Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 4441/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-11-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

I SA/ Wr 4441/02 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 listopada 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Cisek-sprawozdawca Sędziowie: Sędzia NSA Józef Kremis Asesor WSA Maria Tkacz-Rutkowska Protokolantka Aleksandra Madej po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. i J. S. - wspólników PPH "A" s.c. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do czerwca 2002 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygnatura akt I SA/Wr 4441/02

UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...]Burmistrz Miasta B. G. określił Panom J. i J.S. - wspólnikom spółki cywilnej pod nazwą Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe A w W. wysokość zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za I półrocze 2002 r. od gruntu i budynków położonych w B. G. przy ul. T. opodatkowując te nieruchomość stawkami podatku od gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą.

W odwołaniu od tej decyzji podatnik podniósł, że dopiero przygotowuje obiekt do uruchomienia produkcji, wobec czego nie ma podstaw do opodatkowania go najwyższymi stawkami podatku od nieruchomości.

Po rozpatrzeniu tego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu podatkowego I instancji. Kolegium podtrzymało argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a ponadto ustosunkowując się co zarzutów przedstawionych w skardze (błędnie nazwanej przez pełnomocnika podatnika odwołaniem) podniosło, że o zasadności opodatkowania gruntów i budynków podatnika stawkami ustalonymi dla związanych z działalnością gospodarczą przesądza przepis art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, póz. 84) w brzmieniu przed nowelizacją obowiązującą od 1 stycznia 2003 r., który stanowi, że za grunty związane z działalnością gospodarczą uważa się grunty zabudowane i niezabudowane będące w posiadaniu przedsiębiorcy. Wyliczenie gruntów zawarte w punktach 1-4 tego przepisu jest przykładowe a nie wyczerpujące. Budynki posiadane przez przedsiębiorcę są związane z działalnością gospodarcza jako część składowa gruntu.

Ze znajdującego się w aktach sprawy zaświadczenia o wpisie do ewidencji gospodarczej nr ew. [...]z dnia [...], wynika że w chwili nabycia przedmiotowej nieruchomości podatnik był przedsiębiorcą. Wykonywanie robót adaptacyjnych w budynku nie uzasadnia odstąpienia od opodatkowania go

2

\

Sygnatura akt l SA/Wr 4441/02

podatkiem od nieruchomości jako związanego z działalnością gospodarczą. Według utrwalonej linii orzecznictwa NSA czasowe zaniechanie czy zaprzestanie działalności gospodarczej ( choćby w związku z prowadzeniem remontu ) nie uzasadnia stosowania niższej stawki niż przewidzianej dla budynku związanego z działalnością gospodarczą.

W zakresie gruntów posiadanych przez podatnika przedsiębiorcę obowiązuje domniemanie z art. 5 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Stosowanie do tego przepisu wszystkie posiadane przez # przedsiębiorcę grunty (za wyjątkiem związanych z budynkami mieszkalnymi) podlegają opodatkowaniu stawką jak za działalność gospodarczą.

Z tych względów Kolegium wniosło o utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Powyższa skarga została wniesiona w dniu [...] do Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu. Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powyższy zapis ustawowy uzasadnia rozpoznanie niniejszej skargi przez tutejszy Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Przechodząc do oceny zasadności skargi, Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Na wstępnie należy zauważyć, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

3

Sygnatura akt l SA/Wr 4441/02

Rozpatrując przedmiotową skargę Sąd zważył, iż przedmiotem sprawy jest zasadność obciążenia skarżących według stawki dla budynków i gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą zamiast, jak tego żąda podatnik według stawki dla "pozostałych".

Kwestię opodatkowania podatkiem od nieruchomości w aspekcie podmiotowym reguluje przepis art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z tym przepisem obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na osobach fizycznych, osobach prawnych oraz jednostkach organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, które:

1) są właścicielami lub samoistnymi posiadaczami nieruchomości albo obiektów budowlanych nie złączonych trwale z gruntem,

2) są użytkownikami wieczystymi nieruchomości lub ich części,

3) są posiadaczami nieruchomości albo obiektów budowlanych nie złączonych trwale z gruntem, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem lub innego tytułu prawnego, a także umowy zawartej z Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa albo z ustanowionego zarządu,

4) posiadają bez tytułu prawnego nieruchomości lub ich części albo obiekty budowlane nie złączone trwale z gruntem, stanowiące własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, z wyjątkiem nieruchomości wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa lub będących w zarządzie Lasów Państwowych.

Z kolei w przepisie art. 3 ust. 1 powoływanej ustawy uregulowano kwestię opodatkowania podatkiem nieruchomości z punktu widzenia przedmiotowego. Przepis ten stanowi opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają:

1) budynki lub ich części,

2) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza lub leśna,

3) grunty nie objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym,

4) grunty objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym, związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza lub leśna oraz nie sklasyfikowane grunty -jako użytki rolne położone na terenie miast, a

4

Sygnatura akt I SA/Wr 4441/02

także grunty wyłączone ostatecznymi decyzjami administracyjnymi na cele inne niż

rolnicze lub leśne, z wyjątkiem gruntów, na których przez okres do 2 lat od

dnia wydania ostatecznej decyzji administracyjnej wyłączającej te grunty na cele

nierolnicze prowadzona jest działalność rolnicza,

5) grunty pod jeziorami, grunty zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni

wodnych.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 cytowanej ustawy podstawę opodatkowania stanowi:

1) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa,

1) dla budowli - ich wartość ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego,

2) dla gruntów - powierzchnia tych gruntów.

W przepisie art. 5 ust. 3 zawarto określenie gruntów związanych z działalnością, uznając za nie grunty zabudowane i nie zabudowane, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, a w szczególności:

1) grunty pod budynkami produkcyjnymi, magazynowymi, administracyjnymi, socjalnymi i hotelowymi,

2) grunty pod budowlami i urządzeniami,

3) grunty zajęte na drogi wewnętrzne i place manewrowe, place składowe, zieleńce oraz tereny, na których są lub mają być realizowane zadania inwestycyjne,

4) grunty wyłączone na cele nierolnicze lub nieleśne:

a) na skutek prowadzonej działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza

lub leśna albo na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej,

b) do czasu przywrócenia tym gruntom charakteru rolniczego lub leśnego.

Organy podatkowe rozstrzygając o kwestii opodatkowania podatkiem od

nieruchomości winny więc przede wszystkim ustalić kto jest podmiotem tego podatku i jaki jest przedmiot owego podatku a następnie, biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, przyporządkować odpowiednią stawkę podatku.

W orzecznictwie sądowym przyjętą szeroko interpretację nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą posługując się kryterium podmiotowym i

5

Sygnatura akt I SA/Wr 4441/02

przyjmując, że wszelkie grunty zabudowane i nie zabudowane, będące w posiadaniu przedsiębiorcy. Przy takim ujęciu obojętne jest, czy dana nieruchomość jest wykorzystywana dla działalności gospodarczej, czy też nie albowiem wystarczy, że znalazła się w posiadaniu przedsiębiorcy. Na takim stanowisku stanęło również orzecznictwo sądowe. W uchwale NSA z 2 kwietnia 2001 r. wskazano, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 1997 r. grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy, podlegające podatkowi od nieruchomości, są z mocy prawa związane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu stawkami podatkowymi określonymi w art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (sygn. akt FPK 3/00, ONSA 2001/4/150). W innym orzeczeniu podkreślono, że przez budynki i grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 3 i 5 ustawy z 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych) rozumieć należy takie nieruchomości, które przeznaczone są bezpośrednio na wspomniany cel lub spełniające funkcje usługowe (np. plac manewrowy) albo dodatkowe wobec tej działalności (por. wyr. NSA z 9 listopada 1998 r., I SA/Gd 95/97). Z kolei w wyroku NSA z 22 sierpnia 1997 r. wskazano, że sam fakt, że posiadany przez bank budynek wymaga kapitalnego remontu i w związku z tym nie jest okresowo użytkowany - nie ma wpływu na wymiar podatku od nieruchomości określony przepisami ustawy z dn. 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (por. wyrok NSA z 22 sierpnia 1997 r. III SA 1552/96, Glosa 1998/10/31; por. również uchwałę NSA z 28 grudnia 1995 r. IV SA 21/95, ONSA 1996/1/9),

Odnosząc powyższe rozważania do rozpatrywanej sprawy Sąd podziela stanowisko, że wykonywanie robót adaptacyjnych w budynku należącym do przedsiębiorcy uzasadnia opodatkowanie takiej nieruchomości według podwyższonych stawek, właściwych dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą.

Skoro więc nie doszło do uchybienia przepisom prawa materialnego i procesowego Sąd, na mocy przepisu art. 151 ustawy - Przepisy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

6