Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 200/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie : WSA Mariusz Kotulski (spr.) WSA Ewa Rynczak Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 19 listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy skargę oddala


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. wszczął postępowanie z wniosku spółki [....] Sp. z o. o. Spółka Komandytowa, działającej przez pełnomocników M.B. i A.F. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn: "Budowa budynku wielorodzinnego mieszkalno - usługowego z garażami podziemnymi, dojściami, dojazdami, wjazdami i infrastrukturą techniczną na dz. [....] obr. [....] przy ul. [....] oraz dodatkowo części działek nr [....] , [....] , [....] , [....] , w zakresie infrastruktury technicznej, dojść i dojazdów."

W dniu 3 sierpnia 2009r. wydana została decyzja nr [....] o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w toku postępowania uzyskano wszelkie niezbędne opinie i uzgodnienia. Organ l instancji podkreślił, że zostały spełnione łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przedstawiając w uzasadnieniu argumenty przemawiające za zasadnością przyjęcia stosowych rozwiązań.

Odwołania od powyższej decyzji Prezydenta Miasta K. , wnieśli: adwokat K.L. w imieniu C.R. oraz radca prawny S.K. w imieniu M.K. , J.L. , I.P. oraz L.W. Odwołanie w niniejszej sprawie złożyła również we własnym imieniu M.K. .

W pierwszym odwołaniu podniesiono zarzut dotyczący wadliwości załączników przedmiotowej decyzji.

Przedstawiono także szereg zarzutów w stosunku do analizy urbanistyczno -architektonicznej oraz wyznaczenia obszaru analizowanego w przedmiotowej sprawie. W szczególności wskazano na brak uzasadnienia wyznaczenia linii zabudowy oraz odstępstwa od reguły ogólnej przy wyznaczaniu powierzchni zabudowy. Ponadto zakwestionowano wyznaczenie szerokości oraz wysokości elewacji frontowej przez podanie jedynie wartości maksymalnych.

l

Sygn. akt II SA/Kr 200/10

Na zakończenie odwołujący się zakwestionował formę uzyskiwania uzgodnień w niniejszej sprawie. W ocenie odwołującego zaniechanie wydawania uzgodnień w formie postanowienia uniemożliwia stronom ich zaskarżenie oraz stanowi naruszenie przepisu art. 106§1 k.p.a.

W kolejnym odwołaniu zarzucono niedopuszczenie do udziału w postępowaniu jednej ze stron – J.L. , który jest współwłaścicielem nieruchomości graniczącej bezpośrednio z terenem inwestycji.

W uzupełnieniu odwołania z dnia [....] 2009r., wskazano, iż brak jest w aktach potwierdzeń wysłania tej osobie zawiadomień o wszczęciu postępowania oraz o możliwości zapoznania się oraz wypowiedzenia się co do całości materiału dowodowego zebranego w sprawie. W ocenie odwołującego się spowodowało to, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, co stanowi poważne uchybienie.

Wskazano także, że organ l instancji nie uzasadnił stosowania odstępstw od reguł podstawowych ustanowionych Rozporządzeniem obowiązujących przy ustalaniu szerokości i wysokości elewacji frontowej. Fakt ten narusza, oprócz przepisów Rozporządzenia, także zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 k.p.a.

Ponadto odwołujący się powtórzył co do zasady przytoczony wyżej zarzuty dotyczący wadliwość załączników przedmiotowej decyzji, ustalenia jedynie maksymalnych wartości szerokości i wysokości elewacji frontowej oraz wyznaczenia wskaźnika powierzchni zabudowy.

W trzecim odwołaniu M.K. podniosła po pierwsze, że doręczenie jej przedmiotowej decyzji odbyło się w sposób wadliwy. Decyzja znajdowała się w otwartej skrzynce na listy, pomimo, że była to przesyłka za zwrotnym potwierdzeniem odbioru.

