Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 752/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2020-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.1 par.1-2
journal: Dz.U. 2019 poz 2167
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art.119 pkt 2, art.134,art.151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art.3 pkt 14, art.17 ust.1 i ust.5 pkt 2 lit.b)
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.

SENTENCJA

Dnia 26 listopada 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Osipuk Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 listopada 2020 roku sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z "[...]" Dyrektor Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w M. działająca z upoważnienia Wójta Gminy M. (dalej jako: organ I instancji), na podstawie art. 17 ust. 1, art. 3d, art. 24 ust. 2a, ust. 4 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm., dalej jako: u.ś.r.) odmówiła A. S. (dalej jako: strona lub skarżąca) przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad A. T. (dalej jako: podopieczna). W uzasadnieniu podano, że strona została ustanowiona opiekunem prawnym dla ubezwłasnowolnionej całkowicie podopiecznej. Podano, że podopieczna jest osobą niepełnosprawną o znacznym stopniu niepełnosprawności. Rodzice podopiecznej nie żyją, a rodzeństwo nie utrzymuje z nią kontaktów. Od kwietnia 2007 r. została umieszczona w rodzinie zastępczej niespokrewnionej u strony i po osiągnięciu pełnoletności nadal pozostała w rodzinie zastępczej. Wskazano, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagając opieki został umieszczona w rodzinie zastępczej, z wyjątkiem rodziny zastępczej spokrewnionej. Powołując się na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego wskazano, że ograniczenie pomocy pieniężnej państwa w postaci świadczeń pielęgnacyjnych tylko dla rodzin zastępczych spokrewnionych wynika z tego, że rodziny zastępcze otrzymują wsparcie, którego nie ma rodzina naturalna. Rodziny zastępcze otrzymują świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania dziecka, któremu zapewniono taką pieczę zastępczą. Ponadto rodziny zastępcze zawodowe mogą otrzymać dodatkowe wynagrodzenie. Wskazano, że strona nie należy do osób zobowiązanych do alimentacji, a w związku nie spełnia warunków uprawniających do przyznania wnioskowanego świadczenia.

W odwołaniu od powyższej decyzji strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez uznanie, że nie jest uprawniona do otrzymywania świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad podopieczną. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Podała, że podopieczna została objęta jej opieką w ramach rodziny zastępczej niespokrewnionej w 2007 roku. Matka podopiecznej nie żyje, a ojciec zrzekł się praw rodzicielskich. Wskazała, że została ustanowiona opiekunem prawnym przez sąd, a opieka prawna jest substytutem władzy rodzicielskiej. Zatem pełni rolę jej najbliższej rodziny. Strona podniosła, że konstrukcja art. 17 u.ś.r. odwołuje się do zawężonego pojęcia rodziny zdefiniowanego pośrednio przez Kodeks rodzinny i opiekuńczy, ale ustawodawca kierował się moralnym obowiązkiem zapewnienia członkowi rodziny, który wymaga opieki, zapewnienia tejże przez członków najbliższej rodziny. W specyficznej sytuacji, jaka dotyczy jej podopiecznej, więzi krwi nie są tożsame z więziami rodzinnymi i wynika to nie z subiektywnego poczucia, ale z obiektywnej sytuacji w jakiej rodzina się znalazła. Podała, że wychowuje podopieczną ponad 13 lat, a obecnie wspiera ją w jej macierzyństwie i jest rodziną zastępczą dla jej syna. Podopieczna nadal przebywa w rodzinie zastępczej, gdyż zgodnie z art. 37 ust. 2 ustawy z 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r. poz. 821, dalej jako: u.o.p.z.), do ukończenia 25 roku życia ma taką możliwość. Wyjaśniła, że rodzeństwo biologiczne podopiecznej nie ma obiektywnej możliwości zaopiekowania się nią, gdyż są tylko nieznacznie starsi, a ponadto w sensie emocjonalnym, ekonomicznym, społecznym i moralnym nie są rodziną. Ponadto rodzeństwo podopiecznej mieszka w odległości ok. 250 km i to też jest obiektywna trudność w sprawowaniu opieki. Powołując się na wyrok Sądu Najwyższego z 13 kwietnia 2005 r. (sygn. akt IV CK 648/04) wskazała, że dla uznania tego kto jest osobą bliską znaczenie mają nie tylko więzy krwi, ale przede wszystkim faktyczne bycie rodziną, dla oceny czy rodzeństwo biologiczne ma możliwość i powinność objęcia podopiecznej opieką konieczne jest rozstrzygnięcie, czy na gruncie przytoczonej wykładni zasadnym jest uznanie rodzeństwa podopiecznej za jej rodzinę. Strona powołała się także na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 378/19, który dotyczył również rodziny zastępczej niespokrewnionej. Podała, że w wyroku tym Sąd stwierdził, że świadczenie pielęgnacyjne powinno przysługiwać także rodzinie zastępczej niespokrewnionej, której członkowie nie uzyskują wynagrodzenia za sprawowanie funkcji rodziny zastępczej. Jeżeli dziecko umieszczone w rodzinie zastępczej będzie wymagało stałej opieki ze względu na niepełnosprawność to rodzina zastępcza niezależnie, czy zobowiązana do alimentacji wobec dziecka, czy nie – winna uzyskać uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego. Zarzuciła, że organ I instancji nie zbadał w ogóle powyższych kwestii, a jedynie literalnie zastosował przepis prawa.

