Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 71/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2014-04-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 113 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 134,  art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 2 kwietnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Referent-Stażysta Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2014 roku sprawy ze skargi Spółki A na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy sprostowania decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" Burmistrza "[...]" ustalił - na wniosek Spółki A - środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia na terenie nieruchomości oznaczonych numerami ewidencyjnymi "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" - obręb geodezyjny "[...]", nr "[...]", "[...]" – obręb geodezyjny "[...]", nr "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" - obręb geodezyjny "[...]", nr "[...]" - obręb geodezyjny "[...]", nr "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" – obręb geodezyjny "[...]", gmina "[...]", polegającego na: "Budowie zespołu 23 elektrowni wiatrowych o mocy 3MW każda". W punkcie 2 tiret 3 tej decyzji, w zakresie wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w projekcie budowlanym organ wskazał, iż "minimalna odległość elektrowni od zabudowań mieszkalnych nie może być mniejsza niż 400 m i powinna uwzględniać warunki lokalizacyjne zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane".

W dniu "[...]" do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek Spółki B (przed przekształceniem Spółka B – wypis z KRS), o sprostowanie w trybie art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 267, dalej jako: k.p.a.) decyzji z dnia "[...]" o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia poprzez zmianę w sentencji przedmiotowej decyzji w punkcie 2 tiret nr 3 błędnej cyfry 4 na cyfrę 3, przez co prawidłowa treść całego stwierdzenia będzie brzmieć następująco: "Minimalna odległość elektrowni od zabudowań mieszkalnych nie może być mniejsza niż 300 m i powinna uwzględniać warunki lokalizacyjne zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane". W uzasadnieniu tego wniosku przedstawiciel Spółki podał, iż na stronie 28 sporządzonego w toku postępowania w sprawie decyzji środowiskowej "Raportu o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia pn. budowa zespołu 23 elektrowni wiatrowych o mocy 3 MW każda, na terenie gminy "[...]", autorka tego opracowania "dochodzi do konkluzji, iż dopuszczalna norma hałasu zachowana jest w odległości ok. 300-500 metrów od siłowni parku wiatrowego (zasięg izolinii wynosi ok. 300-500 m)". Wskazano tym samym najmniejszą dopuszczalną odległość elektrowni parku wiatrowego od zabudowań mieszkalnych, którą obrazuje wartość ,,300 metrów". Zdaniem wnioskodawcy powyższe również potwierdza omyłkowy charakter wskazania w decyzji środowiskowej minimalnej odległości od zabudowy mieszkaniowej na poziomie 400 m, stanowiąc jednocześnie dowód na to, iż zamiarem organu było ustalenie tej minimalnej odległości na poziomie 300 m.

Postanowieniem z dnia "[...]" Burmistrz "[...]" odmówił sprostowania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Budowie zespołu 23 elektrowni wiatrowych o mocy 3 MW każda" wydanej przez Burmistrza "[...]" w dniu "[...]". W uzasadnieniu podano, że brak jest podstaw do dokonania sprostowania zgodnie z żądaniem strony, bowiem w decyzji brak jest błędu pisarskiego, rachunkowego lub innej oczywistej omyłki jak sugeruje wnioskodawca. Przytoczono treść art. 113 k.p.a. oraz orzecznictwo sądowoadministracyjne w tym zakresie. Wyjaśniono, że zarówno w przepisach ustawy Prawo ochrony środowiska, w oparciu o którą wydano przedmiotową decyzję, jak również na gruncie obecnie obowiązującej ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, brak jest przepisu określającego związanie organu wskazaniami raportu o oddziaływaniu na środowisko. Ustawodawca wskazał wręcz, że przy wydaniu decyzji organ jedynie bierze pod uwagę m.in. wyniki uzgodnień i opinii, ustalenia zawarte w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a także wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa. Wyjaśniono, że określenie w decyzji minimalnej odległości elektrowni od zabudowań mieszkalnych nie mniejszej niż 400 m, było efektem konsultacji społecznych oraz opinii organów, które brały udział w postępowaniu zastrzegając, że eksploatacja elektrowni wiatrowych nie może powodować przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu oraz celowym uwarunkowaniem, które ze względu na brak kryteriów lokalizacyjnych określonych prawem, w zamiarze organu wydającego decyzję miał zagwarantować zachowanie norm hałasu w pobliżu siedlisk ludzkich. Podkreślono również, że w przypadku inwestycji wymagających uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia uwarunkowania w niej zawarte powinny być uwzględnione w projekcie budowlanym, a inwestor winien dostosować lokalizację poszczególnych elementów elektrowni do odległości od zabudowy mieszkaniowej określonej w decyzji, tj. minimum 400 m. W związku z tym nie ma możliwości uznania określonej w decyzji minimalnej odległości elektrowni od zabudowań za oczywistą omyłkę, gdyż wnioskowana zmiana prowadziłaby do merytorycznej zmiany decyzji.

Zażalenie na powyższe postanowienie wywiodła Spółka B, reprezentowana przez pełnomocnika, wnosząc o jego uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie wniosku oraz dokonanie sprostowania decyzji z dnia "[...]" zgodnie z wnioskiem, ewentualnie o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie art. 113 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż złożony wniosek nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ wskazany błąd nie spełnia przesłanek sprostowania w myśl cytowanego przepisu, tzn. jest błędem istotnym i dotyczy zmiany merytorycznej decyzji środowiskowej, podczas gdy w treści punktu 2 tiret 3 decyzji znajduje się oczywista omyłka pisarska polegająca na wpisaniu cyfry ,,4" zamiast cyfry ,,3", która wynika z zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, w szczególności raportu środowiskowego. Dodatkowo zarzucono naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegające na zaniechaniu uwzględnienia przez organ pierwszej instancji informacji zawartej w raporcie środowiskowym, iż dopuszczalne normy hałasu zostaną zachowane już w odległości 300 metrów pomiędzy masztem elektrowni wiatrowej, a zabudowaniami mieszkalnymi, co oznacza, iż zapis w punkcie 2 tiret 3 określający minimalną odległość ,,400 m" jest sprzeczny z ustaleniami autora raportu środowiskowego, przy czym brak jest w uzasadnieniu decyzji wskazania okoliczności, z powodu których organ miałby w sposób świadomy i zamierzony odstąpić od wytycznych raportu w zakresie dotyczącym minimalnej odległości inwestycji od zabudowań mieszkalnych. Zarzucono również, iż organ błędnie przyjął, że brak jest kryteriów lokalizacyjnych określonych prawem, podczas gdy każdy obiekt musi spełniać względem swojego otoczenia m.in. dopuszczalne normy hałasu. Ponadto organ błędnie ustalił, iż wpisanie w treści rozstrzygnięcia odległości 400 m jest efektem konsultacji społecznych oraz opinii organów biorących udział w postępowaniu. W ocenie pełnomocnika Spółki powyższe jednoznacznie obrazuje, iż organ w sposób nieuzasadniony i niezamierzony wpisał cyfrę ,,4" w punkcie 2 tiret 3 decyzji, co w konsekwencji miało bezpośredni, istotny i negatywny wpływ na wynik postępowania.

Postanowieniem z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu wyjaśniono istotę sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej przewidzianej w art. 113 § 1 k.p.a. i stwierdzono, że organ pierwszej instancji prawidłowo odmówił sprostowania decyzji w żądanym zakresie. Wskazano, że uwzględnienie żądania przedstawionego przez Spółkę we wniosku z dnia "[...]" prowadziłoby w istocie do zmiany merytorycznej wydanego rozstrzygnięcia, co nie mieści się w zakresie określonej w Kodeksie postępowania administracyjnego instytucji sprostowania błędu pisarskiego, czy też oczywistej omyłki. Wyjaśniono, że w punkcie 2 tiret 3 decyzji z dnia "[...]" zawarto konkretne ustalenia o charakterze merytorycznym, będące wynikiem przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, w tym oceny dowodów przeprowadzonych w sprawie, zapisy tej części decyzji mają istotny charakter dla wydanego w sprawie rozstrzygnięcia i odnoszą się wprost do nałożonych na stronę uwarunkowań przy realizacji planowanego zamierzenia. Podniesiono również, że w uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że przyjęte ustalenia co do odległości 400 metrów od zabudowań mieszkalnych mają charakter celowy, który ma zagwarantować zachowanie norm hałasu w pobliżu siedlisk ludzkich. Wskazano także, że skoro żalący się zarzuca wydanie decyzji z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów, to stawia zarzuty merytoryczne, które mogłyby stać się przedmiotem rozważań w toku postępowania odwoławczego. To stanowisko Spółki potwierdza fakt, że dąży ona do zmiany decyzji, co nie jest dopuszczalne w trybie sprostowania. Zatem rektyfikacja elementu rozstrzygnięcia administracyjnego, tj. punktu 2 tiret 3 decyzji środowiskowej, w zakresie objętym wnioskiem oraz w sposób tamże określony, nie mieści się z pewnością w ramach sprostowania błędu rachunkowego, ani też błędu pisarskiego, jak również innej oczywistej omyłki, bowiem zmiana postanowienia wyrażonego w decyzji, chociażby nawet powziętego na skutek błędu, nawet wskutek mylnego wyobrażenia o stanie faktycznym albo prawnym - nie podpada pod pojęcie błędu czy omyłki, których dotyczy art. 113 § 1 k.p.a.

Skargę na powyższe postanowienie Kolegium złożyła Spółka B, reprezentowana przez pełnomocnika – r.pr. M. O. Zażądała uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Zakwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie art. 113 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że zawnioskowane przez skarżącą skorygowanie cyfry ,,4" na prawidłową cyfrę ,,3" w punkcie 2 tiret 3 decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji z dnia "[...]" nie spełnia przesłanek sprostowania określonych w cytowanym przepisie, podczas gdy błąd organu pierwszej instancji jest oczywisty i jako błąd nieistotny nadaje się do sprostowania. Ponadto zarzuciła rozstrzygnięciu Kolegium naruszenie art. 7, 8, 9 oraz 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a., podnosząc że rozpoznając zażalenie na postanowienie organu I instancji Kolegium nie odniosło się do wszystkich zawartych w nim zarzutów, zaniechało ich rozpatrzenia, a w uzasadnieniu własnego postanowienia organ skupił się wyłącznie na wykładni i zakresie zastosowania art. 113 § 1 k.p.a. Wskazała, że błędnie zastosowano i uwzględniono przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia stanowisko organu I instancji co do celu ustalenia wartości 400m, podczas gdy takie ustalenie i uzasadnienie jego wprowadzenia było dopuszczane w samej decyzji środowiskowej, a nie w postanowieniu o charakterze wpadkowym. Zarzuciła także błędne zastosowanie i przyjęcie, że skarżąca stawia zarzut organowi I instancji nieuzasadnionego odstąpienia od ustaleń raportu, podczas gdy jest to sposób argumentacji i wykazania błędu organowi I instancji poprzez konfrontację rozstrzygnięcia zawartego w decyzji środowiskowej z podstawowym dokumentem procedury jej wydania. W obszernym uzasadnieniu zarzutów skargi powtórzono i rozszerzono argumentację zawartą w zażaleniu na postanowienie organu I instancji. Ponownie zarzucono naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całości zarzutów podnoszonych przez stronę skarżącą.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Przy czym stosownie do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga daną sprawę w jej granicach, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd rozpoznając sprawę ma prawo oraz obowiązek dokonania oceny czy zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

W zakresie tak określonej kognicji Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie zarówno organu pierwszej, jak i drugiej instancji są zgodne z prawem, wobec czego brak jest podstaw do ich uchylenia bądź stwierdzenia nieważności.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie stanowi postanowienie odmawiające wnioskowanego przez skarżącą sprostowania decyzji "[...]" o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia poprzez zmianę w sentencji przedmiotowej decyzji w punkcie 2 tiret nr 3 błędnej cyfry 4 na cyfrę 3.

Przede wszystkim należy zatem zaznaczyć, że postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w przedmiocie sprostowania decyzji, a nie w trybie odwoławczym, czy też w którymś z trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego. Zatem nie ulega wątpliwości, że w postępowaniu tym nie mogła być weryfikowana prawidłowość decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Wniosek strony – zgodnie z jego treścią – był bowiem rozpatrywany wyłącznie w trybie art. 113 § 1 k.p.a.

Należy zatem wskazać, że zgodnie z treścią art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Cytowany przepis nie odnosi się jednak do instytucji zmiany decyzji administracyjnej w znaczeniu przyjętym w art. 16 k.p.a. (gdzie zawarta została zasada trwałości decyzji ostatecznej), a w myśl którego zmiana decyzji ostatecznej (w zakresie merytorycznym) dopuszczalna jest tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Sprostowanie w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. oznacza zatem taką zmianę decyzji, która pozostaje bez wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia oraz skutki prawne, jakie decyzja wywołała. Przy czym organ, który wydał decyzję może prostować błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w każdym czasie.

Podkreślić należy, iż organ może dokonać sprostowania wydanej przez siebie decyzji tylko i wyłącznie wówczas, gdy spełniona zostanie choćby jedna z przesłanek określonych w art. 113 § 1 k.p.a., tj. w orzeczeniu tym zachodzi "błąd pisarski lub rachunkowy" lub "inna oczywista omyłka". Orzecznictwo sądowe ukształtowało określony sposób interpretacji tych pojęć. "Błąd rachunkowy" oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, np. dodawania lub dzielenia, a "błąd pisarki" - widoczne, wbrew zamierzeniu władzy, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię albo widocznie nie zamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów, omyłki polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez władzę, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa itp." (wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001r., II SA 863/00, Lex nr 75522). Na równi z błędem rachunkowym i pisarskim traktowana jest inna oczywista omyłka. Pomimo faktu, iż art. 113 § 1 k.p.a. nie zawiera definicji legalnej oczywistej omyłki to już z samego potocznego rozumienia tego pojęcia wynika, iż jest to błąd ewidentny, łatwo zauważalny i niewymagający dodatkowych zabiegów myślowych, obliczeń, ustaleń (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 4 czerwca 2008r., sygn. II SA/Sz 219/08). Sprostowanie decyzji nie może wykraczać poza granice określone przepisem art. 113 k.p.a. Przyjęta w nim klasyfikacja wadliwości jest wyczerpująca. Te wady decyzji charakteryzuje przy tym ich oczywistość, stanowiąca równocześnie normy dopuszczalności sprostowania. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Oczywista omyłka w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu (por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 10 lutego 1994r., sygn. SA/Kr 723/93, ONSA 1995, nr 2, poz. 65).

Należy podkreślić, że w orzecznictwie i piśmiennictwie powszechnie przyjęta jest teza, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 26 września 2008r., sygn. II FSK 943/07). W wyroku z dnia 4 maja 1988r., sygn. III SA 1466/87 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, który Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela, iż: ,,1. Nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji (art. 113 § 1 k.p.a.), które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego. 2. Przedmiotem sprostowania nie mogą być mylne ustalenia faktyczne organu administracji lub mylne zastosowanie przepisu prawnego." Postanowienie o sprostowaniu decyzji wydane w oparciu o art. 113 § 1 k.p.a. nie może kształtować sytuacji prawnej strony, gdyż taki skutek czy to w sferze stosunku materialnoprawnego czy procesowego wywoływać może tylko i wyłącznie decyzja, której sprostowanie dotyczy (por. wyrok NSA z dnia 20 marca 2008r., sygn. II GSK 397/07).

W niniejszej sprawie skarżąca domagała się od organu sprostowania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia poprzez zmianę w sentencji przedmiotowej decyzji w punkcie 2 tiret nr 3 błędnej cyfry 4 na cyfrę 3, przez co prawidłowa treść całego stwierdzenia będzie brzmieć następująco: "Minimalna odległość elektrowni od zabudowań mieszkalnych nie może być mniejsza niż 300m i powinna uwzględniać warunki lokalizacyjne zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane". Należy zatem przede wszystkim wyjaśnić, że takie sprostowanie, jakiego domaga się skarżąca, nie oznacza wyłącznie zmiany jednej cyfry, lecz de facto określa minimalną odległość planowanej inwestycji od zabudowań mieszkalnych o 100 m mniejszą, niż jest to określone w decyzji środowiskowej. Już ta okoliczność świadczy o tym, że wnioskowana przez stronę skarżącą zmiana dotyczy zmiany treści rozstrzygnięcia, a nie sprostowania oczywistej omyłki, czy błędu pisarskiego. Ponadto w zaskarżonym postanowieniu wyjaśniono, że ani w przepisach ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, w oparciu o którą wydano decyzję środowiskową, ani też na gruncie ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ustawodawca nie wprowadził przepisu, w którym ustanowił związanie organu wskazaniami raportu o ocenie oddziaływania na środowisko, a ustalenie odległości 400 m miało charakter celowy. Co więcej taka sama odległość jest powtórzona w uzasadnieniu decyzji środowiskowej. W żadnym wypadku nie można zatem uznać, że organ wpisał tę odległość omyłkowo. Ponadto należy wskazać, że wywody strony skarżącej zawarte we wniosku, jak i w zażaleniu oraz w skardze zmierzają do zakwestionowania decyzji środowiskowej odnośnie ustalenia właściwej odległości elektrowni od budynków mieszkalnych, zatem odnoszą się do istoty środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Tego rodzaju wadliwość decyzji środowiskowej - jeżeli nawet miałaby miejsce - w żadnym razie nie może być zakwalifikowana jako "błąd pisarski" albo "inna oczywista omyłka", podlegająca sprostowaniu w myśl art. 113 § 1 k.p.a. Określenie odległości elektrowni od budynków ma bowiem kluczowe znaczenie dla decyzji środowiskowej, stanowiąc istotny element rozstrzygnięcia zawartego w tejże decyzji. Dokonanie wnioskowanego przez skarżącą "sprostowania" skutkowałoby nieuprawnioną ingerencją w merytoryczną treść tej decyzji. Prawidłowe jest zatem stanowisko organów obu instancji, iż uwzględnienie wniosku skarżącej dotyczącego sprostowania sentencji decyzji z dnia "[...]", prowadziłoby do niedopuszczalnej – w trybie określonym w art. 113 § 1 k.p.a. – zmiany rozstrzygnięcia decyzji środowiskowej

Skarżącej należy przy tym wyjaśnić, że tryb rektyfikacji decyzji, uregulowany w art. 113 § 1 k.p.a., nie służy naprawianiu błędów organu w stosowaniu prawa. Nawet jeśli w ocenie skarżącej organ winien przyjąć minimalną odległość wskazaną w raporcie oddziaływania na środowisko, czy też że przyjęcie określonej odległości winien uzasadnić, to takie zarzuty mogły być skuteczne wyłącznie w postępowaniu odwoławczym, które w niniejszej sprawie się nie toczyło. Natomiast w postępowaniu dotyczącym sprostowania oczywistej omyłki organy administracji (ani sąd administracyjny) nie mogą oceniać zasadności wywodów strony skarżącej co do określenia odległości. W tym zakresie całkowicie chybiony jest zarzut naruszenia przez organy przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a., gdyż w trybie art. 113 § 1 k.p.a organy nie prowadzą żadnego postępowania wyjaśniającego. Skoro zaś takie postępowanie - zdaniem samej strony skarżącej - jest wymagane, to świadczy o tym, że rzekoma omyłka, czy błąd pisarski nie ma charakteru oczywistej. W rozumieniu bowiem art. 113 § 1 k.p.a. oczywista omyłka to taka, która jest widoczna ,,na pierwszy rzut oka", od razu zauważalna, a nie taka co do której trzeba prowadzić postępowanie wyjaśniające. Dodatkowo należy podnieść, że instytucja sprostowania decyzji z całą pewnością nie służy dostosowaniu wymogów określonych w decyzji do parametrów już zrealizowanej inwestycji. Należy zaś wskazać, że Spółka wystąpiła o sprostowanie rzekomej omyłki dopiero po zrealizowaniu inwestycji.

Wobec powyższego nie można podzielić stanowiska skarżącej, że na gruncie rozpoznawanej sprawy zachodziła którakolwiek z przesłanek określonych w art. 113 § 1 k.p.a. uzasadniających dokonanie wnioskowanego sprostowania. W okolicznościach przedmiotowej sprawy dokonanie takiej zmiany poprzez sprostowanie prowadziłoby do zmiany merytorycznej decyzji, a zatem zmieniłoby rozstrzygnięcie organu co do istoty, a to skutkowałoby naruszeniem przez organ przepisów prawa.

Wobec powyższego Sąd uznał zarzuty skarżącej zawarte w skardze za nieuzasadnione. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd, na mocy art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.