Odwołująca się wskazała ponadto, że planowana inwestycja narusza jej interesy, ponieważ powoduje obniżenie wartości należącej do niej, sąsiedniej nieruchomości. Stwierdziła również, że podczas budowy okoliczni mieszkańcy będą narażeni na uciążliwości związane z hałasem i pyłem powstającym podczas robót budowlanych, a rozmiary planowanych budynków spowodują ograniczenia dostępu sąsiadujących nieruchomości do światła.

Decyzją z dnia 19 listopada 2009r., nr [....] , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , działając na podstawie art. 59 ust. 1, art.56 w zw. z

Sygn. akt II SA/Kr 200/10

art. 64 ust. 1, art 61 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. 03. nr 80, póz. 717 z późn. zm.), oraz § 1 -9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 03, nr 164, póz. 1588), oraz art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy dokonując oceny analizy architektoniczno-urbanistycznej sporządzonej w niniejszej sprawie wskazał, iż zawiera ona liczne uchybienia.

Po pierwsze podniesiono, iż linia zabudowy została ustalona w sposób wadliwy, ponieważ organ l instancji dopuścił budowę nowego obiektu w odległości mniejszej niż 6 metrów od krawędzi jezdni stanowiącej drogę publiczną, co jest niezgodne z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Według SKO koniecznym jest ustalenie linii zabudowy, stanowiącej przedłużenie linii zabudowy na działce sąsiedniej nr [....] , w odległości co najmniej 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni, zgodnie z § 4 ust 2 w/w rozporządzenia i art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych.

Organ II instancji dopatrzył się również nieprawidłowości w kwestii ustaleń dotyczących wskaźnika powierzchni zabudowy dla planowanej inwestycji. Podniesiono, że wskaźnik ten obliczono na podstawie nie wszystkich, a jedynie wybranych działek z obszaru analizowanego. Według SKO parametr ten został ustalony z naruszeniem § 5 ust. 1 i ust. 2 w/w rozporządzenia.

SKO zakwestionowało sposób ustalenia szerokości i wysokości elewacji frontowej planowanej inwestycji. Parametry te ustalone zostały w taki sposób, że znane są tylko maksymalne dopuszczalne ich wartości. Natomiast z przepisów § 6 i 7 rozporządzenia wynika wymóg, aby parametry te ustalać precyzyjnie, tzn. podając konkretną wartość.

Ponadto także te parametry ustalone zostały przy zastosowaniu możliwości odstąpienia od reguł podstawowych zawartych w rozporządzeniu. O ile zawarte w analizie uzasadnienie odmiennego ukształtowania wysokości elewacji frontowej można uznać za wystarczające, o tyle dla ustaleń w przedmiocie szerokości elewacji planowanej inwestycji takiego uzasadnienia brak.

Przechodząc do dalszej analizy pozostałych przesłanek wydania decyzji o warunkach zabudowy, uznano, iż nie budzi wątpliwości kwestia dostępu inwestycji do

Sygn. akt II SA/Kr 200/10

drogi publicznej. Teren przedmiotowej inwestycji, znajduje się bezpośrednio przy ul. [....] , posiadającej status drogi publicznej.

Teren działek nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, gdyż zgodnie z ewidencją stanowi grunt oznaczony symbolem B - tereny mieszkaniowe oraz grunty wyłączone z klasyfikacji.

Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że nie została w niniejszej sprawie spełniona przesłanka, aby istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu było wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego.

Zalegające bowiem w aktach oświadczenie o warunkach przyłączenia do sieci gazowej obiektu budowlanego oraz uzgodnienie z dostawcą energii elektrycznej utraciły swoją ważność na dzień wydawania decyzji przez SKO. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przez organ l instancji konieczne będzie uzyskanie nowych uzgodnień.

Za zasadny uznano również podnoszony w odwołaniach zarzut dotyczący załącznika graficznego do decyzji ustalającej warunki zabudowy, z uwagi na brak zaznaczonych granic obszaru analizowanego.

Kolejnym uchybieniem, jakiego dopuścił się organ l instancji w mniejszej sprawie, jest sposób doręczenia kwestionowanej obecnie decyzji jednej ze stron postępowania, a mianowicie M.K.

Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy (karta 144) doręczenie decyzji nastąpiło w dniu 10 sierpnia 2009r. Na potwierdzeniu odbioru obok wskazanej daty, widnieje podpis K. J. , jak podano sąsiadki M.K. , która zobowiązała się dostarczyć przesyłkę adresatce. W ocenie organu odwoławczego, by doręczenie zastępcze można było uznać za prawidłowe, koniecznym jest pozostawienie informacji o pozostawieniu przesyłki sąsiadowi w oddawczej skrzynce pocztowej lub gdy nie jest to możliwe, w drzwiach mieszkania. W mniejszej sprawie brak jest w aktach jakiegokolwiek potwierdzenia, że zawiadomienie takie zostało pozostawione, odpowiednia adnotacja powinna natomiast znaleźć się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Co za tym idzie nie sposób stwierdzić, że decyzja została M.K. skutecznie doręczona.

W pozostałej części rozstrzygnięcia organ II instancji wyczerpująco odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniach.

Sygn. akt II SA/Kr 200/10

Z powyższą decyzją nie zgodził się J.L. , reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego S.K. , zaskarżając ją w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i domagając się jej uchylenia.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- art. 138 § 2 kpa poprzez uchylenie zaskarżonego "postanowienia" (powinno być decyzji - przyp. Sąd) w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ l instancji pomimo braku przesłanek do zastosowania powyższego przepisu;

- art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez rezygnację z uchylenia zaskarżonego "postanowienia" ( powinno być decyzji - przyp. Sąd) i orzeczenia co do istoty

sprawy;

- art. 10 kpa poprzez rezygnację z realizacji w prowadzonym postępowaniu odwoławczym zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym;

- art. 11 kpa poprzez nieodniesienie się do poczynionych przez stronę zarzutów

- art. 8 kpa poprzez rezygnację z zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż SKO słusznie uchyliło decyzję Prezydenta Miasta K. , lecz zdaniem skarżącego powinno orzec co do istoty sprawy, a nie przekazywać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. W ocenie skarżącego organ odwoławczy nie wykazał, że zaistniały przesłanki do przekazania sprawy organowi l instancji do ponownego rozpatrzenia. Nie wskazano również dlaczego przeprowadzone przed Prezydentem Miasta K. postępowanie dowodowe jest niewystarczające dla rozpatrzenia sprawy oraz w jakim kierunku ponowne postępowanie dowodowe powinno być przeprowadzone.

W skardze podniesiono, iż organ II instancji nie odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu z dnia [....] .2009r., w którym wskazano, iż w toku postępowania przed organem l instancji naruszono zasady określone w art. 6 i 11 kpa.

Zdaniem skarżącego organ odwoławczy naruszył także art. 10 § 1 kpa poprzez rezygnację z powiadomienia strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzeniem się co do badanych przez organ II instancji okoliczności przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie odwoławcze.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz ustosunkowało się do zarzutów zawartych w skardze.

Sygn. akt II SA/Kr 200/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zaś w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.).

Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę, uchyla ją bądź stwierdza jej nieważność, ewentualnie niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 tejże ustawy podlega oddaleniu.

Wychodząc z tych przesłanek, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie uwzględnił skargi, gdyż stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania administracyjnego ani przepisów prawa materialnego.

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia oceny prawidłowości rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w przedmiocie uchylenia decyzji Prezydenta Miasta K. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku wielorodzinnego mieszkalno - usługowego z garażami podziemnymi, dojściami, dojazdami, wjazdami i infrastrukturą techniczną na dz. [....] obr. [....] przy ul. [....] oraz dodatkowo części działek nr [....] , [....] , [....] , [....] , w zakresie infrastruktury technicznej, dojść i dojazdów.

