Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 681/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 4, art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 35 ust. 3, art. 35 ust. 5 pkt 1.
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 września 2021 r. sprawy ze skargi L. Spółki z o.o. w K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej L. K. kwotę [...](dz em) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Starosta K. decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...], na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, odmówił L. Spółce z o.o. w K. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania strychu na salę konferencyjną w budynku hotelowym (pawilon B) na działce nr [...], obręb G., gmina K..

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w związku z szeregiem nieprawidłowości występujących w przedłożonej dokumentacji projektowej postanowieniem z dnia 16 listopada 2020 r. nałożono na wnioskodawcę obowiązek usunięcia wspomnianych nieprawidłowości w terminie 30 dni od dnia otrzymania pisma. W dniu 14 stycznia pełnomocnik strony przedłożył stosowne uzupełnienie, jednak, w ocenie organu, inwestor nie wypełnił w całości obowiązku nałożonego w punkcie 9 postanowienia, natomiast obowiązki nałożone w punktach: 1, 2 i 10 wypełnił jedynie częściowo.

Powołując się na zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości G., gmina K. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy K. z dnia 8 sierpnia 2006 r., organ wskazał, że przeznaczeniem podstawowym działki nr [...] położonej w jednostce strukturalnej B3 UT jest zabudowa usług turystycznych – pensjonaty, przy czym dla wspomnianej działki ustalono wysokość zabudowy do 2 kondygnacji z poddaszem użytkowym, do 11 m z dopuszczeniem ścianki kolankowej wysokości do 0,9 m. Zaznaczając, że przez poddasze użytkowe należy rozumieć kondygnację w dachu stromym przystosowaną do pobytu ludzi (§ 6 ust. 17 obowiązującego planu), organ stwierdził, że przedmiotowe zamierzenie objęte wnioskiem z 23 września 2020 r. dotyczy budynku o czterech kondygnacjach. Przyjęto bowiem parter, piętro, istniejące poddasze użytkowe i strych użytkowy stanowiący kondygnację budynku spełniającą kryterium użytkowości – kolejną (czwartą kondygnację). W tej sytuacji, przedmiotowe zamierzenie narusza ustalenia miejscowego planu w zakresie parametrów zabudowy.

Dodatkowo organ wskazał, że w przedłożonej ekspertyzie technicznej brak określenia czy w przypadku wnioskowanej zmiany sposobu użytkowania nastąpi podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń, o których mowa w art. 71 ust. 2 pkt 5 ustawy Prawo budowlane.

Zdaniem organu, przedłożony wniosek o pozwolenie na budowę złożony w dniu 14 stycznia 2021 r. "jako uzupełninie do sprawy" nie zawiera w swojej treści pkt 7 i 8, daty oraz czytelnego podpisu inwestora lub upoważnionej osoby do działania w jego imieniu. Jednocześnie ponownie przedłożone oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością oznaczoną w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] w obrębie ewidencyjnym G. na cele budowlane - zawiera nieprawidłowo zamieszczone w pkt 2 dane osoby upoważnionej do jego złożenia a nadto nie zawiera daty jego złożenia.

W odwołaniu od powyższej decyzji L. Sp. z o.o. w K. podniosła, że wystarczającym warunkiem dla stwierdzenia zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest przeznaczenie budynku i zachowanie istniejącej zabudowy to jest wysokości budynku i jego kubatury, a parametry te nie zostały zmienione. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2016 r. (sygn. akt II OSK 3061/14) skarżąca wskazała, że ze względu na sposób kształtowania ładu przestrzennego i wpływu na otoczenie danej inwestycji najważniejszym warunkiem do spełnienia winno być kryterium istniejącej wysokości budynku.

Decyzją z dnia [...] marca 2021 r., nr [...] Wojewoda, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że projektowana przebudowa ze zmianą sposobu użytkowania strychu na salę konferencyjną narusza ustalenia §18 ust. 3 pkt 2 lit. a) i pkt 3 lit. d) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości G. gmina K.. Zapisy wspomnianego planu wskazują, że dla terenu B3 UT wprowadzono ograniczenie ilości kondygnacji do maksymalnie trzech. Tymczasem z projektu budowlanego wynika, że objęty wnioskiem budynek posiada już trzy kondygnacje, tj. parter, I piętro i poddasze użytkowe. Strych stanowi obecnie poddasze nieużytkowe, jednak projektowana przebudowa ze zmianą sposobu użytkowania strychu na salę konferencyjną powoduje, że w obrębie poddasza budynku powstanie kolejna kondygnacja. Będzie to czwarta kondygnacja budynku. Zgodnie bowiem z definicją zawartą w § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.) pod pojęciem kondygnacji należy rozumieć m.in. poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi.

Organ zaznaczył, że przebudowa obiektu podlega takim samym rygorom wynikającym z ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego jak budowa nowego obiektu. Musi spełniać wszystkie parametry określone w ustaleniach szczegółowych planu dla terenu B3 UT w tym warunek dotyczący ilości kondygnacji.

Z tych względów, wbrew twierdzeniom inwestora, nie jest wystarczająca dla potwierdzenia zgodności zamierzenia z ustaleniami planu okoliczność, że wysokość budynku i jego kubatura nie zostały zmienione.

W ocenie Wojewody, w związku z tym, że projektowane zamierzenie narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości G. gmina K., co przesądza o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę, kwestia prawidłowego usunięcia pozostałych, stwierdzonych braków wniosku pozostaje bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją L. Spółka z o.o. w K. , w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniosła o jej uchylenie i przekazanie organowi do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła:

1. naruszenie przepisów art. 35 ust. 5 pkt 1 oraz pkt 4 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, w której Starosta K. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania zgodnie ze złożonym wnioskiem, podczas gdy wnioskodawca spełnił wszelkie przewidziane prawem wymogi do uzyskania pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania, w tym w szczególności planowana zmiana pozostaje w zgodzie z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego,

2. naruszenie przepisów art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że organ pierwszej instancji prawidłowo odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jako że przedstawiony przez stronę projekt jest niezgodny z ustaleniami obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Gminy K. z dnia 8 sierpnia 2006 r. podczas gdy wskazany akt w szczególności dopuszcza zachowanie istniejącej zabudowy oraz jej przebudowę, a planowane przez skarżącą prace należy uznać właśnie za przebudowę istniejącej zabudowy, która to pozostaje bez wpływu na wysokość i kubaturę budynku,

3. naruszenie przepisów proceduralnych tj. art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niezasadne uznanie, że planowana przez stronę przebudowa skutkować będzie powstaniem nowej kondygnacji, podczas gdy wskazany strych został wybudowany już wcześniej, zmiana dotyczy wyłącznie sposobu jego użytkowania oraz jego przebudowy, a zatem nie sposób uznać, by w wyniku robót planowanych przez stronę miała powstać nowa kondygnacja, a co doprowadziłoby do niezgodności z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego.

W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że przedmiotowe postępowanie dotyczy budynku już istniejącego, o określonym kształcie i kubaturze, które nie ulegną zmianom w wyniku realizowania przez skarżącą planowanej przebudowy.

Strona nie zgodziła się z poglądem, że planowane prace są niezgodne z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego. Zgodnie z tym Planem podstawowym przeznaczeniem terenu jest pensjonat o zabudowie do dwóch kondygnacji plus poddasze użytkowe, jednakże dopuszczono w nim także zachowanie istniejącej zabudowy i zagospodarowania terenu jak również przebudowę zabudowy. Skarżąca zakwestionowała ustalenia organu, zgodnie z którymi zmiana sposobu użytkowania strychu faktycznie miałaby prowadzić do powstania nowej kondygnacji w budynku. Taką interpretację uznała za niezrozumiałą, skoro wskazana przestrzeń fatycznie funkcjonuje od dłuższego czasu. Celem ograniczeń co do liczby kondygnacji czy wysokości budynku w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest utrzymanie ładu przestrzennego, a zatem faktycznie dotyczy oceny danego obiektu "z zewnątrz". Zmiana sposobu użytkowania strychu w kontekście ładu przestrzennego pozostaje bez znaczenia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 § i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021, poz. 137 ze zm.). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", zgodnie z którym, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sądowa kontrola sprawy, sprawowana według ww. kryterium legalności wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczegółowych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem CIVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.).

Przedmiotem kontroli Sądu uczyniono rozstrzygnięcie Wojewody, mocą którego - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – utrzymano w mocy decyzję Starosty K. odmawiającą skarżącej Spółce zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania strychu na salę konferencyjną w budynku hotelowym na działce nr [...] obręb G., gmina K..

Zdaniem organu projektowana przebudowa ze zmianą sposobu użytkowania strychu na salę konferencyjną narusza ustalenia §18 ust. 3 pkt 2 lit. a) i pkt 3 lit. d) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości G. gmina K., zgodnie z którymi dla terenu B3 UT wprowadzono ograniczenie ilości kondygnacji do maksymalnie trzech.

Jak wynika bowiem z projektu budowlanego, przedmiotowy budynek posiada już trzy kondygnacje, tj. parter, I piętro i poddasze użytkowe. Projektowana przebudowa ze zmianą sposobu użytkowania strychu – będącego obecnie strychem nieużytkowym - na salę konferencyjną powoduje, że w obrębie poddasza budynku powstanie kolejna kondygnacja. Będzie to czwarta kondygnacja budynku. Powyższe wyklucza możliwość zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę.

