Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 72/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 59, ust. 1, art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Dnia 16 maja 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2013 roku przy udziale --- sprawy ze skargi H. G. i K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji - oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...], [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpatrzeniu odwołań A. i M. F., H. i K. G., na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., w dalszej części uzasadnienia jako: k.p.a.), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy T. z dnia [...] ustalającą na wniosek D. W., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie hali upraw pieczarek z częścią administracyjno-socjalną wraz z konieczną infrastrukturą techniczną na działkach nr ewid. 60/14 i 60/16 gm. T.

W decyzji z dnia [...] Wójt Gminy T. wskazał, po analizie dokonanej zgodnie z art. 53 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia jako: ustawa) i § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588 ze zm. – w dalszej części jako: rozporządzenie), iż planowana inwestycja spełnia łącznie wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy. Nadto Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad umorzył postępowanie, gdyż teren inwestycji nie przylega do pasa drogowego drogi ekspresowej S8 ale do nieruchomości pozyskanej pod przełożenie w nowy ślad drogi powiatowej Nr 4332E i budowę węzła T. P. na drodze ekspresowej S8. Postanowieniem z dnia [...] zarząd Dróg Powiatowych w T. uzgodnił pozytywnie projekt decyzji. Zgodnie z opinią Urzędu Marszałkowskiego w Ł. z dnia 2 lipca 2012r. w aktualizacji planu zagospodarowania przestrzennego województwa [...] z dnia 21 września 2010r. (Dziennik Urzędowy Woj. [...] nr 367, poz. 3485 z dnia 17 grudnia 2010r.) działki objęte wnioskiem znajdują się na osi przebiegu południowej drogi ekspresowej S74 relacji Ł. – T. – K. Koncepcja przebiegu tej drogi została wstępnie opracowana przez Biuro Planowania Przestrzennego Województwa [...] w Ł. w studium trasowania drogi ekspresowej S74 w 2003r.. Ostateczny przebieg trasy zostanie ustalony przez właściwego zarządcę drogi – Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Według informacji uzyskanej od GDDKiA podjęcie prac projektowych może nastąpić, gdy postulowana droga S74 będzie miała umocowanie prawne tzn. będzie wprowadzona do rozporządzenia RM w sprawie sieci autostrad i dróg ekspresowych oraz gdy będą zagwarantowane środki finansowe na jej realizację. Mając powyższe na względzie organ I instancji stwierdził, iż nie ma pewności, że projektowana zabudowa jest sprzeczna z przepisami odrębnymi, skoro nie można stwierdzić, że zamierzenie koliduje z przebiegiem projektowanej drogi. W istocie zaś, zgodnie z art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi.

W odwołaniu od powyższej decyzji A. i M. F. zwrócili uwagę, iż teren inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania a sąsiadujące nieruchomości to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, nie jest zatem zasadne ustalenie warunków zabudowy dla hali produkcyjnej.

Odwołanie złożyli również H. i K. G. zarzucając naruszenie art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 ustawy.

W ocenie odwołujących wydanie zaskarżonej decyzji winno być poprzedzone uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż inwestycję należy zaliczyć do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 52 b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2001r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397) zalicza się tu m.in. przedsięwzięcia zabudowy przemysłowej lub magazynowej wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1 ha na obszarach innych niż wymienione w pkt a – przy czym poprzez powierzchnie zabudowy rozumie się powierzchnię terenu przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia. Odwołujący zaznaczyli, iż na działkach 60/8 i 60/7, sąsiadujących z inwestycją, istnieją już budynki przemysłowe inwestora – hale upraw pieczarek z infrastrukturą, a planowane przedsięwzięcie jest kontynuacją rozbudowy istniejącego zakładu i spowoduje wzrost powierzchni zabudowy oraz powierzchni do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia znacznie powyżej 1 ha. Zdaniem odwołujących nie można zgodzić się z opinią, przedstawioną w załączniku nr 2 do decyzji, ust. 2 pkt 4a, że planowana inwestycja jako dział specjalny produkcji rolnej nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i na podstawie art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływani na środowisko (Dz.U. 2008r.,nr 199, poz. 1227 ze zm.) nie wymaga jako dział specjalny produkcji rolnej decyzji rolnośrodowiskowej. W ocenie odwołujących ustawa ta nie wprowadza pojęcia działu specjalnego produkcji rolnej i w żadnym przepisie nie wyłącza rozpatrywanej inwestycji z wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a rozbudowa zakładu zalicza się do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy odwołujący stwierdzili, iż zamierzenie będzie niezgodne z istniejącą zabudową w zakresie funkcji, parametrów technicznych i formy architektonicznej istniejących obiektów budowlanych, zwłaszcza w linii zabudowy budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Realizacja planowanej inwestycji w ścisłym otoczeniu i bardzo bliskim sąsiedztwie budownictwa mieszkaniowego w sposób oczywisty narusza ład przestrzenny.

Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I Instancji.

Podkreślając charakter decyzji ustalającej warunki zabudowy jako aktu wstępnego, nie uprawniającego inwestora do rozpoczęcia prac budowlanych, podejmowania czynności mogących doprowadzić do naruszenia interesów osób trzecich. Utrzymana w mocy decyzja zabezpiecza interesy odwołujących w zakresie wyznaczonym przez obowiązujące przepisy ustawy.

Mając na uwadze zarzuty odwołania organ wskazał, iż budowa hali upraw pieczarek nie jest przedsięwzięciem zaliczanym do mogących zawsze znacząco lub potencjalnie oddziaływać na środowisko. Przepis § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r., na który powołują się skarżący, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza zabudowę przemysłową lub magazynową. Brak jest natomiast podstaw aby hale upraw pieczarek zaliczyć do tego rodzaju przedsięwzięć. Uprawa grzybów, ich grzybni należy do działów specjalnych produkcji rolnej w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zatem, wbrew twierdzeniem odwołujących, nie jest wymagana jako obligatoryjny załącznik wniosku o ustalenie warunków zabudowy decyzja środowiskowa. Organ wskazał nadto, iż spełniona jest zasada dobrego sąsiedztwa gdyż, na terenie objętym analizą urbanistyczno-architektoniczną, oprócz zabudowy mieszkalnej istnieją również obiekty o takim charakterze jak zamierzenie. Planowana inwestycja nie tworzy kolizji z zabudową znajdującą się na terenie analizowanym o charakterze zarówno mieszkalnym jak i produkcyjnym, zatem będzie kontynuacją zastanej funkcji, która już istnieje. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy przewiduje zaś, iż przedsięwzięcie związane z nową zabudową czy zmiana sposobu użytkowania budynku nie może kolidować z funkcją i cechami zabudowy na terenie analizowanym, wystarczy jedna działka zabudowana stanowiąca swoisty wzorzec dla tegoż przedsięwzięcia pod względem funkcji i cech.

Organ nie podzielił zarzutów dotyczących uciążliwości oddziaływania inwestycji na własność skarżących, czy nieruchomości sąsiednie, co mogłoby być źródłem konfliktu. W niniejszej sprawie chodzi jedynie o stwierdzenie możliwości budowy budynku z punktu widzenia zachowania ładu przestrzennego wobec braku miejscowego planu zagospodarowania. W tej sytuacji w tym postępowaniu nie może być oceniana kwestia wprowadzenia uciążliwości w związku z ruchem pojazdów ciężarowych, czy pracą maszyn związaną z procesami technologicznymi, co podnoszą strony, bowiem w bezpośrednim sąsiedztwie także i nieruchomości stron i tak już na chwile obecną prowadzona jest działalność polegającą na uprawie pieczarek.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi H. i K. G. zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy przez wydanie decyzji mimo nie spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa, nadto art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśniania stanu faktycznego sprawy oraz zebrania całości materiału dowodowego i rozpatrzenia sprawy w oparciu o ten materiał. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, zasądzenie kosztów postępowania i orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znajdując uzasadnienia dla zarzutów skarżących wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Po myśli art. 134 §1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja naruszała prawo w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach.

Godzi się również pokreślić, iż co do zasady, w myśl art. 133 § 1 p.p.s.a, sąd administracyjny wyrokuje na postawie akt sprawy, opierając się o stan faktyczny i prawny, istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że podstawą orzekania jest cały materiał dowodowy sprawy, zgromadzony przez organy administracji publicznej w postępowaniu w obu instancjach, zakończonym zaskarżonym aktem.

Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy T. z dnia [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie hali upraw pieczarek z częścią administracyjno-socjalną wraz z konieczną infrastrukturą techniczną na działkach nr ewid. 60/14 i 60/16 gm. T.

