Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 989/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Ochrona środowiska
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a,  art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 35 ust. 2-3
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: art. 72 ust. 1 pkt 1, art. 72 ust. 1 pkt 3, art. 80 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 353
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: par. 2 ust. 1 pkt 7, par. 3 ust. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2016 poz 71
law: Rozpozradzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta (spr.) Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Protokolant sekr. sąd. Agata Żebrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżącej spółki A kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia z dnia [...] grudnia 2017 r., znak: [...], nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce A (zwaną dalej również "skarżącą Spółką" lub "Inwestorem") pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z urządzeniami technicznymi oraz przyłączem w O. . przy ul. [...] na działce nr [...] obr. [...].

Decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M. R., L. S., G. S., J. D., W. S., I. B., Z. J., J. S., R. S. oraz T. S., Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 j. t.; zwanej dalej "k.p.a") w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.; zwanej dalej "p.b.") uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] i orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji.

Wojewoda wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, że postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. nałożył na Inwestora obowiązek uzupełnienia kwalifikacji przedsięwzięcia o przedstawienie sumarycznej analizy mocy promieniowania izotropowo dla wszystkich systemów nadawczych i anten znajdujących się na jednym poziomie i azymucie oraz przedłożenia kopii mapy zasadniczej przedstawiającej widok poziomy osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych, ze wskazaniem na warunki zabudowy na działkach gruntu, nad którymi wyżej wymienione osie przechodzą z określeniem: czy przy maksymalnym nachyleniu wiązek promieniowania anten jest możliwa zabudowa na działkach, nad którymi zostały przedstawione ww. osie przy uwzględnieniu warunków zabudowy na sąsiednich nieruchomościach. Dalej Wojewoda wyjaśnił, że w odpowiedzi na wezwanie Inwestor stwierdził, iż organ może żądać uzupełnienia tylko takiej dokumentacji, która jest wymagana przepisami odrębnymi. Żądanie sformułowane przez organ odwoławczy jest w świetle obowiązujących przepisów nieuzasadnione, o czym świadczy aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych.

Jak wyjaśnił Wojewoda, planowane przedsięwzięcie polega na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] o nazwie [...] wraz z urządzeniami technicznymi oraz przyłączem elektrycznym w O. przy ul. [...] na działce nr [...]. Nieruchomość ta objęta jest ostateczną decyzją Prezydenta Miasta O. z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...] ustalającą na rzecz Inwestora lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] o nazwie [...] A wraz z linią zasilania w energię elektryczną obejmującej wieżę rurową [...] stalową wraz z odgromnikiem o wysokości h=42 m z antenami sektorowymi, antenami radioliniowymi, kontenerem technologicznym, utwardzeniem teren, dojazdem oraz ogrodzeniem lokalizowanej w O. przy ul. [...] na terenie działki nr [...].

Zapisy ww. decyzji lokalizacyjnej określają, iż planowana inwestycja powinna być zgodna z ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Zdaniem Wojewody obowiązkiem organu architektoniczno-budowlanego jest ocena, czy prace budowlane polegające na budowie stacji bazowej mogą znacząco oddziaływać na środowisko, czy też nie ma takiego zagrożenia. Powołując się na treść art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016, poz. 353 j.t.; zwanej dalej "u.u.i.o.ś.") Wojewoda wskazał, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych:

1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz, 71 j.t.; zwanego dalej "rozporządzeniem z dnia 9 listopada 2010 r.") wynika, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej decydujących o wpływie na środowisko należą: 1) rodzaj anteny - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne; 2) liczba anten; 3) moc promieniowania poszczególnych anten; 4) emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; 5) odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem, 6) występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. Dopiero określenie tych poszczególnych parametrów technicznych inwestycji i ustalenie okoliczności jej lokalizacji (np. wobec miejsc dostępnych dla ludzi) pozwoli na dokonanie kwalifikacji inwestycji względem uwarunkowań środowiskowych.

Wojewoda podkreślił, że zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r., poz. 519), przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego.

