Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 729/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2007-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7,  art. 10, art. 77 par. 1,  art. 75 par. 1, art. 79 par. 1 i 2, art. 80, art. 107 par. 3, art. 136, art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c,  art. 152, art. 153, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 50a pkt 1, art. 81a
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, Protokolant Asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi T. K. R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta z dnia [...], Nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej T. K. R. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 23 sierpnia 2007 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 lipca 2007 r. zatwierdzającą projekt budowlany budynku mieszkalnego na działce nr [...] przy ul. S.. – W. w L. i udzielającą J. W. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z budową budynku mieszkalnego oraz wewnętrznych instalacji: elektrycznej, gazowej, wodno-kanalizacyjnej i centralnego ogrzewania.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2004 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wstrzymał roboty budowlane przy budynku mieszkalnym na działce nr [...], prowadzone na podstawie nieostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, a następnie, po uiszczeniu przez inwestora opłaty legalizacyjnej, zatwierdził decyzją z dnia 2 sierpnia 2004 r. projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 22 września 2004 r. utrzymał tę decyzję w mocy. Wyrokiem z dnia 24 lutego 2005 r., sygn. akt II SA/Lu 797/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił obie wymienione decyzje. Rozpoznając sprawę ponownie organ pierwszej instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania T. K. R. wskazał, że skarżąca i jej pełnomocnik zawiadomieni zostali przed wydaniem decyzji o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, zapewniony został zatem czynny udział strony w postępowaniu. Organ odwoławczy wyjaśnił, że nie było potrzeby przeprowadzania przed wydaniem decyzji kolejnych oględzin, ponieważ obiekt objęty decyzją jest już na ukończeniu, a oględziny dokonane w dniu 25 listopada 2005 r. i późniejsza kontrola nie wykazały postępu robót. Organ ustalił również, że inwestor nie prowadził robót budowlanych po ich wstrzymaniu, co wynika z protokołów kontroli, oględzin i zapisów w dzienniku budowy, z zatem nie zachodzą przesłanki określone w art. 50 a pkt 1 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że inwestor spełnił wymagania określone w art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego, przedłożył bowiem w terminie komplet żądanych dokumentów i uiścił opłatę legalizacyjną. Natomiast budowa studni głębinowej, mogłaby być przedmiotem odrębnego postępowania, gdyby studnia nie została zlikwidowana.

Skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła T. K. R., zarzucając, iż organy administracji nie wyjaśniły należycie sprawy budowy prowadzonej przez inwestora J. W. na działce nr [...] w L. przy ul. S. – W. Skarżąca wskazała, że ostatnie oględziny z jej udziałem odbyły się 25 listopada 2005 r., a o kontroli przeprowadzonej w dniu 12 grudnia 2006 r. skarżąca nie została powiadomiona, co stanowi naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Skarżąca podniosła, że nie ma pewności, iż od dnia tej kontroli do wydania decyzji organu pierwszej instancji w dniu 9 lipca 2007 r. inwestor nie prowadził robót budowlanych. Ponadto zarzuciła, że decyzja o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia na budowę oparta została na niemającym potwierdzenia w rzeczywistości stwierdzeniu, że obiekt jest na ukończeniu, podczas, gdy obiekt jest w stanie surowym zamkniętym i jego stan uniemożliwia w chwili obecnej uzyskanie pozwolenia na użytkowanie. Skarżąca zarzuciła również, iż organy nadzoru budowlanego nie wyjaśniły należycie sprawy wykonania przez inwestora studni głębinowej. Studnia ta miała połączenie z budynkiem mieszkalnym poprzez rury instalacji wodnej i nie została zlikwidowana, nie została bowiem usunięta rura głębinowa oraz rura łącząca studnię z budynkiem.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona. Zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania: art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3, 136 i 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W myśl przepisu art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten wyraża jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, zasadę prawdy obiektywnej. Zasada ta oznacza, że na organ administracji publicznej nałożony jest obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością.

