Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 422/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-06-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 19,  art. 26 ust. 2 i 6
journal: Dz.U. 2022 poz 699
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 10 stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie usunięcia odpadów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (SKO) decyzją z dnia 10 stycznia 2022 r. nr SKO.OS/41.9/822/2021/18041/AK, po rozpatrzeniu odwołania M. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. (Spółka, skarżąca) od decyzji Prezydenta Miasta Z. (organ I instancji) z dnia 29 października 2021 r. nr [...], którą -w punkcie pierwszym - nakazano posiadaczowi odpadów-Spółce, usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania tj. z terenu przy ul. [...] w Z. (działka ewidencyjna numer [...]) składowanych we wschodniej części działki za budynkiem biurowym (pomiędzy budynkiem a płotem od strony ul. [...]), z rodzaju: wskazanego w tej decyzji; w punkcie drugim - określono sposób usunięcia odpadów; w punkcie trzecim - ustalono, że obowiązek , o którym mowa w punkcie pierwszym, należy wykonać w terminie 6 miesięcy; w punkcie czwartym – postanowiono że na potwierdzenie wykonania obowiązku posiadacz odpadów określony w pkt. 1 dostarczy do Urzędu Miasta Z. kopie dokumentacji, potwierdzającej zagospodarowanie odpadów zgodnie z zasadami określonymi w przepisach ustawy o odpadach, w szczególności kart przekazania odpadów- utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję

Z akt sprawy wynika, że w związku z zawiadomieniem Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 26 marca 2019 r. o pryzmie odpadów znajdujących się na części działki ewidencyjnej nr [...] w Z. przy ul. [...] organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie nakazania posiadaczowi opadów ich usunięcia z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania.

Decyzją z dnia 1 października 2020 r. nr [...] organ I instancji nakazał Spółce usunięcia odpadów, z rodzaju określonych w pkt. 1 tej decyzji z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. SKO decyzją z dnia 20 listopada 2020 r., nr SKO.OS/41.9/523/2020/13783/KS, na skutek odwołania Spółki, orzekło o uchyleniu decyzji organu I instancji przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji nakazało organowi I instancji raz jeszcze przeprowadzenie postępowania dowodowego na okoliczność ustalenia wytwórcy i posiadacza odpadów znajdujących się na terenie części działki nr [...] , a następnie podjęcie odpowiednich działań w zależności od dokonanych ustaleń w tym zakresie.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia 29 października 2021 r. nr [...] nakazał posiadaczowi odpadów-Spółce, usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania tj. z terenu przy ul. [...] w Z. (działka ewidencyjna numer [...] ) składowanych we wschodniej części działki za budynkiem biurowym (pomiędzy budynkiem a płotem od strony ul. [...] ), wskazując rodzaj tych odpadów i określając warunki ich usunięcia. W uzasadnieniu wskazał na ustalenia stanu faktycznego sprawy i wywiódł, że właściciel nieruchomości, którym jest Spółka nie obaliła domniemania, przewidzianego przepisem art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 779 z późn. zm.- dalej: "ustawa" lub "ustawa o odpadach"), w związku z czym odpowiada za zgromadzone odpady i zobowiązany jest do ich usunięcia, i w konsekwencji do niego zostaje skierowana niniejsza decyzja." Organ I instancji stanął na stanowisku, że wskazywany przez właściciela nieruchomości-Spółkę-posiadacz odpadów-M. S., który prowadził działalność gospodarczą pod firmą E. z siedzibą w B. przy ul. [...] [...] nie istnieje, a ponadto ustalono, że podmiot ten nie włada odpadami, a na pewno nie wyraża woli władania tymi odpadami dla siebie, na co wskazuje jego nieobecność na nieruchomości, jak i brak prowadzenia jakichkolwiek działań na terenie nieruchomości, potwierdzających dysponowanie odpadami.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji Spółka zarzuciła jej naruszenie przepisów prawa materialnego oraz procesowego, w szczególności art. 26 ustawy o odpadach; art. 7 k.p.a. oraz art. 77 1 k.p.a., m. in. poprzez: nieprzeprowadzenie i pominięcie dowodów mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy; błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy i wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu odwołania obszernie umotywowała podniesione zarzuty, wskazując, że posiadaczem odpadów jest inny podmiot, tj. M. S., który prowadził działalność gospodarczą pod firmą E. z siedzibą w B., na mocy umowy dzierżawy zawartej w dniu 4 listopada 2014r.

SKO decyzją z dnia 10 stycznia 2022 r. nr SKO.OS/41.9/822/2021/18041/AK, po rozpatrzeniu odwołania Spółki, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wskazało, że problematykę postępowania w sprawie nakazu usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, reguluje ustawa z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 779 z późn. zm.- dalej: "ustawa" lub "ustawa o odpadach"). Wyjaśniło, że podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 26 ustawy o odpadach. Przepis ten stanowi, że posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania (ust. 1). W przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami (ust. 2). Nałożenie powyższego obowiązku prawnego wymaga udowodnienia przez organ, określonych przepisami prawa, przesłanek podmiotowych i przedmiotowych, z którym ustawa wiąże odpowiedzialność za czyn zabroniony. Podmiotem, do którego może być skierowany powyższy nakaz, jest "posiadacz odpadów". Przez posiadacza odpadów rozumie się: wytwórcę odpadów (1) lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów (2); domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości (3) (art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach).

SKO wskazało, że raz jeszcze przeprowadziło postępowanie, w zakresie w jakim postępowanie to przeprowadził organ I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiło motywy wydanego orzeczenia. Wyjaśniło, że Spółka posiadała decyzje związane z gospodarką odpadami, tj. decyzję Wojewody. [...] z dnia 22 stycznia 2004r. nr [...], zmienioną decyzją z dnia 16 października 2006r. nr [...] udzielającą zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku, zbierania i transportu odpadów w zakładzie przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz innych odpadów, zlokalizowanego w Z. przy ul. [...] , która była ważna do dnia 31 grudnia 2013r. oraz decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia 31 marca 2011r. nr [...] udzielającą pozwolenia zintegrowanego dla instalacji do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, poza składowaniem odpadów niebezpiecznych, o zdolności przetwarzania ponad 10 ton odpadów na dobę, znajdującej się na terenie Zakładu Przetwarzania [...] w Z. przy ul. [...] [...]. Prawa i obowiązki z tej decyzji przeniesiono decyzją nr [...] Marszałka Województwa [...] z dnia 10 maja 2013r. na spółkę K. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. przy ul. [...] [...]. Spółka w oparciu o decyzję Wojewody [...] z dnia 22 stycznia 2004r. nr [...], zmienioną decyzją z dnia 16 października 2006 r. nr [...] prowadziła działalność polegającą na gospodarce odpadami do dnia 31 grudnia 2013 r., kiedy to ww. decyzja wygasła.

Z protokołu oględzin przeprowadzonych na nieruchomości o nr. geod. dz. [...] w dniu 3 grudnia 2019 r. i załączonej do tego protokołu kserokopii protokołu z Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki z dnia 12 września 2014 r., wynikało ze odpady zostały zgromadzone na ww. nieruchomości przez ww. spółkę zanim stanowisko jej prezesa objął J. H. W treści protokołu z Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki zawarto informację, że odpowiedzialność za konsekwencje wynikłe ze złożenia tonerów oraz odpadów ponosi ówczesny Zarząd Spółki M. Sp. z o.o. Z akt sprawy wynikało również, że Spółka nie prowadziła działalności związanej z gospodarką odpadami. fragmenty działki o nr. geod. [...] były dzierżawione przez spółki: G. Sp. z o.o. oraz K. Sp. z o.o., jednakże przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie dowodowe jednoznacznie wykluczyło te podmioty jako posiadaczy wskazanych odpadów. Jednocześnie Spółka żadnej z wymienionych powyżej spółek nie wskazywała jako posiadacza odpadów. Spółka jako posiadacza odpadów wskazała M. S., który prowadził działalność gospodarczą pod firmą E. z siedzibą w B. Stwierdziła, że na mocy umowy dzierżawy zawartej w dniu 4 listopada 2014r. odpowiedzialność za wskazane odpady ponosi M. S. Zgodnie z § 3 pkt. 3 tej umowy M. S. jako dzierżawca zobowiązał się do zagospodarowania i usunięcia wszelkich odpadów znajdujących się na dzierżawionym terenie w terminie 12 miesięcy od dnia zawarcia tej umowy. W myśl § 3 pkt. 4 tej umowy, z chwilą zawarcia umowy dzierżawca ponosi wszelką odpowiedzialność za prawidłowe użytkowanie przedmiotu dzierżawy oraz odpady znajdujące się na dzierżawionej nieruchomości. W umowie tej oddano w dzierżawę część działki ewid. [...] , którą oznaczono na mapie stanowiącej załącznik do umowy (§ 2 pkt 1 i 2 umowy). Nadto w § 1 pkt 3 umowy zapisano, że dzierżawca będzie wykorzystywał przedmiot umowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej zgodnie z przedmiotem działalności gospodarczej. W myśl zaś zapisów w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej -. M. S. prowadził działalność gospodarczą pod firmą E. z siedzibą w B. w zakresie działalności usługowej związanej z przygotowaniem do druku. ponadto. M. S., nie posiadał stosownych zezwoleń ani decyzji na zagospodarowanie odpadów znajdujących się na działce o nr. ewid. [...] oddanej mu na podstawie umowy z dnia 4 listopada 2014r. w dzierżawę. W ocenie SKO, że Spółka nie zwolniła się — w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach - na podstawie tej umowy z odpowiedzialności za odpady zgromadzone na działce o nr. ewid. [...] . Zawarta umowa dzierżawy z 4 listopada 2014r. nie spowodowała, że M. S., który prowadził działalność gospodarczą pod firmą E. z siedzibą w B. stał się posiadaczem tych odpadów. Odpowiedzialność Spółki wywiódł z domniemania, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Jednocześnie jednak SKO nie dopatrzyło się uchybień w zakresie ustalenia, iż odpady są zgromadzone w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym oraz w zakresie ustalenia rodzajów odpadów, których usunięcia nakazano w decyzji organu I instancji. Po rozpoznaniu sprawy w oparciu o materiał dowodowy zebrany w toku postępowania przez ten organ, SKO stwierdziło, że postępowanie organu I instancji było prawidłowe, a zaskarżona decyzja tego organu nie zawiera wad, które miałyby wpływ na zapadłe rozstrzygnięcie. W ocenie SKO, organ I instancji przeprowadził postępowanie zgodnie z przepisami k.p.a. wypełniając obowiązki płynące z art. 10 § 1 k.p.a. i art. 9 k.p.a.. Ponadto w oparciu o akta sprawy przekazane przez organ I instancji, SKO dokonało takich samych ustaleń jak organ I instancji, czego skutkiem było wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca wniosła o uchylenie decyzji SKO i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie decyzji SKO i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: prawa procesowego, w szczególności art. 6, art 7, art. 7a, art. 7b, art. 9, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, oraz art. 136 k.p.a. m.in. poprzez przeprowadzenie i pominięcie dowodów; dowolną a nie swobodną ocenę dowodów zgromadzonych w sprawie; nierozstrzygnięcie wątpliwości na korzyść skarżącej; niewyjaśnienie okoliczności dotyczących formułowanego twierdzenia o rzekomym posiadaniu odpadów przez skarżącą; okoliczności związanych ze sposobem ustalenia rodzajów odpadów oraz ich ilości; zaniechanie obowiązku współdziałania organów administracji publicznej w zakresie do dokładnego wyjaśnienia sprawy W uzasadnieniu podtrzymała stanowisko prezentowane wcześniej w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako "p.p.s.a."), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce, w sytuacji gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowanej wykładni tych przepisów.

Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji nakazującą skarżącej usunięcie odpadów składowanych w miejscu do tego nieprzeznaczonym. Podstawę materialnoprawną kwestionowanego obowiązku stanowi przepis art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (obecnie Dz.U. z 2022 r., poz. 699-dalej "ustawa o odpadach"), zgodnie z którym posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. W przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o odpadach., wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami (art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach.). Decyzja nakazująca posiadaczowi odpadów ich usunięcie określa termin usunięcia odpadów, ich rodzaj oraz sposób usunięcia (art. 26 ust. 6 ustawy o odpadach). Należy przy tym wskazać, iż przez posiadacza odpadów należy rozumieć wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów, przy czym domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości (art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach). Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 sierpnia 2019 r. (sygn. akt II OSK 2414/17, dostępny w Internecie) konstrukcja powyższych przepisów jednoznacznie wskazuje, że celem ustawodawcy było stworzenie przepisów pozwalających na niezwłoczne usunięcie odpadów z miejsc do tego nieprzeznaczonych. Dlatego też ustawodawca wprowadził w art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach instytucję domniemania, że władający powierzchnią ziemi jest jednocześnie uznawany za posiadacza odpadów, w stosunku do którego można wydać decyzję w trybie art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach, nakazującą usunięcie odpadów. Bez wprowadzonego domniemania realizacja celów ustawy stałaby się utrudniona, a nawet niemożliwa. Jak podkreślono zaś w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2020 r. (sygn. akt II OSK 803/18, dostępny w Internecie) zasadniczym celem art. 26 ustawy o odpadach jest skuteczne i szybkie usuwanie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. Odpady zalegające w miejscu nieprzeznaczonym do ich składowania lub magazynowania stanowią zagrożenie dla środowiska oraz zdrowia i życia ludzi. W związku z tym obowiązek usunięcia odpadów ciąży na posiadaczu odpadów, a jego odpowiedzialność oparta jest na obiektywnym fakcie zalegania odpadów w miejscu do tego nieprzeznaczonym, chyba że władający powierzchnią ziemi wykaże, że odpadem włada inny podmiot (por. wyrok NSA z 6 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 816/18, dostępny w Internecie). Nie jest przy tym wystarczające wskazanie jedynie wytwórcy odpadów, lecz konieczne jest wykazanie przez władającego powierzchnią ziemi, że wytwórca odpadów wytworzone przez siebie odpady złożył na nieruchomości władającego nielegalnie (por. wyrok WSA w Poznaniu z 26 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Po 1007/19, dostępny w CBOSA). Domniemania, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów nie można także obalić, jeżeli sam władający wyraził zgodę na przywiezienie odpadów na jego nieruchomość (por. wyrok WSA w Gdańsku z 17 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Gd 204/18, dostępny w CBOSA). Zatem obalenie domniemania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach, wyklucza jakakolwiek forma akceptacji władającego powierzchnią ziemi dla składowania odpadów na nieruchomości wbrew przepisom ustawy o odpadach.

W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że na terenie działki ewidencyjnej nr [...] stanowiącej własność skarżącej składowane są odpady w postaci tonerów drukarskich, zużytych urządzeń zawierających niebezpieczne elementy oraz inne odpady wymienione w obowiązującym na dzień wydania decyzji z rozporządzeniu Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. (Dz.U. z 2020 r. poz 10). Opadowe tonery drukarskie ( 08 03 17*, 08 03 18), zużyte urządzenia (16 02 13*, 16 02 14, 16 02 16) oraz inne odpady (19 12 12) podlegają składowaniu, a wskazana działka co nie ulega wątpliwości, nie jest miejscem przeznaczonym do składowania, bądź też magazynowania odpadów. Ponadto skarżąca nie legitymuje się żadnym zezwoleniem na zbieranie lub przetwarzanie odpadów.

