Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 200/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant ref. Marika Bibrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2017 r. sprawy ze skargi N. P. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt stały oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. Nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców działając na podstawie art. 197 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 195 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 gru ma 2013r. o cudzoziemcach (j.t, Dz. U. poz. 1650 oraz Dz. U. z 2014r. poz. 463 z późn. zm.) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016r. poz. 23 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez obywatela [...] - pana N. P. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...].03.2016r. nr [...]. Decyzją ta orzeczono o odmowie udzielenia w/w cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

W uzasadnieniu organ przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy wskazał, że w dniu 18.08.2015r. pan N. P. wystąpił, do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie mu zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na swoje polskie pochodzenie.

Wskazaną w sentencji decyzją, Wojewoda [...] odmówił udzielenia aplikującemu wnioskowanego zezwolenia, powołując się na podstawie art. 197 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach wskazując, że nie udokumentował on, iż co najmniej jedno z jego rodziców lub dziadków albo dwoje pradziadków było narodowości polskiej oraz nie wykazał posiadania związków z polskością.

W dniu 01.04.2016r., tj. w ustawowym terminie pełnomocnik strony złożył odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia.

Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy wskazał, że składając wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt stały pan N. P. przebywał w Polsce na podstawie wizy typu [...] wydanej mu w dniu [...].04.2015r. przez konsula w [...], ważnej od dnia [...].04.2015r. do dnia [...].04.2016r., na czas pobytu 365 dni.

Jak wynika z akt sprawy w dniu złożenia wniosku do akt sprawy załączono następujące dokumenty: kserokopię zaświadczenia Narodowego Archiwum [...] Nr [...] z dnia [...].09.2014r. wraz z jego tłumaczeniem przysięgłym; kserokopię zaświadczenia Narodowego Archiwum [...] Nr [...] z dnia [...].09.2014r. wraz z jego tłumaczeniem przysięgłym; kserokopię klauzuli wykonawczej Nr [...] w sprawie cywilnej wydanej przez Sąd [...] wraz z jego tłumaczeniem przysięgłym; kserokopię wyroku Sądu [...] w sprawie Nr [...] wraz z jego tłumaczeniem przysięgłym. W dniu 15.10.2015r. Wojewoda [...] wystąpił do Komendanta Placówki Straży Granicznej w G. z prośbą o zweryfikowanie autentyczności przedłożonych do akt sprawy dokumentów, tj. klauzuli wykonawczej Nr [...] w sprawie cywilnej wydanej przez Sąd [...] oraz wyroku Sądu [...] w sprawie [...].

Organ I instancji pismem z 15 października 2015r. wezwał pełnomocnika cudzoziemca do przedłożenia dokumentów potwierdzających polskie pochodzenie strony oraz do osobistego stawiennictwa cudzoziemca przed ww. organem w celu złożenia przez niego wyjaśnień na okoliczność posiadania przez niego związków z polskością. W odpowiedzi na wezwanie organu I instancji materiał dowodowy uzupełniono o pismo pełnomocnika strony z dnia 18.01.2016r. Natomiast nie dołączono żadnych nowych dokumentów wskazujących na posiadanie polskiego pochodzenia przez wnioskodawcę.

W dniu [...].11.2015r. wnioskodawca został przesłuchany do protokołu przy udziale tłumacza języka [...] i zeznał wówczas, iż swoje polskie pochodzenie wywodzi od ojca. Cudzoziemiec wskazał, że jego rodzice nie byli małżeństwem i nie zamieszkiwali wspólnie. Zainteresowany wyjaśnił, że jako dziecko zamieszkiwał z matką. Jego ojciec mieszkał zaś w pobliżu jego miejsca zamieszkania. Często odwiedzał ojca. Oświadczył, że jego matka nie kultywowała żadnych polskich tradycji. Zapytany o to, jakie polskie tradycje, informacje dotyczące Polski przekazali mu ojciec i dziadkowie, cudzoziemiec zeznał: "Wszystkie święta narodowe to ja wiem: Boże Narodzenie i Wielkanoc., Boże Narodzenie - Wigilia i Sylwester, Nowy Rok. Mikołajki - mój dziadek był [...]". Natomiast zapytany o to jakie informacje o Polsce przekazał mu ojciec, cudzoziemiec wskazał: "On żył, urodził się, kiedy Polska nie była okupowana. Chodzili do kościoła. U nich była duża rodzina. On rozmawiał po polsku". Cudzoziemiec zeznał, że w jego domu rodzinnym obchodzono polskie święta, tj. Nowy Rok, Wigilia i Wielkanoc. Zapytany jak obchodzi się w jego domu Wigilię, wskazał: "My chodzimy do cerkwi, gotujemy kutia, pierwszy dzień po Wielkanocy zbiera się cała rodzina". Zapytany, czy słyszał o kolędach, cudzoziemiec wskazał: " Tak, w karnawale. To jest tradycja. Kiedy ludzie chodzą jedni do drugich z kolędami, proponują jedzenie, prezenty, gotują się do postu". Zapytany, czy pamięta jakieś opowieści ojca, babci lub dziadka o Polsce, zainteresowany oświadczył, że oni bardzo lubili przyrodę, miejscowość; utrzymywali dobre stosunki sąsiedzkie; to były trudne czasy ze względu na komunizm. W dalszej części przesłuchania cudzoziemiec zapytany, czy w domu jego rodziców była obchodzona Wielkanoc, zeznał: " U mnie nie było możliwości wspólnie z rodzicami obchodzić to święto, tylko znam z opowieści". Zeznał, że języka polskiego uczył się w dzieciństwie od ojca, ale nie posługiwał się nim aż do chwili obecnej. Obecnie uczy się od nowa języka polskiego, słuchając polskojęzycznych stacji radiowych i rozmawiając z Polakami w pracy. Zainteresowany wskazał, że nie zna polskich wierszy ani piosenek. Cudzoziemiec poprawnie wymienił znanych mu polskich prezydentów oraz prawidłowo wskazał daty ważnych polskich wydarzeń historycznych, tj. Bitwa pod Grunwaldem, odzyskanie niepodległości przez Polskę w dniu 11.11.1918r. Ponadto cudzoziemiec prawidłowo wskazał polskich twórców kultury.

