Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 337/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 18 ust. 1 pkt 4, art. 51 ust. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1839
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn,

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant starszy asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 947/19 w sprawie ze skargi J. F. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 7 marca 2019 r. nr ... w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od skarżącego kasacyjnie J. F. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 września 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 947/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), oddalił skargę J. F. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 7 marca 2019 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.

W skardze kasacyjnej J. F. zaskarżył powyższy wyrok w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., co nastąpiło przez oddalenie skargi, choć była ona uzasadniona,

2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., co nastąpiło przez zaakceptowanie powstałych uchybień organów Policji obu instancji, które to naruszenia dawały podstawę do uchylenia w całości kwestionowanych decyzji organów Policji, zwłaszcza iż organy te nie zgromadziły kompletnego materiału dowodowego, który wymagał uzupełnienia o ustalenie, kto prowadził pojazd skarżącego i czy osoba ta miała pozwolenie na broń, a nadto gdy była potrzeba oczekiwania na prawomocne rozstrzygnięcie w sprawie o wykroczenie, gdzie skarżący miał zarzut z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, albowiem przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń określone w art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji oraz przesłanki ukarania wymienione art. 51 ust. 2 pkt 4 cytowanej ustawy są tożsame - noszenie broni w stanie po spożyciu alkoholu, stąd wynik tej sprawy mieścił się w kategorii zagadnienia wstępnego o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i tym samym istniała podstawa do obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia sprawy o wykroczenie.

3) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a., co nastąpiło przez oddalenie wniosku dowodowego strony o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu załączonego do skargi, tj. postanowienia KPP w S. z dn. 10 marca 2019 r. o częściowym umorzeniu dochodzenia przeciwko podejrzanemu J. F. o kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości, tj. o czyn z art. 178a § 1 k.k., zatwierdzonego w dn. 12 marca 2019 r. przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w S., przyjmując niezasadnie, iż dokument ten nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również iż kwestia osoby kierującej pojazdem należącym do skarżącego nie jest istotna na gruncie rozpoznawanej sprawy, podczas gdy zagadnienie to ma zasadnicze znaczenie dla ustalenia, czy istniały przesłanki do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską w sytuacji, gdy niewątpliwie nie kierował on swoim pojazdem będąc w stanie nietrzeźwości, co zarazem oznacza, iż w tym stanie nie odpowiadał za jego ruch, a w konsekwencji nie przemieszczał się z bronią,

4) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji przez błędną jego nieuzasadnioną rozszerzającą wykładnię, która godzi w zasadę zaufania obywatela do państwowa.

5) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie za organami Policji obu instancji, iż zachowanie skarżącego mieściło się w dyspozycji tego przepisu, podczas gdy skarżący nie przemieszczał się z bronią po użyciu alkoholu, ani też nie nosił broni w tym stanie, co potwierdza prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w O. VII Wydział Karny Odwoławczy z dn. 5 grudnia 2019 r., którym skarżący został uniewinniony od zarzutu noszenia broni po użyciu alkoholu,

6) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji przez jego niewłaściwe zastosowanie, co nastąpiło na skutek nieprawidłowego uznania przez zaskarżone orzeczenie, iż organy Policji obu instancji zasadnie przyjęły, że ustalenia faktyczne poczynione w toku postępowania administracyjnego dają wystarczającą, a zarazem jednoznaczną podstawę do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską, podczas gdy materiał dowodowy zebrany w sprawie był niekompletny i nie istniały przesłanki do pozbawienia skarżącego prawa do posiadania broni palnej,

7) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji przez jego niewłaściwe zastosowanie, co nastąpiło na skutek nieprawidłowego przyjęcia, iż skarżący w chwili pozostawania samochodu w ruchu był w posiadaniu znajdującej się tam broni myśliwskiej - karabin myśliwski ... wraz z lunetą N. oraz 14 sztuk amunicji, podczas gdy brak jest dowodów potwierdzających taką okoliczność, co czyni powyższe ustalenia dowolnymi.

