Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 466/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 247, art. 184 w zw. z art. 197
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 kwietnia 2010 r., sygn. akt IV SAB/Gl 15/10 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi L. B. na bezczynność Wojewody Ś. w przedmiocie udostępnienia informacji związanej z dokumentacją medyczną postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2010 r., sygn.. akt IV SAB/GL 15/10 odmówił L. B. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na bezczynność Wojewody Ś. w przedmiocie udostępnienia informacji związanej z dokumentacją medyczną .

Sąd uznał, że zaistniała przesłanka określona w art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którą prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Z taką właśnie sytuacją – zdaniem Sądu – mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem skarżący nie wyczerpał drogi zaskarżenia, o czym stanowi art. 52 § 1 i art. 54 § 1 wskazanej ustawy.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, z przepisów ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) wynika, że rozstrzygnięcia w zakresie objętym przedmiotową ustawą podejmuje Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, zatem to ten organ jest uprawniony do podjęcia stosownego rozstrzygnięcia w sprawie. Dlatego też wniesienie skargi na bezczynność Wojewody Ś. nie znajduje umocowania w przepisach prawa, skoro w przedmiotowej sprawie organem właściwym jest Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych.

Na to postanowienie skarżący złożył zażalenie, w którym odniósł się do kwestii podniesionych w skardze.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

zaskarżone postanowienie, pomimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 243 § 1 pkt 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednakże, zgodnie z art. 247 tej ustawy prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2004, str. 321, wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2003 r. sygn. akt 745/02, niepubl.).

Wskazać należy, że w niniejszej sprawie przedmiotem skargi nie jest działalność Wojewody Ś., lecz Kierownika Wojewódzkiej Poradni Zdrowia Psychicznego. W istocie jest to zatem skarga, o której mowa w dziale VIII, art. 227 K.p.a. Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII K.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 1999 r., sygn. akt III SAB 7/99 oraz postanowienie z dnia 23 lipca 2001 r., sygn. akt IISAB 213/00).

W takiej sytuacji należy uznać, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawidłowo postanowił odmówić L. B. przyznania prawa pomocy, powołując się na art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże odmowa ta powinna być uzasadniona nie w ten sposób, że skarżący nie wyczerpał drogi zaskarżenia (jak podał Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu), lecz tym, że rozpoznawana sprawa nie podlega kognicji sądu administracyjnego.

W tej sytuacji, należy uznać, iż skarga L. B. nie mieści się w zakresie orzekania sądu administracyjnego. Tym samym, prawidłowo Sąd pierwszej instancji odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny pragnie w tym miejscu zaznaczyć, że przedmiotem jego oceny była tylko i wyłącznie prawidłowość zaskarżonego postanowienia, w związku z czym inne kwestie podniesione w zażaleniu, nie mogły być przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.