Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1023/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 136 ust. 3, art. 137, art. 216 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art. 46 ust. 1
journal: Dz.U. 1974 nr 10 poz 64
law: Ustawa z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości - tekst jednolity
article: art. 105 § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Robert Sawuła /spr./ SO del. Elżbieta Mazur - Selwa Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 grudnia 2013 r. sprawy ze skarg Z. K. oraz następców prawnych po A. S.: S. S., E. B., E. S. i M. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego zwrotu wywłaszczonej nieruchomości -skargi oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skarg Z. K. oraz następców prawnych po A.S. – S.S., E.B., E.S. i M.S. jest decyzja Wojewody [...] z [...] marca 2009 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości w zaskarżonej części odnoszącej się do umorzenia postępowania.

Powołaną decyzją z [...] października 2008 r. Starosta Powiatu [...] wydał po przeprowadzeniu postępowania zainicjowanego podaniami S.B., U.S., A.S, H.S, P.G, D.M, A.G, A.S, A.Z. i L.S. Uprzednia jego decyzja w tej sprawie z [...] stycznia 2007 r. została uchylona decyzją Wojewody [...] z [...] marca 2007 r., przy czym wyrokiem z 19 września 2007 r. II SA/Rz 422/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił obie wymienione decyzje z uwagi na nieustalenie przez organy następców prawnych zmarłej strony.

W § 1 rozstrzygnięcia z [...] października 2008 r. Starosta Powiatu [...] stwierdził, że nieruchomość oznaczona nr ewid. 84/3 objęta KW [...] o pow. 0,0103 ha stanowiąca własność Skarbu Państwa stała się zbędna na cel wywłaszczenia określony w decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z [...] sierpnia 1959 r. nr [...]. W § 2 decyzji organ I instancji orzekł o zwrocie ww. nieruchomości na rzecz Z.K, S.B., U.S, A.S, H.S., P.G, D.M, A.G, A.S, A.Z. i L.S. w odpowiednich udziałach, zobowiązując ww. w § 3 do łącznego zwrotu na rzecz Skarbu Państwa zwaloryzowanego odszkodowania w kwocie 782 zł w terminie 1 miesiąca od dnia uprawomocnienia się decyzji. W § 5 decyzji starosta orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie zwrotu działki nr ewid. 78/23 stanowiącej własność Gminy [...] oraz działki nr ewid. 84/4 stanowiącej własność Skarbu Państwa.

Z ustaleń faktycznych organu I instancji wynika, że działka nr ewid. 78/23 o pow. 1981 m² powstała z pgr 810/1, a działka nr 84/1 o pow. 429 m² z pgr 808/1 i 810/3. Właścicielami hipotecznymi pgr 808 i 810 byli J.K., L.K., S.B, W.S. i Z. I., przy czym w toku postępowania ustalono ich następców prawnych. Parcela gruntowa 808 o pow. 144 m² została wywłaszczona orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej [...] z [...] sierpnia 1959 r. nr [...] na wniosek Zakładu Energetycznego [...] za odszkodowaniem. Ta część nieruchomości stanowiąca w chwili orzekania działkę oznaczoną nr 84/3 stała się zbędna ze względu na cel nabycia i z tego względu orzeczono o jej zwrocie na rzecz następców prawnych byłych właścicieli. W stosunku do parceli 810 postępowanie wywłaszczeniowe wszczęto przed 1 września 1939 r. i nie zostało ono zakończone. Stosownie jednak do art. 46 ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczanie nieruchomości, nieruchomości będące we władaniu Państwa, w stosunku do których wszczęte przed 1 września 1939 r. postępowanie wywłaszczeniowe nie zostało zakończone, przeszły z mocy prawa na własność Państwa. Dotychczasowym właścicielom na ich wniosek przyznawano z tego tytułu odszkodowanie, przy czym nie ustalono dowodu, że wypłacono je za parcelę 810.

Mając na względzie dyspozycję art. 136 ust. 3 i 4 oraz art. 216 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm., dalej: "Ugn") starosta przyjął, że instytucja zwrotu w nich uregulowana odnosi się wyłącznie do nieruchomości, które zostały nabyte przez Skarb Państwa w drodze postępowania wywłaszczeniowego, na podstawie indywidualnej i konkretnej decyzji administracyjnej. Za bezsporne uznał, że w trybie takim nie zostały nabyte działki nr 78/23 i 84/4. Ponadto, w art. 216 Ugn wymieniono jedynie art. 6 ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, nie obejmując tą regulacją unormowania zawartego w art. 46 tej ustawy. Starosta wyjaśnił również, że na kwotę podlegającą zwrotowi na rzecz Skarbu Państwa z tytułu zwrotu działki nr 84/3 złożyło się zwaloryzowane odszkodowanie z tytułu wywłaszczenia w kwocie 52 zł oraz wzrost wartości tej działki z tytułu poczynionych na niej nakładów w kwocie 730 zł.

Odwołanie od powyższej decyzji w imieniu Z.K., S.B., L.S., A.Z. wniósł pełnomocnik W.H, kwestionując rozstrzygnięcie zawarte w § 5 decyzji organu I instancji o umorzeniu postępowania dotyczącego zwrotu wymienionych tam nieruchomości. Wskazał, że nie poczyniono jakichkolwiek ustaleń, czy działki nr 78/23 i 84/4 stały się zbędne dla Skarbu Państwa i zarzucił naruszenie art. 216 Ugn w zw. z art. 32 i 64 ust. 2 Konstytucji w zakresie, w jakim wyklucza odpowiednie stosowanie przepisów rozdziału 6 działu III Ugn do nieruchomości przejętych lub nabytych na rzecz Skarbu Państwa na mocy ustawy z 12 marca 1958 r. W odwołaniu powołano się także na stanowisko wyrażone przez Wojewodę [...] w decyzji tegoż organu z [...] czerwca 1997 r. nr [...] na tle ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości.

Powołaną na wstępie decyzją z [...] marca 2009 r. Wojewoda [...] utrzymał decyzję Starosty Powiatu [...] w zaskarżonej części w mocy. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że zwrotu wywłaszczonych nieruchomości dokonuje się w trybie przepisów Ugn, przy uwzględnieniu dyspozycji art. 216 tej ustawy. W przepisie tym powołano różne akty prawne, na mocy których Skarb Państwa przejął lub nabył własność nieruchomości, a które objęte zostały regulacją dotyczącą zwrotu wywłaszczonych nieruchomości. Nie wymieniono w nim jednak art. 46 ustawy z 12 marca 1958 r., co w ocenie organu oznacza, że nie jest możliwe zastosowanie do nieruchomości nabytych przez Skarb Państwa na tej podstawie regulacji zawartej w rozdziale 6 działu III Ugn. Nieruchomości, o których była mowa w art. 46 ustawy z 12 marca 1958 r., a zatem działki nr 78/23 i 84/4, nie zostały nabyte na podstawie indywidualnych decyzji administracyjnych. Przeto zbędne było ustosunkowanie się, czy nieruchomości te stały się zbędne na cel wywłaszczenia.

Z decyzją Wojewody [...] nie zgodzili się A.S. oraz Z.K., S.B., L.S. i A. Z., wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargi. A.S. zarzuciła nienależyte wyjaśnienie przez organy wszystkich okoliczności sprawy związanych z faktem, czy cel wywłaszczenia został zrealizowany, jak też czy w 1938 r. ubiegający się o wywłaszczenie nie zawarł z poprzednim właścicielem w prawem przewidzianej formie umowy nabycia nieruchomości lub jej zamiany, co mogłoby skutkować zastosowaniem art. 6 ustawy z 12 marca 1958 r. W ocenie skarżącej pozbawienie prawa własności na podstawie art. 46 cyt. ustawy również stanowiło wywłaszczenie, nadto art. 216 Ugn cechować ma niekonstytucyjność. Z kolei we wspólnej skardze Z.K., S.B., L.S. i A.Z. podnieśli zarzut niezgodności art. 216 Ugn rozumianego w ten sposób, że nie obejmuje swoim zakresem nieruchomości oznaczonych nr ewid. 78/23 i 84/4 nabytych przez Skarb Państwa na podstawie art. 46 ustawy z 12 marca 1958 r. W ocenie tych skarżących wymieniony art. 216 Ugn nie ma charakteru enumeratywnego lecz wyłącznie przykładowy, w przeciwnym razie byłby niezgodny z Konstytucją uprzywilejowując tych byłych właścicieli nieruchomości, które zostały przejęte wyłącznie na podstawie tytułów w nim wymienionych. W skardze powołano się na stanowisko zajęte przez Kierownika Urzędu Rejonowego [...] w decyzji z [...] kwietnia 1997 r. oraz wyrażone przez Wojewodę [...] w decyzji tegoż organu z [...] czerwca 1997 r. nr [...] na tle ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, jak również w decyzji Starosty [...] z [...] stycznia 2007 r.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.

