Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 591/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6201 Prawo wykonywania zawodu lekarza, aptekarza pielęgniarki, położnej
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną uchwałę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2006 r. sprawy ze skargi M. S. na uchwałę Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia utraty prawa do wykonywania zawodu lekarza weterynarii i skreślenia z rejestru członków I. uchyla zaskarżoną uchwałę, II. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Krajowa Rada Lekarsko-Weterynaryjna uchwałą z dnia [...] września 2005 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania zainteresowanego, utrzymała w mocy uchwałę nr [...]Okręgowej [...] Izby Lekarsko-Weterynaryjnej we W. z dnia [...] lipca 2005 r. w sprawie stwierdzenia utraty prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii przez lekarza wet. M. S. i skreślenia z rejestru członków.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że decyzja I instancji zapadła w wyniku stwierdzenia, że zainteresowany zalegał przez okres ponad 1 roku z płaceniem składek członkowskich na rzecz Izby. Obowiązek opłacenia składek wynika z ustawy z dnia 21 grudnia 1990 r. o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych, która w art. 6a stanowi, iż w przypadku nieziszczenia składki przez okres 1 roku okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna stwierdza utratę prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii. Taką uchwałę podjęła [...] Rada.

Badając sprawę w wyniku odwołania, organ odwoławczy nie dał wiary twierdzeniom zainteresowanego, bowiem nie udowodnił on a nawet nie uprawdopodobnił braku środków finansowych. Zdaniem organu odwoławczego dowodem takim byłyby PIT składane do urzędu skarbowego lub rejestracja w urzędzie pracy jako osoby bezrobotnej.

Nadto, jak wskazał organ, zainteresowany nie wystąpił do [...] Rady Lekarsko-Weterynaryjnej o umorzenie należnych składek lub rozłożenie ich spłaty na dogodne raty.

Skargę na powyższą uchwałę wniósł zainteresowany domagając się jej uchylenia, zobowiązania Izby do pomocy w znalezieniu pracy i umorzenia zaległych składek. Skarżący zarzucił, że nieopłacanie składek wynikało z niedostatku w jakim się znalazł, że kilkukrotnie zwracał się do Wojewódzkiego i Powiatowego Inspektoratu weterynarii z prośbą o jakąkolwiek pracę, o czym informował Izbę oraz że Krajowa Rada posłużyła się argumentem niezgodnym ze stanem faktycznym, bowiem skarżący zwracał się do [...] Izby o umorzenie zaległych składek jednakże uzyskał informację, że jest to niemożliwie.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, wskazując na zapis art. 6a ustawy zasadniczej z dnia 21 grudnia 1990 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez Sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego.

Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.

Skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na uchybienia proceduralne w postępowaniu.

Skarżący jako lekarz weterynarii podlega przepisom ustawy z dnia 21 grudnia 1990 r. o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych (Dz. U. 187/02, poz. 1567 ze zm.). W myśl art. 6a pkt 5 i art. 18 pkt 5 tej ustawy okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna stwierdza utratę prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii w przypadku nieziszczenia składki członkowskiej przez okres dłuższy niż

1 rok i skreśla lekarza weterynarii z rejestru członków okręgowej izby lekarsko-weterynaryjnej. Co do tego zapisu ustawy nie ma żadnych wątpliwości.

Jak wskazał organ administracji, skarżący nie opłacał składki od 1 stycznia 2002 r., jednakże jak twierdził skarżący stało się to w wyniku braku pracy i związanego z tym braku środków finansowych.

Organ I instancji w lakonicznym uzasadnieniu uchwały stwierdził fakt zalegania z zapłatą składek i powołał przepisy ustawy.

Kontrolując powyższą uchwałę w postępowaniu instancyjnym organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego obowiązany był ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą kontrolowaną uchwałą, a więc nie mógł ograniczyć się tylko do kontroli uchwały objętej odwołaniem, ale obowiązany był rozpoznać ponowne sprawę merytorycznie w jej całokształcie, z czym wiąże się obowiązek rozpatrzenia wszystkich żądań strony i ustosunkowania się do nich w uzasadnieniu rozstrzygnięcia II instancji.

W postępowaniu administracyjnym organ odwoławczy nie może też ograniczyć się do stanu sprawy z daty wydania uchwały I instancji, lecz musi uwzględniać stan faktyczny i prawny istniejący w dacie rozpatrywania odwołania.

W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ odwoławczy ograniczył się tylko do stwierdzenia, iż nie dał wiary twierdzeniom zainteresowanego, bo nie udowodnił on braku środków finansowych, ani nie występował o umorzenie należnych składek. Jednakże organ nie wypowiedział się w kwestii dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych jak PIT-36 z lat 2000, 2001, 2002, 2003 i 2004 (k. 8-13 akt), decyzje o pomocy w postaci zasiłków celowego i okresowego (k. 19, 21 i 20).

Nie wypowiedział się również w kwestii twierdzeń skarżącego o informowaniu Izby o jego staraniach o pracę i problemach finansowych.

Lakoniczne uzasadnienie uchwały mającej dla zainteresowanego ogromne znaczenie, bo wpływającej na jego sytuację życiową, nie spełnia wymogów art. 107 § 3 kpa, a nadto wskazuje na brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, co decyduje o naruszeniu art. 7 i 77 kpa.

Powyższe uchybienia przepisom proceduralnym, jako mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stanowią podstawę uchylenia zaskarżonej uchwały w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy szczegółowo i w sposób wyczerpujący rozpatrzy cały materiał dowodowy sprawy i ustosunkuje się do wszystkich żądań strony.

Przy orzekaniu zastosowano art. 152 w/w ustawy.