Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-01-28 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6172 Notariusze i aplikanci notarialni
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej  decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 1, par 3 i par 5;
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Rady Izby Notarialnej w [...] o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Sprawiedliwości z [...] października 2009 r. Nr [...] w sprawie ze skargi Rady Izby Notarialnej w [...] na decyzję Ministra Sprawiedliwości z [...] października 2009 r. Nr [...] w przedmiocie powołania na stanowisko notariusza i wyznaczenia siedziby kancelarii notarialnej postanawia: oddalić wniosek


UZASADNIENIE

Profesjonalny pełnomocnik skarżącej - Rady Izby Notarialnej w [...], wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z [...] października 2009 r. w przedmiocie powołania A. N. na stanowisko notariusza i wyznaczenia siedziby kancelarii notarialnej w T. W skardze tej zawarty został m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, którego w żaden sposób nie uzasadniono.

W odpowiedzi na skargę Ministra Sprawiedliwości odnosząc się do ww. wniosku wniósł o jego nieuwzględnienie. Organ stwierdził, że po stronie skarżącej leżał obowiązek wykazania obawy wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, czego skarżąca nie zrobiła, bowiem ów wniosek nie zawiera żadnego uzasadnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., Nr 153, poz. 1270), dalej jako p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych i doktryną, to po stronie skarżącej leży obowiązek wykazania istnienia przesłanek, które uzasadniłyby wstrzymanie wykonania decyzji. "Sąd nie bada z urzędu faktu czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji." (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 16 marca 2005 r. sygn. akt I OZ 62/05, niepubl.; z 6 kwietnia 2005 r. sygn. akt I OZ 190/05, niepubl.; z 18 lutego 2005 r. sygn. akt OZ 1506/04; z 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 495-497/04; z 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04). Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a musi być wykładany ścieśniające.

Zatem skoro w rozpoznawanym przypadku profesjonalny pełnomocnik skarżącej nie uzasadnił w żaden sposób wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ani też nie uprawdopodobnił istnienia ww. przesłanek do wstrzymania zaskarżonej decyzji, to wniosek ten należało oddalić.

Na marginesie Sąd zauważa, że dla oceny zasadności rzeczonego na wstępie wniosku bez znaczenia pozostawały zarzuty zawarte w uzasadnieniu skargi, a odnoszące się do zaskarżonej decyzji. Powyższe zarzuty i wywody nie stanowią bowiem ustawowych przesłanek, w oparciu o które należało oceniać zasadność wniosku o zastosowanie tymczasowej ochrony, przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Te i inne okoliczności będą badane przez Sąd dopiero przy rozpoznawaniu skargi co do meritum.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.