Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1238/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 18  ust. 10 pkt 2 , art. 18 ust. 7  pkt 3
journal: Dz.U. 2021 poz 1119
law: Ustawa z dnia 6 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędzia WSA Jakub Makuch (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 30 czerwca 2021 r., znak SKO.NA/4130/2/2021 w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. O. (dalej: "skarżąca") wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z 30.06.2021 r. (znak SKO.NA/4130/2/2021). Decyzją tą utrzymana została w mocy decyzja Burmistrza Gminy C. z 4.05.2021 r. (znak: DG.7340.37.2020.KT), którą orzeczono o cofnięciu skarżącej zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 18 % alkoholu z przeznaczeniem do spożycia w miejscu sprzedaży, które to zezwolenie udzielone zostało decyzją tego organu z dnia 19 sierpnia 2020 r.

Decyzja ta zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawych:

Burmistrz Gminy C. wskazaną powyżej decyzją z 4.05.2021 r. (znak: DG.7340.37.2020.KT) orzekł o cofnięciu skarżącej zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18 % alkoholu, przeznaczonych do spożycia na miejscu, udzielonego skarżącej decyzją tego organu z 19.08.2020 r. dla punktu sprzedaży detalicznej pod nazwą B. w C. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż skarżąca posiada jeszcze inne zezwolenia, udzielone decyzjami z daty tej samej, co wyżej wskazana, a dotyczące sprzedaży i podawania napojów alkoholowych do 4,5% zawartości alkoholu oraz piwa, jak też na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych od 4,5 % do 18 %. Burmistrz podał, że otrzymał od Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w K., Delegatury w T. pismo z protokołem kontrolnym i dokumentacją zdjęciową informujące, że w należącym do skarżącej punkcie sprzedaży alkoholu B. w C. inspektorzy ujawnili alkohol i paragon fiskalny jego zakupu sklepie, który nie dysponował zezwoleniem na sprzedaż hurtową alkoholu. W protokole tym podano, iż na oferowany do sprzedaży alkohol, przedstawiono paragon nr [...] wystawiony przez K. sp. z o.o., który to podmiot, nie posiada zezwolenia na hurtową sprzedaż alkoholu. Powołując art. 18 ust. 10 pkt 2 oraz art. 18 ust. 7 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, organ I instancji uznał, że spełnione zostały przesłanki do cofnięcia udzielonego skarżącej zezwolenia na sprzedaż alkoholu. Jak podał orzekający organ administracji, zaopatrywanie się przez skarżącą w alkohol u przedsiębiorcy, który nie posiada koncesji na hurtowy obrót alkoholem świadczy o nieprzestrzeganiu, określonych w powołanej wyżej ustawie, warunków sprzedaży napojów alkoholowych. Burmistrz zwrócił także uwagę na uchwałę NSA z 30.10.2007 r. (sygn. akt II GSP 2/07), z której wynika, iż w razie nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych, organ zezwalający cofa wszystkie zezwolenia udzielone danemu podmiotowi na sprzedaż alkoholu w tym samym miejscu.

Od decyzji Burmistrza Gminy C. z 4.05.2021 r. (znak: DG.7340.37.2020.KT) skarżąca wniosła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie następujących przepisów:

a) art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego oraz rzetelnego zgromadzenia i rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego wskutek czego przyjęto, że znajdujący się w punkcie sprzedaży alkohol został zakupiony w miejscu nieposiadającym zezwolenie na hurtową sprzedaż oferowany był do dalszej odsprzedaży, co z kolei doprowadziło do poczynienia w decyzji dowolnych ustaleń, iż doszło do naruszenia przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi i w związku z tym cofnięto skarżącej zezwolenie na sprzedaż alkoholu;

b) art. 107 § 3 i art. 8 oraz art. 11 K.p.a. poprzez brak przywołania dowodów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także poprzestanie na lakonicznym opisie zaistniałego, zdaniem organu, stanu faktycznego, tym samym naruszając zasadę przekonywania wyrażoną w przepisach regulujących postępowanie administracyjne;

c) art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez ustalenie, że w niniejszej sprawie zaktualizowała się bezwzględna przesłanka cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w postaci nieprzestrzegania określonych ustawą warunków sprzedaży alkoholu, podczas gdy w toku postępowania nie ujawniono okoliczności wskazujących na to, że alkohol znajdujących się w miejscu sprzedaży oferowano do dalszej odsprzedaży.

Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania I instancji, względnie przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W uzasadnieniu odwołania wskazała, że powołaną wyżej decyzją Burmistrz cofnął skarżącej zezwolenie na sprzedaż alkoholu, które uzyskała w dniu 19.08.2020 r. W tym orzeczeniu organ oparł się na protokole sporządzonym przez inspekcję handlową.

Uzasadniając zarzut powołany pod literą a) powyżej wskazała skarżąca, że w poprzedzającym decyzję postępowaniu, nie ujawniono żadnych innych, poza spornym protokołem inspekcji handlowej, dowodów, które miałyby świadczyć o tym, że znajdujący się w lokalu alkohol, zakupiony w K., był oferowany do dalszej odsprzedaży. Organ nie podjął czynności, aby należycie ustalić stan faktyczny tej sprawy, np. poprzez przesłuchanie skarżącej lub świadka, a ograniczył się do zawiadomienia o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Odwołanie podkreślało, że skarżąca, która nie działała w postępowaniu administracyjnym przez zawodowego pełnomocnika, mogła nie zdawać sobie sprawy, że jej brak działania, może doprowadzić do zaistniałej sytuacji.

Uzasadniając zarzut powołany pod literą b) powyżej skarżąca wskazała, że organ I instancji zaniechał wymienienia w zaskarżonej decyzji dowodów, które uznał za udowodnione, jak też tych, na których się oparł i tych, którym odmówił wiarygodności. Wg skarżącej, zebrany materiał w ogóle nie został poddany ocenie, gdyż brak jest informacji w tym zakresie.

Uzasadniając zarzut powołany pod literą c) powyżej skarżąca wskazała, że zarzut naruszenia prawa materialnego jest konsekwencją naruszeń przepisów postępowania. W tej sprawie, organ nie dokonał skrupulatnego i szczegółowego zbadania stanu faktycznego, opierając się wyłącznie na piśmie przekazanym przez inspekcję handlową.

Nadto, w odwołaniu zwrócono uwagę na ciężkie ekonomiczne skutki, jakie niesie dla skarżącej wykonanie kwestionowanej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie decyzją z 30.06.2021 r. (znak SKO.NA/41302/2021) utrzymało w mocy opisaną powyżej decyzję Burmistrza Gminy C. z 4.05.2021 r. (znak: DG.7340.37.2020.KT). W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Kolegium Odwoławcze wskazało, iż w trakcie kontroli przeprowadzonej przez Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w K., Delegatury w T. stwierdzono, że na oferowany do sprzedaży w lokalu skarżącej wyrób spirytusowy (T. 38%, 0,7 l.) przedstawiono paragon fiskalny wystawiony przez sklep K. sp. z o.o., na podstawie, którego dokonano zakupu tego alkoholu za cenę 59,99 zł. Kopia tego paragonu znajduje się w aktach sprawy. Kolegium zwróciło uwagę, że wskazany wyżej podmiot, co ustalono w postępowaniu, nie posiada zezwolenia na hurtową sprzedaż napojów alkoholowych. Organ odwoławczy uznał więc, że skarżąca dokonała zakupu napoju alkoholowego z naruszeniem art. 18 ust. 7 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Stosownie do tego przepisu, warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest zaopatrywanie się w napoje alkoholowe u producentów i przedsiębiorców posiadających odpowiednie zezwolenie na sprzedaż hurtową napojów alkoholowych. Zgodnie z art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych, organ zezwalający cofa udzielone zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych. SKO w Tarnowie wskazało, że jednym z koniecznych warunków prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest zaopatrywanie się w napoje alkoholowe u producentów posiadających odpowiednie zezwolenia na sprzedaż hurtową napojów alkoholowych. Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych we własnym imieniu i na własne ryzyko. Na skarżącej więc spoczywał obowiązek prowadzenia tej działalności w taki sposób, aby nie zaistniał jakikolwiek przypadek nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych.

