Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3715/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 14b par. 2 i 3, art. 169 par. 1, art. 165a
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2015 r. sprawy ze skargi W. K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 1 sierpnia 2014 r. nr IPPP2/443-394/14-4/BH w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz W. K. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Z przedłożonych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie akt sprawy wynikało, że w dniu 28 kwietnia 2015 r. P. (dalej "Strona" lub "Skarżący") złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawidłowej kwalifikacji wykonywanych czynności wskutek rozwiązania Konsorcjum.

2. W przedmiotowym wniosku Strona opisując stan faktyczny wskazała, że w dniu 10 sierpnia 2008 r. została zawarta Umowa Konsorcjum dla potrzeb realizacji zamówienia publicznego opublikowanego przez Gminę Miasto P. - pomiędzy: Skarżącym, Firmą H. spółka z o.o. z siedzibą w P. (obecnie: H. Sp. z o.o. z siedzibą w P.) przy ul. [...] i firmą S. z siedzibą w P. przy ul. [...]. Strona zaznaczyła, że Liderem konsorcjum została firma H. (H.). Zgodnie z zapisem par. 6 ust. 1-4 tejże umowy wszystkie płatności i rozliczenia z Gminą Miasta P. miał dokonywać Lider Konsorcjum, w tym także wystawiać faktury VAT. Pozostali Konsorcjanci mieli rozliczać się z Liderem z tytułu otrzymywanych od Gminy Miasta P. należności w ten sposób, iż mieli wystawiać wobec Lidera swoje faktury VAT po wystawieniu przez Lidera faktur VAT Gminie Miasta P., a płatności tychże należności miały następować nie później niż w terminie 3 dni od daty wpływu tychże należności od Gminy Miasta P. na konto bankowe Lidera Konsorcjum. Skarżący zaznaczył, że w dniu 20 sierpnia 2008 r. zawarta została umowa nr [...] na wykonanie projektu garażu wielopoziomowego przy ul. [...] w P., podpisana w imieniu Konsorcjum przez jego Lidera na wykonanie projektu garażu wielopoziomowego w ramach "Uporządkowanie przestrzeni miejskiej w obszarze Starego Miasta P. poprzez utworzenie nowej strefy parkingowej" z datą realizacji 10 miesięcy od dnia zawarcia umowy (wg aneksów do umowy nr [...] i nr [...] do dnia 30 kwietnia 2011 r.). Natomiast w dniu 10 kwietnia 2009 r. zawarto Umowę Konsorcjum dla potrzeb realizacji zamówienia publicznego opublikowanego przez Gminę Miasto P. - pomiędzy: Stroną, Firmą H. spółka z o.o. z siedzibą w P. (obecnie: H. Sp. z o.o. z siedzibą w P.) przy ul. [...]i firmą S. z siedzibą w P. przy ul. [...]. Liderem konsorcjum została firma H. (H.). Zgodnie z zapisem par. 3 ust. 3 i par. 5 ust. 1-3 tejże umowy wszystkie płatności i rozliczenia z Gminą Miasta P. miał dokonywać Lider Konsorcjum, w tym także wystawiać faktury VAT. Pozostali Konsorcjanci mieli rozliczać się z Liderem z tytułu otrzymywanych od Gminy Miasta P. należności w ten sposób, iż mieli wystawiać wobec Lidera swoje faktury VAT po wystawieniu przez Lidera faktur VAT Gminie Miasta P., a płatności tychże należności miały następować nie później niż w terminie 3 dni od daty wpływu tychże należności od Gminy Miasta P. na konto bankowe Lidera Konsorcjum. W dniu 16 lipca 2009 r. została zawarta umowa nr [...] na wykonanie projektu zjazdu wraz z budynkiem i projektu modernizacji budynku mieszkalnego na książnicę w ramach "Uporządkowanie przestrzeni miejskiej w obszarze Starego Miasta P. poprzez utworzenie nowej strefy parkingowej" z terminem wykonania do 30 grudnia 2009 r. (wg aneksu do umowy nr [...] do dnia 15 listopada 2010 r.). W dniu 25 marca 2010 r. Konsorcjum przekazało wykonaną dokumentację techniczną Gminie Miasta P. w ramach umowy nr [...], a w dniu 31 lipca 2009 r. Konsorcjum odebrało wynagrodzenie częściowe (do 80% zgodnie z umową) fakturą firmy H. nr [...] i fakturą [...]. Na swoją część Strona wystawiła firmie H. fakturę [...] z dnia 17 czerwca 2010 r. na kwotę 57.762,12 zł, z której otrzymała przelew na 40.000 zł (natomiast kwota faktury w całości została rozliczona podatkowo). W dniu 16 marca 2010 r. - dokumentacja z umowy nr [...] decyzją nr [...] z dnia 16 marca 2010 r. uzyskała pozwolenie na budowę. Natomiast 30 grudnia 2010 r. Konsorcjum w ramach umowy nr [...] przekazało wykonaną część opracowania pozwalającą rozpocząć procedurę zatwierdzenia i uzyskania pozwolenia na budowę Zamawiającemu. Z kolei 31 grudnia 2010 r. zapadło postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. otrzymane w dniu [...] stycznia 2011 r. w sprawie KO [...] o stwierdzeniu nieważności decyzji nr [...] (znak [...]) Prezydenta Miasta P. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skarżąca ponadto zauważyła, że inwestycja miała być realizowana na podstawie decyzji celu publicznego nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. w okresie do 30 grudnia 2010 r., zaś w terminie do 30 kwietnia 2011 r. wykonawca miał uzyskać uzgodnienia i pozwolenie na budowę zgodnie z zawartymi aneksami oraz realizować czynności nadzoru autorskiego w trakcie realizacji inwestycji. Spowodowało to, że wykonana dokumentacja stała się bezprzedmiotowa i niezgodna z opisem Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia. Uzyskanie pozwolenia na budowę przy uchylonej decyzji celu publicznego stało się niemożliwe, a wydanie nowej decyzji już jako decyzji o warunkach zabudowy doprowadzało do powstania nowego projektu. Zamawiający uchylił się od decyzji. W dniu 26 stycznia 2011 r. Strona wystosowała pismo do Lidera Konsorcjum z 2008 r. - Firmy: H. Sp. z o.o. w P. o cofnięciu wszelkich pełnomocnictw i upoważnień udzielonych jej w zakresie umowy Konsorcjum z dnia 10 sierpnia 2008 r. oraz w zakresie zawartej umowy nr [...] w dniu 20 sierpnia 2008 r. z Gminą Miasta P. - w tym co do upoważnienia do wystawiania w imieniu Strony faktur VAT wobec Gminy Miasta P. w odniesieniu do należnego Konsorcjum wynagrodzenia za wykonanie ww. umowy z dnia 20 sierpnia 2008 r. W dniu 4 października 2011 r. Sąd Rejonowy w P. Wydział V Gospodarczy wydał postanowienie w sprawie VGNs [...] o oddaleniu wniosku Skarżącej o wydanie rozstrzygnięcia co do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu. W jego pisemnym uzasadnieniu wskazano, iż przyczyną niemożności stosowania przepisów o współwłasności jest fakt, że oba Konsorcja są spółkami cywilnymi. 20 sierpnia 2012 r. zapadło postanowienie Sądu Okręgowego w P., IV Wydział Cywilny-Odwoławczy wydane w sprawie IVCa [...] o oddaleniu wniosku Gminy Miasta P. o zezwolenie do złożenia do depozytu sądowego kwoty 792.320,46zł z uwagi na niewymagalność tejże należności. Wyrokiem z dnia [...] października 2013 r. Sąd Okręgowy w L. w sprawie X GC [...] rozwiązał oba ww. Konsorcja. Skarżąca pismem z dnia 24 października 2013 r. wezwała Gminę Miasta P. do zapłaty należnego odszkodowania za poniesioną szkodę. W dniach 31 stycznia 2014 r. Strona otrzymała przelew z Urzędu Miasta P. na kwotę 376.820,22 zł jako zaplata za fakturę VAT nr [...] skorygowaną fakturą - korektą nr [...]; a także przelew z Urzędu Miasta P. na kwotę 15.076,85 zł, jako zapłata za fakturę VAT nr [...] skorygowaną fakturą - korektą nr [...]