Decyzją z "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnienia podano, że decyzja będąca przedmiotem odwołania jest zgodna z prawem. Wskazano, że strona została ustanowiona rodziną zastępczą niespokrewnioną dla podopiecznej. Ponadto z zaświadczenia Sądu Rejonowego w M. wynika, że jest aktualnie ustanowiona opiekunem prawnym dla całkowicie ubezwłasnowolnionej podopiecznej. Wskazano, że u.ś.r. jasno stanowi w treści art. 17 ust. 5 pkt 2 lit b u.ś.r., że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki została umieszczona w rodzinie zastępczej. Ponadto przepis art. 17 ust. 1 i 1a u.ś.r. wymienia wśród osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego podmioty, na których spoczywa obowiązek alimentacyjny względem osoby wymagającej opieki. Przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych nie pozwalają na stosowanie przepisu art. 17 u.ś.r. w sposób rozszerzający, w tym na objęcie dyspozycją tego przepisu osób, które wiążą z osobami wymagającymi opieki bliskie więzi faktyczne, a które nie należą do kręgu osób zobowiązanych do alimentacji. Oznacza to, że ani organ pierwszej instancji, ani Kolegium jako organ odwoławczy, nie mają prawnej możliwości przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. Organy administracji działają bowiem na podstawie i w granicach obowiązującego prawa. Przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji, gdy osoba sprawująca opiekę jest ustanowionym opiekunem prawnym nad osobą całkowicie ubezwłasnowolnioną, która została umieszczona jako dziecko w rodzinie zastępczej niespokrewnionej byłoby ewidentnie sprzeczne z obowiązującymi aktualnie przepisami. Wskazano, że celem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest wsparcie ze strony Państwa dla osoby sprawującej opiekę nad osobą niepełnosprawną, która z powodu sprawowania tejże opieki pozbawia się możliwości uzyskania jakichkolwiek dochodów związanych z zatrudnieniem lub inną pracą zarobkową. Jest to swoistego rodzaju rekompensata za utratę dochodów. Podano, że z tytułu sprawowania rodziny zastępczej strona otrzymuje świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania 4 dzieci oraz inne świadczenia związane z wychowywaniem dzieci znajdującymi się pod jej opieką. Nie została spełniona zatem podstawowa przesłanka związana z utratą dochodów w związku z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną.

W skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie oraz błędną wykładnię prawa materialnego tj. art. 17 ust. 1 pkt 2, ust. 5 u.ś.r. oraz art. 7, art. 7a, art. 8 § 1 i § 2, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., które to normy prawa obligują organ administracji do orzekania wg stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania decyzji oraz do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Skarżąca ponownie przytoczyła argumenty przywołane w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Dodatkowo podniosła, że rozstrzygnięcie zostało oparte na znowelizowanym przepisie art. 17 ust. 1 pkt 2 u.ś.r., który stanowi o uprawnieniach do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego tylko dla opiekuna faktycznego, został zaś skreślony zwrot odnoszący się do opiekuna prawnego. Wskazała, że argumentacja ta została uznana za błędną w wyroku WSA w Gliwicach (sygn. akt IV SA/Gl 179/06). Ponadto zarzuciła, że interpretacja Kolegium pomija intencje ustawodawcy oraz zasady logiki. Wskazał, że art. 17 ust. 5 pkt 2 lit b u.ś.r. stanowi, że w sytuacji umieszczenia w rodzinie zastępczej świadczenie nie należy się ani ojcu ani matce osoby niepełnosprawnej, gdyż celem przyznania świadczenia jest wsparcie, ze strony Państwa dla osoby sprawującej opiekę nad osobą niepełnosprawną. W przypadku umieszczenia w rodzinie zastępczej rodzice tej opieki nie sprawują, stąd znalazło się w ustawie sformułowanie "opiekunowi faktycznemu" i stąd, w przypadku umieszczenia dziecka w rodzinie zastępczej spokrewnionej, prawo do świadczenia pielęgnacyjnego nie budzi już wątpliwości. Zatem samo umieszczenie w rodzinie zastępczej nie jest kryterium negatywnym. Podniosła, że organy uznały, że skarżąca nie jest opiekunem faktycznym dziecka, gdyż literalna definicja art. 3 pkt 14 u.ś.r. zawęża krąg osób do opiekujących się dzieckiem, jeżeli wystąpiły z wnioskiem do sądu rodzinnego o przysposobienie dziecka. Definicja ta odnosi się jedynie do dzieci, nie odnosi się jednak do podopiecznej skarżącej, gdyż ma ona 21 lat i zgodnie z prawem polskim, nie jest już dzieckiem oraz nie może zostać adoptowana. Powołała się na argumenty przedstawione w przywołanym wyroku WSA w Gliwicach. Zarzuciła, że kuriozalne jest uznanie przez Kolegium za jej dochód świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania dzieci w rodzinie zastępczej. Podał, że świadczenie to w kwocie 1052 zł na dziecko miesięcznie (+ 211 zł jeśli dziecko legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności) musi w całości przeznaczyć na zaspokojenie potrzeb dzieci, co jest bardzo skrupulatnie sprawdzane przez PCPR. Nie jest to jednak jej dochód i praca zarobkowa. Podniosła, że nie otrzymuje wynagrodzenia jako rodzina zastępcza, za opiekę nad niepełnosprawną podopieczną, a jednocześnie nie może podjąć pracy zarobkowej, gdyż opiekuje się niepełnosprawną podopieczną, a także jej synem oraz innym mieszkającym z nią dorosłym wychowankiem niepełnosprawnym w stopniu znacznym. W jej ocenie różnicowanie sytuacji rodzin zastępczych spokrewnionych (uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego) i rodzin zastępczych niespokrewnionych niezawodowych w zakresie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest przejawem nieuzasadnionej dyskryminacji i łamania zasady równości wobec prawa, wynikającej wprost z Konstytucji.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy wniosek taki został złożony przez skarżącą w piśmie z 26 października 2020 r., którego odpis został doręczony Kolegium. W ustawowym terminie Kolegium nie zażądało przeprowadzenia rozprawy.

Podnieść należy, że art. 17 ust. 1 u.ś.r. zawiera enumeratywne wyliczenie osób, które są uprawnione do uzyskania tego świadczeniach, a mianowicie jest to: matka, ojciec, opiekun faktyczny dziecka, osoba będąca rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej oraz inne osoby, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Przy czym w myśl art. 3 pkt 14 u.ś.r. opiekunem faktycznym dziecka jest osoba faktycznie opiekującą się dzieckiem, jeżeli wystąpiła z wnioskiem do sądu rodzinnego o przysposobienie dziecka. Ponadto świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki została umieszczona w rodzinie zastępczej, z wyjątkiem rodziny zastępczej spokrewnionej (art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. b u.ś.r.).