Zgodnie natomiast z przepisami art. 77 § 1 i 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona.

Zebranie całego materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów. Pominięcie ustalenia faktu mającego znaczenie dla sprawy stanowi naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważkie dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, powodującym wadliwość decyzji.

Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich przeprowadzonych dowodów. Organ obowiązany jest rozpatrzyć nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności, ustosunkowując się do istotnych różnic. Rozpatrując materiał dowodowy organ nie może pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu, może natomiast zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) odmówić dowodowi wiarygodności, ale wówczas obowiązany jest uzasadnić, z jakiej robi to przyczyny.

Organy administracji publicznej są więc na podstawie tych przepisów zobowiązane do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas mogą ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Obowiązki te ciążą zarówno na organie pierwszej, jak i drugiej instancji. Stosownie do przepisu art.136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, jest on bowiem obowiązany ponownie rozpatrzyć sprawę administracyjną.

W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie rozpoznały i nie rozstrzygnęły sprawy administracyjnej zgodnie z regułami wynikającymi z omówionych przepisów art. 7, 77 § 1, 80 i 136 k.p.a., w szczególności nie dążyły do należytego wyjaśnienia wszystkich okoliczności i ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością.

W wyroku z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie II SA/Lu 797/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, uchylając poprzednie decyzje organów nadzoru budowlanego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, wskazał, że w sprawie nie została wyjaśniona należycie okoliczność, czy inwestor kontynuował roboty budowlane po wydaniu postanowienia o ich wstrzymaniu. Sąd zwrócił uwagę, że skarżąca kilkakrotnie zawiadamiała organ o kontynuowaniu budowy przez inwestora mimo jej wstrzymania, organ powinien więc przed wydaniem decyzji zbadać dokładnie tę okoliczność i przeprowadzić w tym zakresie wyczerpujące postępowanie dowodowe, z zachowaniem zasad ogólnych, wynikających z przepisów art. 7, 77 i 80 k.p.a., zapewniając stronom możliwość czynnego udziału w każdym stadium postępowania, zgodnie z art. 10 k.p.a. Sąd wskazał również, że protokoły kontroli przeprowadzonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniach 2, 23 i 30 sierpnia 2004 r. nie mogą stanowić dowodów w sprawie, kontrole w tych dniach przeprowadzone zostały bowiem z naruszeniem art. 81 "a" ustawy – Prawo budowlane.

Stosownie do przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Rozpoznając sprawę ponownie powinny były zatem organy nadzoru budowlanego przeprowadzić postępowanie dowodowe w celu wyjaśnienia w sposób nie budzący wątpliwości, czy inwestor wykonywał jakiekolwiek roboty budowlane po ich wstrzymaniu.

Postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych wydane zostało w dniu 8 kwietnia 2004 r. Postanowienie to jest niezaskarżalne, było więc ostateczne z chwilą wydania. Od tej daty nie wolno było inwestorowi wykonywać jakichkolwiek robót budowlanych. Decyzją ostateczną z dnia 22 września 2004 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie inwestorowi pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Decyzja ta uchylona została dopiero wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 lutego 2005 r., który uprawomocnił się z dniem 12 maja 2005 r. Inwestor miał więc prawo wykonywania robót na podstawie wskazanej decyzji ostatecznej do czasu prawomocnego jej uchylenia.

W celu ustalenia, czy inwestor kontynuował roboty budowlane, mimo ich wstrzymania, należało więc ustalić szczegółowo i wskazać w uzasadnieniu decyzji, jakie roboty wykonane zostały przed ich wstrzymaniem oraz jakie roboty wykonane zostały w okresie, gdy inwestor dysponował ostateczną decyzją z dnia 22 września 2004 r., udzielającą pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Nie ulega bowiem wątpliwości, że stan stwierdzony w dniu 4 marca 2004 r., będący podstawą wstrzymania robót budowlanych, uległ do chwili wydania zaskarżonej decyzji istotnej zmianie. Jak wynika z protokołu oględzin z dnia 4 marca 2004 r., w dacie tej wykonany był tylko parter budynku wraz z garażami, strop nad parterem oraz przyłącze gazowe i energetyczne (k. 8 akt administracyjnych). W dniu 21 listopada 2005 r. stwierdzono natomiast, powołując się na protokół oględzin z dnia 12 września 2005 r., że wykonano budynek w stanie surowym zamkniętym (k.191) i dodatkowo odnotowano fakt wykonania studzienki o średnicy 120 cm i głębokości 3 m. Inwestor wykonał więc określone roboty budowlane po dniu 4 marca 2004 r., organ nie ustalił jednak i nie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w jakiej dacie poszczególne roboty były wykonywane. Nie jest wystarczające ogólnikowe odwołanie się do protokołów kontroli, oględzin i dziennika budowy. Jak podkreślił Sąd w wyroku z dnia 24 lutego 2005 r., protokoły kontroli dokonanych w dniach 18 maja, 2 sierpnia, 23 sierpnia i 30 sierpnia 2004 r. nie mogą stanowić dowodów w sprawie, kontrole te przeprowadzone zostały bowiem z naruszeniem przepisów ustawy – Prawo budowlane.

Także oględziny z dnia 12 września 2005 r. przeprowadzone zostały z naruszeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, skarżąca nie została bowiem zawiadomiona prawidłowo o ich terminie. W myśl przepisu art. 79 § 1 i 2 k.p.a. strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem. Strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego, skarżąca nie została powiadomiona o terminie oględzin w sposób wskazany w art. 79 § 1 k.p.a. i nie wzięła w nich udziału. Naruszenie obowiązku zawiadomienia skarżącej o terminie i miejscu przeprowadzenia dowodu z oględzin, a w konsekwencji także obowiązku zapewnienia jej udziału w przeprowadzeniu dowodu naruszyło prawo skarżącej do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Protokół oględzin z dnia 12 września 2005 r. nie może być z tego względu podstawą ustaleń stanu faktycznego w sprawie.

Tylko zatem oględziny dokonane w dniu 21 listopada 2005 r. i kontrola dokonana w dniu 12 grudnia 2006 r. na podstawie przepisu art. 81 a ustawy – Prawo budowlane mogły być dowodem zakresu wykonanych przez inwestora robót. Stan zaawansowania robót w tych dniach nie daje jednak odpowiedzi na pytanie, czy inwestor kontynuował roboty budowlane po ich wstrzymaniu. Brak bowiem stwierdzenia przez organ stanu budowy w okresie od 8 kwietnia 2004 r. do 21 listopada 2005 r. oraz po dniu 12 grudnia 2006 r. Należy zauważyć, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał w dniu 27 września 2004 r. wpisu w dzienniku budowy, stwierdzającego, iż stan zaawansowania robót jest zgodny z protokołem oględzin dokonanych dnia 4 marca 2004 r., nie wiadomo jednak, na jakiej podstawie wpis ten został dokonany, w aktach sprawy brak bowiem dowodu, by w tym dniu przeprowadzone zostały oględziny lub kontrola budowy.

Organy administracji nie ustosunkowały się także do podnoszonych wielokrotnie przez skarżącą zarzutów kontynuowania robót i dołączanych przez nią zdjęć, obrazujących postęp robót w dniach 22 lipca 2004 r., 29 kwietnia 2005 r., 27 maja 2005 r. i 9 czerwca 2005 r. Nie odniosły się również w żaden sposób do przedstawionego przez skarżącą oświadczenia P. K. z dnia 28 września 2005 r. (k.177 akt administracyjnych), w którym twierdził, że w czerwcu, lipcu i sierpniu 2005 r., a więc w okresie obowiązywania postanowienia o wstrzymaniu robót, obserwował intensywne prace budowlane na działce inwestora. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji obowiązany jest rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a stosownie do art. 80 k.p.a. może odmówić mocy dowodowej określonym dowodom, stanowisko swoje musi jednak wyczerpująco uzasadnić. Pominięcie dowodów przedstawianych przez skarżącą jest naruszeniem omówionych reguł postępowania administracyjnego. Nierozpatrzenie całego materiału dowodowego czyni ocenę dokonaną przez organy w sprawie niniejszej wadliwą.

