Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2138/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 169 ust. 1 pkt 1, pkt 11 i 2, ust. 2, ust. 6, art. 170
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej
article: art. 28
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 20, art. 22
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Dariusz Zalewski (spr.) Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2014 r. sprawy ze skargi "I." Sp. j. z siedzibą w C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "[...]"[...] oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. W dniu [...] czerwca 2011 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek "[...]" J. K. Spółka Jawna z siedzibą w L. – dalej "Wnioskodawca" o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy słowny "MIŚ" o numerze [...]. Znak ten został zarejestrowany na rzecz spółki jawnej "[...]" M. Z., S. Z. z siedzibą

w C. – dalej: "Skarżąca" i przeznaczony do oznaczania następujących towarów w klasie 30: lody, lody spożywcze, lody spożywcze w proszku, sorbety jako lody, torty lodowe, rolady lodowe, jogurt mrożony, ciasta mrożone, ciasta i wyroby cukiernicze, słodycze, cukierki, środki wiążące do lodów spożywczych.

Jako podstawę prawną swojego żądania Wnioskodawca wskazał art. 169 ust. 1 pkt 1 oraz art. 172 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117 z późn. zm.) – dalej: "p.w.p.". Stwierdził, że uprawniony z prawa do spornego znaku nie używa tego znaku w sposób rzeczywisty dla towarów objętych rejestracją. Wnioskodawca wniósł o ustalenie daty wygaśnięcia przedmiotowego prawa ochronnego nie późniejszej niż na dzień [...] grudnia 2010 r., chyba że data późniejsza wyniknie z udokumentowania używania znaku. Podniósł, że w 2011 roku wprowadził do produkcji i sprzedaży lizaki lodowe w kształcie misia-zabawki. Lizak w tej postaci został zarejestrowany w Urzędzie Harmonizacji Rynku Wewnętrznego (OHIM) jako wzór wspólnotowy o numerze [...] z pierwszeństwem od dnia [...] grudnia 2010 r. Wnioskodawca podniósł, że zamierza zgłosić znak towarowy zawierający słowo "MIŚ" przeznaczony do oznaczania lizaka lodowego.

W trakcie przygotowania wyrobu do wprowadzenia na rynek okazało się, że przeszkodą w stosowaniu nazwy "MIŚ" dla lodów oraz zgłoszenia znaku towarowego "MIŚ" mogą być należące do uprawnionego znaki "WESOŁY MIŚ" o numerze [...] oraz "MIŚ" o numerze [...]. Interes prawny Wnioskodawca wywiódł z treści art. 20 i art. 22 Konstytucji RP ustanawiających wolność działalności gospodarczej. Zdaniem Wnioskodawcy sporne prawo ogranicza jego wolność gospodarczą, Wnioskodawca uruchomił bowiem produkcję lodów o nazwie "MIŚ" oraz o wyglądzie misia. Tymczasem utrzymywanie ochrony spornego znaku stwarza, zdaniem Wnioskodawcy, zagrożenie, że uprawniony będzie mógł zabronić Wnioskodawcy produkowania tak nazwanych lodów. W związku z powyższym wnioskodawca uznał, że posiada interes prawny, aby usunąć ograniczenia wynikające z rejestracji spornego znaku, zarówno w celu umożliwienia funkcjonowania na rynku zgodnie z zasadą wolności gospodarczej jak i uzyskania ochrony własnego znaku.

2. W piśmie z dnia [...] listopada 2011 r. uprawniony ze spornego prawa – Skarżąca wniosła o oddalenie wniosku i umorzenie postępowania. Stwierdziła, że Wnioskodawca nie wykazał w prawidłowy sposób swojego interesu prawnego. Skarżąca powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2007 r. (sygn. akt II GSK 114/07), w którym stwierdzono, że art. 20 Konstytucji RP nie stanowi podstawy do wykazania się interesem prawnym w złożeniu wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy.

3. W piśmie z dnia [...] stycznia 2012 r. Wnioskodawca powołał się na artykuł A. K. pt. "Prawo własności przemysłowej w orzecznictwie administracyjnym", w którym autor stwierdził, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2007 r. stanowi odosobniony pogląd, który nie jest prawidłowy. Wnioskodawca podniósł, że dodatkowym uzasadnieniem jego interesu prawnego jest zgłoszenie znaku towarowego "MIŚ" o numerze [...].

4. Urząd Patentowy RP postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. zobowiązał strony w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia postanowienia, do przedłożenia wszystkich twierdzeń oraz dodatkowych dowodów na ich poparcie, pod rygorem utraty prawa powoływania ich w toku dalszego postępowania.

5. Kolegium Urzędu Patentowego decyzją z dnia [...] września 2012 r. stwierdziło wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy "MIŚ" o numerze [...]

z dniem [...] marca 2010 r. oraz przyznało na rzecz Wnioskodawcy od Skarżącej kwotę w wysokości [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazano, że celem instytucji stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego jest eliminowanie praw ochronnych udzielonych na te oznaczenia, które nie są faktycznie używane w obrocie gospodarczym. Udzielenie prawa ochronnego wiąże się bowiem z ustawowym obowiązkiem używania znaku towarowego dla towarów, do oznaczania których dany znak został przeznaczony. Nieużywanie znaku towarowego może zatem doprowadzić do stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego. Wnioskodawca wystąpił z żądaniem stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "MIŚ" w dniu [...] czerwca 2011 r., a więc pod rządami ustawy Prawo własności przemysłowej, która weszła w życie w dniu 22 sierpnia 2001 r., zatem zastosowanie w rozpatrywanej sprawie mają przepisy tej ustawy, a zwłaszcza art. 169 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 169 ust. 2 p.w.p. W myśl art. 169 ust. 2 w/w ustawy prawo ochronne na znak towarowy może zostać uznane za wygasłe na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny. Pojęcie interesu prawnego nie zostało zdefiniowane w ustawie Prawo własności przemysłowej. Przyjmuje się jednak, że jest ono tożsame z interesem prawnym o którym mowa w art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego z 1960r. (Dz.U. z 2000r. nr 98. poz. 1071 z póżn. zm.) – dalej: "k.p.a.". Istotą interesu prawnego jest związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegający na tym, że akt stosowania normy, czyli decyzja administracyjna, może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes prawny powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniały zastosowanie normy prawa materialnego. W rozpatrywanej sprawie Wnioskodawca jako źródło interesu prawnego wskazał art. 20 i art. 22 Konstytucji RP ustanawiające wolność działalności gospodarczej. Kolegium Orzekające po przeanalizowaniu materiałów przedłożonych przez strony postępowania stwierdziło, że Wnioskodawca ma interes prawny oparty na w/w przepisach w stwierdzeniu wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Wnioskodawca prowadzi bowiem faktyczną działalność gospodarczą w zakresie produkcji lodów oznaczanych znakiem "MIŚ KORAL". Potwierdzeniem powyższego jest przedłożona przez wnioskodawcę faktura sprzedaży VAT z dnia [...] maja 2011 r. dotycząca sprzedaży lodów "MIŚ KORAL" o wartości netto [...].

Wnioskodawca jako podstawę prawną swojego wniosku wskazał m.in. art. 169 ust. 1 pkt 1 oraz art. 172 p.w.p. Zgodnie z art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. prawo ochronne na znak towarowy wygasa w sytuacji nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych rejestracją w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania. W myśl tego przepisu termin, w którym rozpoczyna się ten pięcioletni okres, zaczyna biec po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego. Art. 170 ust. 1 p.w.p. stanowi, że należy oddalić wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego, jeżeli przed złożeniem tego wniosku rozpoczęło się lub zostało wznowione rzeczywiste używanie znaku. Sporny znak został zgłoszony w dniu [...] stycznia 2002 r., zaś decyzja o udzieleniu prawa ochronnego została wydana w dniu [...] marca 2005 r. Wobec powyższego w celu przeanalizowania zebranego materiału dowodowego Kolegium Orzekające wzięło pod uwagę okres od [...] marca 2005 r. do [...] marca 2010 r.

Kolegium Orzekające uznało, że sporny znak "MIŚ" o numerze [...] nie był używany w analizowanym okresie na rynku. Uprawniony nie przedstawił bowiem dowodów potwierdzających jego rzeczywiste i poważne używanie w analizowanym okresie. Przedstawił na tą okoliczność jedynie etykiety lodów "MIŚ ice-mastry". Kolegium Orzekające stwierdziło, że w analizowanym okresie sporny znak towarowy nie był używany w Polsce w sposób niedwuznaczny, rzeczywisty i poważny. W ocenie Kolegium przedstawione przez uprawnionego dokumenty nie dowodzą używania znaku w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. O używaniu znaku nie świadczy samo wykonanie etykiet towarów. Może ono jedynie świadczyć o podjęciu czynności przygotowawczych mających na celu realizację zamiaru używania znaku. Zamiar używania znaku nie jest jednak używaniem rzeczywistym. Same czynności przygotowawcze nie są dostateczne do zachowania prawa ochronnego. Rzeczywiste używanie znaku polega na autentycznym kontakcie odbiorcy ze znakiem w akcie sprzedaży towaru. Wymaga ono podejmowania powtarzających się czynności w określonym zakresie oraz celu i wiąże się z rozpoznawaniem znaku przez konsumentów. W niniejszej sprawie uprawniony nie wyszedł poza plany używania znaku. Nie doszło zatem do pełnej i właściwej realizacji funkcji oznaczenia pochodzenia towaru przez znak. Czynności wykonane przez uprawnionego nie miały na celu zachowania bądź stworzenia udziału w rynku danych towarów, a zatem nie miały charakteru rzeczywistego używania znaku towarowego.

6. Pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. Skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję zarzucając jej rażące i istotne naruszenie:

1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art.7, art.75, art.77, art.78 §1, art.80, i art. 107 k.p.a. - poprzez błędną ocenę stanu faktycznego oraz zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także pozostawienie bez rozpoznania istotnych argumentów Skarżącej zawartych w piśmie z dnia [...] sierpnia 2012r..

2) prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 169 ust.1 pkt 1, art. 169 ust.2 i art. 169 ust.6 i art. 171 p.w.p. oraz art.28 k.p.a. - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie,

3) art.2, art.7 i art.32 Konstytucji RP przez nierówne traktowanie uczestników sporu.

Skarżąca wskazała, że stosując zasadę równości oraz mając na uwadze oczywiste fakty zaistniałe w sprawie o wygaśnięcie znaku towarowego "MIŚ" ([...]) bezsporne jest, że uczestnik nie wykazał interesu prawnego wymaganego przez art. 169 ust.2 p.w.p. do wszczęcia postępowania (art. 169 ust.6 p.w.p.) w sprawie o wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy "MIŚ" [...] ([...]) na podstawie art. 169 ust.1 pkt.4 p.w.p.). W efekcie naruszenia zasad postępowania i przepisów prawa materialnego Urząd Patentowy bezzasadnie wszczął postępowanie wbrew zapisowi art. 169 ust.6 p.w.p., bez wcześniejszego wyjaśnienia interesu prawnego uczestnika (art.169 ust.2 p.w.p.).

7. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasową argumentację.

8. Pismem z dnia [...] marca 2014 r. Wnioskodawca wniósł o oddalenie skargi w całości. W uzasadnieniu pisma stwierdził, że zarzuty Skarżącej nie zasługują na uwzględnienie ponieważ Urząd nie popełnił zarzucanych mu naruszeń prawa procesowego ani materialnego. Stwierdził, że Skarżąca nie podważyła prawidłowych ustaleń Urzędu Patentowego, że uczestnik postępowania posiada interes prawny do domagania się stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego [...] na znak towarowy "MIŚ", nie wykazała również używania tego znaku towarowego w sposób poważny i rzeczywisty dla jakiegokolwiek towaru objętego ochroną znaku.

9. Pismem z dnia [...] marca 2014 r. Skarżąca w związku z odpowiedzią Urzędu Patentowego RP na skargę z dnia [...] czerwca 2013 r. stwierdziła, że jej skarga zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca stanęła na stanowisku, że uczestnik nie posiada interesu prawnego wymaganego przepisem art. 169 ust. 2 p.w.p. i w związku z art. 169 ust.6 p.w.p. nie ma podstaw do wszczęcia postępowania o wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy "MIŚ" [...] w trybie art. 169 ust.1 pkt 1 p.w.p.

