Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1575/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 650  Sprawy świadczeń społecznych w drodze wyjątku
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 61 a § 1
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Dnia 29 kwietnia 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1860/18 w sprawie ze skargi E.M. na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie przyznania renty rodzinnej w drodze wyjątku oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1860/18 oddalił skargę E.M. na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie przyznania renty rodzinnej w drodze wyjątku.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...], na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, ze zm., dalej w skrócie "K.p.a."), odmówił małoletnim W. i A. M., reprezentowanym przez przedstawiciela ustawowego E.M., wszczęcia postępowania w sprawie przyznania prawa do renty rodzinnej w drodze wyjątku po zmarłym ojcu.

W uzasadnieniu postanowienia podał, że decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...], na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1270, ze zm., dalej w skrócie "ustawa o emeryturach i rentach z FUS"), odmówił w/w małoletnim przyznania prawa do renty rodzinnej w drodze wyjątku po zmarłym ojcu. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2017 r. Od powyższej decyzji nie został wniesiony środek zaskarżenia i stała się ona ostateczna.

Następnie E.M. – przedstawiciel ustawowy małoletnich W. i A. M. wnioskiem z dnia [...] lipca 2018 r. wystąpiła do Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o przyznanie im prawa do renty rodzinnej w drodze wyjątku po zmarłym ojcu.

W ocenie organu, skoro sprawa uprawnień do renty rodzinnej w drodze wyjątku dla w/w małoletnich została w sposób ostateczny rozstrzygnięta decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., a we wniosku z dnia [...] lipca 2018 r. nie powołano żadnych nowych okoliczności faktycznych mających wpływ na zmianę stanowiska zajętego w tym przedmiocie, to brak jest podstaw do wszczęcia nowego postępowania w sprawie prawa do renty rodzinnej w drodze wyjątku dla małoletnich W. i A. M.

Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi E.M. przedstawiciela ustawowego małoletnich W. i A. M., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca zarzuciła naruszenie przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych art. 61a § 1 K.p.a., poprzez zablokowanie możliwości merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej prawa do renty rodzinnej w drodze wyjątku. Jednocześnie wskazała, że organ będąc zobowiązanym tym przepisem do załatwienia wniosku wyłącznie pod względem formalnym, dokonał merytorycznej oceny okoliczności powołanych przez stronę w nowym wniosku, które w trakcie uprzedniego postępowania nie były badane.

Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Podał, że w tej sprawie została spełniona przesłanka z art. 61a § 1 K.p.a., według której postępowanie nie może być wszczęte z uzasadnionych przyczyn, ponieważ skarżącej prawomocnie odmówiono już świadczenia w drodze wyjątku dla jej dzieci, a kolejny wniosek nie zawiera żadnych okoliczności przemawiających za ponownym badaniem sprawy przez organ. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wskazał, że podstawą odmowy przyznania świadczenia był fakt braku u zmarłego ojca małoletnich statusu osoby ubezpieczonej, zatem niezależnie od tego, jak bardzo skarżąca wyeksponuje znane organowi z urzędu fakty co do stanu jego zdrowia i uprawnień do renty socjalnej, nie zmieni to sytuacji będącej podstawą odmowy świadczenia w zakończonym prawomocnie postępowaniu oraz nie zostaną też ujawnione żadne nowe fakty i okoliczności, mogące skutkować ewentualnym wznowieniem postępowania. Niezależnie od tego organ stwierdził, że skarżąca nie przedstawiła żadnych argumentów przemawiających za wznowieniem postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że z treści art. 61a § 1 K.p.a. wynika, że ustawodawca wprowadził dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego. Jedną z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną, tj. nie ma legitymacji materialnej w rozumieniu art. 28 K.p.a. do złożenia wniosku. Drugą przesłanką jest zaistnienie "innych uzasadnionych przyczyn" uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane, jednak należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, a mianowicie, gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym, a także gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już merytoryczne rozstrzygnięcie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 września 2015 r., sygn. akt III UK 16/15, publ. LEX nr 1814918).

Wyjaśnił, że na skutek odmowy wszczęcia postępowania organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. W tej sytuacji przyjąć należy, iż organ w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 K.p.a. nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się aktem formalnym, a nie merytorycznym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 999/14, publ. LEX nr 1989306).

Sąd pierwszej instancji wskazał, że w rozpoznawanej sprawie, jako przesłankę zastosowania art. 61a § 1 K.p.a., organ powołał okoliczność uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy przyznania wyżej wymienionym małoletnim prawa do renty rodzinnej w drodze wyjątku poprzez wydanie ostatecznej decyzji Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2018 r. Z akt sprawy wynika, że Prezes ZUS decyzją z dnia [...] października 2017 r. odmówił przyznania prawa do renty rodzinnej w drodze wyjątku na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. W następstwie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes ZUS decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Od decyzji z dnia [...] stycznia 2018 r. nie została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w związku z czym uzyskała ona przymiot ostateczności i prawomocności. Przepis art. 16 § 1 K.p.a. zawiera ustawową definicję decyzji ostatecznej jako decyzji, od której nie służy środek zaskarżenia w administracyjnym toku instancji. Wydanie przez organ ostatecznej decyzji powoduje niemożność ponownego orzekania w tej sprawie w tzw. trybie podstawowym, bez uprzedniego usunięcia z obrotu prawnego tej decyzji. Wydanie decyzji w sprawie załatwionej już uprzednio decyzją ostateczną powoduje, że późniejsza decyzja obarczona będzie wadą nieważności, o której mowa art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. (res iudicata). Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Okoliczność, czy powaga rzeczy osądzonej w danym przypadku występuje wymaga ustalenia tożsamości porównywanych spraw pod względem podmiotowym oraz przedmiotowym. Tożsamość podmiotowa ma miejsce wtedy, gdy w sprawie występują te same strony. Natomiast tożsamość w zakresie przedmiotu sprawy wyznacza tożsamość podstawy prawnej i faktycznej oraz treści żądania strony.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w niniejszej sprawie zaistniała zarówno tożsamość podmiotowa, jak i przedmiotowa ze sprawą zakończoną decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., a więc w konsekwencji należało odmówić wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie art. 61a § 1 K.p.a.

Obecnie rozpoznawana sprawa została zainicjowana wnioskiem E.M. przedstawiciela ustawowego małoletnich dzieci W. i A. M. z dnia [...] lipca 2018 r. o przyznanie prawa do renty rodzinnej w drodze wyjątku w trybie art. 83 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Przedstawicielka ustawowa małoletnich motywując żądanie powołała się na orzeczoną wobec ojca dzieci przez lekarza orzecznika ZUS w dniu [...] lutego 2004 r. całkowitą niezdolność do pracy i do samodzielnej egzystencji oraz fakt, że od dnia 6 października 2003 r. miał on przyznaną rentę socjalną. Zdaniem wnioskodawczyni, dowodzi to istnienia szczególnych okoliczności w rozumieniu art. 83 ust. 1 cyt. ustawy.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że podniesione we wniosku z dnia [...] lipca 2018 r. okoliczności były przedmiotem oceny Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przy rozpatrywaniu wcześniejszego wniosku skarżących oraz w toku postępowania zainicjowanego tym wnioskiem, które zakończyło się wydaniem ostatecznej decyzji z dnia [...] stycznia 2018 r. Stan zdrowia ojca dzieci, pobieranie przez niego renty socjalnej, sytuacja materialna rodziny – były już zatem przez organ analizowane w kontekście przesłanek do przyznania prawa do renty rodzinnej w drodze wyjątku.

W tej sytuacji Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zasadnie stwierdził, że okoliczności, na które powołuje się działająca w imieniu małoletnich dzieci ich przedstawicielka ustawowa w swym żądaniu, zostały wzięte pod uwagę w postępowaniu zakończonym w/w decyzją ostateczną. Nie stanowią one nowych, istotnych okoliczności, które należałoby wyjaśnić i które mogłyby spowodować wydanie innej w swej istocie decyzji niż decyzja z dnia [...] stycznia 2018 r. Wydanie w tej sprawie decyzji administracyjnej, w której doszłoby do ponownej oceny, czy małoletnie dzieci spełniają przesłanki do przyznania prawa do renty rodzinnej w drodze wyjątku, spowodowałoby, że taka decyzja byłaby obarczona wadą dającą podstawę do stwierdzenia jej nieważności, określoną w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżone postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych odpowiada prawu, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), orzekł, jak w sentencji wyroku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła E.M., przedstawicielka ustawowa małoletnich W. i A. M., reprezentowana przez adwokata ustanowionego z urzędu i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 61a § 1 K.p.a., poprzez błędne uznanie, że w niniejszej sprawie zachodzą "inne uzasadnione przyczyny" w rozumieniu art. 61a § 1 K.p.a., podczas gdy bezpodstawna odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego i zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na podstawie nowych dokumentów przedłożonych przez stronę (z powodu uznania, że w sprawie zachodzi res iudicata, mimo że w sprawie wystąpiły nowe okoliczności potwierdzone przez skarżącą załączoną do wniosku dokumentacją) doprowadziło do niezastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i oddalenia skargi.

Wskazując na powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnego w Warszawie do ponownego rozpoznania. Ponadto wniosła o przyznanie na rzecz pełnomocnika z urzędu wynagrodzenia z tytułu kosztów zastępstwa prawnego w ramach przyznanego prawa pomocy, które to koszty nie zostały opłacone ani w całości, ani w części. Oświadczyła, że zrzeka się prawa do rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiła argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów. Podała m.in., iż Sąd pierwszej instancji, interpretując sformułowanie "inne uzasadnione przyczyny", błędnie przyjął, że do takich przyczyn należy fakt istnienia w obrocie prawnym decyzji Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2018 r., na podstawie której odmówiono przyznania prawa do renty rodzinnej w drodze wyjątku, objętego wnioskiem z dnia [...] lipca 2018 r. W okolicznościach niniejszej sprawy nie było bowiem podstaw do twierdzenia, że merytoryczne rozpoznanie wniosku z dnia [...] lipca 2018 r. mogło naruszyć zasadę trwałości decyzji, w tym przypadku decyzji wydanej przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w dniu [...] stycznia 2018 r. Wskazała, że jako przedstawicielka ustawowa małoletnich dzieci, występując z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa do renty rodzinnej w drodze wyjątku, powołała się na nowe okoliczności oraz przedłożyła dokumentację dotyczącą jej zmarłego męża na potwierdzenie istnienia okoliczności, które nie były podniesione w trakcie uprzedniego postępowania. Nie można było zatem uznać, że w tej sprawie zachodzi tożsamość przedmiotowa sprawy, skoro ujawniły się nowe fakty i dowody, które mają istotne znaczenie z punktu widzenia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

Ponadto autor skargi kasacyjnej zwrócił uwagę, że na etapie stosowania art. 61a § 1 K.p.a. organ powinien badać jedynie kwestie formalnoprawne, analizując, czy istnieją podstawy do wszczęcia postępowania w przedmiocie zgłoszonego wniosku. Tymczasem w niniejszej sprawie Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia dokonał analizy okoliczności i dokumentacji przedłożonej przez skarżącą w ramach wniosku z dnia [...] lipca 2018 r., a następnie sformułował ocenę dotyczącą meritum żądania. Tego rodzaju czynności organ miał obowiązek przeprowadzić w ramach postępowania wyjaśniającego, które należało zakończyć wydaniem rozstrzygnięcia merytorycznego o przyznaniu bądź o odmowie przyznania prawa do renty rodzinnej w drodze wyjątku, nie zaś wydaniem aktu formalnego (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 30 sierpnia 2018 r., sygn. II SA/Rz 471/18). W przedmiotowej sprawie Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z jednej strony zakończył postępowanie na etapie formalnej oceny wniosku, wydając postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, a z drugiej sformułował ocenę co do kwestii merytorycznej w zakresie okoliczności mających wpływ na zmianę stanowiska zajętego w poprzedniej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Istota zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej sprowadza się do zakwestionowania stwierdzenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który zaaprobował stanowisko Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, uznające, że w przedmiotowej sprawie zaistniała "inna uzasadniająca przyczyna", o której mowa w art. 61a § 1 K.p.a., co skutkować musiało wydaniem postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie przyznania renty rodzinnej w drodze wyjątku.

W niniejszej sprawie należało zatem rozważyć, czy fakt wydania przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w dniu [...] października 2017 r. decyzji nr [...] na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, utrzymanej w mocy decyzją tego organu z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] o odmowie przyznania E.M. przedstawicielce ustawowej małoletnich dzieci W. i A. M. renty rodzinnej w drodze wyjątku, która wobec jej niezaskarżenia uzyskała przymiot ostateczności i prawomocności, w sytuacji złożenia przez ten sam podmiot kolejnego wniosku z dnia [...] lipca 2018 r. w tożsamym przedmiocie sprawy (podstawa prawna i faktyczna oraz treść żądania strony), stanowił podstawę do uznania zaistnienia "innej uzasadnionej przyczyny", co skutkowało odmową wszczęcia postępowania w oparciu o art. 61a § 1 K.p.a. Okoliczności powołane we wniosku z dnia [...] lipca 2018 r., w tym m.in. dokumenty potwierdzające, że ojciec małoletnich dzieci od dnia 6 października 2003 r. miał przyznaną rentę socjalną oraz orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] lutego 2004 r. został uznany za całkowicie niezdolnego do pracy i do samodzielnej egzystencji, były znane organowi już przy wydawaniu powołanych wyżej decyzji, co wynika z akt sprawy. We wniosku z dnia [...] lipca 2018 r. nie podano zatem żadnych okoliczności przemawiających za ponownym badaniem przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych sprawy w kontekście przesłanek z art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Przede wszystkim jednak wskazać należy, iż podstawą decyzji o odmowie przyznania małoletnim dzieciom renty rodzinnej w drodze wyjątku po zmarłym ojcu był fakt nieposiadania przez niego statusu osoby ubezpieczonej.

Treść zawartego w art. 61a § 1 K.p.a. pojęcia "innych uzasadnionych przyczyn, których wystąpienie uniemożliwia wszczęcie postępowania", wymaga wykładni, której dokonuje nauka i orzecznictwo sądowe. Przyjmuje się, że postępowanie jurysdykcyjne nie może być wszczęte, gdy z żądaniem jego wszczęcia nie wystąpiła strona lub inny podmiot upoważniony do tego z mocy ustawy, a także wtedy, gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo zapadło w niej rozstrzygnięcie. Przesłanki decydujące o dopuszczalności prowadzenia postępowania jurysdykcyjnego w konkretnej sprawie dotyczą tego, co miałoby być przedmiotem rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej oraz nieistnienie stanu kwalifikowanego jako stan sprawy już załatwionej. Tożsamość sprawy administracyjnej zachodzi w przypadku, gdy występuje w niej ten sam podmiot, dotyczy tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tej sprawie wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, rozpoznając wniosek z dnia [...] lipca 2018 r. i weryfikując na wstępnym etapie postępowania przesłanki tożsamości sprawy, stwierdzając w tym kontekście powagę rzeczy osądzonej był uprawniony do wydania, na podstawie art. 61a § 1 K.p.a., postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jak wyżej wskazano, z zawartego w tym wniosku żądania wszczęcia postępowania w sposób oczywisty wynikało, że z innej uzasadnionej przyczyny postępowanie nie może być wszczęte i nie ma wątpliwości co do przyczyny przedmiotowej takiego rozstrzygnięcia.

Decyzja ostateczna ma powagę rzeczy osądzonej co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, tj. podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania strony. Res iudicata następuje w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwiema decyzjami z których pierwsza jest ostateczna. Jak już wskazano, tożsamość ta będzie istniała gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy. Przy czym przez stan faktyczny sprawy należy rozumieć, stan faktyczny mający znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a więc mieszczący się w ramach hipotezy normy prawnej, która stanowiła podstawę do rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy i w oparciu o art. 184 w zw. z art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.

Odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącej kasacyjnie o przyznanie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej na zasadzie prawa pomocy, wyjaśnić należy, iż wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 254 § 1 P.p.s.a.), który przyznaje je w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 – 261 P.p.s.a.