Należy również zauważyć, że powoływany przez organy dziennik budowy zawiera bardzo lakoniczne wpisy i nie odzwierciedla wszystkich wykonanych prac. Jak wynika bowiem z protokołu oględzin z dnia 4 marca 2004 r. w dacie tej wykonane było tylko przyłącze energetyczne i gazowe. W dzienniku budowy brak wpisu o wykonaniu przyłącza wodociągowego, jest natomiast adnotacja z dnia 9 listopada 2004 r. o przystąpieniu do "robót wod.-kan., c.o i c.w. wewnątrz budynku". Również jeśli chodzi o pozostałe wpisy nie zostały wyjaśnione wszystkie wątpliwości. Na jednym z przedstawionych przez skarżącą zdjęć widać budynek z częściowo tylko zamontowanymi oknami i drzwiami, widoczne są już natomiast barierki na balkonach. Z dziennika budowy wynika natomiast, że wszystkie okna i drzwi zmontowane zostały jednego dnia – 19 października 2004 r., natomiast roboty ślusarskie na balkonach rozpoczęto dopiero 9 listopada 2004 r. W dzienniku budowy brak też adnotacji o wykonaniu studni o średnicy 120 cm i głębokości 3 m oraz łączącej ją z domem instalacji w postaci rury PCV i przewodów.

Dysponując opisanymi dowodami organy nie mogły uznać, że sprawa została należycie wyjaśniona i ustalony został stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością (art. 7 k.p.a). Mimo istniejących wątpliwości i braków postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji, organ odwoławczy nie uzupełnił postępowania dowodowego, co narusza przepis art. 136 k.p.a. Brak było w tej sytuacji podstaw do utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżona decyzja zapadła zatem także za naruszeniem przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Wskazane naruszenie zasad postępowania dowodowego mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, doprowadziło bowiem do wydania decyzji w oparciu o niepełny i nie oceniony należycie materiał dowodowy. Powoduje to konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.). Jednocześnie Sąd uchylił na podstawie art. 135 powołanej ustawy także decyzję organu pierwszej instancji mając na uwadze naruszenie przepisów postępowania przez organ pierwszej instancji. Uchylenie decyzji organu pierwszej instancji jest niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy przez organy administracji.

Rozpoznając sprawę ponownie organy administracji powinny dążyć do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zgodnie z regułą wyrażoną w art. 7 k.p.a i przeprowadzić postępowanie dowodowe w sposób określony w przepisach art. 75 i nast. k.p.a., uwzględniając wszystkie przedstawione wyżej uwagi. Należy przypomnieć, że stosownie do przepisu art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód w postępowaniu administracyjnym należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Dowodem mogą być także zdjęcia, jeśli nie ma wątpliwości co ich autentyczności i wykonania w określonej dacie. Nie można wykluczyć, że zajdzie potrzeba przesłuchania świadków. Należy bowiem zauważyć, że w sytuacji, gdy istnieją wątpliwości co do wykonywania przez inwestora robót budowlanych w okresie ich wstrzymania i braku dostatecznych dowodów dokonywania określonych czynności sprawdzających przez organ, sięgnąć należy do innych środków dowodowych, w celu wyjaśnienia stanu faktycznego.

Dopiero zebranie całego materiału dowodowego pozwoli na jego prawidłową, zgodną z regułami art. 77 § 1 i 80 k.p.a. ocenę i ustalenie prawidłowo stanu faktycznego sprawy. Prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy jest warunkiem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego.