Zatem uwzględniając wykładnię językową powołanych przepisów stwierdzić należy, że do kręgu osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego nie wchodzą osoby, na których nie ciąży obowiązek alimentacyjny. Świadczenie to nie może być przyznane, jeżeli osoba wymagająca opieki została umieszczona w rodzinie zastępczej – innej niż rodzina spokrewniona. Jedyny wyjątek od powyższej zasady przewidziano w przypadku opiekuna faktycznego dziecka, którym zgodnie z przywołaną wyżej definicją jest osoba faktycznie opiekująca się dzieckiem, jeżeli wystąpiła z wnioskiem do sądu rodzinnego o przysposobienie dziecka.

Nie można, jak chce tego skarżąca, zrównywać uprawnień rodziny zastępczej niespokrewnionej z rodziną zastępczą spokrewnioną, przy zastosowaniu konstytucyjnej zasady równości. Jak bowiem wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 maja 2016r. (sygn. akt I OSK 2020/14) "art. 17 ust. 1 i ust. 1a u.ś.r. stanowiący podstawę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego był już przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego. Zarówno w wyroku z 15 listopada 2006r. (sygn. akt P 23/05), jak i w wyrokach z 18 lipca 2008r. (sygn. akt P 27/07) oraz z 22 lipca 2008r. (sygn. akt P 41/07), Trybunał Konstytucyjny nie zakwestionował jako niekonstytucyjnego, wymogu istnienia obowiązku alimentacyjnego pomiędzy osobą sprawującą opiekę i podopiecznym. Wręcz przeciwnie, Trybunał Konstytucyjny wyraził pogląd, że z woli ustawodawcy nie sam fakt opieki nad osobą niepełnosprawną, czy też rezygnacja dla jej sprawowania z zatrudnienia, lecz szczególna więź prawna pomiędzy osobą opiekuna a osobą niepełnosprawną wyróżnia grupę uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego. Podkreślono, że celem tych regulacji jest, by osoba zmuszona do rezygnacji z zatrudnienia w wykonaniu ciążącego na niej obowiązku alimentacyjnego sama nie popadła w niedostatek, tracąc źródło utrzymania. Nie jest natomiast intencją ustawodawcy wspieranie wszystkich osób, które dobrowolnie podejmują się opieki nad niepełnosprawnym członkiem szeroko rozumianej rodziny".

Podnieść przy tym należy, że nawet przyznawanie świadczenia pielęgnacyjnego rodzinie zastępczej spokrewnionej stało się możliwe dopiero na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 22 lipca 2008 r. (sygn. akt P 41/07), który orzekł, że obowiązujący wówczas art. 17 ust. 1 i ust. 5 pkt 2 lit. b u.ś.r. – nie zawierający zapisu, że do świadczenia pielęgnacyjnego są uprawnione rodziny zastępcze spokrewnione, w zakresie w jakim uniemożliwia przyznanie przy spełnieniu pozostałych warunków z tego przepisu członkom rodziny, dla którego stanowi rodzinę zastępczą spokrewnioną i wobec, którego osobę tę obciąża obowiązek alimentacyjny, jest niezgodny z art. 18, art. 32 ust. 1 i art. 71 ust. 1 Konstytucji oraz nie jest zgodny z art. 20 i art. 23 konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989r. (Dz.U. z 1991r. Nr 120 poz. 526 oraz 2000 r. Nr 2, poz. 11). W związku z tym dokonano stosownej nowelizacji ustawą z 7 grudnia 2012r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2012.1548) z dniem 1 stycznia 2013r. Z tego też względu straciły na aktualności poglądy wyrażone w powołanych przez skarżącą wyrokach WSA w Gliwicach z 11 grudnia 20006 r. i NSA z 1 lutego 2008r., gdyż były one formułowane w innym stanie prawnym. Natomiast należy dodać, że z poglądu wyrażonego przez Trybunał Konstytucyjny i będącej jego następstwem zmiany ustawodawczej wynika, że wątpliwość konstytucyjna dotycząca równości wobec prawa rodzin zastępczych spokrewnionych i niespokrewnionych, została już oceniona i rozstrzygnięta w powołanym wyroku Trybunału z 22 lipca 2008 r. Motywując ograniczenie pomocy pieniężnej państwa w postaci świadczeń pielęgnacyjnych tylko dla rodzin zastępczych spokrewnionych Trybunał podniósł, że rodziny zastępcze otrzymują wsparcie, którego nie ma rodzina naturalna. Rodziny zastępcze otrzymują świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania dziecka, któremu zapewniono taką pieczę zastępczą. Ponadto rodziny zastępcze zawodowe mogą otrzymać dodatkowe wynagrodzenie. Ustawodawca, zapewniając pomoc na częściowe pokrycie potrzeb dziecka, wskazuje, że rodzina zastępcza, decydując się na objęcie pieczy nad dzieckiem, powinna mieć na uwadze, że może zaistnieć konieczność, w granicach nieobjętych świadczeniami, partycypowania w kosztach jego utrzymania. Dzieci niepełnosprawne umieszczone w takich rodzinach są traktowane w sposób preferencyjny.

