Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA 2207/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Lubiński (spr.), Sędzia NSA Jerzy Rypina, Asesor sądowy WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant Anna Zientara, po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2004r sprawy ze skargi K. S.A. na decyzje Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2002 Nr [...] z dnia [...] lipca 2002 Nr [...] z dnia [...] lipca 2002 Nr [...] z dnia [...] lutego 2002 Nr [...] z dnia [...] lutego 2002 Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług Oddala skargi


UZASADNIENIE

Zaskarżonymi do Sądu decyzjami z dnia [...] lipca 2002r. Nr [...] Nr [...] oraz z [...] lipca 2002r. Nr [...] i o Nr [...] i z dnia[...] lutego 2003r. Nr [...] wydanymi na podstawie art. 231 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( Dz.U nr 137, poz. 926 z późn. zm. ), art. 14a ustawy z dnia 8 stycznia 1993r o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11 poz.50 z późn. zm.). Izba Skarbowa w W. po rozpatrzeniu odwołania Spółki Akcyjnej "K " z siedzibą w B. od decyzji Urzędu Skarbowego w B. w sprawie odmowy dokonania zwrotu podatku od towarów i usług odpowiednio za miesiące czerwiec, lipiec i listopad 2001r. oraz wrzesień 2002r. i październik 2002r. nie uwzględniła zarzutów odwołania i utrzymała zaskarżone decyzje w mocy.

W ich uzasadnieniach Izba podzielając argumentację Urzędu Skarbowego stwierdziła, że podatniczka wraz z deklaracjami VAT-7 za ww. miesiące z tytułu posiadania statusu Zakładu Pracy Chronionej złożyła wnioski o dokonanie zwrotu podatku za miesiąc listopad 2001r. w trybie art. 14a ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w wysokości wynikającej ze złożonych deklaracji podatkowych VAT-7. Wskazała, że zgodnie z art. 14a ust 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11 poz. 50 z późn. zm.) prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej ma prawo w zakresie działalności tego zakładu do otrzymania częściowego lub całkowitego zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług według zasad określonych w ust 2-6.

Urząd Skarbowy, po sprawdzeniu, czy kwota podatku wynikająca ze złożonej deklaracji dla podatku od towarów i usług została wpłacona za dany miesiąc, dokonuje zwrotu kwoty, o której mowa w ust. 1 na rachunek bankowy prowadzącego zakład terminie nie dłuższym niż 25 dni od dnia dokonania wpłaty podatku przez podatnika (art. 14a ust 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r.)

W świetle powyższego przepisu warunkiem otrzymania zwrotu kwoty podatku jest wpłata podatku wykazana w złożonej deklaracji VAT-7.

Z akt sprawy wynika, że spółka nie dokonała wpłaty zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące czerwiec lipiec i listopad 2001r. oraz wrzesień 2002r., co powoduje, że żądanie strony zwrotu kwoty podatku w rozumieniu art. 14a nie znajduje uzasadnienia.

Na mocy w/w przepisu art. 14a ustawy całość należnego zobowiązania podatkowego VAT wynikającego ze złożonej za dany miesiąc deklaracji VAT-7 przypadającego od zakładów pracy chronionej jest zobowiązaniem do uiszczenia na konto urzędu skarbowego. Wskazała, że w art. 14a ust 6 powyższej ustawy uregulowano termin na dokonanie zwrotu podatku na rachunek bankowy tj. nie dłużej niż 25 dni od dnia dokonania wpłaty podatku przez podatnika.

Izba dodała, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż Urząd Skarbowy (zarówno w B. jak i w P.) nie zalegał ze zwrotem podatku od towarów i usług dla Spółki na dzień złożenia przez nią wniosków o zwrot podatków w trybie art. 14a ustawy za miesiące objęte żądaniem Spółki.

W złożonej skardze na wymienione decyzje Spółka wnosząc o ich uchylenie oraz poprzedzających je decyzji organu pierwszoinstancyjnego zarzuciła naruszenie art. 14a oraz art. 21 ust. 8b ustawy o podatku od towarów i usług oraz naruszenie zasad działania organów na podstawie przepisów prawa i zasad zaufania do organów państwa wynikających z art. 120 i art. 121 Ordynacji podatkowej.

Podniosła, że organy podatkowe błędnie interpretują przepis art. 14a ustawy o podatku od towarów i usług. Zdaniem Spółki regulacja ta nie ustanawia jako koniecznego warunku zwrotu podatku dokonania jego terminowej wpłaty. Stwierdziła, że w terminie podatnik musi złożyć deklarację wraz ze stosownym wnioskiem wyrażającym wolę skorzystania z prawa zwrotu podatku. Jej zdaniem z woli ustawodawcy, termin dokonania zwrotu podatku biegnie nie od daty złożenia wniosku, a od daty wpłaty podatku. Jeśli wpłata podatku zostanie dokonana później (wraz z odsetkami) to przy spełnieniu pozostałych warunków prawo do zwrotu będzie przysługiwało podatnikowi. Strona powołała w skardze nowelę do ustawy, która to ustanawia obowiązek terminowej wpłaty podatku jako warunek zwrotu podatku.