Postanowieniem z 9 lipca 2009 r. II SA/Rz 433/09 odrzucono skargę S.B., L.S. i A.Z., ponieważ w ustawowym terminie skarżące nie uzupełniły jej braku formalnego w postaci własnoręcznego podpisu. Postanowieniem z 28 października 2009 r. II SA/Rz 433/09 Sąd odrzucił wniosek S.B. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

Z powodu śmierci stron postępowania postanowieniem z 10 maja 2010 r. II SA/Rz 433/09 zawieszono postępowanie sądowe, a następnie podejmowano czynności, w wyniku których ustalono następców prawnych uczestniczki U.S. oraz skarżącej A.S. Skargę wniesioną przez A.S. podtrzymał S.S. (k. 283, tom II). Wobec tego postanowieniem z 11 października 2013 r. podjęto zawieszone postępowanie, a sprawę zarejestrowano pod sygn. II SA/Rz 1023/13.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 ustawy z 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, że chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego.

W niniejszej sprawie skargi podlegają rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn. 30.08.2002 r., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej Ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

W ocenie Sądu skargi nie są uzasadnione.

Przedmiotem kontroli poddana jest decyzja organu odwoławczego utrzymującego w mocy decyzję w części dotyczącej umorzenia postępowania dotyczącego zwrotu nieruchomości nabytej przez Skarb Państwa. Problematykę zwrotu wywłaszczonej nieruchomości normują przepisy rozdziału 6 działu III Ugn. Wedle art. 136 ust. 3 Ugn "Poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Z wnioskiem o zwrot nieruchomości lub jej części występuje się do starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, który zawiadamia o tym właściwy organ. Warunkiem zwrotu nieruchomości jest zwrot przez poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercę odszkodowania lub nieruchomości zamiennej stosownie do art. 140". Z kolei art. 137 Ugn określa w ust. 1, że nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli: 1) pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo 2) pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany, zaś w ust. 2, że jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, cel wywłaszczenia został zrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, zwrotowi podlega pozostała część. O zwrocie wywłaszczonych nieruchomości, zwrocie odszkodowania, w tym także nieruchomości zamiennej, oraz o rozliczeniach z tytułu zwrotu i terminach zwrotu orzeka starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w drodze decyzji (art. 142 ust. 1 Ugn). Z mocy art. 216 ust. 1 cyt. ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy obu instancji przepisy działu 6 Działu III Ugn stosuje się odpowiednio do nieruchomości przejętych lub nabytych m in. na podstawie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Niesporne jest, że nieruchomość, na którą składają się działki oznaczone nr 78/23 i 84/4, o zwrot której wystąpiono, została nabyta przez Skarb Państwa w trybie art. 46 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Ta okoliczność nie była przez skarżących kwestionowana i znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy. Z kopii dokumentów dołączonych do akt wynika, że na podstawie orzeczenia i wniosku Urzędu Wojewódzkiego [...] z lipca 1938 r. wszczęto postępowanie wywłaszczeniowe względem pgr 810 o ówczesnej pow. 45a 03 m² (k. 23 akt administracyjnych). Za tę nieruchomość decyzją Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej [...] z [...] maja 1965 r. przyznane zostało odszkodowanie (k. 36). Wcześniej wniesionego odwołania J. K. od pierwotnej decyzji w kwestii odszkodowania (odmownej) nie uwzględniła Komisja Odwoławcza do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych (dowód: kopia decyzji z [...] września 1963 r. – k. 40). W obu tych orzeczeniach wzmiankowano, że wobec pgr 810 wszczęte było postępowanie wywłaszczeniowe przed 1 września 1939 r. Decyzję o odszkodowaniu utrzymano w mocy decyzją Komisji Odszkodowawczej przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z [...] maja 1966 r. (por. k. 49).

