Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1881/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia WSA Sławomir Fularski (spraw.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2011 r. sprawy ze skargi P.G. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji - oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji Nr [...] z [...] września 2010 r. utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. Nr [...] z [...] lipca 2010 r. w przedmiocie zwolnienia podkomisarza P.G. ze służby z dniem [...] lipca 2010 r.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

P.G. został z dniem [...] stycznia 1987 r. przyjęty do służby w Milicji Obywatelskiej. Rozkazem personalnym Nr [...] z [...] października 1996 r. funkcjonariusz został zwolniony ze służby w trybie art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm., zwana dalej ustawą o Policji) tj. w oparciu o jego wniosek o zwolnienie ze służby.

Rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. Nr [...] z [...] grudnia 2008 r., wydanym na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby zakończonego pozytywną oceną w zakresie kandydata i spełnieniem ustawowych wymagań na stanowisko podstawowe, P.G. został ponownie przyjęty do służby w Policji z dniem [...] grudnia 2008 r. i mianowany policjantem w służbie przygotowawczej, na stanowisko [...] Sekcji II Wydziału Techniki Operacyjnej Komendy Wojewódzkiej Policji w L.

Rozkazem Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. Nr [...] z [...] stycznia 2009 r. funkcjonariusz został zaliczony w stan słuchaczy kursu podstawowego w Ośrodku Szkolenia Policji w L. z siedzibą w S. Następnie wskutek niezdania egzaminu wymaganego programem szkolenia, podkomisarz P.G. został usunięty ze szkolenia i wyłączony ze stanu słuchaczy (rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji Nr [...] z [...] kwietnia 2009 r.).

Powyższa okoliczność (niezdanie egzaminu komisyjnego z wymaganego programem szkolenia przedmiotu "zagadnienia dotyczące budowy, warunków i przypadków użycia broni palnej oraz środków przymusu bezpośredniego") stanowiła podstawę wydania [...] kwietnia 2010 r. przez Naczelnika Wydziału Techniki Operacyjnej Komendy Wojewódzkiej Policji w L. opinii służbowej stwierdzającej nieprzydatność funkcjonariusza do służby. Z treścią opinii policjant zapoznał się [...] kwietnia 2010 r. W wymaganym terminie 14 dni od zapoznania się z przedmiotową opinią nie wniósł od niej odwołania.

Rozkazem personalnym Nr [...] z [...] lipca 2010 r. Komendant Wojewódzki Policji w L. działając na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 2 i art. 45 ust. 3 ustawy o Policji oraz § 22 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2002 r. Nr 151, poz. 1261 ze zm., zwane dalej rozporządzeniem MSWiA z 2002 r.), orzekł o zwolnieniu z dniem [...] lipca 2010 r. ze służby w Policji funkcjonariusza w służbie przygotowawczej P.G. Na podstawie art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwany dalej Kpa), decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W odwołaniu wniesionym od powyższej decyzji do Komendanta Głównego Policji, P.G. działający przez profesjonalnego pełnomocnika – adwokata, wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości. Wydanemu rozstrzygnięciu postawił zarzut rażącego naruszenia:

- prawa materialnego - art. 34 ustawy o Policji, przez przyjęcie, że posiadając ukończoną Wyższą Szkołę Policji oraz stopień [...] Policji winien odbywać szkolenie określone w tym przepisie oraz w przepisach § 2, 3, 4, 11 i 16 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania szkoleń zawodowych oraz doskonalenia zawodowego w Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 126, poz. 877, zwane dalej rozporządzeniem MSWiA z 2007 r.), podczas gdy wskazane akty prawne nie przewidują takiego szkolenia dla absolwenta Wyższej Szkoły Policji;

- przepisów postępowania - art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 8 Kpa w sposób mający wpływ na treść decyzji, a mianowicie przez:

- niedopuszczenie wnioskowanego przez stronę dowodu i wydanie w tym zakresie naruszającego prawo postanowienia Nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z [...] czerwca 2010 r. i z związku z tym wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy,

- nienależyte w związku z odmową przeprowadzenia dowodu uzasadnienie decyzji oraz w zakresie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 108 § 1 Kpa) w sytuacji braku ustawowych przesłanek do takiego rygoru, nie wykazanie w uzasadnieniu decyzji okoliczności wskazujących na niezbędność niezwłocznego działania,

- przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz zasady przekonywania, w tym w szczególności rozpoznanie sprawy bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, bez należytego ustosunkowania się do zgłoszonych twierdzeń i wniosków strony reprezentującej swoje słuszne interesy.

Rozwijając zarzuty odwołania, po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy pełnomocnik strony podniósł, że P.G. posiada wyższe wykształcenie kierunkowe, w tym również nabyte w Wyższej Szkole Policji w S., dożywotnio też zachował stopień [...] Policji. Wyjaśnił, iż funkcjonariusz nie miał obowiązku odbycia szkolenia podstawowego, zgodnie bowiem z art. 34 ustawy o Policji mianowanie lub powołanie na stanowisko służbowe uzależnione jest od posiadanego przez policjanta wykształcenia, uzyskania określonych kwalifikacji zawodowych, a także stażu służby w Policji. Warunkiem uzyskania kwalifikacji zawodowych niezbędnych do mianowania na stanowisko służbowe jest natomiast ukończenie przez policjanta: szkolenia zawodowego podstawowego, szkolenia zawodowego dla absolwentów szkół wyższych, Wyższej Szkoły Policji (art. 34 ust. 3 powołanej ustawy). O posiadaniu kwalifikacji zawodowych świadczy spełnienie jednego z trzech wskazanych wyżej warunków. Skoro funkcjonariusz ukończył Wyższą Szkołę Policji, to spełnia warunek posiadania kwalifikacji niezbędny do mianowania na stanowisko służbowe w Policji zgodnie ze swoim stopniem i wykształceniem. Nie było więc podstaw do kierowania strony na szkolenie podstawowe i wydania związanej z tym szkoleniem opinii.

Pełnomocnik odwołującego się zauważył, iż z § 10 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z 2007 r. wynika, że policjanta kieruje się na szkolenie podstawowe bezpośrednio po przyjęciu do służby, w złożonym zaś podaniu funkcjonariusz wniósł o przywrócenie do służby, natomiast w wydanej w tym zakresie decyzji organ orzekł o ponownym przyjęciu do służby. Podniósł także, iż przepisy rozporządzenia MSWiA z 2007 r. nie stanowią o szkoleniu absolwentów Wyższej Szkoły Policji. Wskazał ponadto na naruszenie przez organy orzekające w niniejszej sprawie zasad wynikających z art. 8 Kpa poprzez nie wykazanie w sposób wystarczający, dlaczego policjant posiadający wykształcenie wyższe, nie może wykonywać zawodu, zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz należytego ustosunkowania się do zgłoszonych przez stronę twierdzeń i wniosków (w tym wniosku o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka B.W. - wykładowcy przedmiotu "Zagadnienia dotyczące budowy, warunków i przypadków użycia broni palnej oraz środków przymusu bezpośredniego" w Ośrodku Szkolenia Policji w L. z siedzibą w S. na okoliczność nieprawidłowości w przebiegu egzaminu strony). Odnosząc się zaś do postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności stwierdził, że przewidziana w art. 108 Kpa instytucja ma charakter wyjątku od zasady niewykonywania decyzji nieostatecznych.

Rozkazem personalnym Nr [...] z [...] września 2010 r. Komendant Główny Policji (organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, po rozpoznaniu odwołania P.G. orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy i odniesieniu go do przepisów prawa materialnego regulujących kwestię zwolnienia ze służby organ odwoławczy stwierdził zasadność decyzji podjętej przez organ pierwszej instancji.

W pierwszej kolejności organ odwoławczy wyjaśnił, iż znajdujący się w aktach osobowych policjanta, rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. Nr [...] z [...] listopada 2009 r. przenoszący P.G. z dniem

[...] grudnia 2009 r. do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w L., z uwagi na brak doręczenia ww. funkcjonariuszowi nie wszedł do obrotu prawnego. Tym samym opinia służbowa z [...] kwietnia 2010 r. sporządzona przez Naczelnika Wydziału Techniki Operacyjnej Komendy Wojewódzkiej Policji w L. stanowiąca podstawę wydania zaskarżonego rozkazu, wydana została przez podmiot uprawniony.

