Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 539/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Kiss, Sędziowie NSA Teresa Porczyńska, Anna Świderska, Protokolant : asystent sędziego Marek Pilc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2004 roku sprawy ze skargi A. K.-K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 rok oddala skargę


UZASADNIENIE

I S.A./ Łd 539/04

Uzasadnienie

Podjętą z upoważnienia Burmistrza Miasta T. decyzją z dn. [...] ustalono dla A. K.-K. podatek od nieruchomości na rok 2004 w ogólnej kwocie 4.422,65 zł z tytułu własności zabudowanej nieruchomości położonej w G., ul. A 3, przy zastosowaniu do całości gruntów i budynków stawek podatkowych związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu z dn. [...] strona podniosła, że pismem z dn. 10.03.2003r. zawiadomiła Urząd Miasta, iż wyłącza spod prowadzonej na przedmiotowej nieruchomości działalności gospodarczej od dnia 15.02.2002r. powierzchnię 89 m2 budynku i 1.500 m2 gruntu, przeznaczając w tej części nieruchomość do celów prywatnych. W powyższym piśmie podatniczka jednocześnie wskazała, że działalność gospodarcza jest prowadzona jedynie na powierzchni 111 m2 budynku i 1.300 m2 gruntów, w związku z czym jej zdaniem podatek od nieruchomości według stawek podatkowych związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej winien być ustalony jedynie od wskazanych powierzchni.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dn. [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, uznając, iż dokonany wymiar podatku od nieruchomości jest zgodny z wskazanymi przepisami ustawy z dn.12.01.1991r. o podatkach i opłatach lokalnych /t.j. Dz.U. z 2002r. nr 9, poz.84 ze zm./. W motywach swojego orzeczenia organ podał, że zgodnie z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, cała przedmiotowa nieruchomość jest przeznaczona na prowadzenie motelu o nazwie A, a wnioskowane przez stronę ograniczenie stosowania stawek podatkowych odnośnie części powierzchni budynku i gruntów było spowodowane czasowym brakiem wykorzystywania całości nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej z uwagi na brak odpowiedniej ilości klientów. Organ w szczególności powołał się na sporządzony przez pracowników Urzędu Miasta T. w dn.28.03.2003r. /bezpośrednio po złożeniu przez stronę pisma z dn.10.03.2003r./ protokół z kontroli podatkowej przeprowadzonej z udziałem strony, z którego wynika, iż na przedmiotowej nieruchomości znajduje się motel A, składający się oprócz działki gruntu z dwóch budynków o łącznej ilości 8 pokoi, a także recepcji i baru. Zgodnie z powyższym protokółem wszystkie pokoje są przystosowane do przyjmowania gości, ogrzewane, wyposażone w łóżka, stoliki, telewizor, pięć pokoi posiada łazienki, a dla pozostałych trzech pokoi, łazienka jest na zewnątrz. W protokóle stwierdzono również, iż według oświadczenia strony jedynie trzy pokoje są wykorzystywane, a pozostałe są nieczynne z braku klientów.

W ustosunkowaniu się do zarzutów odwołania organ stwierdził, że wskazane przez stronę "wyłączenie" części budynków i gruntów spod prowadzenia działalności gospodarczej nie może być skuteczne, bowiem związanie z prowadzeniem działalności gospodarczej nie może być utożsamiane jedynie z faktycznym wykorzystywaniem nieruchomości do prowadzonej działalności w danej chwili. Według organu z treści przepisów art. 1a pkt 3 i 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także z utrwalonego orzecznictwa sądowego w tego rodzaju sprawach wynika, iż o zastosowaniu wyższej stawki podatku od nieruchomości, przewidzianej dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą, rozstrzyga samo ich posiadanie przez przedsiębiorcę, a taką jest strona. Podniesiono także, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż przedmiotowa nieruchomość nie zmieniła swojego przeznaczenia, natomiast powołane przez stronę "wyłączenie" części nieruchomości spod prowadzenia działalności gospodarczej, spowodowane czynnikami ekonomicznymi /brak dostatecznej ilości klientów/ nie może stanowić wystarczającej podstawy do zmiany obowiązujących stawek podatku od nieruchomości.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze A. K.-K. wnosząc o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji zarzuciła, że zostały one wydane z naruszeniem art. 4 ust.1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zdaniem skarżącej miała ona prawo wyłączyć część powierzchni użytkowej spod prowadzenia działalności gospodarczej, a z wykładni logicznej powołanego przez nią przepisu wynika, iż ustawodawca przewidział możliwość opodatkowania części budynku w sytuacji, gdy druga część jest wyłączona z prowadzonej działalności gospodarczej.