10. Na rozprawie w dniu [...] marca 2014 r. Skarżąca złożyła pismo procesowe z dnia [...] marca 2014 r., w którym podtrzymała dotychczasową argumentację. Uczestnik postępowania na rozprawie złożył załącznik do protokołu rozprawy wskazując, że nigdy nie twierdził, że znak słowny [...] przeszkadza w produkowaniu lodów o określonym kształcie, natomiast źródłem interesu prawnego jest nazwa produktu oraz znak towarowy słowno – graficzny "MIŚ" wg zgłoszenia [...], o którego ochronę ubiega się uczestnik. W tym zakresie Urząd Patentowy oceniał przesłanki interesu prawnego.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

3. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga nie jest zasadna.

4. Na wstępie trzeba przypomnieć, iż w tej sprawie Kolegium Urzędu Patentowego decyzją z dnia [...] września 2012 r. stwierdziło wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy "MIŚ" o numerze [...] z dniem [...] marca 2010 r. W uzasadnieniu wskazano, że celem instytucji stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego jest eliminowanie praw ochronnych udzielonych na te oznaczenia, które nie są faktycznie używane w obrocie gospodarczym. Udzielenie prawa ochronnego wiąże się bowiem z ustawowym obowiązkiem używania znaku towarowego dla towarów, do oznaczania których dany znak został przeznaczony. Podstawą decyzji przepisy art. 169 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 169 ust. 2 p.w.p.

5. W ocenie Sądu zarzuty podniesione w skardze są bezzasadne. Skarżąca zarzuciła, że Urząd Patentowy RP bezpodstawnie stwierdził, iż Wnioskodawca, czyli "[...]" J. K. Spółka Jawna z siedzibą w L., ma interes prawny w stwierdzeniu wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Zdaniem Sądu zarzut Skarżącej jest nieuzasadniony, ponieważ zaskarżona decyzja zawiera prawidłową analizę kwestii interesu prawnego Wnioskodawcy w niniejszej sprawie i taki interes prawny nie wątpliwie Wnioskodawca wykazał, wypełniając przesłankę z art. 169 ust. 2 p.w.p., jako niezbędną do stwierdzenia wygaśnięcia prawa przez Urząd Patentowy.

Źródłem interesu prawnego do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego mogą być nawet najbardziej ogólne normy prawne, a więc także te przepisy prawa materialnego, z których wynika prawo do swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej. Jeżeli należna przedsiębiorcy swoboda działalności gospodarczej jest zagrożona przez cudze prawo do znaku towarowego, to przedsiębiorca ten ma interes prawny do wystąpienia z wnioskiem o wyeliminowanie z obrotu tego prawa wyłącznego. Ograniczenie swobody działalności gospodarczej innych podmiotów przez prawidłowo udzielone i prawidłowo funkcjonujące prawo wyłączne stanowi istotę tego prawa i sam fakt istnienia ograniczenia swobody nie uzasadnia interesu prawnego do zakwestionowania cudzego znaku towarowego.

Dla wykazania interesu prawnego opartego na bardzo ogólnej normie prawnej, należy wskazać okoliczności, z których wynika, że sfery prawne uprawnionego (jego prawo do znaku towarowego) i wnioskodawcy (jego prawo do swobody działalności gospodarczej) zazębiają się w szczególny sposób, który uzasadnia wystąpienie z wnioskiem o ochronę prawną polegającą na eliminacji znaku (por. NSA z 21 listopada 2012 r., II GSK 1551/11).

Celem Instytucji stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego jest eliminowanie praw ochronnych udzielonych na te oznaczenia, które nie są faktycznie używane w obrocie gospodarczym. Udzielenie prawa ochronnego wiąże się bowiem z ustawowym obowiązkiem używania znaku towarowego dla towarów, do oznaczania których dany znak został przeznaczony. Nieużywanie znaku towarowego może zatem doprowadzić do stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego.

6. Wnioskodawca wystąpił z żądaniem stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "MIŚ" w dniu [...] czerwca 2011 r. W myśl art. 169 ust. 2 p.w.p. ustawy prawo ochronne na znak towarowy może zostać uznane za wygasłe na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny. Pojęcie interesu prawnego nie zostało zdefiniowane w ustawie Prawo własności przemysłowej.

Przyjmuje się jednak, że jest ono tożsame z interesem prawnym o którym mowa w art. 28 k.p.a. Istotą interesu prawnego jest związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegający na tym, że akt stosowania normy, czyli decyzja administracyjna, może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes prawny powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniały zastosowanie normy prawa materialnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA 4000/01 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2002 r.; sygn. akt II SA 3993/01).

Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli stan w którym dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, ale nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę skutecznego żądania określonych czynności danego organu.

W orzecznictwie oraz doktrynie przyjmuje się, że źródłem interesu prawnego w sprawach z zakresu własności przemysłowej mogą być nawet najbardziej ogólne normy prawa kreujące prawo do prowadzenia działalności gospodarczej, w tym art. 20 i art. 22 Konstytucji RP (zob. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2002 r., sygn. akt III RN 218/2001 OSNP 2004/2 poz. 23; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2003 r., II SA 81/2002, nie publ.). Jednak wspomniane normy prawne, gwarantujące swobodne prowadzenie działalności gospodarczej, mogą być źródłem interesu prawnego tylko wtedy, gdy cudzy znak towarowy przeszkadza wnioskodawcy w prowadzeniu działalności gospodarczej.

Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku 16 kwietnia 2009 r., II GSK 709/08: " Dla wykazania interesu prawnego, o jakim mowa w art. 169 ust. 2 p.w.p., w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy z powodu jego nieużywania (art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p.) wystarczy zatem wskazanie przez wnioskodawcę na własne prawo ochronne na znak towarowy dla takiej samej grupy towarów, co znak towarowy, o stwierdzenie wygaśnięcia, którego wnioskodawca występuje oraz wskazanie na takie wspólne elementy w oznaczeniu występujące w obu znakach towarowych, które czynią przekonanie wnioskodawcy o ich kolizyjności obiektywnie usprawiedliwionym, tj. świadczą o tym, że przekonanie to nie jest oczywiście bezzasadne".

Do podobnych konkluzji doszedł NSA w orzeczeniu z 21 listopada 2012 r., II GSK 1646/11: "Interes prawny musi być bezpośredni, konkretny i realny. Gdy źródłem interesu prawnego jest tak ogólna norma prawna, jak norma kreująca swobodę działalności gospodarczej, wnioskodawca musi wykazać szczególne okoliczności faktyczne, które sprawiają, że to właśnie jemu cudze prawo wyłączne "przeszkadza" w realizowaniu tej swobody w sposób, który uzasadnia przyznanie mu prawa do żądania ochrony prawnej".

7. Oceniając istnienie interesu prawnego po stronie wnioskodawcy organ zasadnie wziął pod uwagę tezę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2007 r. (sygn. akt VI SA/Wa 989/07). Zdaniem Sądu tylko faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie określonych towarów lub usług uzasadnia powoływanie się na przepisy dotyczące swobody prowadzenia działalności gospodarczej jako na źródło interesu prawnego dla wszczęcia postępowania spornego. O faktycznej działalności Wnioskodawcy nie świadczy samo wpisanie określonych towarów lub usług do katalogu rodzajów działalności w ewidencji działalności gospodarczej, ponieważ do czasu faktycznego podjęcia określonych działań gospodarczych w danym kierunku wpis taki będzie określał jedynie możliwą działalność ewentualną. W orzecznictwie sądowym ugruntowane jest stanowisko, że interes prawny należy wiązać z normą prawa materialnego, a nadto musi on mieć określone cechy.

Powyższe stanowisko można uznać za utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych albowiem znajduje w znacznym zakresie oparcie w ocenach prawnych zawartych w skazanych powyżej wyrokach. Przytoczone wyżej poglądy sądów administracyjnych w pełni podziela WSA w Warszawie w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, a akceptacja tych poglądów oznacza równocześnie, że skarga i poglądy w niej sformułowane nie zasługują na uwzględnienie.

Przeciwne poglądu co do charakteru interesu prawnego są w orzecznictwie jednostkowe, tak jak przywołany przez Skarżącą wyrok w sprawie WSA z 20 marca 2007 r., VI SA/Wa 1998/06, powołując się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2001 r., I SA 2326/00, wskazujący, iż źródłem interesu prawnego jest konkretny przepis prawa materialnego, który przewiduje, iż w określonej sprawie indywidualnej organ administracji publicznej ma zdolność do władczego określenia w odniesieniu do konkretnego podmiotu uprawnień lub obowiązków w drodze decyzji administracyjnej. Wspomniany wyrok WSA został jednak uchylony orzeczeniem NSA 25 stycznia 2008 r., II GSK 309/07, w którym to sąd uznał przeciwnie, że dla wykazania interesu prawnego, o jakim mowa w art. 169 ust 2 p.w.p., w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy z powodu jego nieużywania (art. 169 ust 1 pkt 11 p.w.p.) wystarczy wskazanie przez wnioskodawcę na własne prawo ochronne na znak towarowy dla takiej samej grupy towarów, co znak towarowy o stwierdzenie wygaśnięcia którego wnioskodawca występuje oraz wskazanie na takie wspólne elementy w oznaczeniu występujące w obu znakach towarowych, które czynią przekonanie wnioskodawcy o ich kolizyjności obiektywnie usprawiedliwionym, tj. świadczą o tym, że przekonanie to nie jest oczywiście bezzasadne.

8. W rozpatrywanej sprawie Wnioskodawca jako źródło interesu prawnego wskazał art. 20 i art. 22 Konstytucji RP ustanawiające wolność działalności gospodarczej. Kolegium Orzekające po przeanalizowaniu materiałów przedłożonych przez strony postępowania zasadnie stwierdziło, że wnioskodawca ma interes prawny oparty na ww. przepisach w stwierdzeniu wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Wnioskodawca prowadzi bowiem faktyczną działalność gospodarczą w zakresie produkcji lodów oznaczanych znakiem "MIŚ". Potwierdzeniem powyższego jest przedłożona przez Wnioskodawcę faktura sprzedaży VAT z dnia [...] maja 2011 r. dotycząca sprzedaży lodów "MIŚ KORAL" o wartości netto [...] złotych (karta 143 akt sprawy).

9. Zgodnie z art. 169 ust. 6 p.w.p. w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie o wygaśnięcie prawa ochronnego, obowiązek wykazania używania znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego. Tego obowiązku Skarżąca nie dopełniła. Nie wykazała w postępowaniu przed organem żadnych dowodów potwierdzających używanie znaku.

Sąd stoi więc na stanowisku, że materiały przedstawione przez Skarżącą nie potwierdzają rzeczywistego używania spornego znaku. Zaskarżona decyzja zawiera prawidłową analizę tych dowodów, na podstawie której Kolegium Orzekające uznało, że nie potwierdzają one wprowadzania do obrotu towarów oznaczanych znakiem "MIŚ".

Skarżąca załączyła do skargi dwie faktury sprzedaży lodów "WESOŁY MIŚ" z dnia [...] maja 2011 r. oraz [...] maja 2011 r. Dokumenty te nie znajdowały się w aktach niniejszej sprawy w dniu wydania zaskarżonej decyzji, wobec czego nie mogły mieć wpływu na jej rozstrzygnięcie. Ponadto podkreślić trzeba, że z kopii trzech pism Wnioskodawcy i Skarżącej z dnia [...] marca 2011 r., [...] kwietnia 2011 r. oraz [...] maja 2011 r. (karty 8-10 akt [...]) wynika, że Skarżąca przed datą złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak przez Wnioskodawcę, czyli przed dniem [...] czerwca 2011 r., wiedziała, że podmiot ten zamierza złożyć przedmiotowy wniosek. Zgodnie zaś z art. 170 p.w.p. nie uwzględnia się rozpoczęcia lub wznowienia używania znaku towarowego, po upływie nieprzerwanego pięcioletniego okresu jego nieużywania i w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego, jeżeli przygotowania do rozpoczęcia lub wznowienia używania mają miejsce tuż po tym, jak uprawniony dowiedział się, że taki wniosek może być złożony.

10. Sąd mając powyższe na względzie uznał, że zarzuty sformułowane w skardze są nieuzasadnione. Zaskarżona decyzja zawiera szczegółowe uzasadnienie prawne i faktyczne, a urząd wyczerpujący uzasadnił w niej sposób swoje stanowisko w sprawie.

11. Wobec powyższego skargę należało oddalić jako bezzasadną na mocy art. 151 p.p.s.a.