Zdaniem organu odwoławczego z przedłożonej "Kwalifikacji przedsięwzięcia" wynika, że przedsięwzięcie to nie należy do kategorii "mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko" (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r.) lub "mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko" (§ 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r.). Tym samym nie wymaga ona sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Wojewoda zauważył, że "Kwalifikacja przedsięwzięcia", mimo że obejmuje 6 anten sektorowych (Al, A2, A3, A4, A5, A6), po dwie na każdym z azymutów (45°, 180°, 315°), to zawiera odpowiednie obliczenia dla każdej z anten oddzielnie, przy czym brak w niej wyjaśnienia, dlaczego przedmiotowa kwalifikacja sporządzona została w taki właśnie sposób. Co za tym idzie dokument ten nie pozwalał organom rzetelnie odnieść się do ewentualnego nakładania się wiązek antenowych emitowanych przez poszczególne anteny dla określonych kierunków promieniowania.

Zdaniem Wojewody dokonując analizy zgromadzonej w sprawie dokumentacji Starosta nie dokonał samodzielnej wnikliwej oceny dokumentu jakim była przedłożona przez Inwestora kwalifikacja przedsięwzięcia.

W ocenie organu odwoławczego wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. prowadzi do wniosku, że celem prawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. Dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenia ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Oznacza to, że kwalifikacja przedsięwzięcia powinna uwzględnić sumaryczną analizę mocy promieniowania izotropowo dla wszystkich systemów nadawczych i anten znajdujących się na jednym poziomie i azymucie.

Wojewoda stwierdził, że z przedstawionych danych w "Kwalifikacji przedsięwzięcia" sumaryczna moc EIRP/anten na azymucie 45° wynosi - [...] W ([...] + [...]), na azymucie 180° wynosi - [...] W ([...] + [...]), na azymucie 315° wynosi - [...] W ([...] + [...]), co świadczy o nie spełnieniu progów wynikających z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f ww. rozporządzenia. Niniejsza "Kwalifikacja przedsięwzięcia" winna być zatem sporządzona z uwzględnieniem progów określonych w § 3 ust. 1 pkt 8 lit. g ww. rozporządzenia. Zatem stosownie do art. 35 ust. 3 p.b. Wojewoda postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. wezwał Inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego o załączenie kwalifikacji przedsięwzięcia przedstawiającej sumaryczną analizę mocy promieniowania izotropowo dla wszystkich systemów nadawczych i anten znajdujących się na jednym poziomie i azymucie oraz w związku z tym załączenia kopii mapy zasadniczej przedstawiającej widok poziomy osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych, ze wskazaniem na warunki zabudowy na działkach gruntu, nad którymi wyżej wymienione osie przechodzą z określeniem: czy przy maksymalnym nachyleniu wiązek promieniowania anten jest możliwa zabudowa na działkach, nad którymi zostały przedstawione ww. osie przy uwzględnieniu warunków zabudowy na sąsiednich nieruchomościach.

Wobec nieuzupełnienia braków przez Inwestora Wojewoda orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i orzekł o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka A zarzuciła decyzji Wojewody:

- naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne uchylenie zgodnej z prawem decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. i bezpodstawną odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę;

- naruszenie art. 35 ust. 4 p.b. poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę podczas gdy Skarżąca spełniła wymagania określone w przepisach art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 p.b. a zatem organ nie miał podstaw do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę;

- naruszenie § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. poprzez jego zastosowanie w odniesieniu do inwestycji Skarżącego, mimo braku ku temu podstaw.

Skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W ocenie Skarżącej Spółki stanowisko Wojewody nie zasługuje na uwzględnienie, a przedstawiona wraz z wnioskiem analiza kwalifikacyjna przedsięwzięcia pozwala przyjąć ponad wszelką wątpliwość, iż dla przedstawionej konfiguracji anten planowana instalacja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie ma obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Analiza ta stwierdza jednoznacznie, że miejsca dostępne dla ludności nie występują w osi głównej promieniowania anten rozsiewczych.

Z analizy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. wynika, że aby uznać jakiekolwiek przedsięwzięcie stanowiące instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, za przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko albo za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy bezsprzecznie stwierdzić, że w osi głównej wiązki promieniowania danej anteny, która to odległość ma być liczona od środka elektrycznego anteny, występują miejsca dostępne dla ludności.

