Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 186/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6011 Nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, rozbiórkę lub użytkowanie
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz - Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon – spr. Asesor WSA Wojciech Śnieżyński Protokolant: sekretarz sądowy Ewa Trojan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 października 2020 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie samowolnej przebudowy drogi gminnej polegającej na budowie przystanku autobusowego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], (dalej PINB), z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej - k.p.a.) umorzono w całości postępowanie administracyjne w spawie samowolnej przebudowy drogi gminnej na działce nr [...], na skrzyżowaniu ul. [...]

i ul. [...] w [...], Gmina [...].

Na uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, że dnia [...] września 2016 r. do PINB wpłynęło pismo B. B. z prośbą o "... udzielenie odpowiedzi czy 12 m. pętla z zatoką autobusową znajdującą się między dwoma 5-cio m. drogami ul. [...] w [...] została wykonana zgodnie z przepisami". Wobec powyższego dnia [...] grudnia 2016 r. przeprowadzono kontrolę podczas której ustalono, że na działkach nr [...] (ul. [...]) oraz nr [...] (ul. [...]) znajduje się pętla autobusowa. W skład pętli autobusowej wchodzi przystanek autobusowy z wiatą, wyspa dzieląca peron. Lokalizacja i wymiary wg szkicu nr 1. Pętla autobusowa znajduje się w obrębie skrzyżowania ul. [...] i ul. [...]. Powstała ona w latach ok. 2006-2010, a następnie w 2013 r. została przebudowana do stanu obecnego. Pętla zlokalizowana jest na terenie drogi powiatowej - ul. [...] oraz drogi gminnej - ul. [...]. Natomiast sam przystanek wraz z wiatą i peronem znajduje się na terenie drogi gminnej. Pętla autobusowa jest oświetlona oświetleniem ulicznym. Podczas kontroli nie przedłożono dokumentacji zezwalającej na przebudowę tej inwestycji. Peron wykonany z kostki betonowej, jezdnia pętli wykonana z nawierzchni bitumicznej. Pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. PINB w [...] zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej budowy przystanku autobusowego na działce nr [...] na skrzyżowaniu ulicy [...] i [...] w [...], gmina [...]. Po uprzednim zawiadomieniu stron dnia [...] grudnia 2016 r. przeprowadzono dowód z oględzin. Podczas nich zebranym odczytano protokół z dnia [...] grudnia 2016 r. Stan faktyczny od ostatnich oględzin nie uległ zmianie. Podczas oględzin dokonano pomiarów wiaty przystankowej. Wymiary 3 m x 2 m, wysokość 2,5 m. Wiata konstrukcji stalowej wypełnionej przeźroczystą pleksi. R. W. poinformowała, że pętla istniała już w 1999 r.. Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. PINB w [...] wezwał Burmistrza [...] do złożenia wyjaśnień oraz dokumentacji wskazanej w tym piśmie. Dnia [...] stycznia 2017 r. w PINB w [...] stawiła się D. P. pełnomocnik gminy [...], która wyjaśniła, że nie ma informacji kto wybudował ten przystanek, oraz że wybudowany został przynajmniej 10 lat temu, gdyż linia autobusowa została wtedy uruchomiona. Ponadto zeznała, że nie posiada informacji na temat przebudowy drogi gminnej oraz zatoki autobusowej, nie posiada również dokumentacji technicznej związanej z budową zatoki autobusowej. Poinformowała także, że ten przystanek autobusowy służył obsłudze autobusów szkolnych od 20 lat. Dnia [...] marca 2017 r. PINB w [...] wydał decyzję nr [...], którą nakazał Gminie [...]- reprezentowanej przez Burmistrza [...], jako właścicielowi - rozbiórkę wiaty przystankowej zlokalizowanej na działce nr [...] tj. na skrzyżowaniu ul. [...] i ul. [...] w [...], gmina [...]. Następnie B. B. wniosła o uzupełnienie decyzji PINB w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2017 r., w zakresie rozstrzygnięcia na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. Postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] organ odmówił uzupełnienia swojej decyzji nr [...], którą nakazano Gminie [...], rozbiórkę wiaty przystankowej zlokalizowanej na działce nr [...] tj. na skrzyżowaniu ul. [...] i ul. [...] w [...], gmina [...]. Od tej decyzji w ustawowo przewidzianym terminie odwołanie wnieśli Gmina [...] reprezentowana przez Burmistrza [...] oraz B. B. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, (dalej – DWINB) w wyniku rozpoznania odwołań wydał decyzję nr [...], którą uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

PINB rozpoznając ponownie sprawę zwrócił się do Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa [...] o informację czy organ wydał jakiekolwiek pozwolenie bądź przyjął zgłoszenie na wykonanie robót budowlanych na działce sąsiedniej nr [...]. W odpowiedzi organ poinformował, że decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] wydane zostało pozwolenie na przebudowę ul. [...], ale jej zakres nie obejmował wiaty przystankowej. Dokumentację powyższą dołączono do akt sprawy - jednakże teren inwestycji nie obejmuje terenu skrzyżowania. Następnie dnia [...] października 2018 r. wezwano Burmistrza [...] do przedłożenia książki obiektu liniowego drogi - ul. [...]. Dokumentacja książki obiektu została dostarczona przez zobowiązanego dnia [...] października 2018 r., a dnia [...] grudnia 2018 r. zawiadomiono strony o konieczności sprecyzowania przedmiotu postępowania tj. określenia, że sprawa dotyczy samowolnej przebudowy drogi na działce nr [...] na skrzyżowaniu ul. [...] i ul. [...] w [...], gmina [...]. Dnia [...] lutego 2019 r. zwrócono się do Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa [...] z prośbą o wypożyczenie dokumentacji związanej z decyzjami: nr [...] oraz [...]. Dnia [...] września 2019 r. zawiadomiono strony o konieczności przeprowadzenia dowodu z oględzin w związku z powziętą informacją o zmianie stanu faktycznego w sprawie. Po skutecznym zawiadomieniu stron przeprowadzone zostały oględziny. Sporządzono protokół znak [...], sporządzono szkic, oraz wykonano szereg zdjęć obrazujących stan faktyczny. Podczas oględzin stwierdzono, że na działce nr [...] i sąsiedniej [...] nastąpiła przebudowa. Przystanek autobusowy wraz z wiatą został przeniesiony. Zlikwidowano wyspę na ul. [...] i zmieniono organizację ruchu ze wskazaniem kierunku pierwszeństwa przejazdu z ul. [...] na ul. [...]. Przedstawiciel Gminy [...] poinformował, że przebudowa wykonana została na postawie zgłoszenia, wobec którego organ administracji architektoniczno-budowlanej nie zgłosił sprzeciwu. Obecnie przystanek autobusowy zlokalizowany jest na ul. [...] przy granicy z działką nr [...]. Do akt sprawy załączono kopie dokumentacji związanej ze zgłoszeniem Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. na przebudowę skrzyżowania ul. [...] z ul. [...] na działce nr [...] i [...] w [...], wobec którego zaświadczeniem nr [...] Starosta [...] nie wniósł sprzeciwu. Następnie [...] października 2019 r. PINB w związku z wnioskami B. B., ponownie przeprowadził kontrolę na terenie będącym przedmiotem postępowania. Sporządzono protokół znak [...] oraz wykonano szereg zdjęć obrazujących stan faktyczny. Podczas kontroli ustalono, że skrzyżowanie ul. [...] i ul. [...] zostało przebudowane w oparciu o dokumentację techniczną, stanowiącą załącznik do zgłoszenia z dnia [...] kwietnia 2019 r., wobec którego Starosta [...] nie zgłosił sprzeciwu - zaświadczenie nr [...]. Roboty w chwili kontroli były zakończone. Stwierdzono w stosunku do dokumentacji zgłoszenia następujące zmiany: szerokość jezdni przy ul. [...], pomiędzy wyspą a obszarem wyłączenia ruchu (oznaczenie poziome P21) wynosi 6,80 m, natomiast w dokumentacji projektowana jest 7,65 m; szerokość jezdni pomiędzy wyspą, a peronem autobusowym wynosi 7 m, natomiast projektowano szerokość 6,35 m; odwrócono kierunek spływu wody z istniejącego pobocza z kostki betonowej, kierując wody opadowe na teren skrzyżowania; szerokość chodnika na działce nr [...], na wysokości działki [...] jest zmienna i wynosi od 1,66 m do 1,9 m, w miejsce projektowanej 2,0 m; (teren nie objęty postępowaniem). Podczas kontroli przedłożono do wglądu projekt stałej organizacji ruchu po przebudowie skrzyżowania ul. [...] i ul. [...]- Zatwierdzenie Starosty [...] z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] (w treści zatwierdzenia brak jest jakiegokolwiek odniesienia do pętli autobusowej). Skarżąca wniosła szereg uwag do protokołu dotyczących m.in. powstania nowego obiektu budowlanego. W tak kształtującym się stanie faktycznym PINB w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] umorzył w całości postępowanie administracyjne w spawie samowolnej przebudowy drogi gminnej na działce nr [...], na skrzyżowaniu ul. [...] i ul. [...] w [...], Gmina [...].

Odwołanie od tej decyzji wniosła B. B.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania B. B. od opisanej decyzji DWINB utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy uznając, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Organ II instancji wskazał (między innymi), że zgodnie z art. 7 k.p.a. "w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli". Podkreślenia wymaga fakt, iż obowiązkiem organu administracji publicznej jest zgodnie z art. 77 k.p.a. wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Przepis powyższy zapewnia realizację zasady prawdy obiektywnej. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wskazuje, iż organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie w sprawie w sposób pozwalający na stwierdzenie poprawności poczynionych ustaleń. Zostało ono wszczęte w 2016 r. w sprawie samowolnej przebudowy drogi na działce nr [...] na skrzyżowaniu ul. [...] i ul. [...] w [...], gmina [...] (doprecyzowanie przedmiotu sprawy pismem z dnia [...] grudnia 2018 r.). Organ nadzoru budowalnego ustalił, iż w 2013 r. nastąpiła przebudowa drogi [...] wraz z ustawieniem wiaty przystankowej, na dokonanie której inwestor nie uzyskał akceptacji organu administracji architektoniczno- budowalnej. Następnie w toczącym się postępowaniu nastąpiła zmiana stanu faktycznego sprawy, bowiem Gmina [...] w 2019 r. dokonała ponownej przebudowy ul. [...] na odcinku, który jest objęty tym postępowaniem. Przebudowa dokonana w 2019 r. nastąpiła w oparciu o dokonane zgłoszenie właściwemu organowi. Starosta [...] nie wniósł sprzeciwu do dokonanego zgłoszenia – (zaświadczenie nr [...] z dnia [...] maja 2019 r.).

Dalej organ zaważa, iż organy nadzoru budowlanego rozpatrując sprawę biorą pod uwagę aktualny stan faktyczny sprawy, dlatego też PINB dokonał ponownych oględzin w dniach [...] i [...] października 2019 r. i ustalił, iż Gmina [...]

w sposób legalny dokonała kolejnej przebudowy drogi na działce nr [...] na skrzyżowaniu ul. [...] i ul. [...] w [...]. Przedmiot sprawy zatem się nie zmienił, jego zakres również, dlatego organ stopnia powiatowego słusznie prowadził nadal postępowanie uwzględniając aktualny stan faktyczny sprawy. Nadto wyjaśniono skarżącej, iż brak jest podstaw do wydania rozstrzygnięcia odnoszącego się jedynie do samowolnie wykonanych robót w 2013 r., bez uwzględnienia aktualnego stanu faktycznego sprawy, bowiem w miejsce tych robót wykonano nowe w 2019 r.. Na chwilę obecną nie mamy już do czynienia z przebudową drogi dokonaną w 2013 r.

Odnosząc się zaś do przepisów prawa materialnego DWINB wyjaśnił, iż stosownie do art. 29 ust. 2 pkt 12 oraz art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie dróg nie wymaga pozwolenia na budowę lecz zgłoszenia. W myśl natomiast art. 3 pkt 7a tej ustawy przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. Przepis ten koresponduje z definicją przebudowy drogi zawartą w art. 4 pkt 18 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych stanowiącym, iż przebudowa drogi oznacza wykonywanie robót, w których wyniku następuje podwyższenie parametrów technicznych i eksploatacyjnych istniejącej drogi, niewymagających zmiany granic pasa drogowego. Stosownie zaś do treści art. 4 pkt 2 tej ustawy drogą jest budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczona do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowana w pasie drogowym. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 12 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane stanowi o przebudowie dróg, torów i urządzeń kolejowych bez wyszczególniania charakteru dróg, w szczególności bez odnoszenia wskazanych w nim robót budowlanych do dróg publicznych. Dopuszcza zatem zgłoszenie budowlane dla przebudowy dróg bez względu na ich charakter (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 28 października 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 708/14).

Mając powyższe na uwadze organ drugiej instancji stwierdził, iż aktualnie wykonane roboty budowlane polegające na przebudowie skrzyżowania ul. [...] z ul. [...] dz. nr [...] i [...] w miejscowości [...] zostały wykonane na podstawie skutecznie dokonanego zgłoszenia. Zgłoszenie to obejmuje swym zakresem przedmiot niniejszego postępowania tj. przebudowę drogi gminnej na działce nr [...], na skrzyżowaniu ul. [...] i ul. [...] w [...], gmina [...]. Niemniej jednak organ nadzoru budowlanego uprawniony był do zbadania, czy inwestycja wykonana została zgodnie z dokonanym zgłoszeniem, co też PINB w [...] uczynił. Z analizy materiału dowodowego wynika, iż część robót budowlanych wykonano niezgodnie z dokonanym zgłoszeniem tj. szerokość jezdni przy ul. [...], pomiędzy wyspą a obszarem wyłączenia ruchu (oznaczenie poziome P21) wynosi 6,80 m, natomiast w dokumentacji projektowana jest 7,65 m (brak naruszenia przepisów, bowiem na drodze klasy L - szerokość pasa ruchu powinna wynosić 2,75 m; na drodze klasy D - 2,50 m); szerokość jezdni pomiędzy wyspą, a peronem autobusowym wynosi 7 m, natomiast projektowano szerokość 6,35 m; odwrócono kierunek spływu wody z istniejącego pobocza z kostki betonowej, kierując wody opadowe na teren skrzyżowania. Dokonane zmiany nie naruszają warunków określonych w rozporządzeniu Ministra Transportu i gospodarki morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

Odnosząc się do treści odwołania organ wyjaśnił, iż stosownie do treści art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych drogą jest budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno- użytkową, przeznaczona do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowana w pasie drogowym. Pasem drogowym z kolei, po myśli art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Dlatego też stwierdzono, iż przedmiotowa przebudowa drogi na działce nr [...] na skrzyżowaniu ul. [...] i ul. [...] w [...] wraz z wykonaniem peronu i wiatą przystankową wykonana została w obrębie pasa drogowego, w oparciu o dokonane zgłoszenie i dokumentację techniczną.

W stanie faktycznym sprawy organ nie widział podstaw do wydania decyzji merytorycznej w sprawie, w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane. W związku z tym postępowanie w sprawie w spawie samowolnej przebudowy drogi gminnej na działce nr [...], na skrzyżowaniu ul. [...] i ul. [...] w [...], gmina [...] stało się bezprzedmiotowe, zatem organ stopnia powiatowego prawidłowo umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie. Mając powyższe na uwadze DWINB wskazał, że stosownie do dyspozycji art. 105 § 1 k.p.a. "gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części". Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę poprzez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Umorzenie postępowania zamyka drogę do konkretyzacji praw lub obowiązków stron i kończy bieg postępowania w określonej instancji administracyjnej, stanowiąc załatwienie sprawy w "inny sposób" w rozumieniu art. 104 k.p.a.. Postępowanie może być bezprzedmiotowe z przyczyn prawnych - gdy okaże się, że nie ma normy prawnej udzielającej organowi administracji publicznej kompetencji do wydania decyzji administracyjnej, lub z przyczyn faktycznych - gdy okaże się, że nie ma okoliczności faktycznych uzasadniających według hipotezy normy prawnej kompetencję organu administracji publicznej do wydania decyzji administracyjnej (wyrok NSA z dnia 12 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 2042/06).

Przesłanka bezprzedmiotowości występuje bowiem, jak wynika z orzecznictwa i doktryny, wówczas gdy brak jest jednego z konstytutywnych elementów materialnego stosunku prawnego, tj. brak podmiotu i przedmiotu postępowania, a także zaistnienia innych okoliczności wywołujących podobny skutek, powodujący, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty.

Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia w szczególności wówczas, gdy organ administracyjny nie stwierdził zaistnienia okoliczności uprawniających do zastosowania przepisu prawa materialnego, a z taką sytuacją mamy tutaj do czynienia. W ocenie DWINB organ I instancji prawidłowo przeprowadził przedmiotowe postępowanie, które z uwagi na jego bezprzedmiotowość należało umorzyć.

Skargę na ostateczną decyzję DWINB z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję PINB w [...] z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] złożyła B. B. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżyła w całości wydaną przez DWINB decyzję z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie umorzenia w całości postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej przebudowy drogi gminnej na działce nr [...] na skrzyżowaniu ul. [...] i ul. [...] w [...], gm. [...] oraz poprzedzającą ją, wydaną przez PINB, decyzję z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...].

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wystarczający całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto wskazała na naruszenie przepisów postępowania tj. art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji przez DWINB, z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, braku oceny zarzutów przedstawionych w odwołaniu, pominięciu dowodów w postaci załączników dołączonych do odwołania z dnia [...] grudnia 2019 r. oraz dowodów w postaci protokołu z oględzin z dnia [...] października 2019 r. oraz protokołu z kontroli z dnia [...] października 2019 r. Kolejno poczyniła zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegającego na bezzasadnym utrzymaniu w mocy decyzji z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...], w sytuacji gdy prawidłowe było jej uchylenie, ponieważ organ I instancji nie ustalił prawidłowo przedmiotu postępowania. Nadto zdaniem skarżącej miało miejsce naruszenie art. 105 § 1 k.p.a., poprzez połączenie i umorzenie sprawy samowolnej przebudowy z 2013 r., w której toczy się od 2016 r. postępowanie oraz rozstrzygnięcie sprawy przebudowania skrzyżowania wraz z budową pętli autobusowej w 2019 r., przyjętej na zgłoszenie pod nazwą: Przebudowa drogi polegająca na przebudowie skrzyżowania ulic [...] i [...], a więc przebudowy wykraczającej poza zakres zgłoszenia, a dodatkowo w odniesieniu do pętli naruszającej przepisy zawarte rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. oraz przepisy zawarte w ustawie o drogach publicznych, wybudowanej z odstępstwami, co powoduje, że w przebudowie z 2019 r. jest przedmiot postępowania, a więc niedopuszczalne jest umorzenie jej w oparciu o tę samą podstawę prawną, co sprawę przebudowy z 2013 r., w której w 2016 r. wszczęto postępowanie.

Wedle autorki skargi naruszono w związku z funkcjonowaniem pętli na skrzyżowaniu przepisy zawarte w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, a to § 119, § 124, § 113 ust. 7, oraz § 125 (ze względu na to, że po przebudowie nie ma miejsca do zawracania na drodze bez przelotu). Z punktu widzenia Prawa budowlanego obiekt budowlany należy kwalifikować przede wszystkim ze względu na jego przeznaczenie, czyli funkcję jaką ma pełnić. ,,Organ I instancji kontrolował na miejscu wykonane prace, widział stan faktyczny, ul. [...], którą po przebudowaniu skanalizowano na drogę publiczną i drogę zewnętrzną- pętlę autobusową, znak z napisem ul. [...], napis na tablicy świetlnej autobusu [...], rozkład jazdy autobusów MPK [...], na którym widnieje informacja [...], wykonał szereg zdjęć, zapisał w protokole z oględzin z dn. [...] października 2019 r. oraz protokole z kontroli z dnia [...] października 2019 r. moje uwagi, a mimo to w decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. nie stwierdził powstania nowego obiektu.

Skarżąca podniosła, że w związku z tym naruszono art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie przez organ I instancji, że nie powstał nowy obiekt budowlany tj. pętla autobusowa, która jest obiektem powszechnie dostępnym, terenem służącym komunikacji zbiorowej, stanowiącym własność jednostki publicznej. Końcowo wskazała na naruszenie art. 5 ust 1 pkt 1e Prawa budowlanego oraz naruszenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie przekroczenia na tym terenie dopuszczalnego poziomu hałasu, w sytuacji gdy są włączone głośniki umieszczone na zewnątrz autobusów.

Wskazując na podniesione zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji DWINB z dnia [...] stycznia 2020 r. oraz poprzedzającej jej decyzji PINB z dnia [...] listopada 2019 r., rozpoznanie przez sąd dowodu - dokumentacji przyjęcia zgłoszenia, (dokumenty są załącznikami do odwołania z dnia [...] grudnia 2019 r. od decyzji PINB), dopuszczenie przez Sąd dowodu z załączonej mapy geodezyjnej, która jest nowym dokument obrazujący sytuację na skrzyżowaniu z zaznaczoną granicą działek: drogi gminnej [...], oraz drogi powiatowej [...]. Wniesiono także o zasądzenie na rzecz skarżącej od organu zwrotu kosztów postępowania.

Na uzasadnienie skarżąca podniosła, że dnia [...] września 2016 r. zostało wszczęte postępowanie (w związku z prośbą o udzielenie odpowiedzi czy 12-metrowa pętla z zatoką autobusową znajdująca się między dwoma pięciometrowymi drogami ulicy [...] w [...] została wykonana zgodnie z przepisami), w sprawie przebudowy, która miała na celu dostosowanie skrzyżowania ulic [...] i [...] do obsługi autobusów komunikacji miejskiej. W trakcie postępowania ustalono, że nikt nie posiada pozwolenia na przebudowę ulic [...] i [...]. Postępowanie było prowadzone do 2019 r. bez wydania ostatecznej decyzji. W jego trakcie organ sam zakreślił granice postępowania, zawężając przedmiot postępowania z 2016 r. do przebudowy drogi (analogiczna sytuacja miała miejsce w sprawie przebudowy z 2019 r.)

Następnie w 2019 r. Gmina [...] zgłosiła zamiar przebudowy skrzyżowania wraz z budową pętli. Inwestor, w piśmie z dnia [...] marca 2019 r. otrzymał w Wydziale Dróg i Transportu wstępną zgodę na zaprojektowanie i wykonanie przebudowy skrzyżowania ul. [...], drogi powiatowej - działka nr [...] z drogą gminną ul. [...] - działka [...] wraz z budową pętli autobusowej. Następnie w dniu [...] kwietnia 2019 r. uzgodniono dokumentację projektu pn. Przebudowa skrzyżowania ul. [...] z ul. [...] wraz z budową pętli autobusowej w m. [...]. Następnie w dniu [...] kwietnia 2019 r. zgłoszono zarejestrowany pod pozycją [...] projekt docelowej organizacji ruchu pod nazwą: Przebudowa skrzyżowania ul. [...] i ul. [...] wraz z budową pętli autobusowej w m. [...] Gmina [...]. W dniu [...] kwietnia 2019 r. do organu architektoniczno-budowlanego zgłoszono już tylko przebudowę skrzyżowania ul. [...] z ulicą [...] i dołączono do niego projekt techniczny W dniu [...] kwietnia 2019 r. organ administracji architektoniczno-budowlanej wydał postanowienie nr [...]. Projektant zmienił projekt techniczny na dokumentację techniczną i poinformował pismem z dnia [...] maja 2019 r., że przebudowa skrzyżowania wykonywana jest w ramach przebudowy drogi, chociaż była wykonana na obydwu drogach działce [...] drodze gminnej (ul. [...]) i działce [...] drodze powiatowej (ul. [...]). Zakres przebudowy się nie zmienił, zmieniła się tylko nazwa. Na zaświadczeniu jest już potwierdzenie faktu, że organ nie wniósł sprzeciwu do zgłoszenia z dnia [...] kwietnia 2019 r. w sprawie przebudowy drogi polegającej na przebudowie skrzyżowania ul [...] z ul. [...]. Natomiast w treści zatwierdzenia nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. stałej organizacji ruchu brak jest już jakiegokolwiek odniesienia do pętli autobusowej. W związku z tym zostało zatwierdzone nie to, co zostało zgłoszone. Dalej strona wyjaśnia, że zdaje sobie sprawę z tego, że skarga dotyczy decyzji organów PINB i DWINB, a nie organu administracji architektoniczno-budowlanej, pisze o tym jednak, ponieważ w jej ocenie jest to dowód na to, że inwestor od początku chciał przebudować skrzyżowanie wraz z budową pętli (i dokonał takiej przebudowy), zmienił nazwę inwestycji dlatego, że nie mógł jej wykonać na zgłoszenie bez projektu.

Skarżąca wyjaśnia, że w związku z tą przebudową wniosła szereg wniosków do PINB, na które nie uzyskała odpowiedzi. Dopiero w piśmie z dnia [...] października 2019 r. organ poinformował stronę, że nowa przebudowa drogi zostanie rozpoznana w ramach postępowania administracyjnego wszczętego [...] grudnia 2016 r. Do tej daty strona myślała, że postępowanie w sprawie przebudowy z 2019 r. się nie toczy, ponieważ nie otrzymywała odpowiedzi na żadne z pism. Mimo braku zgody na takie połączenie jednak PINB połączył te sprawy w decyzji z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...]. Organ I instancji w jednej decyzji umarza sprawę samowolnej przebudowy z 2013 r., w której toczy się od 2016 r. postępowanie oraz rozstrzyga o przyjętej na zgłoszenie (pod nazwą: Przebudowa drogi polegająca na przebudowie skrzyżowania ul. [...] z ul. [...]) sprawę przebudowania skrzyżowania wraz z budową pętli autobusowej z 2019 r. Wprawdzie chodzi o to samo skrzyżowanie, ale po pierwsze przepisy w ciągu lat dzielących przebudowy się zmieniły, a po drugie wcześniej to było skrzyżowanie, na którym skanalizowana była ul. [...], a na wyspie kanalizującej kierunki ruchu (wlot i wylot) umieszczono pętlę i w celu jej lepszego funkcjonowania przebudowano skrzyżowanie bez pozwolenia na budowę i zgłoszenia. W 2019 r. skanalizowano ulicę [...] na drogę publiczną i drogę wewnętrzną-pętlę autobusową. Jak wynika z orzecznictwa droga wewnętrzna nie może być częścią drogi publicznej. Ponadto rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. przewiduje wyspy dzielące środkowe i boczne, a także wyspy kanalizujące w przypadku przejść dla pieszych lub skrzyżowań. Jednak wyspa znajdująca się na skrzyżowaniu nie kanalizuje kierunków ruchu. Kanalizuje ul. [...] na drogę publiczną i drogę zewnętrzną-pętla (art. 8 ust 1 ustawy o drogach publicznych). Nastąpiła zmiana sposobu użytkowania obiektu. Inwestor w przypadku stwierdzenia wybudowania nowego obiektu-pętli musiałby otrzymać zgodę na zmianę sposobu użytkowania. Trudno stronie uwierzyć, że skoro poprzednia pętla funkcjonowała na tym skrzyżowaniu nielegalnie z naruszeniem przepisów zawartych w rozporządzeniu z dnia 2 marca 1999 r., to obecna może funkcjonować zgodnie z tymi samymi przepisami. PINB, który nie stwierdził powstania nowego obiektu, nie mógł dokonać jego prawidłowej oceny z punktu widzenia przepisów Prawa budowlanego, przepisów zawartych w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej oraz przepisów zawartych w ustawie o drogach publicznych. Organy nadzoru nie dokonały jednoznacznej kwalifikacji wykonanych robót budowlanych. Nie przypisały wymaganych do nich formalności prawnych, nie zbadały czy inwestor je spełnił. Istotą tej skargi jest to, że przebudowano nie tylko drogę gminną na działce [...] na skrzyżowaniu ul. [...] i ul. [...] w [...] (a tylko do tego odnoszą się decyzje nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. oraz [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. o umorzeniu postępowania). Przedmiotem przebudowy była również ul. [...], droga powiatowa - działka [...] i to nie tylko na skrzyżowaniu z ul. [...], ale również przy "wlocie" na to skrzyżowanie, gdzie została skanalizowana na drogę publiczną i drogę wewnętrzną-pętlę. To właśnie przebudowa ul. [...] wraz z budową pętli autobusowej jest samowolą budowlaną. PINB na stronie 3 decyzji pisze, że do akt sprawy załączono kopie dokumentacji z dnia [...] kwietnia 2019 r. na przebudowę skrzyżowania ul. [...] i ul. [...] na działce nr [...] i [...], jednakże do tego zgłoszenia wydano postanowienie nr [...]. Projektant zmienił projekt techniczny na dokumentację techniczną oraz poinformował pismem z dnia [...] maja 2019 r., że przebudowa skrzyżowania wykonywana jest w ramach przebudowy drogi. Na zaświadczeniu nr [...] jest potwierdzenie faktu, że organ nie wniósł sprzeciwu do zgłoszenia z dnia [...] kwietnia 2019 r. w sprawie przebudowy drogi polegającej na przebudowie skrzyżowania ul. [...] z ul. [...]. Umorzenie w jednej decyzji sprawy obu przebudów z 2013 r. i 2019 r. spowoduje, że zostanie zalegalizowana samowola budowlana.

W doręczonej Sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Skarżąca złożyła do akt jeszcze pismo procesowe z dnia [...] sierpnia 2020 r., w którym podniosła, że organy nie przedłożyły sądowi żadnego dokumentu, potwierdzającego uzyskanie pozwolenia na przebudowę skrzyżowania. Dodaje, że wśród dokumentów przesłanych organowi nadzoru budowlanego, przez organ architektoniczno-budowlany nie ma takich, które dotyczyłyby przebudowy skrzyżowania, ani drogi gminnej, działka nr [...] w obrębie skrzyżowania, ani drogi powiatowej, działka nr [...]. Strona podnosi, że dołączona do akt dokumentacja nie dotyczy tej sprawy. Zdaniem skarżącej w sprawie brak prawidłowego określenia przedmiotu postępowania, co uniemożliwia wydanie decyzji o bezprzedmiotowości postępowania. Zgłoszenie z dnia [...] kwietnia 2019 r. oraz pismo WDiT z dnia [...] kwietnia 2019 r. dotyczą projektu technicznego inwestycji pod nazwą "przebudowa skrzyżowania ul. [...] z [...] wraz z budową pętli autobusowej". W pouczeniu wskazano, że przed przystąpieniem do robót należy uzyskać pozwolenie na budowę lub dokonać zgłoszenia budowy, albo robót budowlanych w wydziale architektury. Strona precyzuje, że na przebudowę skrzyżowania i pętli autobusowej inwestor winien uzyskać pozwolenie na budowę. Na koniec skarżąca podnosi, że przebudowa skrzyżowania wraz z pętlą autobusową wymaga zastosowania innych przepisów prawa, zawartych w dziale III, rozdziale 13 oraz § 124 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjnym we Wrocławiu zważył:

Skarga nie może zostać uwzględniona.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 t.j) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a to oznacza zgodność kontrolowanego aktu z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 t.j., zwanej dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonych decyzji według wskazanych kryteriów wykazała, że nie naruszają one przepisów prawa. Tym samym, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisu art. 105 § 1 k.p.a.. Stosownie do tego przepisu gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość zachodzi w sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego nie mamy do czynienia ze sprawą administracyjną mogącą być przedmiotem postępowania. Wobec powyższego nieuzasadniony okazał się zarzut naruszenia przez organ art. 105 § 1 k.p.a., a tym samym również art. 138 § 1 k.p.a.

Jak wynika z akt administracyjnych, a w szczególności osnowy decyzji skarżoną decyzją umorzono w całości postępowanie administracyjne w spawie samowolnej przebudowy drogi gminnej na działce nr [...], na skrzyżowaniu ul. [...] i ul. [...] w [...], Gmina [...]. Wbrew twierdzeniom skargi, zdaniem Sądu w składzie orzekającym organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Akta te wskazują, że w 2016 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne, którego przedmiot został doprecyzowany w 2018 r. Bezsporne w sprawie pozostaje, że w 2013 r. przebudowano ulicę [...] w [...], a także postawiono tam wiatę przystankową, przy czym owa inwestycja nie uzyskała zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej. Nie może jednak ujść z pola widzenia zarówno organów nadzoru budowlanego, jak i Sądu, że (w toku ewidentnie zbyt długo prowadzonego postępowania, co spowodowało także działania strony skarżącej zmierzające do zdyscyplinowania organu do działania), nastąpiła zmiana stanu faktycznego w terenie, bowiem inwestor (Gmina [...]) ponownie przebudowała ul. [...] na odcinku, objętym kontrolowanym postępowaniem. Co dalej istotne, ta przebudowa nastąpiła na podstawie przyjętego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej bez sprzeciwu zgłoszenia w 2019 r. Jest to okoliczność istotna dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, bowiem z jednej strony (co do zasady) organy administracji publicznej biorą pod uwagę stan faktyczny i prawny, obowiązujący w dacie orzekania, a z drugiej trzeba także mieć na względzie, że organy nadzoru budowlanego nie mają kompetencji do oceny/badania trafności orzeczeń wydawanych przez organy administracji architektoniczno-budowlanej.

Ponadto organy administracyjne orzekają według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydawania przez nie decyzji. Co więcej organ ma obowiązek uwzględniać aktualny stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydawania decyzji bowiem niezrealizowanie tego obowiązku łączy się z uchybieniem zasadzie prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Organ winien zatem badać sprawę "na bieżąco", aktualizując jej stan i mając na względzie, że sprawa administracyjna w toku jej załatwiania może się zmieniać.

W konsekwencji, zdaniem Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § k.p.a., albowiem organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające, wystarczające dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Organ pierwszej instancji przeprowadził wizję lokalną w dniu [...] października 2019 r. i kontrolę w terenie w dniu [...] października 2019 r., (obie czynności procesowe w obecności skarżącej) i zawarł w dokumentach z tych czynności ustalenia w zakresie dokonanej przez Gminę [...] przebudowy skrzyżowania ulic [...] i [...]. W protokole ujęto uwagi odnośnie stwierdzonych w terenie zmian, w stosunku do przedstawionej dokumentacji technicznej (ujęto je w 6 punktach). Dalej uwzględniono w jego treści także uwagi skarżącej, zgłoszone do wizytowanej inwestycji. Na koniec zapisano, że przedstawiciel Gminy [...] (inwestora robót) wyjaśnił, że wykonawca robót zaproponował nieistotne zmiany do projektu, które zostały zaakceptowane zarówno przez projektanta, jak i inspektora nadzoru. Nadto, akta zawierają także zaświadczenie Starosty [...] z dnia [...] maja 2019 r. (nr [...]), w którym potwierdził on fakt, że nie wniósł sprzeciwu do zgłoszenia Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r., w sprawie przebudowy drogi polegającej na przebudowie skrzyżowania ul. [...] i [...], działka nr [...] i [...] obręb [...], gm. [...]. Organ przeprowadził także dowód z dokumentacji technicznej "przebudowy drogi polegającej na przebudowie skrzyżowania ul. [...] z [...] w miejscowości [...], Gmina [...]".

W świetle twierdzeń odwołania, a następnie skargi należy zwrócić uwagę, że skarżąca nie akceptuje zarówno kwalifikacji wykonanych robót, a nawet kwestionuje uwzględnione przez organy dokumenty. Z jednej strony zarzuca organom pominięcie dokumentów, protokoły oględzin i kontroli, (zarzut nr 2 skargi), zaś z drugiej strony zdaje się nie dostrzegać znajdującej się w aktach administracyjnych dokumentacji technicznej z maja 2019 r., która stanowiła podstawę realizowanej inwestycji, przyjętej zgłoszeniem, co do którego Starosta [...] wydał zaświadczenie z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] potwierdzające fakt nie wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Analiza materiału aktowego oraz treści zapadłych w toku postępowania rozstrzygnięć prowadzi do wniosku, że inwestycja została zrealizowana w sposób nie naruszający prawa, zatem organ zobligowany był do uznania postępowania jako bezprzedmiotowego. Podkreślić w tym miejscu jeszcze raz należy, że stanowisko skarżącej jakoby zrealizowane roboty wykraczały poza zakres zgłoszenia nie znajdują oparcia w materiale dowodowym sprawy. PINB choćby na stronie nr 3 uzasadnienia decyzji dokonuje analizy zgłoszenia w konfrontacji z ustaleniami kontroli. Dostrzega on odstępstwa od dokonanego zgłoszenia jednak zasadnie ocenia, że nie jest możliwe wskazanie zakresu robót mających na celu doprowadzenie zaistniałej sytuacji do stanu zgodnego z prawem. Organ I instancji nie uznał bowiem aby stwierdzone odstępstwa naruszały warunki wynikające z obowiązujących rozporządzeń.

W kierowanych do organu pismach skarżąca kwestionuje określenie przedmiotu postępowania, gdyż jej zdaniem nie doszło do przebudowy drogi lecz do przebudowy skrzyżowania oraz pętli autobusowej funkcjonującej na tym skrzyżowaniu. Należy w tym względzie wyjaśnić, że postępowania prowadzone przez organy nadzoru budowlanego odnośnie robót budowlanych wykonanych bez zgłoszenia czy pozwolenia na budowę, a także z odstępstwami od tychże, w istocie nie mogą być postępowaniami wszczynanymi na wniosek w klasycznym rozumieniu treści art. 61 § 1 k.p.a., jak ma to miejsce choćby w przypadku postępowania dotyczącego pozwolenia na użytkowanie. To organ a nie strona określa przedmiot postępowania. W istocie po powzięciu informacji o możliwości naruszenia norm prawnych pozostających w kompetencji organu nadzoru budowlanego, najczęściej prowadzone są czynności wyjaśniające, w ramach których uzyskuje się niezbędne informacje o stanie faktycznym, co w dalszej kolejności przesądza o ,,zakwalifikowaniu danej sprawy", czyli innymi słowy określeniu przedmiotu postępowania. Jednoznacznie w powyższej kwestii wypowiedział się choćby Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 lutego 2012 r. (sygn. akt II OSK2335/10), podając, że ,,Postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej legalności wykonanych robót budowlanych jest wszczynane przez organ nadzoru budowlanego z urzędu. Pisma zaś kwestionujące legalność tych robót stanowią jedynie sygnał do wszczęcia takiego postępowania – nie stanowią jednak wniosku w rozumieniu art. 61 § 1 k.p.a.", patrz CBOSA.

W tym stanie rzeczy niezmienne stanowisko skarżącej w badanej sprawie, która zdaje się kreować procesową pozycję organu, i niejako za niego definiować przedmiot postępowania, nie może zostać zaakceptowane. Jak już wyjaśniano skarżąca czynnie uczestniczyła w postępowaniu, składała pisma, uczestniczyła w czynnościach organu i składała wnioski. Z akt administracyjnych nie wynika aby organ ignorował jej stanowisko jako uczestniczki postępowania, którą uznano za stronę rzeczonego postępowania. Jednak określenie przedmiotu postępowania, zresztą w zmieniających się w niniejszej sprawie uwarunkowaniach, jest domeną organu, którego rolą w dalszej kolejności jest ustalenie legalności poczynań inwestora i w zależności od dokonanych ustaleń wydanie rozstrzygnięcia. Jak dowodzi kwestionowane skargą rozstrzygnięcie i poprzedzająca je decyzja organu pierwszej instancji, niekoniecznie wynikiem działań organu musi być rozstrzygniecie o charakterze merytorycznym, gdyż brak podstaw do skierowania do inwestora nakazu znajdującego oparcie w regulacjach prawnomaterialnych powoduje zakończenie postępowania aktem administracyjnym o charakterze procesowym jakim jest decyzja o umorzeniu postępowania.

Można także wskazać, że (wprawdzie ta kwestia nie leży w kompetencji organów administracji budowlanej), ale wobec pism skarżącej w toku postępowania i podnoszonych zarzutów można wskazać na to, że [...] maja 2019 r. Starosta [...] zatwierdził "projekt stałej organizacji ruchu po przebudowie skrzyżowania drogi [...] i [...], obręb [...] gm. [...]. W aktach znajduje się także pismo organu pierwszej instancji z dnia [...] października 2019 r., w którym organ wyjaśnia skarżącej, że przebudowa drogi, nie mieści się w katalogu, wymienionym w art. 36 ustawy Prawo budowlane.

Reasumując, zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, organy nie naruszyły wymienionych w skardze przepisów postępowania w takim stopniu, aby mogło to mieć wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę, stosownie do treści przepisu art. 151 p.p.s.a.