W ocenie Sądu organy prawidłowo uznały, że skarżąca jest posiadaczem odpadów, a w związku z tym jest zobowiązana do ich usunięcia. Przede wszystkim należy podnieść, że skarżącą należy uznać za władającą przedmiotową działką, co wynika zarówno z oświadczeń obecnego prezesa spółki J. H., jak i protokołu z dnia 12 lutego 2020 r. z przesłuchania świadka - prezesa spółki K. – R. C., jak również z kserokopii protokołu Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki z dnia 12 września 2014 r., z którego wynikało, że odpady zostały zgromadzone na wskazanej nieruchomości przez Spółkę zanim stanowisko jej prezesa objął J. H. W treści protokołu z Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki zawarto informację, że odpowiedzialność za konsekwencje wynikłe ze złożenia tonerów oraz odpadów ponosi ówczesny Zarząd Spółki. W trakcie postępowania skarżąca wskazywała na M. S. jako posiadacza odpadów powołując się na zapisy znajdującej się w aktach sprawy umową dzierżawy z dnia 4 listopada 2024 r. W ocenie składu orzekającego słusznie organy jednakże obu instancji zauważyły, że zgodnie z zapisami zwartymi w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej M. S. prowadził działalność usługową związaną z przygotowaniem do druku. Nadto nie posiadał on stosownych zezwoleń i decyzji na zagospodarowanie odpadów znajdujących się na działce o nr ewid. [...] oddanej mu na podstawie umowy z dnia 4 listopada 2014 r. w dzierżawę. Zatem skarżąca nie zwolniła się z odpowiedzialności za odpady zgromadzone na części działki o nr ewid. [...] .

W tych okolicznościach to na skarżącej ciążył obowiązek obalenia domniemania wynikającego z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach poprzez wykazanie, że posiadaczem odpadów jest inny podmiot, czego skarżąca, zdaniem Sądu, nie wykazała. Jak wynika bowiem z przytoczonych wyżej orzeczeń sądów administracyjnych nie jest wystarczające samo wskazanie innego podmiotu jako posiadacza odpadów, ale też wykazanie, że odpady pozostawił na nieruchomości w sposób nielegalny. W związku z tym jako władająca powierzchnią ziemi, na której znajdują się odpady, stała się ich posiadaczem i przyjęła na siebie obowiązek ich usunięcia. Ustawa o odpadach nie nakłada bowiem obowiązku usunięcia odpadów magazynowanych lub składowanych w miejscu do tego nieprzeznaczonym na sprawcę tego stanu rzeczy, lecz na posiadacza odpadów. W rozpoznawanej sprawie, wbrew zarzutom skarżącego, w toku postępowania nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę, organy obu instancji dokonały prawidłowych i jednoznacznych ustaleń faktycznych, które znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Ustalenia te były niezbędne i wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Strony zostały także zawiadomione w trybie art. 10 § 1 k.p.a. o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym w sprawie i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Orzekające organy procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały i zastosowały przepisy ustawy o odpadach. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a., a także odpowiada wynikającej z art. 11 k.p.a. zasadzie przekonywania. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w stanie prawnym i faktycznym niniejszej sprawy miał zastosowanie przepis art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach. Wobec wskazanych okoliczności, w ocenie Sądu zarzuty skarżącej w tym zakresie pozostają bez wpływu na treść kontrolowanych decyzji. Spełnione zatem zostały przesłanki do wydania decyzji przewidzianej w art. 26 ustawy o odpadach, zobowiązującej skarżącą do usunięcia odpadów.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W związku z tym, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga podlega oddaleniu.