Zaakcentował organ II instancji, iż skarżąca zaopatrzyła się w alkohol u kontrahenta, który nie posiadał zezwolenia na hurtową sprzedaż napojów alkoholowych. Organ odwoławczy nawiązując do orzecznictwa sądowego podał, że w razie jakiegokolwiek złamania warunków sprzedaży napojów alkoholowych określonych w ustawie, zastosowanie sankcji przewidzianej w art. 18 ust. 10 pkt 2 musi być obligatoryjnie i jest niezależnie od przyczyn powstania takiego stanu rzeczy. W konsekwencji, w razie naruszenia któregokolwiek z warunków sprzedaży napojów alkoholowych określonych w ustawie, zastosowanie sankcji przewidzianej w art. 18 ust. 10 pkt 2 w zw. z art. 18 ust. 7 pkt 3 u.w.t.p.a. jest obligatoryjne niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy. W ocenie organu II instancji, materiał dowodowy zebrany w toku postępowania jednoznacznie wskazywał na nieprzestrzeganie przez skarżącą warunków sprzedaży napojów alkoholowych. Zwrócił też uwagę na uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sadu Administracyjnego z 30 października 2007 r. (sygn. akt: II OPS 2/07), zgodnie z którą: "W razie nieprzestrzegania określonych w ustawie z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, póz. 473 ze zm.) warunków sprzedaży napojów alkoholowych (art. 18 ust. 10 pkt 2), objętych zezwoleniem na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz na piwo (art. 18 ust. 3 pkt 1), organ zezwalający cofa wszystkie zezwolenia udzielone temu samemu podmiotowi na sprzedaż napojów alkoholowych w tym samym miejscu."

SKO w Tarnowie wskazało, iż nie mógł zostać uwzględniony zarzut prowadzenia postępowania wyjaśniającego w sposób niewłaściwy. Podkreśliło fakt zawiadomienia skarżącej przez organ I instancji o wszczęciu postępowania, jak też to, że postanowieniem z 19.04.2021 r. organ ten wskazał, jakie dowody w sprawie zostaną wzięte pod uwagę, a pismem z 21.04.2021 r. skarżąca została poinformowana o możliwości zapoznania się z aktami i wypowiedzenia w kwestii zebranego materiału dowodowego. Na żadne z tych zawiadomień, skarżąca nie odpowiedziała i nie złożyła żadnych wyjaśnień.

W skardze na opisaną wyżej decyzję SKO w Tarnowie z 30.06.2021 r. (znak SKO.NA/4130/2/2021) wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca wskazała na naruszenie następujących przepisów:

a) art. 15 k.p.a, poprzez zaniechanie ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ II instancji i ograniczenie się jedynie do lakonicznej oceny prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji;

b) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 §1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego oraz rzetelnego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, wskutek czego przyjęto, że decyzję organu I instancji należy uznać za prawidłową, podczas gdy w odwołaniu wskazano na szereg uchybień w tym zakresie;

c) naruszenie art. 107 §3 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez brak przywołania dowodów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także poprzestanie na lakonicznym opisie zaistniałego zdaniem organu stanu faktycznego ustalonego w istocie przez organ I instancji, bez przeprowadzenia oceny dowodów zgodnie z zasadą swobodnej oceny, tym samym naruszając zasadę przekonywania wyrażoną w przepisach regulujących postępowanie administracyjne;

d) art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez uznanie za prawidłowe ustalenia przez organ I instancji aktualizacji w sprawie przesłanki bezwzględnej cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w postaci nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych, podczas gdy w toku postępowania nie ujawniono okoliczności wskazujących na to, że alkohol znajdujący się w miejscu sprzedaży oferowano do dalszej odsprzedaży, a jedynie fakt znalezienia w lokalu butelki alkoholu zakupionej w sklepie K. oraz paragonu fiskalnego potwierdzającego jej zakup.

