Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 627/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 70 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 19 ust. 13 pkt 5
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant St. sekretarz sądowy Anna Wandoch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2013 r. przy udziale – sprawy ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...]r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r.

- nr [...] określającą W. K. w podatku od towarów i usług za listopad 2005r. zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł oraz nadpłatę w wysokości [...] ;

- nr [...] określającą w podatku od towarów i usług za grudzień 2005r. zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł oraz nadpłatę w wysokości [...] zł.

W jej uzasadnieniu przywołał następujący stan faktyczny sprawy.

W deklaracjach VAT-7 za listopad i grudzień 2005r. W. K. , właściciel "A" wykazał zobowiązanie podatkowe podlegające wpłacie do urzędu skarbowego – odpowiednio - w kwocie [...] zł i w kwocie [...] zł. Tymczasem w toku kontroli podatkowej przeprowadzonej w ww. firmie stwierdzono nieprawidłowości mające wpływ na rozliczenie podatku od towarów i usług za wskazane wyżej okresy rozliczeniowe, które skutkowały wszczęciem postępowania podatkowego zakończonego decyzjami Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z [...] r., nr [...]. Rozstrzygnięcia te decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r., nr [...]zostały uchylone w trybie art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm. – dalej jako O.p.). Po ponownym przeprowadzeniu postępowania dowodowego organ pierwszej instancji wydał kolejne decyzje z [...]r. nr [...], zmieniając rozliczenia podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2005r. dokonane przez podatnika w ramach samoobliczenia podatku. Oparł się przy tym na regulacjach wynikających z art. 19 ust. 13 pkt 5 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004r. nr 54, poz. 535 ze zm. – dalej jako ustawa o VAT), albowiem W. K. faktury VAT z tytułu dostaw złomu ewidencjonował w rejestrze sprzedaży w miesiącu ich wystawienia, a nie z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, co stanowiło naruszenie wskazanego wyżej przepisu.

Ponadto w wyniku analizy dokumentów źródłowych organ uznał, że W. K. dokonując rozliczenia podatku VAT za:

1) listopad 2005 r.

- zaniżył podatek należny o łączną kwotę [...]zł z tytułu sprzedaży złomu na rzecz firm "B"Sp. z o.o. oraz "C" S.A. zafakturowanej przez podatnika w październiku 2005 r., w odniesieniu do której obowiązek podatkowy powstał w listopadzie 2005 r.;

- zawyżył podatek należny z tytułu sprzedaży złomu na rzecz firmy "B" Sp. z o.o. zafakturowanej przez podatnika w listopadzie 2005 r., w odniesieniu do której obowiązek podatkowy powstał w grudniu 2005 r.;

2) grudzień 2005 r.

- zaniżył podatek należny o łączną kwotę [...] zł z tytułu sprzedaży złomu na rzecz firmy "B"Sp. z o.o. zafakturowanej przez podatnika w listopadzie 2005 r., w odniesieniu do której obowiązek podatkowy powstał w grudniu 2005 r.;

- zawyżył podatek należny z tytułu sprzedaży złomu na rzecz firmy "B" Sp. z o.o. zafakturowanej przez podatnika w grudniu 2005 r., w odniesieniu do której obowiązek podatkowy powstał w styczniu 2006 r.

Kwestionując powyższe ustalenia pełnomocnik strony złożył tożsame co do treści odwołania do Dyrektora Izby Skarbowej w K. , w których domagając się uchylenia zaskarżonych decyzji w całości zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie:

- art. 121 i 122 O.p. poprzez wydanie decyzji bez uprzedniego wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, dotyczących prowadzenia działalności gospodarczej przez kontrahentów wskazanych w decyzji, tj.: J. S. , A. C. , R. S. oraz R. B. ; a nadto ilości dostarczanego do "D" i "E" w C. złomu oraz jego pochodzenia;

- art. 235 w zw. z art. 210 § 4 O.p. poprzez faktyczny brak uzasadnienia skarżonych decyzji, co w praktyce uniemożliwiało kontrolę przesłanek, które legły u podstaw ich wydania, a w szczególności nie wskazaniem w decyzji, które z dowodów uznał organ za wiarygodne, a których nie i przesłanek, na jakich się w tym zakresie oparł;

- art. 187 i art. 191 O.p. przejawiające się w nierozpatrzeniu w całości - i tak niekompletnego - materiału dowodowego zebranego w sprawie, a w szczególności pominięcie części protokołów zawierających wyjaśnienia oskarżonych; w tym błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść zaskarżonych decyzji, a przejawiający się w mylnym uznaniu, że dowody ujawnione podczas postępowania, tj. w szczególności wyjaśnienia, jakie złożyły osoby podejrzane w sprawach karnych (R. B. , M. T. , J. S. , M. L. i R. B. ), są na tyle wiarygodne, że mogą stanowić podstawę przedmiotowych decyzji; a nadto że te wykluczają możliwość jakoby W. K. jedynie transportował złom.

Dodatkowo w pismach z [...] r. pełnomocnik strony wystąpił o:

- zabezpieczenie w siedzibie "D"oraz "E" w C. dokumentów WZ, na podstawie których został przewieziony złom oraz dokumentów kasowych, na podstawie których pokwitowano odbiór należności za dostarczony złom;

- sporządzenie sumarycznego zestawienia ilości złomu, jaki został dostarczony przez W. K. , który został następnie zbyty "D" i "E" w C. ;

- zabezpieczenie w firmach "F" Sp. z o.o., "G" Sp. z o.o. w W. oraz "H" Sp. z o.o. w R. dokumentów kasowych, na podstawie których pobrano zapłatę za dostarczony przez W. K. złom;

- uzyskanie rejestru zamówień/kontraktów jakie firmy "F" Sp. z o.o., "G" Sp. z o.o. w W. oraz "H" Sp. z o.o. w R. składały firmie: "I" J. S. , "J" M. L. , "K" M. T. i włączenie tak uzyskanych dowodów w poczet materiału dowodowego.

Postanowieniem z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. odmówił przeprowadzenia wniosków dowodowych stwierdzając, że te nie mogą zostać uznane za mające istotne znaczenie dla rozpatrywanych spraw. Natomiast decyzją z [...]r. nr [...]utrzymał w mocy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji nie znajdując podstaw do ich zmiany bądź uchylenia.

W uzasadnieniu swojego stanowiska w pierwszej kolejności organ odwoławczy odniósł się do kwestii związanych z przedawnieniem zobowiązania podatkowego, albowiem badane sprawy dotyczyły rozliczenia podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2005r. a to oznaczało, że ustawowy termin przedawnienia zobowiązania podatkowego za te okresy rozliczeniowe przypadał na [...] r. (dla zobowiązania podatkowego za listopad 2005r.) i 31 grudnia 2011r. (dla zobowiązania podatkowego za grudzień 2005r.). Powołując się na wydane [...]r. przez Komendę Miejską Policji w B. postanowienie o wszczęciu dochodzenia w sprawie nieujawnienia przed właściwymi urzędami skarbowymi podstawy lub przedmiotu opodatkowania i narażenia przez to Skarbu Państwa na uszczuplenie podatku oraz niewystawiania faktur za dostawy złomu, tj. o przestępstwo skarbowe z art. 54 § 1 i art. 62 § 2 Kodeksu karnego skarbowego, a następnie na wydane w ramach tego postępowania, w stosunku do W. K. postanowienie z [...] r. o przedstawieniu zarzutów, z którego wynikało, że:

- w okresie od [...]r. do [...] r. w M. woj. [...] , działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu tego samego zamiaru, uchylając się od opodatkowania nie ujawnił on właściwemu organowi jego przedmiotu, tj. przychodu, osiągniętego ze sprzedaży złomu dostarczonego do "D" , za które to dostawy następnie zostały wystawione faktury na firmy: "I" , "J" oraz "K" na łączną kwotę [...] zł, przez co naraził podatek na uszczuplenie, tj. o czyn z art. 54 § 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks;

- w okresie od [...] r. do [...] r. w M. woj. [...] , działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu tego samego zamiaru, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, będąc upoważnionym do wystawiania faktur w imieniu firmy "A" W. K. , nie wystawiał ich za zrealizowane do "D"dostawy złomu, tj. o czyn z art. 62 kks w zw. z art. 6 § 2 kks;

organ odwoławczy stwierdził, że informację o wszczęciu w dniu [...] r. - przez Komendę Miejską Policji w B. – postępowania, W. K. uzyskał najpóźniej [...]r . (tj. w dacie postawienia mu zarzutów i przesłuchania go w charakterze podejrzanego). Dochodzenie to jak wynikało z akt sprawy Prokuratura Rejonowa w B. przekazała [...] r. Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w T. , celem przeprowadzenia postępowania o czyny karane przez ustawę kodeks karny skarbowy. Stawiając W. K. zarzut działania czynem ciągłym w okresie od [...] do [...] r. w postaci niewykazywania do opodatkowania obrotu z tytułu niezaewidencjonowanej sprzedaży złomu, która miała miejsce w "D" S.A. oraz "E" , co spowodowało zaniżenie podstawy opodatkowania, a tym samym uszczuplenie podatku należnego VAT za miesiące od stycznia do października 2005 r. i skutkowało uznaniem rejestrów sprzedaży VAT za okres od stycznia do grudnia 2005 r. za nierzetelne, Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. wszczął [...]r . wobec W. K. dochodzenie, które przekształcone zostało [...]r. w śledztwo pod nadzorem Prokuratury Rejonowej w T. . Powyższe zostało zawieszone [...] r., a wydane w tym zakresie postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego zostało zatwierdzone przez Prokuraturę Rejonową [...] r. W tej sytuacji organ odwoławczy uznał, że informację o wszczęciu postępowania karnego skarbowego z art. 56 § 1 w zw. z art. 62 § 2 k.k.s. W. K. uzyskał [...] r., tj. z dniem odebrania wezwania do stawienia się w charakterze podejrzanego, a zatem przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za analizowane miesiące, czyli przed 31 grudnia 2010 r. (dla zobowiązania podatkowego za listopad 2005r.) i przed 31 grudnia 2011 r. (dla zobowiązania podatkowego za grudzień 2005r.). Z tą bowiem datą nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia.

Przystępując następnie do merytorycznej oceny zaskarżonych decyzji Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że podnoszone w treści złożonych odwołań zarzuty dotyczą wyłącznie ustaleń organu pierwszej instancji dokonanych w odniesieniu do dostaw złomu zrealizowanych przez W. K. w oparciu o faktury, w których – jak ustalono - widniały tzw. firmy "słupy", tj. F.H.U. "I" J. S. , F.H. "J" M. L. oraz "K" M. T. , podczas gdy w przypadku rozliczeń podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2005 r. takich dostaw nie stwierdzono. Wprawdzie na wymiar podatku VAT za listopad 2005 r. dokonany przez organ pierwszej instancji miała wpływ zmiana rozliczenia podatku od towarów i usług za październik 2005 r. dokonana decyzją z dnia [...] r. nr [...] , w której to decyzji uwzględniając szczególny moment powstania obowiązku podatkowego z tytułu dostaw złomu zrealizowanych przez stronę na rzecz firm "B"Sp. z o.o. i "C" – część podatku należnego uwzględnionego przez podatnika w deklaracji VAT-7 za październik 2005 r. przesunięto na listopad, tj. kwotę [...] zł, niemniej jednak okoliczność ta była przedmiotem odrębnej oceny Dyrektora Izby Skarbowej, który decyzją z [...] r. nr [...] utrzymał rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z [...] r. nr [...] w mocy. Dlatego też do uchylenia bądź zmiany decyzji z dnia [...] r. nr [...] określającej W. K. w podatku od towarów i usług za listopad 2005r. zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł oraz nadpłatę w wysokości [...] oraz nr [...] określającej w podatku od towarów i usług za grudzień 2005r. zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł oraz nadpłatę w wysokości [...] zł, nie było żadnych podstaw. Zgłoszone pod ich adresem zarzuty jako zupełnie nieprzystające do stanu faktycznego uznano bowiem za całkowicie bezzasadne.

Od powyższego rozstrzygnięcia pełnomocnik strony złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w której domagając się jego uchylenia zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie:

1) art. 70 ustawy O.p. poprzez orzekanie co do istoty sprawy w sytuacji, gdy zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu;

2) art. 121, 122 i 123 O.p. poprzez wydanie decyzji bez uprzedniego wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, dotyczących prowadzenia działalności gospodarczej przez kontrahentów wskazanych w decyzji, tj.:

a) niesporządzenie sumarycznego zestawienia ilości złomu, jaki został dostarczony przez W. K. do "D" i "E" w C. ;

b) nieustalenie miejsca pochodzenia przetransportowanego przez W. K. złomu, który został następnie zbyty "D" i "E" w C. ;

c) nieskontrolowanie firm, które zleciły W. K. dostarczenie złomu do "D" i "E" w C. , tj. "K" M. T. , "I" J. S. oraz F. H. "J" M. L. w zakresie nabywania i sprzedaży złomu;

d) nieustalenie, kto pobierał zapłatę za dostarczony przez W. K. złom;

e) nieprzeprowadzenie stosownych badań grafologicznych celem ustalenia, kto podpisał dokumenty WZ oraz kto pokwitował odbiór należności za przedmiotowy złom;

f) nieskontrolowanie firm "K" M. T. , "I" J. S. oraz F. H. "J" M. L. w kontekście uzyskiwanych przez nie zamówień/kontraktów od firm "F" Sp. z o.o., ""G" " Sp. z o.o. w W. oraz "H" Sp. z o.o. w R. ;

3) art. 188 w zw. z art. 180 i art. 120 O.p. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych o zabezpieczenie w siedzibie "D"oraz "E" w C. dokumentów WZ, na podstawie których został przewieziony złom do odbiorców finalnych, a także zabezpieczenie w firmach "F" Sp. z o.o., "G" Sp. z o.o. w W. oraz "H" Sp. z o.o. w R. dokumentów kasowych, na podstawie których pobrano zapłatę za dostarczony przez W. K. złom oraz nieprzeprowadzenie badań grafologicznych pozwalających na ustalenie osoby, która w/w dokumenty wystawiła oraz pokwitowała odbiór należności za przedmiotowy złom;

4) art. 120 O.p. w zw. z art. 7 Konstytucji RP przejawiające się w przyjęciu, iż wyjaśnienia jakie złożyły osoby podejrzane w sprawach karnych, tj. R. B. , M. T. , J. S. , M. L. i R. B. są na tyle wiarygodne, że mogą stanowić podstawę przedmiotowej decyzji;

5) błąd w ustaleniach faktycznych, mający istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, przejawiający się w mylnym uznaniu, że dowody ujawnione podczas postępowania wykluczają możliwość tego, że W. K. jedynie transportował przedmiotowy złom, podczas gdy okoliczności sprawy, rozważone we wzajemnym ze sobą powiązaniu, prowadzą do wniosku przeciwnego.

Uzasadniając przedstawione wyżej zarzuty, pełnomocnik strony podobnie jak w odwołaniu podkreślił, że firma prowadzona przez skarżącego sąsiadowała z firmą prowadzoną przez jego brata. Dzieliły one między sobą jeden plac załadunkowy. Zdarzało się, że zatrudniony u K. K. pracownik - K. D. , był oddelegowany do pracy u W. K. . Nagminnym było również wypożyczanie sobie ciągników siodłowych. W latach 2004-2005 firma skarżącego przeżywała przejściowe kłopoty finansowe, które zbiegły się w czasie ze złożoną przez R. B. propozycją. Z uwagi na przedłużającą się złą koniunkturę rynkową, skarżący przystał na współpracę z R. B. , polegającą na przewożeniu na zlecenie R. B. złomu stalowego w zamian za krótkoterminowe, nieoprocentowane pożyczki gotówkowe. Termin spłaty ww. pożyczek zapadał w okresach miesięcznych. Przedmiotowe pożyczki przeznaczane były na bieżące potrzeby firmy W. K. . Miejscem przekazywania tychże pożyczek było biuro znajdujące się w siedzibie skarżącego oraz teren zlokalizowany w bezpośredniej bliskości bramy wjazdowej przed "D" . Ponieważ złom transportowany przez W. K. nie był jego własnością, lecz był tylko przez niego przewożony skarżący nie mógł rozporządzać towarem jak właściciel. Tymczasem organ pierwszej instancji wydał zaskarżone decyzje bez jakiejkolwiek analizy możliwych do uzyskania dokumentów, oparł się jedynie na zeznaniach świadków (podejrzanych), tj. R. B. , M. T. , J. S. , M. L. i R. B. , którzy jednogłośnie wskazali W. K. , jako osobę odpowiedzialną i czerpiącą korzyści z tzw. handlu kwitami wagowymi. Ponieważ wobec każdego z wyżej wymienionych świadków toczyło się postępowanie karne, mające za przedmiot czyn polegający na nie ujawnianiu przed właściwymi urzędami skarbowymi podstawy lub przedmiotu opodatkowania i narażania Skarbu Państwa na uszczuplenie podatków, do składanych wyjaśnień należało podchodzić z ograniczoną dozą zaufania, podczas gdy organy podatkowe przyjęły powyższe wyjaśnienia bez jakichkolwiek zastrzeżeń, nie poddając ich jakiejkolwiek głębszej weryfikacji, mimo możliwości pozyskania dowodów rzeczowych, które mogłyby rzucić nowe światło na wiarygodność zeznań powołanych w sprawie świadków. Nie ustalono bowiem miejsca pochodzenia złomu, przyjmując niejako "na wiarę", że złom ten należał do W. K. . Nie przeprowadzono też tzw. kontroli krzyżowych u domniemanych "słupów", poprzestając jedynie na przeanalizowaniu transakcji zawieranych z W. K. . Tymczasem w ocenie pełnomocnika wystarczyło zabezpieczyć dokumenty WZ, na podstawie których W. K. przewoził złom do finalnych odbiorców, na których to dokumentach oznaczony był właściciel złomu, by przyczynić się do weryfikacji zeznań złożonych przez podejrzanych, które to zeznania legły u podstaw zaskarżonej decyzji. Dokumenty te wypisywały i kwitowały konkretne osoby, które można było - i należało - przesłuchać, względnie poddać te dokumenty badaniu grafologicznemu. Podobnie analiza i zabezpieczenie dokumentów kasowych, mogłoby przyczynić się do ustalenia kto otrzymał pieniądze za złom przewieziony przez W. K. . Również badanie grafologiczne umożliwiłoby zweryfikowanie nieprawdziwych twierdzeń świadków, tj. R. B. , M. T. , J. S. , M. L. i R. B. , którzy zapewne pobierali osobiście pieniądze za złom przetransportowany przez W. K. .

Reasumując pełnomocnik skarżącego podkreślił, że decyzje organów podatkowych wydano opierając się wyłącznie na wyjaśnieniach osób podejrzanych w toczącym się postępowaniu karnym, weryfikując je jedynie w sposób pozorny, gdyż za takie należało uznać przeprowadzone w szczątkowym zakresie kontrole firm, które miały być domniemanymi "słupami" i nie badając przy tym żadnych istotnych dokumentów. Skoro organ podatkowy musiał rozstrzygnąć pomiędzy wiarygodnością wersji W. K. , a wersją prezentowaną przez świadków, tj. R. B. , M. T. , J. S. , M. L. i R. B. , niewystarczające - w ocenie pełnomocnika - było oparcie się jedynie na przewadze liczebnej tych ostatnich, zwłaszcza że mieli oni ewidentny interes w przeforsowaniu korzystnej dla nich wersji i przerzuceniu odpowiedzialności podatkowej na W. K. . Ponadto z zeznań przywołanych wyżej świadków wynikało, że to właśnie R. B. , a nie W. K. , proponował im udział w "handlu kwitami" i to właśnie on, a nie W. K. , miał czerpać z tego korzyści. Zatem należało sięgnąć do dowodów obiektywnych, takich jak dokumenty WZ oraz dokumenty kasowe i poprzez ich analizę ustalić wiarygodność poszczególnych wersji, czego organ podatkowy nie uczynił, choć to na nim jak wynikało z orzeczenia ETS z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt C-80/11 i C-142/11 ciążył obowiązek dowodowy w sytuacji, kiedy R. B. i jego siostra nie stawili się na przesłuchanie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

W pierwszej kolejności rozważenia wymaga kwestia przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2005 r. Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie za listopad uległoby przedawnieniu z końcem 2010 r., a za grudzień z końcem 2011 r., a zatem decyzję wydaną przez organ II instancji [...]r. należałoby uznać za wydaną po upływie okresu przedawnienia tych zobowiązań. Trafnie wskazał w tym zakresie organ odwoławczy, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania w VAT za listopad i grudzień 2005 r. uległ zawieszeniu zgodnie z art. 70 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, to znaczy z dniem 9 grudnia 2010 r., w którym to dniu wszczęte zostało przeciwko W. K. dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe określone w art. 56 § 1 kks w związku z art. 61 § 1 kks, w zw. z art. 62 § 2 kks, w związku z art. 6 § 2 kks, w związku z art. 37 § 1 pkt 3 kks, w którym postawiono skarżącemu zarzut , że działając czynem ciągłym w okresie od [...] r. do [...] r. nie wykazywał do opodatkowania obrotu z tytułu niezaewidencjonowanej sprzedaży złomu, która miała miejsce w "D" i "E" , co spowodowało zaniżenie podstawy opodatkowania, a tym samym uszczuplenie podatku należnego VAT za okres od stycznia do października i uznaniem rejestrów sprzedaży VAT za okresy od stycznia do grudnia 2005 r. za nierzetelne, powodując naruszenie art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1 i art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. [...] r. doręczono skarżącemu wezwanie do stawienia się w charakterze podejrzanego w tej sprawie.

Warunkiem przerwania biegu terminu przedawnienia jest w takiej sytuacji, zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r. w sprawie P 30/11, poinformowanie podatnika o wszczęciu takiego postępowania przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W wyroku tym Trybunał stwierdził, że art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 O.p., jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji.

Opisany wyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego został ogłoszony w dniu 24 lipca 2012 r. w Dzienniku Ustaw (Dz. U. poz. 848), a więc wszedł w życie (art. 190 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne (art. 190 ust. 1 Konstytucji) oznacza to, że wszystkie organy władzy publicznej, w tym również organy władzy sądowniczej, mają obowiązek przestrzegania tych orzeczeń. Mają także charakter prawotwórczy, co oznacza, że przepis, którego niezgodność z Konstytucją stwierdził Trybunał traci moc obowiązującą w zakresie stwierdzonej niezgodności. Poinformowanie skarżącego o tym, że postępowanie takie zostało wszczęte nastąpiło z dniem doręczenia mu wezwania do stawienia się w Urzędzie Skarbowym w T. w charakterze "podejrzanego". Z wezwania tego, doręczonego skarżącemu [...] r. wynika jasno fakt wszczęcia wobec niego postępowania karnego. Zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, jego sentencją, warunkiem wystarczającym do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest powiadomienie podatnika o wszczęciu takiego postępowania, które implikuje zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego; nie jest koniecznym, by przed upływem terminu przedawnienia nastąpiło przedstawienie zarzutów i przesłuchanie w charakterze podejrzanego, co z kolei wynika najdobitniej z uzasadnienia wyroku, jego ostatniej strony.

Na koniec tych rozważań dodać należy, że do dnia wydania decyzji odwoławczej nie nastąpiło prawomocne zakończenie tego postępowania karnego.

W drugiej kolejności zauważyć należy, że przyczyną wydania decyzji określających zobowiązanie skarżącego w VAT za listopad i grudzień 2005 r. były nieprawidłowości w przyjęciu przez podatnika momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu dostaw złomu dla "B"sp. z o.o. i "C" S.A, mające wpływ na zobowiązania podatkowe skarżącego w tych miesiącach. Ustalenia te nie są kwestionowane w skardze, nie były również kwestionowane w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, mają zatem charakter bezsporny i oparcie w treści art. 19 ust. 13 pkt 5 ustawy o podatku od towarów i usług. Zarzuty skargi odnoszą się natomiast do ustaleń faktycznych organów podatkowych dokonanych przy określeniu zobowiązań podatkowych skarżącego w podatku od towarów i usług za miesiące wcześniejsze od stycznia do października 2005 r., nie mają zatem odniesienia do niniejszej sprawy i nie mogą być w tej sprawie badane. Były natomiast przedmiotem oceny Sądu w sprawach o kolejnych sygn. akt III SA/Gl od 623 do 626/13, w których Sąd oddalił skargi W. K. .

Mając to wszystko na uwadze Sąd uznał, że skarga nie wskazuje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji a Sąd nie dopatrzył się ich zaistnienia z urzędu. Z tych powodów skarga W. K. została oddalona zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)