Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 111/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 5049/21 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi (...) na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia (...) nr (...) w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

I

A.S-M. (dalej jako: "skarżąca") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] września 2021 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. W skardze, skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w którym wskazała, że posiada trzy inne apteki w stosunku do których również toczą się postępowania w tym samym przedmiocie, w związku z utratą rękojmi, a zatem istnieje niebezpieczeństwo wstrzymania działalności pozostałych aptek, a to byłoby równoznaczne z pozbawieniem skarżącej źródeł zarobkowania. Ponadto, skarżąca powołała się na szkodę majątkową w postaci utraty miesięcznego zysku w kwocie ok. 21.895,10 zł oraz utraty przychodu z usług marketingowych. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała także na konieczność ponoszenia stałych kosztów utrzymania apteki i na nieracjonalność oddania lokalu w najem do innej działalności. Skarżąca zwróciła także uwagę na koszty utylizacji produktów leczniczych, koniczność utrzymania stałego zatrudnienia pracowników apteki oraz utratę kontrahentów i klientów.

Postanowieniem z dnia 5 stycznia 2022 r. WSA w Warszawie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że już charakter sprawy przemawiał za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem jej wykonanie skutkuje wstrzymaniem działalności apteki. To z kolei oznaczało dla skarżącej faktyczną niemożność prowadzenia działalności gospodarczej, w konsekwencji zwolnienie zatrudnionych pracowników, utratę korzyści majątkowych związanych ze sprzedażą leków i w efekcie zachwianie płynności finansowej. Ponadto, wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje odpływ klientów do innych aptek, co może spowodować trudne do odwrócenia skutki. W ocenie Sądu, skarżąca w oparciu o wydaną decyzję ostateczną oraz załączone do wniosku dokumenty, uprawdopodobniła, że w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji, zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków.

II

Zażalenie na powyższe postanowienie WSA w Warszawie złożył Główny Inspektor Farmaceutyczny, zaskarżając je w całości, jako wydane z naruszeniem art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej jako: "p.p.s.a."), polegającym na wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, pomimo że wniosek strony skarżącej nie miał usprawiedliwionych podstaw. Wobec tego organ wniósł o uchylenie przez WSA w Warszawie postanowienia z dnia 5 stycznia 2022 r. na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. i ponowne rozpatrzenie sprawy oraz wydanie postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego. W przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku, organ wniósł o uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżonego postanowienia WSA w Warszawie z dnia 5 stycznia 2022 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie. W przypadku uznania, że zachodzą przesłanki określone w art. 188 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. organ wniósł o uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie postanowienia odmawiającego wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego.

Odpowiedź na zażalenie organu złożyła skarżąca, wnosząc o jego oddalenie w całości i utrzymanie postanowienia WSA w Warszawie z dnia 5 stycznia 2022 r.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej.

Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt tej sprawy, zgodzić się należy z oceną wniosku jakiej dokonał Sąd pierwszej instancji, w konsekwencji czego zasadnie postanowił o wstrzymaniu wykonania objętej skargą decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego.

Jak bowiem wynika z argumentacji wniosku oraz załączonych do niego dokumentów mających potwierdzić podnoszone w jego ramach twierdzenia, wykonanie decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej będzie mieć niebagatelne znaczenie dla skarżącej, jaj pracowników, kontrahentów oraz klientów.

Niewątpliwie wskazać należało za Sądem pierwszej instancji, że cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki wiązać się będzie z niemożnością prowadzenia działalności gospodarczej, w konsekwencji z utratą korzyści majątkowych związanych ze sprzedażą leków i w efekcie zachwianie płynności finansowej oraz utratę dotychczasowych klientów, ale i kontrahentów. Również nie bez znaczenia jest okoliczność wpływu decyzji na ewentualne rozwiązanie umów o pracę z osobami zatrudnionymi w aptece, jak i trudności lokalowe związane ze specyfiką wyposażenia budynku.

Skarżąca we wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, zawartym w skardze przedstawiła zatem wystarczające okoliczności przemawiające za zasadnością zastosowania tej instytucji. Wykonanie zaskarżonej decyzji w chwili obecnej mogłaby doprowadzić bowiem do wystąpienia nieodwracalnych, negatywnych skutków w zakresie gospodarczym i ekonomicznym.

Podsumowując, Naczelny Sąd Administracyjny za słuszną uznał ocenę wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jakiej dokonał Sąd pierwszej instancji.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w z w. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji