Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 95/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1888
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Tarno (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Protokolant: St. sekretarz sądowy Agnieszka Kerszner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2018 r. sprawy ze skargi A Spółki z o.o. z/s w Ł. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 95/18

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku Spółki z o.o. A z dnia 8 czerwca 2017 r. (data wpływu do organu 19 czerwca 2017 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego. dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie możliwości udokumentowania wydatków spółki dowodami przechowywanymi w formie elektronicznej dla potrzeb ich zaliczenia do kosztów podatkowych.

W uzasadnieniu organ wskazał, że we wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca - sp. z o. o. - jest spółką prawa handlowego, podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatku od towarów i usług, zobowiązaną do prowadzenia ksiąg rachunkowych zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 1047 ze zm.).

Z dniem 1 marca 2016 r. Spółka dokonała zmiany podmiotu świadczącego na jej rzecz usługi w zakresie obsługi księgowej. Obecnie podmiot ten prowadzi księgi rachunkowe Spółki z wykorzystaniem oprogramowania komputerowego (programu księgowego), które umożliwia archiwizację dokumentów w formie elektronicznej. Tym samym, począwszy od 1 marca 2016 r., wszystkie dokumenty zewnętrzne obce otrzymane przez Spółkę (faktury zakupu, rachunki, itp.) są wprowadzane do systemu księgowego w postaci skanu, tj. obrazu dokumentu zapisanego w postaci pliku elektronicznego w formacie PDF. Dokumenty sprzedaży wystawiane są natomiast bezpośrednio z systemu księgowego i również zapisywane w postaci pliku elektronicznego. W rezultacie wszystkie otrzymane i wystawione przez Spółkę dokumenty po dniu 1 marca 2016 r. są na chwilę obecną archiwizowane zarówno w formie papierowej, jak i w formie elektronicznej. Dokumentacja w formie elektronicznej przechowywana jest na serwerach podmiotu prowadzącego księgi rachunkowe Spółki z zapewnieniem niezwłocznego i bezpośredniego dostępu do niej ze strony Spółki.

Spółka objęła systemem archiwizacji elektronicznej także dokumentację pochodzącą sprzed 1 marca 2016 r., tj. za okres od początku 2009 r. Archiwizacja w formie elektronicznej dotyczy wszystkich dokumentów, które Spółka otrzymała oraz wystawiła w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, tj. w szczególności faktur, faktur korygujących, not księgowych oraz rachunków. Dokumenty te zostały zeskanowane i zapisane w postaci plików elektronicznych (w formacie PDF) przechowywanych w systemie informatycznym wnioskodawcy. Każdy dokument został zeskanowany oddzielnie i otrzymał oznaczenie umożliwiające jego identyfikację i szybkie odszukanie. Treść zapisanego w formie elektronicznej dokumentu jest zgodna z jego wersją w formie papierowej i nie może zostać w jakikolwiek sposób zmieniona. Innymi słowy jest to elektroniczny obraz dokumentu wystawionego/otrzymanego w formie papierowej. Całość dokumentacji będzie przechowywana w formie elektronicznej przez okres wymagany przepisami prawa (tj. co najmniej do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych) w podziale na okresy rozliczeniowe, w sposób zapewniający łatwe odszukanie konkretnego dokumentu. System informatyczny używany przez Spółkę oraz posiadane urządzenia będą pozwalały na odtworzenie dokumentów w postaci wydruków.

Na chwilę obecną Spółka stosuje system archiwizacji dokumentów otrzymanych wystawionych po dniu 1 marca 2016 r. w formie elektronicznej równolegle z archiwizacją w formie tradycyjnej, tj. papierowej. Zasada ta będzie dotyczyła również dokumentacji za okres od 2009 r., którą Spółka objęła archiwizacją w formie elektronicznej. W przyszłości Spółka nie wyklucza wdrożenia procedury, zgodnie z którą całość dokumentacji (począwszy od początku 2009 r.), która została lub zostanie wytworzona i otrzymana przez Spółkę w wersji papierowej, zostanie zapisana w formie plików elektronicznych i będzie niszczona i pozostawała wyłącznie w archiwum elektronicznym. Polegałoby to na tym, że po zeskanowaniu dokumentów przez Spółkę papierowe ich wersje wraz z elektronicznymi byłyby przechowywane do momentu zatwierdzenia sprawozdania finansowego Spółki za dany rok sprawozdawczy. Niszczenie papierowych wersji dokumentów odbywałoby się najwcześniej po zatwierdzeniu sprawozdania finansowego za dany rok - według regulacji i przy spełnieniu warunków z art. 73 ust. 2 ustawy o rachunkowości.

Wydatki ponoszone przez Spółkę spełniały i będą spełniać następujące warunki: zostały poniesione przez Spółkę; pozostają w związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą; poniesione zostały przez Spółkę w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów; nie znajdują się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 1888 ze zm. dalej: "u.p.d.o.p.") nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

W zakresie dokumentów stanowiących podstawę dokonania przez Spółkę zapisów księgowych i zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów w okresie od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia złożenia niniejszego wniosku Spółka wnosi o zakwalifikowania tego okresu i zdarzeń nim objętych jako stanu faktycznego.

W zakresie dokumentów stanowiących podstawę dokonania przez Spółkę zapisów księgowych i zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów w okresie od dnia złożenia niniejszego wniosku Spółka wnosi o zakwalifikowanie tego okresu i zdarzeń nim objętych jako Zdarzenia przyszłego.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1. Czy mając na uwadze, że na gruncie przepisów u.p.d.o.p., a w szczególności w oparciu o treść art. 15 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1, kosztem uzyskania przychodów będzie taki koszt, który spełnia łącznie następujące warunki: został poniesiony przez podatnika; pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą; poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów; został właściwie udokumentowany i nie znajduje się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, Spółka prawidłowo interpretuje normę prawną zawartą w treści przepisów art. 15 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 tej ustawy, w ten sposób, że za prawidłowo udokumentowane na potrzeby tejże ustawy powinny zostać uznane wydatki Spółki, które Spółka posiada udokumentowane w formie zarchiwizowanych w postaci cyfrowej skanów oryginalnych dokumentów (w szczególności faktur VAT, faktur oraz rachunków) (PDF), potwierdzających poniesione przez nią wydatki?

2. Czy wydatki udokumentowane przez Spółkę w sposób opisany powyżej oraz w treści pytania nr 1, przy założeniu, że wydatki zostały poniesione przez podatnika, pozostają w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, poniesione zostały w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów oraz nie znajdują się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, mogą zostać zaliczone przez Spółkę do jej kosztów uzyskania przychodów ?

Wnioskodawca uważa, że:

ad 1) prawidłowo interpretuje normę prawną zawartą w treści przepisów art. 15 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p., w ten sposób, że za prawidłowo udokumentowane na potrzeby tej ustawy powinny zostać uznane wydatki Spółki, które Spółka posiada udokumentowane w formie zarchiwizowanych w postaci cyfrowej skanów oryginalnych dokumentów;

ad 2) wydatki udokumentowane w sposób opisany powyżej (dokument elektroniczny, PDF) oraz w treści pytaniu nr 1, przy założeniu, że spełnione zostaną ogólne warunki zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów, tzn.: wydatki zostały poniesione przez podatnika, pozostają w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą; poniesione zostały w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów oraz nie znajdują się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, mogą zostać zaliczone przez Spółkę do jej kosztów uzyskania przychodów.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z [...] r., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie.

Na powyższe postanowienie strona wniosła zażalenie (uzupełnione pismem z dnia 24 października 2017 r.).

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, powołując się na art. 3 pkt 1 i art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. – dalej "O.p.") wskazał, że przy definiowaniu pojęcia przepisów prawa podatkowego, zawartego w art. 14b § 1 O.p., należy brać pod uwagę funkcję, jaką pełnić ma instytucja interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego.

Zdaniem organu przewidziany przez ustawodawcę zakres i sposób realizacji ochrony prawnej związanej z zastosowaniem się do interpretacji indywidualnej, odnosi się wyłącznie do interpretacji przepisów materialnego prawa podatkowego. Tym samym ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji wydanie interpretacji indywidualnej, są więc możliwe tylko wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego.

Mając na uwadze powyższe wskazano, że u.p.d.o.p. w żadnym miejscu nie odnosi się do kwestii sposobu przechowywania dokumentów księgowych. W tym zakresie art. 9 ust. 1 zobowiązuje podatników do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy. Odrębne przepisy, o których mowa w tym artykule zawarte są w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, która nie stanowi przepisów prawa podatkowego.

W ocenie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, organ nie jest uprawniony do interpretacji przepisów ustawy o rachunkowości - nie może sankcjonować w drodze indywidualnej interpretacji przyjętych przez wnioskodawcę rozwiązań w obrębie zapisów w księgach rachunkowych oraz ujęcia wydatków w księgach rachunkowych.

W ocenie organu fakt, że normy prawa podatkowego przywołują instytucje uregulowane w innych gałęziach prawa (np. prawa bilansowego) nie oznacza jednocześnie, że instytucje te stają się prawem podatkowym, analiza przepisów ustawy o rachunkowości nie mieści się w ramach określonych w art. 14b § 1 O.p. Zdaniem organu przepisy nie stanowią bowiem przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 O.p. Tym samym, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie jest uprawniony do interpretowania przepisów ustawy o rachunkowości, zaś ocena sposobu przechowywania dokumentów, sprowadzałaby się w istocie do badania przez organ materiału dowodowego.

W rezultacie, w ocenie organu, w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka do odmowy wszczęcia postępowania, wynikająca z art. 165a § 1 O.p.

Na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając:

- naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:

1) art. 165a w zw. z art. 14b § 1 O.p. poprzez bezpodstawną odmowę wydania interpretacji w wyniku błędnego uznania, że wniosek o udzielenie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, w zakresie wyznaczonym pytaniami sformułowanymi w złożonym wniosku i opisanym tam stanem faktycznym, nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu i wobec tego postępowanie nie może być wszczęte,

2) art. 14b § 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie, w następstwie stwierdzenia, iż wniosek złożony przez skarżącego nie podlegał pod dyspozycje tego przepisu, a co za tym idzie, że organ nie ma obowiązku ani kompetencji do wydania w jego indywidualnej sprawie, interpretacji przepisów prawa podatkowego,

3) art. 14c § 1 i § 2 w zw. z art. 120 i 121 oraz art. 165a O.p. poprzez odmowę wszczęcia na wniosek skarżącej postępowania podatkowego zmierzającego do wydania na jej rzecz interpretacji indywidualnej w przedmiocie określonym przez skarżącą w treści wniosku i stwierdzenie, że zagadnienie to nie mieści się w ramach tegoż postępowania, podczas gdy z utrwalonej, wieloletniej praktyki organów podatkowych wynika, że wydają one interpretacje indywidualne w tej materii, co tym samym doprowadziło do naruszenia zasad: legalizmu, zaufania do czynności podejmowanych przez organy administracji publicznej oraz zasady równego traktowania wszystkich uczestników obrotu gospodarczego;

- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że spełnienie przesłanki zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodu, polegającej na obowiązku właściwego udokumentowania wydatku, realizuje się dopiero na etapie postępowania podatkowego lub kontrolnego, a co za tym idzie, nie ma wpływu na powstanie i wielkość zobowiązania podatkowego, podczas gdy w rzeczywistości zrealizowanie tej przesłanki konieczne jest już w momencie zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodu, jest niezbędne do prawidłowego odliczenia kosztów uzyskania przychodu od przychodu, a w konsekwencji ma wpływ na prawidłowe ustalenie przez skarżącą podstawy opodatkowania oraz wysokość należnego podatku dochodowego.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, w wysokości trzykrotności kosztów minimalnych przewidzianych przez prawo.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie nie odpowiada prawu.

Dokonując sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia według kryteriów przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a.") Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż postanowienie to zostało wydane z naruszeniem przepisów proceduralnych, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie organy odmówiły wszczęcia postępowania interpretacyjnego na podstawie art. 165a O.p. Zgodnie z tym przepisem gdy żądanie, o którym mowa w art. 165 O.p., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Użyte w omawianym przepisie sformułowanie "z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte" należy odnieść przede wszystkim do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania stoi na przeszkodzie przepis prawa, bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny. Chodzi zatem o takie sytuacje, gdy w sprawie toczy się już postępowanie podatkowe, zapadła już decyzja ostateczna lub nieostateczna, albo gdy w przepisach ustaw podatkowych nie istnieje podstawa do rozpatrzenia tej treści żądania w trybie postępowania podatkowego (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 grudnia 2008 r., I SA/Po 1228/08 oraz wyrok WSA w Olsztynie z dnia 4 lutego 2009 r., I SA/Ol 551/08).

Zgodnie z brzmieniem art. 14b § 1 oraz art. 14c § 1 i 2 O.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na pisemny wniosek zainteresowanego wydaje w jego indywidualnej sprawie pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego. Interpretacja zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Organ podatkowy dokonuje interpretacji indywidualnej, przyjmując za podatnikiem ściśle określony stan faktyczny. Jednocześnie, co oczywiste, opisany stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe musi być zindywidualizowane i odnosić się do wnioskodawcy, czyli być związane z jego indywidualną sytuacją prawnopodatkową.

W ramach postępowania o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego stan faktyczny jest przyjmowany według twierdzeń podatnika. Zgodnie bowiem z art. 14b § 3 O.p. we wniosku o udzielenie interpretacji wnioskodawca jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych oraz własnego stanowiska w sprawie. Do takiego stanu jaki przedstawi, formułuje on własne stanowisko. Organ interpretacyjny dokonuje natomiast oceny prawnej stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa. Postępowanie takie opiera się więc wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę.

Z uzasadnia zaskarżonego postanowienia i je poprzedzającego, wydanych w niniejszej sprawie, wynika, że organ odmówił wszczęcia postępowania interpretacyjnego, uznając, iż nie może dokonywać interpretacji przepisów wymienionych w pytaniach zadanych przez Spółkę, gdyż u.p.d.o.p. w żadnym miejscu nie odnosi się do kwestii sposobu przechowywania dokumentów księgowych. W tym zakresie art. 9 ust. 1 zobowiązuje podatników do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy. Odrębne przepisy, o których mowa w tym artykule zawarte są w ustawie o rachunkowości która nie stanowi przepisów prawa podatkowego.

Powyższego stanowiska Sąd nie aprobuje. Po pierwsze, wbrew twierdzeniom organu interpretacyjnego, wniosek, którego skutki podlegają weryfikacji w rozpoznawanej sprawie, dotyczył w istocie interpretacji przepisów u.p.d.o.p., tj. zasadniczo art. art. 15 ust. 1, a więc przepisu ustawy podatkowej regulującej opodatkowanie podatkiem dochodowym dochodów osób prawnych (art. 1). Zatem wniosek strony dotyczył interpretacji przepisu zawartego w ustawie podatkowej stanowiącej źródło prawa określone w art. 217 Konstytucji RP, a także objętej zakresem art. 3 pkt 2 O.p. Po drugie, celem skarżącej było uzyskanie rzetelnej informacji w zakresie wpływu przedstawionego zdarzenia na jej prawa i obowiązki podatkowe wynikające z ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Po trzecie, w ramach wydawanej interpretacji organ nie dokonuje tylko wyjaśnienia przepisów prawa materialnego, ale także sposobu ich zastosowania w indywidualnej sprawie, w sytuacji faktycznej, w której się znajduje lub może się znaleźć osoba zainteresowana.

Z tej perspektywy nie można zaakceptować stanowiska organu, że skoro przepisy ustawy podatkowej, o które pyta strona, jak i pozostałe przepisy tej ustawy, nie przewidują jak należy udokumentować wydatki, które można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, to uprawnia to organ do odstąpienia od wydania interpretacji.

Dla zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów istotne jest prawidłowe ich udokumentowanie. Wprawdzie art. 15 u.p.d.o.p. nie definiuje zasad dokumentowania wydatków, jednakże z art. 9 u.p.d.o.p. wynika, że podatnik powinien prowadzić stosowne ewidencje podatkowe. Oczywiste jest zatem, że powinien on posiadać dokumenty, jakich wymagają ustawa o rachunkowości, przepisy dotyczące podatku od towarów i usług, a także O.p. Powyższe oznacza, że art. 15 u.p.d.o.p. należy interpretować w zestawieniu z art. 9 u.p.d.o.p. oraz przepisami do których art. 9 u.p.d.o.p. odsyła. Są to bowiem przepisy za pomocą których dochodzi do konkretyzacji regulacji przepisów podatkowego prawa materialnego, których elementem jest obowiązek dysponowania przez określony czas dokumentami, które w tym okresie podlegać mogą analizie przez organy podatkowe w celu weryfikacji prawidłowości samoobliczenia i wpłacania daniny publicznej, a zatem kreują sytuację prawnopodatkową podatnika.

Nie jest zatem tak, jak zdaje się twierdzić organ w zaskarżonym postanowieniu, że przechowywanie dokumentów kosztowych przez podatnika nie ma znaczenia dla ustalenia podstawy opodatkowania z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.

W ocenie Sądu strona miała prawo oczekiwać od organu interpretacyjnego zmierzenia się z opisanymi we wniosku zagadnieniami, zamiast ich pominięcia, z bezpodstawnym powołaniem się na brak regulacji szczegółowych w tym zakresie. Spółka w trosce o swoje bezpieczeństwo prawne, miała prawo oczekiwać wyjaśnienia przez właściwy organ nasuwających się wątpliwości dotyczących regulacji ukształtowanych przepisami prawa podatkowego, bez odsyłania jej wątpliwości do etapu postępowania wymiarowego.

W tym zakresie organ błędnie odmówił stronie skarżącej prawa do ochrony, co uzasadnionym czyni podniesione w skardze zarzuty uchybienia przepisom prawa procesowego.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, którego rolą jest wydawanie m. in. interpretacji indywidualnych, stosownie do treści art. 14b § 1 O.p. przy ponownym rozpatrywaniu sprawy powinien ocenić stanowisko wnioskodawcy, podając argumenty prawne (uzasadnienie) - art. 14c § 1 O.p. W razie negatywnej oceny, interpretacja indywidualna powinna zawierać wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym - art. 14c § 2 O.p.

Wobec powyższego Sąd uznał, że odmowa wszczęcia postępowania w przedmiocie wniosku o interpretację przepisów u.p.d.o.p. naruszała art. 14b § 1 O.p. na skutek odmowy wydania interpretacji indywidualnej oraz art. 165a § 1 O.p. wobec uznania, że zaistniały przesłanki do odmowy wszczęcia postępowania wskazane w tym przepisie.

Mając to na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. W przedmiocie kosztów postępowania Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. P.C.