Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 120/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7 i 8 i 10 art. 75 par 1 art. 77 par 1 art. 78 par 1 art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit c art. 170
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 81 ust. 2
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Dnia 19 sierpnia 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kamiński sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Mariola Kowalska /spr./ Protokolant asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia E. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 1022/13 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia E. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 września 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1022/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zwanego dalej "SKO", w W. z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Decyzją z dnia [...] marca 2011 r., nr [...], Prezydent [...] ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na wykonaniu instalacji do naziemnego magazynowania kopalnych surowców energetycznych, tj. zbiorników na olej o pojemności przekraczającej 3 m2 oraz realizacji garaży lub parkingów samochodów osobowych w ramach inwestycji polegającej na budowie budynku wielofunkcyjnego biurowo-hotelowo-apartamentowego o wysokości 54 kondygnacji naziemnych z garażami podziemnymi, niezbędną infrastrukturą techniczną oraz elementami zagospodarowania terenu i zielenią na dz. ew. nr [...] przy ul. [...] w [...] (wjazdy i przyłącza będą realizowane na dz. ew. nr [...]).

Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., sygn. akt [...], SKO w W. utrzymało w mocy ww. decyzję organu I instancji.

Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1631/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję SKO z [...] lipca 2011 r.

Zaskarżoną decyzją SKO w W., po ponownym rozpoznaniu sprawy, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Powołując się na treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", odniosło się do wskazanych przez Sąd uchybień i wskazało, że Raport oddziaływania inwestycji na środowisko został uzupełniony w zakresie: warunków wiatrowych i przewietrzalności (w skali makro i mikro) w związku z planowaną inwestycją; stanu jakości powietrza (stężenie tłowe wzrośnie o 0,4%; współczynnik energii wiatru dla inwestycji 1,77%), a dodatkowo istnienie skarp spowoduje obniżenie współczynnika strat poniżej poziomu 1,77%. W konsekwencji wpływ inwestycji w skali makro będzie mały i nie pogorszy w odczuwalnym stopniu przewietrzalności i komfortu wiatrowego mieszkańców, zaś w skali mikro nastąpi nawet korzystna poprawa warunków wiatrowych. SKO wskazało, że nie znalazło podstaw, by nie dać wiary twierdzeniom inwestora, że planowana inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko, w tym na jakość powietrza. Organ wyjaśnił przy tym, że złożona do akt sprawy praca naukowa prof. H. L. i A. M. p.t. "Współczesne problemy klimatu W." nie podważa dokonanej w Raporcie oceny wpływu inwestycji na stan jakości powietrza, albowiem dotyczy działań mezoskalowych, tj. podejmowanych w trakcie opracowywania planów zagospodarowania przestrzennego dla całej aglomeracji warszawskiej, podczas gdy Raport dotyczy konkretnej inwestycji i jej lokalnego oddziaływania. Co więcej SKO wskazało, że wnioski z Raportu uwzględniają przy tym wnioski zawarte w ww. pracy naukowej. Jednocześnie zaznaczono, że praca naukowa wskazuje jako istotne dla lokalnej cyrkulacji powietrza tereny koryta W. i przybrzeże, podczas gdy planowana inwestycja nie ma być posadowiona na takich terenach, oddziela ją od nich ul. Wybrzeże Kościuszkowskie.