Następnie organ stwierdził, iż zawarta w art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, regulacja dotycząca zwolnienia policjanta ze służby w przypadku nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej wskazuje na obligatoryjny charakter zwolnienia, nie pozostawiający organowi możliwości w tym zakresie, a jedynie nakładający nań konkretny obowiązek. Zakres postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie jest więc ograniczony i sprowadza się jedynie do sprawdzenia: czy opinia służbowa wydana policjantowi w okresie służby przygotowawczej zawiera twierdzenie o nieprzydatności do służby, wydana jest przez właściwego przełożonego, opiniowany został zapoznany z opinią oraz czy opinia ta jest ostateczna. Organ odwoławczy nie prowadzi zaś pełnej kontroli wydanej opinii służbowej, ogranicza się tylko do ustalenia konsekwencji, jakie opinia ta wywołuje. Oznacza to, że prowadzone w tym trybie postępowanie jest autonomiczne w stosunku do postępowania dotyczącego wydania opinii służbowej, czy też innych postępowań dotyczących funkcjonariusza. Powyższe jest zaś kluczowe z uwagi na treść zarzutów zawartych w odwołaniu strony. Zarzuty te nie dotyczą bowiem istoty postępowania w sprawie zwolnienia ze służby na podstawie opinii o nieprzydatności do służby.

Odnosząc się do argumentów odwołania organ odwoławczy stwierdził, iż skoro podnoszone przez stronę argumenty dotyczą głównie kwestii skierowania policjanta na szkolenie podstawowe, a postępowanie w sprawie zwolnienia ze służby jest od niego odrębne, to zarzuty te nie podlegają rozpoznaniu. Za nieuzasadniony uznał organ zarzut niedopuszczenia dowodu z zeznań świadka B.W. wskazując, iż wniosek ten dotyczy odrębnego postępowania administracyjnego toczącego się w przedmiocie zwolnienia P.G. ze służby w Policji na innej podstawie prawnej, tj. art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. To zaś postępowanie zakończyło się decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. umarzającą postępowanie. Organ nie podzielił też stanowiska strony dotyczącego naruszenia art. 107 § 3 Kpa, uznając, iż uzasadnienie rozkazu personalnego wydanego przez organ pierwszej instancji (zarówno faktyczne jak i prawne) wyjaśniło motywy rozstrzygnięcia, a tym samym spełniło swoją rolę. Organ nie zaaprobował również podniesionego w odwołaniu zarzutu nieprawidłowego nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wskazując, że wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są wykładni ścisłej. Podkreślił, że może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 Kpa. Nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności uwzględnia ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania. Powyższe czyni koniecznym niezwłoczne odsunięcie policjanta od wykonywania zadań i czynności służbowych z uwagi na jego nieprzydatność do służby w Policji, stwierdzoną w opinii służbowej.

Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego złożył P.G. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika - adwokata wnioskując o uchylenie zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wydanemu rozstrzygnięciu postawił zarzut rażącego naruszenia:

• prawa materialnego:

- art. 34 ustawy o Policji, przez przyjęcie, że P.G. posiadając ukończoną Wyższą Szkołę Policji oraz stopień [...] Policji winien odbywać szkolenie określone w tym przepisie oraz w przepisach § 2, 3, 4, 11 i 16 rozporządzenia MSWiA z 2007 r., podczas gdy wskazane akty prawne nie przewidują takiego szkolenia dla absolwenta Wyższej Szkoły Policji;

- art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, poprzez zwolnienie policjanta ze służby mimo, że podstawą rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji była opinia służbowa z [...] kwietnia 2010 r. wydana przez nieuprawniony organ w osobie Naczelnika Wydziału Techniki Operacyjnej Komendy Wojewódzkiej Policji w L. zamiast Komendanta Wojewódzkiego Policji co wprost wynika z treści opinii służbowej oraz rozkazu personalnego;

• przepisów postępowania administracyjnego - art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 7 i art. 8 Kpa w sposób mający wpływ na treść decyzji, a mianowicie przez:

- niedopuszczenie wnioskowanego przez stronę dowodu i wydanie w tym zakresie naruszającego prawo postanowienia Nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z [...] czerwca 2010 r. i z związku z tym wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy,

- nienależyte w związku z odmową przeprowadzenia dowodu uzasadnienie decyzji oraz w zakresie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 108 § 1 Kpa) w sytuacji braku ustawowych przesłanek do takiego rygoru, nie wykazanie w uzasadnieniu decyzji okoliczności wskazujących na niezbędność niezwłocznego działania,

- przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz zasady przekonywania, w tym w szczególności rozpoznanie sprawy bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, bez należytego ustosunkowania się do zgłoszonych twierdzeń i wniosków strony reprezentującej swoje słuszne interesy;

- naruszenie art. 40 § 2 Kpa, poprzez doręczenie postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z [...] września 2010 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej stronie mimo wynikającego wprost z cytowanego artykułu obowiązku doręczenia wszelkich pism ustanowionemu pełnomocnikowi w toku postępowania;

- obrazę art. 113 § 1 Kpa poprzez próbę konwalidacji nieważnej czynności prawnej wydanej przez organ pierwszej instancji postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z [...] września 2010 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej.

W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia pełnomocnik skarżącego powtórzył w całości argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Wskazał ponadto, że z treści § 7 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej w stosunku do policjanta pozostającego w dyspozycji właściwym przełożonym do wydania opinii służbowej jest Komendant Wojewódzki Policji. W przedmiotowej sprawie natomiast opinię wydał Naczelnik Wydziału Techniki Operacyjnej Komendy Wojewódzkiej Policji w L. Opinię swoją wydał on mimo, iż sam wskazał w opisie stanowiska służbowego, że opinię taką winien wydać Komendant Wojewódzki Policji. Brak ten nie może być usunięty poprzez sprostowanie opinii i wpisanie, iż skarżący wykonywał służbę na innym stanowisku, które pozwalałoby przyjąć, iż jego bezpośrednim przełożonym jest Naczelnik Wydziału Techniki Operacyjnej Komendy Wojewódzkiej Policji. Organ pierwszej instancji starał się konwalidować nieważną czynność prawną poprzez wydanie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji postanowienia nr [...] z [...] września 2010 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej, które jednak błędnie doręczono stronie, nie zaś pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga P.G. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia.

Zgodnie bowiem z art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, policjanta zwalnia się ze służby w przypadku nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej.

Zasadnie więc organ stwierdził, że zawarta w ww. przepisie ustawy o Policji, regulacja dotycząca zwolnienia policjanta ze służby w przypadku nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej wskazuje na obligatoryjny charakter zwolnienia, nie pozostawiający organowi możliwości uznania w tym zakresie, a jedynie nakładający nań konkretny obowiązek.

Okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie jest zaś, że w dniu [...] kwietnia 2010 r. została sporządzona przez Naczelnika Wydziału Techniki Operacyjnej Komendy Wojewódzkiej Policji w L. opinia służbowa o nieprzydatności skarżącego do służby w Policji. Jak potwierdza własnoręczny podpis skarżącego zapoznał się on z przedmiotową opinią w dniu jej sporządzenia. Skarżący został też pouczony o możliwości złożenia od ww. opinii odwołania w terminie 14 dni od zapoznania się z nią do Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. za pośrednictwem wydającego opinię. W ww. terminie, tj. do dnia [...] kwietnia 2010 r. nie wniósł jednak od niej odwołania. Jak bowiem wynika z akt osobowych skarżącego odwołanie od przedmiotowej opinii nadał listem poleconym, ale co należy podkreślić jako istotne w niniejszej sprawie, dopiero w dniu [...] kwietnia 2010 r. Skarżący nie wnosił również o przywrócenie terminu do wniesienia ww. odwołania. Tym samym, opinia o nieprzydatności skarżącego do służby stała się ostateczna. Skoro tak, to organ miał obowiązek wydania rozkazu personalnego - decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie było wprawdzie, czy opinia służbowa z dnia [...] kwietnia 2010 r. została wydana przez właściwego przełożonego skarżącego. Zdaniem bowiem skarżącego właściwym przełożonym był Komendant Wojewódzki Policji w L., a nie Naczelnik Wydziału Techniki Operacyjnej Komendy Wojewódzkiej Policji w L. Należy jednak podzielić pogląd organów obu instancji, że właściwym przełożonym skarżącego uprawnionym do sporządzenia opinii służbowej był Naczelnik Wydziału Techniki Operacyjnej Komendy Wojewódzkiej Policji w L. Powyższe wynika z faktu, że rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] listopada 2009 r. dotyczący przeniesienia skarżącego do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. nie został doręczony skarżącemu z powodu przebywania przez niego na długotrwałym zwolnieniu lekarskim. Tym samym, przedmiotowy rozkaz nie został wprowadzony do obrotu oprawnego, nie wiąże więc swą treścią zarówno organu, jak i skarżącego. Zgodnie zaś z § 7 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej (Nr 98, poz. 890 oraz z 2004 r. Nr 20, poz. 187) w stosunku do policjanta pozostającego w dyspozycji właściwym przełożonym do wydania opinii służbowej jest Komendant Wojewódzki Policji. Skarżący natomiast, w związku nie wejściem ww. rozkazu personalnego do obrotu prawnego nie pozostawał w dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. Jego zaś bezpośrednim przełożonym nadal był Naczelnik Wydziału Techniki Operacyjnej Komendy Wojewódzkiej Policji w L. Skarżący był bowiem mianowany policjantem w służbie przygotowawczej, na stanowisku [...] Sekcji II Wydziału Techniki Operacyjnej Komendy Wojewódzkiej Policji w L. Warto również zauważyć, że sam skarżący raportem z dnia [...] kwietnia 2010 r. wystąpił prośbą o sporządzenie opinii służbowej do Naczelnika Wydziału Techniki Operacyjnej Komendy Wojewódzkiej Policji w L. Powyższe tylko potwierdza, że to właśnie ww. Naczelnik był jego bezpośrednim przełożonym.

