Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 311/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 5a i  par. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 506
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 listopada 2021 r. ze skargi W. sp. z o.o. na zarządzenie Wójta Gminy M. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zmiany zarządzenia w sprawie wydzierżawienia nieruchomości stanowiących własność Gminy M. w trybie przetargowym i ogłoszenie ich wykazu postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem nr [...] z dnia [...] VII 2019 r. Wójt Gminy M. zmienił swoje zarządzenie nr [...] z dnia [...] V 2019 r. w sprawie wydzierżawienia nieruchomości stanowiących własność Gminy M. w trybie przetargowym i ogłoszenia ich wykazu, uzupełniając wykaz o cztery dodatkowe działki geodezyjne w obrębie M.

Mocą powyższego zarządzenia organ zmienił wykaz nieruchomości przeznaczonych do dzierżawy (Nr [...]), stanowiący załącznik nr 1 do zarządzenia Nr [...] z dnia [...] V 2019 r. w sprawie wydzierżawienia nieruchomości stanowiących własność Gminy M. w trybie przetargowym i ogłoszenia ich wykazu, nadając mu brzmienie określone w załączniku nr 1 do niniejszego zarządzenia (§ 1) oraz zrządził, że wykaz o którym mowa w § 1 podlega wywieszeniu na okres 21 dni na tablicy ogłoszeń w siedzibie Urzędu Gminy M., a także zamieszczeniu w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Gminy M. w kategorii "Nieruchomości, wykazy, sprzedaż/dzierżawa", ponadto informacja o wywieszeniu wykazu będzie zamieszczona w prasie lokalnej (§ 2), a zarządzenie wchodzi w życie z dniem podjęcia (§ 3).

W załączniku nr 1 do zarządzenia zawierającym wykaz nieruchomości przeznaczonych do dzierżawy przedstawiono: położenie nieruchomości, numer działki, powierzchnię (w ha lub m2), numer księgi wieczystej (pkt 1), przeznaczenie nieruchomości i sposób jej zagospodarowania (pkt 2), opis nieruchomości (pkt 3) cenę nieruchomości (pkt 4), formę sprzedaży lub oddania nieruchomości (pkt 5), wysokość opłat i terminy ich wnoszenia (pkt 6), warunki zmiany ceny nieruchomości i wysokości opłat (pkt 7). W treści załącznika zamieszczono też uwagi, w których wskazano m.in., że na przedmiocie dzierżawy ustanowiono służebność czerpania wody w ramach postępowania zabezpieczającego wniosek o ustanowienie służebności.

Skargę na powyższe zarządzenie wniosło W. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako "skarżąca") zarzucając naruszenia polegające na:

1) niewłaściwym zastosowaniu przepisu art. 30 ust. 2 pkt 3 oraz art. 31 ustawy z dnia 8 III 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2019 r. poz. 506 z późn. zm.) – dalej "usg" w zw. z art. 37 ust. 4 i art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 21 VIII 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 2204 z późn. zm.) – dalej "ugn" w zw. z przepisami ustawy z dnia 29 I 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1843 z późn. zm.) – dalej "pzp", a także w zw. z art. 18 ust. 2 pkt 9 lit.a usg;

2) niewłaściwym zastosowaniu przepisu art. 132 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 138a § 2 pzp;

3) błędnej wykładni art. 38 ust. 2 w zw. z art. 35 ust. 2 pkt 8 ugn w zw. z art. 693 §1 i 2 ustawy z dnia 23 IV 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r., poz. 1145 z późn. zm.) – dalej "kc" w zw. z art. 268 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 272 ust. 1 i 2 i innymi ustawy z dnia 20 VII 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2020 r., poz. 310 z późn. zm.) – dalej "pr.w.";

4) niewłaściwym zastosowaniu art. 30 ust. 2 pkt 3 oraz art. 31 usg oraz art. 38 ust. 1 ugn.