W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że zgodnie z powszechnie przyjętym poglądem odwołanie jest środkiem weryfikacji decyzji administracyjnych nieostatecznych. Jednakże rozpoznanie wniesionego odwołania przez organ II instancji nie jest ograniczone, w przypadku przepisów postępowania administracyjnego, jedynie do badania legalności czy też prawidłowości orzeczenia zapadłego w l instancji, lecz stanowi w istocie ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy rozstrzygniętej decyzją

Sygn. akt II SA/Kr 200/10

organu l instancji (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz, Wyd, 9, Warszawa 2008, s. 613). Z drugiej zaś strony postępowanie odwoławcze, którego rezultatem jest wydanie orzeczenia niezaskarżalnego w trybie normalnych środków zaskarżenia, nie może prowadzić do ograniczenie prawa strony do uruchomienia procedur weryfikacyjnych, co wynika z art. 15 kpa stwierdzającego, że postępowanie administracyjne jest postępowaniem dwuinstancyjnym. Dlatego też ustawodawca w art. 136 kpa umożliwił organowi rozpatrującemu odwołanie przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego jedynie w sytuacji, gdy w sprawie zostały ustalone wszystkie istotne okoliczności faktyczne mające znaczenie dla sprawy, lecz konieczne jest jedynie ich uzupełnienie. Natomiast w sytuacji, gdy w trakcie postępowania odwoławczego organ prowadzący postępowanie dojdzie do przekonania, że rozstrzygnięcie zawisłej sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, zobowiązany jest, zgodnie z art. 138 § 2 kpa, do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości lub w części i przekazania sprawy do organu l instancji.

Należy podkreślić, że strona skarżąca popiera rozstrzygnięcie organu II instancji w przedmiocie uchylenia zaskarżonej decyzji, spór sprowadza się w głównej mierze do słuszności zastosowania przez organ art. 138 § 2 kpa. Podkreślić jednak należy, iż w odwołaniu z dnia [....] 2009r. od decyzji organu i instancji, sam pełnomocnik skarżącego zawarł żądanie uchylenia rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta K. z dnia 3 sierpnia 2009r. i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania na podstawie art. 138 § 2 kpa, z uwagi na naruszenie prawa administracyjnego materialnego i procesowego. Zaskarżona decyzja w znacznej części koresponduje z argumentacją zawartą we wspomnianym odwołaniu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. rozpatrując odwołania od decyzji organu l instancji wskazało, że w trakcie postępowania przed organem l instancji wadliwie zebrano materiał dowodowy, co skutkować musiało uchyleniem zaskarżonej decyzji i przekazaniem jej do ponownego rozpoznania. W ocenie Sądu stanowisko powyższe uznać należało za prawidłowe.

W szczególności chodzi o treść analizy urbanistyczno - architektonicznej, która, wg wniosków wyciągniętych przez organ l instancji, pozwalała stwierdzić, że spełnione zostały przesłanki wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji. Analiza ta nie mogła zostać uznana za zgodną z prawem, ponieważ cały szereg ustalonych w niej parametrów został ustalony w sposób niezgodny z

Sygn. akt II SA/Kr 200/10

obowiązującymi w tym względzie przepisami prawa. Dotyczy to linii zabudowy, wskaźnika powierzchni nowej zabudowy w stosunku do terenu inwestycji, wysokości i szerokości elewacji frontowej.

Wskazane w tym zakresie zarzuty organu odwoławczego, szczegółowo omówione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji są zasadne. Nieprawidłowości te i zarzuty wymagają przeprowadzenia ponownej analizy urbanistyczno - architektonicznej, zgodnie ze wskazaniami zawartymi w zaskarżonej decyzji. To spowoduje, że mogą zostać ustalone warunki zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego w zmodyfikowanym kształcie. Zlecenie przeprowadzenia nowej analizy przez organ odwoławczy i wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy pozbawiłoby strony możliwości odwołania się od wydanej w taki sposób decyzji. Nie ulega bowiem wątpliwości, że ponowna analiza urbanistyczna ma kluczowe znaczenie dla oceny, czy planowana inwestycja jest dopuszczalna w świetle ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W konsekwencji uznać należało, że całe postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy było prowadzone w sposób nieprawidłowy i nie pozwala ocenić, czy planowana inwestycja może zostać zrealizowana.

