Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 173/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2021-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 113 § 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Asesor WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia o sprostowaniu i umorzenia postepowania I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej P. sp. z o.o. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Burmistrz decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] – działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 84

i art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 283; dalej jako u.u.i.ś.), § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia

10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; aktualny tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735; dalej jako k.p.a.) – po rozpatrzeniu wniosku P. sp. z o.o. z dnia [...] marca 2020 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na: "Budowie farmy fotowoltaicznej zlokalizowanej na części działek nr [...], w miejscowości [...] B", ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia.

Wnioskiem z dnia [...] lipca 2020 r. powyższa spółka, powołując się na art. 113 § 1 k.p.a., zwróciła się o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w powyższej decyzji wskazując, że korekty wymagają następujące elementy:

- str. 2 pkt 1 z "Natomiast na działce nr [...] zlokalizowana zostanie jedynie infrastruktura techniczna (kable)" na "Natomiast na działce nr [...] zlokalizowana zostanie jedynie infrastruktura techniczna (droga)";

- str. 2 pkt 1 z "Elektrociepłownia zajmie powierzchnię ok. 2,05 ha" na "Elektrownia zajmie powierzchnię do ok. 2,05 ha".

Burmistrz postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] – działając na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. – sprostował oczywistą omyłkę pisarską w decyzji z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] w ten sposób, że na stronie drugiej w punkcie pierwszym, wiersz piąty, szósty i siódmy zamiast zapisu w brzmieniu: "Natomiast na działce nr [...] zlokalizowana zostanie jedynie infrastruktura techniczna (kable). Elektrociepłownia zajmie powierzchnię ok. 2,05 ha" winien być zapis: "Natomiast na działce nr [...] zlokalizowana zostanie jedynie infrastruktura techniczna (droga). Elektrownia zajmie powierzchnię do ok. 2,05 ha".

W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że zakres i przedmiot postępowania prowadzony był w granicach złożonego wniosku, a błędny zapis stanowi oczywistą omyłkę pisarską w rozumieniu powołanego przepisu k.p.a.

Dnia 22 lipca 2020 r. H.D. złożył zażalenie na powyższe postanowienie wskazując, że prowadzi ono do zmiany prostowanego rozstrzygnięcia.

W jego ocenie sprostowanie to nie jest jedynie oczywistą omyłką, gdyż zmienia kable na drogę, a elektrociepłownię na elektrownię, a także zmienia rozmiar zamierzonego przedsięwzięcia, co prowadzi do zmiany stanu faktycznego planowanego przedsięwzięcia i w efekcie zmienia decyzję Burmistrza z dnia [...] czerwca 2020 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] października 2020 r., nr [...] – działając na podstawie m.in. art. 127 § 1, art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144, art. 113 § 1 k.p.a. – uchyliło postanowienie Burmistrza z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] w całości i umorzyło postępowanie w sprawie.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że przyjęta w art. 113 § 1 k.p.a. klasyfikacja wadliwości jest wyczerpująca. Stanowi ona granicę przedmiotowej dopuszczalności sprostowania wyrażającą się tym, że sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany orzeczenia. Wada merytoryczna nie jest bowiem oczywistą omyłką (pisarską) i nie podlega sprostowaniu w tym trybie. Za oczywiste omyłki

w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a., uważa się omyłki nie powodujące istotnej wadliwości orzeczenia organu, mogącego skutkować koniecznością eliminacji rozstrzygnięcia

z obrotu prawnego. Błąd pisarski rozumiany jest jako widoczne, niezamierzone

i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni bądź też pominięcie wyrazu lub litery. Wszystkie te wady muszą mieć charakter techniczny

i nieistotny, tj. nie mogą prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia lub znacząco modyfikować stanu faktycznego ustalonego w sprawie. Błędy pisarskie, rachunkowe

i omyłki powinny być oczywiste, łatwo dostrzegalne, niewymagające przeprowadzenia badań.