W ocenie Sądu, mając na uwadze zarzuty skargi i rodzaj sprawy, w pierwszej kolejności zasadnym jest zobrazować charakter decyzji wydanej na podstawie przepisu art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, iż zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wydanie takiej decyzji jest możliwe wyłącznie po ustaleniu, iż planowane zamierzenie inwestycyjne spełnia łącznie wszystkie warunki wynikające z art. 61 ust. 1 ustawy. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest bowiem decyzją uznaniową, jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy i jest zgodne z przepisami odrębnymi to nie można odmówić wnioskodawcy wydania decyzji o warunkach zabudowy. Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu poprzedza wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, która determinuje możliwość rozpoczęcia prac budowlanych. Oznacza to, iż należy oddzielić te dwa etapy, tym bardziej, że każdy z ich regulowany jest innymi przepisami, których nie wolno dowolnie czy naprzemiennie stosować. Decyzja o warunkach zabudowy zakreśla jedynie pewne ramy postępowania, ustala wymagania jakim powinna odpowiadać planowana inwestycja, wskazuje dopuszczalny sposób zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi żadnych praw do terenu, nie narusza praw właścicieli i uprawnień osób trzecich, jej podjęcie nie wymaga zgody właścicieli sąsiednich nieruchomości, jej wydanie nie przesądza o zgodności inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi. Z tych względów w decyzji o warunkach zabudowy określone są zarówno wymagania dotyczące przyszłej budowy, jej wpływu na środowisko, nieruchomości sąsiednie, wymagania w zakresie warunków i wymagań co do ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, w zakresie ochrony interesów osób trzecich. Wydawana jest natomiast wyłącznie po przeprowadzeniu analizy architektoniczno-urbanistycznej i ustaleniu w jej wyniku, iż spełnione są łącznie wszystkie wymagania określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności, czy organy administracji prawidłowo ustaliły, iż dla planowanego zamierzenia spełniona została zasada dobrego sąsiedztwa, wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, a następnie, czy łącznie spełnione zostały warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy.

Sąd orzekający w pełni podziela, oparte na obszernym materiale dowodowym sprawy, zgromadzonym w sposób podyktowany przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, stanowisko organu, iż planowana inwestycja spełnia łącznie wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy. Zatem i zasadę dobrego sąsiedztwa, którą ustawodawca sformułował wskazując, iż jest spełniona gdy, co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

Z punktu widzenia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy istotne jest by w analizowanym obszarze występowała choćby jedna działka zabudowana w sposób pozwalający ustalić warunki dla przyszłego przedsięwzięcia. Warunek kontynuacji funkcji zabudowy należy rozumieć szeroko, to znaczy w taki sposób, że tylko wówczas nie jest on spełniony, gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i nie daje się z nią w praktyce pogodzić, przy czym przez kontynuację funkcji rozumie się także uzupełnienie funkcji dotychczasowej. W zakresie kontynuacji funkcji mieści się każda zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Pojęcie kontynuacji funkcji należy rozumieć szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, aby mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy. Przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu. Nieuprawniona jest zawężająca interpretacja pojęcia "kontynuacja funkcji", rozumianego jako możliwość lokalizowania budynków tylko tego samego rodzaju, co już istniejące, czy też możliwość użytkowania obiektów budowlanych wyłącznie w taki sam sposób, jak na działce sąsiedniej (vide wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012r., II OSK 586/11; WSA w Poznaniu z dnia 14 września 2012r., II SA/Po 308/12 i z dnia 3 października 2012r., II SA/Po 347/12; wyrok WSA w Łodzi z dnia 23 stycznia 2013r., II SA/Łd 752/12; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 1 sierpnia 2012r., II SA/Gd 279/12 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query).

Z takim rozumieniem zasady dobrego sąsiedztwa Sąd orzekający w pełni się zgadza, tym bardziej, iż ewentualne niedogodności związane z kontynuacją funkcji na obszarze analizowanym nie stanowi przesłanki negatywnej uzasadniającej odmowę ustalenia warunków zabudowy. Jeżeli więc w ramach wyznaczonego obszaru analizowanego znajduje się zabudowa, w oparciu o którą możemy ustalić, iż mamy do czynienia z kontynuacją funkcji, cech zabudowy to przy spełnieniu pozostałych warunków z art. 61 ust. 1 ustawy organ obowiązany jest wydać decyzję ustalającą warunki budowy. Jak wynika z materiałów sprawy, z wyznaczonego i opisanego obszaru analizowanego, w jego granicach znajduje się zabudowa związana z produkcją rolną, uprawa pieczarek, na działkach nr 60/8 i 60/7. Przy czym bez znaczenia, wbrew stanowisku skarżących, pozostaje fakt, iż zabudowa na tych działkach należy do tego samego inwestora co na działkach 6014 i 60/16. W tym zakresie ustawodawca nie wprowadził żadnych ograniczeń, w wyniku których nie można ustalać kontynuacji funkcji biorąc pod uwagę działki należące do tego smagło inwestora, ważne aby przede wszystkim znajdowały się w granicach tego samego obszaru analizowanego, jak to jest w niniejszej sprawie i na innej działce. Nie ma zatem żadnych przeszkód, aby w oparciu o tę zabudowę ocenić realizację zasady dobrego sąsiedztwa. Z tych względów organ prawidłowo ustalił, iż zachowana jest omawiana zasada dobrego sąsiedztwa, gdyż planowana inwestycja spełnia wymóg kontynuacji funkcji, parametrów i cech zabudowy.