Sąd wskazuje, że istotnie ujawnione przez organ II instancji wady postępowania skutkować musiały wydaniem decyzji o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta K. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez organ l instancji. Jednocześnie powyższa wadliwość postępowania mogła zostać uzupełniona w drodze przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, co w pełni uzasadniało posłużenie się przez organ dyspozycją art. 138 § 2 kpa.

Brak zebranego wyczerpująco materiału dowodowego w sprawie uniemożliwia bowiem prawidłowe rozstrzygnięcie, czy w świetle obowiązujących przepisów, możliwe jest wydanie na rzecz inwestora decyzji o warunkach zabudowy. Wydanie, na etapie postępowania odwoławczego, decyzji merytorycznej przesądzającej o zasadności lub ewentualnej niezasadności złożonego wniosku, nawet w przypadku uzupełnienia przez organ II instancji materiału dowodowego, stanowiłoby w istocie naruszenie określonej w art. 15 kpa zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Odnosząc się do kwestii proceduralnych Samorządowe Kolegium Odwoławcze w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia prawidłowo wskazało na braki występujące w załącznikach do decyzji pierwszoinstancyjnej, na braki aktualnej dokumentacji

Sygn. akt II SA/Kr 200/10

potwierdzającej spełnienie przesłanki dotyczącej uzbrojenia terenu inwestycji, wadliwe doręczenie przesyłki jednej ze stron postępowania – M.K.

Sąd podkreśla, że nieprawidłowości powyższe winny zostać usunięte przez organ l instancji w trakcie ponownego rozstrzygania sprawy.

Za nietrafny uznać należy podniesiony w treści skargi zarzut polegający na nie rozpoznaniu przez Kolegium wskazanego w treści odwołania uchybienia, dotyczącego naruszenia przez organ l instancji zasad ogólnych postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 6 i 11 kpa.

Powyższy zarzut nie znajduje odzwierciedlenia w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W treści odwołania wskazano bowiem, że naruszenie wspomnianych zasad wynikało z faktu braku uzasadnienia odstępstw od reguł wyrażonych przepisach § 6 ust. 1 oraz § 7 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 03, nr 164. póz. 1588) przy ustalaniu szerokości oraz wysokości elewacji frontowej dla planowanej inwestycji. Do tak sformułowanych zarzutów Kolegium ustosunkowało się, podzielając je zresztą (por. str. 6 uzasadnienia decyzji z 19 listopada 2009 r.). Skoro zatem organ odwoławczy uznał, że w tym zakresie zarzuty odwołania podziela, nie może być mowy o naruszeniu zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a.

Kolejny zarzut skargi dotyczy kwestii zaniechania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze zawiadomienia stron o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do badanych przez organ II instancji okoliczności przed wydaniem rozstrzygnięcia.

Analiza akt sprawy wskazała, że czynny udział stron na etapie postępowania odwoławczego został zapewniony. Organ II instancji nie przeprowadził żadnych nowych dowodów w sprawie, a to ze względu na stwierdzoną konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części przez organ l instancji. Nie było więc żadnych nowych materiałów zgromadzonych w sprawie, o których należałoby zawiadomić strony. O fakcie złożonych odwołań, strony zostały poinformowane w piśmie przewodnim z dnia [....] 2009 r.

Podsumując powyższe rozważania wskazać należy, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 19 listopada 2009r. została wydana

Sygn. akt II SA/Kr 200/10

zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi, ze szczególnym uwzględnieniem art. 138 §2 kpa.

Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.

10