Ponadto SKO odniosło się do migracji ptaków objętych ochroną w ramach obszarów sieci Natura 2000 oraz zakazów z art. 33 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.). Wskazało, że Raport uwzględnia w tym zakresie wszystkie informacje udostępnione przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz przeprowadzone badania w okresie przelotu jesiennego. Na tej podstawie ustalono, że udział w ogólnej liczbie przelatujących w sąsiedztwie planowanej inwestycji ptaków mają gatunki ujęte w załączniku do I Dyrektywy Ptasiej i wynosi 21% wszystkich ptaków, lecz zaledwie 0,2% osobników spośród wszystkich 14 gatunków chronionych przelatywało przez ten teren. Wyniki te dotyczyły przelotu jesiennego. Wskazano, że wiosną przelot jest bardziej skoncentrowany w czasie i przez badany obszar przelatuje mniejsza liczba ptaków. Lista gatunków przelotnych jest jednak w obu okresach przelotów zbliżona, przez co przyjmuje się, że w obu okresach wykorzystanie przestrzeni przez ptaki będzie bardzo podobne. Tym samym badania migracji ptaków w okresie jesiennym odzwierciedlają potencjalne kolizje z projektowanym budynkiem w pozostałych okresach roku, przy czym ewentualne kolizje nie będą znacząco wpływać na awifaunę obszaru chronionego oraz nie będą zagrażały trwałości populacji chronionych ptaków, zwłaszcza, że ptaki preferują przelot nad wodą, niż lądem. Tym samym inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływała na obszar Natura 2000, także w zakresie i znaczeniu art. 33 ustawy o ochronie przyrody.

Odnosząc się do kwestii osób przygotowujących raport, SKO wskazało, że mają one odpowiednie kwalifikacje (wykształcenie i praktykę), pozwalające na potraktowanie Raportu jako wiarygodnego i rzetelnego, co wynika z wyjaśnień dodatkowych do Raportu. Nie ma więc podstaw do kwestionowania treści merytorycznej tego dokumentu, zaś skarżąca nie przedstawiła żadnego kontroperatu czy ekspertyzy, które obalałyby wnioski płynące z Raportu. Ostatecznie SKO wskazało, że do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji dołączono wymagane prawem dokumenty, zaś wydana w sprawie decyzja spełnia wymogi właściwych przepisów prawa.

Powyższą decyzję zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Stowarzyszenie [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.

W skardze zarzucono naruszenie:

- przepisów postępowania administracyjnego, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wynikającego z treści art. 10 § 1 K.p.a. przez niezapewnienie stronie czynnego udziału w sprawie co uniemożliwiło wypowiedzenie się co do nowych zebranych dowodów i materiałów w sprawie;

- naruszenie art. 33 ustawy o ochronie przyrody.

W odpowiedzi na skargę SKO w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Przy piśmie procesowym z dnia 30 sierpnia 2013 r. skarżące Stowarzyszenie dołączyło opinię dr hab. T. M. w sprawie złożonego do akt sprawy opracowania dotyczącego inwentaryzacji awiofauny na terenie planowanej inwestycji.

W dniu 24 września 2013 r. uczestnik postępowania – T. M. złożył do akt sprawy pismo procesowe, podtrzymując wszelkie twierdzenia i wnioski zawarte w odpowiedzi na skargę, wnosząc jednocześnie o nieprzeprowadzanie dowodu ze złożonej do akt postępowania sądowoadministracyjnego opinii, a w przypadku przeprowadzenia takiego dowodu o dopuszczenie dowodu z opinii mgra inż. W. S. załączonej do tego pisma.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 września 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1022/13, oddalając skargę powołał się na treść art. 153 i art. 170 p.p.s.a., stwierdzając, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciąży na organie administracyjnym i na sądzie ponownie rozpatrującym tą samą sprawę. W ocenie Sądu, SKO wywiązało się z tego obowiązku czyniąc zadość zaleceniom Sądu zawartym w wyroku o sygn. akt IV SA/Wa 1631/11. Do akt sprawy zostało bowiem przedstawione w uzupełnieniu opracowanie zawierające analizę wpływu strat energii generowanych przez projektowany budynek na stan jakości powietrza ze stosownymi wyliczeniami (str. 1-3), wpływu na przewietrzalność (str. 4-6), wpływu na Obszar Natura 2000 (str. 7-10), wpływu na klimat Warszawy (str. 11-12) oraz wskazanie kwalifikacji autorów Raportu o oddziaływaniu na środowisko (12-14). Stosownie do wskazań zawartych w uzasadnieniu ww. wyroku, SKO w zaskarżonej decyzji dokonało analizy całości materiału dowodowego, w tym również kwestii ujętych w ww. dokumencie, czyniąc zadość art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 140 oraz art. 11 K.p.a. W swej decyzji SKO odniosło się bowiem szczegółowo do przedstawionych danych oraz konkluzji do jakich doszli autorzy Raportu uzupełnionego w toku postępowania wyjaśniającego, przywołując wręcz karty z tegoż dokumentu. Po pierwsze, dokonano oceny Raportu w kontekście uprawnień autorów Raportu wskazanych w dokumencie "Wyjaśnienia do Raportu". Organ w decyzji wskazał, że osoby przygotowujące Raport posiadały niezbędną wiedzę i praktykę oraz odpowiednie kwalifikacje do jego przygotowania pozwalające na przyjęcie dokumentu, jako wiarygodnego i rzetelnego (str. 6). Po drugie, przeanalizowano wpływ wiatrów w skali zarówno mikro, jak i makro, odnosząc się przy tym do parametrów, jakie zostały użyte, a także wskazując, że stan wyjściowy do dokonywanych obliczeń został przyjęty na podstawie pisma właściwego organu (str. 4). Wskazując na konkluzje Raportu uzupełnionego w postępowaniu wyjaśniającym odniesiono się przy tym do pracy naukowej prof. H. L. i A. M., w tym przez wskazanie na pewne odmienności tych dokumentów wynikające z zakresu obszarów analizowanych. Kolegium zwróciło przy tym uwagę, że w obu tych dokumentach została przyjęta ta sama metodyka dokonywania oceny poziomów substancji w powietrzu takich jak rozkład kierunków i prędkości wiatru, temperaturę, cyrkulację lokalną pola wiatru, konwekcje i turbulencję i szorstkość terenu. Co więcej zwrócono uwagę na fakt, że Raport uwzględnia wnioski zawarte w ww. pracy naukowej dotyczące oceny oddziaływania na środowisko (str. 5).

W odniesieniu do skutków planowanej inwestycji dla migracji ptaków objętych ochroną w ramach obszarów sieci Natura 2000 dokonano stosownej analizy, również w kontekście możliwości naruszenia zakazów wynikających z art. 33 ustawy o ochronie przyrody. Organ wskazał, że posłużono się inwentaryzacją gatunków ptaków we wszystkich okresach wędrówkowych udostępnioną przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, a sporządzoną przez uznanych ornitologów. Jednocześnie wskazano, że w okresie zarówno jesiennym, jak i wiosennym liczba gatunków przelotnych jest zbliżona, przez co wykorzystanie przez ptaki przestrzeni będzie podobne, zaś dane dotyczące migracji dla ptaków w okresie jesiennym odzwierciedlają potencjalne kolizje z projektowanym budynkiem w pozostałych porach roku (k.6).

W zakresie zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a. Sąd stwierdził, że strona skarżąca nie wykazała jakie to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy, tym bardziej w sytuacji gdy od złożenia uzupełnienia dokumentów do wydania zaskarżonej decyzji minęło ponad 9 miesięcy (por. wyrok NSA z 18 maja 2006 r., II OSK 831/05).

Ponadto Sąd uznał, że nie znajduje uzasadnienia w treści art. 10 § 1 oraz art. 75 § 1 czy art. 77 § 1 K.p.a. stwierdzenie sformułowane w skardze, że "pewne zarzuty nie wymagają potwierdzenia przez ornitologów, gdyż wynikają z rzetelnej analizy dostępnego materiału i zasad logicznego myślenia". W ocenie Sądu, w sytuacji, w której w aktach administracyjnych znajduje się dokument sporządzony przez m.in. współautorów planów ochronnych obszarów Natura 2000, czy wręcz członka Komisji ds. Ocen Oddziaływania oraz biegłych z listy Wojewody Mazowieckiego, aby móc go skutecznie podważyć należało przedstawić nie tylko dokument wskazujący na inne wyniki badań czy konkluzji, ale sporządzony w sposób niepozostawiający wątpliwości co do kwalifikacji autorów dokumentu przeciwstawnego.

Również nie znajduje uzasadnienia zarzut braku oceny oddziaływania na gatunki chronione obszaru Natura 2000 oraz brak oceny wpływu planowanej inwestycji na klimat Warszawy w związku z usytuowaniem inwestycji w obszarze nawietrzenia i regeneracji powietrza nie jest adekwatny do stanu sprawy. Jak wskazano powyżej taki dokument złożono w toku postępowania wyjaśniającego. Niezapoznanie się z nim przez stronę skarżącą nie może uzasadniać tak sformułowanego zarzutu. Ponadto również nieuzasadnione jest twierdzenie o braku analizy dla przelotów wiosennych, na ptaki wodno-błotne czy analizy migracji ptaków migrujących nocą. Sąd zauważył, że na stronach 7-8 dokumentu "Wyjaśnienia dodatkowe" znalazł się opis metodologii prowadzonych badań, jak również odniesienie się do kwestii pozostałych pór roku w oparciu o wiedzę i doświadczenie osób je przygotowujących. Sąd wskazał, że w dokumencie "Uzupełniona inwentaryzacja awifauny..." na str. 77 czy 88 znajduje się opis dokonywanej inwentaryzacji ptaków, zarówno w okresie wiosennym, jak i zimowym czy letnim. Takie zaś działanie zgodne jest z treścią art. 66 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej "ustawą środowiskową".

Ponadto art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody wskazuje na przesłankę "znacznych negatywnych oddziaływań na środowisko" jako przesłanki uniemożliwiającej podjęcie działań, w tym wykonania inwestycji budowlanej. W ocenie Sądu, rację ma przy tym uczestnik postępowania, że odnosi się ona nie do każdego negatywnego oddziaływania, ale znacząco negatywnego, czyli kwalifikowanego, zwiększonego oddziaływania. Taka zaś w niniejszej sprawie nie występuje.

Ponieważ wnioskodawca złożył wszystkie wymagane prawem i wykonane zgodnie z prawem dokumenty do wniosku, a nie występuje przesłanka z art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, Sąd stwierdził, że brak było podstaw do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., złożyło Stowarzyszenie [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

- art. 3 § 1, art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 10 § 1 K.p.a. przez oddalenie skargi w sytuacji gdy decyzja organu została wydana w warunkach naruszenia zasady zapewniania stronom czynnego udziału w postępowaniu;

- art. 3 § 1, art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 80 K.p.a. w związku z art. 66 ust. 1 pkt 7 lit. a, b i d ustawy środowiskowej przez oddalenie skargi w sytuacji gdy decyzja organu została oparta na niekompletnym i wadliwie ocenionym materiale dowodowym w zakresie jakości powietrza na obszarze zainwestowania, wpływu planowanego przedsięwzięcia na warunki klimatyczne ze względu na lokalizacje przedsięwzięcia w granicach korytarza wymiany i regeneracji powietrza, oddziaływania planowanej inwestycji na cele ochrony obszaru Natura 2000, oraz w zakresie jej wpływu na krajobraz kulturowy, a to w związku z ochroną konserwatorską obszaru uznanego za pomnik historii (W. – historyczny zespół miasta z traktem królewskim i W., zarządzenie Prezydenta RP z 8 września 1994 r., M.P. z 1994 r., nr 50 poz. 423).

Ponadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 81 ust. 2 ustawy środowiskowej w związku z art. 34 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie przyrody w powiązaniu z art. 1, art. 5, art. 9 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz. Urz. 2010, L 20) i art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej oraz art. 3 ust. 1 pkt 17 a i b tej ustawy przez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy w ustalonym stanie faktycznym istniały ku temu przesłanki.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną T. M. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Następnie w kolejnym piśmie procesowym wniósł o odrzucenie skargi kasacyjnej z tego względu, że nie zostały należycie uzupełnione braki formalne skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że skarżące Stowarzyszenie prawidłowo uzupełniło braki formalne skargi kasacyjnej. Członkowie Stowarzyszenia w uchwale z dnia 18 października 2014 r. potwierdzili uprawnienie dla przedstawiciela Stowarzyszenia do udzielenia pełnomocnictwa w dniu 13 grudnia 2013 r. Użyte w uchwale sformułowanie "dotychczas" zgodnie ze słownikiem języka polskiego PWN oznacza "do tej pory". A zatem wbrew twierdzeniom uczestnika postępowania sformułowanie to dotyczy okresu z przeszłości w odniesieniu do wykonywanych przez przedstawiciela Stowarzyszenia czynności procesowych. Ponadto wprost z treści tej uchwały wynika, że podpisali się pod nią członkowie Stowarzyszenia; zaś uczestnik postępowania tego skutecznie nie podważył. Nie istnieją zatem w niniejszej sprawie prawnoformalne przeszkody w merytorycznym rozpoznaniu skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego i materialnego.

Nie każde naruszenie prawa procesowego przez organ skutkuje uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny. Uwzględnieniu przez sąd podlega bowiem tylko takie naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wynika to z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Jeżeli strona skarżąca kasacyjnie twierdzi, że uchybienie polegające na braku powiadomienia o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to okoliczność tę powinna wykazać. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji w tym zakresie dostrzegł istniejące naruszenie prawa, tylko że ocenił je jako te, które nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Ocena ta wynikała z tego, że strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała aby to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Argumenty podnoszone przeciwko opracowaniu stanowiącym wyjaśnienia dodatkowe do raportu oddziaływania na środowisko zawarte w skardze zwykłej, jak i w skardze kasacyjnej okazały się nieskuteczne. Nie jest wystarczające stanowisko strony, że w innym wypadku mogłaby wskazać wady takiego opracowania. Tak sformułowanego stanowiska nie sposób bowiem odnieść do stwierdzenia istotnej wady postępowania, która miałaby wpływ na wynik sprawy. Pomiędzy samą możliwością wypowiedzenia się przez stronę co do konkretnego dowodu, a stwierdzonym naruszeniem prawa procesowego nie istnienie związek przyczynowy, który pozwalałby na stwierdzenie wystąpienia istotnej wady w tym zakresie. Strona musiała zatem wykazać, że istniały konkretne dowody, które mogły doprowadzić do podważenia oceny zawartej w wyjaśnieniach dodatkowych do raportu oddziaływania na środowisko, a została pozbawiona przedstawienia takiego dowodzenia. Tym bardziej, że wyjaśnienia dodatkowe do raportu w głównej mierze nie miały wpływu na wnioski wynikające z raportu oddziaływania na środowisko, tj. że planowana inwestycja nie będzie znacząco negatywnego oddziaływała na środowisko. Dotyczyły bowiem wskazania jakości powietrza, kwalifikacji osób sporządzających raport i sezonowej migracji ptaków, i zasadniczo nie ma wpływu na treść samego raportu. W zakresie bowiem jakości powietrza wyjaśnia, że poziom zanieczyszczeń w powietrzu zawiera i uwzględnia parametry opisywane w pracy prof. H. L. i mgr A. M.. Ponadto w wyjaśnieniu wskazano kwalifikacje zawodowe osób sporządzających raport oraz wyjaśniono z jakich względów badania w zakresie przelotów jesiennych są miarodajne dla pozostałych okresów przelotu ptaków. Zaznaczenia wymaga, że wyjaśnienia te zostały udzielone przez inwestora w związku z prawomocnym wyrokiem o sygn. akt IV SA/Wa 1631/11. W związku z art. 170 p.p.s.a. należy stwierdzić, że tylko wyżej wskazane zagadnienia wymagały wyjaśnienia w trakcie ponownego postępowania przed organem odwoławczym. W pozostałym zakresie Sąd nie stwierdził istnienia istotnych wad postępowania, ani naruszenia prawa materialnego. Oznacza to, że strona postępowania z uwagi na treść art. 170 p.p.s.a. nie może formułować w toku dalszego postępowania sprzecznych wniosków niż wynika to z treści prawomocnego wyroku. Z tego względu strona skarżąca kasacyjnie powinna ewentualnie wykazać, że opisane powyżej kwestie nie zostały w sposób prawidłowy wyjaśnione przez organ odwoławczy. W tym zakresie skarga kasacyjne nie zawiera jednak usprawiedliwionych podstaw, które pozwalałyby na takie stwierdzenie, a tym samym, że pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu miało istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 3 § 1, art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 10 § 1 K.p.a. nie podlega uwzględnieniu.

Strona skarżąca kasacyjnie nie podważyła aby kwestia tła zanieczyszczeń została nienależycie wyjaśniona. Twierdzenia strony skarżącej kasacyjnie jakoby planowana inwestycja generowała znaczną ilość zanieczyszczeń są gołosłowne. Takie twierdzenia nie mogą stanowić podstawy do podważenia analizy, z której wynika, że przedmiotowa inwestycja nie będzie miała znaczącego negatywnego wpływu na stan i przewietrzanie powietrza w ramach klina napowietrzającego W., jaki stanowi dolina Wisły. Stanowiska strony skarżącej kasacyjnie nie sposób poddać jakiejkolwiek kontroli poza stwierdzeniem, że podnoszona przez stronę okoliczność pominięcia ruchu samochodowego nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Dla obliczenia poziomów substancji w powietrzu uwzględniono bowiem ruch samochodów po terenie, wskazując, że o stanie jakości powietrza na analizowanym terenie decyduje głównie emisja spalin z ruchu samochodowego. Strona nie wykazała zatem aby w niniejszej sprawie nie uwzględniono ruchu samochodowego. Ponadto nie wykazała aby tło stężeniowe zanieczyszczeń, które po wybudowaniu inwestycji wzrośnie o 0,4% było wadliwym ustaleniem, ewentualnie aby wzrost ten mógł świadczyć o tym, że inwestycja może znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko. Nie podważyła oceny zgodnie, z którą obserwacja przelotów jesiennych jest miarodajna dla pozostałych okresów przelotu ptaków. Nie wykazała jaki wpływ na wynik sprawy ma brak dokładnego odniesienia się do kwestii ptaków wodnych oraz wysoko przelatujących gęsi i innych ptaków, w sytuacji gdy z ustaleń organu wynika, że potencjalne zagrożenie dla przelatujących ptaków może wystąpić na poziomie 0,2%, co z kolei oznacza, że inwestycja w tym zakresie nie powoduje znaczącego negatywnego oddziaływania na awifaunę. W postępowaniu środowiskowym nie chodzi li tylko o przeprowadzenie pracy badawczej o występującej awifaunie (czego de facto domaga się Stowarzyszenie), lecz o określenie skali zagrożenia dla środowiska oraz ewentualnie o znalezienie takich rozwiązań i zastosowanie takich rozwiązań technicznych, które będą te zagrożenia eliminować (co zdaje się Stowarzyszenie w ogóle nie zauważać). Skoro raport uwzględnia ogólnie przeloty ptaków w pobliżu planowanej inwestycji to brak odniesienia się w nim do przelotu konkretnego gatunku ptaków nie stanowi istotnej wady postępowania. Bez wykazania przez stronę skarżącą kasacyjnie, że planowana inwestycja będzie miała istotny wpływ na liczbę konkretnego gatunku ptaków nie można stwierdzić aby potencjalne zagrożenie na poziomie 0,2% jakie może powodować inwestycja miało świadczyć o znaczącym negatywnym oddziaływaniu na awifaunę. W tym miejscu brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi kasacyjnej sformułowanych w nawiązaniu do opinii dra hab. T. D. M.. Opinia ta choć została złożona do akt sprawy, jednak skarżące Stowarzyszenie nie zawnioskowało w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. o przeprowadzenie przez Sąd dowodu z tej opinii. Poza tym opinia ta nie podważa w sposób przekonujący dokonanych w sprawie ustaleń stanu faktycznego sprawy. Wyraża bowiem wyłącznie wątpliwości jej autora w formie polemiki; nie stanowi natomiast stricte opracowania specjalistycznego (nie wskazuje jaki powinien być uwzględniony przedział od planowanej dominanty wysokościowej; sam autor opinii wskazuje, że dokładne badania przelotów nocnych nie zawsze jest wykonalne; nie wykazuje aby rozmiar rozbić ptactwa o pylon mostu [...] miał jakikolwiek wpływ na wynik sprawy; oraz nie wykazuje dlaczego nocne oświetlenie budynku ma powodować odwrotny skutek od zamierzonego skoro współcześnie liczba rozbijających się ptaków w miastach jest niższa, która to zależność ujawniła się wraz z pojawieniem się podświetlenia – "świetlną oprawą miast").