Jak podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w powołanym wyżej wyroku z dnia 24 lutego 2005 r. ustalenie, czy inwestor kontynuował roboty budowlane mimo ich wstrzymania ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy z uwagi na treść przepisu art. 50"a" pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że w przypadku wykonywania robót budowlanych pomimo wstrzymania ich wykonywania postanowieniem, o którym mowa w art. 48 ust. 2, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części.

Organy administracji wyjaśnią więc przede wszystkim, jakie prace zostały wykonane do dnia 8 kwietnia 2004 r. oraz od dnia 22 września 2004 r. do dnia 12 maja 2005 r. Ustosunkują się do każdego z przedstawionych przez skarżącą dowodów, wyjaśniając w uzasadnieniu decyzji zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., które dowody mają znaczenie w sprawie i mogą stanowić podstawę ustaleń, a którym dowodom i z jakich przyczyn odmówił organ wiarygodności. Sprawdzenia wymagać będzie też prawidłowość wpisów w dzienniku budowy.

Dokładnego wyjaśnienia wymagać będzie również sprawa wykonania na nieruchomości inwestora obiektu nazywanego studnią głębinową lub studzienką. Istnienie tego obiektu stwierdzone zostało po raz pierwszy w czasie oględzin w dniu 21 listopada 2005 r. Jak wynika z protokołu oględzin z dnia 21 listopada 2005 r., studzienka ta miała średnicę 120 cm i głębokość 3 m. Ponadto odnotowano, że prowadzą do niej od budynku przewody elektryczne oraz rura PCV, jest także zamontowana rura stalowa, sięgająca pionowo w głąb. Organ pierwszej instancji, dokonujący oględzin nie wskazał w protokole charakteru tego obiektu, w szczególności nie wyjaśnił, jaka jest jego funkcja. Istnienie rur i przewodów, łączących ten obiekt z budynkiem mieszkalnym nakazywało wyjaśnienie przede wszystkim, czy jest to element instalacji, związanych z budynkiem, czy też całkowicie odrębny obiekt. Okoliczność ta wymagać będzie przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, któremu nie stoi na przeszkodzie twierdzenie inwestora, że studzienkę zlikwidował. Organ nie ustalił bowiem w sposób nie budzący wątpliwości, że studzienka została rozebrana, jak wynika bowiem z protokołu kontroli z dnia 12 grudnia 2006 r. ustalenia w tym zakresie oparte zostały tylko i wyłącznie o oświadczenie inwestora. Skarżąca, twierdzi natomiast, że inwestor ukrył studnię, usuwając górny krąg betonowy i przysypując pozostałą konstrukcję ziemią. Ustalenie, że obiekt ten został w całości rozebrany nie zwalnia organów od oceny, czy był to element instalacji związanych z budynkiem, czy też odrębny obiekt, podlegający odrębnemu postępowaniu.

Przed wydaniem decyzji w sprawie konieczne będzie także sprawdzenie stanu robót. Wyjaśnienia w tym momencie wymaga, że kontrola przeprowadzona w dniu 12 grudnia 2006 r. nie wymagała zawiadamiania skarżącej, ponieważ nie był to dowód z oględzin, przewidzianych przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, lecz czynność organu nadzoru budowlanego, przewidziana przepisami ustawy – Prawo budowlane. Nie mniej jednak, rozpoznając sprawę ponownie rozważą organy potrzebę dokonania przed wydaniem decyzji oględzin z udziałem stron, co pozwoli na realizację zasady czynnego udziału strony na każdym etapie postępowania i przyczyni się do dokładnego wyjaśnienia zarzutów, podnoszonych przez skarżącą oraz wskazanych wyżej wątpliwości.

Z tych wszystkich względów i na podstawie art.135, 145 § 1 pkt 1 litera "c" i 152 ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy.