnienie funkcji w zarządach osób prawnych, które uzyskały wpis do rejestru przedsiębiorców na podstawie przepisów o Krajowym Rejestrze Sądowym¸ a po wtóre wykonywanie przez cudzoziemców pracy na terenie RP, według ogólnych zasad określonych w rozdziale 16 tej ustawy wymaga zezwolenia na pracę wydanego przez wojewodę właściwego ze względu na siedzibę pracodawcy. Dalej organ odwoławczy wskazał , że do dnia podjęcia przez niego decyzji cudzoziemiec nie udokumentował, iż wydane zostało przyrzeczenie wydania mu zezwolenia na pracę lub zezwolenie na pracę na terytorium RP ( dla Z. Sp. z o.o. lub D. Sp z o.o. ). Szef Urzędu nie uznał ponadto za zasadne przedłużania niniejszej sprawy do czasu rozpatrzenia przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej odwołania od decyzji Wojewody [...] o odmowie przedłużenia cudzoziemcowi zezwolenia na pracę na stanowisku wiceprezesa zarządu D. Sp. z o.o.

Organ odwoławczy ustalił również, że w dniu [...] lipca 2008r. cudzoziemiec sprzedał posiadane przez siebie udziały w H. Sp. z o.o. w O.

W tej sytuacji Szef Urzędu podkreślił, że zgodnie z art. 53 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach cudzoziemiec, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, wykonujący lub zamierzający wykonywać pracę w utworzonej przez siebie spółce komandytowej, spółce komandytowo-akcyjnej, spółce z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółce akcyjnej albo w takiej spółce, do której przystąpił lub objął bądź nabył jej udziały lub akcje, jest obowiązany wykazać, że działalność tej spółki spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 2. Wykonywaniem pracy jest również pełnienie funkcji w zarządach osób prawnych. Z powyższego wynika, że nieuzyskanie przyrzeczenia wydania zezwolenia na pracę musi skutkować odmową udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, albowiem w przypadku o którym mowa art. 53 ust. 4 tylko łączne spełnienie przez stronę obu przesłanek może stanowić podstawę do, udzielenia jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W tym stanie rzeczy w każdym takim przypadku, jeżeli cudzoziemiec nie uzyska wymaganego przyrzeczenia niecelowe jest dalsze prowadzenie postępowania w celu ustalenia, czy działalności gospodarcza prowadzona przez cudzoziemca spełnia kryterium określone w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, ponieważ takie ustalenia nie mogą mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia.

W skardze na powyższą decyzję, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, cudzoziemiec wnosząc o jej uchylenie, zarzucił organowi administracyjnemu przy jej wydaniu :

1) naruszenie art. 57 ust 1. pkt 1 w zw. art. 53 ust 1 pkt 2 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach( Dz. U. Nr 234 , poz. 1694 ze zm ) poprzez nieprawidłowe zastosowanie;

2) naruszenie przepisów art. 7, 77, 16 kpa poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy w szczególności:

a) rozważenia czy cudzoziemiec spełnia przesłanki wymienione w art. 53 ust 1 pkt 2, art. 53 a pkt 4 ustawy o cudzoziemcach ,

b) ustalenia czy decyzja nr [...] Wojewody [...] odmawiająca przedłużenia zezwolenia na pracę D. Y. na stanowisku wiceprezesa zarządu " D." Sp. z o.o. ma charakter ostateczny i prawomocny.

Skarżący podkreślił, że stosownie do art. 7 i 77 kpa organy administracji zobowiązane były do wnikliwego i wszechstronnego rozpoznania sprawy , a zatem winny zważyć także zasadność wniosku cudzoziemca pod kątem przesłanek możliwości udzielenia mu zezwolenia na czas oznaczony na podstawie innych przepisów prawa materialnego aniżeli art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Jego zdaniem chodzi tutaj w szczególności o art. 53 ust. 1 pkt 2 oraz art. 53 a pkt 4 ustawy. W jego ocenie te okoliczności w ogóle nie zostały rozważone przez organy orzekające w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie przed sądem w dniu 13 maja 2009r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, iż sprawa w przedmiocie decyzji o odmowie przedłużenia cudzoziemcowi zezwolenia na pracę na stanowisku wiceprezesa zarządu w "D." Sp. z o.o. w O. nie została jeszcze rozstrzygnięta i znalazła swój finał w sądzie administracyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje.

Podkreślić należy, że sądy administracyjne w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie.

Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej.

W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Badając pod tym względem zaskarżoną decyzję , Sąd uznał że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

I. Zauważyć należy, iż w przedmiotowej sprawie organy administracyjne obu instancji decyzję o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP, oparły o treść przepisu art. 53 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach.

Zgodnie z tym przepisem wg brzmienia obowiązującego na dzień złożenia wniosku

zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który posiada przyrzeczenie lub przedłużenie przyrzeczenia wydania zezwolenia na pracę albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane,

Natomiast wg pkt 2 tego artykułu inną przesłanką pozytywną udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jest ustalenie, że cudzoziemiec prowadzi działalność gospodarczą na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej, korzystną dla gospodarki narodowej,

a w szczególności przyczyniającą się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia nowych miejsc pracy;

Jednocześnie art. 53 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że cudzoziemiec, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, wykonujący lub zamierzający wykonywać pracę w utworzonej przez siebie spółce komandytowej, spółce komandytowo-akcyjnej, spółce z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółce akcyjnej albo w takiej spółce, do której przystąpił lub objął

bądź nabył jej udziały lub akcje, jest obowiązany wykazać, że działalność tej spółki spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 2.

W zaskarżonej decyzji jak zasadnie przyjął organ odwoławczy zgodnie z postanowieniami ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. 2008 nr 69 poz. 415) wykonywanie pracy przez cudzoziemca oznacza zatrudnienie, wykonywanie innej pracy zarobkowej lub pełnienie funkcji w zarządach osób prawnych, które uzyskały wpis do rejestru przedsiębiorców na podstawie przepisów o Krajowym Rejestrze Sądowym lub są spółkami kapitałowymi w organizacji (art. 2 ust. 1 pkt 40 ustawy). Natomiast gdy chodzi o wykonywanie przez cudzoziemców pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, według ogólnych zasad określonych w rozdziale 16 powołanej wyżej ustawy, cudzoziemiec może wykonywać pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada zezwolenie na pracę wydane przez wojewodę właściwego ze względu na siedzibę pracodawcy.

Cudzoziemiec ubiegając się o wydanie stosownego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wniosek swój uzasadniał pracą na stanowisku prezesa zarządu spółki "Z. " Sp. z o.o. w O. i prowadzeniem własnej działalności gospodarczej.

Jak wynika ze złożonych dokumentów wnioskodawca był wówczas wspólnikiem w powyższej spółce legitymując się jednocześnie stosownym zezwoleniem na pracę na stanowisku członka zarządu tej spółki (zezwolenie ważne do [...] kwietnia 2008r. ).

Ponadto w tym czasie posiadał również [...] % udziałów w "D." Sp. z o. o. w O. także będąc członkiem jej zarządu. Również i w tym zakresie posiadał stosowne zezwolenie na pracę cudzoziemca na terytorium RP jako wiceprezes zarządu tej firmy obowiązujące do [...] kwietnia 2008r. W dniu [...] lipca 2008r. cudzoziemiec sprzedał swoje udziały w spółce "Z.".

Mimo zobowiązania cudzoziemca w dniu [...] sierpnia 2008r. przez organ odwoławczy wnioskodawca przedkładając jedynie pisemne oświadczenie pracodawcy "D." Sp. z o.o. o zamiarze zatrudnienia cudzoziemca w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku wiceprezesa zarządu nie udokumentował, iż zostało wydane mu przyrzeczenie wydania zezwolenia na pracę lub zezwolenie na pracę na terytorium Polski (dla Z. Sp. z o.o. lub D. Sp. z o.o.). Tym samym, nie wykazał, iż spełnia przesłankę z art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

II. Sąd nie podzielił zarzutu skarżącego, iż organ odwoławczy zaniechał wyjaśnienia sprawy i ustalenia czy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008r. odmawiająca przedłużenia zezwolenia na prace cudzoziemcowi w spółce "D." na stanowisku wiceprezesa zarządu ma charakter ostateczny i prawomocny. W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo przyjął brak podstaw do przedłużania rozpatrywania niniejszej sprawy do czasu rozpatrzenia przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej odwołania od powołanej wyżej decyzji o odmowie przedłużenia zezwolenia na pracę D. Y. na stanowisku wiceprezesa zarządu "D." Sp. z o.o., gdyż co do zasady w przypadku cudzoziemca, który zamierza wykonywać na terytorium Polski pracę, powinien on posiadać przyrzeczenie wydania zezwolenia na pracę lub zezwolenie na pracę już w dniu złożenia wniosku ( art. 60 ust. 5 pkt 2 w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach). Zgodnie z w/w art. 60 ust. 5 pkt 2 powołanej ustawy cudzoziemiec jest obowiązany uzasadnić wniosek, przedstawić ważny dokument podróży oraz dołączyć do wniosku dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Przedłużanie postępowania jak zasadnie przyjął organ odwoławczy w sytuacji gdy wynik postępowania o przedłużenie zezwolenia na pracę cudzoziemca nie jest pewny należało uznać za niecelowe, skoro po uzyskaniu przedłużenia zezwolenia na pracę zainteresowany będzie mógł wystąpić z kolejnym wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie

III. Za nieuzasadniony należy również, w ocenie Sądu, uznać zarzut skarżącego naruszenia art. 53 ust 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Organ prawidłowo przyjął, że na tej podstawie nie mógł udzielić cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

W tym miejscu wskazać należy, iż istotnie przesłanka z art. 53 ust 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach jest przesłanką odrębną, niezależną od pozostałych, na podstawie której może być oparty wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Również wymaga wyjaśnienia , iż w oparciu o art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004r o swobodzie działalności gospodarczej ( Dz.U.07.155.1095) osoby zagraniczne jak w przypadku wnioskodawcy, mają prawo do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej wyłącznie w formie spółki: komandytowej, komandytowo-akcyjnej, z ograniczoną odpowiedzialnością i akcyjnej, a także do przystępowania do takich spółek oraz obejmowania bądź nabywania ich udziałów lub akcji, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej.

Jednakże w sytuacji skarżącego jak słusznie wskazano w decyzji skoro zbył udziały w spółce "Z." zatem nie można było uznać, iż w tym zakresie prowadzi on działalność gospodarczą w Polsce, a tym samym rozważać przesłanki z powołanego wyżej przepisu ustawy o cudzoziemcach.

Istotnie faktem jest iż cudzoziemiec posiada udziały w innej spółce tj "D." Sp. z o. o. w O. w której jest członkiem zarządu i zamierza wykonywać pracę na stanowisku wiceprezesa zarządu

W tej sytuacji sięgnąć należy do regulacji art. 53 ust 4 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którą cudzoziemiec, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, wykonujący lub zamierzający wykonywać pracę w utworzonej przez siebie spółce komandytowej, spółce komandytowo-akcyjnej, spółce z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółce akcyjnej albo w takiej spółce, do której przystąpił lub objął bądź nabył jej udziały lub akcje, jest obowiązany wykazać, że działalność tej spółki spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 2. Wykonywaniem pracy jest również pełnienie funkcji w zarządach osób prawnych. Z powyższego wynika, że nieuzyskanie przyrzeczenia wydania zezwolenia na pracę skutkuje odmową udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, albowiem w przypadku o którym mowa art. 53 ust. 4 tylko łączne spełnienie przez stronę obu przesłanek może stanowić podstawę do, udzielenia jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W tym stanie rzeczy jak zasadnie przyjął organ odwoławczy w każdym takim przypadku, jeżeli cudzoziemiec nie uzyska wymaganego przyrzeczenia niecelowe jest dalsze prowadzenie postępowania w celu ustalenia, czy działalność gospodarcza prowadzona przez cudzoziemca spełnia kryterium określone w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, ponieważ takie ustalenia nie mogą mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia.

IV. Za błędny należy również uznać zarzut zaniechania rozważenia, czy cudzoziemiec nie spełnia przesłanki określone w art.53a pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Przepis ten stanowi,

że zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który wykaże, że zachodzą okoliczności inne niż określone w pkt 1-3 lub w art. 53 ust. 1, jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwani na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Organ odwoławczy zasadnie przyjął, iż z akt sprawy nie wynika, aby cudzoziemiec uzasadniał wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony innymi okolicznościami niż prowadzenie działalności gospodarczej na terytorium Polski i sprawowaniem funkcji członka zarządu w spółkach przez niego wskazanych.

Podane przez zainteresowanego okoliczności mieszczą się ramach art. 53 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach , a zatem brak było podstaw do rozważania możliwości zastosowania art. 53a ust 4 ustawy, tym bardziej, że ubiegając się o zastosowanie tego ostatniego przepisu na cudzoziemcu ciąży wykazanie jakie to inne, aniżeli wskazane w pkt 1-3 tego przepisu i art. 53 ust 1 ustawy okoliczności uzasadniają pobyt cudzoziemca na terytorium RP przez okres dłuższy niż 3 miesiące .

W tej sytuacji biorąc pod uwagę art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach zawierający kategoryczne stwierdzenie, że cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b. organy orzekające właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego stwierdzając brak podstaw do udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP.

V. Wzruszenia zaskarżonej decyzji nie uzasadnia również podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów art. 7, 77, 16 kodeksu postępowania administracyjnego. Należy bowiem podkreślić, że stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy. Analiza akt postępowania nie potwierdza zasadności zarzutu wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem wymienionych w skardze przepisów procedury administracyjnej Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców ustosunkował się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego, a ocena zebranego materiału znalazła wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W konkluzji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Z tych względów, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić skargę jako niezasadną.