Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1907/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53a ust. 2 pkt 2, art. 88 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 234 poz 1694
law: Ustawa z dnia z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), , Protokolant specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi S.S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony 1. oddala skargę, 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adwokata P.A., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295, 20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) i tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy).


UZASADNIENIE

W dniu [...] listopada 2009 r. S. S. wystąpił do Wojewody M. z wnioskiem o udzielenie zezwolenia nazamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 53a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694, z późn. zm.), ustawy o cudzoziemcach. Przedmiotowy wniosek został umotywowany koniecznością pozostawania cudzoziemca na terytorium Polski pod stalą opieką lekarską z powodu złego stanu zdrowia (nadciśnienie tętnicze oraz podejrzenie choroby niedokrwiennej serca).

Wojewoda M. decyzją z [...] lutego 201 r. orzekł o odmowie udzielenia wnioskowanego zezwolenia stwierdzając, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą szczególne okoliczności, które uzasadniałyby udzielenie stronie wnioskowanego zezwolenia.

Od powyższego rozstrzygnięcia cudzoziemiec złożył odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W uzasadnieniu podniósł, iż postępowanie wyjaśniające w sprawie było pobieżne i skupiało się na tych faktach i dowodach, które miały uzasadniać prawidłowość wydanej decyzji w świetle hipotezy powołanego art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach jako podstawy rozstrzygnięcia. W ocenie skarżącego, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jednoznacznie wskazuje, iż przyczyną pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest jego uzasadniony interes osobisty, który nosi cechy wyjątkowości albowiem połączony jest z przesłanką obiektywną, jaką jest fakt pozostawania w stałym leczeniu i pozostawania pod kontrolą lekarza z uwagi na dolegliwości kardiologiczne oraz zakaz odbywania podróży.

Decyzją z [...] czerwca 2010 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazał, iż dokonana analiza dokumentacji medycznej związanej z procesem leczenia cudzoziemca w Polsce prowadzi do wniosku, że nie zachodzą okoliczności wyjątkowe, uniemożliwiające wyjazd z terytorium Polski bądź skutkujące koniecznością pozostawania w Polsce. Szef Urzędu podkreślił, że przesłanka określona w art. 53a ust. 2 ustawy o cudzoziemcach zakłada istnienie zdarzenia niezależnego od woli cudzoziemca, które ma uzasadniać pobyt krótkotrwały, dostosowany do wyjątkowych okoliczności. Szef Urzędu wskazał ponadto, iż z dokumentacji medycznej, stanowiącej materiał dowodowy sprawy, nie wynika zakaz podróżowania z uwagi na stan zdrowia, a jedynie taka sugestia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S.S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, 76 § 1, 77, 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), dalej: "k.p.a." przez nie wyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy. W uzasadnieniu wskazano, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie jasno wskazuje, że przyczyną pobytu cudzoziemca na terytorium Polski jest jego uzasadniony interes osobisty. Nosi on cechy wyjątkowości (losowości) albowiem połączony jest z jednej strony z przesłanką obiektywną jaką jest fakt pozostawania w stałym leczeniu i pozostawania pod kontrolą lekarza z uwagi na dolegliwości kardiologiczne, z drugiej praktycznie zakaz odbywania podróży. Podkreślono, iż z załączonego do skargi zaświadczenia lekarskiego z [...] maja 2010 r. wynika wprost, że lekarz prowadzący użył sformułowania jasnego i nie budzącego wątpliwości o "zakazie odbywania podróży przez skarżącego. W ocenie skarżącego, nie przeprowadzenie oceny tego dowodu spowodowało naruszenie zasady ustalenia prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a., a tym samym pełna dowolność organu II instancji w ocenie tej przesłanki.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), dalej - p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i to na dzień wydania decyzji.

W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że podstawę materialno-prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 53a ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie, jeżeli:

1) przepisy prawa polskiego wymagają od cudzoziemca osobistego stawiennictwa przed polskim organem władzy publicznej;

2) wyjątkowa sytuacja osobista wymaga obecności cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3) wymaga tego interes Rzeczypospolitej Polskiej;

4) organ właściwy do prowadzenia postępowania w sprawie zwalczania handlu ludźmi stwierdza, że cudzoziemiec jest prawdopodobnie ofiarą handlu ludźmi w rozumieniu decyzji ramowej Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie zwalczania handlu ludźmi (Dz. Urz. WE L 203 z 01.08.2002, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 19, t. 6, str. 52).

Należy podkreślić, iż wydanie zezwolenia w oparciu o art. 53a ust. 2 ustawy o cudzoziemcach może mieć miejsce wyłącznie w wyjątkowych okolicznościach i nie może być interpretowane w sposób rozszerzający. Zezwolenie wydawane na podstawie powyższej regulacji służy bowiem legalizowaniu wyłącznie krótkotrwałych pobytów cudzoziemców, którzy znaleźli się w wyjątkowych sytuacjach, a ich pobyt w Polsce jest uzasadniony względami humanitarnymi lub losowymi, powstałymi niezależnie od nich (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 sierpnia 2007 r. sygn. akt: V SA/Wa 1541/07).

Z akt sprawy wynika, iż choroba cudzoziemca – wieloletnie nadciśnienie tętnicze - ma charakter przewlekły oraz, iż w najbliższym czasie leczenie prowadzone będzie wyłącznie w warunkach ambulatoryjnych. Nie może zatem być, w ocenie Sądu, uzasadnione twierdzenie cudzoziemca, że leczenie schorzenia o charakterze przewlekłym jest przesłanką zawartą w treści ww. art. 53a ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, a tym samym uprawnia go do otrzymania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Ponadto, przedstawione zaświadczenia lekarskie kategorycznie nie zakazują, a jedynie odradzają odbywania podróży w tym czasie. Ze złożonego na etapie postępowania odwoławczego zaświadczenia lekarskiego z [...] maja 2010 r. nie wynikało również aby brak było możliwości kontynuowania przez skarżącego leczenia w kraju pochodzenia. Wskazać należy, że zalecenia lekarskie zawarte w przedstawionym zaświadczeniu są zaleceniami standardowymi przy leczeniu tego typu schorzeń tj. dalsza diagnostyka i terapia, określenie czynników ryzyka zachorowania.

Również dołączone przez cudzoziemca do skargi zaświadczenie lekarskie z [...] maja 2009 r. wskazuje jedynie, iż pacjent pozostaje w grupie obserwacyjnej, jego schorzenie ma charakter przewlekły i postępujący. Podkreślenia wymaga przy tym, iż powyższy dokument zaświadcza o stanie zdrowia skarżącego w okresie przed złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia.

Zatem słusznie organ odmówił skarżącemu wnioskowanego zezwolenia, gdyż przedstawione przez niego okoliczności i problemy zdrowotne – nie stanowią o wyjątkowej sytuacji osobistej, która wymagałaby obecności cudzoziemca na terytorium Polski, mimo odmiennej argumentacji podniesionej przez zainteresowanego.

Za szczególną okoliczność uzasadniającą wydanie zezwolenia na podstawie ww. art. 53a ust. 2 ustawy o cudzoziemcach nie może być uznana, jak trafnie przyjął organ próba uniknięcia konsekwencji dotychczasowego, nielegalnego pobytu w Polsce. Nielegalny pobyt na terytorium Polski, jest bowiem jedną z przesłanek wydalenia zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

Tym samym, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, gdyż zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniła wad uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydając przedmiotową decyzję działał na podstawie przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, a w toku postępowania prawidłowo zgromadził i poddał wszechstronnej analizie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, przez co zarzut naruszenia art. 7, 77 k.p.a. okazał się bezzasadny.

Za bezzasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 76 § 1 oraz 107 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę

O przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach prawa pomocy orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a.