W ocenie Kolegium nie można się zgodzić z organem I instancji, że rektyfikacja decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia dokonana postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. dotyczyła oczywistej omyłki, ponieważ jak wcześniej wskazano sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. podlegają wyłącznie błędy i omyłki nieistotne. W tym trybie można naprawić jedynie oczywiste przeoczenie, zastosowanie niewłaściwego słowa lub omyłkę pisarską o charakterze ewidentnym. Tymczasem w sprawie z takim przypadkiem nie mamy do czynienia, ponieważ dokonana zmiana ma charakter merytoryczny.

Pismem z dnia [...] stycznia 2021 r. P. sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na powyższe postanowienie organu odwoławczego, zarzucając mu naruszenie:

- art. 141 § 2 k.p.a., przez stwierdzenie, że zażalenie zostało złożone

w ustawowym terminie, tj. 7 dni od dnia ogłoszenia, w sytuacji kiedy zaskarżone postanowienie zostało wydane i opublikowane w BIP Gminy w dniu [...] lipca 2020 r. a zażalenie zostało wniesione w dniu 22 lipca 2020 r., tj. 8 dni od dnia ogłoszenia, co doprowadziło do rozpoznanie zażalenia wniesionego z uchybieniem terminu zawitego 7 dni, który nie został przywrócony, co skutkuje tym że zaskarżone postanowienie jest dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.,

- art. 127 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3a pkt 1 u.u.i.ś. przez niezbadanie czy H.D. posiada przymiot strony postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a co za tym idzie postępowania o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej decyzji, co doprowadziło do rozpoznania sprawy skierowanej przez osobę niebędącą stroną, co skutkuje tym że zaskarżone postanowienie jest dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.;

- art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z 113 § 1 k.p.a. przez błędne uznanie, że zmiana dokonana postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. ma charakter merytoryczny i nie może być uznana za oczywistą omyłkę pisarską, w sytuacji kiedy z treści sprostowanej zaskarżonym postanowieniem decyzji wynika wprost, że błąd jest widoczny i stanowi błędne użycie wyrazu "elektrociepłownia" w miejsce "elektrownia fotowoltaiczna",

- art. 107 § 3 k.p.a., przez niewystarczające uzasadnienie wydanego postanowienia, w szczególności brak wyjaśnienia podstaw przyznania składającemu zażalenie przymiotu strony postępowania,

- art. 8 k.p.a., przez nie przyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej pod względem legalności przeprowadzonej w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie

z art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - określanej dalej jako p.p.s.a.) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylające postanowienie Burmistrza o sprostowaniu decyzji z [...] czerwca 2020 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia i umarzające postępowanie w sprawie.

Przed przystąpieniem do oceny merytorycznej zasadności sprostowania decyzji w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów dotyczących zachowania terminu do wniesienia zażalenia przez H.D. oraz posiadania przez niego przymiotu strony.

Opisana na wstępie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia została wydana w postępowaniu prowadzonym na podstawie u.u.i.ś., która w art. 74 ust. 3 przewiduje, iż jeżeli liczba stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub innego postępowania dotyczącego tej decyzji przekracza 10, stosuje się art. 49 k.p.a. Z akt sprawy zakończonej powyższą decyzją wynika, iż w tym postępowaniu liczba stron przekraczała 10 (por. zestawienie stron zawarte piśmie z [...] kwietnia 2020 r., k. 36). W związku z tym organ I instancji zastosował sposób zawiadamiania stron przewidziany w art. 49 § 1 k.p.a., zgodnie

z którym jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach

i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. Te same zasady zawiadamiania miały zastosowanie również w odniesieniu do postanowienia

o sprostowaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia.

O wydaniu tego orzeczenia Burmistrz obwieścił w BIP w dniu 14 lipca 2020 r. Zgodnie z art. 49 § 2 k.p.a. zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej. Unormowanie to utożsamia pod względem skutków prawnych dokonanie zawiadomienia z doręczeniem pisma jego adresatowi. W takim przypadku doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni od daty publicznego obwieszczenia (por. J. Borkowski (w:), B. Adamiak, J. Borkowski, K.p.a. Komentarz, Warszawa 2008, s. 324; A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Kraków 2005 r.,

s. 377; wyrok NSA z 14 marca 2008 r., I OSK 400/07, wyrok NSA z 23 marca 2010 r.,

