Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1662/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi R. G. i J. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego M. W.-S. z "[...]" z siedzibą w W. kwotę 1200 (jeden tysiąc dwieście) złotych podwyższoną o 22% VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

W dniu [...] sierpnia 2004 r. w miejscowości Ł. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano i przeprowadzono kontrolę samochodu ciężarowego marki I. nr rej. [...], należącego do przedsiębiorców J. G. i R. G., prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą "[...]". Samochodem tym był przewożony piasek. Podczas ważenia pojazdu stwierdzono przekroczenie nacisków osi napędowej pojazdu o 113,84 kN oraz przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 9,55 tony. Protokół z zatrzymania i kontroli pojazdu został podpisany przez kierowcę, który nie zgłaszał do jego treści oraz samego sposobu przeprowadzenia kontroli jakichkolwiek zastrzeżeń i uwag.

Decyzją z dnia [...] października 2004 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżących karę pieniężną w łącznej wysokości 9.000 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Jako podstawę prawną wymierzenia kary pieniężnej powołano w decyzji przepisy art. 13 g , art. 40 c art. 56 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( tekst jednolity - Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 z późn. zm.) w związku z lp. 5 pkt 11 lit. c i lit. d oraz lp. 7 pkt 1 lit. b załącznika nr 2 do ww ustawy, przepisy art. 61 ust. 11 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity - Dz. U. z 2003 r., Nr 58, poz. 515 z późn. zm.) oraz § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów i zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.).

Skarżący złożyli odwołanie zarzucając, że nie ustalono prawidłowo kto jest stroną postępowania bowiem w decyzji nie oznaczono strony. Ponadto miejsce do ważenia oraz przyrządy pomiarowe nie miały odpowiednich świadectw legalizacji.

Ponieśli również, iż organ I instancji nie podjął wszystkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nie zebrał materiału dowodowego w sprawie oraz niewłaściwie uzasadnił decyzję.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w uzasadnieniu podkreślając, że w przypadku przejazdu po drogach publicznych przez pojazd, który przekracza masą, naciskami na osie lub wymiarami dopuszczalne normy, określone w obowiązujących przepisach prawa, pobranie kary pieniężnej jest obligatoryjne jeżeli właściciel pojazdu nie posiada wymaganego zezwolenia. Ponadto organ wskazał, że zarzuty strony są niezasadne bowiem przyrządy pomiarowe, którymi posługiwali się funkcjonariusze Inspekcji Transportu Drogowego posiadały ważną legalizację Urzędu Miar. Jednocześnie, zdaniem organu, strona postępowania została określona w sposób właściwy gdyż adresatem decyzji są J. G. i R. G., co wynikało z przesłanego zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej.

W skardze do Sądu strona wniosła o stwierdzenie nieważności bądź uchylenie powyższych decyzji podtrzymując swoje argumenty zawarte w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej, powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawy nie stanowią inaczej.

Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego czyli legalności. Inaczej mówiąc, sąd administracyjny nie rozważa kwestii czy zaskarżona decyzja organu administracji publicznej jest słuszna lecz bada czy organ właściwie zastosował obowiązujące przepisy prawa.

Ponadto, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 - dalej jako p.p.s.a.).

Analizując zaskarżoną decyzję według powołanych wyżej kryteriów w ocenie Sądu skarga jest nieuzasadniona gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu wymagającym jej uchylenia.

Przede wszystkim wskazać trzeba, że art. 13g ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji przewidywał, że za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Użyte w tym przepisie określenie "wymierza się kary pieniężne" nie oznacza dowolności ale stanowi o obowiązku organu nałożenia kary pieniężnej oddzielnie za każdy przypadek przekroczenia stosownych parametrów. Cytowane wyżej przepisy nie uzależniają zatem nałożenia kary pieniężnej od winy osoby, która dopuściła się naruszenia.

Zgodnie z przepisem art. 61 ustawy z dnia 20 marca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu (ust. 1), zaś ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę (ust. 2 pkt 1). W świetle przepisu art. 64 ust. 1 cyt. ustawy ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego masa, naciski osi lub wymiary wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach określających warunki techniczne pojazdów, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania stosownego zezwolenia.

Z akt sprawy zebranych w toku postępowania kontrolnego wynika jednoznacznie, iż w samochodzie należącym do skarżących przekroczone były naciski na oś podwójną napędową oraz dopuszczalna masa całkowita pojazdu.

Wbrew zarzutom skargi, ważenie zostało - zdaniem Sądu - przeprowadzone prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa oraz przy użyciu dopuszczonych do użytku urządzeń pomiarowych, posiadających stosowne atesty. Sposób przeprowadzenia kontroli, w tym procedura ważenia i użycie przez organ administracji stosownych wag, nie budziło jakichkolwiek zastrzeżeń kierowcy. Otrzymane wyniki ważenia zostały podane po uwzględnieniu tolerancji 200 kg + 2% dla każdej osi. Ponadto świadectwa legalizacji przyrządów pomiarowych, jak i protokół pomiaru pochyłości terenu na stanowisku do ważenia pojazdów zostały okazane kierowcy, co potwierdził on swoim oświadczeniem i podpisem złożonym w protokole z zatrzymania i kontroli pojazdu, nie wnosząc do niego jakichkolwiek zastrzeżeń.

Nieskuteczne jest również powoływanie się przez skarżących na fakt niewłaściwego wskazania strony w wydanych decyzjach. Stosownie do art. 29 k.p.a. stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nie posiadające osobowości prawnej. Nie ulega wątpliwości, iż zarówno w decyzji organu I instancji , jak też w decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego prawidłowo zostały wskazane nazwiska osób fizycznych J. G. i R. G., właścicieli firmy dokonującej przewozu. Dodanie do oznaczenia strony nazwy "[...]" wynikało z zaświadczeń o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej i w żaden sposób nie pozbawiło wydanych decyzji cech legalności.

Organ administracji jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art.77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z tej przyczyny należy stwierdzić, iż w zaskarżonych decyzjach brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które organ poczyniłby w toku postępowania administracyjnego, a które uniemożliwiłyby Sądowi dokonania prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenia się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym. Wbrew twierdzeniom strony, organ dokonał właściwej analizy wszystkich dowodów oraz prawidłowo przeprowadził ich ocenę zarówno oddzielnie jak i w sposób kompleksowy. Ocena zgromadzonych dowodów zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie jest dowolna i Sąd nie dopatrzył się uchybień powodujących konieczność podważenia ustaleń faktycznych dokonanych przez organ w oparciu tak przeprowadzone postępowanie dowodowe.

Zdaniem Sądu, skoro skarżący są profesjonalnymi przewoźnikami, zatem powinni znać obowiązujące przepisy określające zasady poruszania się pojazdami z ładunkiem po drogach publicznych i podjąć wszelkie środki zaradcze, zapobiegające zwiększeniu nacisku na osie ponad dopuszczalne parametry. Podjęcie takich działań może przyczynić się do poprawy stanu dróg.

Oceniając zatem skargę w aspekcie obowiązujących przepisów Sąd uznał, że skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na podstawie przepisu art. 241 i art. 242 p.p.s.a.