Podniosła, że przesłankę zawartą w ust. 8 art. 14a ustawy wymienia się według stanu w dniu złożenia wniosku o zwrot, i w tych dniach urząd skarbowy zalegał spółce ze zwrotem podatku. W skarżonych decyzjach Izba ogranicza się do ogólnego stwierdzenia, iż fakt ten nie istniał według materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, nie wymieniając dowodów tego faktu i nie odnosząc się do przedstawionych przez stronę w postępowaniu dowodów.

Ponadto podniosła, że ust. 8b art. 21 ustawy wymaga z urzędu zaliczenia na poczet zaległości podatkowych kwot zwrotu podatku. Zdaniem Spółki organy podatkowe winny były w związku z tym zaliczyć na poczet zobowiązań podatkowych kwoty zwrotów podatku już następnego dnia po terminie płatności podatku, co spowodowałoby wygaśnięcie zobowiązań podatkowych za przedmiotowe okresy rozliczeniowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasadna.

Z akt sprawy wynika, że w chwili składania wniosków z dnia [...] lipca 2001r. w sprawie zwrotu podatku VAT za czerwiec 2001r., z dnia [...] sierpnia 2001r. za lipiec 2001r. oraz z dnia [...] grudnia 2001r. Spółka posiadała zaległość podatkową z tytułu podatku od towarów i usług w tym także za miesiące, za które wystąpiła o zwrot podatku. Ponadto z akt sprawy wynika, że kwota zobowiązania podatkowego wynikająca z deklaracji za miesiąc wrzesień i grudzień 2002r. nie została wpłacona na konto Urzędu Skarbowego.

W myśl art. 14 a ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym prowadzący zakład pracy chronionej ma prawo w zakresie działalności tego zakładu do otrzymania częściowego lub całkowitego zwrotu wpłaconej (podkr. Sądu) kwoty podatku od towarów i usług według zasad określonych w ust. 2-6.

Z kolei zgodnie z ust. 6 art. 14a tej ustawy, urząd skarbowy, po sprawdzeniu czy kwota podatku wynikająca ze złożonej deklaracji dla podatku od towarów i usług została wpłacona (podkr. Sądu) za dany miesiąc, dokonuje zwrotu...

Z przepisu tego w sposób jednoznaczny wynika, ze zakład pracy chronionej ubiegający się o zwrot podatku w trybie art. 14 a ustawy o VAT nie tylko nie może znajdować się w sytuacji określonej w ust. 7 to musi spełniać pozostałe warunki wymienione w tym artykule.

W rozpatrywanej sprawie jest niesporne czego nie kwestionuje skarżąca, iż kwoty podatku VAT za miesiące czerwiec, lipiec oraz listopad zadeklarowane w deklaracjach VAT-7 nie zostały przez podatniczkę wpłacone.

Również przy rozpatrywaniu tej sprawy, z dokumentów znajdujących się w aktach nie wynika, aby występowały okoliczności stanowiące podstawę do wyłączenia przez organ zastosowania ograniczenia prawa do zwrotu tj. zalegania ze zwrotem podatku przez Urząd Skarbowy, bowiem za takie nie można uznać gołosłownych twierdzeń podatniczki, zawartych w piśmie z dnia 5 grudnia 2001r., iż "od 9 maja br. Urząd Skarbowy zalega ze zwrotem podatku... z tytułu okresów rozliczeniowych z 1999 roku". Przypomnieć trzeba, że pojęcie nadpłaty definiuje art. 72 § Ordynacji podatkowej. W doktrynie prawa podatkowego podatkiem nadpłaconym jest podatek zapłacony nienależnie tj. gdy dokonuje zapłaty określonej kwoty pieniężnej, mimo, że nie jest do tego zobowiązany. Z kolei w świetle treści art. 21 ust. 7 ustawy o VAT zwrot różnicy podatku nie jest nadpłatą w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

Jednocześnie należy stwierdzić, a co wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału, iż w sprawie nie ma zastosowania, jak mylnie twierdzi strona skarżąca przepis art. 21 ust. 8b ustawy o VAT.

Reasumując trzeba wskazać, iż ze sposobu sformułowania ust. 6 art. 14a ustawy o VAT wynika, że ustawodawca nie dopuszcza możliwości skorzystania z prawa zwrotu podatku w sytuacji, w której podatnik nie wpłacił zadeklarowanej kwoty zobowiązania podatkowego w pełnej wysokości.

Oznacza powyższe, że urząd skarbowy nie mógł uwzględnić wniosku podatniczki w przedmiocie zwrotu na podstawie art. 14a ustawy o podatku od towarów i usług za wymienione miesiące 2001r.

Na zmianę stanowiska Sądu w rozpatrywanych sprawach nie może mieć wpływu pismo procesowe z dnia [...] czerwca 2004r. bowiem z jego treści oraz załączników nie wynika, aby kwoty podatku zadeklarowane w deklaracjach VAT-7 zostały przez podatnika wpłacone jak również zaistniały okoliczności wyłączające zastosowanie ograniczenia prawa do zwrotu.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) należało orzec jak w sentencji.