Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SAB/Łd 33/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-08-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6270 Repatriacja
658
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 247
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Sędzia NSA – Janusz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. I. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. I. na bezczynność Wojewody [...] w sprawie uznania za repatrianta postanawia odmówić M. I. przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

III SAB/Łd 33/11

Uzasadnienie

Pismem z dnia 11 lipca 2011 r. M. I. złożyła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Wojewody[...], polegającą na zaniechaniu wydania decyzji administracyjnej w sprawie uznania jej za repatrianta.

W treści skargi strona sformułowała wniosek o przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

Po przekazaniu skargi Wojewodzie [...] w celu udzielania odpowiedzi na skargę i przekazania jej wraz z aktami sprawy zgodnie z art. 54 § 2 z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi] Wojewoda w piśmie z dnia 22 lipca 2011 r., stanowiącym odpowiedź na skargę, wniósł o jej oddalenie, ewentualnie odrzucenie.

Zarządzeniem z dnia 27 lipca 2011 r. skarżąca została wezwana, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) do wykazania, że przed wniesieniem skargi wystąpiła w trybie art. 37 § 1 k.p.a. z środkiem zaskarżenia na niezałatwienie sprawy w terminie.

Jednocześnie wezwano skarżącą – stosownie do treści art. 252 i art. 257 powoływanej ustawy – do nadesłania oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach na urzędowym formularzu "PPF" – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Wezwania zostały doręczone skarżącej w dniu 2 sierpnia 2011r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach sądowych.

W piśmie stanowiącym odpowiedź na wezwanie do wyczerpania trybu z art. 37 k.p.a., skarżąca nie wykazała faktu wyczerpania tego trybu przed wniesieniem skargi do Sądu.

W dniu 9 sierpnia 2011 r. złożył natomiast wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

W uzasadnieniu wniosku podniosła, że zarówno ona jak i jej mąż utrzymują się z zasiłków okresowych z pomocy społecznej, pozostając osobami bezrobotnymi bez prawa do zasiłku. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem. Nie jest właścicielką domu, mieszkania, ani innej nieruchomości. Nie posiada także żadnych oszczędności, ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Jedyne dochody w gospodarstwie domowym stanowią wskazane zasiłki z pomocy społecznej w łącznej wysokości 451 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], strona może ubiegać się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Zgodnie z art. 243 § 1 powoływanej ustawy prawo pomocy może zostać przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.

Stosownie do art. 247 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi natomiast w sytuacji, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego jest oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona (por. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2009 s. 676).

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bezczynność Wojewody[...], polegająca na zaniechaniu wydania decyzji administracyjnej w sprawie uznania skarżącej za repatrianta.

Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje w takim wypadku możliwość podjęcia określonych działań dyscyplinujących organ do załatwienia sprawy. Zgodnie bowiem z art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym przepisami tej ustawy strona może wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli niema takiego organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Dopiero po wyczerpaniu tego trybu wniesienie skargi do sądu jest dopuszczalne, bowiem środek zaskarżenia, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczny ze środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Jak wynika z materiału sprawy przedstawionego Sądowi wraz ze skargą, skarżąca nie wyczerpała trybu z art. 37 k.p.a. Ponadto skarżąca wzywana była przez Sąd, pod rygorem odrzucenia skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania do wskazania, czy wystąpiła w trybie art. 37 k.p.a. ze stosownym środkiem zaskarżenia. W przekazanym w odpowiedzi na powyższe wezwanie piśmie nie wskazała na fakt wyczerpania trybu z art. 37 k.p.a.

Skarga wniesiona z pominięciem tego trybu, stosownie do treści art. 58 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu przez Sąd.

Wobec powyższego należy przyjąć, że skarga wniesiona przez M. I. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie zaniechaniu wydania decyzji administracyjnej w sprawie uznania skarżącej za repatrianta jest oczywiście bezzasadna.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 247 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.

e.o.