Istota sprawy, w ocenie orzekającego w sprawie Sądu, sprowadza się zatem do oceny trafności umorzenia postępowania o zwrot nieruchomości, która została nabyta przez Skarb Państwa w trybie art. 46 ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64 i z 1982 r. Nr 11, poz. 79, dalej jako Uztwn). Wedle art. 46 ust. 1 Uztwn "Nieruchomości będące we władaniu Państwa, do których wszczęte przed dniem 1 września 1939 r. postępowanie wywłaszczeniowe nie zostało dotychczas zakończone, przechodzą z mocy prawa na własność Państwa", z kolei ust. 2 cyt. przepisu określał, że "Właścicielom tych nieruchomości naczelnik powiatu przyzna na ich wniosek odszkodowanie według zasad przewidzianych w dotychczasowych przepisach albo zwolni od przejęcia na własność Państwa i zwróci posiadanie nieruchomości, jeżeli stanowi ona grunt rolny i jest Państwu zbędna dla celów, dla których postępowanie wywłaszczeniowe zostało wszczęte". Zgodnie z art. 216 ust. 1 Ugn w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy obu instancji, przepisy rozdziału 6 działu III tej ustawy, a więc odnośnie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, miały mieć odpowiednie zastosowanie do wskazanych w cyt. przepisie konstrukcji prawnych przejęcia lub nabycia nieruchomości. Art. 216 ust. 1 Ugn stanowił m in., że przepisy rozdziału 6 działu III niniejszej ustawy stosuje się odpowiednio do nieruchomości przejętych lub nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie art. 6 Uztwn, nie wymieniono zaś w nim trybu ujętego dyspozycją art. 46 Uztwn. Sąd nie podziela prezentowanego w skargach poglądu, wedle którego art.216 ust. 1 Ugn ma mieć charakter przykładowy, przeciwnie – opowiada się za tymi poglądami judykatury, w których podkreśla się, że przepis art. 216 Ugn konstruuje w wyczerpujący sposób zakres odesłania i zawartego w nim wyliczenia aktów normatywnych odejmujących w swoim czasie własność i nie może być traktowany jako egzemplifikacja, lecz jako lista zamknięta. Jest to bowiem norma o charakterze szczególnym, nie podlega więc interpretacji rozszerzającej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 kwietnia 2011 r., I OSK 990/10, LEX nr 1081100). W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że przepis art. 216 Ugn stanowiący normę o charakterze szczególnym, nie podlega interpretacji rozszerzającej. Wyliczenie w nim ustaw i przepisów poszczególnych ustaw ma charakter enumeratywny i stanowi katalog zamknięty. Niedopuszczalne jest stosowanie przepisów o wywłaszczeniu do nieruchomości przejętych przez Skarb Państwa na podstawie przepisów innych niż wymienione w tym artykule, a także nieruchomości przejętych bez żadnego tytułu prawnego i co do których nie wydano w tym przedmiocie żadnych decyzji administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 września 2010 r., I OSK 1602/09, LEX nr 745095). Na gruncie rozpoznawanej sprawy przywołać należy wywody zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 października 2010 r., I OSK 74/10, LEX nr 745307, w którym wyeksponowano, iż pojęcie "nieruchomość wywłaszczona", w świetle art. 216 Ugn, należy rozumieć wyłącznie nieruchomości, w stosunku do których Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego nabyła prawo rzeczowe w drodze instytucji wywłaszczenia na podstawie indywidualnej i konkretnej decyzji administracyjnej wydanej na podstawie obowiązujących ustaw (dekretów z mocą ustaw) regulujących zasady i tryb przymusowego odjęcia lub ograniczenia własności nieruchomości za odszkodowaniem. Bezsporne jest, że w stosunku do nieruchomości wobec które starosta umorzył postępowanie nie wydawano decyzji o wywłaszczeniu, a przeszła ona na własność Skarbu Państwa w trybie art. 46 ust. 1 Uztwn. Za nieruchomość tę przyznano odszkodowanie w 1965 r. Takiego trybu nabycia nieruchomości nie wskazano w art. 216 ust. 1 Ugn, skoro zatem brak było podstaw materialnoprawnych do orzekania o zwrocie nieruchomości słusznie starosta w tym zakresie umorzył postępowanie "zwrotowe", gdyż stało się ono bezprzedmiotowe. Z mocy art. 105 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej K.p.a.) umarza się postępowanie, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z jakiejkolwiek przyczyny. Skoro art. 216 ust. 1 Ugn nie wymienia przepisu art. 46 ust. 1 Uztwn jako tej regulacji, do której zastosowanie mogą mieć przepisy o zwrocie wywłaszczonych nieruchomości, to oznacza to, że nieruchomość przejęta na jego podstawie nie podlega zwrotowi w trybie administracyjnym, co uzasadnia jego umorzenie (por. per analogiam stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lutego 2011 r., I OSK 537/10, LEX nr 990261 odnośnie do bezprzedmiotowości postępowania odnośnie zwrotu nieruchomości przejętej na podstawie przepisów ustawy z 1962 r. o przejmowaniu nieruchomości rolnych na własność państwa za zaległe należności).

Co się tyczy przywoływania stanowisk zajętych przez różne organy, a odnoszących się do dopuszczalności orzekania o zwrocie nieruchomości przejętej w trybie art. 46 ust. 1 Uztwn, to nie miało to znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. Gdy idzie o decyzję Starosty [...] z [...] stycznia 2007 r., to została ona uchylona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 19 września 2007 r., II SA/Rz 422/07 (k. 266 akt administracyjnych). Gdy idzie o decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 1997 r. to była to decyzja tzw. kasatoryjna, podjęta na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., uchylająca decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego [...] z [...] kwietnia 1997 r. i przekazująca mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzja tą nie był związany Starosta [...] rozpoznający w trybie przepisów Ugn żądanie zwrotu nieruchomości, bowiem z mocy art. 233 cyt. ustawy sprawy wszczęte, lecz niezakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie Ugn, prowadzi się na podstawie jej przepisów.

Co się tyczy zarzutu braku konstytucyjności art. 216 ust. 1 Ugn w zakresie, w jakim pomija on tryb nabycia przez Skarb Państwa nieruchomości na podstawie art. 46 Uztwn, wskazać wypada, że sędziowie w zakresie orzekania są niezawiśli i podlegają Konstytucji oraz ustawom. Sąd administracyjny nie jest uprawniony do badania konstytucyjności ustaw, do czego jest powołany Trybunał Konstytucyjny, w skargach nie powołano tego typu argumentacji, która dawałaby orzekającemu Sądowi asumpt do wystąpienia o zbadanie przez Trybunał Konstytucyjny konstytucyjności art. 216 ust. 1 Ugn w zakresie wskazywanym przez skarżących. Informacyjnie dodać należy, że już po wniesieniu skarg Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 19 maja 2011 r., SK 9/08 ("Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego A 2011/4/34, Dz. U. z 2011, Nr 115, poz. 673, LEX nr 824233) orzekł, że art. 216 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (...) w zakresie, w jakim pomija art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (...) jako podstawę nabycia na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości, do której stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 6 działu III ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 oraz z art. 64 ust. 2 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Cyt. art. 47 ust. 1 Uztwn stanowił, że "W okresie do dnia 31 grudnia 1964 r. mogą być wywłaszczane grunty wraz z budowlami na tych gruntach, o ile budowle zostały wzniesione lub nadbudowane przez instytucje lub przedsiębiorstwa określone w art. 2 ust. 2 lub przez byłe władze okupacyjne, a wartość tych budowli lub nadbudowy przekracza pozostałą wartość nieruchomości. Do odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość nie wlicza się wartości wzniesionej budowli lub nadbudowy. Prawo Państwa do przejęcia na własność w trybie wywłaszczenia gruntu i budowli zachowane jest nawet wówczas, kiedy roszczenia o nakłady z tytułu wzniesienia budowli lub nadbudowy uległy przedawnieniu". Cyt. wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie odnosi się jednak do przepisu prawa, który był przedmiotem uwagi orzekających w sprawie organów.

Wskazane okoliczności przywiodły Sąd od konkluzji, że skargi jako nieuzasadnione, po myśli art. 151 Ppsa należało oddalić.