Należy zatem podkreślić, że istotnym elementem decydującym o przyznaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest istnienie po stronie opiekuna obowiązku alimentacyjnego, z którym prawodawca racjonalnie i zgodnie z zasadą równości i sprawiedliwości społecznej połączył uprawnienie do otrzymania świadczenia. Nie jest przy tym sprzeczne z zasadą ochrony i opieki nad rodziną ograniczenie kręgu osób zobowiązanych do alimentacji do niektórych tylko członków rodziny. Konsekwentnie zatem należało skorelować z tym obowiązkiem uprawnienie do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego. Dostrzec także należy, że prawodawca również w zakresie przesłanek negatywnych (art. 17 ust. 5 pkt 2b u.ś.r.) skorelował obowiązek alimentacyjny z uprawnieniem, nie tamując osobie stanowiącej rodzinę zastępczą spokrewnioną (obciążonej obowiązkiem alimentacyjnym) możliwości uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego. Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z 13 grudnia 2017r. (sygn. akt I OSK 1168/17) wykładnia inna niż pozajęzykowa jest nieuprawiona, gdyż prowadziłaby do poszerzenia kręgu osób uprawnionych, a to byłoby zastąpieniem przez Sąd ustawodawcy. Jeżeli przepis ustawy wymienia wprost osoby, które mogą otrzymać dane świadczenie, to nawet jeżeli wykluczenie z tego wykazu innych podmiotów może budzić wątpliwości, nie jest rzeczą Sądu, ale ustawodawcy uzupełnienie kręgu osób uprawnionych. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 marca 2019 r. (sygn. akt I OSK 4353/18). Z tego też względu skład orzekający w niniejszej sprawie nie podziela poglądu wyrażonego w przywołanym w skardze wyroku WSA w Gdańsku z 21 sierpnia 2019 r. (sygn. akt III SA/Gd 378/19). Jak bowiem wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 maja 2016 r. (sygn. akt I OSK 2020/14), który wprawdzie dotyczył kwestii prokonstytucyjnej wykładni art. 16a u.ś.r., ale odnosi się do tego samego problemu możliwości przyznania świadczenia osobie niezobowiązanej do alimentacji, przez zabiegi interpretacyjne przepisów ustawowych nie można nadawać im znaczenia sprzecznego z ich brzmieniem w sytuacji jasno zadeklarowanej woli i intencji ustawodawcy, będącej w dodatku następstwem dokonanej już wcześniej przez Trybunał Konstytucyjny oceny konstytucyjności kwestionowanych regulacji. Podkreślić trzeba, że w takim przypadku nie dochodzi do wykładni prokonstytucyjnej istniejącego przepisu, lecz do wykładni contra legem, a w konsekwencji do nieuprawnionej ingerencji prawotwórczej.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo uznały, że w świetle obowiązujących przepisów prawa brak jest podstaw do przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.