Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 115/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: sędzia WSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. P. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] października 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym postanawia - odrzucić skargę -


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] grudnia 2004 r. Z. P. wniósł skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] października 2004 r. nr [...] odmawiające uzupełnienia postanowienia Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2004 r. uchylono postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. i uznano za zasadną skargę z dnia [...] grudnia 2003 r. wniesioną przez skarżącego na czynność zajęcia egzekucyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze z zm.) - dalej powoływana jako p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Sąd zauważa, iż skarga Z. P. nie należy do kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Należy bowiem podkreślić, iż nie dotyczy ona żadnego z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a.

Sąd wskazuje ponadto, iż zaskarżone postanowienie Ministra Finansów wydane zostało na podstawie art. 111 § 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 99 poz. 1071 - j.t.) - dalej przywoływana jako Kpa. Zgodnie z art. 111 § 1 Kpa, strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Z kolei, jak stanowi § 2 tegoż artykułu, w przypadkach określonych w § 1 termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia jej odpowiedzi. Zauważyć trzeba, iż powołany przepis normuje naprawianie wad decyzji nieistotnych, tzn. takich, które nie dają podstaw do ich uchylenia. Usunięcie wad nieistotnych następuje w trybie rektyfikacji decyzji, który obejmuje sprostowanie, uzupełnienie, bądź wykładnię treści decyzji.

Sąd wskazuje, iż akt administracyjny wydany na podstawie przepisu art. 111 § 1 Kpa nie ma samodzielnego "bytu" prawnego tzn. jest on ściśle związany z postanowieniem (decyzją), które uzupełnia, lub którego uzupełnienia odmawia.

Podkreślić w związku z tym należy, iż skoro akt administracyjny wydany w przedmiocie uzupełnienia rozstrzygnięcia, nie ma cech aktu odrębnego i samoistnego w danej sprawie, nie służy od niego stronie odrębne odwołanie. Z kolei termin do wniesienia odwołania od uzupełnianego postanowienia (decyzji) będzie biegł dopiero od doręczenia stronie aktu administracyjnego wydanego na skutek żądania uzupełnienia rozstrzygnięcia.

W tym miejscu przywołać można orzeczenie NSA z dnia 22 listopada 2000 r. sygn. akt II SA/Gd 1783/98, w którym postawiono tezę, iż orzeczenie o uzupełnieniu decyzji lub o odmowie jej uzupełnienia (art. 111 k.p.a.), inaczej niż w procedurze cywilnej (art. 351 k.p.c.), nie ma bytu samodzielnego i pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona; w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym).

W związku z powyższym mając na uwadze przywołaną argumentację wskazać należy, iż skarga wniesiona przez Z. P. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] października 2004 r. odmawiające uzupełnienia postanowienia z dnia [...] lipca 2004 r., jest niedopuszczalna.

Na marginesie zauważyć należy, iż niniejsze postanowienie podlegać będzie kontroli sądowoadministracyjnej w postępowaniu ze skargi na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2004 r. (sygn. akt III SA/Wa 94/05).

Mając na względzie treść powołanych przepisów ustawy, a także fakt, iż istota wniesionej w niniejszej sprawie skargi nie mieści się w przedmiotowej właściwości tutejszego Sądu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 3 powołanej ustawy, Sąd orzekł jak w sentencji.