II OSK 45/10). Z tą chwilą otwierają się terminy dokonywania czynności procesowych

w stosunku do decyzji i innych czynności, o których podjęciu zawiadomiono publicznie. Stąd też błędne jest stanowisko skarżącego, iż 7 dniowy termin do wniesienia zażalenia, określony w art. 141 § 2 k.p.a. zaczął biec już w dniu 14 lipca 2020 r., a tym samym, że zażalenie H.D. wniesione bezpośrednio do organu w dniu 22 lipca 2020 r. zostało złożone po upływie terminu wyznaczonego dla skutecznego wywiedzenia zażalenia. Termin określony w art. 49 § 2 k.p.a. to termin końcowy, w którym najpóźniej mógł nastąpić skutek prawny zawiadomienia publicznego o wydanym postanowieniu. Strony zawiadamiane w powyższym trybie o fakcie wydania postanowienia przez organ mogą zapoznać się z jego treścią najwcześniej w dniu publicznego ogłoszenia tego postanowienia i od tego terminu rozważyć wniesienie od niego środka zaskarżenia. Brak zatem podstaw do tego, aby stronie, która zapoznała się z treścią postanowienia wskutek uprzedniego powiadomienia w drodze publicznego zawiadomienia o fakcie jego wydania przez organ I instancji, odmawiać prawa do skorzystania ze środka zaskarżenia tylko z tego względu, że nie upłynął jeszcze termin, o którym mowa w art. 49 § 2 k.p.a., a wniesione przez taką stronę zażalenie traktować jako przedwczesne. Strona ma prawo skorzystania z wniesienia zażalenia na nieostateczne postanowienie jak najwcześniej od dnia publicznego obwieszczenia o jej wydaniu. Termin do wniesienia odwołania dla stron zawiadamianych w trybie publicznego ogłoszenia o wydaniu postanowienia ujęty w przepisie art. 49 § 2 k.p.a. ma znaczenie dla określenia terminu końcowego do wniesienia środka zaskarżenia, nie zaś terminu początkowego. Trudno byłoby uznać za racjonalne, że strona, która skutecznie zapoznała się z treścią wydanego postanowienia przez organ I instancji w okresie udostępnienia jego treści wskutek uprzedniego jej publicznego ogłoszenia, musiałaby "odczekiwać" z wniesieniem swego zażalenia aż do momentu upływu 14 dni od dnia publicznego jego ogłoszenia (por. wyrok NSA z dnia 18 października 2017 r., II OSK 2681/16). Tym bardziej, iż w kontrolowanej sprawie w dniu wniesienia przez H.D. zażalenia postanowienie pozostawało w obrocie, gdyż zostało ono doręczone m.in. skarżącej spółce oraz J.B. – właścicielowi działek nr [...] na których ma powstać przedsięwzięcie wymagające wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Rzeczywiście organ odwoławczy nie rozważył, czy żalącemu się H.D. przysługuje przymiot strony w postępowaniu, nie odnosząc się do pisma skarżącej spółki z dnia [...] sierpnia 2020 r. w której podniesiono ten zarzut. Niewątpliwie stanowiło to naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., jednakże w ocenie Sądu nie miało to istotnego wpływu na wynik postępowania. Podkreślić bowiem należy, iż przed wydaniem decyzji przez Burmistrza kwestia ta nie była sporna i wyżej wymieniony był uznawany za stronę i znalazł się we wspomnianym zestawieniu stron zawartym w piśmie z dnia [...] kwietnia 2020 r., jako właściciel działek nr [...] - co wynika z załączonych do akt wypisów z rejestru gruntów - bezpośrednio przylegających do działki nr [...], na której przewidziano sporne przedsięwzięcia. Kwestię kto jest stroną postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań reguluje art. 74 ust. 3a u.u.i.ś. W myśl pkt 1 tego przepisu stroną postępowania w sprawie wydania decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę, z zastrzeżeniem art. 81 ust. 1. Przez obszar ten rozumie się przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obszar znajdujący się w odległości 100 m od granic tego terenu. Pojęcie "przewidywany teren" należy wiązać z działką ewidencyjną na której planowane jest przedsięwzięcie. Stąd przymiot strony postępowania zyskują nie tylko podmioty posiadające prawa rzeczowe do nieruchomości bezpośrednio przylegających do działki, na której przewiduje się realizację przedsięwzięcia, ale również ci posiadający prawa rzeczowe do nieruchomości położonych w drugim, a nawet trzecim rzędzie licząc 100 m od granic działki, na której przewiduje się realizację przedsięwzięcia (por. T. Filipowicz, A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski. U.u.i.ś. Komentarz, Warszawa 2020 r. t. 9 do art. 74). W kontekście powyższego nie budzi wątpliwości, iż H.D. jako właściciel działek bezpośrednio przylegających do działki nr [...], na której przewidywane jest przedsięwzięcie jest stroną postępowania. Ponadto nawet przy zawężającym rozumieniu pojęcia terenu, ograniczającym się do fragmentu działki, na której planowane jest przedsięwzięcie, należało traktować żalącego się jako stronę postępowania, gdyż stanowiąca jego własność działka nr [...] jest oddalona o ok. 80 m od elementu spornego przedsięwzięcia jakim jest przyłącze energetyczne.

