Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2942/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Kramek, Sędziowie sędzia WSA Mirosław Montowski, sędzia WSA Grzegorz Antas (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 września 2020 r. sprawy ze skargi E.W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej E.W. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [..] października 2019 r. nr [...]Wojewoda[...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), dalej: k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186), dalej: p.b., w wyniku rozpatrzenia odwołania E.W. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2019 r. nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji Prezydenta [...] z [...] października 2018 r. nr[...].

Decyzja ta została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wnioskiem z [...] maja 2018 r. [...]sp. z o.o. z siedzibą w Z. wystąpiła o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem na działce nr ew. 1 z obrębu [...] przy [...]w Dzielnicy [...] w W.

Postanowieniem z [...] czerwca 2018 r. nr [...]r. Prezydent [...] zawiesił powyższe postępowanie, wskazując, że wyrokiem z 7 marca 2018 r. sygn. II OSK 1219/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną E.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 lutego 2016 r. sygn. VII SA/Wa 1003/15 oddalającego skargę E.W. na decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2015 r. nr[...], którą organ odwoławczy w wyniku rozpoznania odwołania E. W., A.W. i R.W.uchylił decyzję Prezydenta [...] z [...] października 2014 r. nr [...]zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą R.K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr ew. [...]z obrębu [...] przy [...] w W. i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Pismem z [...] lipca 2018 r. R.K. cofnął wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, w związku z czym Prezydent [...] decyzją z [...] lipca 2018 r. umorzył postępowanie w powyższej sprawie.

Postanowieniem z [...] września 2018 r. nr [...] Prezydent [...] podjął postępowanie wszczęte wnioskiem [...] sp. z o.o. z [...] maja 2018 r., a następnie decyzją z [...] października 2018 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił spółce jako inwestorowi pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy [..]w Dzielnicy [...] w W.

Pismem z [...] stycznia 2019 r. E.W. wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] października 2018 r. z uwagi zaistnienie przyczyny wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wnioskodawczyni podała, że wiedzę o wydaniu decyzji nr [...] nabyła [...] stycznia 2019 r.

Postanowieniem z [...] lutego 2019 r. nr [...] Prezydent[...], działając na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania z uwagi na stwierdzenie, że żądanie pochodzi od osoby niebędącej stroną w sprawie. Wnioskodawczyni, jak ustalił organ, jest właścicielem działki nr ew. [...] z obrębu[...], która, jak wynika z projektu budowlanego, znajduje się poza obszarem oddziaływania spornego budynku. Wojewoda [...]postanowieniem z [..] kwietnia 2019 r. nr [...] uchylił powyższe postanowienie i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Postanowieniem z [...] czerwca 2019 r. nr [...] Prezydent[...] , działając na podstawie art. 149 § 1 i 2 k.p.a. wznowił postępowanie, a następnie po wezwaniu pismem z [...] lipca 2019 r. E.W. o wykazanie interesu prawnego i zapoznaniu się z jej wyjaśnieniami zawartymi w piśmie z [...] sierpnia 2019 r. decyzją z [...] sierpnia 2019 r. nr[...], działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., odmówił uchylenia własnej decyzji z [...] października 2018 r. Prezydent [..]wyjaśnił, że ocena zgodności przedmiotowej inwestycji z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422), dalej: rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, pozwala na uznanie braku naruszenia chronionych interesów [...]., o jakich mowa w art. 5 p.b. W swojej odpowiedzi z [...]sierpnia 2019 r. E.W. nie wskazała żadnego konkretnego przepisu prawa materialnego, który został naruszony w związku z realizacją inwestycji i tym samym miałby powodować ograniczenia w swobodnym zagospodarowaniu jej nieruchomości. Odnosząc się do zarzutu, że w innych postępowaniach dotyczących inwestycji projektowanych na działce nr ew. [...] organ uznawał wnioskodawczynię za stronę postępowania, Prezydent [...]wyjaśnił, że sprawa zakończona decyzją Prezydenta [...]z [...]lipca 2018 r. nr [...]dotyczyła wniosku innego inwestora w sprawie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, według innego projektu budowlanego.

Wskazaną wyżej decyzją z [...] października 2019 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [..]z [...]sierpnia 2019 r. stwierdzając, że nie narusza ona prawa. Organ odwoławczy wskazał, że w sytuacji, gdy wniosek o wznowienie postępowania jest oparty o przesłankę przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. zawiera stwierdzenie strony, że przysługiwał jej przymiot strony w postępowaniu, w którym została ona pominięta, weryfikacja twierdzeń wnoszącego podanie następuje w fazie postępowania prowadzonej po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Organ zauważył, że E. W. podała, iż działka nr ew. [...]z obrębu[...], której jest współwłaścicielką, bezpośrednio granicząca z działką nr ew. [...], powinna znajdować się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, albowiem inwestycja ta może potencjalnie oddziaływać na jej nieruchomość. Ponadto w piśmie uzupełniającym ww. wniosek o wznowienie postępowania wnioskodawczyni podniosła, że planowany obiekt może emitować hałas i zanieczyszczenia na sąsiednie nieruchomości, a dodatkowo cień, jaki zaprojektowany obiekt będzie rzucać na działkę nr ew.[..], może stanowić ograniczenie dla potencjalnej rozbudowy budynku na niej. Odnosząc się do tej argumentacji, organ przywołał treść art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 p.b., stwierdzając, że analiza materiału dowodowego sprawy wskazuje, iż wnioskodawczyni nie dowiodła swojego interesu prawnego, wszystkie argumenty wnioskodawczyni są bowiem bezpodstawne i nie opierają się na rzeczywistych dowodach. Organy administracji architektoniczno-budowlanej, wydając decyzję w sprawie pozwolenia na budowę, nie mogą uzależniać swoich rozstrzygnięć od zdarzeń przyszłych i niepewnych, takich jak potencjalny hałas lub zanieczyszczenia. Kwestia dotycząca nadmiernej emisji hałasu, jak zauważył organ, zaliczana jest do tzw. immisji pośrednich. Ewentualne przekroczenie dopuszczalnego poziomu tych immisji może uzasadniać powstanie po stronie osób poszkodowanych odpowiednich roszczeń o charakterze cywilnoprawnym. Jeżeli projekt budowlany nie wykazuje żadnej sprzeczności z konkretnymi przepisami (tak jak w niniejszym przypadku), to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą stanowić podstawy odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania, musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć. Projektowany budynek, jak wskazał Wojewoda [...], został usytuowany w odległości ponad 4 m od granicy z działką wnioskodawczyni, czyli zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Stosownie do § 12 ust. 6 pkt 1 ww. rozporządzenia, odległość od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 1,5 m do okapu lub gzymsu zwróconego w stronę tej granicy, a także do balkonu, daszku nad wejściem, galerii, tarasu, schodów zewnętrznych, rampy lub pochylni - z wyjątkiem pochylni przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych. Wszystkie tego typu elementy, a w szczególności balkony, które zostały zaprojektowane również od strony granicy z działką wnioskodawczyni, znajdują się w odległości prawie 3 metrów od granicy z tą działką, zatem ich usytuowanie jest zgodne z ww. rozporządzeniem. Projektowany budynek także od strony działki nr ew. [...]posiada ścianę oddzielenia przeciwpożarowego. Lokalizacja planowanego budynku ponadto nie narusza § 13 (przesłanianie obiektów z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi), § 18 i § 19 (zapewnienie miejsc postojowych i ich odległość od okien i granicy działki), § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi) oraz § 60 (nasłonecznienie pokoi mieszkalnych). Projektowana inwestycja nie narusza także § 271-273 ww. rozporządzenia, regulującego odległość między zewnętrznymi ścianami budynków. To stwierdzenie organ uzupełnił o uwagę, że respektowanie uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiane jako przedkładanie interesów tych osób nad interesy inwestorów.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Wojewody [...]z [...]października 2019 r. złożyła E.W., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 p.b. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżącej nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta [...]nr [...], której uchylenia się domagała;

