Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 898/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabella Kulig – Maciszewska Sędziowie NSA Ewa Dzbeńska del. WSA Wojciech Mazur (spr.) Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółki z o.o. w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 12 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Bk 28/09 w sprawie ze skargi [...] Spółki z o.o. w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Białymstoku z dnia [...] listopada 2008 r. [...] w przedmiocie odmowy wydania wypisu z rejestru gruntów oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Bk 28/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę "[...]" Sp. z o.o. w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Białymstoku z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Starosty Białostockiego z dnia [...] października 2008 r. nr [...] odmawiające wydania wypisu z rejestru gruntów nieruchomości stanowiących własność Z. Ł. i M. J. – Ł.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2008 r. "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w Ł., zwróciła się do Starosty Białostockiego z prośbą o udzielenie informacji, czy Z. Ł. i M. J. – Ł. są lub byli właścicielami lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości, budynków lub lokali, które położone są

w powiecie białostockim i podanie numerów ksiąg wieczystych, bądź numerów zbioru dokumentów dla ustalonych nieruchomości.

W wyniku zobowiązania przez organ do wykazania interesu prawnego w uzyskaniu wypisu z ewidencji gruntów, spółka "[...]" wskazała, że posiada interes prawny, rozumiany, jako prawo podmiotowe wierzyciela do egzekwowania świadczenia, podkreślając, że wierzytelność jest chroniona przez art. 64 Konstytucji. Do wniosku spółka dołączyła nakaz zapłaty z dnia [...] marca 2003r., wydany w postępowaniu nakazowym (sygn. akt [...]) przez Sąd Okręgowy w L. Wydział l Cywilny, wraz z klauzulą wykonalności na jej rzecz.

Postanowieniem z dnia [...] października 2008r. Starosta Białostocki odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej przez stronę. W uzasadnieniu organ stwierdził, że wnioskodawca nie wykazał interesu prawnego w zakresie otrzymania wypisu z operatu ewidencyjnego gdyż zgłoszone żądanie służy poszukiwaniu majątku nieruchomego dłużnika. Ponieważ jest to czynność z zakresu prawa cywilnego, to zdaniem organu nie można jej dochodzić w postępowaniu administracyjnym, na podstawie przepisów ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne. Organ wskazał ponadto, że do wyjawienia majątku dłużnika, właściwy jest sąd powszechny, może to nastąpić w postępowaniu, przeprowadzonym w trybie przepisów art. 913-920 Kpc, które nie wymagają od wierzyciela przedłożenia wypisu z ewidencji gruntów w zakresie mienia dłużnika.

Na powyższe postanowienie spółka "[...]" wniosła zażalenie.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjno - Kartograficznego w Białymstoku utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na treść art. 218 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000r., Nr 98., poz. 1071 ze zm. powoływanej dalej, jako Kpa) i stwierdził, że wniosek firmy "[...]" w istocie zmierzał do wyjawienia majątku dłużników. Organ odwoławczy wyjaśnił, że z art. 217 i 218 Kpa jak i art. 24 § 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm. – powoływanej dalej, jako ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne) wynika, że osoba fizyczna nie będąca właścicielem nieruchomości wpisanej do ewidencji gruntów, może uzyskać wypis z tej ewidencji wówczas, gdy wykaże istnienie interesu prawnego w uzyskaniu takiego dokumentu. Wnioskodawca zaś takiego interesu prawnego nie wykazał i nie wskazał przepisu prawa materialnego, na podstawie, którego wynika jego prawo do uzyskania żądanego wypisu z ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem organu odwoławczego fakt prowadzenia egzekucji świadczy o istnieniu interesu faktycznego, a nie prawnego po stronie wierzyciela. Interes faktyczny nie jest natomiast tożsamy z interesem prawnym, który musi być oparty na konkretnej normie materialnoprawnej.