Wbrew stanowisku zawartym w skardze kasacyjnej nie można stwierdzić aby dowody w niniejszej sprawie nie zostały poddane należytej ocenie. Wynika to z tego, że strona skarżąca kasacyjnie nie przedstawiła żadnych konkretnych dowodów, które pozwalałyby na przyjęcie odmiennego stanowiska, w tym że stan faktyczny sprawy kształtuje się odmiennie niż wynika to z inwentaryzacji przeprowadzonej w ostoi Natura 2000 Dolina Środkowej W. w 2009 r. wykonanej na zlecenie Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska. Ponadto strona skarżąca kasacyjnie powołała się na nieobowiązujące od 17 listopada 2003 r. zarządzenie Prezydenta RP z dnia 8 września 1994 r. w sprawie uznania "W. – historyczny zespół miasta z traktem królewskim i W." za pomnik historii. W tym też zakresie z uwagi na prawomocny wyrok o sygn. akt IV SA/Wa 1631/11 zarzuty dotyczące krajobrazu nie mogły być sprzeczne z tym wyrokiem, w którym Sąd nie dopatrzył się żadnych nieprawidłowości w zakresie ochrony krajobrazu, wskazując w ustaleniach stanu faktycznego, że przedsięwzięcie nie będzie miało praktycznie negatywnego wpływu na krajobraz, jak i to, że obszar objęty inwestycją nie jest parkiem miejskim, znajduje się poza W. Obszarem Chronionego Krajobrazu.

Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 3 § 1, art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 80 K.p.a. w związku z art. 66 ust. 1 pkt 7 lit. a, b i d ustawy środowiskowej nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Gołosłowna argumentacja strony skarżącej kasacyjnie w tym zakresie nie mogła bowiem stanowić podstawy do uwzględnienia tak sformułowanego zarzutu.

Z powyższego wynika, że strona skarżąca kasacyjnie nie podważyła skutecznie oceny, zgodnie z którą planowana inwestycja nie będzie miała znaczącego negatywnego wpływu na środowisko. W tych warunkach w niniejszej sprawie nie mógł znaleźć zastosowania art. 81 ust. 2 ustawy środowiskowej, jako stanowiący podstawę do wydania decyzji środowiskowej odmawiającej zgody na realizację przedsięwzięcia. Dlatego zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 81 ust. 2 ustawy środowiskowej w związku z art. 34 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie przyrody w powiązaniu z art. 1, art. 5, art. 9 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz. Urz. 2010, L 20) i art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej oraz art. 3 ust. 1 pkt 17 a i b tej ustawy przez ich niezastosowanie, nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.