2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 oraz art. 77 k.p.a. przez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na zaniechaniu wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie w sprawie w wyniku błędnego uznania, że uciążliwości dla otoczenia związane z przyszłym użytkowaniem obiektu budowlanego nie mają znaczenia przy ustalaniu obszaru oddziaływania obiektu, a także przyjęcie, że przedmiotowe postępowanie nie ma na celu ponownej oceny projektu budowlanego, choć parametry oraz usytuowanie obiektu na gruncie ma kluczowe znaczenie przy ustalaniu obszaru oddziaływania inwestycji.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że organ pominął w sprawie, iż wyznaczenie obszaru oddziaływania powinno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych. W procesie wyznaczania tak rozumianego obszaru oddziaływania nie chodzi o wykazanie negatywnego wpływu inwestycji na znajdujące się w otoczeniu nieruchomości, lecz o możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji, a ograniczenia te wynikają z szeregu przepisów odrębnych, nie tylko techniczno- budowlanych. Właściciele działek położonych w pobliżu inwestycji, której funkcjonowanie może w istotnym stopniu pogorszyć warunki życia, mają interes prawny wynikający z prawa do ochrony przed uciążliwościami jakie niesie ze sobą inwestycja. Szkodliwe oddziaływanie obiektu naruszać może ich podstawowe prawo jakim jest prawo własności. W przedmiotowej sprawie niewątpliwe jest, że nieruchomość skarżącej bezpośrednio sąsiaduje z działką, na której wznoszony jest na podstawie kwestionowanego pozwolenia na budowę obiekt, który z uwagi na swoje parametry i usytuowanie ogranicza prawa skarżącej do korzystania z nieruchomości stanowiącej jej własność zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem, co narusza prawa skarżącej wynikające z przepisu art 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz. U. z 2018 r. poz. 1025), dalej: k.c. Organ administracji zaniechał jakichkolwiek rozważań w tym zakresie uznając, że uciążliwości dla otoczenia związane z przyszłym użytkowaniem obiektu budowlanego nie mają znaczenia przy ustalaniu obszaru oddziaływania obiektu. Stało się tak pomimo, że budowa budynku czterokondygnacyjnego, z balkonami, w niewielkiej odległości od granicy z działką należącą do skarżącej, niewątpliwie narusza jej interes prawny.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...]wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zamieszczone w decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji z [...]października 2019 r. przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja Wojewody [...]narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Zaskarżona decyzja została wydana w trybie wznowienia postępowania, który, stanowiąc nadzwyczajną postać postępowania administracyjnego, służy weryfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej wydanej w postępowaniu obarczonym jedną z kwalifikowanym wad procesowych enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a. Z uwagi na to, że w ramach wznowionego postępowania może dojść do wzruszenia decyzji, co przełamuje zasadę trwałości rozstrzygnięć ostatecznych wynikającą z art. 16 § 1 k.p.a., wznowienie postępowania obwarowane jest szczególnymi wymogami. Wniesienie podania nie wszczyna postępowania wznowieniowego, tylko uruchamia fazę wstępną postępowania, której celem jest ustalenie, czy wznowienie postępowania jest w określonym przypadku dopuszczalne. Poprzedza ona ustalenie, czy przyczyny wznowienia powołane przez wnioskodawcę faktycznie wystąpiły, gdyż ta kwestia może zostać merytorycznie rozważona dopiero po wydaniu postanowienia, o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a. (art. 149 § 2 k.p.a.). Niestwierdzenie zaistnienia przyczyny wznowienia nakazuje wydać decyzję wskazaną w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., natomiast potwierdzenie, że przyczyna ta wystąpiła upoważnia organ do wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 151 § 1 pkt 2 lub art. 151 § 2 k.p.a.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca w podaniu z [...]stycznia 2019 r. powołała się na przyczynę wznowienia określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co w sytuacji zachowania przez nią terminu na wystąpienie z żądaniem wznowienia, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., nakładało na organ obowiązek rozpatrzenia jej wniosku w toku jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego. Postanowienie z [...]czerwca 2019 r. wznawiające postępowanie zakończone decyzją z [...]października 2018 r. zostało w sprawie przez Prezydenta [...]ostatecznie wydane, co sprawia, że decyzja z [...]sierpnia 2019 r. i utrzymująca ją w mocy decyzja Wojewody [...], których podstawę prawną stanowi art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., stanowią o zachowaniu przez organy orzekające zasad, w oparciu o które powinien podlegać załatwieniu wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną.

Powyższy wniosek nie oznacza jednak, że kontrolowana decyzja spełniająca formalne warunki rozpoznania podania o wznowienie jest rozstrzygnięciem merytorycznie trafnym. Zgodzić się należy bowiem w całości z zarzutami skargi, w której skarżąca względem zaskarżonego rozstrzygnięcia sformułowała pogląd przypisujący Wojewodzie [...]naruszenie przepisów postępowania (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) wskutek zaniechania wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla określenia obszaru oddziaływania obiektu, jak też naruszenie prawa materialnego (art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b.) wynikające z nadania powyższym przepisom błędnego, albowiem zbyt wąskiego, znaczenia normatywnego.

