Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1249/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.36 ust 1 pkt 1 b i art.37
journal: Dz.U. 1998 nr 144 poz 930
law: Ustawa z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia miesięcznej stawki karty podatkowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 100 ( sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 14 sierpnia 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania J.K. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie zmiany decyzji z dnia 31 marca 2014 r. i ustalenia wysokości miesięcznej stawki podatkowej, utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy.

Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny:

W dniu 4 grudnia 2007r. J.K. złożył we właściwym miejscowo urzędzie skarbowym deklarację w sprawie opodatkowania w formie karty podatkowej (PIT-16) działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób taksówką osobową bez zatrudnienia pracowników i członków rodziny.

W dniu 11 marca 2008r. podatnik zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego z wnioskiem o obniżenie wysokości stawki karty podatkowej w związku z posiadaną drugą grupą inwalidzką uznaną orzeczeniem wydanym przez Wojewódzką Komisję Lekarską MSWiA nr [...] z dnia 9 listopada 2005r. - inwalidztwo czasowe do listopada 2008r.

Z późniejszych orzeczeń wydanych przez Wojewódzką Komisję Lekarską MSWiA wynika, iż J.K. został zaliczony do drugiej grupy inwalidów, tj.: inwalidztwo czasowe do marca 2012r. (orzeczenie nr [...]z dnia 02.03.2009r.); inwalidztwo czasowe do lutego 2015r. (orzeczenie nr [...] z dnia 16.02.2012r.).

W toku czynności sprawdzających poprzedzających wydanie decyzji ustalającej stawkę karty podatkowej na 2014 rok stwierdzono, że podatnik nie przedłożył stosownego dokumentu wydanego przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności będącego organem właściwym w zakresie orzekania o niepełnosprawności dla celów pozarentowych. Pismem z dnia 18 listopada 2013r. Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował zatem podatnika, że w celu skorzystania z obniżenia wysokości stawki karty podatkowej niezbędne jest przedłożenie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wydanego przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności.

W związku z tym, że podatnik nie przedłożył takiego orzeczenia, Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 31 marca 2014 r. ustalił wysokość stawki karty podatkowej na rok 2014 w kwocie 216,00 zł, bez zastosowania obniżki wysokości tej stawki.

Pismem z dnia 8 maja 2014r. J.K. zwrócił się z wnioskiem o obniżenie wysokości stawki karty podatkowej, przedkładając orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w dniu 29 kwietnia 2014 r., z którego wynika, że orzeczono wobec niego od dnia 2 grudnia 2013 r. na stałe lekki stopień niepełnosprawności.

W następstwie powyższego Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał w dniu 26 maja 2014r. decyzję w sprawie zmiany decyzji z dnia 31 marca 2014r., ustalając wysokość miesięcznej stawki karty podatkowej w kwocie 173,00 zł począwszy od dnia 8 maja 2014r.

Podatnik wniósł odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o ustalenie obniżonej stawki karty podatkowej od stycznia 2014r. W uzasadnieniu odwołania podatnik podniósł, że pismem z dnia 18 listopada 2013r. został poinformowany, że w celu skorzystania z obniżki wysokości stawki karty podatkowej niezbędne jest przedłożenie organowi podatkowemu orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wydanego przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności, pomimo że od 2005r. podatnik posiada orzeczenie o inwalidztwie wydanym przez MSWiA. W związku z powyższym w dniu 2 grudnia 2013r. złożył wniosek o wydanie wymaganego przez organ podatkowy orzeczenia do Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności, który pismem z dnia 3 grudnia 2013r. powiadomił, że termin rozpatrzenia sprawy został wyznaczony na dzień 28 lutego 2014r. Dalej odwołujący się wskazał, że w dniu 16 kwietnia 2014r. - po monitach telefonicznych - został powiadomiony o wyznaczeniu posiedzenia składu orzekającego na dzień 29 kwietnia 2014r., a po otrzymaniu orzeczenia datowanego od dnia 2 grudnia 2013r. zwrócił się w dniu 8 maja 2014r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego o obniżenie stawki karty podatkowej nie określając od kiedy, mając na uwadze datę od kiedy został ustalony stopień niepełnosprawności.

Ponadto podatnik nadmienił, że będąc poinformowany o prowadzonym postępowaniu w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na rok 2014 nie wypowiadał się w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego, gdyż w wyznaczonym terminie nie był w stanie przekazać w jakim czasie może być wyznaczone posiedzenie komisji orzekającej.

Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że wyboru opodatkowania dochodów osiąganych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w formie karty podatkowej dokonuje się poprzez złożenie dobrowolnego wniosku o jej zastosowanie (PIT-16). Podatek w wysokości ustalonej decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego, pomniejszony o zapłaconą składkę na ubezpieczenie zdrowotne, podatnik zobowiązany jest wpłacać zgodnie z art. 31 ust. 5 ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. Nr 144, poz. 930 z późn. zm), zwanej dalej u.z.p.d., bez wezwania w terminie do dnia siódmego każdego miesiąca za miesiąc ubiegły, a za grudzień - w terminie do dnia 28 grudnia roku podatkowego, na rachunek właściwego urzędu skarbowego - bez względu na fakt osiągania lub nie dochodów z prowadzonej działalności.

W myśl art. 26 ust. 1 pkt 1 u.z.p.d. wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej dla podatników prowadzących działalność gospodarczą określoną w art. 23 ust. 1 pkt 5 ustala się według stawek miesięcznych określonych w tabeli. Z kolei zgodnie z art. 27 ust 1 pkt 2 u.z.p.d. od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne stawki karty podatkowej określone w części V tabeli obniża się o 20% dla podatników, którzy ukończyli do dnia 1 stycznia roku podatkowego 60 lat życia lub są osobami, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono co najmniej umiarkowany lub lekki stopień niepełnosprawności, jeżeli przy prowadzeniu działalności w zakresie usług transportowych nie zatrudniają pracowników i członków rodziny. Odrębnymi przepisami, o których mowa w powyższych uregulowaniach są przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 1997. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2008 r., nr 14, poz. 92 z późn. zm.).

Ponadto, zgodnie z art. 27 ust. 7 u.z.p.d. stawkę karty obniża się o 20% dla podatników, którzy przed dniem 1 września 1997r. uzyskali orzeczenia o zakwalifikowaniu do jednej z trzech grup inwalidzkich przez organy działające na podstawie przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym i o ubezpieczeniu społecznym. Do dnia 31 sierpnia 1997r. obowiązywało bowiem rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 2 października 1991r. w sprawie określenia organów właściwych do orzekania o istotnym ubytku zdolności fizycznych, psychicznych lub umysłowych, ograniczających zdolność do wykonywania pracy zawodowej, a także o stopniu zdolności osoby niepełnosprawnej do pracy zarobkowej (Dz.U. z 1991r., nr 90, poz. 406 z późn. zm.), które zostało uchylone przez art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 28 czerwca 1996 r. o zmianie niektórych ustaw o zaopatrzeniu emerytalnym i o ubezpieczeniu społecznym (Dz.U. z 1996r., nr 100, poz. 461). Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia do orzekania o istotnym ubytku zdolności fizycznych, psychicznych lub umysłowych ograniczających zdolność do wykonywania pracy zarobkowej, jak również o stałej lub długotrwałej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym, a także o stopniu zdolności osoby niepełnosprawnej do wykonywania pracy zarobkowej uprawnione były m. in. wojewódzkie i okręgowe komisje lekarskie Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Od dnia 1 września 1997r., zgodnie z art. 8 pkt 2 ww. ustawy z dnia 28 czerwca 1996 r. o zmianie niektórych ustaw o zaopatrzeniu emerytalnym i o ubezpieczeniu społecznym, którym znowelizowano ustawę z dnia 9 maja 1991 r. o zatrudnianiu i rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 1991r., nr 46, poz. 201 z późn. zm.), orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wydawały wojewódzkie zespoły do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności i Krajowy Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności.

Natomiast z dniem 1 stycznia 1998r. weszła w życie nowa ustawa z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, zgodnie z którą podstawą do uznania osoby za niepełnosprawną w rozumieniu tej ustawy jest wyłącznie orzeczenie wydane przez powiatowy lub wojewódzki zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności lub orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (art. 5 i 6 ww. ustawy).

Ponadto ustawa ta uznaje za niepełnosprawne również te osoby, które przed dniem jej wejścia w życie - tj. przed dniem 1 stycznia 1998r. zostały zaliczone do jednej z grup inwalidów, pod warunkiem, że orzeczenie to nie utraciło mocy (art. 62 ustawy). Orzeczenia innych organów (np. komisji lekarskich MSWiA) wydane po dniu 31 grudnia 1997r. nie stanowią podstawy do uznania osoby za osobę niepełnosprawną w rozumieniu przepisów ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Jednakże, zgodnie z art. 5a ww. ustawy, osoby posiadające ważne orzeczenia o zaliczeniu do jednej z grup inwalidów mogą składać do zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności wniosek o ustalenie stopnia niepełnosprawności dla celów korzystania z ulg i uprawnień na podstawie odrębnych przepisów.

Organ podkreślił, że stosownie do art. 3 ust. 2 ww. ustawy, orzeczenie ustalające stopień niepełnosprawności stanowi podstawę do przyznania ulg i uprawnień na podstawie odrębnych przepisów, w tym także do skorzystania z obniżki stawki karty podatkowej o 20% na podstawie art. 27 ust 1 pkt 2 u.z.p.d.

W rozpatrywanej sprawie podatnik orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w dniu 29 kwietnia 2014r., na podstawie którego od dnia 2 grudnia 2013r. został na stałe zaliczony do lekkiego stopnia niepełnosprawności, przedłożył przy piśmie z dnia 8 maja 2014r., w którym zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o obniżenie stawki karty podatkowej. W dniu 31 marca 2014r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał bowiem decyzję ustalającą wysokość stawki karty podatkowej na rok 2014 bez zastosowania obniżki wysokości stawki karty podatkowej. Jakkolwiek podatnik w ślad za wnioskiem z dnia 4 grudnia 2007r. o zastosowanie od dnia 1 stycznia 2008r. opodatkowania w formie karty podatkowej, przedkładał orzeczenia wydane przez Wojewódzką Komisję Lekarską MSWiA, na podstawie których został zaliczony do drugiej grupy inwalidów, to nie uprawniały one do zastosowania na podstawie art. 27 ust 1 pkt 2 u.z.p.d. obniżki o 20% stawki karty podatkowej, o czym przesądza treść art. 27 ust. 7 u.z.p.d.

Organ wskazał, że stosownie do treści art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.z.p.d. podatnicy opodatkowani w formie karty podatkowej są obowiązani zawiadomić naczelnika urzędu skarbowego o zmianach, jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego w złożonym wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej, które mają wpływ na wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej, a w szczególności o zmianach: w stanie zatrudnienia, miejsca prowadzenia działalności, rodzaju i zakresu prowadzonej działalności, liczby stanowisk na parkingu oraz liczby i rodzaju urządzeń przy prowadzeniu usług rozrywkowych, liczby godzin przeznaczonych na wykonywanie wolnego zawodu w zakresie ochrony zdrowia ludzkiego oraz wolnego zawodu w zakresie usług weterynaryjnych, liczby sprzedawanych posiłków domowych, liczby godzin sprawowania opieki domowej nad dziećmi, osobami chorymi, liczby godzin przeznaczonych na udzielanie lekcji. O zmianach o których mowa w ust. 1, podatnik jest obowiązany zawiadomić w formie pisemnej naczelnika urzędu skarbowego, najpóźniej w terminie siedmiu dni od powstania okoliczności powodujących zmiany (art. 36 ust. 7 ustawy).

Z kolei w razie zawiadomienia o zmianach, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. b) zmiana wysokości podatku w formie karty podatkowej następuje poczynając od miesiąca, w którym zaszły okoliczności powodujące zmianę. Należność za ten miesiąc pobiera się w wysokości 1/30 dotychczasowej miesięcznej należności za każdy dzień miesiąca przed dniem, w którym nastąpiła zmiana, zwiększonej lub zmniejszonej o 1/30 nowej miesięcznej należności za każdy dzień pozostałej części tego miesiąca (art. 37 ustawy).

Skoro podatnik w dniu 8 maja 2014r. poinformował Naczelnika Urzędu Skarbowego o wydanym w dniu 29 kwietnia 2014r. przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności wobec niego orzeczeniu o lekkim stopniu niepełnosprawności, to prawidłowo organ ten w kwestionowanej decyzji uznał, że podatnik nabył prawo do obniżki stawki karty podatkowej o 20% na podstawie art. 27 ust. 1 pkt 2 u.p.z.d. - od dnia 8 maja 2014r. Natomiast zdaniem organu odwoławczego brak było podstaw do zastosowania obniżki stawki karty podatkowej od stycznia 2014r. - o co wnosił podatnik w odwołaniu - gdyż w tej dacie nie istniał dokument uprawniający go do ulgi.

J.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania oraz złamanie zasady słuszności i sprawiedliwości podatkowej oraz zasady orzekania w razie wątpliwości na korzyść podatnika zawartych w art. 120 i art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), zwanej dalej O.p.

W uzasadnieniu skargi podatnik podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko. Wskazał, że poprzednie decyzje w sprawie ustalenia obniżonej stawki karty podatkowej wydawane były przez Naczelnika Urzędu Skarbowego na podstawie orzeczeń o inwalidztwie wydawanych przez Wojewódzką Komisję Lekarską MSWiA, przy zastosowaniu art. 27 ust. 1 pkt 1 u.z.p.d. Po otrzymaniu pisma z dnia 18 listopada 2013 r. podatnik uzyskał w urzędzie informację, że zmieniła się interpretacja przepisów w związku z czym konieczne jest przedłożenie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wydanego przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności. Pomimo dostarczenia orzeczenia w terminie niezależnym od strony z datą ważności od 2 grudnia 2013 r. oraz braku zmiany przepisów prawnych, skarżący został ukarany obniżeniem stawki podatkowej dopiero od 8 maja 2014 r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, albowiem zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Stan faktyczny w niniejszej sprawie nie jest sporny. Wynika z niego, że w dniu 4 grudnia 2007 r. skarżący złożył we właściwym urzędzie skarbowym deklarację w sprawie opodatkowania w formie karty podatkowej działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób taksówką osobową bez zatrudnienia pracowników i członków rodziny. W dniu 11 marca 2008 r. podatnik wniósł ponadto o obniżenie wysokości stawki karty podatkowej w związku z posiadaną drugą grupą inwalidzką uznaną orzeczeniem wydanym przez Wojewódzką Komisję Lekarską MSWiA z dnia 9 listopada 2008 r. Wniosek ten został przez organ uwzględniony – w kolejnych latach podatnik korzystał z opodatkowania w formie karty podatkowej z obniżoną wysokością stawki podatku z uwagi na legitymowanie się orzeczeniem o zaliczeniu do II grupy inwalidzkiej. Z akt sprawy wynika także, że przed wydaniem decyzji ustalającej wysokość stawki karty podatkowej na rok podatkowy 2014 organ zorientował się, że mający zastosowanie wobec podatnika art. 27 ust. 1 pkt 2 u.z.p.d. dotyczący możliwości obniżenia wysokości stawki karty podatkowej, wymaga przedłożenia przez podatnika orzeczenia wydanego przez powiatowy lub wojewódzki zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności lub lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, Dz.U. z 2008 r., nr 14, poz. 92 ze zm.). O powyższym obowiązku organ poinformował skarżącego pismem z dnia 18 listopada 2013 r.

Ponieważ podatnik nie przedłożył stosownego orzeczenia, decyzją z dnia 31 marca 2014 r. organ pierwszej instancji ustalił wysokość stawki karty podatkowej na 2014 rok w kwocie 216 zł, bez zastosowania obniżki.

Pismem z dnia 8 maja 2014 r. skarżący wystąpił o obniżenie wysokości stawki karty podatkowej przedkładając orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 29 kwietnia 2014 r., z którego wynikało, że orzeczono wobec niego na stałe lekki stopień niepełnosprawności od dnia 2 grudnia 2013 r.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy daty, od której skarżącemu przysługuje obniżona stawka karty podatkowej. Zdaniem skarżącego, obniżka ta przysługuje mu od stycznia 2014 roku, natomiast organy stoją na stanowisku, że od dnia 8 maja 2014 r., tj. od dnia powiadomienia właściwego organu o wydaniu stosownego orzeczenia uprawniającego podatnika do zastosowania takiej obniżki.

Rozpatrując niniejszy spór rację przyznać należy skarżącemu. Zgodnie z art. 27 ust. 1 pkt 2 u.z.p.d. stawki karty podatkowej określone w części V tabeli obniża się o 20% dla podatników, którzy ukończyli do dnia 1 stycznia roku podatkowego 60 lat życia lub są osobami, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono co najmniej umiarkowany lub lekki stopień niepełnosprawności, jeżeli przy prowadzeniu działalności w zakresie usług transportowych nie zatrudniają pracowników i członków rodziny.

Zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. b u.z.p.d., podatnicy opodatkowani w formie karty podatkowej są obowiązani zawiadomić naczelnika urzędu skarbowego o zmianach, jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego w złożonym wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej, które mają wpływ na wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej, a w szczególności o zmianach: w stanie zatrudnienia, miejsca prowadzenia działalności, rodzaju i zakresu prowadzonej działalności, liczby stanowisk na parkingu oraz liczby i rodzaju urządzeń przy prowadzeniu usług rozrywkowych, liczby godzin przeznaczonych na wykonywanie wolnego zawodu w zakresie ochrony zdrowia ludzkiego oraz wolnego zawodu w zakresie usług weterynaryjnych, liczby sprzedawanych posiłków domowych, liczby godzin sprawowania opieki domowej nad dziećmi, osobami chorymi, liczby godzin przeznaczonych na udzielanie lekcji.

O zmianach o których mowa w ust. 1, podatnik jest obowiązany zawiadomić w formie pisemnej naczelnika urzędu skarbowego, najpóźniej w terminie siedmiu dni od powstania okoliczności powodujących zmiany (art. 36 ust. 7 ww. ustawy).

Z kolei w razie zawiadomienia o zmianach, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. b), zmiana wysokości podatku w formie karty podatkowej następuje poczynając od miesiąca, w którym zaszły okoliczności powodujące zmianę. Należność za ten miesiąc pobiera się w wysokości 1/30 dotychczasowej miesięcznej należności za każdy dzień miesiąca przed dniem, w którym nastąpiła zmiana, zwiększonej lub zmniejszonej o 1/30 nowej miesięcznej należności za każdy dzień pozostałej części tego miesiąca (art. 37 u.z.p.d.).

Jak wynika z jednoznacznej treści powyższego przepisu, w razie zawiadomienia o zmianach, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. b), zmiana wysokości podatku w formie karty podatkowej następuje poczynając od miesiąca, w którym zaszły okoliczności powodujące zmianę. Wbrew zatem stanowisku organu, datą, od której podatnikowi przysługuje prawo do obniżonej stawki karty podatkowej, nie jest data powiadomienia organu o zaistniałych zmianach, lecz data, od której zaistniały okoliczności powodujące tę zmianę. Zmianą, o której organ został powiadomiony, było wydanie wobec skarżącego przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności orzeczenia o zaliczeniu do lekkiego stopnia niepełnosprawności, natomiast okolicznością, która spowodowała tę zmianę był właśnie stan niepełnosprawności, istniejący – jak wynika z powyższego orzeczenia – od dnia 2 grudnia 2013 r. Zajęte zatem w tej sprawie stanowisko organu, że datą, od której przysługuje stronie obniżona wysokość stawki karty podatkowej jest data zawiadomienia organu o orzeczeniu orzekającym wobec skarżącego lekki stopień niepełnosprawności, nie znajduje oparcia w jednoznacznej treści art. 37 u.z.p.d.

Naruszenie przez organ art. 37 u.z.p.d. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do stanu faktycznego niniejszej sprawy skutkuje wadliwością zaskarżonej decyzji powodującą konieczność jej uchylenia. Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni powyższe rozważania Sądu. Podatnik zawiadomił organ o zaistniałych zmianach w dniu 8 maja 2014 r., jednakże okoliczności powodujące te zmiany zaistniały od dnia 2 grudnia 2013 r. Zgodnie zatem z art. 37 u.z.p.d. podatnikowi przysługuje na 2014 rok obniżona wysokość stawki karty podatkowej począwszy od stycznia 2014 r.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) skargę uwzględnił i uchylił zaskarżoną decyzję. Orzeczenie w przedmiocie stwierdzenia niemożności wykonania zaskarżonej decyzji wydano na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 209 powołanej ustawy.