W świetle założenia racjonalności prawodawcy należy odrzucić - jako prowadząca do wniosków absurdalnych - taka interpretację art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska w myśl której za miejsca dostępne dla ludności należałoby uznać każde miejsce, które może być choćby tylko potencjalnie dostępne dla ludności, np. poprzez jego zabudowę w przyszłości. Taka wykładnia obowiązujących przepisów prawa oznaczałaby w praktyce wyłączenie możliwości lokalizowania wszelkich instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, ponieważ zawsze możliwe byłoby wykazanie, że w obszarze ich oddziaływania może potencjalnie zostać wybudowany, w bliżej nieokreślonej przyszłości, obiekt umożliwiający przebywanie w nim ludzi.

W § 2 i § 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. wymieniono w sposób wyczerpujący przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Przepisy te jako wartość służącą kwalifikacji wskazują jedynie równoważną moc promieniowaną izotropowo dla konkretnej anteny, nie odnosząc się do kształtowanego w jej otoczeniu natężenia pola elektromagnetycznego. Odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny, czyli od miejsca będącego środkiem układu współrzędnych, względem którego wyznaczono charakterystykę promieniowania anteny, to odcinek prostej, którą wyznacza się w osi głównej wiązki promieniowania anteny. Przy wyznaczaniu przedmiotowej odległości należy uwzględnić zarówno kierunek (azymut) głównej wiązki promieniowania anteny, jak i jej pochylenie (tilt). Tym samym kluczową kwestią przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych jest zidentyfikowanie, czy w odległościach wskazanych przepisami rozporządzenia w iinii prowadzonej w wiązce promieniowania występują miejsca dostępne dla ludzi. Ponadto zgodnie z powołanymi powyżej przepisami rozporządzenia równoważna moc promieniowana izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny nawet w sytuacji, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się inna realizowana lub zrealizowana instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna i radiolokacyjna. Tym samym każda antenę traktuje się jako indywidualną instalację i z tego powodu nie dokonuje się sumowania mocy anten (superpozycji pól) zarówno z innymi antenami przedmiotowej stacji bazowej, jak i stanowiących element innych instalacji radiokomunikacyjnych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529 i 2161 oraz z 2018 r. poz. 756) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN".

Dokonując oceny, o której mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej musi mieć na uwadze, że zgodnie z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r. poz 1073; zwanej dalej "u.p.z.p.") jest on związany treścią decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Związanie wynikające z art. 55 u.p.z.p. oznacza nie tylko obowiązek organu budowlanego wynikający z przywołanego we wstępnej części tego uzasadnia art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. (sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego), lecz oznacza przede wszystkim zakaz postępowania wbrew oznaczonym wymogom decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ustalenie tych warunków w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego to nie tylko oznaczenie parametrów samego planowanego obiektu, ale także ustalenie innych warunków i zasad, które powinna spełniać planowana inwestycja. Wynika to z funkcji decyzji ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, która polega na określeniu dopuszczalności danego zamierzenia inwestycyjnego z punktu widzenia przepisów prawa, oraz na wskazaniu warunków i zasad, którym inwestycja powinna odpowiadać. Organ architektoniczno-budowlany w sprawie o pozwolenie na budowę nie może dokonać weryfikacji treści decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego i nie wolno mu postąpić wbrew ustaleniom tej decyzji (por, wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2017 r. II OSK 2639/15; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wskazać następnie trzeba, że zgodnie z art. 80 ust. 2 zdanie pierwsze u.o.u.i.ś. właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. W sytuacji braku planu miejscowego inwestor może ubiegać się o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jednocześnie w myśl art. 72 ust.1 pkt 3 u.o.u.i.ś. wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a więc i decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (patrz art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Jak wskazał tutejszy Sąd w wyroku z dnia 8 kwietnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 111/15 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) w przypadku kiedy na określonym terenie obowiązuje plan miejscowy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach sprawdzająca postanowienia prawa miejscowego wydawana jest przed podjęciem rozstrzygnięcia o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 1 pkt 1 u.o.u.i.ś.). Natomiast w sytuacji gdy brak jest miejscowego planu i sposób zagospodarowania określa decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego lub decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, to wówczas przed wydaniem takiej decyzji podejmuje się rozstrzygnięcie o środowiskowych uwarunkowaniach (art.72 ust.1 pkt 3 u.o.u.i.ś.).

W rozpoznawanej sprawie Inwestor dysponował ostateczną decyzją Prezydenta Miasta O. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającą na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] o nazwie [...] wraz z linią zasilania w energię elektryczną obejmującej wieżę rurową [...] stalową wraz odgromnikiem o wysokości h=42,0 m z antenami sektorowymi, antenami radioliniowymi, kontenerem technologicznym, utwardzeniem terenu, dojazdem oraz ogrodzeniem lokalizowanej w O. przy ul. [...] na terenie działki nr [...] obręb [...]

W decyzji tej przesądzono, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć, o których mowa w art. 59 1 u.o.u.i.ś. i nie została wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazano, że w wyniku przeprowadzonych obliczeń i analizy wykonanych rysunków ocenia się, że dla wytycznych w opracowaniu maksymalnych pochyleń osi głównych wiązek promieniowania przedstawionych w tabeli 1 kwalifikacji przedsięwzięcia załączonej do wniosku inwestora, miejsca dostępne dla ludzi występują poza osiami głównych wiązek promieniowania anten sektorowych w przedziale odległości wyznaczonych na podstawie ww. rozporządzenia. Tym samym na etapie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego właściwy organ rozważał, czy przedmiotowa inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub tez mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i w ocenie Sądu Wojewoda stanowiskiem tym był związany. Oznacza to, że w stanie fatycznym rozpoznawanej sprawy, na etapie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę Wojewoda nie był uprawniony do ponownej oceny czy przedmiotowa inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a także do formułowania tez, odmiennych niż w przywołanej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jeżeli natomiast Wojewoda w jakikolwiek sposób chciałby podważyć ocenę dokonaną na etapie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, to mógł zawiadomić właściwy organ o zasadności wszczęcia postępowania zmierzającego do wzruszenia ostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (por. wyroki WSA w Poznaniu z dnia 3 grudnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 760/15 oraz z dnia 6 października 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 596/16 http://orzeczenia.nsa.gov.pl; J. Dessoulavy-Śliwiński [w:] Prawo budowlane. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2015, art. 35 Nb 1).

Skutkiem powyższego organ odwoławczy nie był uprawniony do nałożenia na inwestora postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. obowiązku do uzupełnienia kwalifikacji przedsięwzięcia, w celu ponownej weryfikacji nieosiągnięcia progów określonych w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., a w konsekwencji ponownych ustaleń w zakresie czy planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub też mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Takiej oceny w rozpoznawanej sprawie dokonał już bowiem Prezydenta Miasta O. w decyzji z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego.

Od problematyki dotyczącej kryteriów kwalifikacji konkretnego przedsięwzięcia jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, (które pozwalają odpowiedzieć na pytanie, czy dla danej inwestycji jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach), odróżnić należy jednak proces badania rzeczywistego oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej, dla którego obowiązującą normę określa rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883; zwane dalej "rozporządzeniem z 30 października 2003 r."). Rozporządzenie to wyznacza dopuszczalne poziomy promieniowania elektromagnetycznego i dopiero ono ma charakter "techniczny" w tym znaczeniu, iż organ administracji w oparciu o zgromadzoną dokumentację, w tym w szczególności projekt budowlany, dokonuje sprawdzenia czy planowana inwestycja nie będzie emitowała pola elektromagnetycznego na poziomie przekraczającym obowiązujące normy, nadto na podstawie tego właśnie rozporządzenia przeprowadzane są kontrole emisji dla funkcjonujących już urządzeń. Zawarte w rozporządzeniu z 30 października 2003 r. regulacje zostały ukształtowane pod kątem rekomendacji Rady z 12 lipca 1999 r. (1999/519/WE). Zaznaczyć przy tym należy, iż dokonując oceny inwestycji w oparciu o rozporządzenie z 30 października 2003r. organ administracji bada wielkość pola magnetycznego - określonego w trzech wymiarach w przestrzeni - stanowiącego w istocie wynik skumulowanego oddziaływania całej inwestycji. W rozporządzeniu z 30 października 2003 r. określone zostały dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku, zróżnicowane dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, a także miejsc dostępnych dla ludności. W rozporządzeniu tym podano zakresy częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry fizyczne, charakteryzujące oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko, a także metody sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, jak również metody wyznaczania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych.