W dodatkowym piśmie procesowym z dn.25.07.2004r. skarżąca dodatkowo podała, że przedmiotem jej żądania jest prawidłowe naliczenie podatku od nieruchomości zarówno za rok 2004, jak i zwrot nadpłaty z tytułu tego podatku za rok 2003, za który przedstawiła swoje wyliczenie nadpłaconych jej zdaniem kwot podatku.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało w całości swoje stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje;

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie, w związku z dodatkowym wnioskiem skarżącej zawartym w piśmie procesowym z dn.25.07.2004r. dotyczącym kwestionowania ustalonego podatku od nieruchomości za rok 2003 i żądaniem zwrotu wyliczonej nadpłaty podatku za ten rok należy stwierdzić, iż powyższe żądanie nie mogło być przedmiotem merytorycznego rozpatrywania przez Sąd w tej sprawie, albowiem zgodnie z art. 52 par.1 i 2 ustawy z dn.30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz/U. nr 153,poz.1270/ skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu przysługujących stronie w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia. Z przedstawionych Sądowi akt sprawy wynika, iż skarżąca zaskarżyła odwołaniem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego jedynie decyzję organu pierwszej instancji dotyczącą ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2004r., natomiast brak jest jakiejkolwiek informacji o wniesieniu odwołania od decyzji wymiarowej dotyczącej roku 2003.

W odniesieniu do zaskarżonych decyzji organów podatkowych w sprawie ustalenia dla skarżącej wysokości podatku od nieruchomości na rok 2004 należy na podstawie analizy i oceny przedstawionego materiału dowodowego uznać, iż zaskarżone decyzje nie naruszają prawa, a zwłaszcza mających w tej sprawie zastosowanie przepisów ustawy z dn.12.01.1991r. o podatkach i opłatach lokalnych /t.j. Dz.U. z 2002r. nr 9, poz.84 ze zm./.

Okolicznością bezsporną jest fakt, iż skarżąca, mająca miejsce stałego zamieszkania na terenie Ł. prowadziła od kilku lat na terenie będącej jej własnością zabudowanej nieruchomości, położonej w G., przy ul. A 3 motel o nazwie A, w ramach którego były wykonywane usługi zakwaterowania i wyżywienia, zgodnie z posiadanym zaświadczeniem o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej. Zgodnie również ze złożoną przez stronę na początku 1999r. deklaracją-zeznaniem dla celów podatku od nieruchomości, cała działka gruntu o powierzchni ogólnej 2.800 m2 oraz budynki mieszkalne /200 m2/ i gospodarczy /15 m2/ zostały wykazane jako związane z prowadzonym motelem i za lata poprzedzające sporny rok 2004 należny podatek od nieruchomości był ustalany według stawek właściwych dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą. Należy podzielić stanowisko organu orzekającego drugiej instancji, iż złożone przez skarżącą pismo z dn.10.03.2003r. zawiadamiające Burmistrza Miasta T. o wyłączeniu z działalności gospodarczej z dniem 15.12.2002r. wskazanych części powyższej nieruchomości nie może stanowić wystarczającej podstawy do zmiany sposobu opodatkowania tej nieruchomości.

Jak bowiem wynika z przeprowadzonej w dn.28.03.2003r. przez pracowników Urzędu Miasta T. z udziałem skarżącej kontroli źródłowej /oględzin nieruchomości/, na przedmiotowej nieruchomości jest prowadzona działalność gospodarcza w zakresie wykonywania usług zakwaterowania i wyżywienia w ramach motelu A. Do działalności gospodarczej służą znajdujące się na nieruchomości dwa budynki, mające charakter mieszkalny, składające się z ogółem 8 pokoi, przystosowanych do przyjmowania gości, ogrzewanych i wyposażonych w niezbędne meble / łóżka, stoliki, telewizor/. Do sporządzonego protokółu z kontroli skarżąca oświadczyła, że nie wszystkie pokoje są wynajmowane przez gości, jednakże brak jest podstaw do uznania, iż brak wykorzystywania wszystkich pokoi do prowadzonej działalności gospodarczej był spowodowany niezależnymi od skarżącej względami technicznymi tych pomieszczeń.

Zgodnie z obowiązującą w 2004r. treścią art. 1a ust.1 pkt 3 wymienionej wyżej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty i budynki, będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą /z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami oraz gruntami pod jeziorami i zajętymi na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrownie wodne/, chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Podobne stanowisko w tego rodzaju sprawach było wyrażane również przez orzecznictwo sądowe /por. np. uchwała pięciu sędziów NSA z dn.01.04.2001r., sygn.akt FPK 3/00, zam. w ONSA z 2001r. nr 4, poz.150/.

W tych warunkach podniesiona przez skarżącą okoliczność, iż od jakiegoś czasu nie wszystkie pokoje przeznaczone do wynajmu klientom motelu są faktycznie wykorzystywane, nie może powodować uznania, że nie są one związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że "nieczynne" według skarżącej pokoje nie zmieniły swojego przeznaczenia, np. nie zostały zajęte na cele mieszkaniowe, a ewentualny brak ich wykorzystywania nie był spowodowany względami technicznymi.

W rozpoznawanej sprawie należy jedynie zauważyć, iż decyzja organu pierwszej instancji, wydana na druku nie spełnia wszystkich wymogów, przewidzianych w art. 210 par.1 ustawy z dn.29.08.1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137, poz.926 ze zm./, jednakże powyższa nieprawidłowość nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy, zwłaszcza, iż zaskarżona decyzja organu drugiej instancji zawiera pełne uzasadnienie prawne i faktyczne.

Z tych wszystkich względów uznając, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. nie narusza prawa, należało na podstawie art. 151ustawy z dn. 30.08.2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1270/ orzec, jak w sentencji.