W oparciu o te zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej, składając też wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi wskazano, iż SKO w Tarnowie naruszyło zasadę dwuinstancyjności albowiem poprzestało na lakonicznej ocenie prawidłowości decyzji organu I instancji, nie przeprowadzając pogłębionych rozważań i w zasadzie nie odnosząc się w pełni do zarzutów postawionych w odwołaniu. W zakresie zarzutu naruszenia art. 7 i art. 77 par. 1 k.p.a. skarga wskazywała, iż Kolegium Odwoławcze w zasadzie powtórzyło opis stanu faktycznego zawartego w zaskarżonej decyzji, która w istocie wydana została wyłącznie w oparciu o pismo z protokołem pokontrolnym Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w K., Delegatura w T. i zebraną w nim dokumentacją fotograficzną. Nie ujawniono jednak żadnych innych dowodów, które miałyby świadczyć o tym, że alkohol znajdujący się w lokalu, a zakupiony w sklepie sieci K., oferowany był do dalszej odsprzedaży. W ocenie skargi, aby prawidłowo ustalić stan faktyczny Burmistrz Gminy C., powinien był przeprowadzić chociażby dowód z przesłuchania świadków, czy samej odwołującej, a poprzestał wyłącznie na przesłaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania oraz jego zakończeniu, każdorazowo wyznaczając skarżącej, 7-dniowy termin. Wg skargi, podniesiony przez organ odwoławczy argument, że dowody nie zostały skutecznie zakwestionowane, ponieważ strona nie odpowiedziała na żadne z przesłanych przez organ I instancji zawiadomień i nie złożyła żadnych wyjaśnień, nie mógł zostać uznany za prawidłowy. W tym zakresie podano, że skarżąca, nie korzystając na etapie postępowania przed organem I instancji z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, będąc osobą niemającą do tej pory do czynienia z tego rodzaju postępowaniami, mogła nie zdawać sobie sprawy z tego, że brak jej działania może doprowadzić do powstania zaistniałej sytuacji.

W zakresie zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., podniesiono m.in., że zebrany w sprawie materiał dowodowy w ogóle nie został poddany ocenie zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów.

W odniesieniu zaś do zarzutu naruszenia prawa materialnego skarżąca wskazała, że uchybienie tym przepisom jest konsekwencją naruszeń przepisów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ domagał się jej oddalenia, podtrzymując dotychczas wyrażone w sprawie stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu, albowiem sądowoadministracyjna kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, iż decyzja ta nie narusza przepisów postępowania, jak też i prawa materialnego – w stopniu, nakazującym wyeliminowanie tego aktu z obrotu prawnego.

Podstawą prawną zaskarżonej decyzji był art. 18 ust. 10 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. 2021 r., poz. 1119; dalej akt ten powoływany jako "ustawa"). Przepis ten określa sytuacje, w których udzielone przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży i poza miejscem sprzedaży - zostanie przez organ administracji cofnięte. Jak mówi pkt 2 wskazanego wyżej przepisu, taką właśnie podstawę do cofnięcia uprzednio uzyskanego przez stronę zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych – stanowi nieprzestrzeganie określonych w ustawie warunków ich sprzedaży (art. 18 ust. 10 pkt 2). Warunki prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych określa art. 18 ust. 7 ustawy. Z punktu 3 tego przepisu wynika, że koniecznym warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest zaopatrywanie się sprzedawcy w napoje alkoholowe u ich producentów i przedsiębiorców posiadających odpowiednie zezwolenia na sprzedaż hurtową tychże napojów. Naruszenie tego przepisu, a więc nabywanie przez przedsiębiorcę prowadzącego wskazaną powyżej działalności gospodarczą – napojów alkoholowych u innych podmiotów, np. niebędących producentami alkoholi lub u detalistów sprzedających alkohol, objęte jest sankcją, o której mowa w cytowanym na wstępie przepisie art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, rygoryzm znaczenia uregulowania cytowanego wyżej przepisu, odczytanego na podstawie wykładni językowej, jest założony przez ustawodawcę i całkowicie odpowiada celom ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (por. wyrok NSA z 29.11.2012 r., sygn. akt II GSK 1719/11).

