Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1458/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 art. 4 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 177 poz 1468
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 2005 r. o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant: Pomocnik sekretarza Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi M. S. i A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia kwoty zwrotu wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 1458/13

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – B. z dnia [...], określającą M.S. i A. S. kwotę zwrotu wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych w wysokości 2.180,00 zł, z czego w odniesieniu do wydatków dotyczących inwestycji niewymagających pozwolenia na budowę, które nie stanowiły podstawy odliczenia w podatku dochodowym od osób fizycznych : 2.179,75 zł.

W uzasadnieniu powyższej decyzji przedstawiono doczasowy przebieg postępowania.

W dniu 15 maja 2013 r. do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – B. wpłynął wniosek skarżących o zwrot niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym z wykazaną kwotą zwrotu 7.260,00 zł, poniesionych tytułem remontu budynku mieszkalnego położonego w Ł. przy ul. A. W treści wniosku skarżący oświadczyli, że remont obejmował: wykonanie ścianek działowych, sufitów, tynków, wykonanie podłóg i posadzek, wykonanie podłóg malarskich, wyposażenie w urządzenia sanitarne.

Do wniosku dołączono następujące dokumenty:

• akt notarialny z dnia 6 maja 2010r. Rep A nr [...]potwierdzający nabycie przez skarżącą nieruchomości obejmującej działkę gruntu nr 158/27 przy ul. A wraz z budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym;

• akt notarialny z dnia 1 lipca 2010 r. Rep. A nr [...] potwierdzający przekazanie zabudowanej nieruchomości położonej w Ł., przy ul. A w formie darowizny córce J. A. S.;

• 57 sztuk faktur potwierdzających poniesienie wydatków związanych z remontem budynku mieszkalnego ze stroną skarżącą jako nabywcą.

W konsekwencji prowadzonego postępowania, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – B. decyzją z dnia [...] określił kwotę zwrotu wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych w wysokości 2.180,00 zł (w zaokrągleniu do pełnych złotych), z czego w odniesieniu do wydatków dotyczących inwestycji niewymagających pozwolenia na budowę, które nie stanowiły podstawy odliczenia w podatku dochodowym od osób fizycznych: 2.179,75 zł.

Wyjaśniono, że różnica między wnioskowaną a przyznaną kwotą zwrotu powstała z uwagi na nieuznanie przez organ pierwszej instancji faktur wystawionych po dniu 1 lipca 2010 r. Z przedłożonych dokumentów wynikało, iż tytuł prawny do budynku mieszkalnego położonego w Ł. przy ul. A strona skarżąca posiadała w okresie od dnia 6 maja 2010r. do dnia 30 czerwca 2010 r.

Organ podatkowy pierwszej instancji uznał, iż z uwagi na fakt przekazania w dniu 1 lipca 2010r. przedmiotowej nieruchomości w formie darowizny małoletniej córce, J. S., po tej dacie strona skarżąca nie dysponowała tytułem prawnym do remontowanego budynku mieszkalnego, a w konsekwencji nie przysługuje skarżącym prawo dokonania zwrotu części wydatków poniesionych po tej dacie.

Od powyższej decyzji M. i A. S. wnieśli odwołanie.

Skarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 3 i art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 2005 roku o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym (Dz. U. Nr 177, poz. 1468 z późn. zm.) w zw. z art. 14 § 1 k.c. w zw. z art. 98 § 1 k. r. i o., wobec chybionego uznania, że w sprawie niniejszej brak jest podstaw do zwrotu wnioskodawcom wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych w związku z remontem budynku mieszkalnego ponad kwotę 2.180,00 złotych. W ocenie podatników organ podatkowy w sposób nieprawidłowy uznał, że wydatki poczynione w związku z remontem budynku mieszkalnego w okresie od dnia 1 lipca 2010 roku, udokumentowane załączonymi fakturami VAT, nie mogą stanowić podstawy do zwrotu według przepisów wymienionej powyżej ustawy.

Po przeanalizowaniu akt sprawy, argumentów odwołania i obowiązujących przepisów Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wskazał, że zasady zwrotu osobom fizycznym części wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych przez te osoby w związku z budową i remontem budynku mieszkalnego lub jego części reguluje ustawa z dnia 29 sierpnia 2005r. o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym (Dz. U. Nr 177, poz. 1468 ze zm.).

Powołując się na art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 2, w art. 5 ust. 5 i art. 5 ust. 1, 2 i 4 tej ustawy podkreślono, iż prawo do ubiegania się o zwrot części podatku od towarów i usług zawartego w cenie materiałów przysługuje m.in. pod warunkiem, że osoba fizyczna, która poniosła wydatki, posiada tytuł prawny do zajmowanego lokalu.

Organ II instancji podniósł, iż tytułem prawnym do domu mieszkalnego strona skarżąca dysponowała w okresie od dnia 6 maja 2010r. do dnia 30 czerwca 2010r. Od dnia 1 lipca 2010r. właścicielką remontowanego budynku mieszkalnego została - w związku z dokonaną darowizną - małoletnia córka skarżących, J. S.

Następnie wskazując na treść art. 12 i 17 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) oraz art. 94 ustawy z dnia 25 lutego 1964r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził, iż brak jest podstaw do dokonania zwrotu niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym.

Zważono, że w niniejszej sprawie niewątpliwie wydatki potwierdzające zakup materiałów związanych z remontem zostały sfinansowane przez stronę skarżącą, co zostało potwierdzone wystawionymi na jej nazwisko fakturami VAT. Zostało więc spełnione jedno z kryteriów określonych w przepisach ustawy o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym - poniesienie wydatków i udokumentowanie ich fakturami VAT. Natomiast niezależnie od wymogu przedstawienia faktur dokumentujących poniesione wydatki, konieczne jest spełnienie pozostałych warunków, w tym posiadanie tytułu prawnego do remontowanego budynku.

Zdaniem organu II instancji, z uwagi na fakt, iż od dnia 1 lipca 2010r. budynek mieszkalny stanowi własność córki skarżących – J. S., nie został przez skarżących spełniony drugi warunek przewidziany w art. 5 ust. 5 pkt 1 ustawy o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym – skarżący nie posiadali bowiem tytułu prawnego do remontowanego budynku od dnia 1 lipca 2010 r.

Podkreślono, że samo bycie ustawowym przedstawicielem małoletniego dziecka nie jest równoznaczne z posiadaniem przez skarżących tytułu prawnego do nieruchomości będącej własnością córki. Wyjaśniono, iż małoletnia córka była właścicielem nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A, która była przez skarżących remontowana, a faktury dotyczące tego remontu załączone zostały do złożonego wniosku VZM-1. Z faktur VAT wynika, iż nabywcą towarów była strona skarżąca. Twierdzenia skarżącej, iż zakupów dokonywała na rzecz małoletniej córki – nie znalazły aprobaty organu, gdyż w dacie poniesienia wydatku córka strony skarżącej nie uzyskiwała dochodów, którymi mogłaby sfinansować zakup materiałów związanych z remontem.

Odnosząc się do uregulowań kodeksu rodzinnego i opiekuńczego podniesiono, iż wydatki związane z remontem budynku mieszkalnego stanowiącego własność córki, finansowane przez stronę skarżącą, wykraczają poza ciążący na stronie skarżącej względem małoletniego dziecka obowiązek alimentacyjny.

Podsumowując stwierdzono, że decyzja organu I instancji jest oparta na obowiązujących przepisach prawa i brak jest podstaw do jej uchylenia.

Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] M. S. i A.S. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 i art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 2005 roku o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym (Dz. U. Nr 177, poz. 1468 z późn. zm.) w zw. z art. 14 § 1 k.c. w zw. z art. 98 § 1 k.r. i o. poprzez ich bezzasadne niezastosowanie i uznanie, że M.S. nie mogła działać jako przedstawiciel ustawowy małoletniej J. S. w zakresie wykonywania remontu budynku mieszkalnego mieszczącego się w Ł. przy ul. A oraz realizacji uprawnienia do zwrotu części wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych w związku z przeprowadzanym remontem;

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego polegająca na nietrafnej konstatacji, że w sprawie niniejszej przedstawicielka ustawowa małoletniej J. S. -matka M. S. - była nabywcą towarów wskazanych na fakturach VAT wystawionych po dniu 1 lipca 2013 roku, przy jednoczesnym pominięciu stanowiska M. S., w myśl którego występowania ona jedynie jako przedstawiciel ustawowy córki, która - ze względu na brak zdolności do czynności prawnych - nie mogła być stroną umowy sprzedaży.

W uzasadnieniu skargi wskazano, iż dokonane przez organ odwoławczy rozstrzygnięcie nie jest trafne.

Skarżący wskazali, iż remont budynku mieszkalnego, którego właścicielem do dnia 31 czerwca 2013 roku była skarżąca, rozpoczął się w dniu 15 maja 2010 roku i trwał nieprzerwanie do dnia 30 sierpnia 2010 roku. W dniu 1 lipca 2010 roku, na skutek umowy darowizny sporządzonej w formie aktu notarialnego Rep A nr[...], właścicielką nieruchomości została małoletnia J. S., za którą działają jako jej przedstawiciele ustawowi rodzice – M. S. oraz A. S.

W ocenie skarżących, zgodnie z treścią art. 98 § 1 k.r. i o., to rodzice są przedstawicielami ustawowymi dziecka pozostającego pod ich władzą rodzicielską. Jeżeli dziecko pozostaje pod władzą obojga rodziców, każde z nich może działać samodzielnie jako przedstawiciel ustawowy dziecka.

Skarżący wskazali, że małoletnia J. S. w dacie przeprowadzania przedmiotowego remontu miała 6 lat a, więc była osobą nieposiadającą zdolności do czynności prawnych. Konsekwencją takiego stanu rzeczy było to, że małoletnia J. S. nie mogła sama nabywać materiałów budowlanych wykorzystywanych do remontu budynku mieszkalnego, którego była właścicielką.

Skarżący podkreślili, że w myśl art. 14 § 1 k.c. czynność prawna dokonana przez osobę, która nie ma zdolności do czynności prawnych, jest nieważna. Zakup materiałów budowlanych, udokumentowany zakwestionowanymi przez organ podatkowy fakturami VAT, z całą pewnością nie jest również umową powszechnie zawieraną w drobnych, bieżących sprawach życia codziennego, o których to umowach stanowi § 2 cytowanego przepisu.

Zdaniem skarżących, teza organu odwoławczego, zgodnie z którą wydatki związane z remontem budynku mieszkalnego, stanowiącego własność małoletniej J. S., wykraczają poza zakres ciążącego na skarżącej obowiązku alimentacyjnego, co w konsekwencji uniemożliwiało skarżącej skorzystanie z dobrodziejstwa art. 3 ustawy o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym, jest bezzasadna.

Skarżący wskazali, że zgodnie z art. 95 § 1 k.r. i o. władza rodzicielska obejmuje w szczególności obowiązek i prawo rodziców do wykonywania pieczy nad osobą i majątkiem dziecka oraz do wychowania dziecka, z poszanowaniem jego godności i praw. Zakres władzy rodzicielskiej doprecyzowany jest natomiast w art. 101 § 1 k.r. i o. stanowiącym, iż rodzice obowiązani są sprawować z należytą starannością zarząd majątkiem dziecka pozostającego pod ich władzą rodzicielską.

W ocenie skarżących z powołanych przepisów w sposób jednoznaczny wynika, iż M. S., kontynuując niezbędny remont budynku mieszkalnego stanowiącego własność małoletniej i dokonując jako jej przedstawiciel ustawowy zakupu materiałów budowlanych, sprawowała zarząd nad majątkiem swojej córki, działając w jej słusznym interesie.

W konkluzji skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Według przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną przez M. S. i A. S. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia[...], Sąd uznał, iż skarga jest nieuzasadniona.

Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić trzeba, że stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 2005r. o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym (Dz. U. nr 177 poz. 1468 ze zm.) osoba fizyczna ma prawo do zwrotu części wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych w związku z:

- budową budynku mieszkalnego;

- nadbudową lub rozbudową budynku na cele mieszkalne lub przebudową (przystosowaniem) budynku niemieszkalnego, jego części lub pomieszczenia niemieszkalnego na cele mieszkalne, w wyniku których powstał lokal mieszkalny spełniający wymagania określone w odrębnych przepisach;

- remontem budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego.

Z kolei art. 3 ust. 2 i 3 ustawy stanowi, że zwrot, o którym mowa w ust. 1, dotyczy wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych i udokumentowanych fakturami wystawionymi od dnia 1 maja 2004 r. Zwrot ten dotyczy materiałów budowlanych, które do dnia 30 kwietnia 2004 r. były opodatkowane stawką podatku od towarów i usług w wysokości 7 %, a od dnia 1 maja 2004 r. są opodatkowane podatkiem VAT.

Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 4 ustawy, dokumentem stanowiącym podstawę do obliczenia kwoty zwrotu części wydatków, o których mowa w ust. 1, jest faktura wystawiona dla osoby fizycznej. Wykaz materiałów budowlanych, których zakup uprawnia do otrzymania zwrotu zawarty został w obwieszczeniu Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 30 grudnia 2005 r. (Dz. Urz. M. T. i B. z 2006 r. Nr 1 poz. 1).

Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy prawo do zwrotu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, przysługuje pod warunkiem, że osoba fizyczna lub jej małżonek nie dokonywali czynności, o których mowa w art. 3 ust. 1, jako podatnicy podatku od towarów i usług, w celu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.

W myśl natomiast art 4 ust. 2 ustawy prawo do zwrotu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 przysługuje pod warunkiem, że osoba fizyczna posiada: 1) prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016, ze zm.) albo tytuł prawny do budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego w przypadku inwestycji określonej w art. 3 ust. 1 pkt 3; 2) pozwolenie na budowę w przypadku inwestycji, dla której zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane wymagane jest takie pozwolenie.

Z kolei, w myśl art. 5 ust. 5 ustawy o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym - do wniosku, należy załączyć kopię:

• pozwolenia na budowę albo - w przypadku remontu, o którym mowa w ust. 4 pkt 7 - dokumentu potwierdzającego tytuł prawny osoby fizycznej do budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego,

• faktur dokumentujących poniesione wydatki, o których mowa w art. 3 ust. 1.

Ponadto art. 5 ust. 1 i 2 ww. ustawy stanowi, że zwrot, o którym mowa w art. 3 ust. 1, dokonywany jest na wniosek osoby fizycznej złożony w urzędzie skarbowym, a jeżeli osoba fizyczna pozostaje w związku małżeńskim, wniosek może być złożony wspólnie z małżonkiem lub odrębnie przez każdego z małżonków.

Stosownie do ustępu 4 powołanej regulacji, wniosek o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać co najmniej:

1) imię i nazwisko, identyfikator podatkowy, a w przypadku gdy osobie fizycznej składającej wniosek nie nadano go - rodzaj i numer dokumentu tożsamości tej osoby, w tym również wystawionego w państwie innym niż Rzeczpospolita Polska, adres zamieszkania osoby fizycznej, a w przypadku małżonków - obojga małżonków;

2) wskazanie właściwego urzędu skarbowego, do którego kierowany jest wniosek;

3) rodzaj poniesionych wydatków, zgodnie z art. 3 ust. 1;

4) rok rozpoczęcia inwestycji;

5) wykaz faktur oraz wartość poniesionych wydatków na cele, o których mowa w art. 3 ust. 1;

6) kwotę zwrotu, obliczoną zgodnie z art. 3 ust. 5-7;

7) oświadczenie o zakresie przeprowadzonego remontu, jeżeli roboty te nie wymagają pozwolenia na budowę;

8) wskazanie sposobu wypłaty kwoty zwrotu; jeżeli wypłata ma nastąpić na rachunek bankowy - wskazanie numeru rachunku osoby fizycznej składającej wniosek, a w przypadku wspólnego wniosku małżonków - numeru rachunku obojga lub jednego z nich, na który ma być dokonany zwrot;

9) podpis osoby fizycznej ubiegającej się o zwrot wydatków, a w przypadku małżonków - podpisy obojga małżonków bez względu na sposób złożenia wniosku wspólnie z małżonkiem albo odrębnie przez każdego z małżonków.

Zasadnie przyjął organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, że przytoczone przepisy ustawy o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym dokonują wyraźnego rozróżnienia wymogów, jakie muszą być spełnione, aby podatnikowi przysługiwał zwrot wydatków w zależności od tego, czy dotyczą one, budowy budynku mieszkalnego, czy też jego remontu. W pierwszym przypadku podatnik musi bowiem przedłożyć prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz pozwolenie na budowę, w drugim zaś przypadku tytuł prawny do budynku mieszkalnego. Tym samym istotne jest, czy wydatki zostały poniesione w związku z budową budynku mieszkalnego, czy też w związku z remontem.

W rozpoznawanej sprawie zachodzi drugi z ww. przypadków, tj. remont, zatem istotne jest, czy osoba ubiegająca się o zwrot części wydatków, oprócz faktur wystawionych dla niej i dokumentujących poniesienie wydatków, posiada dokument potwierdzający tytuł prawny do remontowanego budynku mieszkalnego.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż do złożonego wniosku o zwrot części wydatków poniesionych w związku remontem budynku mieszkalnego M. S. i A. S. dołączyli faktury dokumentujące zakup materiałów remontowych wydatkowanych w okresie od 5 maja 2010r. do 30 sierpnia 2010r., natomiast tytułem prawnym do domu mieszkalnego strona skarżąca dysponowała w okresie od dnia 6 maja 2010r. do dnia 30 czerwca 2010r. Z akt sprawy wynika, że od dnia 1 lipca 2010r. właścicielką remontowanego budynku mieszkalnego została - w związku z dokonaną przez stronę skarżącą darowizną – jej małoletnia córka, J. S.

W tej sytuacji zasadnie organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie wydatki potwierdzające zakup materiałów związanych z remontem zostały wprawdzie sfinansowane przez stronę skarżącą, co zostało potwierdzone wystawionymi na nią fakturami VAT, ale to oznacza, że zostało spełnione jedno z kryteriów określonych w przepisach ustawy o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym, tj. poniesienie wydatków i udokumentowanie ich fakturami VAT. Przepisy ustawy statuują jednak, jak wskazano powyżej, dodatkowe warunki uzyskania zwrotu części wydatków na budowę budynku mieszkalnego, które spełniać musi osoba ubiegająca się o taki zwrot. Niezależnie od wymogu przedstawienia faktur dokumentujących poniesione wydatki, konieczne jest posiadanie tytułu prawnego do remontowanego budynku.

Zatem strona skarżąca spełnia te wymogi za okres do dnia 30 czerwca 2010 r., natomiast nie spełnia tych wymogów w okresie późniejszym od dnia 1 lipca 2010 r. Jak bowiem wskazują złożone akty notarialne, właścicielem remontowanego budynku mieszkalnego od dnia 1 lipca 2010 r. jest małoletnia córka strony skarżącej – J. S. Prawidłowo zatem organ odwoławczy wskazał, że prawo do zwrotu nie przysługuje skarżącym w części dotyczącej wydatków poniesionych po dniu 30 czerwca 2010 r., mimo faktycznego zakupienia materiałów budowlanych i posiadania faktur na nich wystawionych po ww. dacie. Uprawnioną osobą za wskazany okres od dnia 1 lipca 2010 r. mogłaby być córka skarżących, pod warunkiem spełnienia wymogów ustawy (poniesienie wydatków na zakup materiałów budowlanych, przedstawienie faktur na nią wystawionych). Inne stanowisko, jakiego domaga się strona skarżąca, byłaby ewidentnie niezgodna z ustawą (contra legem).

W związku z zarzutami skargi i jej wywodami odnoszącymi się do intencji strony skarżącej, która powołując się na przepisy kodeksu cywilnego i kodeksu rodzinnego i opiekuńczego wskazuje, że od 1 lipca 2010 r. działała jako przedstawiciel ustawowy małoletniej córki, podnieść należy, że są to okoliczności prawnie nieistotne. Nie mogą one w żadnej mierze wpłynąć na treść decyzji wydanej zgodnie z postanowieniami ww. ustawy. O zwrot części wydatków ubiegali się bowiem skarżący małżonkowie S. i do wniosku złożonego we własnym imieniu dołączyli wystawione dla nich faktury potwierdzające, że to oni ponieśli wydatki na remont budynku. Skoro tak, to zasadnie organ uwzględnił wniosek w zakresie dotyczącym okresu, w którym byli oni właścicielami spornego budynku odmawiając jednocześnie zwrotu wydatków poniesionych w okresie, kiedy nie byli jego właścicielami. Ponieść też trzeba, że fakt bycia przedstawicielami ustawowymi małoletniego dziecka nie czyni skarżących właścicielami remontowanego budynku.

W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu, zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego należy uznać za nieuzasadnione. Również zarzuty dotyczące przepisów postępowania nie zasługują na uwzględnienie. Przede wszystkim wskazać trzeba, że w przedmiotowej sprawie nie miały zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, których naruszenie zarzuciła strona skarżąca, bowiem stosownie do art. 3 § 1 pkt 2 K.p.a. przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do spraw uregulowanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, z wyjątkiem przepisów działów IV, V i VIII. Poza tym podnieść należy, że organy obu instancji w sposób wyczerpujący uzasadniły swoje stanowisko, opierając je na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Oceniły przedstawione przez stronę skarżącą dowody, na podstawie których domagała się ona zwrotu wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych. Wyjaśniły również powody, dla których uznały, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki ich zwrotu w żądanym zakresie.

Reasumując Sąd uznał, że zaskarżone decyzje, wydane na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie naruszały prawa.

W świetle powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( D.U nr 153 , poz. 1270 ze zm.), Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną orzekł jak w sentencji wyroku.

k.ż.