W ocenie Sądu, z treści przepisów rozporządzenia z 30 października 2003r. wynika obowiązek inwestora polegający na udzieleniu odpowiedzi na pytanie czy ilość anten, na konkretnych azymutach w przestrzeni, powodować będzie przekroczenie dopuszczalnej gęstości mocy pól elektromagnetycznych w obszarach dostępnych dla ludności. Nie może bowiem rodzić wątpliwości fakt, że jeżeli nawet inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, to nie oznacza to, że obywatel nie jest chroniony. Ochrona ta wynika właśnie z przepisów rozporządzenia z 30 października 2003 r. W okolicznościach badanej sprawy nie budzi wątpliwości Sądu fakt, że inwestor przedstawił Kwalifikację przedsięwzięcia. Należy jednak zauważyć, że Kwalifikacja ta wprost odwołuje się do przepisów rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. Niesłusznie zatem Wojewoda w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2018 r. powołał się na przepisy rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. zobowiązując Inwestora do przedstawienia sumarycznej analizy równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla wszystkich systemów nadawczych i anten znajdujących się na jednym poziomie i azymucie w oparciu o to rozporządzenie.

W konsekwencji Sąd stoi na stanowisku, że Wojewoda miał prawo żądać od Inwestora uzupełnienia projektu budowlanego, w zakresie w jakim za niewystarczające dla zbadania sprawy uznał przedłożone dokumenty w kontekście dopuszczalnych poziomów pól elektroenergetycznych, ale uregulowanych rozporządzeniem z 30 października 2003 r. Z akt sprawy wynika, że wezwanie z dnia [...] sierpnia 2018 r. dotyczyło przedstawienia sumarycznej analizy mocy promieniowania izotropowo dla wszystkich systemów nadawczych i anten, a wskazaną przez organ podstawę do nałożenia tego obowiązku stanowiły przepisy rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. Nie może też w ocenie Sądu budzić wątpliwości fakt, że wezwanie do uzupełnienia pozwolenia na budowę musi dawać stronie realną możliwość usunięcia stwierdzonych braków i to w przypadku, gdy w istocie jest to konieczne. Należy zwrócić uwagę na kategoryczne konsekwencje, jakie z brakiem wykonania obowiązku wynikającego z art. 35 ust. 3 p.b. się wiążą, bowiem na mocy powołanego przepisu organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 p.b.), co miało miejsce w niniejszej sprawie. Słusznie przyjął też organ odwoławczy, że wykonanie postanowienia przez Inwestora, mimo że w sposób niesatysfakcjonujący dla organu może stanowić podstawę do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w trybie art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. I

Należy jednak zauważyć, że sposób określenia obowiązku w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2018 r. był wadliwy. W tak przedstawiających się okolicznościach sprawy zasada prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasada budowania zaufania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), jak i zasada przekonywania (art. 11 k.p.a.) zostały w ocenie Sądu naruszone i to w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Nie może bowiem budzić uzasadnionych wątpliwości przysługujące Inwestorowi prawo do uzyskania jednoznacznej informacji co do przedmiotu ciążącego na nim i wynikającego z obowiązujących przepisów prawa obowiązku, którego niewypełnienie skutkuje odmową zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, rzeczą organu będzie ponowne dokonanie oceny złożonej przez inwestora dokumentacji budowlanej oraz dołączonej do niej "Kwalifikacji przedsięwzięcia" z uwzględnieniem wymogów wynikających z rozporządzenia z 30 października 2003 r. Jeżeli w następstwie tej oceny organ odwoławczy uzna za zasadne nałożyć na Inwestora obowiązek w trybie art. 35 ust. 3 p.b. uczyni to w sposób jednoznaczny z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności rozporządzenia z 30 października 2003 r. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu niniejszego wyroku.

W tym stanie rzeczy Sad na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dna [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania Sąd orzekł o kosztach na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ww. ustawy zasądzając na rzecz skarżącej od organu zwrot kosztów postępowania w kwocie stanowiącej równowartość uiszczonego w sprawie wpisu od skargi (500 zł), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenia reprezentującego skarżącą pełnomocnika (480 zł) ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).