Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 791/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-10-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie WSA Kazimierz Bandarzewski (spr) WSA Jacek Bursa Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2010 r. sprawy ze skargi T.C. , M.P.-C. na uchwałę Rady Gminy Jerzmanowice – Przeginia z dnia 11 lutego 2008r. , nr XVII/97/08 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Jerzmanowice –Przeginia w obszarze sołectwa Jerzmanowice - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Rada Gminy Jerzmanowice-Przeginia uchwałą z dnia 29 maja 2000 r. Nr XXV/109/00 przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Jerzmanowice-Przeginia dla sołectwa Jerzmanowice.

Po przeprowadzeniu procedury związanej z uchwaleniem planu miejscowego, uchwałą z dnia 11 lutego 2008 r. Rada Gminy Jerzmanowice-Przeginia uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy Jerzmanowice-Przeginia w obszarze sołectwa Jerzmanowice.

Dla działek o numerach [...] i [...] miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewidywał przeznaczenie ZN jako tereny zieleni nie urządzonej, o szczególnym znaczeniu przyrodniczym, pełniące ważną rolę połączeń w systemie węzłów i korytarzy ekologicznych. Zgodnie z tym paragrafem tereny te najczęściej mają charakter otwarty i niezainwestowany, położone są wzdłuż cieków wodnych, obejmujące zalesienia i zakrzewienia, łąki i pastwiska, są to tereny częściowo użytkowane rolniczo wraz z zadrzewieniami śródpolnymi. W celu ochrony tych obszarów wprowadzono zakaz realizacji nowych obiektów kubaturowych.

Zgodnie z § 16 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Jerzmanowice-Przeginia w obszarze sołectwa Jerzmanowice jako przeznaczenie dopuszczalne na obszarze ZN określono:

1) wprowadzenie zalesień, zadrzewień i zakrzewień,

2) realizację dojść pieszych, dojazdów nie wydzielonych i zatok postojowych oraz ścieżek rowerowych wyłącznie w oparciu o istniejącą sieć dróg i szlaków,

3) realizację sieci, urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej,

4) zieleń urządzoną, obiekty i urządzenia sportu i rekreacji.

Stosownie zaś do § 16 pkt 4 ww. planu miejscowego istniejące na tym obszarze (ZN) budynki mieszkaniowe, usługowe, inwentarskie, stodoły, garaże i gospodarcze oraz inne obiekty o szczególnym znaczeniu przyrodniczym, pozostawia się do utrzymania i zmiany sposobu użytkowania; dopuszcza się możliwość ich remontu, rozbudowy, przebudowy, zgodnie z ustaleniami zawartymi w rozdziale l § 6 i § 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Jerzmanowice-Przeginia w obszarze sołectwa Jerzmanowice.

Sygn. akt II SA/Kr 791/10

T.C. i M.P.C. w dniu 7 czerwca 2010 r. wnieśli, poprzedzając ja wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, skargę na uchwałę Rady Gminy Jerzmanowice-Przeginia z dnia 11 lutego 2008 r. Nr XVII/97/08 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Jerzmanowice-Przeginia w obszarze sołectwa Jerzmanowice.

W skardze tej skarżący zarzucili zaskarżonej uchwale naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym i art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, domagając się stwierdzenia nieważności ww. uchwały w części dotyczącej działek nr [...] i [...] oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący posiadają interes prawny we wniesieniu skargi, ponieważ są właścicielami działki nr [...] -i -współwłaścicielami działki nr [...] . Dla obu tych działek Starosta Krakowski decyzją z dnia 5 czerwca 2007 r. wydał pozwolenie na budowę, które zostało przeniesione na skarżących decyzją z dnia 25 lutego 2009 r. Wyżej wymienione działki zostały w zaskarżonym planie zagospodarowania przestrzennego zakwalifikowane jako teren ZN - zieleń nieurządzona, a więc nie są to tereny mieszkalnictwa i to pomimo rozpoczęcia na tych terenach robót budowlanych na podstawie pozwolenia na budowę.

W trakcie procedury uchwalania planu miejscowego działka nr [...] decyzją z dnia 28 sierpnia 2007 r. została podzielona na osiem działek dla których wydano pozwolenia na budowę. Tym samym wobec aktualnie obowiązującego planu miejscowego nie jest możliwa na działkach skarżących jakakolwiek zmiana zagospodarowania tych działek, w tym zmiana zabudowy i w tym skarżący upatrują naruszenie ich interesu prawnego. Prawo własności skarżących, chronione art. 140 K.c. zostało ograniczone w sposób uniemożliwiający swobodne korzystanie.

Rażącym naruszeniem prawa było więc uchwalenie zaskarżonego planu miejscowego w przypadku wydania pozwoleń na budowę na ww. działki, skoro jednym z priorytetów procedury planistycznej jest uwzględnianie w planie miejscowym dotychczasowego stanu zagospodarowania terenów.

W skardze wskazano również na znaczenie władztwa planistycznego i zakaz jego nadużywania.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Jerzmanowice-Przeginia wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi wskazano, że skarżący stali się właścicielami

Sygn. akt II SA/Kr 791/10

ww. działek z dniem 8 listopada 2007 r., a pozwolenie na budowę na ww. działkach zostało

wydane na rzecz poprzedniego ich właściciela - Spółkę [...] sp z o.o.

W dniu 25 lutego 2009 r. na rzecz skarżących przeniesiono ww. pozwolenie na budowę. Ustosunkowując się do zarzutów skargi podkreślono, że wniosek o zmianę przeznaczenia ww. działek skarżący złożyli 17 kwietnia 2009 r. i 5 maja 2009 r. a więc po uchwaleniu zaskarżonego planu miejscowego. Tak decyzja ustalająca warunki zabudowy, jak i pozwolenie na budowę oraz decyzja o podziale działki w okresie braku planu miejscowego nie jest wnioskiem do projektu takiego planu. Ponadto zaskarżony plan miejscowy sankcjonuje pozwolenia na budowę wydane na podstawie decyzji o warunkach zabudowy w obszarze zieleni urządzonej ZN: Wniosek skarżących w sprawie zmiany przeznaczenia ww. działek będzie rozpoznawany w odrębnym trybie, po zbadaniu jego zgodności ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.".

Ze względu na powyższą zasadę oraz treść art. 134 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, konieczne jest podkreślenie, że określony w skardze przedmiot zaskarżenia obejmuje z jednej strony badanie legalności co do zachowania procedury uchwalenia całej uchwały Rady Gminy Jerzmanowice-Przeginia z dnia 11 lutego 2008 r. Nr XVII/97/08 w

Sygn. akt II SA/Kr 791/10

sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Jerzmanowice-Przeginia w obszarze sołectwa Jerzmanowice, zwanej dalej w skrócie "planem miejscowym". Z drugiej zaś strony Sąd zobowiązany jest zbadać, czy naruszenie interesu prawnego skarżących poprzez ograniczenie sposobu zagospodarowania ich nieruchomości zostało dokonane przez Radę Gminy z przekroczeniem zakresu tzw. władztwa planistycznego gminy.

Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), zwanej daje w skrócie "u.s.g.", każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Zaskarżony plan miejscowy został uchwalony 11 lutego 2008 r., ale postępowanie związane z jego uchwaleniem zostało wszczęte jeszcze w 2000 r. Z akt sprawy wynika również, że w dniach od 29 kwietnia 2002 r. do 29 maja 2002 r. projekt planu miejscowego został (po raz pierwszy) wyłożony do publicznego wglądu.

Zgodnie z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem 11 lipca 2003 r. czyli dniem wejścia w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - stosuje się przepisy dotychczasowe. Ponieważ w tej sprawie w ramach procedury uchwalania zaskarżonego planu miejscowego wyłożono do publicznego wglądu projekt planu miejscowego przed datą 11 lipca 2003 r. - do całej procedury uchwalania tego planu należało stosować przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1994 r. Nr 89, póz. 415 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "u.z.p.".

Zawarty więc w skardze zarzut naruszenia art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, regulującym skutki naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, naruszeń procedury sporządzania planu oraz właściwości organów nie może podlegać rozpoznaniu dlatego, że procedura

Sygn. akt II SA/Kr 791/1 0

planistyczna w tej sprawie opierała się na ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym.

Odpowiednikiem art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym był art. 27 u.z.p., którego treść Sąd uwzględnił w toku rozpoznawania sprawy.

Należy podnieść, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego klasyfikowany jest w doktrynie jako usytuowany pomiędzy aktami normatywnymi i indywidualnymi aktami stosowania prawa i jest w dużej mierze zbiorem indywidualnych regulacji określających przeznaczenie poszczególnych działek, stanowiąc "akt indywidualny wielokrotnego stosowania", czego nie przekreśla fakt, że jest on aktem prawa powszechnie obowiązującego.

Złożony charakter miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sprawia, że w przypadku złożenia skargi dotyczącej planu należy w pierwszej kolejności ustalić przedmiot zaskarżenia, którym niekoniecznie musi być cały plan miejscowy. Przedmiotem zaskarżenia mogą być również wyodrębnione części planu stanowiące zbiór indywidualnych regulacji określających przeznaczenie niektórych tylko nieruchomości objętych ustaleniami planu. Ustalenie przedmiotu zaskarżenia ma istotne znaczenie, gdyż jak zasadnie podkreśla się w orzecznictwie "w postępowaniu sądowoadministracyjnym wprawdzie obowiązuje zasada niezwiązania sądu granicami skargi, jednakże nie oznacza ona, że sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot" (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 1997 r., OPS 12/96, ONSA 1997, nr 3, póz. 104). W orzecznictwie zasadnie podkreślono, że w przypadku zaskarżenia tylko części uchwały, sąd nie jest zobowiązany obejmować kontrolą i stanowiącym jej następstwo orzeczeniem pozostałych postanowień uchwały (wyrok NSA z dnia 11 maja 1993 r., sygn. akt SAAA/r 258/93, opubl. w OSP z 1995 r., nr 3, póz. 52). W tej zaś sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący zaskarżyli tylko część planu miejscowego w zakresie określającym przeznaczenie działek nr [...] i [...].

Sąd badając sprawę nie doszukał się naruszeń prawa, które skutkowałyby stwierdzenie nieważności zaskarżonego planu miejscowego w części wskazanej w skardze.

Kontrolując przebieg procedury planistycznej należy wskazać, że zgodnie z art. 12 u.z.p. Rada Gminy Jerzmanowice-Przeginia podjęła w dniu 29 maja 2000 r.

Sygn. akt II SA/Kr 791/10

uchwałę Nr XXV/109/00 o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z załącznikiem graficznym określającym granice obszaru objętego planem.

Po podjęciu uchwały z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu miejscowego, Zarząd Gminy dokonał, stosownie do art. 18 ust. 2 pkt 1 u.z.p., obwieszczenia o przystąpieniu do sporządzania planu wraz z określeniem formy, miejsca i terminu składania wniosków - ogłoszenie z dnia 2 sierpnia 2001 r. w "Gazecie Krakowskiej".

Zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 2a u.z.p. Zarząd Gminy w dniu 21 lutego 2002 r. badał spójność rozwiązań projektu planu miejscowego z polityką przestrzenna Gminy określoną w Studium ([...]).

Wypełniając treść art. 18 ust. 2 pkt 2 u.z.p. Zarząd Gminy zawiadomił na piśmie o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego organy samorządu gminnego gmin sąsiednich, Wojewodę Małopolskiego, Zarząd Województwa Małopolskiego, Zarząd Powiatu Krakowskiego, Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Archeologicznych, Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, Powiatowego Inspektora Sanitarnego, Okręgowy Urząd Górniczy, Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej, Małopolski Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych, Generalną Dyrekcję Dróg Publicznych, Zarząd Dróg Powiatu Krakowskiego, Wojewódzki Sztab Wojskowy, Wojewódzkiego Komendanta Policji, Urząd Ochrony Państwa, Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, Głównego Inspektora Lotnictwa Cywilnego, Regionalny Zarząd Lasów Państwowych, Dyrekcję Ojcowskiego Parku Narodowego, Dyrekcję Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych, Zakład Gazowniczy, Zakłady Energetyczne. Ww. organy wyraziły swoje opinie, które zostały uwzględnione w projekcie planu miejscowego.

Następnie Zarząd Gminy wystąpił, zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 3 u.z.p. o opinie do właściwych organów administracji rządowej (wystąpienia z dnia 11 marca 2002 r. [...]

Zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 5 u.z.p. zawiadomiono na piśmie o wyłożeniu planu miejscowego właścicieli nieruchomości, których interes prawny mógł być naruszony ustaleniami planu oraz od których mogła być pobrana opłata "planistyczna" (karty nr [...] ) Zawiadomiono również

Sygn. akt II SA/Kr 791/10

osoby, których wnioski nie zostały uwzględnione w projekcie planu miejscowego [...] .

Z akt sprawy wynika, że przed wykładaniem planu miejscowego do publicznego wglądu nie zawiadamiano o tym właściciela (lub właścicieli) działki nr [...]

Tym niemniej skaczący w tej sprawie stali się właścicielami nieruchomości obejmującej

działki nr [...] i [...] (powstałych z podziału działki nr [...]) dopiero

w listopadzie 2007 r., kiedy już minął termin publicznego wglądu projektu planu miejscowego. Tym samym wobec skarżących w tej sprawie nie istniał ustawowy wymóg zawiadamiania ich na piśmie o terminie wyłożenia planu do publicznego wglądu. To ewentualnie były właściciel/właściciele (z okresu 2002-2005) mógłby skutecznie podnosić ten zarzut i to gdyby nadal był właścicielem tych działek. Uprawnienie do bycia zawiadamianym na etapie procedury planistycznej o terminie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu ma charakter osobistego uprawnienia właściciela i nie podlega przeniesieniu na inne osoby czy to w drodze czynności inter vivos czy też mortis causa. Sąd w tej sprawie bada, czy to wobec osób wnoszących skargę (i tylko wobec nich) jako właścicieli określonej nieruchomości organy planistyczne nie naruszyły przepisów procedury planistycznej i należy stwierdzić, że wobec skarżących takiej procedury nie naruszono.

Obwieszczeniem z dnia 18 kwietnia 2002 r. [...] ogłoszono o planowanym wyłożeniu projektu planu miejscowego do publicznego wglądu, który miał miejsce w dniach od 29 kwietnia 2002 r. do 29 maja 2002 r.

Zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 7 u.z.p. przyjmowano zarzuty do projektu planu miejscowego [...] Zarząd Gminy na sesji w dniu 11 lipca 2002 r. rozpoznał te zarzuty (protokół nr [...]). Zgodnie z art. 18 ust, 2 pkt 9 u.z.p. ogłoszono w dniu 6 października 2003 r. o terminie sesji Rady Gminy rozpoznającej nie uwzględnione protesty i zarzuty. Następnie doręczono zainteresowanym wyciągi z uchwały Rady Gminy rozstrzygającej o nieuwzględnieniu złożonych protestów [...].

Z akt sprawy wynika również, że na skutek przede wszystkim rozpoznawanych w odrębnych postępowania sądowoadministracyjnych skarg na uchwały o nieuwzględnieniu zarzutów, istniała konieczność częściowej modyfikacji projektu planu miejscowego, co skutkowało obowiązkiem powtórzenia niektórych

7

Sygn. akt II SA/Kr 791/10

czynności w procedurze planistycznej. Część projektu planu miejscowego była wykładana do publicznego wglądu w dniach od 19 marca 2003 r. do 16 kwietnia 2003 r. [...] następnie w dniach od 22 listopada 2004 r. do 20 grudnia 2004 r. ([...].

W tym czasie organ gminy ponawiał również uzgodnienia z właściwymi organami (uzgodnienie projektu planu miejscowego z Dyrekcją [...]Parów Krajobrazowych z dnia 3 sierpnia 2004 r.) i z Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej z dnia 14 grudnia 2004 r. ([...] j

Ponownie uzgodniono projekt planu miejscowego z Dyrekcją Zespołu Parków Krajobrazowych z dnia 28 grudnia 2007 r., Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej (8 stycznia 2008 r.) i Wojewodą Małopolskim (21 grudnia 2007 r.).

Ogłoszono o terminie sesji Rady Gminy na której był rozpoznawany projekt planu miejscowego stosownie do art. 18 ust. 2 pkt 12 u.z.p.

W ocenie Sądu przedstawiony przebieg najważniejszych etapów procedury planistycznej został w tej sprawie zachowany, tym samym nie zaistniały takie naruszenia procedury uchwalania planu miejscowego, które stanowiłyby podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały.

Przechodząc do oceny zasadności skargi skarżących w zakresie naruszenia ich interesu prawnego zaskarżoną uchwałą należy wskazać, że poprzednik prawny skarżących Spółka [...]sp. zoo uzyskała w dniu 5 czerwca 2007r nr [...]

pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego na działce nr [...]([...] Skarżący stali się właścicielami nieruchomości stanowiącej działki o numerach [...] i [...] w dniu 8 listopada 2007 r. i w dniu 25 lutego 2009 r. wydano decyzję o przeniesieniu na ich rzecz ww. pozwolenia na budowę z dnia 5 czerwca 2007r. [...]

Niewątpliwie skarżący, których działki znajdują się w obszarze planu miejscowego i ten plan miejscowy określił sposób przeznaczenia tych działek nr jako ZN - zieleń nie urządzona, mają interes prawny we wniesieniu skargi. Tereny zieleni nie urządzonej, o szczególnym znaczeniu przyrodniczym oznaczone na rysunku planu symbolem ZN (§ 16 planu miejscowego), pełnią ważną rolę połączeń w systemie węzłów i korytarzy ekologicznych. Są to najczęściej tereny otwarte i niezainwestowane, w tym położone wzdłuż cieków wodnych, obejmujące zalesienia i

Sygn. akt II SA/Kr 791/10

zakrzewienia, łąki i pastwiska, tereny częściowo użytkowane rolniczo wraz z zadrzewieniami śródpolnymi. W celu ochrony tych obszarów wprowadza się zakaz realizacji nowych obiektów kubaturowych w terenach ZN.

Zgodnie z planem miejscowym jako przeznaczenie dopuszczalne na określonych w ust. 1 terenach ustala się możliwość:

1) wprowadzania zalesień, zadrzewień i zakrzewień,

2) realizacji dojść pieszych, dojazdów nie wydzielonych i zatok postojowych oraz ścieżek rowerowych wyłącznie w oparciu o istniejącą sieć dróg i szlaków,

3) realizacji sieci, urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej,

4) zieleni urządzonej, obiektów i urządzeń sportu i rekreacji.

Stosownie do § 16 ust. 3 planu miejscowego warunkiem lokalizacji urządzeń w ramach użytkowania dopuszczalnego, o którym mowa w ust. 2 jest dostosowanie ich charakteru i wymogów do użytkowania podstawowego.

§ 16 ust. 4 planu miejscowego stanowi, że istniejące budynki mieszkaniowe, usługowe, inwentarskie, stodoły, garaże i gospodarcze oraz inne obiekty, położone w terenach zieleni nie urządzonej, o szczególnym znaczeniu przyrodniczym, pozostawia się do utrzymania i zmiany sposobu użytkowania; dopuszcza się możliwość ich remontu, rozbudowy, przebudowy, zgodnie z ustaleniami zawartymi w rozdziale l § 6 i § 7 (planu miejscowego) oraz zasadami obowiązującymi w strefach polityki przestrzennej zapisanymi w rozdziale III niniejszych ustaleń. Ponadto w istniejącej zabudowie zagrodowej, potocznie nazywanej siedliskiem, nie wydzielonej liniami rozgraniczającymi, dopuszcza się możliwość realizacji nowych obiektów gospodarczych, garaży, stodół, budynków inwentarskich, koniecznych dla prowadzenia działalności rolniczej.

Nie każda ingerencja planu miejscowego w prawo własności stanowi o wadliwości treści takiego planu.

Plan miejscowy z mocy art. 33 u.z.p. kształtuje sposób wykonywania prawa własności i zasada ta obowiązuje również pod rządami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący upatrują niedopuszczalne ograniczenie przysługującego im prawa własności w tym, że plan miejscowy nie uwzględnił przeznaczenia ww. działek jako terenów budowlanych i to pomimo tego, że działka nr [...] została "objęta" pozwoleniem na budowę.

Istnieje więc, w ocenie skarżących, sprzeczność między ustaleniami planu miejscowego dla tych działek i pozwoleniem na budowę, która to budowa już została

Sygn. akt II SA/Kr 791/10

rozpoczęta. Dalej skarżący wskazują, że z uwagi na taką treść planu miejscowego dla tego obszaru (obszar ZN) nie jest możliwa jakakolwiek zmiana co do zagospodarowania tych nieruchomości, w tym zmiana zabudowy.

Kolizje między treścią uchwalonego planu miejscowego a warunkami pozwolenia na budowę rozstrzyga obowiązujące ustawodawstwo. W przypadku niezgodności między treścią uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a prawomocnym pozwoleniem na budowę, treść planu w żadnym zakresie nie uniemożliwi realizację praw nabytych pozwoleniem na budowę. Art. 65 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyraźnie reguluje taką sytuację. Zgodnie z tym przepisem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może zniweczyć skutki tylko wcześniej wydanej decyzji o warunkach zabudowy ale tylko wówczas, gdy nie zostało na jej podstawie wydane ostateczne pozwolenie na budowę. Stan niezgodności między pozwoleniem na budowę a treścią planu miejscowego ma tylko takie skutek, że wówczas stronę wiąże stan prawny wynikający z pozwolenia na budowę. Taki pogląd zaaprobował też Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1492/08 oddalił skargę kasacyjną od powołanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (wyrok z dnia 6 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 985/07).

Jeżeli więc ustawodawca uregulował sytuację, w której uchwalono plan miejscowy niezgodny z wcześniej wydawanymi pozwoleniami na budowę, to zarazem oznacza to, że treść takich pozwoleń na budowę nie ma charakteru wiążącego i przesądzającego o treści poszczególnych zapisów planu miejscowego. Owszem, organ uchwałodawczy gminy powinien uwzględniać treść decyzji wydawanych w zakresie kształtowania zabudowy terenu, dla którego sporządzany jest plan miejscowy, ale nie oznacza to związania treścią tych decyzji co do ustaleń planu.

Kolejny zarzut skarżących, zgodnie z którym w przypadku, gdyby chcieli oni dokonać zmiany co do zakresu zagospodarowania swoich działek poza treścią pozwolenia na budowę lub też gdyby zamierzali zmieniać istniejącą lub realizowaną zabudowę i wówczas plan miejscowy będzie uniemożliwiał takie przekształcenia -nie może uzasadniać stwierdzenia nieważności w tym zakresie planu miejscowego.

Plan miejscowy może bowiem ingerować w prawo własności a to oznacza, że może kształtować sposób zagospodarowania danego terenu. Skarżący w tym

Sygn. akt II SA/Kr 791/10

zarzucie w istocie wskazuje na swoje oczekiwania co do możliwych zmian zagospodarowania w przyszłości. Takie oczekiwania co do przyszłego sposobu zagospodarowania działki nie mogą być jednak podstawą do orzekania o zgodności planu miejscowego z prawem. Przede wszystkim należy bowiem wskazać, że projektowany w przyszłości sposób zagospodarowania terenu nie spełnia przesłanki skutecznego zaskarżenia planu miejscowego a to dlatego, że art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wymaga, aby zaskarżona uchwała ingerowała w uprawnienia osoby składającej na nią skargę. Zmiany sposobu zagospodarowania terenu w przyszłości nie stanowią ingerencji w prawo własności. Ochronie podlega ingerencja planu miejscowego w istniejące uprawnienia właściciela danej nieruchomości, a nie ustalenia tego planu powiązane z bliżej nieokreślonym sposobem zagospodarowania terenu w przyszłości. Sami skarżący wskazują przy tym, że taka zmiana sposobu zagospodarowania może polegać np. na zmianie zabudowy, ale ani nie precyzują na czym ta zmiana miałaby polegać. Sam zamiar podjęcia w przyszłości czynności związanych ze zmianą zabudowy nie może uzasadniać niedopuszczalnej ingerencji w prawo własności. Ponadto - na co skarżący nie zwrócili uwagi - zgodnie z § 16 ust. 4 planu miejscowego istniejące na obszarze ZN budynki mieszkaniowe, usługowe, inwestorskie, stodoły, garaże, budynku gospodarcze i inne mogą być remontowane, rozbudowywane i przebudowywane zgodnie z § 6 i 7 tego planu. Skarżący po wybudowaniu obiektu budowlanego zgodnie z posiadanym pozwoleniem na budowę będą mogli skorzystać z rozwiązań zawartych w § 16 tego planu.

Tym samym nie mają racji skarżący twierdząc, że ustalenia planu miejscowego w sposób niedopuszczalny ingerują w ich prawo własności poprzez ograniczenie swobodnego korzystania z ich własności. Właśnie plan miejscowy może ograniczać sposób korzystania z prawa własności i ten zakres ograniczenia, o jaki mowa w § 16 planu miejscowego - nie narusza istoty prawa własności.

O naruszeniu istoty prawa własności można bowiem mówić wtedy, gdyby właściciel był całkowicie pozbawiony np. uprawnienia do korzystania ze swojej -nieruchomości. W tej zaś sprawie skarżący z pewnością nie zostali pozbawieni planem miejscowym prawa do korzystania ze swojej własności.

Również zarzut skarżących, jakoby brak uwzględnienia na rysunku planu miejscowego podziału działki nr [...] miałby przesądzać o istotnej wadliwości tego planu - nie znajduje uzasadnienia. Plan miejscowy nie jest bowiem dokumentem zatwierdzającym podziały nieruchomości. Co więcej nawet teren jednej działki może

Sygn. akt II SA/Kr 791/10

być przedmiotem kilku obszarów zagospodarowania w planie miejscowym. Poza tym plan miejscowy uchwala się z uwzględnieniem materiałów geodezyjnych z konkretnej daty, a zmiany w zakresie konfiguracji działek (podziały, łączenia) przebiegają również po uchwaleniu planu. Tym samym dla uchwalenia planu miejscowego nie miało znaczenia czy działka nr [...] została na rysunku tego planu wskazana jako jedna działka, czy też z działki tej wyodrębniono (na zasadach podziału) kilka działek. Nawet gdyby uchwalono plan miejscowy z zaznaczeniem granic działek skarżących ([...] i [...] to i tak nie miałoby to znaczenia w procedurze uchwalenia planu.

Władztwo planistyczne gminy, na które powołują się skarżący oznacza prawo organów gminy do ustalenia kierunku i sposobu zagospodarowania terenów. Jednym istotnym elementów tego władztwa jest wykonywanie go w ramach istniejących innych aktów prawnych wiążących organy planistyczne przy uchwalaniu planu miejscowego. Takim aktem jest studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

Obowiązujące na tym obszarze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Jerzmanowice-Przeginia z dnia 21 lipca 1999 r. Nr XV/62/99 określiło przeznaczenie znacznego obszaru Gminy (w tym terenów działek skarżących) jako obszaru o niezabudowanym charakterze celem ochrony jego szczególnych walorów przyrodniczych i krajobrazowych, a podstawowymi funkcjami obok rolnictwa powinna być turystyka i rekreacja budowana na bazie zasobów krajobrazowych i przyrodniczych. Taka treść studium w konfrontacji z przeznaczeniem tych działek w obszarze ZN pozwala na stwierdzenie, że między studium i planem występuje zgodność. Zgodność zaś studium z planem miejscowym jest jednym z warunków właściwego korzystania z władztwa planistycznego. Można nawet stwierdzić, że to wydane przed uchwaleniem planu miejscowego pozwolenie na budowę mogłoby być uznane za niezgodne z treścią studium, ale w procedurze udzielania pozwoleń na budowę nie bada się zgodności ze studium.

Należy podnieść i tą okoliczność, że ani skarżący, ani ich poprzednik prawny nie składali w toku wyjątkowo długiej w tej sprawie procedury uchwalania planu miejscowego żadnych zarzutów lub wniosków. Mogła więc Rada Gminy zasadnie uznać, że projektowane przeznaczenie działek skarżących (a właściwie działki nr [...] jest zgodne z ich wolą i nie narusza przysługującego im prawa własności. Skarżący zaś nabywając nieruchomość w listopadzie 2007 r. również winni

Sygn. akt II SA/Kr 791/10

uwzględniać i tą okoliczność, że ich działki będą zakwalifikowane w planie miejscowym jako tereny p przeznaczeniu ZN (zieleń nie urządzona). Jeżeli wiedząc o tak planowanym przeznaczeniu nabyli przedmiotowe działki, to może oznaczać, że zgodzili się na ich projektowane przeznaczenie w planie miejscowym.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 5 u.s.g. zgodnie z którym do wyłącznej właściwości rady gminy należy uchwalanie planów miejscowych. W tej sprawie zaskarżoną uchwałę podjęła Rada Gminy.

Mając na uwadze, że uchwalając zaskarżony plan miejscowy nie naruszono ani przepisów regulujących procedurę uchwalania planu, ani - wobec zakresu zaskarżenia w tej sprawie - przepisów regulujących jego treść bądź też właściwość organów. Nie więc podstaw, w ocenie legalności procedury podjęcia zaskarżonej uchwały i treści zaskarżonej uchwały do wytknięcia organom planistycznym naruszenia prawa, a tym samym nie może znaleźć zastosowania art. 27 u.z.p.

Tym samym skargę należało, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalić.

Oddalając skargę Sąd I instancji nie ma podstaw prawnych do zasądzania kosztów postępowania na rzecz którejkolwiek ze stron.