Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 782/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 32 ust 1
journal: Dz.U. 2007 nr 124 poz 859
law: Ustawa z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.
article: art 77, ar 107 par 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Głównego inspektora Ochrony Środowiska, z dnia [...] lutego 2012r. znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2011 r. znak: [...], nakładającą na M. O. karę pieniężną w wysokości [...]zł za nielegalnie sprowadzenie z [...] do Polski odpadu w postaci pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...].

Stan sprawy przedstawiał się następująco.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] sierpnia 2009r. Prezydent Miasta W. powiadomił Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, że w dniu [...] marca 2009r. w Urzędzie Miasta [...] złożono wniosek o rejestrację pojazdu marki: [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...] wraz z dowodem rejestracyjnym oraz kartą pojazdu. W trakcie postępowania wyjaśniającego w zakresie rejestracji przedmiotowego pojazdu ustalono, że w dowodzie rejestracyjnym znajduje się pieczęć organu [...] o treści "pojazd wycofano z ruchu w dniu [...] lutego 2009 r." natomiast w karcie pojazdu znajdowała się adnotacja "zaświadczenie o utylizacji przedłożono". Organ rejestrujący otrzymał pisemną odpowiedź z Urzędu [...] w D., który wyrejestrował ww. pojazd oraz dokonał zapisu w dowodzie rejestracyjnym i karcie pojazdu. Określono, że przedmiotowy pojazd w [...] został wycofany z ruchu. Unieważniono tablice rejestracyjne pojazdu a w dokumencie dopuszczającym pojazd do ruchu drogowego umieszczono pieczęć informującą o wycofaniu pojazdu z ruchu. Po uzyskaniu powyższych informacji Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie określenia sposobu gospodarowania odpadem w postaci uszkodzonego pojazdu marki: [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], przez M. O.

W trakcie postępowania administracyjnego strona, pismem z dnia [...] września 2009r., powiadomiła organ o ponownym wywiezieniu na terytorium [...] przedmiotowego pojazdu i przekazaniu go do stacji demontażu pojazdów. W związku z powyższym, decyzją z dnia [...] maja 2010r., Główny Inspektor Ochrony Środowiska umorzył postępowanie odnośnie gospodarowania odpadem jako bezprzedmiotowe.

Następnie w dniu [...] listopada 201Or. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej na M. O. i decyzją z dnia [...] marca 2011r. nałożył karę pieniężną w wysokości [...] zł na M. O., który nielegalnie sprowadził z [...] do Polski odpad w postaci pojazdu.

W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 32 ust. 1 i art. 34 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, a także art. 3 w związku art. 2 pkt 35a rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów.

M. O. wniósł do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska odwołanie od ww. decyzji. Po rozpatrzeniu tego odwołania Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] lutego 2012r., utrzymał w mocy decyzję organu l instancji.

W uzasadnieniu decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska wskazano, że zasadnym było uznanie sprowadzonego pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...] za odpad, który nielegalnie został przywieziony do Polski.

Organ podkreślił, że w dowodzie rejestracyjnym znajduje się pieczęć organu [...] o treści "pojazd wycofano z ruchu w dniu [...] lutego 2009 r." natomiast w karcie pojazdu znajdowała się adnotacja "zaświadczenie o utylizacji przedłożono". Organ rejestrujący otrzymał pisemną odpowiedź z Urzędu [...] w D., który wyrejestrował ww. pojazd oraz dokonał zapisu w dowodzie rejestracyjnym i karcie pojazdu. Określono, że przedmiotowy pojazd w [...] został wycofany z ruchu. Unieważniono tablice rejestracyjne pojazdu a w dokumencie dopuszczającym pojazd do ruchu drogowego umieszczono pieczęć informującą o wycofaniu pojazdu z ruchu.

Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2012r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga M. O.

W skardze zarzucono decyzji:

1) naruszenie art. 6 i 7 w związku z art. 156 §1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie znajduje zastosowanie przepis art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów,

2) błędną interpretację art. 2 pkt 14 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów,

3) naruszenie art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego,

4) naruszenie art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niedostateczne uzasadnienie decyzji.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ II instancji nie wyjaśnił, dlaczego nie uznał stanowiska strony, wspartego argumentami wyrażonymi w opinii prawnej dr J. J., a ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że konstrukcja art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów obliguje do nałożenia kary pieniężnej niezależnie od tego, czy odbiorca odpadów działał w sposób umyślny, czy też nie. Zdaniem skarżącego, w niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia zaistnienia winy umyślnej, a także nieumyślnej, stąd też nie zachodzi, ani konieczność, ani możliwość zastosowanie przepisu art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Jak wskazano w skardze, w przypadku M. O. nie ma żadnych wątpliwości, że posłużenie się uwierzytelnionym tłumaczeniem usprawiedliwia całkowicie popełniony przez niego błąd, wskutek którego przywiózł odpad, a nie używany pojazd. Nie był on obowiązany do weryfikacji tłumaczenia, dlatego też nie może być mowy o winie.

Uzasadniając zarzuty wskazano także na błędną interpretację art. 2 pkt 14 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006, według którego odbiorca oznacza każdą osobę lub przedsiębiorstwo podlegające jurysdykcji państwa przeznaczenia, do których odpady są przesyłane w celu ich odzysku lub unieszkodliwienia. Rzeczywiste i zamierzone działania skarżącego, dotyczące sprowadzonego pojazdu, nie nosiły cech odzysku (a tym bardziej unieszkodliwiania), a próba zarejestrowania świadczyła o traktowaniu go jako przedmiotu niebędącego odpadem. Jak zaznaczono w skardze, pojazd był w pełni sprawny, stąd też działań polegających na odzysku nie było. Z punktu widzenia skarżącego pojazd został odebrany w celu dopuszczenia go do ruchu, a nie w celu dokonania jego odzysku. Ponadto wskazano, że definicja odbiorcy według art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów pełni rolę uzupełniającą w stosunku do definicji odbiorcy z art. 2 pkt 14 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006, a przepisy ww. rozporządzenia określają zakres obowiązków podmiotów uczestniczących w międzynarodowym przemieszczaniu odpadów i tylko na ich podstawie można ocenić czy nastąpił "odbiór". Skoro zatem można zakwestionować fakt, że skarżący jest odbiorcą w myśl ww. rozporządzenia, to automatycznie brak jest podstaw do zastosowania art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.

Zarzucając naruszenie art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego wskazano na wybiórcze, w ocenie skarżącego, odniesienie się do korespondencji Prezydenta Miasta [...] z Urzędem [...] w D.. Zdaniem skarżącego organ 11 instancji przytoczył jedynie argumentację bezpośrednio wspierającą tezę o dokonaniu nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów.

W odpowiedzi na skargę organ powtórzył argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym stosownie do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz, 1270 ze zm.), nie jest związany zarzutami i granicami skargi.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanego wyżej kryterium zgodności z prawem stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Na wstępie trzeba podkreślić, że orzekające w sprawie organy obu instancji prawidłowo zastosowały przepisy ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Za nieuzasadniony uznać należy zarzut skarżącego naruszenia ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. O zarzucie naruszenia prawa materialnego można mówić wówczas, gdy nie jest kwestionowany stan faktyczny ustalony przez organy administracji, tylko ocena prawna tego stanu faktycznego. Tymczasem skarżący pod pozorem zarzutu naruszenia prawa materialnego formułuje w istocie zarzut dokonania przez organy administracji błędnych ustaleń faktycznych poprzez przyjęcie, iż był on odbiorcą odpadu. Tego rodzaju zarzut, zdaniem Sądu, należy uznać za bezzasadny.

Stwierdzić należy, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Ochrony Środowiska wyjaśnił, w oparciu o jakie dowody i okoliczności stwierdził, iż przedmiotowy pojazd stanowi odpad (w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach) nielegalnie sprowadzony do Polski, czego skarżący nie podważał w toku postępowania administracyjnego. Ponadto, zgodnie z treścią art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, organ wykazał, że odpad w postaci przedmiotowego pojazdu został sprowadzony do Polski nielegalnie, a odbiorcą w świetle definicji określonej w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy był skarżący. Podkreślić należy, że organ odwoławczy odniósł się do kwestii braku winy skarżącego w kontekście możliwości zastosowania art. 32 ust. 1 ustawy.

Trzeba zauważyć, że zgodnie z art. 2 pkt 14 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 przez odbiorcę odpadów sprowadzonych nielegalnie rozumie się każdą osobę lub przedsiębiorstwo podlegające jurysdykcji państwa przeznaczenia, do których odpady są przesyłane w celu ich odzysku lub unieszkodliwiania. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, przez odbiorcę odpadów sprowadzonych nielegalnie rozumie się każdą osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną, do której zostały przemieszczone nielegalnie odpady; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi, na której znajdują się nielegalnie przemieszczone odpady, jest odbiorcą odpadów sprowadzonych nielegalnie. Jak wynika z protokołu kontroli [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, w trakcie kontroli M. O. okazał umowę kupna przedmiotowego pojazdu, z której wynika, że skarżący jest nabywcą tego pojazdu. Z decyzji Prezydenta Miasta W. znak: [...] wynika, że skarżący złożył do tego organu wniosek o rejestrację pojazdu objętego niniejszym postępowania, natomiast zgodnie z tłumaczeniem świadectwa złomowania z dnia [...] sierpnia 2009r. posiadaczem (właścicielem) przedmiotowego pojazdu był M. O. Z powyższego wynika, że skarżący faktycznie władał przedmiotowym pojazdem, a pojazd ten został faktycznie sprowadzony do skarżącego na terytorium Polski. Ustaleń tych skarżący nie zakwestionował w toku postępowania administracyjnego, zatem bezspornie należy stwierdzić, iż odpad w postaci przedmiotowego pojazdu został odebrany przez skarżącego. Ponadto niekwestionowany był także fakt, że odpad ten został przemieszczony z [...] do Polski z naruszeniem procedury uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody, tj., że przemieszczenie to miało charakter nielegalny w świetle definicji nielegalnego przemieszczania, o którym mowa w art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006.

Mając powyższe na uwadze, należy zgodzić się z twierdzeniem organu administracji, że przedmiotowej sprawie organ miał do czynienia ze stanem faktycznym, w którym M. O. jest odbiorcą odpadu przywiezionego nielegalnie bez dokonania zgłoszenia. Powyższe stanowi podstawę do nałożenia kary pieniężnej w trybie art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, zgodnie z którym wojewódzki inspektor ochrony środowiska nakłada na odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości od 50.000 do 300.000 zł. Kierując się treścią wyżej przytoczonego przepisu prawa [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, jako organ właściwy terytorialnie, był zobowiązany do nałożenia stosownej kary pieniężnej.

Analizując treść art. 32 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, należy zauważyć, że przepis ten tylko w ustępie 1 odnosi się do kwestii nałożenia kary pieniężnej na odbiorcę odpadów przemieszczonych nielegalnie. Z tego względu organ, prowadząc postępowanie w okolicznościach przedmiotowej sprawy, nie był uprawniony do badania innych przesłanek, jak tylko tych, które wynikają z treści art. 32 ust. 1 ustawy. Uzasadniając zaskarżoną decyzję, organ II instancji prawidłowo wykazał, iż zostały spełnione wszystkie przesłanki, o których mowa w tym przepisie zaś organy nie były uprawnione do badania kwestii winy skarżącego.

Sąd stwierdza, że nie jest również uzasadniony zarzut skargi, dotyczący naruszenia art. 6 i 7 w związku z art. 156 §1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie można podzielić zarzutu skargi, co do wybiórczego odniesienia się do dowodu w postaci pisma Urzędu [...] w D. z dnia [...] maja 2009r. Z tłumaczenia pisma, sporządzonego przez tłumacza przysięgłego z języka [...], wynika, że pojazd objęty niniejszym postępowaniem został przekazany przez poprzedniego właściciela do złomowania przez uprawnionego przedsiębiorcę, a jako dowód na powyższe dołączono świadectwo złomowania. W piśmie tym wskazano, że "pojazd najwyraźniej dostał się przez granicę do Polski jako nielegalny transport odpadu". B. H. zaznaczył, że "Czy będziecie mogli Państwo zarejestrować pojazd w Polsce czy też nie, to będzie Państwa suwerenna decyzja. Właściwie pojazd powinien był zostać złomowany. Jeżeli jednak on nadal istnieje (identyfikacja pojazdu) i jest karta pojazdu, to mógłby on zostać zarejestrowany, bowiem polski nabywca pojazdu najwyraźniej został wprowadzony w błąd".

Nie można zdaniem Sądu zgodzić z twierdzeniem skarżącego, że treść tego pisma wskazuje na "pozorne nielegalne przemieszczenie", bowiem przedmiotowy pojazd na terenie [...] uzyskał status odpadu w związku z oddaniem go do stacji demontażu i przeznaczeniem do złomowania.

Przemieszczenie tego pojazdu, jako odpadu, mogło odbyć się z zachowaniem zasad wynikających z rozporządzenia (WE), a przemieszczenie z naruszeniem zasad ww. rozporządzenia stanowi przemieszczenie nielegalne. Treść przytoczonego wyżej pisma nie wskazuje, że przemieszczenie przedmiotowego odpadu posiadało charakter nielegalny jedynie pozornie. Zdaniem Sądu zgromadzony materiał dowodowy został przez organy administracji zbadany wnikliwie, a rozstrzygnięcie zostało dokonane na podstawie oceny całokształtu materiału dowodowego.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i została podjęta po dokładnym przeanalizowaniu materiału dowodowego z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej.

Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.