Powołując się na tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o: stwierdzenie nieważności zarządzenia nr [...] w całości; połączenie do łącznego rozpoznania postępowania wywołanego niniejszą skargą ze sprawą ze skargi na zarządzenie Wójta Gminy M. nr [...] z dnia [...] VIII 2019 r. w przedmiocie ogłoszenia pisemnego przetargu nieograniczonego na dzierżawę; zasądzenie zwrotu kosztów niniejszego postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów przedłożonych przez skarżącą.

W uzasadnieniu skargi jak i w dalszych pismach procesowych skarżąca umotywowała poszczególne zarzuty jak i powołała okoliczności mające przemawiać za posiadaniem legitymacji procesowej do zakwestionowania przedmiotowego zarządzenia. Wskazała na szereg przysługujących jej uprawnień naruszonych zaskarżonym zarządzeniem, a wynikających z: posiadanego zezwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód, tj. pobór wód podziemnych z ujęć głębinowych znajdujących się na nieruchomościach objętych zarządzeniem (art. 389 pr.w.); ustanowionej na rzecz skarżącej strefy ochronnej podziemnych ujęć wody na nieruchomościach objętych zarządzeniem (art. 120 pkt 1, art. 121, art. 129, art. 133 ust. 1, art. 136 pr.w.); posiadanych umów na dostawy wody z ok. 600 odbiorcami na terenie gminy M. (art. 6 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków); zabezpieczenia służebności czerpania wody ustanowionego na podstawie postanowienia Sądu Okręgowego w J. wydanego w dniu 17 IX 2018 r. oraz prawomocnego uzupełniającego postanowienia Sądu Okręgowego w J. , wydanego w dniu 21 IX 2018 r. (art. 730 § 1 kpc w zw. z art. 285 § 1 w zw. z art. 145 kc); posiadania mienia objętego zarządzeniem z uwagi na zabezpieczające zawieszenie postępowania egzekucyjnego z wniosku gminy M. o wydanie nieruchomości objętych zarządzeniem (art. 730 § 1 kpc) oraz obowiązków operatora infrastruktury krytycznej Narodowego Programu Ochrony Infrastruktury Krytycznej. Skarżąca podkreśliła w szczególności, że będąc od wielu lat posiadaczką nieruchomości objętych zarządzeniem i wykonując na nich działalność w zakresie poboru, uzdatniania i dostarczania wody wniosła do właściwego sądu powszechnego o ustanowienie na jej rzecz prawa służebności poboru wody w obrębie przedmiotowych gruntów. W ramach postępowania cywilnego udzielono jej zabezpieczenia wniosku w postaci uprawnienia do "korzystania ze znajdujących się tam instalacji i urządzeń wodociągowych, z prawem do współkorzystania i poboru wód podziemnych [...], a także prawem do współkorzystania i poboru oraz uzdatniania wód powierzchniowych [...] w celu przesyłania pobranej i uzdatnionej wody [...]". Co więcej, skarżąca uzyskała również dalsze zabezpieczenie wniosku w postaci zawieszenia postępowania egzekucyjnego w przedmiocie wydania problemowych nieruchomości gminie M. jako ich właścicielce. W ocenie skarżącej zamiar wydzierżawienia przez gminę M. przedmiotowych nieruchomości zmierza do uniemożliwienia dalszego pobierania przez skarżącą wody zagwarantowanego powołanym zabezpieczeniem. Skarżąca zasygnalizowała także, że teoretycznie mogłaby się ubiegać o dzierżawę posiadanych nieruchomości, jednak warunki tej dzierżawy nie są dla niej do zaakceptowania z przyczyn prawnych jak i ekonomicznych.

W odpowiedzi na skargę oraz w dalszych pismach procesowych organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Zaznaczył, że skarżąca nie ma podstaw do uznania, że kwestionowane zarządzenie narusza jej interes prawny. Kwestionowane zarządzenie, ani nawet docelowa umowa dzierżawy nie czyni bezskutecznym uzyskanego przez skarżącą zabezpieczenia. Organ zaznaczył, że sytuacja prawna nieruchomości i treść udzielonego skarżącej zabezpieczenia zostały dokładnie opisane w załączniku do zarządzenia i są respektowane. Organ stwierdził również, że pozostałe okoliczności podniesione przez skarżącą także nie wskazują na naruszenie interesu prawnego skarżącej. Z żadnej z nich nie można bowiem wywieść tytułu prawnego skarżącej do nieruchomości, który miałby być naruszony kwestionowanym zarządzeniem. Organ odniósł się również do poszczególnych zarzutów kwestionujących legalność zarządzenia stwierdzając w konkluzji, że są one niezasadne.

Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 22 X 2020 r. Sąd nie uwzględnił wniosku o połączenie skargi do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze skargą na zarządzenie Wójta Gminy M. nr [...] z dnia [...] V 2019 r. w przedmiocie wykazu nieruchomości przeznaczonych do wydzierżawienia.

Postanowieniem z dnia 29 X 2020 r. (II SA/Wr 247/20) Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ppsa wyjaśniając, że w okolicznościach sprawy strona skarżąca nie wykazała naruszenia interesu prawnego.

Postanowieniem z 11 VI 2021 r. (I OSK 731/21) Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej skarżącej, uchylił zaskarżone postanowienie. Sąd II instancji stwierdził naruszenie art. 141 § 4 ppsa polegające na nie odniesieniu się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia do konkretnych okoliczności, które skarżąca powoływała dla wywiedzenia swojej legitymacji procesowej w sprawie.

Pismem procesowym z dnia 9 VIII 2021 r. skarżąca udzieliła odpowiedzi na wezwanie tutejszego Sadu i wyjaśniła, że pomimo złożenia stosownego wniosku Sąd Okręgowy w J. nie przeprowadził wykładni postanowień o udzieleniu zabezpieczenia w postaci prawa do współkorzystania i poboru oraz uzdatniania wód powierzchniowych w celu przesyłania pobranej i uzdatnionej wody. Nadto dodatkowymi pismami procesowymi skarżąca podtrzymała swoje stanowisko i przedłożyła kolejne dokumenty na poparcie swoich twierdzeń. Podniosła także, że swój interes prawny wywodzi dodatkowo z art. 37 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 37 ust. 4 ugn, gdyż ma prawo pierwszeństwa w dzierżawie nieruchomości objętych zarządzeniem, jako że mogłyby one poprawić warunki zagospodarowania należących do skarżącej nieruchomości przyległych.

Organ, pismami procesowymi z 29 X i z 4 XI 2021 r., podtrzymał swój wniosek o odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi i szeroko umotywował swoje stanowisko przedkładając dodatkowe dokumenty na poparcie swoich twierdzeń. Podniósł ponadto, że w jego ocenie skarga została wniesiona po upływie ustawowego terminu określonego w art. 53 § 2 ppsa.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 15 X 2021 r. skierowano sprawę na posiedzenie niejawne w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 III 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842, ze zm.).

Postanowieniem z 15 XI 2021 r. (II SA/Wr 311/21) Sąd przeprowadził z urzędu uzupełniające dowody z dokumentów załączonych przez strony do pism procesowych: z dnia 31 III 2020 r.; z dnia 7 X 2020 r.; z dnia 9 VIII 2021 r.; z dnia 11 VIII 2021 r.; z dnia 29 X 2021 r. i z dnia 4 XI 2021 r. oraz nie uwzględnić wniosku dowodowego strony skarżącej zawartego w piśmie procesowym z dnia 7 X 2020 r. w zakresie zobowiązania Wójta Gminy M. do przedłożenia wymienionych tam dokumentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Wbrew jednak stanowisku organu nie było podstaw do uznania, że skarga została wniesiona po terminie. Jak bowiem wynika z art. 53 § 2a ppsa, w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie. Sąd zwraca uwagę, że kwestionowane zarządzenie nr [...] jest "innym aktem" w rozumieniu art. 53 § 2a ppsa, bowiem należy do określonej w art. 3 § 2 pkt 6 ppsa kategorii aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, niebędących prawem miejscowym, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej. Tym samym skarżąca mogła kwestionować to zarządzenie w każdym czasie i nie wiąże jej 30-dniowy termin określony w art. 53 § 2 ppsa.

Skarga podlegała jednak odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ppsa. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a ppsa, sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.

Skargę na zarządzenie nr [...] wniesiono na podstawie art. 101 ust. 1 usg. Stanowi on, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Legitymacja do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 usg warunkowana jest istnieniem związku normatywnego pomiędzy sytuacją prawną skarżącego a treścią skarżonej uchwały lub zarządzenia (interes prawny), przy czym ów związek ma mieć charakter pejoratywny (naruszenie interesu prawnego), tj. zmieniać sytuację prawną skarżącego na niekorzyść w stosunku do sytuacji dotychczasowej. Zmiana sytuacji prawnej musi się przy tym cechować wszystkimi znamionami charakterystycznymi dla interesu prawnego, tj. posiadać cechę indywidualności, realności, konkretności, bezpośredniości i aktualności.

W okolicznościach sprawy tak rozumiany związek nie występuje.

Korzystanie przez skarżącą z nieruchomości objętych zarządzeniem nr [...] ma charakter bezumowny. Skarżąca nie posiada tytułu rzeczowego ani obligacyjnego do przedmiotowych nieruchomości. Prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w J. z 19 I 2017 r. ([...]) nakazano skarżącej wydanie przedmiotowych nieruchomości na rzecz gminy M. (akta sądowe, tom I, k. 63, 67). Dodatkowo wyrokiem Sądu Okręgowego w J. z 5 V 2021 r. ([...]) zasądzono od skarżącej na rzecz gminy M. odszkodowanie z tytułu bezumownego korzystania z przedmiotowych nieruchomości (akta sądowe, tom II, k. 343-349). Posiadanie nieruchomości przez skarżącą i korzystanie z niej ma zatem wymiar wyłącznie faktyczny, tak więc skarga kwestionująca zarządzenie nr [...] nie może być postrzegana jako środek służący ochronie praw skarżącej.

Sąd podkreśla, że przedmiotem kwestionowanego zarządzenia nr [...] była nowelizacja zarządzenia w sprawie sporządzenia i podania do publicznej wiadomości wykazu nieruchomości przeznaczonych do oddania w dzierżawę na okres powyżej 3 lat. Podstawę prawną działania stanowił art. 35 ust. 1 ugn. Tego rodzaju czynność uzewnętrznia zamiar określonego zadysponowania nieruchomością należącą do zasobu własności publicznej (tu: gminy M.) i stanowi pierwszy etap sformalizowanej procedury rozporządzenia nieruchomością. Na tym etapie właściwy organ (tu: wójt gminy M.) przedstawia zasadniczo szczegółowy opis nieruchomości przeznaczonych do rozporządzenia i oczekiwaną cenę (opłatę). Czynność ta stanowi podstawę do realizacji kolejnych etapów procedury, tj. ogłoszenia o przetargu (art. 38 ust. 2 ugn), jego przeprowadzenia i – w przypadku wybrania oferty - zawarcia umowy. Czynność sporządzenia i podania do publicznej wiadomości wykazu nieruchomości przeznaczonych do oddania w dzierżawę ma zatem charakter proceduralny. Uruchamia czynności związane z organizacją przetargu. Tego rodzaju zarządzenie zasadniczo nie rodzi skutków prawnomaterialnych wobec osób trzecich, a zwłaszcza w sferze praw podmiotu, który nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości objętej wykazem. Podkreślić należy, że naruszenie interesu prawnego musi być m.in. aktualne, realne i bezpośrednie. Nie może być więc wywodzone ze zdarzeń i czynności o charakterze przyszłym (brak przesłanki aktualności i bezpośredniości) i niepewnym (brak przesłanki realności).

Już tylko z tego względu trudno dopatrzeć się aktualnego, bezpośredniego i realnego wpływu kwestionowanego zarządzenia na sytuację prawną skarżącej. Skarżąca w istocie prewencyjnie kwestionuje zarządzenie nr [...] zakładając, że w wyniku przeprowadzonej procedury przetargowej, może dojść do zawarcia umowy dzierżawy, a nadto zakładając, że ewentualny dzierżawca może podjąć bliżej nieokreślone próby pozbawienia skarżącej posiadania nieruchomości. Tymczasem kwestia wydania przez skarżącą nieruchomości była przedmiotem sporu pomiędzy skarżącą i właścicielem i jest przedmiotem postępowania egzekucyjnego. O kwestii tej nie może zaś w jakikolwiek sposób rozstrzygać kwestionowane zarządzenie.

Skarżąca celem wykazania związku normatywnego pomiędzy jej sytuacją prawną a kwestionowanym zarządzeniem nr [...] powołuje m.in. na fakt dochodzenia przez nią w postępowaniu cywilnym ustanowienia na spornych nieruchomościach służebności czerpania wody. W szczególności powołuje się na udzielone jej w tym postępowaniu zabezpieczenie nowacyjne. Postanowieniami Sądu Okręgowego w J. z dnia 17 i 21 IX 2018 r. ([...]) udzielono bowiem zabezpieczenia roszczenia uprawniając skarżącą do korzystania z przedmiotowych nieruchomości w zakresie "korzystania ze znajdujących się tam instalacji i urządzeń wodociągowych, z prawem do współkorzystania i poboru wód podziemnych [...], a także prawem do współkorzystania i poboru oraz uzdatniania wód powierzchniowych [...] w celu przesyłania pobranej i uzdatnionej wody [...]" (akta sądowe, tom I, k. 59-62). Jest przy tym oczywiste, że celem każdego orzeczenia udzielającego zabezpieczenia jest zapewnienie wykonalności orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Zabezpieczenie udzielane jest w związku z określonym postępowaniem i na czas jego prowadzenia. Regułą jest, że zabezpieczenie nie może zmierzać do zaspokojenia roszczenia (art. 731 kpc). Stosowanie zabezpieczenia w takiej formie, która stanowiłaby zaspokojenie dochodzonego w postępowaniu sądowym roszczenia, oznaczałoby uzyskanie przez uprawnionego ochrony prawnej zrównanej ze skutkami orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie jeszcze przed ostatecznym rozstrzygnięciem sporu sądowego.

Uwzględniając powyższe, stwierdzić należy, że udzielone skarżącej zabezpieczenie nie może być uznane za równoznaczne z ustanowieniem ograniczonego prawa rzeczowego w postaci służebności w rozumieniu art. 285 i n. kc. Ma ono bowiem charakter stricte procesowy i służy zagwarantowaniu wykonania przyszłego orzeczenia. Tym samym nie sposób upatrywać źródła interesu prawnego skarżącej w art. 285 kc, mimo że treść uprawnień przyznanych skarżącej w ramach zabezpieczenia odpowiada w istocie treści służebności gruntowej. Nawet jednak gdyby przyjąć, jak tego oczekuje skarżąca, że w związku z udzielonym zabezpieczeniem skarżąca uzyskała status osoby uprawnionej do wykonywania służebności, a więc podmiotu dysponującego ograniczonym prawem rzeczowym do nieruchomości objętych zarządzeniem nr [...], to w żadnej mierze nie przesądza to o wpływie kwestionowanego orzeczenia na sytuację prawną skarżącej. Ograniczone prawo rzeczowe ma bowiem charakter bezwzględny i jest skuteczne wobec każdoczesnego właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości służebnej (zob. art. 222 w zw. z art. 251 kc). Skoro dla prawa wykonywania uprawnień wynikających ze służebności jako prawa na rzeczy nie ma znaczenia nawet osoba właściciela nieruchomości służebnej, to tym bardziej nie może mieć znaczenia okoliczność jej ewentualnego wydzierżawienia osobie trzeciej. Służebność jako prawo rzeczowe jest skuteczna tak samo wobec właściciela nieruchomości służebnej jak i wobec osoby posiadającej do niej tytuł obligacyjny.

W konsekwencji wynikający z zarządzenia nr [...] zamiar wydzierżawienia przedmiotowych nieruchomości w żaden sposób nie wpływa na sytuację prawną skarżącej ukształtowaną orzeczeniami zabezpieczającymi, a już z całą pewnością jej nie narusza. W załączniku do kwestionowanego zarządzenia organ zresztą ujawnił zarówno okoliczność toczącego się postępowania cywilnego o ustanowienie służebności czerpania wody jak i okoliczność i treść udzielonego skarżącej zabezpieczenia. Nie sposób więc przyjąć, że zamiar wydzierżawienia spornych nieruchomości stanowił przejaw nierespektowania przez gminę orzeczeń zabezpieczających. Każdy podmiot zainteresowany ofertą miał więc świadomość rzeczywistej sytuacji i ograniczeń wynikających z faktu aktualnego posiadania nieruchomości przez skarżącą i korzystania z niej w zakresie wynikającym z orzeczeń zabezpieczających. Jakkolwiek nie powiodła się próba uzyskania od Sądu Okręgowego w J. wykładni orzeczeń zabezpieczających, w szczególności w zakresie rozumienia pojęcia "współkorzystania" (akta sądowe, tom II, k. 334), to jednak nawet przy założeniu, że treścią tego zabezpieczenia jest zapewnienie skarżącej wyłączności korzystania z nieruchomości w zakresie poboru wód, nie sposób uznać, że kwestionowane zarządzenie w jakikolwiek sposób z tak rozumianym zabezpieczeniem koliduje. Sąd oczywiście ma świadomość, że oddanie nieruchomości w dzierżawę docelowo ma służyć prowadzeniu przez wyłonionego w przetargu dzierżawcę zadań w zakresie poboru, uzdatniania i hurtowej dostawy wody. Specyfika tych nieruchomości jako terenów ujęć wodnych w zasadzie wyklucza możliwość oddania ich do korzystania w innym celu. Nie oznacza to jednak, że zarządzenie nr [...] koliduje z uprawnieniem skarżącej wynikającym z udzielonego zabezpieczenia. Zabezpieczenie to jest bowiem skuteczne niezależnie od tego, czy posiadane przez skarżącą nieruchomości zostaną przez właściciela wydzierżawione na rzecz osoby trzeciej. Na marginesie należy zaznaczyć, że egzekucja wyroku windykacyjnego została zawieszona do czasu rozstrzygnięcia roszczenia skarżącej o ustanowienie służebności. Postanowieniem Sądu Rejonowego w K. z 20 II 2020 r. ([...]) udzielono skarżącej dalszego zabezpieczenia, poprzez zawieszenie postępowania egzekucyjnego (akta sądowe, tom I, k. 80). Także treść umowy dzierżawy jednoznacznie wskazuje, że może być ona wykonywana dopiero po wydaniu przedmiotowych nieruchomości przez gminę M. na rzecz dzierżawcy (akta sądowe, tom I, k. 55v, 57v, 115v).

Niezasadne jest też wywodzenie przez skarżącą swojej legitymacji procesowej z określonego art. 37 ust. 2 pkt 6 ugn prawa do nabycia nieruchomości w trybie bezprzetargowym. Sąd zwraca uwagę, że powołany przepis dotyczy wyłącznie procedury "zbycia" nieruchomości, nie zaś oddania jej w dzierżawę. Kwestia oddania nieruchomości w dzierżawę w trybie bezprzetargowym regulowana jest przepisami art. 37 ust. 4 – 5 ugn i jest oczywiste, że w sprawie nie zachodzi żaden przypadek tam określony.

Również pozostałe podnoszone przez skarżącą okoliczności nie wskazują na istnienie związku pomiędzy sytuacją prawną skarżącej a zarządzeniem nr [...].

Eksponowana przez skarżącą wieloletnia działalność w zakresie poboru i dostaw wody przy wykorzystaniu m.in. nieruchomości gminy M., fakt zawarcia umów z odbiorcami wody oraz utrzymywania na spornych nieruchomościach personelu i sprzętu to typowe okoliczności wskazujące na interes faktyczny (ekonomiczny). Niewątpliwie w interesie faktycznym skarżącej leży utrzymanie status quo, mimo że jest to niezgodne z wolą właściciela nieruchomości. Nie może to jednak przemawiać za uznaniem, że skarżąca posiada interes prawny w kwestionowaniu aktów normatywnych wyrażających wolę właściciela oddania przedmiotowych nieruchomości w dzierżawę.

Także okoliczność dysponowania przez skarżącą pozwoleniem wodnoprawnym oraz decyzją ustanawiającą sferę ochronną ujęć wody nie wskazują na istnienie po stronie skarżącej interesu prawnego w kwestionowaniu zarządzenia nr [...]. Żadna z tych decyzji nie rodzi praw do terenu i urządzeń wodnych, co dobitnie potwierdza choćby fakt dysponowania pozwoleniem wodnoprawnym zarówno przez skarżącą jak i przez gminę M. dla ujęcia głębinowego M.(1), w skład którego wchodzi 11 studni eksploatacyjnych (akta sądowe, tom I, k. 71; tom II, k. 386). Pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń (zob. art. 393 ust. 4 pr.w.). Posiadacz pozwolenia wodnoprawnego zainteresowany jego wykonywaniem musi zatem we własnym zakresie postarać się o uzyskanie tytułu prawnego do nieruchomości i urządzeń wodnych objętych pozwoleniem. Co do strefy ochronnej ujęć wody, to również nie można uznać, by w jakikolwiek sposób przesądzała ona o tytule prawnym skarżącej do nieruchomości. Strefę taką ustanawia się w celu zapewnienia odpowiedniej jakości wód ujmowanych do zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi oraz zaopatrzenia zakładów wymagających wody wysokiej jakości, a także ochrony zasobów wodnych. Ustanawiana jest ona z urzędu lub na wniosek właściciela ujęcia wody (zob. art. 133 ust. 1 i 2 pr.w.). Rację ma strona skarżąca wskazując, że z ustanowieniem takiej strefy wiążą się określone nakazy i zakazy dotyczące korzystania z nieruchomości objętych strefą. Nie może być to jednak interpretowane jako przyznanie skarżącej tytułu prawnego do posiadanych nieruchomości. Jest oczywiste, że nieruchomości objęte zarządzeniem nr [...] z uwagi na ich funkcję zawsze będą musiały być objęte strefą ochrony ujęć wody, niezależnie od tego, kto jest ich posiadaczem. Obowiązki związane z ustanowieniem strefy ochronnej ujęć wody ciążą zaś zasadniczo na właścicielu urządzeń wodnych (zob. art. 134 i art. 137 ust. 2 pr.w.).

Odnośnie zaś do problematyki ochrony infrastruktury krytycznej, to według art. 6 ust. 5 ustawy z 26 IV 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym (Dz.U. z 2020 r., poz. 1856) właściciele oraz posiadacze samoistni i zależni obiektów, instalacji lub urządzeń infrastruktury krytycznej mają obowiązek ich ochrony, w szczególności przez przygotowanie i wdrażanie, stosownie do przewidywanych zagrożeń, planów ochrony infrastruktury krytycznej oraz utrzymywanie własnych systemów rezerwowych zapewniających bezpieczeństwo i podtrzymujących funkcjonowanie tej infrastruktury, do czasu jej pełnego odtworzenia. Jak z tego wynika, obowiązek ochrony obiektów infrastruktury krytycznej ma szeroki zakres podmiotowy i obejmuje w takim samym stopniu posiadaczy jak i właścicieli tych obiektów (operatorzy infrastruktury krytycznej). Sam zatem fakt, że skarżąca w związku z korzystaniem z przedmiotowych nieruchomości ma w świetle powołanej regulacji status operatora infrastruktury krytycznej nie oznacza, że dysponuje ona prawem do tych nieruchomości, które mogłaby przeciwstawić uprawnieniom właściciela.

Konkludując, żadna z powołanych przez skarżącą okoliczności nie wskazuje na wystąpienie przesłanek kwalifikowanej legitymacji procesowej wymaganej na mocy art. 101 ust. 1 usg.

Mając powyższe na względzie Sąd orzekł na zasadzie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 ppsa.