Przechodząc do zasadniczej kwestii, a mianowicie zasadności samego sprostowania, to należy wskazać, iż podstawę tego rodzaju rozstrzygnięcia stanowi art. 113 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przez błąd pisarski rozumie się widoczne prima facie, niezamierzone, niewłaściwe użycie wyrazu lub zwrotu, mylną pisownię, opuszczenie lub dodanie jakiegoś wyrazu, przestawienie znaków pisarskich w wyrazie (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 29 maja 2019 r.,

II SA/Wr 230/19). Błąd rachunkowy odnosi się natomiast do wykonania nieprawidłowej operacji matematycznej lub mylnych obliczeń matematycznych przy założeniu, że elementy przyjęte za podstawę tego działania były ustalone przez organ w sposób prawidłowy. Omyłki to inne postacie wadliwości decyzji administracyjnej o podobnym charakterze do wymienionych błędów, które są łatwo zauważalne "na pierwszy rzut oka" i nie wymagają przeprowadzania dodatkowych badań czy dodatkowych zabiegów myślowych, obliczeń czy ustaleń (por. wyrok NSA z dnia 11 października 2017 r.,

II OSK 2530/16, wyrok NSA z dnia 29 listopada 2019 r., II OSK 2800/19). Uregulowana w art. 113 § 1 k.p.a. instytucja prostowania zawartych w decyzjach oczywistych omyłek służy zatem przywróceniu rzeczywistej woli organu, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą tego organu, a jej wyrażeniem na piśmie.

Oczywistość omyłki winna wynikać z natury samego błędu lub z porównania treści rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, innymi dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy albo z innymi czynnikami. Zaś podstawowym wyznacznikiem oczywistości omyłki w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. jest możność natychmiastowego

i niepozostawiającego wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze nawet powierzchownego zestawienia treści rozstrzygnięcia z dokumentami znajdującymi się

w aktach sprawy (por. wyrok NSA z 22 marca 2019 r., II GSK 397/17). Ugruntowane jest ponadto w orzecznictwie i piśmiennictwie stanowisko, iż nie mogą podlegać sprostowaniu w trybie przewidzianym w art. 113 § 1 k.p.a. błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia obowiązującego stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (por. J. Borkowski (w:) B. Adamiak

i J. Borkowski, K.p.a. Komentarz, C.H. BECK Warszawa 1996 r., s. 514; wyrok NSA

z 19 listopada 1991 r., SA/Wr 1084/91, ONSA 1991, Nr 3-4, poz. 93, wyrok NSA

z 24 września 2009 r., II OSK 1439/08). Zatem sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia. Nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego (np. wyrok NSA z 4 maja 1988 r., III SA 1466/87, OSP 1990/11/398).

