Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 843/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-02-26 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi AB.. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 kwietnia 2012r. nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A.B. zakwestionował decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 kwietnia 2012r. nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn.

We wniesionym do Sądu uzupełnieniu skargi pełnomocnik podatnika sformułował natomiast wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyjaśniając, że skarżący nie jest w stanie uiścić oznaczonej w decyzji kwoty należności bez niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sytuacja skarżącego nie uległa bowiem poprawie od dnia skierowania do Sądu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wydatkowanie tak znacznej kwoty byłoby zatem możliwe tylko w razie całkowitego zaniechania łożenia przezeń na koszty pielęgnacji i środków medycznych dla żony, która jest dotknięta długotrwałymi schorzeniami i ułomnością, co doprowadziłoby w konsekwencji do nieodwracalnych negatywnych skutków dla jej zdrowia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity -Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z treści powołanego wyżej przepisu wynika, że to wnioskodawca winien wykazać, że wykonanie zaskarżonego przez niego aktu lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Co prawda, orzeczenie w tym przedmiocie zapada wyłącznie na żądanie strony, niemniej jednak, w świetle orzecznictwa (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05), sąd może badać również z urzędu okoliczności, decydujące o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego, chociażby nie zostały podniesione przez stronę, domagającą się takiego rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że z uwagi na znaczną wysokość zobowiązania podatkowego ustalonego zaskarżonym do tut. Sądu rozstrzygnięciem w stosunku do możliwości finansowych skarżącego - jest rzeczą oczywistą, że wykonanie zaskarżonych decyzji mogłoby spowodować znaczną szkodę po jego stronie. W ocenie Sądu w takim przypadku sama wysokość zobowiązania podatkowego – niezależnie od tego czy jej przymusowe ściągnięcie jest możliwe – uzasadnia udzielenie skarżącemu tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dokonując takiej oceny Sąd miał na względzie ustalenia poczynione w prawomocnym już postanowieniu w przedmiocie przyznania skarżącemu prawa pomocy. Stwierdzono tamże, że całkowity dochód gospodarstwa domowego skarżącego nie przekracza nawet jednego tysiąca złotych, co w świetle zasad doświadczenia życiowego oznacza, iż pozwala on jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Dodatkowo jeszcze żona skarżącego jest dotknięta długotrwałym schorzeniami oraz ułomnością, które nie tylko utrudniają małżeństwu codzienną egzystencję, lecz ponadto jeszcze generują dla nich niemałe koszty pielęgnacji i środków medycznych.

Niewątpliwie przymusowe dochodzenie kwoty należności publicznoprawnej wiązałoby się dla skarżącego z koniecznością ograniczenia bieżących wydatków na podstawowe potrzeby, które już obecnie zaspokajane są przecież w minimalnym zakresie. Co może jeszcze bardziej istotne, sąd przychyla się od oceny pełnomocnika, że zaprzestanie z braku środków finansowych zabiegów medycznych, jakim poddawana jest żona skarżącego mogłoby doprowadzić do nieodwracalnych skutków dla jej zdrowia.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.