Tym bardziej, iż w ocenie Sądu analiza urbanistyczno-architektoniczna dla potrzeb niniejszej sprawy została przeprowadzona w odniesieniu do obszaru analizowanego wyznaczonego wokół działki inwestycyjnej, stanowiącego trzykrotną szerokość frontu działki. Mając na uwadze zakres i przedmiot inwestycji organ podjął wszystkie niezbędne kroki celem ustalenia warunków zabudowy, w tym celu wyznaczył obszar analizowany i przeprowadził jego wnikliwą syntezę. Podejmowane działania znajdują oparcie w materiale sprawy, czynności zmierzające do ustalenia czy inwestycja spełnia łącznie wszystkie warunki wynikające z art. 61 ust. 1 ustawy zostały odzwierciedlone na mapie oraz w analizie urbanistyczno-architektonicznej i sporządzonych na ich podstawie wynikach. W rezultacie nie budzi wątpliwości, iż planowana inwestycja spełnia łącznie wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponadto organ uzyskał odpowiednie uzgodnienia.

Kontrola zaskarżonej decyzji i analiza zgromadzonego materiału uzasadnia również stwierdzenie prawidłowości działania organu w odniesieniu do ustaleń co do pozostałych warunków wynikających z art. 61 ust. 1 ustawy. Podobnie prawidłowo organ ustalił warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego – parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, czemu dają wyraz odpowiednie zestawienia danych. Zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia została wyznaczona linia zabudowy, jako kontynuacja zabudowy budynku sytuowanego na działce nr 60/4. Wskaźnik powierzchni zabudowy ustalony został jako średni wskaźnik w obszarze analizowanym, jak przewiduje § 5 ust. 1 rozporządzenia. Podobnie jako średni z obszaru analizowanego został wyznaczony udział powierzchni biologicznie czynnej. Gabaryty i forma zabudowy tj. szerokość elewacji frontowej i wysokość elewacji fontowej oraz geometria dachu zostały ustalone stosownie do § 6 ust. 1, § 7 ust. 1 i § 8 rozporządzenia.

Na marginesie wskazać można, iż prawidłowo organ odwoławczy odpowiedział na zarzuty odwołania w kwestii wymagalności dla planowanego zamierzenia decyzji środowiskowej. Przepis § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jako inwestycje wymagające sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko wymienia zabudowę przemysłową lub magazynową. Sporne zamierzenie to hala upraw pieczarek, której do tego rodzaju przedsięwzięć nie można zaliczyć. Nadto jest to dział specjalny produkcji rolnej w rozumieniu art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fonicznych i art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, co za tym nie jest wymagana jako obligatoryjny załącznik wniosku o wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy decyzja środowiskowa.

Na koniec podkreślić trzeba, iż decyzja o warunkach zabudowy terenu jest pierwszą z cyklu decyzji, wydawanych w procesie inwestycyjnym. Ma ona wstępny i ogólny charakter - nie przesądza jeszcze o prawie do prowadzenia konkretnej inwestycji w konkretnym miejscu, a jedynie określa, czy dana inwestycja w danym miejscu jest w ogóle możliwa. Jest to decyzja zastępująca na danym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przeznacza tylko dany teren pod daną inwestycję, ale nie rodzi jeszcze żadnych praw do tego terenu, ani tym bardziej nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające, przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że organ właściwy do wydania takiej decyzji zobowiązany jest wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa, a ma obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnej. Postanowienia decyzji o warunkach zabudowy dotyczące ochrony interesów osób trzecich mogą zawierać jedynie informację dla inwestora o działaniach niezbędnych dla uzasadnionych interesów osób trzecich, nie mogą zaś zawierać nakazów kierowanych do osób trzecich czy też upoważnień dla inwestora do podjęcia działań naruszających interes osób trzecich (wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2012r., II OSK 229/11 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query).

W świetle powyższego, w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa a przytoczona w niej argumentacja organu zasługuje na uwzględnienie. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.

LS