Z powyższym poglądem nie zgadza się skarżąca, wskazując, że przedmiotowa przebudowa nie zakłada zmiany wysokości czy kubatury budynku. Celem ograniczeń co do liczby kondygnacji czy wysokości budynku w planie zagospodarowania przestrzennego jest utrzymanie ładu przestrzennego, a zatem faktycznie dotyczy oceny danego obiektu "z zewnątrz". Z tego względu, zmiana sposobu użytkowania strychu w kontekście ładu przestrzennego pozostaje bez znaczenia.

W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje okoliczność, że projektowane przedsięwzięcie dotyczy istniejącego budynku hotelowego, w którym znajdują się: parter, I piętro, poddasze użytkowe i strych (stanowiący poddasze nieużytkowe). Teren, na którym położony jest budynek objęty jest ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Gminy K. z dnia 8 sierpnia 2006 r. Na rysunku planu oznaczony on został symbolem B3 UT – tereny zabudowy usług turystycznych – pensjonat, dla którego w ustaleniach szczegółowych (§ 18 ust. 3 pkt 2 i pkt 3 lit. d) planu) przewidziano wysokość do 2 kondygnacji z poddaszem użytkowym i do 11 m.

Jednocześnie w § 18 ust. 3 pkt 3 lit e) tego planu dopuszczono możliwość przebudowy zabudowy, zaś w § 6 pkt 17 wprowadzono definicję określenia "poddasze użytkowe", zgodnie z którą – jest to kondygnacja w dachu stromym przystosowana do pobytu ludzi.

Jak słusznie wskazał organ, w myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia (art. 35 ust. 3 wspomnianej ustawy).

W przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3 organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy).

Wojewoda uznał, że taka właśnie podstawa do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę zachodzi w niniejszej sprawie z uwagi na niezgodność projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i niewywiązanie się przez inwestora z nałożonego przez organ I instancji obowiązku usunięcia wspomnianej nieprawidłowości.

W ocenie Sądu, powyższe stanowisko należy jednak uznać za nietrafne.

Podzielając w pełni stanowisko przedstawione w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt II OSK 929/13, należy wskazać, że skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ustalił jako warunek wymóg zachowania konkretnej nieprzekraczalnej wysokości zabudowy, to za zbytni rygoryzm należy uznać, wymóg zachowania również określonej przez Plan maksymalnej ilości kondygnacji. Ze względu na sposób ukształtowania ładu przestrzennego i wpływu na otoczenie danej inwestycji ważniejszym warunkiem do spełnienia winno być kryterium krańcowej wysokości zabudowy, niż liczby kondygnacji.

Omawiany wyrok NSA zapadł w sprawie, w której Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję jak również poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Sąd ten uznał bowiem, że zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt nie jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do ilości kondygnacji projektowanego budynku. Stwierdził też, że organy rozpatrując sprawę niezasadnie przyjęły, że przewidziane w projekcie w górnej części poddasza antresole w istocie spełniają warunki przewidziane prawem dla tego typu pomieszczeń. Tymczasem wobec tego, że pomieszczenia wydzielone nad lokalami II piętra (trzeciej nadziemnej kondygnacji) nie spełniały warunku antresoli należało uznać, że ich przestrzeń o wysokości przewidzianej dla kondygnacji stosownie do § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stanowi samodzielną, odrębną czwartą kondygnację budynku. Zdaniem tego Sądu, budynek nie odpowiadał, wymogom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ograniczającego dopuszczalną ilość kondygnacji do trzech kondygnacji nadziemnych z poddaszem użytkowym, przy czym bez znaczenia pozostaje okoliczność, że zaprojektowana w przestrzeni poddasza użytkowego kondygnacja w istocie nie podwyższa wysokości budynku liczonej w metrach. "Plan miejscowy określa bowiem dopuszczalną wysokość budynków odwołując się i do pojęcia kondygnacji i do wysokości wyrażonej w metrach, a to oznacza, że oba te warunki muszą być spełnione niezależnie".

Z takim stanowiskiem Sądu I instancji nie zgodził się Naczelny Sąd Administracyjny, uznając, że doszło w tym wypadku do błędnej interpretacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albowiem wystarczającym warunkiem dla stwierdzenia zgodności z miejscowym planem przedmiotowej inwestycji jest zachowanie nieprzekraczalnej wysokości zabudowy.

NSA zaznaczył, że "nie jest rolą Sądu dokonywanie wykładni miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednakże, gdy zachodzą wątpliwości, nie można pozostać obojętnym.

