Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 556/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 176, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, Sędziowie NSA Joanna Runge - Lissowska,, Leszek Włoskiewicz (spr.), Protokolant Mariusz Bartosiak, po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Haliny Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 lutego 2005 r. sygn. akt III SA/Łd 1071/04 w sprawie ze skargi Haliny Ś. na decyzję Wojewody Ł. z dnia 30 września 2004 r. (...) w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. przyznaje radcy prawnemu Stefanowi K. od Skarbu Państwa kwotę 120 zł plus 22% VAT /słownie: sto dwadzieścia/ tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

I OSK 556/05 2

UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z dnia 2 lutego 2005 r. III SA/Łd 1071/04, oddalił skargę Haliny Ś. na decyzję Wojewody Ł. z dnia 30 września 2004 r. (...), utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia 29 lipca 2004 r. (...), którą odmówiono skarżącej przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego.

Sąd podzielił stanowisko obydwu organów, że - stosownie do art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych /Dz.U. nr 120 poz. 1252/ - sprawa podlegała rozpatrzeniu na podstawie ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 2003 nr 58 poz. 514 ze zm./, gdyż wniosek o przyznanie świadczenia skarżąca złożyła 26 lipca 2004 r., lecz - w świetle art. 37k ust. 1 w związku z art. 37 1 ust. 1 tej ustawy - świadczenie jej nie przysługuje, gdyż w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy /tj. 1 marca 2002 r./ urodzona 1 maja 1952 r. skarżąca, ani nie osiągnęła wymaganego ustawą wieku /co najmniej 58 lat/, ani też wymaganego ustawą okresu zatrudnienia.

Skarżąca bowiem w dniu rejestracji miała ukończone 49 lat - nie osiągnęła więc 58 lat, jak o tym mowa w art. 37k ust. 1 pkt 1 - oraz udokumentowała staż wynoszący 22 lata 7 miesięcy i 1 dzień, podczas gdy -aby pominąć wymagania dotyczące wieku - określony ustawą staż pracy wynosi 30 lub 35 lat i jest liczony do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy /art. 37k ust. 1 pkt 2 i 3/, tj. w przypadku skarżącej do dnia 30 listopada 1990 r. /rozwiązanie stosunku pracy z Przedsiębiorstwem Zagranicznym “A." w Ł./.

Sąd wyjaśnił ponadto, że - w świetle art. 6 i 7 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych /Dz.U. 2004 nr 39 poz. 353/ - okres pobierania przez skarżącą renty z tytułu niezdolności do pracy /od 17 lutego 1996 r. do 31 stycznia 2002 r./ nie stanowi, ani składkowego, ani nieskładkowego okresu, nie mógł więc zostać uwzględniony przy obliczaniu stażu pracy.

Wnosząc skargę kasacyjną Halina Ś., reprezentowana przez ustanowionego z urzędu radcę prawnego, jako jej podstawy przytoczyła naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie tj. art. 30 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych oraz art. 6 i 7 ustawy o emeryturach i rentach w Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że pierwsza z powołanych ustaw, która weszła w życie 1 czerwca 2004 r., powinna znaleźć zastosowanie w sprawie, gdyż wniosek o świadczenie przedemerytalne został złożony 29 lipca 2004 r., druga zaś ustawa została naruszona dlatego, że - jak podnosiła skarżąca z powołaniem na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Ł. z dnia 17 stycznia 2001 r. ustalającą wysokość renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy - już wówczas ZUS uwzględnił 23 lata i 2 miesiące okresów składkowych oraz 1 rok i 5 miesięcy okresów nieskładkowych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Ł. wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Jak o tym mowa w art. 32 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych, ustawa wchodzi w życie /poza wyjątkami/ z dniem 1 czerwca 2004 r., lecz - jak stanowi art. 30 ust. 1 - do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu; przez sprawy zaś wszczęte i niezakończone rozumie się również wnioski o ustalenie prawa do świadczenia przedemerytalnego złożone przed dniem przejęcia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznawania i wypłacania świadczeń przedemerytalnych, tj. przed dniem 2 sierpnia 2004 r. /art. 23 ust. 3 powołanej ustawy/.

Zarzut pierwszy jest więc nietrafny, natomiast zarzut drugi nie nadaje się do oceny.

Przytoczenie bowiem podstaw kasacyjnych - w rozumieniu art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - polega na dokładnym oznaczeniu normy prawnej, której naruszenie się zarzuca, podczas gdy art. 6 i 7 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych mają skomplikowaną budowę, i każdy z nich dzieli się na wiele punktów oraz podpunktów, a pierwszy ponadto na ustępy; nie wiadomo zatem, o który szczegółowy przepis chodzi.

Nie wiadomo również do pominięcia jakiego okresu doszło, składkowego lub nieskładkowego, i - czy uwzględniając pominięty okres - skarżąca osiągnęłaby staż legitymujący do uzyskania świadczenia przedemerytalnego.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na mocy art. 184 oraz art. 250 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.