W myśl art. 28 ust. 2 p.b., stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, przez który to obszar należy rozumieć, zgodnie z definicją legalną zamieszczoną w art. 3 pkt 20 p.b., teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Za utrwalone w orzecznictwie sądowoadministracyjnym uznać należy stanowisko, zgodnie z którym wyznaczenie obszaru oddziaływania inwestycji stosownie do art. 3 pkt 20 p.b. nie może ograniczać się do ustalenia takiego oddziaływania projektowanego obiektu budowlanego, które stanowić będzie naruszenie obowiązujących przepisów prawa. W sprawach pozwolenia na budowę należy przyjąć, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działek sąsiednich, to tym samym właściciele tych działek mają status strony i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone stosownymi przepisami czy normami technicznymi. W tym zakresie odmienny pogląd organów orzekających w sprawie nie zasługuje na aprobatę. Jakkolwiek bowiem zawsze wyznaczenie obszaru oddziaływania powinno nastąpić w sposób zindywidualizowany, to ustalenie stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę zawiera zasadniczo element potencjalności (por. wyrok NSA z 20 lutego 2020 r. sygn. II OSK 3753/18; wyrok NSA z 16 grudnia 2019 r. sygn. II OSK 3141/18; wyrok NSA z 22 marca 2019 r. sygn. II OSK 1042/17; wyrok NSA z 15 lutego 2019 r. sygn. II OSK 760/17).

Stroną tego postępowania, odmiennie aniżeli przyjął to Wojewoda [...], powinny być zatem nie tylko osoby, których prawa zostały naruszone określonym rozwiązaniem projektowym, ale też takie, na których nieruchomości obiekt projektowany może oddziaływać, nawet jeśli z projektu budowlanego wynika, że spełniono wszystkie wymagania wynikające z p.b. i przepisów odrębnych. Sama potencjalna możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie jest wystarczającą przesłanką do uzyskania przymiotu strony w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zupełnie innym zagadnieniem jest natomiast to, czy zarzuty wysuwane przez ten podmiot w stosunku do zamierzenia inwestycyjnego są zasadne z punktu widzenia obowiązujących przepisów.

Wymaga, zdaniem Sądu, równocześnie podkreślenia, że status strony postępowania jest kategorią zobiektywizowaną wynikającą z oddziaływania konkretnej inwestycji, wobec czego o przesądzeniu, czy określona osoba w świetle art. 28 ust. 2 p.b. jest stroną, nie decyduje to, na ile jej argumentacja została sformułowana w sposób przekonujący. Wskazanie w zaskarżonej decyzji, że skarżąca "nie dowiodła swojego interesu", a jej "argumenty [pozostają] bezpodstawne" (s. 3 uzasadnienia decyzji) jest w tych warunkach błędne, albowiem oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej na stronę postępowania przerzucił ciężar udowodnienia tego, że należąca do niej nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, pomimo że zagadnienie to powinno być rozstrzygane przez organ z urzędu z uwagi na obowiązek wyznaczenia w sprawie administracyjnej kręgu stron i prowadzenia postępowania z ich udziałem po zawiadomieniu wszystkich stron o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4 k.p.a.).

Nie jest w sprawie zresztą tak, że skarżąca nie wykazała podstaw przyznania jej statusu strony w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta [...]z [...]października 2018 r., ponieważ wskazała na prawo własności bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji nieruchomości (działka nr ew. [...]) i negatywne oddziaływanie na nią zamierzenia polegającego na budowie budynku mieszkalnego z uwagi na jego funkcję i parametry (art. 140 i art. 144 k.c.). Przypomnieć trzeba, że inwestycją jest objęta budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem w przyziemiu. Projektowany budynek składa się z dwóch części – garażu na 21 miejsc postojowych oraz 3-kondygnacyjnej części mieszkalnej z 21 mieszkaniami, po 3 na każdą kondygnację mieszkalną. Obiekt ma powierzchnię zabudowy 576,11 m², przy wysokości 15,21 m (Projekt budowlany, s. 9-10) W dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie wypowiadano pogląd prawny podzielany przez Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę, zgodnie z którym powołanie się na prawo własności stanowi wystarczającą postawę do uznania istnienia interesu osoby, który domaga się uznania jej przymiotu strony w postępowaniu, jeżeli inwestycja może ograniczać możliwość zagospodarowania działki sąsiedniej, przy czym przez ograniczenie możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej należy rozumieć także utrudnienia w korzystaniu z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem (por. wyrok NSA z 10 marca 2020 r. sygn. II OSK 1220/18; wyrok NSA z 16 października 2018 r. sygn. II OSK 1585/16).