. Strona zaznaczyła jednocześnie, że 20 marca 2014 r. dokonała potrącenia należnego jej odszkodowania za poniesione straty w wyniku nie otrzymania należnych jej przychodów od Lidera obu rozwiązanych ww. Konsorcjów z tytułu rozliczenia należności jakie powinny były być wypłacone z tytułu 90% wykonania niedokończonej dokumentacji technicznej z umowy nr [...] z dnia 20 sierpnia 2008 r. (wraz z aneksami) oraz umowy nr [...] z dnia 16 lipca 2009 r. i przelewem bankowym zwraca do Urzędu Miasta P. jako różnicę do kwoty netto otrzymanej od Gminy Miasta P., a kwotami należnego odszkodowania wynikającymi z noty księgowej nr [...] i nr [...]. Pismem z dnia 14 kwietnia 2014 r. Urząd Miasta P. zwrócił obie wystawione przez Stronę faktury korekty zerujące i noty księgowe oraz wyraził stanowisko, iż należność wypłacona Skarżącej podlega opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług i że prawidłowo rozliczenie pomiędzy nią a Gminą Miasta P. nastąpiło w oparciu o faktury VAT nr [...] z dnia 2 stycznia 2014 r. i jej korektę oraz fakturę VAT [...] i jej korektę. Skarżący uzupełniając wniosek zwrócił uwagę, że jako osoba fizyczna wykonująca działalność gospodarczą nie wykonał na rzecz Gminy Miasta P. jakiejkolwiek usługi w oparciu o powyżej wskazane umowy, ponieważ nie był stroną powyższych umów. Stroną obu tych umów były oba ww. Konsorcja. Wskazał przy tym, że wykonał część przedmiotu ww. umów, ale na rzecz obu ww. Konsorcjów, które miały się z nim rozliczyć na zasadach określonych w Umowie Konsorcjum z dnia 10 sierpnia 2008 r. oraz w Umowie Konsorcjum z dnia 10 kwietnia 2009 r. a, nie na rzecz Gminy Miasta P.. Jego zdaniem stroną tych umów były oba ww. Konsorcja, które rozwiązane zostały prawomocnym wyrokiem sądowym wydanym w sprawie X GC [...]. Strona odnosząc się do umowy nr [...] z dnia 20 sierpnia 2008 r. wskazała, iż wykonała część dokumentacji technicznej zgodnie z postanowieniem § 4 ust. 3 Umowy Konsorcjum z dnia 10 sierpnia 2008 r. oraz treścią Załącznika nr 1 do tejże umowy. Dokumentacja nie została zakończona i zrealizowana do końca ze względu na milczące odstąpienie Zamawiającego od zamówienia publicznego, a uzasadnione unieważnieniem przez właściwe organy decyzji celu publicznego. W odniesieniu do umowy nr [...] z dnia 16 lipca 2009 r. Skarżący podkreślił, iż wykonał część dokumentacji technicznej zgodnie z postanowieniem § 6 pkt 2 i w pkt 3 Umowy Konsorcjum z dnia 10 kwietnia 2009 r. Gmina Miasta P. nie zapłaciła Skarżącemu dotychczas odszkodowania za nieuzyskane od ww. Konsorcjów udziałów w przychodach, jakie powinny były uzyskać oba ww. Konsorcja od Gminy Miasta P., z tytułu należnych płatności za częściowe wykonanie dokumentacji technicznej. Strona zaznaczyła, że z umowy nr [...] z dnia 20 sierpnia 2008 r. (wraz z aneksami) Gmina Miasto P. nie zapłaciła żadnego wynagrodzenia Konsorcjum a on też nie otrzymał od Lidera Konsorcjum swojej części w kwocie 363.936,23 zł (netto), co daje brutto kwotę 447.641,56 zł. Z umowy nr [...] z dnia 16 lipca 2009 r. Gmina Miasto P. zapłaciła Liderowi Konsorcjum 80% wynagrodzenia w formie faktury zaliczkowej. Liderowi Skarżący wystawił fakturę na swoją część lecz wszystkich pieniędzy nie zapłacił. Z umowy tej pozostało 20% wynagrodzenia i zgodnie z umową Konsorcjum dla Strony jako Pracowni [...] przypada kwota 12.361,44 zł (netto), co daje kwotę brutto 15.204,57 zł. Według Skarżącego razem z obu umów należy mu się od Konsorcjów a pośrednio od Gminy Miasto P. kwota netto 376.297,67 zł (brutto: 462.846,13 zł). Tym samym jest to kwota jaką Strona powinna otrzymać od Urzędu Miasta P. wobec wystawionych w dniu 2 stycznia 2014 r. faktur [...] i [...] oraz korekt [...] i [...] z datą 20 stycznia 2014 r. Skarżący z dniem 31 stycznia 2014 r. otrzymał z Gminy Miasto P. kwotę 15.076,85 zł tytułem faktury [...] i tego samego dnia kwotę 376.820,22 zł tytułem faktury [...]. Jednocześnie pismem z dnia 20 marca 2014 r. zawiadomił Gminę Miasta P. o fakcie nieprawidłowego wystawienia faktury. Przedmiotowe (obie) faktury VAT, jako wystawione nieprawidłowo Strona anulowała w dniu 20 marca 2014 r. fakturami zerującymi nr [...] i [...], uznając, iż należy mu się kwota netto 376.297,67 zł. Jednocześnie na wartość netto wystawił noty księgowe zaś nadwyżkę uzyskanych od Urzędu Miasta P. środków zwrócił w dniu 20 marca 2014 r. Skarżący zaznaczył, że pomimo wykonania przez oba ww. Konsorcja dokumentacji technicznej w wykonaniu tychże obu ww. umów i przekazania ich Gminie Miasta P., Gmina Miasta P. należności tych nigdy nie uregulowała żadnemu z obu ww. Konsorcjów, pomimo wystawienia przez Lidera tychże Konsorcjów obciążających faktur VAT wobec Gminy Miasta P. (zostały one zwrócone Liderowi). Gmina Miasta P. istnienia tychże należności nigdy nie kwestionowała. Strona w ramach uzgodnień wynikających z treści Umowy Konsorcjum z dnia 10 sierpnia 2008 r. oraz Umowy Konsorcjum z dnia 10 kwietnia 2009 r. miała łącznie netto uzyskać jeszcze przychód w kwocie 376.297,67zł, a od żadnego z obu Konsorcjów (tj. Lidera Konsorcjów) nie uzyskała. W jej ocenie w sytuacji, gdy Gmina Miasta P. pozostałej do uregulowania należności, z tytułu wykonania powyższych umów nie uregulowała dotychczas obu ww. Konsorcjom oraz wobec faktu ich rozwiązania ww. wyrokiem łącznym przez Sąd Okręgowy w L. Wydział X Gospodarczy (co czyni obecnie niemożliwym uregulowanie przedmiotowej należności tymże Konsorcjom, gdyż już nie istnieją) Gmina Miasta P. stała się z tego tytułu bezpodstawnie wzbogacona m.in. kosztem Skarżącego. Zdaniem Strony szkoda jaką poniósł wynosi łącznie netto kwotę 376.297,67 zł i pokryć ją winna w całości Gmina Miasta P. Końcowo Skarżący zwrócił uwagę, że nie zawarł z Gminą Miasta P. porozumienia którego przedmiotem miałoby być uregulowanie zobowiązań Gminy Miasta P. wobec niego w związku z faktem uprawomocnienia się wyroku łącznego w sprawie X GC [...] o rozwiązaniu obu ww. Konsorcjów. Tym samym zaznaczył, że nie był stroną wskazanych powyżej umów i nie podpisał żadnej z nich. Według niego podpisanie takiego porozumienia było niezbędne, gdyż inaczej nie miał podstawy do wystawienia faktury VAT ani wobec Gminy Miasta P., czy ewentualnie wobec Urzędu Miasta P., a należnego odszkodowania zmuszony byłby dochodzić na drodze postępowania sądowego. W swoim stanowisku w tym zakresie Strona utwierdziła się już po wystawieniu w dniu 2 stycznia 2014 r. faktur VAT nr [...] oraz nr [...] m.in. po zasięgnięciu w tym zakresie informacji telefonicznej w Krajowej Informacji Podatkowej. Skarżący z tych też przyczyn w dniu 20 marca 2014 r. wystawił stosowne faktury korygujące nr [...] i nr [...] oraz obciążające noty księgowe nr [...] i nr [...] (wobec dokonanej czynności potrącenia).

3. W związku z powyższym Skarżący zapytał: 1) Czy po uprawomocnieniu się wyroku łącznego, wydanego w dniu [...] października 2013 r. w sprawie X GC [...] Sądu Okręgowego w L., Wydział X Gospodarczy o rozwiązaniu obu ww. Konsorcjów, mógł jako były członek tychże Konsorcjów wystawić fakturę VAT wobec Gminy Miasta P. z tytułu należności rozwiązanych Konsorcjów z realizacji części umowy nr [...] z dnia 20 sierpnia 2008 r. (wraz z aneksami) oraz realizacji umowy nr [...] z dnia 16 lipca 2009 r.?; 2) Czy po uprawomocnieniu się wyroku łącznego, wydanego w dniu [...] października 2013 r. w sprawie X GC [...] Sądu Okręgowego w L., Wydział X Gospodarczy o rozwiązaniu obu ww. Konsorcjów, jego należności, jako byłego członka tychże Konsorcjów od Gminy Miasta P. z tytułu nieuzyskania przychodów, jakie powinny były oba ww. Konsorcja uzyskać od Gminy Miasta P., z tytułu należnych płatności za częściowe (niepełne) wykonanie dokumentacji technicznej (zrealizowanej w wykonaniu powyższych umów) podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?; 3) Czy po uprawomocnieniu się wyroku łącznego, wydanego w dniu [...] października 2013 r. w sprawie X GC [...] Sądu Okręgowego w L., Wydział X Gospodarczy o rozwiązaniu obu ww. Konsorcjów, prawidłowym dokumentem księgowym dokumentującym jego należność (jako byłego członka obu ww. Konsorcjów) wobec Gminy Miasta P., z tytułu należnego mu odszkodowania, z tytułu nie uzyskania przeze niego przychodu, jaki powinien był uzyskać od obu ww. Konsorcjów, z tytułu udziałów w przychodach uzyskanych od Gminy Miasta P. za częściowe wykonanie dokumentacji technicznej (zrealizowanej w wykonaniu ww. umów), jest nota księgowa, a jeżeli nie, to jaki powinien być to dokument?

4. Stanowisko Skarżącego odnośnie pytania 1 opierało się na założeniu, że oba zawiązane w 2008 r. i w 2009 r. ww. Konsorcja miały charakter spółki okazjonalnej, zewnętrznej i jednolitej oraz były one konsorcjami inwestycyjnymi mającymi na celu stworzenie określonej dokumentacji technicznej, uzyskanie w imieniu Gminy Miasta P. wymaganych pozwoleń budowlanych oraz sprawowanie czynności nadzoru autorskiego na etapie realizacji obiektów których dotyczyły wykonane dokumentacje techniczne. W jego ocenie powyższe potwierdza prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w P., Wydział V Gospodarczy wydany w dniu [...] października 2011 r. w sprawie VGNs [...] (Sąd ten stwierdza wprost, iż obie ww. umowy Konsorcjum uznawać należy za umowy spółki cywilnej) oraz prawomocny wyrok łączny Sądu Okręgowego w L., Wydział X Gospodarczy wydany w dniu [...] października 2013 r. w sprawie X GC [...] (w którym Sąd ten uznaje fakt istnienia obu tych Konsorcjów jako odrębnych podmiotów i które podmioty te rozwiązuje). W związku z powyższym Skarżący doszedł do przekonania, że skoro stroną powyższych umów była z jednej strony Gmina Miasta P., a z drugiej strony oba ww. Konsorcja, które na skutek ich rozwiązania przez Sąd Okręgowy w L., już nie istnieją to co najmniej z chwilą uprawomocnienia się wyroku łącznego wydanego w sprawie X GC [...] nie istnieją już obydwie ww. umowy. Tym samym nie istnieją już zobowiązania majątkowe wynikające z treści obu tychże umów. Według Strony nie ma już zatem nie tytko kto wystawić faktur VAT za realizację powyższych umów, jak i nie istnieje kauza dla której takie faktury VAT mogły by zostać wystawione, gdyż nie ma samych umów i wynikających z nich zobowiązań majątkowych - art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. Reasumując Skarżący uznał, iż byli członkowie obu ww. Konsorcjów po uprawomocnieniu się wyroku w sprawie X [...] nie mieli podstawy faktycznej i podstawy prawnej dla wystawienia przedmiotowych faktur VAT. Skarżący przechodząc do pytania 2 stanął na stanowisku, że wygaśnięcie zobowiązań majątkowych wynikających wprost z zawarcia i częściowego wykonania powyższych umów skutkowało równocześnie z jednej strony bezpodstawnym wzbogaceniem się przez Gminę Miasta P., z tytułu pozyskania zamówionej obiema tymi umowami dokumentacji technicznej i nie uregulowaniem należności za nie, z obu rozwiązanymi sądownie Konsorcjami, z drugiej zaś strony poniesieniem przez byłych członków obu tych Konsorcjów szkody, z tytułu nieuzyskania przez każdego z nich spodziewanych przychodów z tytułu partycypacji (zgodnie z umowami Konsorcjum) w przychodach obu ww. rozwiązanych Konsorcjów z tytułu zawarcia i wykonania powyższych umów jakie powinny być wypłacone (zgodnie z tymi umowami) Liderowi Konsorcjum tj. H. Sp. z o.o. z siedzibą w P.. Zdaniem Skarżącego źródłem takiej należności należnej byłym członkom obu ww. Konsorcjów nie są zatem powyższe umowy, lecz przepisy kodeksu cywilnego, a mianowicie art. 405 k.c. lub art. 415 k.c. Skarżący odnosząc się natomiast do pytania 3 zauważył, że przepisy prawa podatkowego, a w szczególności Rozdziału 1, Działu XI ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z póź.zm.; dalej zwana "ustawą o VAT") nie pozwalają Stronie na wystawianie faktur VAT w sytuacji, gdy źródłem przychodu nie jest świadczenie usług w wykonaniu prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej i zawartych w związku z tym umów, lecz odszkodowanie dochodzone z art. 405 k.c. lub art. 415 k.c. Tym samym uznał, że jedynym dokumentem jaki (w tej sytuacji) mógł wystawić jest nota księgowa.

5. Minister Finansów z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z dnia 1 sierpnia 2014 r. uznał stanowisko Skarżącego za nieprawidłowe. Uzasadniając rozstrzygnięcie podniósł, że zawarcie umowy o wspólne przedsięwzięcie gospodarcze - umowy konsorcjum - nie ma na celu powstania nowego swoistego podmiotu gospodarczego, lecz stanowi porozumienie stron w zakresie realizacji wspólnego celu gospodarczego. Przedsiębiorcy działający w ramach konsorcjum są odrębnymi podatnikami podatku VAT, a zatem do wzajemnych rozliczeń powinni stosować ogólne reguły wynikające z ustawy o VAT. Zdaniem organu podmioty tworzące konsorcjum zachowują niezależność w działaniach nieobjętych umową, zaś w działaniach konsorcjum realizują wspólną politykę finansową objętą porozumieniem. Zawierając umowę konsorcyjną podmioty mogą określić, kto będzie reprezentował konsorcjum na zewnątrz. Tym samym co do zasady, konsorcja nie mają również wspólnego majątku, chociaż mogą mieć wspólny rachunek rozliczeniowy, a wszystkie formy płatności regulowane są przez firmę lub osobę reprezentującą konsorcjum. Organ mając na uwadze brzmienie art. 15 ust. 1 ustawy o VAT stwierdził, że każdy z członków konsorcjum jest odrębnym podatnikiem, dlatego też podmioty działające w ramach konsorcjum powinny do wzajemnych rozliczeń stosować ogólne zasady w zakresie wystawiania faktur VAT dokumentujących wykonywane przez nich czynności. W związku z tym uczestnicy konsorcjum uprawnieni są do fakturowania wzajemnych świadczeń. Minister mając na uwadze, że mimo rozwiązania Konsorcjów wyrokiem Sądu, Skarżący w przedmiotowej sprawie wykonał – w odniesieniu do umowy nr [...] część dokumentacji technicznej zgodnie z postanowieniami umowy Konsorcjum, a w odniesieniu do drugiej z umowy nr [...] wykonał również części dokumentacji technicznej w zakresie architektoniczno-budowlanym, konstrukcji instalacji elektrycznej, projektu zajazdu, specyfikacji technicznych wykonania i odbioru robót, kosztorysów inwestorskich i nakładczych stwierdził, że czynności te zostały wykonane na rzecz Gminy Miasto P. Według organu wprawdzie zgodnie, z umową Konsorcjum, usługa wykonywana przez Stronę miałaby być przedmiotem fakturowania na rzecz Lidera i to Lider miał dokonać zapłaty na jej rzecz za wykonaną usługę jednakże ze względu na okoliczność, że oba Konsorcja zostały rozwiązane wyrokiem Sądu można przyjąć, że kwoty otrzymane przez Skarżącego od Gminy, będące przedmiotem wniosku, stanowią wynagrodzenie za wykonaną przez niego usługę i podlegają opodatkowaniu na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. Minister stojąc na stanowisku, że skoro Gmina wypłaciła Skarżącemu kwotę pieniężną z tytułu wykonania przez niego dokumentacji technicznej to należy uznać, że otrzymana przez Stronę od Gminy kwota pieniężna stanowi wynagrodzenie za wykonaną przez niego usługę, która to usługa podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o VAT i powinna zostać udokumentowana poprzez wystawienie faktury zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2014 r. W związku z powyższym nie zgodził się ze Skarżącym, że kwoty wypłacone przez Gminę Miasto P. na jego rzecz stanowią odszkodowanie za wyrządzoną szkodę. Ponadto Minister mając na uwadze, że szkoda polega na nienależytym wykonaniu bądź niewykonaniu zobowiązania przez dłużnika, istnieniu adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem, a szkodą stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie, nie ma podstaw, aby otrzymane przez Stronę kwoty zostały uznane za odszkodowanie, gdyż Gmina wypłaciła Skarżącemu kwotę pieniężną jednakże kwota ta nie dotyczyła niewykonania lub nienależytego wykonania przez Gminę zobowiązania wobec Strony. Kwota ta związana była ze świadczeniem usługi, o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. Reasumując organ stwierdził, że kwoty otrzymane przez Skarżącego od Gminy Miasta P. należy traktować jako wynagrodzenie za świadczoną przez niego usługę, a nie jako odszkodowanie. Tym samym skoro czynności wykonane przez Stronę stanowiły usługę, o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, która podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, to zdaniem organu prawidłowym dokumentem, było wystawienie przez Stronę faktury, a nie noty księgowej.

6. Skarżący po skorzystaniu z prawa wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa złożył, za pośrednictwem Ministra Finansów, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie powyższej interpretacji indywidualnej w całości, a także zasądzenie kosztów postępowania, zarzucił jej naruszenie: 1) art. 7 § 1 i § 2 oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej zwana: "ustawą Ord. pod.") i art. 25 § 1- § 4 oraz art. 26 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a.") poprzez adresowanie zaskarżonej interpretacji indywidualnej do Pracowni [...] J. K. wbrew treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i w sytuacji, gdy zainteresowanym, w rozumieniu tegoż przepisu prawa i wnioskodawcą jest podatnik W. K., jako osoba fizyczna i właściciel prywatnego przedsiębiorstwa "P. w P."; Adresat zaskarżonej interpretacji indywidualnej nie ma także samodzielnie ani zdolności sądowej, ani zdolności procesowej w rozumieniu art. 25 § 1- § 4 oraz art. 26 § 1 i § 2 P.p.s.a.; 2) art. 14c § 1 oraz art. 14b § 3 ustawy Ord. pod. - poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i dokonanie przez Ministra Finansów ustaleń faktycznych sprzecznych z przedstawionym przez Skarżącego stanowiskiem, a w szczególności z przedstawionym stanem faktycznym i załączonymi dokumentami, a polegającą na przyjęciu na str. 12 Interpretacji indywidualnej z dnia 1 sierpnia 2014 r., iż ,/.../ mimo rozwiązania Konsorcjów wyrokiem Sądu, Wnioskodawca w przedmiotowej sprawie Wnioskodawca wykonał - w odniesieniu do umowy nr. [...] części dokumentacji technicznej zgodnie z postanowieniami umowy Konsorcjum, a w odniesieniu do drugiej z umowy nr. [...] wykonał również część dokumentacji technicznej w zakresie architektoniczno-budowlanym, konstrukcji instalacji elektrycznej, projektu zajazdu, specyfikacji technicznej wykonania i odbioru robót, kosztorysów inwestorskich i nakładczych. Czynności zostały wykonane na rzecz Gminy Miasta P. /.../" - podczas, gdy w 2013 r., a w szczególności po rozwiązaniu przez Sąd Okręgowy w L., Wydział X Gospodarczy wyrokiem łącznym wydanym w dniu [...] października 2013 r. w sprawie GC [...] obu ww. Konsorcjów, skarżący nie wykonał jakichkolwiek czynności związanych z realizacją ww. umów; Wszystkie wskazane przez Ministra Finansów czynności skarżący wykonał w latach 2008-2010; Ponadto czynności te skarżący wykonał na rzecz Gminy Miasta P., lecz na rzecz Konsorcjów; 3) art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1 oraz art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT - poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie sprowadzające się do przyjęcia, iż pomiędzy skarżącym, a Gmina Miasta P. doszło do odpłatnego świadczenia usług oraz że na skutek tego skarżący miał obowiązek wystawienia faktury VAT; 4) art. 405 k.c., art. 415 k.c. oraz art. 471 k.c. - poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (art. 471 k.c.) bądź ich niezastosowanie (art. 405 k.c. oraz art. 415 k.c.) i przyjęcie, iż wypłacona przez Gminę Miasta P. kwota była wynagrodzeniem za wykonaną przez skarżącego usługę na jej rzecz oraz poprzez pominięcie stanowiska skarżącego na gruncie art. 405 k.c. lub art. 415 k.c. Ponadto Strona stosownie do treści art. 106 § 3 P.p.s.a. wniosła o dopuszczenie dowodu uzupełniającego z dokumentów załączonych do skargi na potwierdzenie przedstawionego stanu faktycznego oraz jego stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu niniejszej skargi, a także stosownie do treści art. 106 § 2 ww. ustawy o odebranie od skarżącego, jako strony wyjaśnień na okoliczności związane z stanem faktycznym zdarzeń będących przedmiotem zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Skarżący w uzasadnieniu zwrócił uwagę, że nie mógł fizycznie świadczyć usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT na rzecz Gminy Miasta P., gdyż w dacie rozwiązania obu Konsorcjów przez Sąd w 2013 r. cała dokumentacja techniczna znajdowała się już w posiadaniu tejże Gminy (od 2010 r.), a sama Gmina w miejsce inwestycji, której ta dokumentacja dotyczyła wykonała już inną inwestycję (w oparciu także o inną dokumentację techniczną, wykonaną przez inny podmiot). Jego zdaniem Gmina Miasta P. de facto odstąpiła od powyższych umów (które przewidywały nie tylko sporządzenie dokumentacji technicznej, lecz także uzyskanie pozwolenia na budowę i nadzór autorski nad etapem realizacji inwestycji) faktycznie realizując inną inwestycję w miejscu gdzie miały być realizowane obie te umowy. Gmina Miasta P. zrealizowała w tym zakresie etap sporządzania innej dokumentacji technicznej, pozwolenia na budowę i wykonania tej inwestycji (parking naziemny) w oparciu o umowę z innym wykonawcą lub innymi wykonawcami o czym powiadomiła Skarżącego dopiero pismem z dnia 20 grudnia 2012 r. Według Strony wykonana i przekazana przez Konsorcja dla Gminy Miasta P. dokumentacja techniczna była zrealizowana dla założeń unieważnionej decyzji celu publicznego. Tym samym bez ważnej decyzji (w tym zakresie) wykonana i przekazana przez Konsorcja dokumentacja techniczna nie mogła stanowić, jako projekt budowlany, podstawy dla uzyskania przez inwestora (Gminę Miasta P.) decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji, a następnie dla jej realizacji. Skarżący zwrócił jednocześnie uwagę, że zobowiązanie Gminy Miasta P. z tytułu obowiązku zapłaty należnego wynagrodzenia z ww. umów nie miało charakteru świadczenia wymagalnego, albowiem Lider obu ww. Konsorcjów (którym nie był skarżący) nie wystawił prawidłowo Gminie Miasta P. faktur VAT, wymaganych tymi umowami. W ocenie Strony Minister Finansów w zaskarżonej interpretacji indywidualnej sam wykreował określony (lecz fałszywy) stan faktyczny, a następnie dokonał jego oceny prawnej pomijając całkowicie stan faktyczny przedstawiony mu w ww. wniosku przez Skarżącego, jak i nie dokonując oceny jego stanowiska w zakresie jego oceny prawnej.

7. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów niż w niej wskazano.

8. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takiej kontroli podlegają m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach oraz zaskarżalne postanowienia wydawane w ramach postępowania o udzielenie interpretacji podatkowej. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

9. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się zasadniczo do rozstrzygnięcia, czy kwota wypłacana Skarżącemu na podstawie wyroków Sądów cywilnych orzekających w przedmiocie rozliczenia umów konsorcjum stanowi odszkodowanie niezwiązane w sposób bezpośredni z realizowanymi przez Skarżącego usługami, co w jego ocenie powodowało brak opodatkowania VAT, czy też tak jak twierdził organ interpretacyjny po szczegółowej analizie materiału dowodowego stanowiła ona wynagrodzenie za wykonane świadczenie.

10. Sąd uznał, iż interpretacja indywidualna dotycząca powyższego problemu prawnego obarczona jest wadami skutkującymi jej uchylenie. Sąd stwierdził, iż w niniejszej sprawie organ interpretujący wyszedł poza zakres i ramy postępowania o wydanie interpretacji indywidualnych, czym w sposób istotny dla wyniku sprawy naruszył przepisy postępowania dotyczące reguł wydawania interpretacji indywidualnych.

11. Na wstępie stwierdzić należy, że stosownie do przepisów art. 14b ustaw Ord. pod. wskazany organ administracji publicznej, na pisemny wniosek zainteresowanego, w jego indywidualnej sprawie, wydaje pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2). Stosownie do art. 14b § 3, składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej – wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 i § 2). Jak podkreśla się w orzecznictwie, organ podatkowy powinien oceniać obowiązki wnioskodawcy w postępowaniu o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego właśnie przez pryzmat art. 14b § 2 i § 3 ustaw Ord. pod.

12. Przewidziana w art. 14b § 3 ww. ustawy alternatywa powoduje, że opis zdarzenia przyszłego musi być równoważny opisowi zdarzenia, które miało już miejsce w przeszłości. Musi je zatem także charakteryzować przesłanka wyczerpującego przedstawienia takiego zdarzenia. W judykaturze zaś "wyczerpujący" postrzegany jest jako taki, który wiąże się z koniecznością podania wszystkich elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Jeżeli zaś wniosek zainteresowanego jest w tym względzie niepełny, a organ wydający interpretację nie ma w tym zakresie wiedzy, to wydana interpretacja nie realizuje jednego z podstawowych celów tej instytucji, to jest nie chroni podatnika. Użyte w art. 14b § 3 ustawy Ord. pod. ustawowe określenie "wyczerpująco" należy więc rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego. Opis ten powinien zawierać wszystkie istotne elementy stanu faktycznego, niezbędne z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji (por. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FSK 2356/13, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Również w literaturze podnosi się, że wyczerpująco przedstawiony (zaistniały bądź przewidywany) stan faktyczny to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie (J. Brolik, Ogólne oraz indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, Lexis Nexis 2013, s. 125). Należy również podkreślić, że indywidualne interpretacje prawa podatkowego nie są aktami stosowania prawa. Tym samym pojęcie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, którym posługują się przepisy Ordynacji podatkowej, nie jest tożsame z pojęciem wykładni prawa ani też nawet interpretacji rozumianej jako wynik przeprowadzonej wykładni. Postępowanie, które jest prowadzone w sprawie wydania pisemnej interpretacji prawa podatkowego, jest postępowaniem, w którym organ uprawiony do jej wydania ma udzielić podatnikowi informacji w zakresie zastosowania i wykładni prawa podatkowego w przedstawionym przez podatnika stanie faktycznym sprawy. Interpretacja indywidualna, pełniąc funkcję informacyjną, powinna zatem udzielać odpowiedzi konkretnych, a nie warunkowych. Tym samym, musi być ona osadzona w ściśle określonym stanie faktycznym lub równie kategorycznie przedstawionym zdarzeniu przyszłym. Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu tym organ nie dokonuje żadnych własnych ustaleń faktycznych (A. Hanusz, Działanie organów budzące zaufanie, Prawo i Podatki 2013/818-19). W sprawach dotyczących indywidualnych interpretacji stan faktyczny wynika z wniosku podmiotu, który o jej wydanie się ubiega, a organy podatkowe nie są uprawnione do jego modyfikacji, rekonstrukcji, polemiki, czy też jakichkolwiek domniemań tak w zakresie stanu faktycznego, jak i zdarzenia przyszłego. Jest to postępowanie autonomiczne, do którego stosuje się jedynie niektóre przepisy Ordynacji podatkowej i to odpowiednio. Jego celem jest ocena stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i proponowanego we wniosku rozstrzygnięcia, a nie rozstrzyganie sytuacji prawnopodatkowej strony składającej wniosek. Brak wyraźnego i zindywidualizowanego tła faktycznego (rozumianego jako zaistniały stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe), stanowiącego podstawę kwalifikacji prawnopodatkowej w ramach procesu wydawania interpretacji indywidualnej oznacza, że nie można zasadnie oczekiwać od organu podatkowego odpowiedzi na postawione pytania. Podkreślić należy, że w postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej organ nie prowadzi postępowania dowodowego, nie analizuje w sposób szczegółowy dowodów w postaci wyroków Sądów cywilnych, umów między stronami. Nie wkracza w ten sposób w ocenę zastrzeżoną dla innych organów w postępowaniu podatkowym, kontrolnym. Na podkreślenie zasługuje to, iż za stan faktyczny wniosku odpowiada wnioskodawca. To na nim ciąży wyjaśnienie wątpliwości, co do elementów stanu faktycznego. Organ interpretacyjny poza możliwością doprecyzowania stanu faktycznego nie może ustalać właściwego własnego stanu faktycznego w sprawie. Powyższa reguła jest ściśle związana z zachowaniem funkcji gwarancyjnej interpretacji indywidualnej. Podnieść należy, że funkcję gwarancyjną interpretacji indywidualnych zapewniono wprowadzając przepisy o tzw. "nieszkodzeniu" podmiotowi, który zastosował się do wydanej interpretacji (vide art. 14k § 1 i 3, art. 14m oraz art. 14n ustawy Ord. pod.). Zatem ze swej istoty wydanie interpretacji indywidualnej powinno oznaczać, że zainteresowany pozna zapatrywania organu podatkowego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle sytuacji faktycznej opisanej we wniosku, jak również to, że ów zainteresowany będzie miał realną możliwość powołania się na to stanowisko w razie ewentualnych sporów z organami podatkowymi. W interesie wnioskodawcy i w zgodzie z funkcjami interpretacji indywidualnej jest przedstawienie wyczerpującego i dokładnego opisu zaistniałych lub przyszłych zdarzeń, w sposób który je właściwie konkretyzuje. Bez tego co najwyżej mogłaby bowiem zostać zrealizowana funkcja informacyjna i to w znacznym uproszczeniu, ale z pewnością nie funkcja gwarancyjna interpretacji indywidualnej. Interpretacja indywidualna jest więc aktem, w którym organ poprzez dokonanie oceny stanowiska wnioskodawcy zawartego we wniosku o wydanie interpretacji przyznaje lub odmawia przyznania określonych uprawnień przez zagwarantowanie, że zastosowanie się do stanowiska organu podatkowego nie może podatnikowi szkodzić, niezależnie od prawidłowości tego stanowiska. Przedmiotem wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez sądy administracyjne jest natomiast kontrola prawidłowości, to jest legalności oceny wyrażonej przez ten organ zawartej w interpretacji.