W kontrolowanej sprawie mieliśmy do czynienia z wadliwością decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] czerwca 2020 r., która została zakwalifikowana przez organ I instancji jako oczywista omyłka pisarka podlegająca sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy uznał natomiast, iż sprostowanie miało charakter merytoryczny. W przekonaniu Sądu Kolegium dokonało zbyt powierzchownej oceny, czy omyłki wskazane w postanowieniu Burmistrza miały charakter oczywisty, kierując się pewnym automatyzmem. W orzecznictwie zwraca się uwagę na konieczność zindywidualizowanego badania w każdej rozpatrywanej sprawie, czy mamy do czynienia z niewątpliwym błędem pisarskim czy omyłką. Pojęcie "oczywistej omyłki" ma wszak charakter niedookreślony, odsyłający do systemu pojęć i ocen pozaprawnych, wyłączający w konsekwencji automatyzm przyjmowanych kryteriów na rzecz pewnej elastyczności, pozwalającej urealnić dokonywaną kwalifikację prawną i dopasować ją do różnych, nierzadko niepowtarzalnych i jednostkowych aspektów badanej sytuacji (por. wyrok NSA z 19 maja 2017 r., I OSK 2047/15)

Zdaniem Sądu - wbrew stanowisku organu odwoławczego – niewątpliwie użycie na stronie 2 w szóstej linijce pkt. 1 powyższej decyzji słowa "elektrociepłownia" stanowiło oczywistą omyłką, jeśli się zważy, iż zarówno wniosek skarżącej spółki oraz cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, jak i sama decyzja dotyczyła farmy fotowoltanicznej, której celem jest produkcja jednie energii elektrycznej. Powyższy błąd nosił znamiona oczywistości, ze względu na to, iż jest on dostrzegalny w sposób ewidentny po powierzchniowej lekturze wspomnianych dokumentów, zwłaszcza treści samej decyzji, która poza tym jednym słowem użytym w pkt 1. nie zawierała jakichkolwiek informacji, aby zamierzeniem inwestora było zbudowanie elektrociepłowni. Wszystkie postanowienia szczegółowe decyzji odnoszą się wprost do farmy fotowoltanicznej, tym samym sprostowanie polegające na zastąpieniu słowa "elektrociepłownia" słowem "elektrownia" nie stanowiło istotnej ingerencji w treść decyzji i nie doprowadziło do jej merytorycznej zmiany, rozumianej jako ponowne rozstrzygnięcie, odmienne od pierwotnego. Wręcz przeciwnie, tak sprostowana treść decyzji będzie odzwierciedlać rzeczywistą wolę organu oraz będzie korespondować

z wolą skarżącej spółki wyrażoną w piśmie inicjującym postępowanie co do rodzaju

i zakresu planowanego przedsięwzięcia, które również dla stron w świetle powyższych rozważań było czytelne i nie budziło żadnych wątpliwości. W takim też kształcie podlegało opiniowaniu przez powołane do tego organy.

Trafnie natomiast organ odwoławczy uznał, iż nie mieszczą się w pojęciu oczywistych omyłek pozostałe elementy decyzji sprostowane przez organ I instancji. Ingerują bowiem w merytoryczną treść decyzji, zmieniając charakterystykę planowanego przedsięwzięcia w zakresie powierzchni (z "ok. 2,05 ha" na "do 2,05 ha") oraz umiejscowienia infrastruktury ("kable" zastąpiono "drogą"). Zresztą w tym zakresie skarżąca nie sformułowała zarzutów kwestionujących prawidłowość zaskarżonego postanowienia. Podkreślić jednak należy, iż organ odwoławczy, zamiast uchylać postanowienie organu I instancji i umarzać postępowanie w sprawie sprostowania decyzji, powinien był odmówić w tej części sprostowania decyzji.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż organ dopuścił się naruszenia art. 113 § 1 k.p.a., co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego uchylenia postanowienia organu I instancji i umorzenia postępowania na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 art. 144 k.p.a. Uzasadniało to uchylenie zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - określanej dalej jako p.p.s.a.).

Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy zastosuje się do powyższej oceny prawnej ( art. 153 p.p.s.a.).

Jako, że skarga została uwzględniona Sąd – na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. - zasądził od organu na rzecz skarżącej spółki poniesione przez nią koszty postępowania, które sprowadzają się do wpisu od skargi uiszczonego w wysokości 100, zł, wynikającej z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U nr 221, poz. 2193 ze zm.).