Nie można podzielić stanowiska organu, że samo zachowanie odległości przewidzianych w przepisach określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przesądza o tym, że oddziaływanie spornego budynku mieszkalnego wielorodzinnego nie wykracza poza obszar nieruchomości inwestora, a więc nieruchomość sąsiadująca nr ew. [...]nie znajduje się w obszarze jego oddziaływania. Wprawdzie, jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, budynek znajduje się od granicy działki skarżącej w odległości 4,24 m, co spełnia wymaganie § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a balkony o łącznej długości 8,4 m na każdej kondygnacji zwrócone w stronę granicy z działką nr ew. [...]– 2,74 m, co też pozostaje w zgodzie z § 12 ust. 6 pkt 1 cyt. rozporządzenia, to nie kwestia spełniania wymagań określonych stosownymi normami technicznymi, ale wpływ takiego zbliżenia budynku do działki należącej do skarżącej powinien podlegać w sprawie rozważeniu. Błędne pozostaje twierdzenie organu, że nadmierne immisje sąsiedzkie po zrealizowaniu projektowanej zabudowy na działce nr ew. 1 mogą powodować po stronie skarżącej uciążliwość w korzystaniu z jej prawa własności, co skutkować może powstaniem po jej stronie ewentualnych roszczeń cywilnoprawnych, nie oddziałujących tym niemniej na oceniany we wznowionym postępowaniu status strony postępowania oparty na normie art. 28 ust. 2 p.b. Taki wniosek, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie znajduje uzasadnienia w znaczeniu, jakie powinno być nadawane art. 3 pkt 20 p.b. (por. wyrok NSA z 28 listopada 2019 r. sygn. II OSK 126/18; wyrok NSA z 19 czerwca 2019 r. sygn. II OSK 2083/17; wyrok NSA z 9 maja 2019 r. sygn. II OSK 1537/17) i dlatego musi być przez Sąd odrzucony, na co trafnie zwróciła uwagę skarżąca w złożonej przez siebie skardze. Podstawą przyznania przymiotu strony, jak przyjmuje Sąd, mogą być wskazywane przez właściciela nieruchomości sąsiedniej zarzuty związane z przenikaniem hałasu na teren nieruchomości (por. wyrok NSA z 22 sierpnia 2019 r. sygn. II OSK 195/18; wyrok NSA z 9 stycznia 2019 r. sygn. II OSK 366/17). Właściwa analiza projektu budowlanego powinna prowadzić do wniosku, że hałas i zanieczyszczenia (emisja spalin), na które w toku postępowania zwróciła uwagę wnioskodawczyni, nie mają charakteru potencjalnego, a przez to nie są "zdarzeniami przyszłymi i niepewnymi", jak błędnie określił to Wojewoda [...], jeżeli zatwierdzony decyzją nr [...]projekt zagospodarowania terenu zakłada, że wzdłuż granicy działki należącej do skarżącej będzie zlokalizowana droga komunikująca budynek z drogą publiczną (ul. [...]). Droga ta będzie umożliwiać wjazd do garażu podziemnego ze stanowiskami postojowymi obsługującymi budynek mieszkalny, przy czym brama garażowa (segmentowa o szerokości 5,5 m otwierana automatycznie przez zdalne sterowanie z nadjeżdżających pojazdów, Projekt budowlany. Stolarka i ślusarka drzwiowa, s. 18) będzie umieszczona na południowo-wschodniej elewacji budynku, na przeciwko działki skarżącej (Projekt budowlany. Rys. nr 2 i 13).

