Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 3719/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA (del.) Bonifacy Bronkowski (spr.) Sędziowie: NSA (del.) Łucja Franiczek WSA Włodzimierz Kubik Protokolant stażystka Aleksandra Żmudzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2004 r. sprawy ze skargi T. i J. małżonków L. oraz W.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] Nr [...], 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana.


UZASADNIENIE

Po rozpoznaniu wniosku [...] Przedsiębiorstwa A Sp. z o.o. w T. Wójt Gminy W. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art.104 kpa i art.39, art.40, art.41 ust.1 oraz art.42 i 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz.139 ze zm. – zwanej dalej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym) a nadto na podstawie ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy W. Nr [...] z dnia [...], zmienionego uchwałami tej Rady z dnia [...] Nr [...] i z dnia [...] Nr [...] (zwanego dalej planem zagospodarowania przestrzennego Gminy W.) ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn. budowa rejonowej składnicy odpadów komunalnych na terenie położonym w G. przy ul. R. stanowiącym działkę nr [...]. Określając zakres rzeczowy tej inwestycji organ orzekający podał, że chodzi o kontener administracyjny nietrwale związany z gruntem oraz kontenery do czasowego składania odpadów komunalnych. Jako przewidywaną powierzchnię zabudowy podano 20 m2. Co do ustaleń wynikających z planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W. organ orzekający stwierdził, że teren objęty zamierzeniem inwestycyjnym oznaczony jest w tym planie symbolem [...] jako strefa zieleni ekologicznej, obejmującej tereny doliny rz. G. stanowiące główny korytarz spływu mas zimnego powietrza. Funkcja strefy: ekologiczna, gospodarcza. Ustalenia dla tej strefy to adaptacja i ochrona obecnych funkcji oraz sposobów użytkowania terenów w strefie. Jako ograniczenia dla tej strefy zabrania się lokalizacji budynków i urządzeń, z wyjątkiem obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej, których budowa jest dopuszczalna wyłącznie w braku alternatywnych możliwości ich lokalizacji. Uzasadnienie decyzji sprowadza się do stwierdzenia, że planowana inwestycja nie jest sprzeczna z planem zagospodarowania przestrzennego Gminy W.

W odwołaniu od tej decyzji W.S. zakwestionowała lokalizację planowanej inwestycji na terenach przeznaczonych pod chronioną zieleń gdzie mieszkańcy wytyczyli ścieżkę spacerową i rowerową. Stwierdziła nadto, że inwestycja ta na tym terenie nie będzie należycie wykorzystywana a dowóz odpadów ulicą R. naruszy interes jej mieszkańców z uwagi na wzmożony ruch samochodów.

Również T.L. w swoim odwołaniu zakwestionowała lokalizację tej inwestycji z uwagi na możliwość jej efektywnego wykorzystania przez mieszkańców G. oraz uciążliwości jakie będzie stwarzało korzystanie ze składnicy odpadów dla mieszkańców ul. R.. Podała, że obecnie ulica ta stanowi drogę do szkoły dla dzieci z całej okolicy oraz swoisty deptak spacerowy prowadzący do lasu. Ulica ta nie posiada bowiem chodnika. Bardziej celowe byłoby zatem jej zdaniem wykorzystanie terenu przeznaczonego pod składnicę odpadów, na cele rekreacyjno-wypoczynkowe.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odwołań tych nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymało w mocy orzeczenie organu I instancji z powołaniem się na treść art.40 ust.1 i 4, art.42 i art.43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art.138 § 1 pkt 1 kpa. Uzasadniając to rozstrzygnięcie stwierdziło, że decyzja organu niższej instancji jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego Gminy W. skoro dopuszcza on dla terenu inwestycji funkcję gospodarczą w przypadku braku alternatywnych możliwości jej lokalizacji. Decyzja nie narusza także zdaniem SKO przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w sytuacji gdy zostały w niej określone zarówno warunki wynikające z przepisów szczególnych, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję SKO oraz w uzupełniającym ją piśmie procesowym z dnia [...] T. i J. małżonkowie L. zarzucili, iż w postępowaniu administracyjnym nie brali udziału zainteresowani wszyscy mieszkańcy ul. R. gdyż o postępowaniu tym nie byli powiadomieni. Zdaniem skarżących decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie zawiera prawidłowej i jasnej charakterystyki inwestycji oraz jej szczegółowego zakresu rzeczowego. Wątpliwości budzi także podana powierzchnia zabudowy – 20 m2. Nie rozważono także należycie kwestii naruszenia interesów właścicieli sąsiednich działek i ewentualnie przykrych zapasów. Inwestycja została przewidziana w strefie ekologicznej bez wykazania, że nie było dla niej lokalizacji alternatywnej, który to wymóg wynika z planu zagospodarowania. Wprost przeciwnie takie alternatywne lokalizacje były rozpatrywane ale nie wiadomo dlaczego nie zostały zaakceptowane. W skardze podtrzymano nadto zarzuty sformułowane wcześniej w odwołaniu wniesionym przez T.L.

Również W.S. w swojej skardze podtrzymała w ogólnym zarysie zarzuty sprecyzowane wcześniej w odwołaniu od decyzji organu I instancji, akcentując przeznaczenie pod składnicę odpadów terenu położonego w pasie zieleni ekologicznej oraz uciążliwość funkcjonowania tej inwestycji dla mieszkańców ulicy R.. Zwróciła też skarżąca uwagę, że zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego taka inwestycja byłaby dopuszczalna jedynie w braku alternatywnych możliwości jej lokalizacji, gdy tymczasem Gmina W. dysponuje innymi terenami, które mogłaby na ten cel przeznaczyć i takie też próby były przez Gminę podejmowane.

W odpowiedzi na powyższe skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o ich oddalenie podtrzymując stanowisko, że objęte postępowaniem zamierzenie inwestycyjne nie narusza planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W. oraz uzasadnionych interesów skarżących zwłaszcza w sytuacji gdy w sprawie chodzi jedynie o składnicę odpadów, która będzie prowadzić jedynie selektywną zbiórkę makulatury, szkła, folii oraz złomu metali. SKO podało nadto, że dopiero po wydaniu zaskarżonej decyzji były prowadzone przez Gminę rozmowy na temat ewentualnej zmiany lokalizacji spornej inwestycji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Decyzje organów obu instancji ostać się nie mogą albowiem zostały wydane zdaniem Sądu bez dostatecznego wyjaśnienia i rozważenia sprawy do końcowego jej rozstrzygnięcia, które to uchybienie proceduralne mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art.145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 – zwanej dalej ustawą p.s.a.). Wobec niedostatecznego wyjaśnienia sprawy nie można też odeprzeć zarzutu wydania tych decyzji z naruszeniem prawa materialnego. W pierwszej kolejności należy podzielić zarzuty skarżących co do niedostatecznego sprecyzowania zamierzenia inwestycyjnego dla którego kwestionowane warunki zostały ustalone. Z decyzji organów obu instancji nie wynika bowiem w dostateczny sposób co należy rozumieć przez "rejonową składnicę odpadów komunalnych". Wątpliwości tych nie rozwiewa też zdaniem Sądu określony w decyzji organu I instancji zakres rzeczowy planowanej inwestycji. W szczególności nie wiadomo jakie to odpady komunalne będą w tej składnicy składowane, na jaki okres, na jakich warunkach i przez kogo. Okoliczności te nie wynikają także z wniosku inwestora wszczynającego w tej sprawie postępowanie administracyjne. Pomimo tego, przed ustaleniem dla tak lakonicznie określonej inwestycji warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, inwestor nie został wezwany do uzupełnienia złożonego wniosku. Wątpliwości powyższe są tym bardziej zasadne gdy zważy się, że powierzchnia zabudowy dla tej inwestycji została określona tylko na 20 m2. Czy na takiej powierzchni można w ogóle wybudować taki obiekt. Nad tą oczywistą wątpliwością organy obu instancji przeszły do porządku, a w szczególności nie została ona w decyzjach tych organów nawet poruszona. W tym kontekście też z urzędu należy stwierdzić, że z naruszeniem treści art.42 ust.1 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie określono w zaskarżonej decyzji linii rozgraniczających teren inwestycji. Na stanowiącej załącznik do decyzji organu I instancji mapie zaznaczono kolorem żółtym granice działki nr [...] tj. terenu o powierzchni prawie jednego hektara (9423 m2), które niewątpliwie nie mogą stanowić linii rozgraniczających teren inwestycji zwłaszcza gdy weźmie się pod uwagę przyjętą dla tej inwestycji powierzchnię zabudowy. W konsekwencji gdy nie sprecyzowano w dostateczny sposób przedmiotu zamierzenia inwestycyjnego to już tylko z tego względu niedopuszczalne było ustalenie dla takiej inwestycji warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie można bowiem w ogóle ocenić zgodności takiego zamierzenia z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie można też w związku z tym ustalić czy inwestycja ta ma pełnić funkcję gospodarczą oraz czy jej realizacja będzie polegała na lokalizacji obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej, które to ustalenie stanowiło jedną z koniecznych przesłanek dla przyjęcia zgodności tej inwestycji z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy W.. Organ odwoławczy przyjął co prawda, ze inwestycja będzie pełnić funkcję gospodarczą ale ustalenia tego w żaden sposób nie wykazał i nie wyjaśnił. Należało go zatem uznać za dowolne (jako poczynione z obrazą treści art.80 kpa).

Zupełnie już pominęły organy obu instancji ocenę zgodności spornej inwestycji z tym zapisem obowiązującego planu zagospodarowania, który nawet dopuszczalną w tej strefie lokalizację budynków i urządzeń uzależnia dodatkowo od wykazania braku alternatywnych możliwości ich lokalizacji. Mają zatem rację skarżący gdy twierdzą, że sporne zamierzenie inwestycyjne byłoby na tym terenie niedopuszczalne gdyby istniały na terenie Gminy W. alternatywne możliwości jego lokalizacji, które ich zdaniem były na-

wet przez Gminę wskazywane (pomijając już otwartą co do samej zasady kwestię dopuszczalności takiej inwestycji na tym terenie).

Wobec tak oczywistych, a wskazanych wyżej, braków w przedmiocie ustalenia stanu faktycznego i jego oceny prawnej z punktu widzenia treści obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego należało orzec jak w sentencji wyroku na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art.134 § 1, art.152 i art.210 § 1 ustawy p.s.a. w zw. z art.7, 77, 80 i 107 § 3 kpa i w zw. z art.40 ust.1, art.42 ust.1 pkt 1 i 6 i art.43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz w zw. z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271).

Wobec niedostatecznego ustalenia przedmiotu inwestycji nie można też należycie ocenić jej wpływu na zachowanie przez skarżących ich uzasadnionych interesów, a w konsekwencji spełnienia przez decyzje organów obu instancji wymogu o jakim mowa w art.42 ust.1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z przedstawionych wyżej rozważań przy uwzględnieniu zmiany stanu prawnego – art.85 ust.1 oraz art.88 i art.89 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717).

SW