Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2774/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4, art. 184
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 lipca 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 357/17 w sprawie ze skargi [...] w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 6 lipca 2017 r., sygn. IV SA/Po 357/17 uwzględnił skargę [...] w P. (dalej skarżąca) i uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] stycznia 2017 r., nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z [...] czerwca 2016 r., nr [...], który na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z "art. 145 § pkt. 4" oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; dalej Kpa), po przeprowadzeniu postępowania wznowionego odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej nr [...], z [...] listopada 2015 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego z częścią handlowo-usługową garażem podziemnym oraz infrastrukturą techniczną, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], arkusz 16 obręb Środka położonych przy ul. [...] C. w P..

Sąd I instancji stwierdził, że jedną z pierwszych czynności, jaką powinien podjąć organ administracji po otrzymaniu wniosku o wznowienie postępowania, powinno być wyjaśnienie, czy wnioskodawca dochował zakreślonego przez ustawodawcę terminu. Termin ten – w przypadku oparcia wniosku, tak jak w niniejszej sprawie, na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa - "strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu" – wynosi 1 miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji owo postępowanie kończącej. W kontrolowanej sprawie organy nie wywiązały się z tego obowiązku, gdyż ani w zaskarżonej decyzji SKO, ani w poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta, a przede wszystkim w wydanym przez organ I instancji postanowieniu o wznowieniu postępowania z 28 kwietnia 2016 r. (k. 197 akt adm. I inst.), nie ma jakiejkolwiek wzmianki świadczącej o tym, że organy badały kwestię terminowości wniosku.

Zdaniem Sądu I instancji, uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż jeśliby okazało się – czego w aktualnym stanie sprawy wykluczyć nie można – że wniosek z 21 kwietnia 2016 r. został przez wspólnotę wniesiony z uchybieniem jednomiesięcznego terminu, to wznowione postępowanie powinno zakończyć się decyzją formalną umarzającą postępowanie, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., a nie zapadłą w tej sprawie decyzją merytoryczną odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art.151 § 1 pkt 1 Kpa.

[...] SA z siedzibą w S. wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 141 § 4 Ppsa poprzez równoczesne przyjęcie:

a) że zarząd Wspólnoty [...] mógł uzyskać wiedzę o wydaniu decyzji o warunkach zabudowy już 10 grudnia 2015 r. na podstawie informacji uzyskanych przez Zarząd Wspólnoty [...] w związku ze złożonym wcześniej przez tę wspólnotę wnioskiem o wznowienie postępowania, a także

b) że dowiedzenie się o decyzji, o której mowa w art. 148 § 2 Kpa dotyczy wyłącznie decyzji ostatecznej i wobec tego konieczne jest ustalenie, kiedy wspólnota dowiedziała się o treści decyzji SKO w P. z [...] marca 2016 r.

W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku z uwagi na jego wadliwe uzasadnienie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zd. drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez Sąd I instancji.

Z uwagi na treść zarzutu skargi kasacyjnej, wymyka się ona spod kontroli instancyjnej. Na podstawie art. 141 § 4 Ppsa nie można bowiem skutecznie kwestionować zaaprobowanego przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy i przyjętej wykładni norm prawnych. Przepis ten może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak również, gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast nie można na tej podstawie kwestionować merytorycznego stanowiska przyjętego przez Sąd I instancji. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 22 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 481/14 funkcja uzasadnienia orzeczenia wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 marca 2018 r., sygn. akt I FSK 888/17).

Kwestionowane w skardze kasacyjnej, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowisko Sądu I instancji związane z przyjęciem, że zarząd Wspólnoty [...] mógł uzyskać wiedze o wydaniu decyzji o warunkach zabudowy 10 grudnia 2015 r. oraz, że dowiedzenie się o decyzji, o której mowa w art. 148 § 2 Kpa dotyczy wyłącznie decyzji ostatecznej w żadnej mierze nie wypełnia tych wymagań. Z uwagi na tak sformułowany zarzut skargi kasacyjnej podlegała ona oddaleniu jako nieuzasadniona.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Ppsa orzekł, jak w sentencji

Wobec tego, że skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, na podstawie art. 182 § 2 Ppsa, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.