Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 253/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono zaskarżone postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2 i art. 97 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Brachel - Ziaja Sędziowie NSA Andrzej Niecikowski AWSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant: Joanna Obrał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2008r. sprawy ze skargi W. G. na postanowienie Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego W. G. kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 10 maja 2004 r. B. M. i J. M. zwrócili się do Urzędu Miasta, Wydziału Architektury i Urbanistyki o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie im pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: "Zespół budynków mieszkalno-usługowych" etap II - rozbudowa budynku usługowego przy ul. [...] a w K.

Wszczęte z ich wniosku postępowanie administracyjne w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zostało zawieszone przez Prezydenta Miasta postanowieniem z dnia [...] maja 2005 r., znak: [...], na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 w zw. z art. 101, art. 103 oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie - k.p.a.).

Pismem z dnia 2 października 2006 r. inwestorzy – B. M. i J. M. - zwrócili się: "z prośbą o wznowienie postępowania i zatwierdzenie pierwotnego projektu budowlanego (...) i wydanie decyzji pozwolenia na budowę (...)" dla przedmiotowej inwestycji.

Podnieśli, że otrzymali decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2006 r., z której bezspornie wynika, że działka nr [...], na której położony jest budynek przy ul. [...] a w K. oraz działka nr [...] nie są wpisane do rejestru zabytków. Nie jest zatem wymagane pozwolenie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na prowadzenie robót budowlanych.

Postanowieniem z dnia [...] października 2006 r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 w zw. z art. 101, art. 103 oraz art. 123 k.p.a. Prezydent Miasta odmówił podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego.

W jego uzasadnieniu Prezydent Miasta wskazał, że podstawę zawieszenia postępowania w sprawie, zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stanowił art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji państwowej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

W przedmiotowej sprawie zagadnieniem wstępnym było prowadzone przez Ministra Kultury postępowanie w sprawie wniesionego przez W. G. w dniu [...] kwietnia 2005 r. odwołania od pozwolenia Nr [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] marca 2005 r. na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku, tj. prac związanych z przebudową i adaptacją budynku przy ul. [...], figurującego w rejestrze zabytków pod nr [...].

Prezydent wskazał, że w myśl art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków, wymaga przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. Decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. Minister Kultury uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji, tj. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, niemniej jednak, do dnia dzisiejszego Wojewódzki Konserwator Zabytków nie podjął rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie.

W dniu 2 października 2006 r. do Wydziału Architektury i Urbanistyki UM wpłynął wniosek B. M. oraz J. M. o podjęcie zawieszonego postępowania. Do wniosku załączona została decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2006 r. o uchyleniu decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. (w sprawie pozwolenia na prowadzenie prac budowlanych przy wznoszeniu budynku mieszkalno-usługowego w K. na działce nr [...] obręb [...] za budynkiem przy ul. [...] (...) w oparciu o projekt zamienny z [...] października 2005 r., uzgodniony z uwagami pismem z dnia [...] grudnia 2005 r.) i umorzeniu postępowania pierwszej instancji w sprawie j. w.

Prezydent podniósł, że z uwagi na fakt, że wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania nie dotyczył postępowania w sprawie pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: "zespół budynków mieszkalno-usługowych etap II - rozbudowa budynku usługowego przy ul. [...] w K.", natomiast przyczyna zawieszenia tego postępowania nie ustąpiła, gdyż brak jest w dalszym ciągu rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w przedmiocie Wydanego przez niego pozwolenia Nr [...] z dnia [...] marca 2005 r. na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku, tj. prac związanych z przebudową i adaptacją budynku przy ul. [...], figurującego w rejestrze zabytków pod nr [...] brak jest podstaw do podjęcia zawieszonego postępowania.

Zażalenie na to postanowienie wniósł J. M. Podniósł w nim, że pod pretekstem toczącego się postępowania przed organami ochrony zabytków postępowanie niniejsze zawieszono. Decyzję Ministra Kultury przedłożył dla celów dowodowych, gdyż z niej wynikało, że do rejestru zabytków na tym obszarze wpisany jest wyłącznie budynek przy ul. [...]. Z tego powodu Minister umorzył postępowanie w sprawie budynku przy ul. [...]. Uważa, że bez względu na to, czy Wojewódzki Konserwator Zabytków zakończył formalnie postępowanie w sprawie prowadzenia robót budowlanych przy budynku nr [...], czy też nie, to z uwagi na oczywisty fakt, że budynek ten nie jest wpisany do rejestru zabytków, zgodnie z przepisami Prawa budowlanego, a także ustawy o ochronie zabytków, nie istnieje żadna przeszkoda do wydania pozwolenia na budowę. Dalsze trwanie stanu zawieszenia byłoby uzasadnione, gdyby budynek przy ul. [...] był wpisany do rejestru zabytków i w związku z tym wymagane byłoby - w chwili orzekania w niniejszej sprawie - uzyskanie uprzedniego pozwolenia konserwatorskiego. Skoro " (...) przesłanka, że budynek nr [...] jest wpisany do rejestru zabytków okazała się nieprawdziwa organ pierwszej instancji obowiązany był podjąć zawieszone postępowanie i rozpoznać merytorycznie wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę.

Postanowieniem z dnia [...]r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. Wojewoda uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji.

W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że badając przedmiotową sprawę uznał, - że zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło przedwcześnie i wymaga powtórnej analizy i rozpatrzenia materiału dowodowego.

Jak wynika z akt sprawy Prezydent Miasta postanowieniem z dnia [...] maja 2005 r. zawiesił postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę inwestycji pn. zespół budynków mieszkalno-usługowych etap II - rozbudowa budynku usługowego przy ul. [...], z powodu konieczności rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ. Organ l instancji uznał, iż zagadnieniem wstępnym w myśl art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., jest rozstrzygnięcie Ministra Kultury w przedmiocie odwołania od pozwolenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Wojewoda dodał, że organ l instancji w postanowieniu z dnia [...] maja 2005 r. o zawieszeniu postępowania, nie wskazał żadnego innego powodu uzasadniającego zagadnienia wstępnego uzasadniającego zawieszenie lecz wydanie rozstrzygnięcia przez Ministra Kultury w przedmiocie odwołania.

Z materiału dowodowego organu l instancji (karta 243), wynika, że w dniu [...] czerwca 2005 r. Minister Kultury zakończył postępowanie odwoławcze i wydał w sprawie rozstrzygnięcie.

W związku z powyższym, zdaniem Wojewody, nieuprawnione jest uzasadnienie zaskarżonego postanowienia o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania w którym organ l instancji stwierdza, iż powodem odmowy jest niezakończenie postępowania przed służbami ochrony zabytków, w sytuacji gdy powodem zawieszenia było jedynie niezakończenie postępowania odwoławczego.

Wojewoda wskazał zatem, że powtórnie oceniając wniosek o podjęcie postępowania, organ l instancji winien ustalić czy ustąpiły przyczyny z powodu których zawiesił postępowanie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe postanowienie wniósł W. G. działający przez pełnomocnika - radcę prawnego M. S.

Pełnomocnik skarżącego zarzucił Wojewodzie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to art. 97 § 1 pakt 4 k.p.a. Podniósł, że Wojewoda błędnie przyjął, że wydanie przez Ministra Kultury decyzji na mocy której uchylone zostało rozstrzygnięcie Konserwatora Zabytków, a sprawa przekazana

została do ponownego rozpatrzenia przez organ i instancji, stanowi o rozstrzygnięciu przez ten organ zagadnienia wstępnego.

Pełnomocnik skarżącego podniósł, że właściwą przesłanką zawieszenia postępowania była potrzeba rozstrzygnięcia przez właściwy organ służby ochrony zabytków zagadnienia wstępnego - dopuszczalności prowadzenia określonych prac budowlanych w zabytkowym obiekcie. Wojewoda uznał natomiast, że nie jest istotnym to, jakie będzie merytoryczne rozstrzygnięcie w kwestii dopuszczalności robót budowlanych w obiekcie zabytkowym, tylko to, czy zostało rozpoznane odwołanie od decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Tym samym wskazał, że dopuszczalne jest podjęcie mimo, iż kwestia dopuszczalności prowadzenia wskazanych robót nie została rozstrzygnięta. Tego typu stanowisko narusza przepis postępowania, który stanowi o obligatoryjnym zawieszeniu postępowania, w przypadku, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd (art. 97 § 1 pakt 4 k.p.a.). Pełnomocnik skarżącego uważa również, że uznanie za właściwe stanowiska Wojewody prowadziłoby do naruszenia art. 97 § 2 k.p.a. Skoro bowiem Wojewoda uznaje, że ustały przesłanki uzasadniające zawieszenie, może sam podjąć postępowanie, a nawet wydać, bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, decyzję, która dotknięta będzie wadliwością uzasadniającą wniosek o wznowienie postępowania. Właściwym więc było stanowisko Prezydenta Miasta zaprezentowane w postanowieniu pierwszoinstancyjnym - o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania.

Wojewoda nie wziął także pod uwagę okoliczności, że wspomniana we wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania decyzja Ministra Kultury dotyczyła innej kwestii, stanu faktycznego oraz została wydana w innym postępowaniu aniżeli decyzja Ministra Kultury z dnia [...] czerwca 2005 r. Sama przesłanka, na podstawie której domagano się wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie pozbawiona była z tą sprawą jakiegokolwiek związku, a wydane postanowienie organu l instancji odpowiadało prawu.

Pełnomocnik skarżącego wniósł zatem o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na tą skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zim.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a.

Skarga jest zasadna. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie narusza bowiem przepisy postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Jak wynika z treści art. 101 § 1 k.p.a. o postanowieniu w sprawie zawieszenia postępowania organ administracji publicznej zawiadamia strony. Z postanowień tego przepisu płynie wniosek, że "sprawa zawieszenia" obejmuje nie tylko wydanie postanowienia o zawieszeniu lub odmowie jego zawieszenia, ale także postanowienie o podjęciu lub o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania.

Charakter rozstrzygnięć organu odwoławczego (zażaleniowego), podejmowanych w wyniku rozpoznania sprawy zawieszenia postępowania w sposób bezpośredni zdeterminowany jest zasadą dwuinstancyjności postępowania (G. Łaszczyca, Zawieszenie ogólnego postępowania administracyjnego, Zakamycze 2005,s.201).

Jej istota polega więc na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego postanowienia.

Realizacji zasady dwuinstancyjności postępowania służy konstrukcja art. 138 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a.

Użyte przez ustawodawcę w treści przepisu art. 144 k.p.a. sformułowanie, że

"do zażaleń masą odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań" oznacza. że niezbędne jest przy ocenie zastosowania przepisów dotyczących odwołania uwzględnienie cech właściwych prawa zażalenia i postępowania zażaleniowego.

Organ II instancji może zatem utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania (art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a, ) bądź uchylić zaskarżone postanowienie i orzec co do istoty sprawy zawieszenia postępowania (art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a.).

Jeśli chodzi o rozstrzygnięcia kasacyjne, traktowane jako wyjątek od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, to organ II instancji może wybrać z pośród trzech ich rodzajów odpowiednio stosując przepisy art. 138 k.p.a., tj. : 1) uchylić zaskarżone postanowienie, 2) uchylić i umorzyć jednocześnie postępowanie l instancji (art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., 3) uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji (art. 138 § 2 k.p.a.; por. G. Łaszczyca, Zawieszenie ogólnego postępowania administracyjnego, Zakamycze 2005, s.201-202.

Skorzystanie przez organ II instancji z kompetencji kasacyjnych, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a., wymaga więc wykazania, że zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie zawieszenia (uwzględniając zatem specyfikę tego postępowania wpadkowego), przez organ l instancji i to co najmniej w znacznej części.

Tymczasem w rozpatrywanej sprawie Wojewoda nie wskazał w motywach podjętego rozstrzygnięcia kasacyjnego, że taka konieczność przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego w znacznej części przez organ l instancji zachodzi. Wskazał jedynie, że organ ten winien ponownie przeanalizować, czy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wytykając organowi l instancji, że ten błędnie stwierdził, iż powodem zawieszenia postępowania było niezakończenie postępowania przed organami służby ochrony zabytków, gdy w rezultacie, zdaniem Wojewody, była to kwestia niezakończenia postępowania odwoławczego.

Zdaniem Sądu brak wykazania przez Wojewodę, że organ l instancji musi, z uwagi na takie a nie inne okoliczności sprawy, przeprowadzić

ponownie postępowanie wyjaśniające w sprawie zawieszenia postępowania i to w znacznej części z uzasadnieniem z jakich powodów nie może tego uczynić Wojewoda, narusza przepis art. 138 § 2 k.p.a., przy którego stosowaniu jako wyjątku od merytorycznego rozstrzygania, stosować należy wykładnię ścieśniającą exceptio est strictissimae interpretationis (Z. Janowicz, glosa do uchwały 7 sędziów z dnia 13 stycznia 1983 r., III AZP 7/82, PiP 1984 z. 2, s. 142; por. także wyr. NSA z dnia 25 listopada 2003 r, IV SA 1496/02, niepubl.; wyr. NSA z dnia 6 września 2001 r., II SA/Gd 2235/99, niepubl.; wyr. NSA z dnia 6 sierpnia 1999 r., IV SA 2776/98, niepubl.; wyr. NSA z dnia 13 maja 1999 r., IV SA 723/97, niepubl.; wyr. NSA z dnia 6 stycznia 1999 r., IV SA 2246/97, niepubl.).

Uzasadnienie jest odzwierciedleniem motywów podjętego rozstrzygnięcia. Sąd jak i inne podmioty nie mogą się domyślać co przyświecało organowi w podjęciu danego rodzaju orzeczenia.

W żadnej mierze za wystarczające nie można uznać stwierdzenie organu odwoławczego o konieczności ponownej oceny przez organ l instancji, czy ustąpiła przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W sytuacji, gdy Wojewoda uważa, że organ l instancji błędnie ocenił stan faktyczny co do przyczyny zawieszenia i jej ustąpienia, to będąc wyposażony w kompetencje do korygowania wad prawnych aktu administracyjnego organu l instancji, jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych (por. wyrok NSA z dnia 28 maja 1989 r., IV SA 1278/88; KPA z orzecznictwem, s. 282), powinien był, uznając jak się zdaje, że ustąpiła przyczyna zawieszenia, podjąć postępowanie w oparciu o art. 97 § 2 k.p.a. Słusznie więc zarzuca wadliwość stanowiska Wojewody w tym zakresie pełnomocnik skarżącego.

Zasadne jest też stanowisko skarżącego w kwestii przyczyny zawieszenia postępowania. Otóż powodem zawieszenia była kwestia konieczności rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ, od którego zależało rozpatrzenie i wydanie decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Przyczyna ta ustępuje z chwilą, gdy przepisy regulujące postępowanie przyznają rozstrzygnięciu w oznaczonym momencie charakter trwały.

W niniejszym przypadku nie mogło to być li tylko wydanie przez Ministra Kultury decyzji odwoławczej, bo przy istnieniu zagadnienia wstępnego jakim była

kwestia dopuszczalności prowadzenia robót budowlanych w obiekcie zabytkowym znaczenie dla podjęcia decyzji o zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla tegoż obiektu ma określone rozstrzygnięcie a nie o charakterze procesowym. Uchylenie decyzji organu służby ochrony zabytków l instancji i przekazanie temu organowi sprawy do ponownego rozstrzygnięcia nic nie zmienia w kwestii tej zależności. Dopiero treść merytorycznego rozstrzygnięcia w tym zakresie wpływa w odpowiedni sposób na postępowaniu główne - postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Muszą to być więc trwałe skutki prawne, co słusznie zaakcentował w tym względzie pełnomocnik skarżącego.

O błędnym stanowisku Wojewody, że zasadnym było uchylenie postanowienia organu l instancji i przekazanie temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia świadczą okoliczności zawarte w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy.

Z postanowienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...], wynika, że organ ten wznowił postępowanie w sprawie wpisu do rejestru zabytków otoczenia zespołu zabudowy przy ul. [...], [...], [...] w K., figurującej w rejestrze zabytków pod nr [...] oraz w sprawie pozwolenia na prowadzenie prac związanych z przebudową i adaptacją budynku przy ul. [...]. Z decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2006 r., znak: [...] wynika, że działka nr [...] nie jest wpisana do rejestru zabytków. Do rejestru tego wpisany jest wyłącznie budynek przy ul. [...]. Z zaświadczenia natomiast z dnia [...] listopada 2006 r., znak: [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wynika, że: " budynki położone w K. przy ul. [...] i [...] nie są wpisane do rejestru zabytków." W zaświadczeniu tym napisano, że budynek dawnej oranżerii przy ul. [...] w K. jest przedmiotem postępowania w sprawie wpisu do rejestru zabytków.

Wobec powyższego dokumenty te wymagały jedynie oceny, w myśl art. 80 k.p.a., co najwyżej w celu wyjaśnienia ewentualnych wątpliwości w związku z informacją zawartą w końcowym fragmencie wyżej wskazanego zaświadczenia można było kwestie te ustalić w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego - art. 136k.p.a.

Obrazuje to, że nie było podstaw podjęcia postanowienia kasacyjnego z art. 138 § 2 k.p.a.

Wskazać także należy, że z treści art. 97 § 2 k.p.a. wynika, że na organie administracji ciąży obowiązek badania aktualności przyczyny uzasadniającej zawieszenie postępowania, w przypadku jej ustąpienia - obowiązek podjęcia zawieszonego postępowania. Inicjatywa odjęcia może też pochodzić od strony.

W takim stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w punkcie l sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.).