Niezależnie od tego, że w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych została określona wyłącznie dopuszczalna odległość stanowisk postojowych od granicy działki i okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym (§ 19 ust. 1 i 2), pozostawiając nieunormowaną kwestię sytuowania drogi wewnętrznej względem okien budynku mieszkalnego, to zasadnie akcentuje się, że negatywne oddziaływanie pochodzące ze stanowiska postojowego zazwyczaj jest krótkotrwałe i występuje w momencie uruchomienia silnika podczas wyjazdu z niego i jego ponownego zaparkowania na nim. Drogi dojazdowe do stanowisk postojowych, na których ruch jest częstszy, pozostają obiektem bez wątpienia bardziej uciążliwym od stanowisk postojowych (por. B. Nieroda, W. Gwizdak, Parkowanie w paragrafach, Zawód: Architekt 2020, nr 72, s. 84 i n.). Jakkolwiek § 19 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w zakresie przewidzianych minimalnych odległości stosuje się wyłącznie do sytuowania wjazdów do zamkniętego garażu w stosunku do okien budynku opieki zdrowotnej, budynku oświaty i wychowania, a także placów zabaw i boisk dla dzieci i młodzieży, to fakt unormowania tejże kwestii potwierdza jej relewantne znaczenie chociażby z punktu widzenia uciążliwości akustycznych wywoływanych załączanym mechanizmem napędu bramy garażowej przy każdym wjeździe/wyjeździe pojazdu, przez co nawet, jeżeli interes prawny właściciela budynku mieszkalnego sąsiadującego w znacznym zbliżeniu z wjazdem do zamkniętego garażu nie może znajdować swojej podstawy w warunkach techniczno-budowlanych, to powinien znaleźć wystarczające umocowanie w art. 140 i art. 144 k.c. z uwagi na negatywne oddziaływanie zaprojektowanego obiektu budowlanego i zainstalowanych w nim urządzeń budowlanych. Z tego względu zaprojektowana zabudowa od strony nieruchomości należącej do skarżącej wraz z prowadzącą do niej drogą wewnętrzną w miejscu jej zaprojektowania niewątpliwie będzie źródłem dodatkowych immisji na sąsiednią nieruchomość, wprowadzając ograniczenia w sposobie dotychczasowego z niej korzystania.

Wojewoda [...]nie zwrócił równocześnie uwagi na to, że dokonana w sprawie ocena spełnienia wymagań § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w zakresie nasłonecznienia, co wynika z projektu budowlanego oraz dołączonej do niego informacji o obszarze oddziaływania obiektu – analizy sporządzonej przez projektanta (s. 7), wskazuje, że miała ona na uwadze układ zabudowy możliwej do zrealizowania na działce skarżącej ("Granica (obrys) potencjalnej rozbudowy") w kontekście warunków techniczno-budowlanych, jakie muszą być zapewnione, by właściciel tej działki nie poniósł uszczerbku z uwagi na powstanie w pobliżu nowej zabudowy (PZT. Analiza nasłonecznienia). Nawet, jeżeli analiza ta wykazała, że inwestycja spełnia przepisy rozporządzenia z 2002 r. rzucając przez 1,5 h cień na działkę nr ew. [...], niemniej nie ograniczając możliwości jej zabudowy, to skarżącej przysługuje prawo żądania zweryfikowania tych założeń projektowych, a to jest możliwe tylko w sytuacji, gdy będzie jej przyznany status strony postępowania. Podobnie ocenić należy kwestię zapewnienia ochrony przeciwpożarowej. Jeżeli bowiem zbliżenie zaprojektowanego budynku do budynku gospodarczego znajdującego się w północno-zachodnim rogu działki nr ew. [...]wymuszało, jak wskazał projektant, wykonanie w projektowanym budynku od strony budynku gospodarczego częściowo ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej REI 60 z oknami zabezpieczonymi kurtynami przeciwpożarowymi o klasie EI 30, to skarżąca powinna mieć możliwość wypowiedzenia się odnośnie do zachowania w postępowaniu wymaganych warunków ochrony przeciwpożarowej, skoro z uwagi na położenie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr ew. [...] zachodziła potrzeba uwzględnienia przy jego projektowaniu przepisów techniczno-budowlanych ze względu na granice tejże działki, jak również sąsiadującą z nim zabudowę działki nr ew. [...]i zabudowę możliwą do zrealizowania w przyszłości na niej.

Rekapitulując powyższe wyjaśnienia, stwierdzić należy, że Wojewoda [...]wadliwie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, co ma związek z niezasadnym uznaniem przez organy orzekające w sprawie obu instancji, iż skarżąca, występując o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta [...]z [...]października 2018 r. nr [...]nie była uprawniona do złożenia żądania zweryfikowania prawidłowości załatwienia sprawy w postępowaniu z uwagi na przyczynę wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Rozpoznając sprawę ponownie, Prezydent [...]zobowiązany będzie uznać, że skarżąca posiada status strony postępowania. W toku wznowionego postępowania organ wobec potwierdzenia wystąpienia przyczyny wznowienia powinien orzec co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, stosownie do art. 149 § 2 k.p.a. Na tym etapie organ powinien zapewnić skarżącej prawo do czynnego udziału w postępowaniu i odnieść się do jej uwag i zastrzeżeń względem wydanego [...]sp. z o.o. pozwolenia na budowę, co, jak wskazują poczynione wcześniej uwagi, nie oznacza, że zobowiązany będzie je uwzględnić, traktując je jako przeszkody uniemożliwiające udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę wnioskowanej inwestycji.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.