Tak więc, przedmiotowa opinia służbowa, wydana skarżącemu - policjantowi w okresie służby przygotowawczej zawiera stwierdzenie o jego nieprzydatności do służby, została sporządzona przez właściwego przełożonego, opiniowany został z nią zapoznany i jest ona ostateczna. W tej sytuacji, organ odwoławczy mógł więc ograniczyć się tylko do ustalenia konsekwencji, jakie opinia ta wywołuje. Prowadzone postępowanie dotyczące zwolnienia policjanta ze służby jest bowiem autonomiczne w stosunku do postępowania dotyczącego wydania opinii służbowej, czy też innych postępowań dotyczących funkcjonariusza.

Trafnie organ odwoławczy również stwierdził, iż skoro podnoszone przez stronę argumenty dotyczą głównie kwestii skierowania policjanta na szkolenie podstawowe, a postępowanie w sprawie zwolnienia ze służby jest od niego odrębne, to zarzuty te nie podlegają rozpoznaniu. Za nieuzasadniony też należy uznać zarzut niedopuszczenia dowodu z zeznań świadka B.W. Wniosek ten został złożony w trakcie odrębnego postępowania administracyjnego toczącego się w przedmiocie zwolnienia P.G. ze służby w Policji na innej podstawie prawnej, tj. art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, w związku z przebywaniem przez niego na długotrwałym zwolnieniu lekarskim. Przedmiotowe postępowanie zakończyło się zaś decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. umarzającą to postępowanie. Ponadto, co również należy podkreślić, organ rozpoznający sprawę nie ma obowiązku dopuszczać wszelkich dowodów wnioskowanych przez stronę postępowania, a jedynie te które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutowi skargi, uzasadnienia rozkazów personalnych wydanych przez organy obu instancji w wystarczający sposób wyjaśniają motywy rozstrzygnięć. Organy obu instancji nie dopuściły się również naruszenia przepisów postępowania administracyjnego - art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 7 i art. 8 Kpa w sposób mający wpływ na wynik sprawy, w szczególności jak podnosił skarżący przez niedopuszczenie wnioskowanego przez stronę dowodu i wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy. Doręczenie postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z [...] września 2010 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej skarżącemu, zamiast ustanowionemu w toku postępowania pełnomocnikowi również nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Przedmiotowym postanowieniem sprostowano bowiem jedynie oczywistą omyłkę pisarską, że skarżący nie pozostaje w dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w L., a jest nadal [...] Sekcji II Wydziału Techniki Operacyjnej w Komendy Wojewódzkiej Policji w L. Powyższy błąd pisarski nie miał zaś wpływu na rozstrzygnięcie organu I instancji w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji.

Należy również podzielić pogląd organu, że nadanie decyzji na podstawie art. 108 § 1 Kpa rygoru natychmiastowej wykonalności uwzględnia ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji - formacji służącej społeczeństwu i przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Policja jest bowiem jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania. Powyższe zaś uzasadnia koniecznym niezwłoczne odsunięcie skarżącego jako policjanta od wykonywania zadań i czynności służbowych z uwagi na jego nieprzydatność do służby w Policji, stwierdzoną w opinii służbowej. Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz zasady przekonywania, które strona skarżąca upatruje w przeprowadzeniu postępowania bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i należytego ustosunkowania się do zgłoszonych przez nią twierdzeń i wniosków.

Za niezasadny należy też uznać zarzut naruszenia art. 34 ustawy o Policji, przez przyjęcie przez organ, że skarżący posiadając ukończoną Wyższą Szkołę Policji oraz stopień [...] Policji winien odbywać szkolenie określone w tym przepisie oraz w przepisach § 2, 3, 4, 11 i 16 rozporządzenia MSWiA z 2007 r., podczas gdy wskazane akty prawne nie przewidują takiego szkolenia dla absolwenta Wyższej Szkoły Policji. Przede wszystkim zauważyć należy, że skarżący wcale nie ukończył jak to wskazuje w skardze, Wyższej Szkoły Policji w S., a jedynie Wojskową Akademię Techniczną w W. W jego aktach osobowych brak jest bowiem dyplomu ukończenia takiej szkoły. Nadto, z przepisu art. 34 ustawy o Policji wynika, że określone w przepisach szczególnych wymagania w zakresie wykształcenia i kwalifikacji stanowią jedynie warunki dopuszczające mianowanie na określone stanowisko, a nie przesłanki powstania po stronie policjanta roszczenia o mianowanie. Nigdy też, wbrew twierdzeniom skarżącego nie został on przywrócony do służby, a jedynie ponownie do niej przyjęty. Ponowne przyjęcie do służby, pomimo zachowania stopnia [...] Policji, nie oznacza reaktywacji stosunku służbowego, który przecież wcześniej ustał i to z woli oraz na wniosek samego skarżącego. Zgłaszając chęć ponownego wstąpienia do służby w Policji skarżący prawidłowo podlegał więc wszelkim procedurom kwalifikacyjnym. Nie istniały bowiem przesłanki by zwolnić go z odbycia szkolenia podstawowego. Zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z 2007 r. bezpośrednio po przyjęciu do służby policjanta kieruje się na szkolenie podstawowe. Z § 10 ust. 1a ww. rozporządzenia wynika z kolei, że przepisu ust. 1 nie stosuje się jedynie do policjanta przyjętego do służby przed upływem 18 miesięcy od dnia zwolnienia go ze służby w Policji, jeżeli podczas jej pełnienia uzyskał kwalifikacje zawodowe podstawowe. Tymczasem, w przypadku skarżącego minęło znacznie więcej niż wyżej wskazanych 18 miesięcy od dnia zwolnienia go ze służby. Został on bowiem zwolniony ze służby w październiku 1996 r., zaś ponownie do niej przyjęty dopiero w grudniu 2008 r. Dlatego też, w ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie ulega najmniejszych wątpliwości, że skarżący w wyniku ponownego przyjęcia do służby, po tak długim przecież okresie pozostawania poza służbą, wynoszącym 12 lat, zasadnie jednak został skierowany do odbycia szkolenia podstawowego. Niezbędnym było bowiem sprawdzenie podstawowych umiejętności jakie musi spełniać policjant pełniący służbę, takich jak chociażby test sprawnościowy czy egzamin ze strzelania. Powyższe jest konieczne chociażby z tego powodu, że wskutek upływu tak długiego okresu czasu od zwolnienia skarżącego ze służby, niewątpliwie w sposób znaczny zmieniły się zarówno techniki, jak i sam sprzęt służący policjantom do strzelania, istotnej zmianie mogła również przecież ulec sprawność fizyczna skarżącego. Na marginesie tylko zauważyć również należy, że sam skarżący nie oponował przeciwko skierowaniu go na szkolenie podstawowe, wnioskował jedynie o zezwolenie na odbycie szkolenia podstawowego w systemie samokształcenia kierowanego. Dopiero zaś wskutek usunięcia go ze szkolenia z dniem [...] kwietnia 2009 r., w dniu [...] kwietnia 2009 r. zgłosił swoje zarzuty co do zasadności skierowania go na takie szkolenie.

W związku z powyższym skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.