W skardze skierowanej do sądu administracyjnego spółka "[...]" w Ł. podniosła, że wykazanie interesu prawnego w żądaniu uzyskania informacji z ewidencji gruntów, ma polegać na wskazaniu okoliczności, które w świetle przepisów prawa materialnego kreują ten interes prawny, a nie na wskazaniu konkretnego przepisu, z którego wprost wynikałby obowiązek przedłożenia danego zaświadczenia. Uzyskanie odpisu z ewidencji gruntów może być uzasadnione interesem prawnym lokowanym w różnych płaszczyznach prawa materialnego, np. na gruncie stosunków cywilno-prawnych, a nie tylko na płaszczyźnie stosunków materialnoprawnych administracyjnych. Z tych względów ocena organów, czy w konkretnej sprawie strona ma interes prawny w żądaniu uzyskania dokumentu nie może być postrzegana wyłącznie przez pryzmat cech interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym i w prawie administracyjnym. Potwierdzeniem istnienia interesu prawnego wierzyciela jest klauzula wykonalności, z której wynika, że określony tytuł egzekucyjny uprawnia do egzekucji oraz poleca wszystkim urzędom oraz osobom, których to może dotyczyć, aby postanowienia tytułu wykonały, a gdy o to będą wezwane - udzieliły pomocy. Skarżąca spółka podniosła, że jej interes prawny w uzyskaniu żądanego wypisu wynika też z istnienia prawa podmiotowego, które w niniejszym przypadku należy rozumieć, jako wierzytelność, tj. prawo wierzyciela do egzekwowania od dłużnika należnego świadczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalając skargę powołał treść art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i art. 217 Kpa i wyjaśnił, że uzyskanie dokumentów, o których mowa w powołanych przepisach jest uzależnione od wykazania własnego, indywidualnego interesu prawnego uzasadniającego ich wydanie. Kategoria interesu prawnego jest kategorią materialnoprawną i dlatego dla wykazania takiego interesu należy wskazać przepis prawa materialnego zobowiązujący organ do wydania dokumentu lub uprawniający wnioskującego do jego otrzymania. Sąd podzielił stanowisko organów orzekających w sprawie, że skarżąca przepisu takiego nie wskazała. Nie można, bowiem uznać za takie, przepisów proceduralnych dotyczących postępowania egzekucyjnego z kodeksu postępowania cywilnego (dalej, jako Kpc). W ocenie Sądu intencją skarżącej było poszukiwanie majątku dłużników nadającego się do egzekucji, w związku z uzyskanym 5 lat temu tytułem wykonawczym. Jednakże cel ten nie może być uznany za interes prawny, lecz interes faktyczny wierzyciela. Zdaniem Sądu na brak interesu prawnego w uzyskaniu przez skarżącą zaświadczenia wskazuje i to, że spółka może realizować swoje prawa wierzyciela w trybie przewidzianym przez przepisy postępowania cywilnego (art. 913 – 920 Kpc). Za nietrafne Sąd uznał powoływanie się przez skarżącą na przepisy art. 365 Kpc, art. 527 Kc, czy art. 64 Konstytucji RP, które jakkolwiek mają na celu ochronę interesów wierzyciela, to jednak zachowane muszą być metody przewidziane prawem.

W skardze kasacyjnej od tego wyroku spółka "[...]" zarzuciła:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj.

- art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne polegające na zastosowaniu tego przepisu w sytuacji, gdy wnioskodawca nie żądał wydania wypisu z ewidencji gruntów oraz art. 24 ust. 2 tej ustawy poprzez niezastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy skarżąca żądała podania jawnych danych z operatu ewidencyjnego,

- art. 20 ust. 1 i 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że wniosek o podanie numerów ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów jest wnioskiem o udostępnienie danych o podmiotach, a nie danych przedmiotowych,

- art. 29, art. 30 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 23 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tj. Dz.U. z 2002 r. Nr 101, poz.926 ze zm.) polegające na niezastosowaniu tych przepisów w sytuacji, gdy przewidują one tryb wydawania informacji z operatu ewidencyjnego oraz art. 5 tej ustawy polegające na jego zastosowaniu w sytuacji, gdy ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne nie normuje trybu udzielania informacji w innej formie niż wyrysy i wypisy z operatu ewidencyjnego,

- art. 365 § 1 Kpc polegające na niezastosowaniu tego przepisu w sytuacji, gdy Sąd był związany prawomocnym orzeczeniem sądu cywilnego,

2) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy tj.,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - powoływanej dalej, jako p.p.s.a.) poprzez ustalenie, że organ administracji prawidłowo zastosował art. 217 Kpa, podczas gdy wnioskodawca nie żądał wydania zaświadczenia z operatu ewidencyjnego oraz przyjęcie, że prawidłowo ustalono, iż nie ma on interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia, a także ustalenie, że organ administracji prawidłowo zastosował art. 28 Kpa do postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń, w sytuacji, gdy nie może on być wprost stosowany do tego postępowania,

- art. 134 p.p.s.a poprzez nierozważnie całości sprawy i dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, co do danych objętych wnioskiem,

- art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia,

- art. 151 p.p.s.a poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy organy administracji w sposób oczywisty naruszyły przepisy prawa.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej spółka "[...]" podniosła, że nie żądała podania danych o podmiotach ewidencyjnych, o których mowa w art. 20 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (udostępnianych w formie wypisu z ewidencji gruntów), gdyż dane te zawarła w swoim wniosku. Jej wniosek obejmował żądanie podania danych, o jakich mowa w art. 20 ust. 1 w/w ustawy tj. położenia nieruchomości i numerów ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, które zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne są jawne i powszechnie dostępne. Sąd I instancji dokonał natomiast samodzielnej, niedozwolonej i błędnej interpretacji wniosku nie wyjaśniając, dlaczego uznał, że skarżąca żądała wypisu z ewidencji gruntów obejmujących dane osobowe podmiotów ewidencyjnych. Skarżąca kasacyjnie spółka podkreśliła, że jej wniosek zmierzał jedynie do uzyskania konkretnych informacji, a nie urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego, dlatego jej zdaniem przepisy art. 217 i następne Kpa nie mogły znaleźć tu zastosowania. Jednocześnie spółka z ostrożności procesowej podniosła, że gdyby Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że udostępnianie informacji, o których wydanie wnioskowała jest zaświadczeniem w rozumieniu przepisów art. 217 i następnych Kpa, to ma ona, jako wierzyciel interes prawny w rozumieniu art. 217 § 2 pkt 2 Kpa w otrzymaniu zaświadczenia zawierającego dane jej dłużnika. Powołując się na wyrok WSA w Gdańsku z 19 czerwca 2008 r. sygn. akt III SA/Gd 150/08 oraz stanowisko doktryny spółka wskazała, że wierzyciel ma interes (wynikający z samego faktu istnienia wierzytelności) w dochodzeniu swoich należności i co więcej interes ten jest chroniony przez prawo.

Zdaniem spółki do oceny interesu prawnego wierzyciela w uzyskaniu zaświadczenia o danych jego dłużnika będzie miał zastosowanie art. 23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t.j.Dz.U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.), gdyż tryb udzielania informacji w innej formie niż wypisy i wyrysy nie został w szczególny sposób uregulowany w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne, a ewidencja gruntów jest zbiorem danych osobowych. Prawnie usprawiedliwionym celem, o jaki mowa w wymienionym art. 23, dopuszczającym przetwarzanie danych jest zdaniem skarżącej dochodzenie roszczeń z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, z czym mamy do czynienie w przedmiotowej sprawie.

W ocenie skarżącej spółki Sąd I instancji nie wyjaśnił, dlaczego wbrew wyraźnemu brzmieniu art. 20 ust. 1 i art. 24 ust. 2 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, stanowiących, że dane o położeniu i numerach ksiąg wieczystych są jawne i powszechnie dostępne, nie dostrzegł naruszenia tych przepisów przez organy administracji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a skarga kasacyjna może być oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd ten związany jest zarówno wnioskami skarżącego określającym przedmiot zaskarżenia, jak i podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Z urzędu Sąd może jedynie brać pod uwagę nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach określonych w § 2 tego przepisu. W wypadku, gdy nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny może uchylić zaskarżone orzeczenie i rozpoznać skargę, orzekając na podstawie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku - art. 188 p.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie przede wszystkim należy stwierdzić, iż nie zachodzi nieważność postępowania a skarga kasacyjna podlega oddaleniu, gdyż zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 12 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Bk 28/09 odpowiada prawu.

W przedmiotowej sprawie wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2008 r. spółka "[...]" zażądała od Starosty Powiatowego w Białymstoku informacji, czy wskazane we wniosku osoby "są lub były współwłaścicielami lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości, budynków, lokali położonych w powiecie białostockim i podanie numerów ksiąg wieczystych bądź numerów zbioru dokumentów dla ustalonych nieruchomości". Powyższe informacje były potrzebne wnioskodawcy do wykorzystania w postępowaniu egzekucyjnym, do wniosku załączono tytuł wykonawczy (nakaz zapłaty z dnia [...] marca 2003 r. wydany przez Sąd Okręgowy w L. sygn. akt [...]). Zarówno organy administracyjne obu instancji jak i wojewódzki sąd administracyjny przyjęły, iż wnioskodawca żąda wydania zaświadczenia o określonej treści i w związku z tym na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 Kpa oraz art. 24 § 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego powinien wykazać interes prawny uzasadniający wydanie zaświadczenia, który powinien wynikać z konkretnego przepisu prawa materialnego przewidującego dla organu obowiązek wydania dokumentu lub uprawnienie dla wnioskodawcy do jego wydania. Ponieważ wnioskodawca nie wskazał konkretnego przepisu prawa materialnego Sąd I instancji podzielając stanowisko organów administracji oddalił skargę prawidłowo uznając, iż informacje odnośnie majątku dłużnika skarżący będący wierzycielem może uzyskać w postępowaniu o wyjawienie majątku dłużnika uregulowanym przepisami art. 913 – 920 kodeksu postępowania cywilnego.

W tym miejscu należy wyjaśnić zagadnienie prawne związane z wykładnią art. 24 ust. 2 i 3 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, gdyż ma to istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko przedstawione w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 189/09 (publik. http://orzeczenia.nsa.gov.pl) dokonujące wykładni w/w przepisu. Jak wynika z uzasadnienia powołanego orzeczenia ewidencja gruntów i budynków zawiera dane o charakterze przedmiotowym (art. 20 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 i 4) oraz dane o charakterze podmiotowym (art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2). Takie rozróżnienie zawiera również art. 24 powołanej ustawy, w ust. 2 tego przepisu ustawodawca przewidział bowiem, iż informacje o gruntach, budynkach i lokalach, o których mowa w art. 20 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 3 i 4 (tj. dane przedmiotowe), są jawne i powszechnie dostępne. Natomiast stosownie do art. 24 ust. 3 wypisy z operatu ewidencyjnego zawierające dane osobowe, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 (tj. dane podmiotowe), wydawane są jedynie na żądanie: 1) właścicieli lub osób fizycznych i prawnych, w których władaniu znajdują się grunty, budynki lub lokale będące przedmiotem wypisu; 2) podmiotów publicznych lub podmiotów niebędących podmiotami publicznymi, realizującymi zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny, które związane są z gruntami, budynkami lub lokalami będącymi przedmiotem wypisu; 3) innych podmiotów, niż wymienione w pkt 1 i 2, które mają interes prawny związany z gruntami, budynkami lub lokalami będącymi przedmiotem wypisu. Nie ulega, zatem wątpliwości, iż art. 24 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne określa odrębną od art. 24 ust. 3 tej ustawy podstawę prawną do udzielenia informacji z operatu ewidencyjnego. Zasadniczym elementem różnicującym obie podstawy prawne jest to, iż dopuszczalność wydania wypisu i wyrysu na podstawie art. 24 ust. 3 ustawy powiązana została z faktem władania przez wnioskodawcę gruntem, budynkiem lub lokalem, albo z przysługiwaniem wnioskodawcy interesu prawnego w uzyskaniu wypisu i wyrysu. Natomiast udzielenie informacji na podstawie art. 24 ust. 2 ustawy nie zostało uzależnione od spełnienia jednego z powyższych warunków a jedynie od uiszczenia opłaty należnej z tego tytułu zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego (Dz. U. Nr 37, poz. 333). Ustawowa jawność informacji i jej powszechna dostępność ograniczona, zatem została jedynie koniecznością poniesienia stosownej odpłatności. We wskazanym rozporządzeniu jednoznacznie rozróżniono przypadki pobierania opłat za wydanie wypisu i wyrysu (zostały określone w załączniku 5 do rozporządzenia) oraz za udzielanie określonych informacji (zostały określone w załączniku 4 do rozporządzenia). Zatem również i to rozróżnienie w zakresie odpłatności dowodzi, iż udzielanie informacji w trybie ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie musi przybierać tylko formy wypisu i wyrysu. Reasumując powyższe rozważania należy jeszcze raz podkreślić, iż informacje o charakterze podmiotowym lub podmiotowo-przedmiotowym z uwagi na ochronę danych osobowych w nich zawartych udzielane mogą być tylko w trybie art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, a więc z uwzględnieniem wszystkich zawartych w tym przepisie ograniczeń, natomiast przedmiotem jawnych i powszechnie dostępnych, udzielanych odpłatnie na żądanie wszystkich zainteresowanych, tj. bez konieczności wykazywania interesu prawnego, w trybie art. 24 ust. 2 informacji o gruntach, budynkach i lokalach mogą być tylko informacje o charakterze przedmiotowym. Przy czym regulacja zawarta w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne ma charakter szczególny w stosunku do regulacji Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie zaświadczeń, a zatem przepisy art. 217 § 1 i 2 Kpa w zakresie uregulowanym w Prawie geodezyjnym i kartograficznym nie mają zastosowania do wydawania wypisów i wyrysów z ewidencji gruntów i budynków, o jakich mowa w art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz informacji o gruntach, budynkach i lokalach, o jakiej mowa w art. 24 ust. 2 tej ustawy.

Powyższa wykładnia powoduje, iż prawidłowe jest stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, że żądana przez wnoszącego skargę kasacyjną informacja spełnia warunki określone w art. 24 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego a tym samym zawarte w tym zakresie zarzuty naruszenia prawa materialnego należy uznać za chybione. Przedmiotem żądania nie było uzyskanie informacji o konkretnych gruntach, budynkach czy lokalach, lecz poszukiwanie majątku dłużników z przedstawionego tytułu wykonawczego, jest to w istocie żądanie udzielenia informacji o charakterze podmiotowo – przedmiotowym. Właściwym trybem jak już wspomniano wyżej będzie tryb postępowania o wyjawienie majątku dłużników przed sądem powszechnym.

Nieuprawniony jest także zarzut dotyczący naruszenia art. 29 i art. 30 ustawy o ochronie danych osobowych, gdyż w kontrolowanym postępowaniu w ogóle te przepisy nie mają zastosowania z uwagi na uregulowania zawarte w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne. Także zawarty w zarzutach naruszenia prawa materialnego zarzut naruszenia art. 365 § 1Kpc jest niezrozumiały, gdyż Sąd I instancji w ogóle nie zajmował się roszczeniem uwzględnionym nakazem zapłaty, który został załączony do wniosku, gdyż ta kwestia jest poza kognicją sądu administracyjnego badającego legalność zaskarżonego aktu administracyjnego w zakresie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego.

Ponieważ zasadnym w pierwszej kolejności było odniesienie się do zarzutów prawa materialnego, które miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy należy również stwierdzić, że zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez ustalenie, ze organy prawidłowo zastosowały art. 217 Kpa oraz art. 28 Kpa są niezasadne. Sprowadzają się one w zasadzie do kwestionowania po stronie wnioskodawcy braku interesu prawnego, który niewątpliwie powinien zostać wykazany z uwagi na żądanie oparte na podstawie art. 24 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Ta kwestia nie budzi zdaniem Naczelnego Sadu Administracyjnego żadnych wątpliwości w doktrynie i orzecznictwie sądowo - administracyjnym. Wierzyciel (jest nim spółka "[...]") dochodzący ujawnienia majątku dłużnika powinien skorzystać z właściwego trybu należącego do sfery postępowania cywilnego a nie postępowania administracyjnego i w takim przypadku możemy mówić wyłącznie o interesie faktycznym po stronie wierzyciela, a nie interesie prawnym (por. m. in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 kwietnia 1998 r., sygn. akt II SA 1378/97; z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 560/06 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt III SA/Gd 150/08 publik. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego też cały wywód spółki zawarty w uzasadnieniu skargi kasacyjnej odnośnie posiadania po jej stronie interesu prawnego z uwagi na posiadanie statusu wierzyciela jest bezprzedmiotowy. Pozostałe zarzuty dotyczące naruszenia przepisów art. 134, art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. są niezasadne i nie wymagają szczegółowego odniesienia się, ponieważ poza ich wymienieniem w zarzutach skargi kasacyjnej nie zawierają żadnego uzasadnienia i trudno mówić, w jakim zakresie mogły mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Z powyższych względów skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.