Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 322/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2007-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 1 ust. 1
journal: Dz.U. 1983 nr 65 poz 294
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II Sz na rozprawie w dniu 10 października 2007 r. sprawy ze skargi H. G. na decyzję Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S po rozpoznaniu w dniu [...] sprawy ze skargi H G na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchylił zaskarżoną decyzję oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie ulega wykonaniu. W uzasadnieniu wyroku (sygn. akt [...]) Sąd podniósł, iż skargę należy uznać za zasadną, ponieważ z treści zaskarżonej decyzji i prezentowanego przez organy sanitarne stanowiska, opartego na stanowisku jednostek orzeczniczych, właściwych do rozpoznania chorób zawodowych wynika, iż przyczyną uznania o braku podstaw do stwierdzenia

u skarżącego choroby zawodowej był zbyt niski, bo nie przekraczający 30 dB ubytek słuchu w uchu lepiej słyszącym. Powołując się na dotychczasowe orzecznictwo sadów administracyjnych w uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż definicja prawna choroby zawodowej wynikająca z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294. ze zm.) stanowi, iż za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Wynika stąd, że definicja choroby zawodowej składa się z dwóch elementów, z których jeden jest formalnie wskazany w określonym wykazie, a drugi dotyczy istnienia związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy. W pozycji 15 wykazu chorób zawodowych znajduje się: "uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu". W takim określeniu zawarte zostało pewne ograniczenie chorób polegających na uszkodzeniu słuchu. Jest ono ściśle związane z występującym w środowisku pracy hałasem. Brak jest natomiast podstaw prawnych do tego, ażeby z pojęcia choroby zawodowej eliminować: uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu, ze względu na stopień uszkodzenia słuchu. Takiego ograniczenia omawianej choroby nie przewidują przepisy prawa materialnego. Przedmiotem oceny prawnej w rozważanej sprawie jest to, czy skarżący zachorował na chorobę zawodową. Poza zakresem tej sprawy pozostają natomiast wynikające z innych regulacji prawnych wymagania, które powinny zachodzić, ażeby pracownik dotknięty chorobą zawodową uzyskał określone świadczenia. Sąd podkreślił, iż istotne dla sprawy jest ustalenie czy istnieje związek przyczynowy pomiędzy stwierdzonym u skarżącego uszkodzeniem słuchu, a warunkami pracy którą wykonywał, tzn. ustalenie występowania hałasu w środowisku pracy, gdyż występowanie tego czynnika, przynajmniej na niektórych stanowiskach, na których skarżący był zatrudniony, zostało w postępowaniu epidemiologicznym potwierdzone (zatrudnienie w charakterze tokarza w Stoczni S).

W związku z powyższym Sądu uznał, iż organy winny ocenić czy stwierdzone narażenie skarżącego na hałas mogło spowodować u skarżącego uszkodzenie słuchu, czy też nie, i jakie w takim przypadku czynniki pozazawodowe mogły go spowodować.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S na skutek wydanego prze Sąd wyroku zobowiązany był do ponownego rozpoznania odwołania strony z dnia [...]. W odwołaniu strona podniosła bowiem, że spełnia kryteria choroby zawodowej, określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r., ponieważ utrata przez skarżącego słuchu w uchu lepiej słyszącym wynosi [...] dB(A). Nadto skarżący podniósł, iż przeprowadzone przez Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S wyniki badań środowiska pracy (pomiary hałasu w samochodach nowej generacji) nie są adekwatne do tych warunków pracy, w których pracował. H G wskazał, iż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S posiada pomiary hałasu na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego nowej generacji, w których poziom hałasu wynosi [...] dB(A) - [...]dB(A), natomiast samochody [...],[...], na których pracował były o wiele więcej hałaśliwe niż wykazano to w ekspertyzie.

Mając na uwadze powyższe odwołanie oraz treść przytoczonego powyżej wyroku Sądu, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S. skierował pismo do Akademickiego Centrum Medycyny Morskiej i Tropikalnej Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego Akademii Medycznej w G Kliniki Chorób Zawodowych i Wewnętrznych w G z prośbą o ponowne ustosunkowanie się do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.

Akademickie Centrum Medycyny Morskiej i Tropikalnej Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego Akademii Medycznej w G Kliniki Chorób Zawodowych i Wewnętrznych w G wyjaśniło, iż chorobą zawodową narządu słuchu jest niedosłuch odbiorczy spełniający kryteria określone rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294), szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, wywołany wieloletnią, co najmniej 10 letnią a od 20.07.2002 r.(rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach – Dz. U. nr 132, poz. 1115), 15 letnią, pracą w hałasie ponadnormatywnym. Za hałas ponadnormatywny uznano w Polsce hałas przekraczający 85 dB(A) podczas 8 godzinnego dnia pracy. Hałas generujący mniejszą energię akustyczną nie uszkadza narządu słuchu, co wynika z badań·epidemiologicznych. Niedosłuch musi osiągnąć odpowiedni poziom progów powietrznych w audiometrii tonalnej. Poziom ten określają przepisy wymienione powyżej. Wg rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych wskaźnik ISO ucha lepiej słyszącego musi być większy od 30 dB obliczany jako średnia wartości krzywej powietrznej 1, 2, 4 kHz, po odliczeniu poprawek na niedosłuch związany z wiekiem wg tablic Leistiego. Powołany akt prawny zmienił sposób obliczania poziomu niedosłuchu. Niedosłuch uznaje się za zawodowy wówczas, gdy średnia arytmetyczna krzywej powietrznej dla tonów o częstotliwości 1, 2, 3 kHz w uchu lepiej słyszącym jest większa od 45 dB, bez uwzględnienia poprawek na niedosłuch związany z wiekiem. Niedosłuch nie spełniający wymienionych kryteriów nie jest więc chorobą zawodową i nie uprawnia pracowników doświadczeń z nią związanych. Niedosłuch ten nie stanowi jednak przeciwwskazań do pracy w szczególnych warunkach i nie upośledza komunikacji werbalnej. W ocenie tego Centrum obowiązujące zasady rozpoznawania choroby zawodowej narządu słuchu oraz patomechanizm powstawania tego uszkodzenia zostały ustalone empirycznie i uznane za naukowo potwierdzone podczas wieloletniego okresu funkcjonowania medycyny pracy w Polsce, Europie i Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej. Rygorystyczne przestrzeganie zasad profilaktyki uszkodzeń słuchu hałasem ponadnormatywnym w środowisku pracy pozwoliło na znaczne zmniejszenie ilości rozpoznawanych od co najmniej [...] lat, zawodowych uszkodzeń słuchu. Badania audiologiczne przeprowadzone u H G przeprowadzone w Instytucie Medycyny Morskiej i Tropikalnej w G w okresie od [...] do [...] wykazały, że poziom niedosłuchu nie spełniał kryteriów do rozpoznania choroby zawodowej zarówno według zasad obowiązujących na podstawie rozporządzenia z dnia 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65 poz. 294), tj. ISO ucha prawego [...] dB i [...] dB, ISO ucha lewego [...] dB i [...] dB, jak również według zasad obowiązujących na podstawie powołanego powyżej rozporządzenia z dnia 30.07.2002 r., tj. średnia krzywych powietrznych dla tonów 1, 2, 3 kHz wynosiła w uchu prawym [...] dB i w lewym [...] dB. Podawane dwie wartości ISO dla obu uszu wynikają z nierzetelności sygnalizowania przez badanego słyszenia tonów progowych. W badaniach środowiskowych udokumentowano jedynie [...] lata pracy H G w hałasie ponadnormatywnym w latach [...], kiedy pracował w Stoczni S jako kompletator. W okresie [...] H G był kierowcą samochodów o masie powyżej 3,5 tony marki [...] i [...] nie był narażony na hałas ponadnormatywny, co zostało zbadane przez symulowane pomiary przeprowadzone przez Oddział Laboratoryjny Wojewódzkiej Stacji Sanitarno Epidemidemiologicznej Higieny Pracy w S. Ponadto należy nadmienić, że kierowca takich ciężkich samochodów musi posiadać prawo jazdy kategorii co najmniej "C" i słyszeć szept z 4 metrów, każdym uchem osobno. Audiometrycznie krzywa powietrzna obu uszu musi spełnić kryteria: średnia krzywej powietrznej dla 1, 2, 3 kHz i musi być nie mniejsza niż 20 dB. H G będąc kierowcą zawodowym spełniał wymienione kryteria do [...] roku. Jednakże w ocenie Centrum przyczyn powstania niedosłuchu odbiorczego jest wiele, w tym przyjmowanie leków [...] takich jak [...] niektóre leki moczopędne np. [...]. Ponieważ strona cierpi na chorobę [...] i [...], ewentualne stosowanie niesterydowych leków [...] o działaniu przeciwbólowym, używanych standardowo w leczeniu tego schorzenia, mogło mieć też wpływ na stwierdzone ubytki słuchu. W ocenie Centrum słuch H G nie spełniał kryteriów klinicznych do rozpoznania niedosłuchu zawodowego ze względu na zbyt dobry słuch ucha prawego. Ponadto nie udokumentowano co najmniej [...] lat narażenia strony na hałas ponadnormatywny, a wykonywana przez stronę praca do [...] r. w zawodzie kierowcy zawodowego świadczy o tym, że do [...] słyszał znacznie lepiej aniżeli w czasie badań diagnostycznych przeprowadzonych w Instytucie Medycyny Morskiej i Tropikalnej w G w dniach [...].

W związku z powyższym Instytut podtrzymał wydaną przez Instytut Medycyny Morskiej i Tropikalnej w G w dniu [...] opinię o braku podstaw do rozpoznania u H G choroby zawodowej niedosłuchu zawodowego, uznając ją za ostateczną.

Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S skierował pismo do Instytutu Medycyny Pracy w Ł z prośbą

o dokonanie analizy zgromadzonej dokumentacji oraz wydania ostatecznej opinii

w sprawie choroby zawodowej pana H G.

W dniu [...] H G został ponownie zbadany w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w Ł i otrzymał orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

W orzeczeniu podniesiono, iż H G pracował na stanowisku kierowcy i był narażony na hałas w okresie od [...] do [...]. W ustaleniach klinicznych dotyczących choroby, w stosunku do której prowadzono postępowanie stwierdzono, iż obserwacja w kierunku uszkodzenia słuchu wywołanego hałasem była negatywna. W konsultacji otolaryngologicznej rozpoznano obustronne odbiorcze upośledzenie słuchu. W uzasadnieniu braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej podniesiono, iż przeprowadzone aktualnie kompleksowe badania audiologiczne zweryfikowane audiometrią obiektywną (tympanometria, ABR) z uwzględnieniem audiometrii słownej wykazały obustronny odbiorczy ubytek słuchu związany z wiekiem. Wprawdzie obecnie wielkość stwierdzonego ubytku słuchu spełnia warunki wymaganego kryterium do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu, ale progresja niedosłuchu wystąpiła po ustaniu narażenia z [...]. Ubytek słuchu wykazany w badaniu Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S (orzeczenie lekarskie z dn. [...]) wynosił w uchu prawym - lepiej słyszącym [...] dB i nie dawał podstaw do uznania choroby zawodowej narządu słuchu. Podobnie ubytek słuchu w uchu prawym lepiej słyszącym stwierdzony w Akademickim Centrum Medycyny Morskiej i Tropikalnej (pismo z dnia [...]) wynosił [...] dB i [...] dB i była to wartość zbyt niska do rozpoznania choroby zawodowej. Ponadto wskazano, iż wykazana obecnie wartość ubytku słuchu ucha prawego u H G wynosi [...] dB, a jak wcześniej wspomniano progresja niedosłuchu, która nastąpiła po ustaniu narażenia nie jest etiologicznie związana z hałasem w środowisku pracy. Wprawdzie wcześniejsze orzeczenie lekarskie nr [...] Instytutu Medycyny Morskiej i Tropikalnej z dn. [...] stwierdzało ubytki słuchu u H G na poziomie [...], [...], ale obliczone dla częstotliwości 1,2 i 3 khz i dopiero w piśmie z dnia [...] wartości te zostały sprostowane zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 roku ([...]).

Reasumując organ ten stwierdził, iż analiza narażenia zawodowego prowadzi do wniosku, ze H G pracując w latach [...] jako kompletator w Stoczni S w narażeniu na hałas ponadnormatywny, w latach będąc kierowcą samochodu ciężarowego powyżej 3,5 tony nie był narażony na hałas stwarzający ryzyko uszkodzenia słuchu (pomiary Oddziału Laboratoryjnego Wojewódzkiej Stacji Sanitarno Epidemiologicznej - Higieny Pracy w S). W ocenie organu progresja niedosłuchu po ustaleniu narażenia świadczy o pozazawodowej jego etiologii.

Po przeprowadzeniu wspominanego postępowania administracyjnego, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S, decyzją z dnia [...] znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S z dnia [...] znak: [...].

W uzasadnieniu decyzji organ ten wyjaśnił, iż za chorobę zawodową można uznać tylko wybrane schorzenia spełniające określone kryteria medyczne i formalno-prawne. Podstawą do stwierdzenia choroby zawodowej jest wykazanie ścisłego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy charakterem wykonywanej pracy, a powstałymi objawami chorobowymi, przy czym rozpoznana jednostka chorobowa musi być bezwzględnie ujęta w wykazie chorób zawodowych stanowiących załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.).

Kryterium medyczne oznacza konieczność stwierdzenia symptomów określonych i charakterystycznych dla choroby zawodowej. Stwierdzone u H G objawy ubytku słuchu nie potwierdzają natomiast ich zawodowego pochodzenia, i nie można ich uznać za chorobę zawodową. Jednostka orzecznicza medycyny pracy pierwszej i drugiej instancji tzn. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Dział Konsultacyjno Orzeczniczy w S oraz Instytut Medycyny Morskiej i Tropikalnej w G oraz Instytut Medycyny Pracy w Ł, będące w myśl przepisu § 7 ust. 1 cyt. rozporządzenia jednostkami organizacyjnymi właściwymi do rozpoznawania chorób zawodowych, wydając orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej stwierdziły, że rozpoznawane u H G zmiany w narządzie słuchu nie są w myśl powołanego rozporządzenia zaliczane do chorób zawodowych, a do ich powstania mogły przyczynić się warunki inne niż warunki wykonywania pracy na stanowisku pracy.

Organ ten wskazał, iż Instytut Medycyny Morskiej i Tropikalnej w G nie rozpoznał podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, gdyż obserwacja w kierunku etiologii zawodowej narządu słuchu u H G jest negatywna, wskazując jednocześnie, iż etiologia stwierdzonych zmian jest następstwem innej etiologii niż występującej na stanowisku pracy. Również badanie przeprowadzone w Instytucie Medycyny Pracy w Ł wykazało, iż nie ma podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu ze względu na brak udokumentowanego dostatecznego narażenia na hałas w środowisku pracy oraz ze względu na zbyt małe średnie ubytki słuchu w uchu lepiej słyszącym w momencie zakończenia pracy. Progresja niedosłuchu po ustaleniu narażenia świadczy o pozazawodowej jego etiologii.

Oceniając wartość dowodową orzeczenia lekarskiego wydanego przez Poradnię Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Działu Orzeczniczo Konsultacyjnego w S oraz Instytutu Medycyny Morskiej i Tropikalnej w G, organ ten stwierdził, iż spełniają one wymogi określone w § 8 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, zgodnie z którym lekarz wydaje orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego.

Wobec powyższego organ uznał wniesione przez stronę odwołanie za nieuzasadnione.

Pismem z dnia [...] pełnomocnik strony wniósł skargę na powyższą decyzję. W skardze pełnomocnik podniósł zarzut naruszenia § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) oraz art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez niezastosowanie się przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S do oceny prawnej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zawartej w wyroku z dnia [...] sygn. akt [...], a tym samym wydanie decyzji tożsamej z decyzją uchyloną wskazanym wyrokiem.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł, iż wydana w dniu [...] opinia Akademickiego Centrum Medycyny Morskiej i Tropikalnej Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego Akademii Medycznej w G Kliniki Chorób Zawodowych i Wewnętrznych w G zawiera szereg błędów i nieścisłości, mianowicie:

- w badaniach środowiskowych udokumentowano [...] lat pracy ,a nie jak wskazuje się [...] lata pracy skarżącego,

- wykonywanie przez skarżącego do [...] zawodu kierowcy nie świadczy o tym, że do [...] skarżący słyszał znacznie lepiej niż w trakcie badań w [...],

- brak jest podstaw do stwierdzenia, iż samochody marki [...] i [...] nie przekraczały norm hałasu, gdyż brak jest w tej mierze jakichkolwiek wyników badań,

- błędne określenie, iż hałasem niemormatywnym jest hałas przekraczający 85 dB, podczas 8 godzinnego czasu pracy, zamiast 81 dB,

- permanentne błędy w powoływaniu daty aktów prawnych stanowiących podstawę wydanej decyzji.

Ponadto pełnomocnik wskazał, iż podobnymi błędami obarczona jest również zaskarżona decyzja, gdyż zawiera wiele nieścisłości takich, jak:

- w decyzji organ wskazuje, iż skarżący w latach [...] pracował w narażeniu na hałas ponadnormatywny, a więc przez okres [...] lat. Uzasadniając stanowisko w kwestii odmowy stwierdzenia choroby zawodowej, organ wskazuje natomiast, iż skarżący nie spełnia kryteriów do rozpoznania niedosłuchu zawodowego, gdyż nie udokumentowano co najmniej [...] lat narażenia przez niego na hałas ponadnormatywny,

- w uzasadnieniu decyzji organ z jednej strony stwierdza, iż skarżący wykonywał prace w warunkach, które mogły być uznane za warunki narażenia zawodowego na patogenny dla człowieka czynnik w postaci hałasu, z drugiej zaś strony stwierdza, iż nie ma podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu ze względu na zbyt małe średnie ubytki słuchu w uchu lepiej słyszącym.

W ocenie pełnomocnika Wojewódzki Sąd Administracyjny w S w wyroku z dnia [...] wskazał, iż "występowanie tego czynnika, przynajmniej na niektórych stanowiskach, na których skarżący był zatrudniony, zostało w postępowaniu epidemiologicznym potwierdzone..", która to okoliczność nie została zanegowana w ramach prowadzonego postępowania epidemiologicznego, poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji. Zdaniem pełnomocnika, organ nie powinien ograniczać się do wykazania braku związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy wykonywaną przez skarżącego pracą a nabytą chorobą, ale przede wszystkim udowodnić, iż zachorowanie jest skutkiem innej przyczyny niż warunki pracy.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S podtrzymał w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Organ ten wskazał, iż podstawę zaskarżonej decyzji stanowi orzeczenie lekarskie jednostki orzeczniczej właściwej do rozpoznania choroby zawodowej. W związku z powyższym organ powołał się na opinię wydaną w dniu [...] przez Akademickie Centrum Medycyny Morskiej i Tropikalnej Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego Akademii Medycznej w G Kliniki Chorób Zawodowych i Wewnętrznych w G, w ocenie którego to Centrum skarżący nie spełniał kryteriów klinicznych do rozpozna niedosłuchu zawodowego ze względu na zbyt dobry słuch ucha prawego. Ponadto organ powołał się na wyniki badań przeprowadzonych w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w Ł i wydane przez ten Instytut orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W ocenie organu skoro obie jednostki nie rozpoznały cech zawodowego uszkodzenia słuchu, a progresja niedosłuchu wskazuje na pozazawodową jego etiologię, to tym samym stwierdzone zmiany w narządzie słuchu nie odpowiadały kryteriom choroby zawodowej określonym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r.

Zdaniem tego organu przeprowadzone w sprawie dochodzenie epidemiologiczne nie wykazało związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy ubytkiem słuchu u H G a wykonywaną pracą.

Jednocześnie organ stwierdził, iż nie jest właściwy do różnicowania przyczyn stwierdzonej choroby zakresie czynników zawodowych i pozazawodowych, gdyż kompetencje te posiadają właściwe jednostki orzecznicze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ) Sąd właściwy jest do kontroli decyzji administracyjnych w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Tak więc uchylenie decyzji administracyjnych przez Sąd następuje w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły i w związku z tym skargi nie mogły zostać uwzględnione.

Aby organ mógł rozpoznać chorobę zawodową muszą być spełnione łącznie następujące warunki :

- choroba musi być wymieniona w wykazie chorób zawodowych,

- zespół objawów choroby zawodowej musi być spowodowany działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia,

- czynnik szkodliwy wywołujący schorzenie występował w środowisku pracy w odpowiedniej wielkości i odpowiednim związku czasowym z wykonywaną pracą.

Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294), które nakazują zebrać dokumentację dotyczącą zagrożeń występujących w środowisku pracy i przebiegu pracy zawodowej pracownika, przeprowadzić dochodzenie epidemiologiczne oraz dokonać oceny stanu zdrowia przez jednostki właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych. Dopiero na podstawie wyników dochodzenia epidemiologicznego oraz wydanych orzeczeń lekarskich powiatowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub braku podstaw do jej stwierdzenia (§ 8 ust. 1 rozporządzenia).

Zgodnie z definicją choroby zawodowej, zawartą w § 1 ust. 1 ww. rozporządzenia za choroby zawodowe uważa się choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy.

W związku z takim uregulowaniem szczególna rola w postępowaniu przypada orzeczeniom lekarskim, wydanym przez uprawnione do orzekania jednostki orzecznicze. W myśl § 7 ust. 4 powołanego rozporządzenia jednostki organizacyjne wymienione w ust. 1 wydają orzeczenie lekarskie w sprawie choroby zawodowej na podstawie informacji o zagrożeniach zawodowych, wyników dochodzenia epidemiologicznego w środowisku pracy, dokumentacji dotyczącej przebiegu zatrudnienia, wyników przeprowadzonych badań klinicznych i dokumentacji lekarskiej. Stosownie zaś do § 10 ust. 1 tego rozporządzenia na podstawie orzeczenia, o którym mowa w § 8, oraz wyników dochodzenia epidemiologicznego właściwy ze względu na siedzibę zakładu pracy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzję o braku podstaw do jej stwierdzenia.

Tak więc ani ten przepis, ani § 7 ust. 4 rozporządzenia nie stanowią dla organu upoważnienia do oceny orzeczeń lekarskich wydanych w przedmiocie choroby zawodowej

Oznacza to, że organy inspekcji sanitarnej nie mogą wydać decyzji stwierdzającej istnienie choroby zawodowej lub odmawiającej takiego stwierdzenia, wbrew lub niezgodnie z orzeczeniem lekarskim, jeżeli zostało ono wydane z zachowaniem norm zamieszczonych w rozporządzeniu, nie jest sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym i nie budzi zastrzeżeń co do rozpoznania choroby.

Jeśli więc jednostka orzecznicza, w tym przypadku Poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S wydała orzeczenie w dniu [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej i następnie Instytut Medycyny Morskiej i Tropikalnej w G w dniu [...] wydał orzeczenie lekarskie Nr

[...] o podobnej treści stwierdzając, iż rozpoznane u skarżącego zmiany chorobowe nie odpowiadają kryterium choroby zawodowej, to wydanym decyzjom nie można zarzucić sprzeczności z prawem.

A zatem przeprowadzone przez organ postępowanie wyjaśniające nie naruszało obowiązujących w tym zakresie zasad wynikających z regulacji prawnych.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjnych w S, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) orzekł, jak

w sentencji wyroku.