13. Reasumując stwierdzić należy, że w postępowaniu o wydanie interpretacji nie można prowadzić postępowania dowodowego. W tej kwestii zasadne jest zatem przyjęcie przedstawionego przez wnioskodawcę tła sprawy ze wszystkimi konsekwencjami, co do rozbieżności z rzeczywistym stanem faktycznym sprawy. Warto także podkreślić, iż związanie organu interpretującego przedstawionym przez Stronę stanem faktycznym umożliwia realizację funkcji gwarancyjnej wynikającej z przepisów ustawy Ord. pod.

14. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy zauważyć, że organ w badanej sprawie w sposób nie uprawniony dokonywał własnych ustaleń faktycznych analizując postanowienia umów konsorcjum, dokonując oceny skutków prawnych orzeczeń Sądów cywilnych oraz innych dokumentów załączonych do wniosku przez Stronę. Podporządkowując te działania swojemu stanowisku co do zasadności opodatkowania świadczenia realizowanego przez Skarżącego. W ocenie Sądu Minister Finansów polemizując z przedstawionym przez Skarżącego stanem faktycznym i stanowiskiem Strony przekroczył granicę reguł towarzyszących wydawaniu interpretacji indywidualnej. Sąd ponownie podkreśla, że za wszystkie wątpliwości zawarte w stanie faktycznym odpowiada wnioskodawca. Organ nie może domniemywać, polemizować, czy też analizować dołączonych do wniosku dowodów bowiem w ten sposób tworzy odmienną od celów wydawania interpretacji procedurę audytu sytuacji prawnoprocesowej podatnika na podstawie analizy dokumentów i innych okoliczności nieuregulowaną w przepisach ustawy Ord. pod.

15. Organ interpretacyjny w sytuacji obszerności wniosku, jego niejasności, powoływania się przez Stronę na szereg dokumentów, załączania do wniosku dokumentów powinien w trybie art. 169 § 1 ustawy Ord. pod. lub art. 165a ustawy Ord. pod. ze wszystkimi konsekwencji tych przepisów poinformować wnioskodawcę o celu wydawania interpretacji indywidualnej, obowiązku sprecyzowania stanu faktycznego, w którym powinien pojawić się określony problem prawnopodatkowy. Wskazać, że organ intepretujący w tym trybie nie będzie przeprowadzał analizy dokumentów załączonych do wniosku, a także nie będzie przeprowadzał analizy cywilnoprawnej sporu z innymi podmiotami występującymi w stanie faktycznym. Po otrzymaniu takiego wezwania podatnik powinien przedstawić indywidualny jasny stan faktyczny z pytaniami prawnymi dotyczącymi jego sytuacji prawnej dotyczącej opodatkowania z własnym stanowiskiem w sprawie. Tak sformułowany wniosek będzie generował możliwość zastosowania zasady ochrony gwarancyjnej.

16. Jeżeli po przeprowadzeniu takiego postępowania uporządkowującego treść wniosku wnioskodawca przedstawi stan faktyczny i swoje stanowisko, w którym ponownie wskaże, że otrzymana przez niego kwota stanowi odszkodowanie niezwiązane ze świadczeniem usługi; co w jego ocenie wynika z otrzymanych wyroków sądów cywilnych organ powinien uznać się związany takim stanem faktycznym i jednocześnie poinformować, że kwestia ta zawsze może być zweryfikowana w postępowaniu wymiarowym.

17. W tym stanie rzeczy wobec stwierdzonego przez Sąd przekroczenia zasad wydawania interpretacji indywidualnych w postaci: bezpodstawnych prób analizy dowodów załączonych do wniosku, polemiki z przedstawionym przez Stronę stanem faktycznym, analizowaniem skutków prawnych wydanych w sprawie wyroków Sądowych - Sąd na podstawie z art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylił zaskarżony akt. O kosztach orzeczono na podstawie jej art. 200 i art. 205 § 1.

18. Organ interpretujący ponownie rozpatrujący w sprawie będzie zobligowany do zastosowania się do wskazówek oraz stanowiska Sądu zaprezentowanego w przedmiotowym uzasadnieniu wyroku.