Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2390/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 124 ust. 1, 5
journal: Dz.U. 2015 poz 1774
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.), Sędziowie sędzia WSA Tomasz Wykowski, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi B. T. i J. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz.267 ze zm.), w związku z art. 9a, art. 124 ust, 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania B. i J. małżonków T. od decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2015 roku ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości położonej w miejscowości [...], gmina [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 1,8300 ha, stanowiącej ich własność, poprzez zezwolenie [...] S.A. siedzibą w [...]na założenie i przeprowadzenie w granicach pasa technologicznego przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej w ramach realizacji inwestycji pn: "Budowa dwutorowej linii 400kV [...] z czasową pracą jednego toru na napięciu 220 kV w relacji [...]" oraz zobowiązującej [...] S.A. z siedzibą w [...] do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po wykonaniu prac, a jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszty, wnioskodawca będzie zobowiązany do zapłaty odszkodowania, decyzją z dnia [...] czerwca 2015 roku Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny.

Decyzją Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2015 roku ograniczono sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości położonej w miejscowości [...] gm. [...], stanowiącej własność skarżących, poprzez:

a) przeciągnięcie nad działką nr [...] przewodów napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV [...], tj. przewodów fazowych 3x AFL - 8350 mm2 i odgromowych linii 2xOPGW 48J skojarzonych ze światłowodem podwieszonych na słupach energetycznych wybudowanych na nieruchomościach sąsiednich w obrębie pasa technologicznego oraz późniejsze funkcjonowanie dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej wraz z wszelkimi obiektami i urządzeniami niezbędnymi do jej eksploatacji,

b) dostępie, wejściu, przechodzie, przejeździe niezbędnym sprzętem osób upoważnionych przez [...] S.A. w celu wykonywania czynności związanych z budową, eksploatacją, konserwacją, remontem, modernizacją, przebudową, usuwaniem awarii linii, w tym dokonywaniem wymiany niezbędnych jej elementów,

c) ustanowieniu ograniczeń i zakazów wynikających z istnienia pasa technologicznego linii o szerokości 70 m (tj. po 35 m w każdą stronę od osi linii), w tym polegających na zakazie wznoszenia w pasie technologicznym budynków mieszkalnych, budowli, zakazie utrzymywania w pasie technologicznym drzew, krzewów i roślinności przekraczającej 3 metry wysokości, a także korzystaniu z nieruchomości obciążonej w sposób zgodny z aktualnie obowiązującymi przepisami dotyczącymi linii elektroenergetycznych, ochrony zdrowia i życia ludzkiego oraz ochrony środowiska,

d) wycince istniejącego na nieruchomości drzewostanu w zakresie niezbędnym do wybudowania linii oraz jej eksploatacji, w szczególności wycinkę drzewostanu na obszarze pasa technologicznego oraz trwałe lub okresowe wyłączenie części nieruchomości (w obrębie pasa technologicznego) z produkcji rolnej i/lub leśnej.

Organ w decyzji określił, iż wielkość zajętej powierzchni pod pas technologiczny na działce nr [...] wynosi 0,5406 ha, wyodrębniając ją jako pas gruntu o szerokości 70 m i długości 78 m, który został przedstawiony w zał. nr 1 do decyzji, stanowiący jej integralną część. Nadto w powyższej decyzji Starosta określił, że prace budowlane na nieruchomości wykonywane będą w okresie od maja 2015 r. do grudnia 2016r., nie dłużej niż 60 dni oraz zobowiązał [...]S.A. z/s w [...] do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po wykonaniu prac, a jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszty, wnioskodawca będzie zobowiązany do zapłaty odszkodowania.

Starosta czyniąc ustalenia na użytek niniejszego postępowania wskazał, że nieruchomość oznaczona w ewidencji gruntów jako działka nr [...] położona w miejscowości [...] gm. [...], objęta księgą wieczystą [...], jest własnością skarżących na zasadzie wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej. W rejestrze ewidencji gruntów wpisana została w jednostce rejestrowej [...] i została sklasyfikowana jako: łąki trwałe - ŁIV, ŁV oraz rowy - W. Obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2014 r. (publ. Dz. Urz.Woj. [...] z 2015 r., poz. [...]) przewiduje na przedmiotowej działce budowę linii elektroenergetycznej 400 kV [...]. Na ten cel przeznaczono w planie zagospodarowania przestrzennego pas technologiczny o szerokości 70 metrów. Na skutek prowadzonego postępowania nadzorczego, Wojewoda [...] w rozstrzygnięciu Nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. (publ. Dz. Urz. Woj. [...] z 2014 r., poz.[...]) wskazał, że część ustaleń planu miejscowego pozostaje w sprzeczności z wcześniejszymi unormowaniami zawartymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i stwierdził nieważność części ustaleń uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 kV [...] na terenie gminy [...]. Przy czym w rozstrzygnięciu nadzorczym Wojewoda [...] nie uchylił miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego tereny przeznaczone w tym planie pod budowę dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 kV [...].

Do wniosku pełnomocnik inwestora [...] S.A. z/s w [...] dołączył dokumenty potwierdzające, że z właścicielami nieruchomości prowadzone były rozmowy mające na celu wyrażenie przez nich zgody na dobrowolne udostępnienie nieruchomości z przeznaczeniem pod budowę linii.

Postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało zawiadomieniem Starosty [...] z dnia 10 lutego 2015 roku, Nr [...], na skutek wniosku z dnia [...] lutego 2015 roku, [...] o ograniczenie sposobu korzystania z ww nieruchomości, inwestora - spółki [...] S.A. z siedzibą w [...].

Po rozpatrzeniu wniesionego przez skarżących od ww decyzji Starosty [...] odwołania, Wojewoda [...] zaskarżoną do Sądu decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2014 roku, utrzymał powyższą decyzję w mocy. W uzasadnieniu podniósł, że decyzja Starosty została prawidłowo wydana w trybie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.), zgodnie z którym, starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie stosownego zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie do ust. 3 tego przepisu udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 zostało poprzedzone rokowaniami z właścicielem ww nieruchomości celem uzyskania zgody na wykonanie prac, określonych w ust. 1. Ostatecznie Wojewoda uznał, że zaskarżona decyzja została podjęta zgodnie z wymogiem zarówno prawa materialnego jak i procedury administracyjnej. Strony brały udział w postępowaniu i na każdym jego etapie miały możliwość wypowiedzenia się co do zgromadzonych dokumentów i ustaleń. Przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wyjaśniające, jak również zgromadzony materiał dowodowy umożliwił dokonanie oceny w zakresie spełnienia przesłanek do ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości w celu realizacji planowanej inwestycji, stosownie do wymogu ustawowego.

Skargę do tut. Sądu na decyzję Wojewody [...] wnieśli B. i J. małżonkowie T. zarzucając jej naruszenie: przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez bezzasadnie przyjęcie w decyzji z dnia [...] maja 2015 r. , iż organ I instancji - Starosta [...] precyzyjnie określił lokalizację i powierzchnię ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, podczas gdy prawidłowa ocena powinna prowadzić do odmiennego wniosku, ponieważ ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości wskazane w w/w decyzji odnoszą się do całej powierzchni przedmiotowej nieruchomości, powyższe ograniczenie powinno natomiast dotyczyć jedynie część nieruchomości, na której ma być prowadzona inwestycja.

W związku z powyższymi naruszeniami skarżący wnieśli min. o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji utrzymanej nią w mocy

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej, zgodnie z art. 151 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W świetle powyższych ustaleń faktycznych i prawnych niniejszej sprawy zarzuty skargi o naruszeniu powołanych przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego, tj. art. 124 ust. 1 ugn, należy uznać za pozbawione podstaw.

Ograniczenie korzystania z nieruchomości jest jedną z form wywłaszczenia nieruchomości zdefiniowaną w art. 112 ust. 2 u.g.n. i stanowi ingerencję w konstytucyjnie chronione prawo własności. Omawiany przepis art. 124 przewiduje szczególny przypadek ograniczenia wykonywania prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego i innych praw rzeczowych, polegający na znoszeniu przez właściciela lub użytkownika wieczystego przedsięwzięć inwestycyjnych podejmowanych na jego nieruchomości, a dotyczących zakładania i przeprowadzenia na nieruchomości przewodów oraz innych urządzeń, ich konserwacji i usuwania awarii. Warunkiem koniecznym i zarazem podstawowym (przesłanką) ubiegania się o wydanie zezwolenia ograniczającego sposób korzystania przez właściciela lub użytkownika wieczystego z nieruchomości jest realizacja celu publicznego wyszczególnionego w art. 6 u.g.n., a co najważniejsze, zgodnego z planem zagospodarowania przestrzennego lub też z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli planu miejscowego brak. Przy tak sformułowanym zapisie ustawowym dla oceny spełnienia przesłanki celu publicznego nie ma znaczenia, kto ten cel realizuje oraz kto jest jego wykonawcą. Szczególnym rodzajem ograniczenia praw do nieruchomości jest udzielenie na podstawie art. 124 u.g.n. zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Stosownie do ww. art.124 ust.1 u.g.n. powyższej czynności dokonuje Starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Art.124 ust. 3 cyt. ustawy zawiera dyrektywę, która nakazuje, aby wydanie zezwolenia zostało poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac. Wymieniony przepis ustanawia pierwszeństwo umownego uregulowania kwestii dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane związane z realizacją inwestycji liniowej przed rozstrzygnięciem w formie decyzji administracyjnej. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że złożenie przedmiotowego wniosku poprzedzone było przeprowadzeniem przez inwestora z właścicielami nieruchomości rokowań, mających na celu uzyskanie zgody na dobrowolne udostępnienie nieruchomości. Pełnomocnik inwestora radca prawny K. D. oraz I. D. prowadziły rokowania z właścicielami nieruchomości, na dowód czego zostały przedłożone do akt sprawy administracyjnej:

- protokoły rozbieżności sporządzone w dniu 5 grudnia 2013 roku, w dniu 4 kwietnia 2014 roku, w dniu 12 sierpnia 2014 roku i w dniu 13 sierpnia 2014 roku,

- pisma z dnia 5 grudnia 2014 roku adresowane do B. T. i do J. T. o wyrażenie zgody na ustanowienie na przedmiotowej nieruchomości, w drodze urnowy służebności przesyłu na rzecz inwestora – [...] S.A. i wyrażeniu zgody na realizację inwestycji na ww. działce (w aktach sprawy potwierdzenie doręczenia pism stronie w dniu 10 grudnia 2014r).

Z powyższych dokumentów wynika, że [...] S.A. poinformowała stronę o zakresie planowanej inwestycji, załączając do dokumentów mapę określająca przebieg linii elektroenergetycznej na jej nieruchomości jak również proponowała stronie wynagrodzenie za możliwość korzystania z nieruchomości. Ponadto inwestor poinformował właścicieli nieruchomości, że odmowa przyjęcia oferty, a także nieudzielanie odpowiedzi we wskazanym terminie zostanie uznane za niewyrażenie zgody na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłu lub dystrybucji energii elektrycznej w rozumieniu art. 124 ust.1 u.g.n.

Jak wskazano we wniosku, pisma pozostały bez odpowiedzi ze strony B. i J. małżonków T. i tym samym strona nie wyraziła zgodny na dobrowolne udostępnienie nieruchomości w celu realizacji inwestycji. Stąd też przesłanka poprzedzenia rokowaniami wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości została w niniejszej sprawie spełniona. Brak porozumienia stron odnośnie wyrażenia zgody na udostępnienie nieruchomości uniemożliwiło polubowne załatwienie sprawy. Z tych względów otwarta została droga administracyjna przewidziana w art. 124 ust. 1 u.g.n.

Należy w tym miejscu dodatkowo wskazać, iż zgodnie z szerokim orzecznictwem sądowo-administracyjnym przepis art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami nie określa formy prowadzenia rokowań, jednakże mówi o spełnieniu obowiązku ich przeprowadzenia, jako przesłanki wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości. Rokowania [....] to nic innego jak negocjacje, czyli dyskusja, wymiana uwag (ustna, pisemna albo prowadzona w innym trybie) zmierzająca do ukształtowania treści umowy....". W praktyce oznacza to taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Zasadnym jest również powołanie stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w wyroku z dnia 20 stycznia 2010 r. sygn. akt I OSK 1274/09, zgodnie z którym proces rokowań nie może przebiegać w nieskończoność, albowiem w ten sposób można skutecznie blokować niezwykle ważne inwestycje celu publicznego, zaś rozbieżności co do kwoty rekompensaty mogą być na tyle duże, że nawet znaczny upływ czasu nie doprowadziłby do osiągnięcia konsensusu. Skoro zatem inwestor określił i zaproponował właścicielowi warunki uzyskania zgody na wykonanie przedmiotowych prac a właściciel nie przyjął tych warunków, to uznać należy, że spełniony został obowiązek przeprowadzenia rokowań. W rezultacie, należy stwierdzić, iż przeprowadzone ze skarżącymi B. i J. małżonkami T. pertraktacje były prowadzone i nie zakończyły się porozumieniem.

Niezależnie należy podnieść, iż zgodnie z powołanym wyżej przepisem art. 124 ust. 1 u.g.n., organ wydający decyzję o ograniczeniu korzystania z nieruchomości bada czy założenie i przeprowadzenie napowietrznej linii elektroenergetycznej jest inwestycją spełniającą przesłanki inwestycji celu publicznego, czy planowane ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak i czy właściciel, użytkownik wieczysty lub odpowiednio posiadacz nieruchomości wyraził bądź nie zgodę na wykonanie na nieruchomości prac niezbędnych do realizacji inwestycji celu publicznego.

Starosta [...] przeprowadził wnikliwą analizę przedmiotowego projektu pod kątem powołanego wyżej art. 124 ugn. i mając na uwadze powyższe kryteria, w świetle dokonanych przez organ ustaleń, prawidłowo uznał, iż planowana inwestycja jest inwestycją mieszczącą się w definicji inwestycji celu publicznego, określonej w art. 6 ust, 2 u.g.n. Prawidłowo również przeprowadził całą procedurę poprzedzającą wydanie decyzji, o czym świadczy również rozprawa administracyjna przeprowadzona przez Starostę [...] w dniu 18 marca 2015 r. Rozprawa została przeprowadzona z udziałem pełnomocników [...] S.A. w [...] oraz właścicieli nieruchomości – B. i J. małżonków T., na której strony zapoznane zostały z treścią zgromadzonych w sprawie dokumentów i podczas której strony pozostały przy swoich stanowiskach.

Mając powyższe na uwadze nie ulega wątpliwości, iż wniosek o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości stanowiącej własność skarżących, w drodze decyzji administracyjnej jest całkowicie uzasadniony.

W świetle dokonanych przez organy ustaleń faktycznych i prawnych niniejszej sprawy zarzuty skargi o naruszeniu przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego, tj. art. 124 ust. 1 ugn., należy uznać za pozbawione podstaw prawnych albowiem przypomnieć należy, że organy orzekające w toku postępowania o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, z mocy samego przepisu art. 124 u.g.n. badają jedynie ziszczenie się przesłanek, o których mowa w tym przepisie, tj. czy inwestycja jest inwestycją celu publicznego, jej zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (lub w przypadku jego braku z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego) oraz weryfikują, czy przed wystąpieniem o zgodę w trybie administracyjnym wnioskodawca przeprowadził rokowania. Rola organu w tym zakresie ograniczała się jedynie do zbadania czy wszystkie wymienione wyżej przesłanki art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w odniesieniu do przedmiotowych działek stanowiących własność skarżących zostały spełnione. Jednocześnie, jak się podkreśla w doktrynie i orzecznictwie, organ winien był określić w sposób dokładny i przejrzysty sposób dokonywanego ograniczenia własności skarżących i w ocenie Sądu z powyższego obowiązku wywiązał się należycie. Decyzja Starosty w sposób szczegółowy określa przedmiot ograniczenia i jego terytorialny zakres, w tym jednoznacznie wskazuje przebieg inwestycji przez nieruchomość. Decyzja obejmuje swoim zasięgiem tylko część obszaru nieruchomości małżonków T., jako obszar niezbędny do posadowienia na nim tych urządzeń oraz wykonania związanych tym posadowieniem robót budowlanych. Decyzja, wskazuje precyzyjnie powierzchnię podlegającą ograniczeniu - 0,5406 ha (pas technologiczny o wymiarach 70 m i 78 m), zakres prac związanych z inwestycją oraz przebieg linii elektroenergetycznej na przedmiotowej nieruchomości (załącznik graficzny Nr 1 do decyzji - wycinek z mapy z projektowaną trasa linii 2x400 kV [...]- stanowiący jej integralną część). W decyzji określono również okres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, tj. od maja 2015 roku do grudnia 2016 roku, nie dłużej niż 60 dni, jak i ewentualne zobowiązanie inwestora do naprawienia wynikłej szkody.

Nadto stwierdzić należy, że organ rozważając uzasadniony interes właściciela nieruchomości i jak najmniejszą dla niego uciążliwość inwestycji musiał rozważyć także sprawę w szerszym kontekście - znaczenia przewidywanej inwestycji jako służącego realizacji interesu społecznego, w tym przypadku mającego strategiczne znaczenie dla całego kraju.

W ocenie Sadu, materiał dowodowy jak i postępowanie wyjaśniające w sprawie spełnia wymogi przepisów art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Wbrew zarzutom podniesionym w skardze organ I instancji podjął czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. W świetle powyższego należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została podjęta zgodnie z wymogiem zarówno prawa materialnego jak i procedury administracyjnej.

W tym miejscy należy również wskazać na treść ust. 5 art. 124 u.g.n, w myśl którego, jeżeli założenie i przeprowadzanie na nieruchomości planowanej inwestycji uniemożliwi właścicielowi dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy, albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, właściciel może żądać aby starosta lub inwestor nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa, w drodze umowy, własność nieruchomości.

Wobec powyższego, mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny, należy stwierdzić, iż decyzje Starosty [...] i Wojewody [...] wydane w przedmiotowej sprawie nie naruszają art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, ani, art. 107§ 1 i 3 kpa; art. 123 § 1 i 2 kpa; art. 138 §1 pkt 1 kpa; stąd też zarzuty skargi należy uznać za całkowicie nieuzasadnione. A zatem, z powyższych względów Sąd, działając na zasadzie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.