Stawiając powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Na podstawie art. 191 p.p.s.a. wniesiono o rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dn. 25 września 2019 r. w przedmiocie oddalenia wniosku dowodowego strony zawartego w skardze, tj. dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci postanowienia KPP w S. z dn. 10 marca 2019 r. o częściowym umorzeniu dochodzenia przeciwko podejrzanemu J. F. o kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości, tj. o czyn z art. 178a § 1 k.k., zatwierdzonego w dn. 12 marca 2019 r. przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w S., wskazując iż nieuwzględnienie tego dowodu doprowadziło do błędnego rozpoznania sprawy a w konsekwencji do oddalenia skargi i uchybienie to miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. wniesiono o przeprowadzenie w toku postępowania kasacyjnego uzupełniającego dowodu z dokumentów:

1) postanowienia KPP w S. z dn. 10 marca 2019 r. o częściowym umorzeniu dochodzenia przeciwko podejrzanemu J. F. o kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości, tj. o czyn z art. 178a § 1 k.k., zatwierdzonego w dn. 12 marca 2019 r. przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w S. (w aktach sprawy) - na okoliczność treści tego dokumentu, dla wykazania faktu, iż skarżący nie prowadził pojazdu w stanie nietrzeźwości, a tym samym nie nosił broni w stanie nietrzeźwości,

2) prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w O. VII Wydział Karny Odwoławczy z dn. 5 grudnia 2019 r. sygn. akt VII Ka 1025/19 uniewinniającego J. F. od zarzucanego mu wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji z dn. 21 maja 1999 r.- na okoliczność treści tego orzeczenia, dla wykazania faktu , iż skarżący nie nosił broni w stanie po użyciu alkoholu,

ewentualnie wniesiono o przeprowadzenie ww. dowodów z urzędu.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, oddalenie wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentów: postanowienia KPP w O. oraz prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w O. VII Wydział Kamy Odwoławczy oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329; dalej: p.p.s.a.) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.

Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.

Wbrew zarzutom kasacyjnym Sąd Wojewódzki zasadnie oddalił skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 7 marca 2019 r., utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia 11 grudnia 2018 r., którą na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2019 r. poz. 284 ze zm., dalej: "u.b.a.") orzeczono o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej w celach łowieckich.

Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a. właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano przemieszcza się z rozładowaną bronią albo nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego.

Utrwalony jest w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, zgodnie z którym zastosowane w art. 18 ust. 1 u.b.a. sformułowanie "cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne, a tym samym konstrukcja powołanego przepisu (art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a.) jednoznacznie wskazuje, że w przypadku zaistnienia okoliczności w nim przewidzianych, organ Policji obowiązany jest cofnąć udzielone wcześniej pozwolenie na posiadanie broni (por. m.in. wyrok NSA z 24 września 2009 r. II OSK 1442/08 oraz wyrok WSA w Warszawie z 13 stycznia 2020 r. II SA/Wa 1536/19).

Przepis art. 51 ust. 2 pkt 4 u.b.a. stanowi natomiast, że podlega karze aresztu albo grzywny kto nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowych albo środka zastępczego.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że nie ma racji strona skarżąca twierdząc, że przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń określone w art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a. oraz przesłanki ukarania wymienione w art. 51 ust. 2 pkt 4 u.b.a. są tożsame. Czyn objęty przepisem art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji stanowi wykroczenie i penalizuje zachowanie polegające na noszeniu broni ("nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowych albo środka zastępczego"). Natomiast materialnoprawna podstawa cofnięcia pozwolenia na broń, tj. art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, jest szersza, niż wskazane wykroczenie. Wymienia bowiem - i to na pierwszym miejscu – "przemieszczanie się" z rozładowaną bronią.

Co za tym idzie, nie jest trafny zarzut kasacyjny, że postępowanie w sprawie o wykroczenie (art. 51 ust. 2 pkt 4 u.b.a.) miało charakter zagadnienia wstępnego i stanowiło podstawę do obligatoryjnego zawieszenia niniejszego postępowania administracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia sprawy o wykroczenie.

Jak bowiem wskazuje się w orzecznictwie, zagadnieniem wstępnym jest określona w przepisach prawa materialnego przesłanka wydania decyzji administracyjnej, której rozstrzygnięcie wykracza poza kompetencje organu administracji publicznej. Zagadnienie takie powstaje niezależnie od postępowania, w którym można je rozstrzygnąć. Bez wątpienia istotnym elementem zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. jest istnienie ścisłej zależności (związku przyczynowego) pomiędzy uprzednim rozstrzygnięciem a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji (por. wyrok NSA z 12 stycznia 2023 r. II OSK 114/20).

Brak jest takiej zależności pomiędzy postępowaniem w sprawie o wykroczenie z art. 51 ust. 2 pkt 4 u.b.a., a postępowaniem administracyjnym w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń (art. 18 ust. 1 pkt 4). Ustawodawca do treści art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a. nie wprowadził przesłanki uzależniającej cofnięcie pozwolenia na broń od uprzedniego wyroku stwierdzającego winę popełnienia wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 4 tej ustawy. Wystarczającą zatem podstawą do zastosowania art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a. jest ustalenie okoliczności wskazujących na to, że osoba posiadająca pozwolenie na broń przemieszczała się z rozładowaną bronią albo nosiła broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu (środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego).

W rezultacie należało przyjąć, że dla ustalenia okoliczności uzasadniającej cofnięcie pozwolenia na broń palną w oparciu o art. 18 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy o broni i amunicji nie było konieczne prawomocne skazanie posiadacza broni za ten czyn, bowiem w celu orzekania o cofnięciu pozwolenia na broń właściwe organy Policji gromadzą i samodzielnie badają własny materiał dowodowy. Organy Policji ponadto w przedmiocie ustalenia przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji nie ustalają winy lub innych okoliczności popełnienia wykroczenia, bowiem to jest zastrzeżone dla postępowania karnego.

Zasadnie więc wskazał Sąd Wojewódzki w zaskarżonym wyroku, że sąd powszechny w postępowaniu w sprawach o wykroczenia (...) "bada inne, niż ma to miejsce w postępowaniu administracyjnym o cofnięcie pozwolenia na broń, przesłanki, a także czyni to w innym celu", wobec czego nie można utożsamiać przesłanek karnych z art. 51 ust. 2 pkt 4 u.b.a. z przesłankami, które wchodzą w rachubę w przypadku stosowania przez organ administracji publicznej art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a. W konsekwencji nie zachodziła w sprawie przesłanka do zawieszenia postępowania administracyjnego w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Błędny jest również zarzut kasacyjny, zgodnie z którym zasadnicze znaczenie dla ustalenia, czy istniały przesłanki do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń, miał fakt częściowego umorzenia dochodzenia o kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości, a co za tym idzie przyjęcie, że skarżący "niewątpliwie nie kierował swoim pojazdem będąc w stanie nietrzeźwości, co zarazem oznacza, iż w tym stanie nie odpowiadał za jego ruch, a w konsekwencji nie przemieszczał się z bronią".

Okoliczności opisane w uzasadnieniu wydanej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. decyzji z dnia 11 grudnia 2018 r. o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni palnej w celach łowieckich oraz w utrzymującej ją w mocy decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia 7 marca 2019 r. jednoznacznie wskazują, że w chwili interwencji funkcjonariuszy Policji skarżący znajdował się w stanie nietrzeźwości, a w należącym do niego samochodzie pozostawała jego broń myśliwska. Przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe ewidentnie potwierdziło, że skarżący w czasie zdarzenia był w stanie nietrzeźwości, co jest jednoznaczne z tym, że był również "w stanie po użyciu alkoholu".

Nie był zatem kluczowy dla oceny zastanej przez funkcjonariuszy Policji sytuacji fakt, że w momencie interwencji pojazd nie znajdował się w ruchu. Istota regulacji z art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a. sprowadza się do nakazania Policji cofnięcia pozwolenia na broń w przypadkach, gdy pozwolenie posiada osoba, która swoim zachowaniem wskazuje, że mogłaby stanowić świadome lub nawet przypadkowe zagrożenie dla osób trzecich, chociażby przez podwyższone ryzyko utraty broni w sytuacji, gdy będąc nietrzeźwa (bądź po użyciu alkoholu) nie jest w stanie odpowiednio jej chronić (por. wyrok NSA w Warszawie z 7 listopada 2003 r. III SA 3078/01). Nie ma wątpliwości, że skarżący nie był w stanie odpowiednio chronić broni, skoro podczas przeprowadzanej przez funkcjonariuszy Policji kontroli oddalił się on od samochodu, a znajdującą się w pojeździe broń myśliwską należącą do skarżącego zabrała inna osoba i próbowała się z nią oddalić, co zostało uniemożliwione przez funkcjonariuszy Policji. Co istotne w zaistniałej sytuacji to fakt, że skarżący był w stanie nietrzeźwości, a jego broń była poza miejscem przechowywania.

Wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie było zatem konieczne ustalenie, kto wcześniej kierował pojazdem, ani czy osoba ta posiadała pozwolenie na broń.

Niezasadny jest więc zarzut kasacyjny, że oddalenie wniosku dowodowego strony o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu załączonego do skargi, tj. postanowienia Komendy Powiatowej Policji w S. z dnia 10 marca 2019 r. o częściowym umorzeniu dochodzenia o kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości (zatwierdzonego następnie przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w S.), stanowiło naruszenie przepisów postępowania. Słusznie bowiem wskazał w uzasadnieniu wyroku Sąd Wojewódzki, że kwestia osoby kierującego pojazdem należącym do skarżącego nie była istotna na gruncie rozpoznawanej sprawy.

Dla oceny sprawy zasadnicze znaczenie miało ustalenie okoliczności wskazujących na przemieszczenie się skarżącego z rozładowaną bronią w sytuacji, gdy był on w stanie po użyciu alkoholu. Podkreślić należy, że wbrew zarzutowi kasacyjnemu, organy obu instancji w sposób prawidłowy zgromadziły i oceniły materiał dowodowy, który pozwolił na wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, zgodnie z wymogami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Ponadto nie ma racji strona skarżąca zarzucając zastosowanie w zaskarżonym wyroku błędnej, nieuzasadnionej rozszerzającej wykładni art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a., która godzi w zasadę zaufania obywatela do państwa.

Wprawdzie strona skarżąca słusznie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniosła, że zgodnie z art. 10 ust. 9 u.b.a. noszenie broni w rozumieniu ustawy oznacza każdy sposób przemieszczania załadowanej broni przez osobę posiadającą broń, jednak przepis art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a. nie mówi wyłącznie o noszeniu broni, ale i o przemieszczaniu się z bronią rozładowaną. Dlatego odwoływanie się przez Sąd w uzasadnieniu wyroku do pojęcia "noszenia broni" było zbędne w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie wystąpił przypadek "przemieszczania się z rozładowaną bronią".

Jak przyznano w skardze kasacyjnej, w chwili interwencji Policji "rozładowana broń spoczywała na tylnej kanapie" pojazdu skarżącego. Z uwagi na miejsce, w którym znajdował się samochód skarżącego oraz sam skarżący, musiało dojść do przemieszenia się skarżącego z rozładowaną bronią, co wyczerpywało znamiona przepisu art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a.

Nietrafnie zarzucono w skardze kasacyjnej, że niewłaściwie zastosowany został przepis art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a., co – zdaniem strony skarżącej – nastąpiło na skutek nieprawidłowego przyjęcia, iż skarżący w chwili pozostawania samochodu w ruchu był w posiadaniu znajdującej się tam broni myśliwskiej.

Bezsporne jest, że w momencie interwencji funkcjonariusze Policji zastali na miejscu skarżącego, jego samochód oraz znajdującą się w nim broń palną.

Powołanie się zatem na fakt, że w momencie interwencji pojazd nie znajdował się w ruchu było bez znaczenia w świetle całokształtu okoliczności sprawy, które pod uwagę wzięły organy Policji wydając decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń. Skoro samochód skarżącego znajdował się w momencie interwencji w rowie, a skarżący przebywał w tym czasie w jego pobliżu, to oczywistym jest wniosek, że wcześniej musiał się tam przemieścić z innego miejsca.

Skarżący pomija przy tym w zarzutach fakt, że on sam był w stanie nietrzeźwości, a jego broń była w samochodzie, a więc poza miejscem przechowywania, co w sposób oczywisty stwarzało zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Nie powinno budzić żadnych wątpliwości, że od osób przemieszczających broń wymagana jest odpowiedzialność za nią, co wyraża się w szczególności w potrzebie bycia trzeźwym (...). Miarą odpowiedzialności jest, by po spożyciu alkoholu nie dysponować bronią, w przeciwnym razie odpowiedzialność ta jest podważona, co rozciąga się też na pozostałe działania posiadacza broni, w tym na ocenę, czy gwarantuje on prawidłowe i bezpieczne korzystanie z niej (por. wyrok WSA w Warszawie z 30 czerwca 2017 r., II SA/Wa 1734/16).

Jak już wcześniej wskazano, materialnoprawna podstawa cofnięcia pozwolenia na broń, tj. art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a., jest szersza niż wykroczenie z art. 51 ust. 2 pkt 4 u.b.a. Co za tym idzie, prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w O. z dnia 5 grudnia 2019 r. uniewinniający skarżącego od zarzutu noszenia broni po użyciu alkoholu nie stanowił podstawy do podważenia ustaleń organów Policji dokonanych w postępowaniu administracyjnym.

Konstrukcja art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a. jednoznacznie wskazuje, że w przypadku zaistnienia okoliczności w tym przepisie przewidzianych, organ Policji obowiązany jest cofnąć udzielone wcześniej pozwolenie na posiadanie broni.

Z tych wszystkich względów zgodzić się należało z oceną Sądu Wojewódzkiego, że ustalenia faktyczne poczynione w toku postępowania administracyjnego stanowiły wystarczającą, a zarazem jednoznaczną podstawę do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń myśliwską, w trybie art. 18 ust. 1 pkt 4 u.b.a.

W konsekwencji skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.

-----------------------

9