Konstytucja jako podstawową zasadę państwa praworządnego wymienia prawo własności, którego istotnym elementem jest możliwość korzystania z nieruchomości i dopuszczalność jej zabudowy. Zgodnie z art. 4 ustawy Prawo budowlane podmiot prawa, który legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej. Warunkiem, który musi zostać spełniony, jest zgodność zamierzenia budowlanego z przepisami. Przepis ten kreuje zasadę wolności budowlanej, która ma swoje źródło w art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, nakazujących poszanowanie wolności i własności. Stosownie do art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wówczas, gdy są konieczne w demokratycznym państwie do jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Zatem prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej nie jest prawem nieograniczonym, gdyż podmiot dysponujący prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane musi chociażby uwzględnić inne prawa i dobra chronione, które zostały wymienione w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Do ograniczeń tych należy zaliczyć m.in. ograniczenia wynikające z określenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania danego terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ogranicza swobodę zabudowy nieruchomości, gdyż jako akt prawa miejscowego zawiera przepisy powszechnie obowiązujące w zakresie przeznaczenia terenu, zagospodarowania i warunków zabudowy".

Sąd ten uznał (o czym była już mowa powyżej), że za zbytni rygoryzm należy uznać wymóg zachowania określonej przez plan maksymalnej ilości kondygnacji, w sytuacji gdy plan ten ustalił jako warunek wymóg zachowania konkretnej nieprzekraczalnej wysokości. Bez znaczenia zatem jest czynienie rozważań, "czy zaprojektowana antresola stanowi w rzeczywistości czwartą kondygnację, czy też jest częścią poddasza użytkowego, skoro wymóg wysokości budynku został zachowany".

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, należy uznać, że zachodzi w tym wypadku sytuacja analogiczna do tej, która wystąpiła w omawianej sprawie. W obydwu przypadkach bowiem miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego przewidują oprócz nieprzekraczalnej wysokości budynku także maksymalną ilość kondygnacji.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym w razie wystąpienia wątpliwości, co do interpretacji planu, należy mieć na uwadze "pierwszeństwo (ważkość) zapisów planu miejscowego" służących zachowaniu ładu przestrzennego, nie zapominając o tym, że art. 4 ustawy Prawo budowlane "statuuje zasadę wolności budowlanej, mającą zapewnić inwestorowi zrealizowanie jego zamierzenia budowlanego zapobiegając poszukiwaniu w formalistycznie rozumianych przepisach przeszkód w tym zakresie".

Z uwagi na powyższe, bez znaczenia pozostają wywody organu odwoławczego dotyczące przywoływanego przez stronę skarżącą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 września 2016 r. (sygn. akt II OSK 3061/14). W orzeczeniu tym wyrażono pogląd analogiczny do tego, który przedstawiono w omówionym powyżej wyroku z dnia 24 października 2014 r. jednak – zdaniem Wojewody – nie może on mieć zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem dotyczy ona pozwolenia na budowę podczas gdy wyrok w sprawie o sygn. akt II OSK 3061/14 zapadł w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej i dotyczył wykładni rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Organ odwoławczy uznał przy tym, że projektowane zamierzenie narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości G. gmina K. - co przesądza o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę - wobec czego kwestia prawidłowego usunięcia pozostałych, stwierdzonych braków wniosku pozostaje bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie.

Z przyczyn omówionych powyżej, należało jednak uznać powyższe stanowisko Wojewody za nietrafne. W tej sytuacji, zbadanie przez ten organ wspomnianej kwestii prawidłowości usunięcia braków wniosku, na jakie wskazano w postanowieniu Starosty K. z dnia [...] listopada 2020 r. jest niezbędne.

Jako powód odmowy udzielenia pozwolenia na budowę ostatni z wymienionych organów uznał bowiem także niewypełnienie (częściowe) obowiązków nałożonych na inwestora w punktach 1, 2 i 10 wspomnianego postanowienia. Kwestia ta nie była jednak przedmiotem oceny przez organ odwoławczy, a zatem nie może być obecnie badana przez Sąd bowiem wykraczałoby to w sposób istotny poza granice wyznaczone zakresem zaskarżonej decyzji Wojewody.

Na marginesie należy też zauważyć, że wbrew przekonaniu organu, w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego miejscowości G., gmina K., w § 18 ust. 3 pkt 2 "zasady zagospodarowania terenu" dla budynku pensjonatu ustalono zabudowę "do 2 kondygnacji plus poddasze użytkowe", nie zaś "do trzech kondygnacji". Powyższe może sugerować, że poddasze użytkowe potraktowano w tym wypadku inaczej niż kolejną kondygnację, przy czym sam fakt, że na poddaszu mają funkcjonować dwa poziomy nie zmienia okoliczności, że stanowić one będą w dalszym ciągu poddasze użytkowe. Wobec tego budynek po zmianie sposobu użytkowania (istniejącego już) strychu nadal będzie posiadał dwie kondygnacje plus poddasze użytkowe.

W tej sytuacji uznając, że zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia (w tym nie tylko art. 35 § 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane ale także art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 ww. ustawy.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ stosownie do art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, winien kierować się oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku.