Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1106/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-03-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono wniosek o przyznanie prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy


UZASADNIENIE

Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. W druku podał, że w gospodarstwie domowym pozostaje wraz z małżonką i nie posiada jakiegokolwiek majątku. Żona strony nie pracuje, zaś sam skarżący uzyskuje dochody z prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości około 2.500,00 zł miesięcznie. W druku formularza skarżący sporządził zestawienie swoich miesięcznych wydatków, z którego wynika, że czynsz za wynajmowany lokal wynosi 1100 zł; opłata za energię elektryczną – 250 zł; opłata za media oraz usługi telekomunikacyjne – 150 zł; koszty ubezpieczenia dwóch osób – 170 zł.

Pismem z dnia 13 lutego 2017 r., skierowanym na podany przez stronę adres do doręczeń, referendarz sądowy wezwał wnioskodawcę do uprawdopodobnienia okoliczności podanych we wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez udokumentowanie wysokości dochodów osiąganych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej; nadesłanie zaświadczenia potwierdzającego, że małżonka wnioskodawcy jest osobą bezrobotną; udokumentowanie wysokości oraz struktury wydatków przeznaczanych na utrzymanie się.

Skarżący nie odebrał wspomnianego wezwania.

Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:

Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie całkowitym lub częściowym.

Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Należy przy tym wyraźnie podkreślić, że skorzystanie z tej formy prawa pomocy zostało przewidziane dla osób, które znajdują się w wyjątkowo trudnym położeniu materialnym a z przedstawionych okoliczności wynika, że nawet przy najdalej idących wysiłkach nie są w stanie samodzielnie wygospodarować środków na ten cel.

Wedle uzyskanych informacji deklarowane łączne wydatki miesięczne w rodzinie skarżącego kształtują się na poziomie 1670 zł. Dochód zaś wynosi 2500 zł miesięcznie. To z kolei oznacza, że do dyspozycji strony i jego małżonki, już po poniesieniu kosztów egzystencji pozostaje 830 zł. Jakkolwiek uznać przyjdzie, że nie jest to kwota znacząca, to nie można zarazem stwierdzić, że strona nie dysponuje jakimikolwiek możliwościami samodzielnego opłacenia kosztów sądowych chociażby w części, jak również opłacenia usług fachowego pełnomocnika. Skarżący nie uprawdopodobnił przy tym swojego ciężkiego położenia materialnego, co wyklucza przyjęcie a priori tezy, iż jego sytuacja materialna odpowiada hipotezie art. 246 § 1 pkt 1 a tym samym uzasadnia przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Zważywszy na powyższe należało uznać, że brak jest dostatecznych podstaw do uwzględnienia wniosku. Wobec tego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 tej ustawy postanowiono jak w sentencji orzeczenia.