Podstawą ustaleń dokonanych w kontrolowanej sprawie przez organy administracji publicznej stanowiły czynności stwierdzone w protokole sporządzonym w dniu 24.02.2021 r. przez dwóch inspektorów [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w K., Delegatury w T. Z protokołu tego wynika, iż w trakcie czynności kontrolnych przeprowadzonych przez tych inspektorów w dniu 5.02.2021 r. w lokalu skarżącej "B" w C., poza szeregiem skontrolowanych alkoholi oferowanych do sprzedaży, których źródło nabycia nie budziło zastrzeżeń kontrolujących – znalazła się także 1 butelka T., o zawartości alkoholu 38% i pojemności 0,7 litra. Z treści tegoż dokumentu wynika jednoznacznie, że wskazany alkohol był oferowany do sprzedaży w lokalu skarżącej (por. k. 11 a.a.) za cenę 196 zł (14 zł za 50 ml). Poczynione w trakcie kontroli ustalenia, które utrwalone zostały w przedstawionym wyżej protokole kontrolnym wykazały zarazem, iż sporny alkohol kupiony został w dniu 4.09.2020 r., za cenę 59,99 zł - w sklepie K. w G. Wskazana okoliczność, co do miejsca zakupu spornego alkoholu, stwierdzona została dowodem w postaci paragonu jego zakupu, którego kopia stanowiła załącznik do sporządzanego protokołu kontroli (k. 20v). Powołany sklep, należy do sieci sklepów będących własnością K. sp. z o.o., sp.k. W sprawie tej niespornie też ustalono, iż K. sp. z o.o., sp.k., w dacie nabycia przedmiotowego alkoholu, oferowanego przez skarżącą do dalszej sprzedaży w ramach prowadzonej działalności gospodarczej (tj. w dacie 4.09.2020 r.) - nie posiadał zezwolenia na obrót hurtowy napojami alkoholowymi o zawartości alkoholu powyżej 18% (pismo K. sp. z o.o., spj. j. we W., k. 26 a.a.). W ocenie Sądu, przedstawione wyżej ustalenia, stanowiły wystarczającą podstawą do zasadnego i trafnego przyjęcia przez orzekające organy administracji publicznej, iż skarżąca naruszyła, wynikające z przepisów powoływanej ustawy, warunki prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży, poprzez zaopatrzenie się (nabycie) alkoholu T. z naruszeniem cytowanego wyżej art. 18 ust. 7 pkt 3 ustawy.

W sprawie tej bowiem bezsporne było, że wskazywany wyżej alkohol, w dacie czynności kontrolnych wykonywanych przez inspektorów inspekcji handlowej, znajdował się w lokalu skarżącej. Wątpliwości Sądu nie budziło także to ustalenie, z którego wynika, że alkohol ten był oferowany do sprzedaży w tym lokalu. Ta okoliczność jasno i jednoznacznie wynika z samej treści sporządzonego protokołu kontroli (k. 11, wers 22 od góry i następne), gdzie wprost fakt ten wskazano. Potwierdzeniem tej okoliczności było zwrócenie przez inspektorów uwagi na cenę, za którą sporna T. była oferowana do sprzedaży - 196 zł (14 zł za 50 ml). Stwierdzić więc trzeba, że niewątpliwie wskazanie przy alkoholu jego ceny, potwierdza fakt oferowania go do sprzedaży, skoro określa warunki jego nabycia. Podkreślenia wymaga zarazem to, że osoby, w obecności których odbywała się kontrola inspekcji handlowej (M. J. - manager lokalu oraz I. R.) odmówiły złożenia wyjaśnień, co do spornego alkoholu (nabytego w sklepie detalicznym). Osoby te, odmówiły podpisania protokołu, nie podając przyczyny (k. 12, k. 13). W tych okolicznościach nie istniały podstawy do zakwestionowania faktów stwierdzonych w powoływanym wyżej protokole kontroli, skoro ustalenia w nim zawarte nie były w ogóle kwestionowane, a protokół ten sporządzony został przez pracowników inspekcji, w ramach ich obowiązków służbowych. Dostrzec przy tym trzeba, że w toku postępowania zakończonego kontrolowaną aktualnie decyzją, skarżąca także nie przejawiała żadnej aktywności zmierzającej do podważenia ustaleń stwierdzonych w spornym protokole. Nie złożyła ona bowiem żadnych oświadczeń, jak też nie zaoferowała dowodów osobowych, czy dokumentów, które pozwoliłyby ewentualnie podważać ustalenia poczynione przez inspektorów inspekcji handlowej, a stwierdzone w cytowanym protokole z 24.02.2021 r. W kontrolowanym postępowaniu, skarżąca nie podjęła nawet próby dowiedzenia tego, że sporny napój alkoholowy (T. 0,7 l, 38%) zakupiła – wbrew dotychczas poczynionym ustaleniom - w warunkach określonych art. 18 ust. 7 pkt 3 ustawy. Tak więc mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, nie było podstaw do podważanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia organów administracji, w ramach której przyjęto, że skarżąca nabyła sporny napój alkoholowy w placówce sprzedaży detalicznej (sklep K. w G.), jak również, że napój ten, następnie oferowała do sprzedaży w prowadzonym lokalu gastronomicznym. W tych okolicznościach, zasadnie przyjęły więc organy administracji podstawę do zastosowania art. art. 18 ust. 10 pkt 2 w zw. z art. 18 ust. 7 pkt 3 ustawy.

W ocenie Sądu, zarzuty skargi nie były trafne.

W szczególności, nie mógł zyskać aprobaty zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 par. 1 k.p.a. poprzez brak rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego. Skarga zarzucała, że organy administracji oparły się jedynie na protokole pokontrolnym, a przy tym nie zostały ujawnione inne dowody mogące świadczyć o tym, że znajdujący się w lokalu skarżącej alkohol, zakupiony w K., oferowany był do dalszej odsprzedaży. Wg Sądu, materiał dowodowy, który znajduje się w aktach administracyjnych tej sprawy, był w pełni wystarczający i uprawniał orzekające organy administracji publicznej do przyjęcia, że skarżąca naruszyła wymogi ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Podkreślić należy bowiem, iż wskazany dokument – protokół kontroli – z uwagi na zawarte w nim spostrzeżenia – jasno i jednoznacznie dokumentował fakt naruszenia przepisów powołanej ustawy (por. wyżej). Nadto, ustalenia zawarte w tymże dokumencie nie zostały podważone w trakcie kontrolowanego postępowania, a to wobec braku jakiejkolwiek aktywności skarżącej w tym kierunku. Jak zasadnie wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym: "Nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Z treści przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. nakładających wspomniane obowiązki nie można w szczególności wyprowadzić wniosku, że organy administracji zobowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony, w sytuacji gdy ta ostatnia - mimo istnienia obowiązku - środków takich nie przedstawia lub gdy twierdzenia strony są ogólnikowe bądź lakoniczne" (wyrok NSA z 10.10.2007 r., sygn. akt II GSK 172/07). Z pasywności dowodowej przejawianej przez skarżącą w postępowaniu, nie można więc wyprowadzić wniosku o wadliwie ukształtowanej przez organy administracji podstawie faktycznej rozstrzygnięcia tej sprawy. W toku postępowania skarżąca została zawiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia uzyskanych zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych (postanowienie Wójta Gminy C. z 6.04.2021 r.; k. 29 a.a.) – a przez to zarzut skargi, iż "mogła nie zdawać sobie sprawy z braku działania" – uznać należy za oczywiście pozbawiony racji. Organ I instancji przejawił przy tym aktywność polegającą na wyznaczeniu skarżącej terminu do zajęcia w sprawie stanowiska (wypowiedzenia się – por. k. 34 a.a.), respektując wymóg określony art. 10 par. 1 k.p.a. i umożliwiając podjęcie obrony.

Wbrew skardze, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji (oraz poprzedzającej jej decyzji Burmistrza Gminy C.) wynika jednoznacznie to, na jakich dowodach organy administracji oparły się ustalając stan faktyczny tej sprawy, a wyrażona przez te organy ocena, znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniach rozstrzygnięć. Wobec powyższego, zarzuty naruszenia art. 107 par. 3 w zw. z art. 80 i art. 11 k.p.a. i art. 15 k.p.a. – także nie mogły być uznane za trafne. Podkreślić przy tym należy, iż uchylenie przez Sąd kontrolowanego aktu, z powodu naruszenia przepisów postępowania, możliwe jest wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż naruszenie takie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. 2022 r., poz. 329; dalej p.p.s.a.). Przedstawione wcześniej rozważania nie pozwalają przyjąć, aby w realiach ocenianej sprawy, taka przesłanka mogła wystąpić.

Mając powyższe na uwadze, skarga została oddalona, o czym orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.