Wydając zaskarżoną decyzję Wojewoda stwierdził, iż cudzoziemiec nie wykazał, iż co najmniej jedno z jego rodziców lub dziadków albo dwoje pradziadków było narodowości polskiej. Organ I instancji stwierdził, iż we wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt stały cudzoziemiec wskazał, że jest synem A. i N. z d. P., jednakże w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego nie przedstawił on własnego aktu urodzenia ani aktu urodzenia swoich przodków, które w sposób jednoznaczny dowodziłyby jego polskiego pochodzenia. Organ I instancji stwierdził, iż "Z przedłożonego zaświadczenia z Narodowego Archiwum [...] nr [...] wynika, że dziecko o imieniu A. (w domyśle - ojciec cudzoziemca) urodzone w dniu [...] października 1925r. z małżeństwa M. W. i M. z domu K. zostało ochrzczone w dniu [...] października tego samego roku. Do akt sprawy dołączono także kserokopię klauzuli wykonawczej Nr [...] w sprawie cywilnej wydanej przez Sąd [...], w której orzeczono " ściągnięcie z A. W., urodzonego w 1927r., alimenty na rzecz N. P. na utrzymanie syna N.". Analiza powyższych dokumentów w ocenie organu nie może stanowić jednoznacznego dowodu na posiadanie przez przodków Cudzoziemca narodowości polskiej lub obywatelstwa polskiego z uwagi na fakt, ze żaden z nich nie zawiera takich wpisów. Ponadto dokumenty te zdaniem organu zawierają różnice w dacie określającej rok urodzenia pana A. W. Pierwszy z analizowanych dokumentów stanowi, że pan A. W. urodzony został w roku 1925, zaś drugi, że w roku 1927". Ponadto organ stwierdził, iż" W tym miejscu należy zaznaczyć, że przedłożone do akt sprawy kserokopie: zaświadczenia Narodowego Archiwum [...] Nr [...] z dnia [...] września 2014r. oraz wyroku Sądu [...] w sprawie Nr [...] nie stanowią dowodu w niniejszym postępowaniu. Pierwszy z tych dokumentów świadczy o urodzeniu dziecka o imieniu K., zatem w żaden sposób nie dowodzi pochodzenia pana N. P. w świetle przepisów ustawy o repatriacji. Takiej wartości dowodowej nie przedstawia również treść wyroku Sądu [...] ze sprawy Nr [...]. W ocenie pełnomocnika pana N. P. treść tego dokumentu miała świadczyć, że cudzoziemiec urodził się ze związku nieformalnego pana A. W. i pani N. P., bowiem jak napisano w jego uzasadnieniu: ,,(. . .) W. A. (. . .) wszedł w relacje intymne z P. N., poszkodowaną w niniejszej sprawie, P. N. urodziła syna". Wojewoda [...] wskazał, że nie podważa stwierdzenia, iż Cudzoziemiec urodził się ze związku nieformalnego swoich rodziców, jednak wobec faktu, że w cyt. wyroku nie wskazano imienia dziecka pani N. P., a jako ojca dziecka wskazano A. (nie zaś A.) W., omawiany dokument tych okoliczności nie dowodzi".

Odnośnie zaś wykazania przez Wnioskodawcę związków z polskością, organ I instancji stwierdził, iż nie wykazał on kultywowania polskich tradycji i zwyczajów, zaś fakt, że nie posługuje się językiem polskim świadczy, że nie pielęgnował polskiej mowy. Organ I instancji zauważył, iż cudzoziemiec podjął naukę języka polskiego sześć miesięcy przed przeprowadzeniem w dniu [...].11.2015r. jego przesłuchania.

Mając na uwadze powyższe ustalenia, w trakcie postępowania odwoławczego pismem z dnia 21.06.2016r. (skutecznie doręczonym w dniu 29.06.2016r.) organ odwoławczy ponownie wezwał pełnomocnika strony do nadesłania w terminie 14 dni od dnia doręczenia w/w pisma oryginałów dokumentów źródłowych potwierdzających posiadanie polskiego pochodzenia przez jednego z rodziców, dziadków lub obojga pradziadków Wnioskodawcy oraz dokumentów potwierdzających jego pokrewieństwo z ww. osobami wraz z ich tłumaczeniem na język polski, a także oryginału aktu urodzenia w/w cudzoziemca wraz z jego tłumaczeniem na język polski. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik strony dołączył kserokopię wniosku o wydanie panu A. W. paszportu wraz z jego tłumaczeniem przysięgłym.

Reasumując, organ odwoławczy po analizie zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego stwierdził, iż Cudzoziemiec nie udokumentował swojego polskiego pochodzenia. W niniejszej sprawie istotną kwestią zdaniem organu jest, iż aplikujący nie dołączył do akt sprawy własnego aktu urodzenia, jak również żadnych innych dokumentów, potwierdzających w sposób jednoznaczny jego pokrewieństwo z osobami posiadającymi polskie pochodzenie. Odnosząc się zaś do dołączonych przez cudzoziemca w trakcie postępowania przed organem I instancji dokumentów organ wskazał, iż dokumenty te nie zawierają wpisu o polskiej narodowości osób, których dotyczą, a ponadto treść tych dokumentów wskazuje na znaczne rozbieżności danych osobowych osób wskazanych przez cudzoziemca jako jego przodkowie (por. wyrok Sądu [...] w sprawie Nr [...] oraz zaświadczenie Narodowego Archiwum [...] Nr [...]). Dokonując oceny dołączonej w trakcie postępowania odwoławczego kserokopii wniosku pana A. W. o wydanie mu paszportu organ uznał, iż dokument ten nie jest wystarczający do uznania Cudzoziemca za osobę polskiego pochodzenia. W związku z powyższym stwierdził, że cudzoziemiec nie spełnia pierwszej przesłanki do uznania go za osobę polskiego pochodzenia określonej wart. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o repatriacji.

Organ II instancji zbadał także spełnianie przez cudzoziemca drugiej przesłanki określonej wart. 5 ust. l pkt 2 ww. ustawy, tj. posiadania związków z polskością. W ocenie organu analiza treści zeznań cudzoziemca złożonych przez niego w dniu [...].11.20 15r. wskazuje, że nie posiada on ww. związków. Cudzoziemiec nie posługuje się językiem polskim, nie wykazał kultywowania polskich tradycji i zwyczajów. Ponadto zeznania cudzoziemca nie są spójne i zawierają sprzeczności. W ocenie organu odwoławczego cudzoziemiec posiada pewną wiedzę na temat Polski, jednakże charakter tej wiedzy wskazuje, iż jest to wiedza encyklopedyczna i wyuczona na potrzeby niniejszego postępowania.

Powyższe okoliczności w ocenie organu uzasadniały stwierdzenie, iż w sprawie zachodzi przesłanka z art. 197 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 195 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o repatriacji.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie N. P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając jej:

I. Naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

1) naruszenie art. 195 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach poprzez jego błędną wykładnie, skutkującą niewłaściwym uznaniem, iż w niniejszej sprawie Cudzoziemiec nie spełnił przesłanek wskazujących wprost na udzielenie mu zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, chociaż z akt sprawy i materiału dowodowego przedstawionego we wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt stały wynika, iż ustawowe przesłanki zostały przez Wnioskodawcę spełnione, w szczególności w sposób wyraźny i jednoznaczny udowodnił, poprzez złożenie stosownych dokumentów, iż jest osobą polskiego pochodzenia oraz zamierza osiedlić się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na stałe;

2) naruszenie art. 5 ust. 1-3 w zw. z art. 6 ust 1 i 2 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji poprzez ich błędną interpretację, albowiem poprzez użycie sformułowania "w szczególności":

- w ust. 2 art. 5 ww. ustawy, Ustawodawca pozostawił Stronie katalog otwarty w przedmiocie wykazania jej związku z polskością, nie ograniczając się tylko i wyłącznie do pielęgnowania polskich tradycji, zwyczajów oraz polskiej mowy i to w takim stopniu i zakresie, w jakim organ to dowolnie uzna za "stosowny" i "komunikatywny", mimo iż Ustawodawca takich wymogów w powołanej Ustawie nie wskazuje;

• w ust 1 i 2 art. 6 ww. Ustawy, Ustawodawca wskazał, iż dowodami potwierdzającymi polskie pochodzenie mogą być wszelkie inne dokumenty wydane przez polskie władze państwowe lub kościelne a także przez władze [...], dotyczące wnioskodawcy i jego rodziców, dziadków lub pradziadków, które nie zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zamkniętym wskazanym w tym przepisie, a potwierdzają polskie pochodzenie wnioskodawcy, tak jak to było w niniejszej sprawie, gdyż Cudzoziemiec załączył do akt niniejszej sprawy zaświadczenia archiwalne, potwierdzające fakt urodzenia się jego przodków na terytorium Państwa Polskiego oraz inne dowody, potwierdzające sekwencje zdarzeń, m.in. wyrok Sądu [...] z dnia [...] września 1961 r., sprawa nr [...], które to dokumenty w sposób nie budzący wątpliwości potwierdzają polskie pochodzenie Wnioskodawcy;

II. Naruszenie przepisów postępowania, tj:

1) naruszenie art. 6 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, albowiem w niniejszej sprawie zarówno Organ pierwszej instancji, jak i Organ drugiej instancji rozpatrzyły przedstawiony materiał dowodowy w sposób dowolny, pomijając przytoczone przez pełnomocnika Skarżącego dowody, które w sposób nie budzący wątpliwości wskazują, iż skarżący spełnił wszystkie niezbędne przesłanki do udzielenia mu zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2) naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 76 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, albowiem Organ rozpoznający sprawę błędnie przyjął, iż przedstawione przez pełnomocnika Cudzoziemca dokumenty nie stanowią dowodu w niniejszej sprawie, mimo iż po dokładnej analizie przedłożonych do akt sprawy dokumentów, a nie powierzchownym zapoznaniu się z nimi, należy bez żadnych wątpliwości uznać, iż Wnioskodawca jest osobą polskiego pochodzenia w rozumieniu Ustawy, zaś Organ winien jest na mocy wyżej przytoczonych przepisów jako dowód w niniejszej sprawie dopuścić wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a przedłożone dokumenty z całą pewnością na to wskazują.

3) naruszenie art. 15 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k. p. a. oraz art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 02 kwietnia 1997 r. poprzez ich niezastosowanie, albowiem mimo wynikającej z ww. przepisów prawa zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, ustanawiającej obowiązek organu administracji publicznej pierwszej instancji merytorycznego rozpoznania sprawy oraz obowiązek organu drugiej instancji jej ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia celem skontrolowania, czy działania podejmowane przez organ pierwszej instancji były prawidłowe, w niniejszej sprawie Organ rozpoznający sprawę nie rozpatrzył w przewidziany oraz wymagany do tego przez Ustawodawcę sposób zarzutów podniesionych przez pełnomocnika Skarżącego w przedmiotowym odwołaniu, przytaczając tylko i wyłącznie w uzasadnieniu niniejszej decyzji treść samych zarzutów, nie odnosząc się w merytorycznie uzasadnieniu prawnym decyzji do każdego z zarzutów przedstawionych przez pełnomocnika, tym samym naruszając obowiązującą zasadę kontroli instancyjnej związaną z badaniem prawidłowości zaskarżonej decyzji pod względem faktycznym i prawnym.

Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o uchylenie decyzji z dnia [...] listopada 2016 roku, oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji, tj. Wojewody [...] w całości.

W odpowiedzi na skargę organ ustosunkował się do podniesionych w niej zarzutów i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem zaskarżenia w sprawie jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...].11.2016 r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...].03.2016r. nr [...] orzekającą o odmowie udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Podstawę wydania decyzji stanowił art. 197 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 195 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 gru ma 2013r. o cudzoziemcach (j.t. Dz. U. poz. 1650 z późn. zmianami zwana dalej "ustawą").

W myśl art. 197 ust. 1 pkt 1 ustawy, udzielenia zezwolenia na pobyt stały odmawia się cudzoziemcowi, jeżeli nie spełnia on wymogów, o których mowa w art. 195 ust. 1. Zgodnie zaś z art. 195 ust. 1 pkt 3 zezwolenia na pobyt stały udziela się cudzoziemcowi na czas nieoznaczony, na jego wniosek, jeżeli jest osobą o polskim pochodzeniu i zamierza osiedlić się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na stałe.

Jednocześnie zgodnie z art. 195 ust. 2 ustawy do ustalenia polskiego pochodzenia osoby o której mowa w ust. 1 pkt 3, stosuje się przepisy art. 5 ust. 1-3 ustawy z dnia 9 listopada 2000r. o repatriacji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1392 ze zm.). Art. 5 ust. 1 ustawy o repatriacji stanowi zaś, że za osobę polskiego pochodzenia, w rozumieniu niniejszej ustawy, uznaje się osobę deklarującą narodowość polską i spełniającą łącznie następujące warunki:

1) co najmniej jedno z jej rodziców lub dziadków albo dwoje pradziadków było narodowości polskiej;

2) wykaże ona swój związek z polskością, w szczególności przez pielęgnowanie polskiej mowy, polskich tradycji i zwyczajów.

Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o repatriacji za osobę polskiego pochodzenia uznaje się również osobę deklarującą narodowość polską, która posiadała w przeszłości obywatelstwo polskie lub co najmniej jedno z jej rodziców lub dziadków albo dwoje pradziadków posiadało obywatelstwo polskie oraz spełniającą warunek określony w ust. 1 pkt 2.

Stosownie zaś do art. 6 ustawy o repatriacji: ust.1. Dowodami potwierdzającymi polskie pochodzenie mogą być dokumenty, wydane przez polskie władze państwowe lub kościelne, a także przez władze byłego [...], dotyczące wnioskodawcy lub jego rodziców, dziadków lub pradziadków, a w szczególności:

1) polskie dokumenty tożsamości;

2) akty stanu cywilnego lub ich odpisy albo metryki chrztu poświadczające związek z polskością;

3) dokumenty potwierdzające odbycie służby wojskowej w Wojsku Polskim, zawierające wpis informujący o narodowości polskiej;

4) dokumenty potwierdzające fakt deportacji lub uwięzienia, zawierające wpis informujący o narodowości polskiej;

5) dokumenty tożsamości lub inne dokumenty urzędowe zawierające wpis informujący o narodowości polskiej.

ust. 2. Dowodami potwierdzającymi polskie pochodzenie mogą być również inne dokumenty, a w szczególności:

1) o rehabilitacji osoby deportowanej, zawierające wpis informujący o jej narodowości polskiej;

2) potwierdzające prześladowanie osoby ze względu na jej polskie pochodzenie.

W sprawie nie budzi zatem wątpliwości, że skarżący składając w dniu 18 sierpnia 2015r. wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt stały powołał się na swoje polskie pochodzenie. Orzekające w sprawie organy zobligowane były zatem w świetle przywołanych powyżej unormowań ustalić czy zachodzą okoliczności, odpowiadające przesłankom stwierdzenia polskiego pochodzenia określonym w art. 5 ustawy o repatriacji tj. pochodzenie od konkretnych osób narodowości polskiej (pkt 1), względnie od konkretnych osób, które w przeszłości posiadały obywatelstwo polskie (ust. 2), jak również o wykazanie związków z polskością, w szczególności przez pielęgnowanie polskiej mowy, polskich tradycji i zwyczajów(ust. 1 pkt 2). Dodatkowo osoba o polskim pochodzeniu powinna wyrazić swój zamiar osiedlenia się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na stałe - art. 195 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach , a zatem skorzystania z uprawnienia konstytucyjnego wyrażonego w art. 52 ust. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zgodni z którym osoba, której pochodzenie zostało stwierdzone zgodnie z ustawa, może osiedlić się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W ocenie Sądu organy zasadnie przyjęły, że Skarżący zadeklarował swój zamiar osiedlenia się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz przedłożył dokumenty, które mają o tym zamiarze świadczyć (oświadczenie z dnia [...] sierpnia 2015 r. - k. 17; potwierdzenie zameldowania czasowego z dnia [...] maja 2015 r. - k. 18; zezwolenie na pracę cudzoziemca z dnia [...] kwietnia 2015 r. - k. 19). Treść wniosku, jego uzasadnienia oraz zeznań Cudzoziemca wskazuje również na to, że zadeklarował on, iż jest osobą narodowości polskiej (art. 5 ust. 1 ustawy o repatriacji).

W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, wbrew zarzutom skargi, zasadnie także organy uznały, że w sprawie w myśl art. 197 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy należało odmówić skarżącemu udzielenia zezwolenia na pobyt stały gdyż nie zostało wykazane, iż spełnia on wymogi, o których mowa w art. 195 ust. 1. tj. pochodzenia od określonych osób narodowości polskiej, względnie od osób, które posiadały obywatelstwo polskie, oraz wykazania związków z polskością.

Jak wynika bowiem z akt sprawy, we wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt stały Cudzoziemiec podał dane swoich rodziców: A. i N. P., jako swoje obywatelstwo wpisał: [...]; jako narodowość: [...]. Do akt sprawy załączył zaś poświadczone za zgodność z oryginałem kserokopie:

1. zaświadczenia Narodowego Archiwum [...] nr [...] z dnia [...] września 2014 r., z którego wynika, że w księdze metrykalnej [...] w powiecie [...] w województwie [...] znajduje się wpis o narodzinach w dniu [...] października 1925 r. dziecka o imieniu A. z małżeństwa M. W. i M. z domu K. i jego ochrzczeniu w dniu [...] października 1925 r.;

2. zaświadczenia Narodowego Archiwum [...] nr [...] z dnia [...] września 2014 r. z którego wynika, że w księdze metrykalnej [...] w powiecie [...] w województwie [...] znajduje się wpis o narodzinach w dniu [...] listopada 1935 r. dziecka o imieniu K. urodzonego z małżeństwa M. W. i M. z domu K. i ochrzczonego w dniu [...] listopada 1935 r.;

3. klauzuli wykonawczej nr [...]. w sprawie cywilnej wydanej przez Sąd [...], w której orzeczono "ściągnięcie z A. W., urodzonego w 1927 r., alimenty na rzecz N. P. na utrzymanie syna N. "

4. wyroku Sądu [...] w sprawie nr [...], w którym wymieniono osobę o imieniu: A.(a nie A.) i nazwisku W.

5. wniosku o wydanie paszportu Panu A. W. s. M. z [...] czerwca 1979r. w którym jako narodowość wskazano Polak.

Wbrew zarzutom skargi w oparciu o przedłożone przez skarżącego dokumentu nie można jednak uznać, aby co najmniej jedno z jego rodziców, co najmniej jedno z jego dziadków lub co najmniej dwoje z pradziadków było narodowości polskiej lub posiadało obywatelstwo polskie. Przede wszystkim Skarżący co należy szczególnie podkreślić nie dołączył do akt sprawy własnego aktu urodzenia oraz żadnych innych dokumentów, potwierdzających w sposób jednoznaczny dane jego rodziców oraz pokrewieństwo z osobami na których to pochodzenie polskie się powołuje, wskazanych w ww. dokumentach. Ponadto dokumenty dołączone do wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt stały ( o którym mowa powyżej w pkt. 1-4 ) nie zawierają wpisu o polskiej narodowości osób, których dotyczą, a ich treść wskazuje na pewne rozbieżności danych osobowych osób wskazanych przez Cudzoziemca jako jego przodków. Z kolei w świetle art. 6 ust. 1 ustawy o repatriacji wniosek A. W. o wydanie paszportu nie spełnia wymogów o których mowa w tym przepisie nie jest to bowiem dokument wydany przez polskie władze państwowe lub kościelne, a także przez władze [...]. Dodatkowo wyjaśnić należy, że wprawdzie (na co zwraca uwagę skarżący w skardze) w art. 6 ust. 1 i 2 ustawodawca wymienił rodzaje środków dowodowych, które mają potwierdzać polskie pochodzenie. Dowodami tymi są zaś w szczególności dokumenty wydane przez polskie władze państwowe i kościelne, oraz wydane przez władze byłego ZSRR dotyczące wnioskodawcy lub jego wstępnych. Dalej ustawodawca wymienił rodzaje tych dowodów wskazując na takie jak: polskie dokumenty tożsamości, akty stanu cywilnego i ich odpisy, metryki chrztu, które poświadczają związek z polskością, dokumenty potwierdzające odbywanie służby wojskowej w Wojsku Polskim lub potwierdzające fakt deportacji albo uwięzienia zawierające wpis informujący o narodowości polskiej, lub inne dokumenty urzędowe zawierające wpis o narodowości polskiej. W ust. 2 wskazano na takie dowody jak dokumenty o rehabilitacji osoby deportowanej zawierające wpis informujący o narodowości polskiej lub inne potwierdzające prześladowanie osoby ze względu na polskie pochodzenie. Analiza tego przepisu nie pozostawia zatem wątpliwości, że katalog ten nie jest katalogiem zamkniętym, skoro ustawodawca zarówno w ust. 1 jak i 2 użył określenia "w szczególności". Za taką interpretacją powyższego przepisu przemawia, również wykładnia systemowa. Art. 7 k.p.a. wskazuje bowiem, że organy administracji podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Jednocześnie ustawodawca w Kodeksie postępowania administracyjnego wprowadził bardzo szeroki, otwarty katalog środków dowodowych, wskazując, że za dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 k.p.a.). Niewątpliwie art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o repatriacji stanowi lex specialis w stosunku do art. 75 § 1 k.p.a., jednakże nie zawiera on zakazu stosowania innych środków dowodowych niż wymienione expresis verbis w tej ustawie. Przepis ten ma jedynie pomóc wnioskodawcy w udowodnieniu posiadania polskiego pochodzenia poprzez konkretyzację tych środków, co nie oznacza, że wnioskodawca nie może skorzystać z innych dowodów, jeżeli potwierdzają one zaistnienie omawianej przesłanki.

W rozpoznawanej jednak sprawie Cudzoziemiec nie przedłożył jednak w trakcie postępowania swojego aktu urodzenia, który jak słusznie uznały organy jest dokumentem niezbędnym do stwierdzenia danych osobowych jego rodziców. Przedłożył wprawdzie kopię klauzuli wykonawczej nr [...] w sprawie cywilnej wydanej przez Sąd [...], w której orzeczono ściągnięcie z A. W., ur. w 1927 r. alimentów na rzecz N. P. na utrzymanie syna N. oraz zaświadczenie z Narodowego Archiwum [...] nr [...] dotyczące narodzin w 1925 r. i ochrzczenia dziecka małżeństwa M. W. i M. z domu K. o imieniu A., lecz nie zostało udowodnione, że Cudzoziemiec jest synem ww. A. W. Ponadto w dwóch przywołanych powyżej dokumentach figurują różne daty urodzenia pana A. W. Natomiast w powołanym przez Cudzoziemca wyroku figurują dane A. (a nie A.) W.

Po drugie w ww. dokumentach brak jest jakiejkolwiek informacji o polskiej narodowości wskazanych w nich osób. Aktualne zaświadczenie z Narodowego Archiwum [...] nr [...] nie może stanowić bezpośredniego potwierdzenia posiadania przez pana A. W. polskiego pochodzenia. Jak wskazano bowiem powyżej dowodami potwierdzającymi polskie pochodzenie mogą być dokumenty, wydane przez polskie władze państwowe lub kościelne, a także przez władze [...], dotyczące wnioskodawcy lub jego rodziców, dziadków lub pradziadków, a w szczególności akty stanu cywilnego lub ich odpisy albo metryki chrztu poświadczające związek z polskością". Istotne jest jednak, że nie został on wydany przez polskie władze państwowe lub kościelne, a także przez władze [...]. Nie jest także wiadome w jakim obrządku ochrzczony został pan A. W. W dokumencie tym brak jest także potwierdzenia jego polskiej narodowości i konsekwentnie nie stanowi dowodu potwierdzającego polskie pochodzenie Cudzoziemca. Odnośnie natomiast wniosku paszportowego na nazwisko A. W. s. M., w którym widnieje zapis o jego polskiej narodowości, należy wskazać, iż w ocenie Sądu słusznie organ odwoławczy uznał, że dokument ten nie może stanowić podstawy do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Wprawdzie organ nie uzasadnił dlaczego, jednak wskazać należy, że zaniechanie to nie mogło mieć wpływu na zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie. Po pierwsze bowiem w/w wniosek nie jest dokumentem urzędowym wydanym przez władze [...]. Został on wypełniony przez jego wnioskodawcę i znajduje się na nim jedynie adnotacja o jego przyjęciu przez władze państwowe. W sprawie nie został dołączony zaś żaden dokument wystawiony przez powyższe władze, który poświadczałby polską narodowość pana A. W. Niemniej jednak, na gruncie rozpoznawanej sprawy nawet jeśli organ uznałby, że pan A. W. zadeklarował swoją polską narodowość, to jak wskazano na wstępie organ nie mógłby tej okoliczności uzględnić na korzyść strony, bowiem jak wskazano na wstępie brak jest potwierdzenia pokrewieństwa Skarżącego z w/w osobą i jego rodzicami (brak aktu urodzenia skarżącego). Zatem stwierdzenie organów rozpatrujących sprawę odnośnie braku spełnienia przez skarżącego przesłanki z art. 5 ust 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach było prawidłowe i oparte na zebranym materiale dowodowym.

Wbrew zarzutom skargi w ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy zasadnie uznały także, że Skarżący nie spełnił przesłanki określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o repatriacji, dotyczącej wykazania związków z polskością. Należy zwrócić uwagę, że prawodawca, definiując pojęcie związku z polskością, kładzie nacisk na kwestie mowy, tradycji i zwyczajów. Podkreślenia wymaga także, że z wykładni gramatycznej ww. przepisu wynika, że to Cudzoziemiec ma wykazać związki z polskością, w szczególności przez pielęgnowanie polskiej mowy, polskich tradycji i zwyczajów.

W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym dokonane w trakcie przesłuchanie Cudzoziemca pozwalały organom na przyjęcie, że nie wykazał on kultywowania polskich tradycji i zwyczajów, zaś fakt, że nie posługuje się językiem polskim świadczy, że nie pielęgnował polskiej mowy. Wprawdzie, jak zauważył organ odwoławczy z akt sprawy wynika, że skarżący podał wprawdzie ogólne informacje dotyczące zdarzeń z polskiej historii, lecz częstokroć były one niezgodne z rzeczywistością (przykładowo: rozbiór Polski - 1973 r., Solidarność - 1986 r., Westerplatte - polski zamek broniony przez Niemcami). Skarżący jak słusznie zauważyły organy miał także bardzo ograniczoną wiedzę odnośnie tradycji religijnych, które mieli rzekomo kultywować jego dziadkowie i ojciec (przykładowo: kolęda - pieśń karnawałowa). Jednocześnie z zeznań Cudzoziemca nie wynika, aby natrafił on na obiektywną, niemożliwą do pokonania przeszkodę, w jego dążeniu do zachowania związków z polskością w kraju pochodzenia. Cudzoziemiec miał także możliwość swobodnej wypowiedzi w trakcie przesłuchania i mógł wówczas opowiedzieć o swoich związkach z Polską, wskazując na inne elementy, które nie zostały - w jego opinii - objęte pytaniami organu I instancji. Mógł również przedłożyć w czasie postępowania prowadzonego przed organami dokumenty, które świadczyłyby o jego zainteresowaniu Polską w różnych aspektach. Jednakże takich dokumentów nie przedłożył. Ponadto Cudzoziemiec zeznał, że jako dziecko posługiwał się językiem polskim, ale jednoczenie nie był w stanie zeznawać w tym języku, wskazując, że rzekomo ponownie rozpoczął jego naukę. Nie może także ujść uwadze, że rozpoczęcie przez niego nauki języka zbiegło się z podjęciem starań o udzielenie mu zezwolenia na pobyt stały. W świetle zgromadzonych w sprawie dowodów, w ocenie Sądu organy miały podstawy do przyjęcia, że w przypadku Skarżącego nie można mówić o podjęciu przez niego działań w kierunku podtrzymania związków z polskością. Skarżący nie wykazał bowiem, że posiada wystarczającą wiedzę o elementach składających się na polską tożsamość narodową.

W świetle powyższego Sąd uznał za nieuzasadnione podniesione przez stronę zarzuty w zakresie naruszenia przez organy art. 5 ust. 1-3 i art. 6 ust. 1i 2 ustawy o repatriacji, a w konsekwencji nie uwzględnił zarzut formułowanego w skardze w zakresie naruszenia w sprawie art. 195 ust. 1 pkt 3 ustawy poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą niewłaściwym uznaniem, iż w niniejszej sprawie Cudzoziemiec nie spełnił przesłanek do udzielenia mu zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Wbrew zarzutom skargi w sprawie nie doszło także na naruszenia wskazanych w niej przepisów art. 6,8, 15, 75§1, 76§1, 107§1 k.p.a.

Jak wynika z akt sprawy w toku postępowania skarżący był wzywany dodatkowo przez organy (pismo Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r. k. 60 pismem organu II instancji z dnia 21 czerwca 2016 r. k. 39, 41) o przedłożenie dokumentów potwierdzających posiadanie polskiego pochodzenia. Przy czym organ I instancji wyraźnie pouczył Cudzoziemca, że "dowodami potwierdzającymi polskie pochodzenie mogą być dokumenty, wydawane przez polskie władze państwowe lub kościelne, a także przez władze [...], dotyczące wnioskodawcy lub jego rodziców, dziadków lub pradziadków, a w szczególności: polskie dokumenty tożsamości, akty stanu cywilnego lub ich odpisy albo metryki chrztu poświadczające związek z polskością, dokumenty potwierdzające odbycie służby wojskowej w Wojsku Polskim, zawierające wpis informujący o narodowości polskiej, dokumenty potwierdzające fakt deportacji lub uwięzienia, zawierające wpis informujący o narodowości polskiej, dokumenty tożsamości lub inne dokumenty urzędowe zawierające wpis informujący o narodowości polskiej. Dowodami potwierdzającymi polskie pochodzenie mogą być również inne dokumenty, a w szczególności: o rehabilitacji osoby deportowanej, zawierające wpis informujący ojej narodowości polskiej, a także potwierdzające prześladowanie osoby ze względu na jej polskie pochodzenie." Wyraźnie pouczył, że nieprzedłożenie w wyznaczonym terminie ww. dokumentów spowoduje rozpatrzenie wniosku na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Pouczył także o treści wymogu przedstawienia obcojęzycznych dokumentów jako dowodów wraz z tłumaczeniem sporządzonym przez tłumacza przysięgłego. Wezwanie powyższe doręczono skutecznie w dniu 23 października 2015 r.

W odpowiedzi na wezwanie organu I instancji pełnomocnik Strony wskazał, że Cudzoziemiec pochodzenie polskie wywodzi od swoich dziadków: M. W. i M. z domu K. oraz swojego biologicznego ojca A. W.

W toku przesłuchania przeprowadzonego w dniu [...] listopada 2015 r. opowiadając o swoim polskim pochodzeniu Cudzoziemiec podał: "Mój ojciec został urodzony w Polsce, na byłym terytorium Polski w 1925 r. Terytorium to było okupowane, i przekazane [...] w małej wsi blisko [...]. Moja rodzina była - mój dziadek, babcia, jego brat i siostra pochodzili z Polski."

Natomiast w piśmie pełnomocnika Strony z dnia 18 stycznia 2016 r. stwierdzono, że wszystkie niezbędne dokumenty, które wprost wskazują na polskie pochodzenie Skarżącego zostały przedłożone w dniu złożenia wniosku. Wskazano także, że nie otrzymano wezwania o przedstawienie dodatkowych dokumentów, a nawet gdyby ono wpłynęło to Skarżący nie posiada takich dokumentów.

Z kolei w odpowiedzi na wezwanie organu II instancji pełnomocnik Strony dołączył jedynie potwierdzoną przez władze [...] kserokopię wniosku o wydanie panu A. W. paszportu wraz z jego tłumaczeniem przysięgłym. We wniosku tym znajduje się informacja o jego polskiej narodowości. Jednakże organ odwoławczy stwierdził, odnosząc się do treści ww. dokumentu, że nie jest on wystarczający do uznania strony za osobę polskiego pochodzenia.

W sprawie nie budzi zatem wątpliwości Sadu, że organy poczyniły niezbędne czynności, w celu umożliwienia stronie dowodzenia okoliczności istotnej w sprawie (narodowość lub obywatelstwo polskie przodków). Podkreślenia wymaga także, że w aktualnym orzecznictwie sądowym podnosi się, że organ administracji jest wprawdzie zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jednakże Strona nie jest zwolniona od lojalnego współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych. Powinna ona bowiem przedstawić wszystkie informacje niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak również udostępnić dowody znajdujące się w jej posiadaniu lub które tylko ona może przedstawić, potwierdzające okoliczności wskazane w uzasadnieniu wniosku wszczynającego postępowanie. Obowiązki te w żaden sposób nie wyłączają wymogu dążenia przez organ administracji do wyjaśnienia prawdy materialnej (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.), niemniej jednak oznaczają, że składający wniosek powinien aktywnie współdziałać z organem w celu ustalenia wszystkich okoliczności sprawy(wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1291/12, LEX nr 1421792). Ma to zaś znaczenie szczególne, jeżeli idzie o konieczność wyjaśnienia faktów, w przypadku których współdziałanie strony postępowania jest wręcz niezbędne, albowiem przykładowo określone dowody znajdują się w jej posiadaniu bądź organ nie ma możliwości z pominięciem tej strony pozyskać dowodów. Za taką uznać zaś należy okoliczność ustalenia narodowości lub obywatelstwa polskiego przodków skarżącego, albowiem mogła być ona stwierdzona tylko w oparciu o dokumenty, które wydane byłyby przez organy państwa obcego, względnie byłyby w posiadaniu osób prywatnych, o istnieniu których organ administracji nie miał i nie mógł mieć wiedzy, a które pozyskać mogła i powinna ubiegająca się o potwierdzenie określonych faktów strona.

Ponadto orzekające w sprawie organy dopuściły i dokonały oceny wszystkich przedłożonych przez Stronę dokumentów, jednak ich ocena jako dowodów potwierdzających posiadanie polskiego pochodzenia przez Cudzoziemca zakończyła się negatywnie. Nie można zatem zgodzić się ze Stroną, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia art. 75 § 1 k.p.a., albowiem dowód przez nią zgłoszony został uwzględniony, lecz nie na jej korzyść.

Odnośnie naruszenia art. 76 § 1 k.p.a., stosownie do którego dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone, ponownie należy wskazać, iż organy nie odmówił im mocy dowodowej, lecz stwierdziły, że nie potwierdzają okoliczności, na które powołuje się Strona.

W sprawie nie doszło też do naruszenia art. 6 i 8 Kp.a. - postępowanie było prowadzone i rozstrzygnięcie zostało podjęte na podstawie przepisów prawa, tj. ustawy o cudzoziemcach, ustawy o repatriacji oraz Kodeksu postępowania administracyjnego, a postępowanie prowadzono w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

W sprawie nie doszło także do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania określonej w art. 15 k.p.a oraz art. 78 Konstytucji RP, który stanowi, iż każda ze stron ma prawo do zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Istota zasady dwuinstancyjności sprowadza się do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia tożsamej pod względem przedmiotom i podmiotowym sprawy administracyjnej. Analizując akta postępowania odwoławczego należy wskazać, iż organ odwoławczy stwierdził istnienie konieczności przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w zakresie wskazanym w art. 136 k.p.a. i ponownie wezwał Cudzoziemca do przedłożenia dokumentów potwierdzających polską narodowość jego lub członków jego rodziny, jak również potwierdzających pokrewieństwo z tymi osobami. Po przedłożeniu dodatkowych dokumentów organ odwoławczy orzekał zaś w oparciu o całość zgromadzonego materiału dowodowego. Ponownie rozpatrzył i ocenił zebrany materiał dowodowy od nowa, umożliwiając Stronie skorzystanie z uprawnień wynikających z art. 10 i art. 81 k.p.a.. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, która spełnia warunki o której mowa w art. 107 § 1 k.p.a, szczegółowo opisano ustalenia w zakresie stanu faktycznego sprawy, poczynione na podstawie materiału dowodowego zebranego przez oba organy administracji. Brak jest zatem jakichkolwiek przesłanek, na podstawie których można stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia art. 15 k.p.a., bądź art. 78 Konstytucji RP.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji również z urzędu, Sąd dostrzegł wprawdzie, iż organ odwoławczy bardzo lakonicznie odniósł się do złożonego na etapie postępowania odwoławczego dokumentu w postaci wniosku paszportowego, jednak, jak wskazano powyżej uchybienie to nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

Na marginesie należy także podnieść, że na rozstrzygnięcie sprawy nie mógłby mieć wpływu ewentualny wyrok Sądu Rejonowego w [...], na który oczekuje skarżący w zakresie potwierdzenia jego plskiego pochodzenia , bowiem Sąd podziela stanowisko zaprezentowane przez tutejszy Sąd w wyroku z 1 lutego 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1833/10, CBOSA, w którym zajął on stanowisko krytyczne wobec mocy dowodowej współcześnie wytworzonych dokumentów, odnoszących się do czasów minionych. Sąd wskazał w nim m.in., iż "Organ prowadząc postępowanie dowodowe na okoliczność ustalenia polskiego pochodzenia musiał kierować się zapisami wskazanych przepisów, w tym art. 6 ustawy o repatriacji. Wymieniony przepis wymienia przykładowo dokumenty mogące być dowodem w sprawie. Wskazanie to wyraźnie odnosi się do dokumentów, z których będzie wynikała wiedza źródłowa odnosząca się do faktów zaistniałych w przeszłości, w tym na datę narodzin poszczególnych przodków. Sama deklaracja cudzoziemca na okoliczność polskiego pochodzenia nie jest wystarczająca do ustalenia tej przesłanki. Nie bez znaczenia jest fakt, że stosowany w sprawie art. 52 ust. 5 Konstytucji uzależnia stwierdzenie tego pochodzenia zgodnie z ustawą. Zatem chodzi tu o ustawę polską w rozumieniu art. 87 ust. 1 Konstytucji, z czego wynika, że organami uprawnionymi do stwierdzenia polskiego pochodzenia są wyłącznie polskie organy władzy publicznej. Organ ten stosując w tym przypadku przepisy art. 5 i 6 ustawy o repatriacji musi oceniając przedłożone dokumenty, mieć na uwadze kto i kiedy je wydał oraz czy ich treść odnosi się do przeszłości, w której to przeszłości odpowiednio wskazany przodek był narodowości polskiej (...)".

Aprobując przywołany wyżej pogląd należy mieć ponadto na względzie, że wystawione aktualnie przez władze i Sądy [...] dokumenty, wyroki nie są źródłem wiedzy historycznej.

Reasumując, w ocenie Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na jej wynik, a tylko taki kwalifikowany rodzaj uchybienia przepisom postępowania stanowi w świetle art. 145 § 1 pkt l lit. a oraz lit. c P.p.s.a. podstawę do uchylenia decyzji.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.