Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2579/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: 86 ust. 1 i 2, 87 ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2174
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Radosław Teresiak, Sędziowie asesor WSA Konrad Aromiński, sędzia WSA Włodzimierz Gurba (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 marca 2021 r. sprawy ze skargi I. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za sierpień 2017 r. 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] października 2020 r. nr [...], 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz I. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w W. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I. sp. z o. o. sp. k. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca", "Spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS" lub "Organ odwoławczy") z [...] listopada 2020 r. w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za sierpień 2017 r.

1.1. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

W dniu 25 września 2017 r. Spółka złożyła korektę deklaracji VAT-7 za sierpień 2017 r. z wykazaną kwotą nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu w terminie 60 dni na rachunek bankowy wskazany przez podatnika w wysokości 400.000 zł. Termin dokonania zwrotu zadeklarowanego w deklaracji podatkowej przypadał na dzień 24 listopada 2017 r.

Naczelnik Urzędu Skarbowego W. w związku z niezakończonymi czynnościami weryfikacyjnymi rozliczeń Spółki w ramach kontroli celno-skarbowej, wydał postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku VAT:

1) z [...] listopada 2017 r., dotyczące przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT za sierpień 2017 r. do [...] stycznia 2018 r.,

2) z [...] stycznia 2018 r., dotyczące przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT za sierpień 2017 r. do [...] marca 2018 r.,

3) z [...] marca 2018 r., dotyczące przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT za sierpień 2017 r. do [...] maja 2018 r.,

4) z [...] maja 2018 r., dotyczące przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT za sierpień 2017 r. do [...] sierpnia 2018 r.,

5) z [...] sierpnia 2018 r., dotyczące przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT za sierpień 2017r. do [...] września 2018 r.,

6) z [...] września 2018 r., dotyczące przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT za sierpień 2017 r. do [...] grudnia 2018 r.,

7) z [...] grudnia 2018 r., dotyczące przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT za sierpień 2017 r. do dnia [...] marca 2019 r.,

8) z [...] marca 2019 r., dotyczące przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT za sierpień 2017 r. do dnia [...] czerwca 2019 r.

Na te osiem postanowień Spółka nie złożyła zażaleń.

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej: "NUS", "Organ pierwszej instancji") kolejnym postanowieniem z [...] czerwca 2019 r. przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości 400.000 zł, wykazanego w deklaracji VAT-7 za sierpnia 2017 r. do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika, tj. do 31 grudnia 2019 r. DIAS postanowieniem z [...] września 2019 r. utrzymał w mocy postanowienie Organu pierwszej instancji. W dniu 11 października 2019 r. Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjnym w Warszawie wyrokiem z 25 lutego 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 2478/19 uchylił postanowienie DIAS oraz postanowienie Organu pierwszej instancji. Na powyższy wyrok DIAS złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Organ informuje, że do dnia wydania zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia nie zapadł prawomocny wyrok.

NUS postanowieniem z [...] grudnia 2019 r. przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości 400.000 zł, wykazanego w deklaracji VAT-7 za sierpień 2017 r. do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia Spółki, tj. do [...] maja 2020 r. Postanowienie doręczono Spółce reprezentowanej przez pełnomocnika poprzez elektroniczną skrzynkę podawczą ePUAP w dniu [...] grudnia 2019 r. Na postanowienie Spółka reprezentowana przez pełnomocnika nie złożyła zażalenia.

Następnie, NUS postanowieniem z [...] kwietnia 2020 r. przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości 400.000 zł, wykazanego w korekcie deklaracji VAT-7 za sierpień 2017 r. do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika, tj. do dnia [...] października 2020r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W, po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z [...] lipca 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Strona, pismem z 9 września 2020 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie organu podatkowego II instancji. DIAS informuje, że do dnia wydania niniejszego postanowienia WSA w Warszawie nie rozpatrzył skargi Spółki.

1.2. Mając powyższe na uwadze, kolejnym postanowieniem z [...] października 2020 r. NUS przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości 400.000 zł, wykazanego w korekcie deklaracji VAT-7 za sierpień 2017 r. do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika, tj. do [...] marca 2021 r. Przedmiotowe postanowienie zostało odebrane przez pełnomocnika Spółki w dniu [...] października 2020 r.

1.3. Pismem z 9 października 2020 r. Spółka wniosła zażalenie na ww. postanowienie NUS z [...] października 2020 r., w którym zaskarżyła przedmiotowe postanowienie i wniosła o jego uchylenie w całości, któremu zarzuciła "wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 87 ust. 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm., dalej: "u.p.t.u.") w związku z art. 274b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, dalej: "O.p.") poprzez:

- pominięcie w treści postanowienia uzasadnienia, które w sposób obiektywny mogłoby stanowić należycie i wyczerpująco uzasadnioną przyczynę podjęcia przez Naczelnika Urzędu decyzji o odroczeniu zwrotu na rzecz Spółki podatku VAT oraz

- wprowadzenie do obrotu prawnego bezskutecznego ex tunc postanowienia, pomimo uprzedniego przerwania przez NUS ciągłości dotychczasowego przedłużania terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku VAT naliczonego nad należnym za sierpień 2017 r. jak również:

- art. 120 O.p. poprzez nieuzasadnione i pozbawione podstaw prawnych przedłużenie zwrotu należnych Spółce kwot podatku VAT w sposób prowadzący do jawnego złamania zasady neutralności opodatkowania VAT;

- art. 121 O.p. poprzez działanie w sposób, który spowodował całkowitą utratę zaufania Spółki do NUS ze względu na brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kieruje się NUS przy załatwieniu sprawy jak również wprowadzenia do obiegu prawnego aktów dotkniętego wadą nieważności;

- art. 124 O.p. poprzez skonstruowanie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia bez wskazania wystarczających i racjonalnych przesłanek za przedłużeniem zwrotu na rzecz Spółki wnioskowanej kwoty podatku VAT, które mogłyby stanowić podstawę do wydania postanowienia;

- art. 139 oraz art. 140 § 1 O.p. poprzez wydanie i wprowadzenie do obiegu prawnego Postanowienia, które dotknięte jest wadą nieważności.

1.4. Postanowieniem z [...] listopada 2020 r. DIAS utrzymał w mocy postanowienie NUS z [...] października 2020 r.

W uzasadnieniu postanowienia DIAS podkreślił, że:

- Naczelnik [...] Urzędu Celno - Skarbowego pismem z 23 września 2020 r. poinformował Organ pierwszej instancji, że na obecnym etapie kontroli celno-skarbowej w dalszym ciągu trwa gromadzenie materiału dowodowego oraz, że zebrany dotychczas materiał dowodowy nie stanowi podstawy do wydania rozstrzygnięcia w sprawie;

- podstawowym przedmiotem działalności Spółki jest świadczenie usług związanych z reklamą online w sieci Internet, tj. umieszczanie banerów reklamowych dostarczanych przez klientów na powierzchniach reklamowych wynajmowanych przez Spółkę od wydawców internetowych oraz optymalizacja wyświetleń banerów z wykorzystaniem zaawansowanego oprogramowania licencjonowanego przez Spółkę;

- Spółka dokonuje sprzedaży usług za pomocą strony internetowej "[...]" należącej do podmiotu B. LTD. Z przedłożonych przez Spółkę plików JPK wynika, że jest to podmiot z S.. Ponadto Spółka wskazała, iż na początku współpracy działała w domenie "[...].com'', która jak wynika z bazy danych, została zarejestrowana za pośrednictwem podmiotu z siedzibą w L..

W związku z powyższym [...] Urząd Celno-Skarbowy w W. w toku kontroli celno-skarbowej zwrócił się do zagranicznych administracji podatkowych z uwagi na konieczność ustalenia przebiegu transakcji z podmiotami mającymi siedzibę w S. i w L..

Z dotychczas otrzymanych od zagranicznych administracji podatkowych odpowiedzi wynika, że główni kontrahenci Spółki, byli powiązani ze sobą kapitałowo i osobowo. Ponadto, z kolejnych otrzymanych od zagranicznej administracji podatkowej informacji wynika, że były udziałowiec Spółki w sprawozdaniu finansowym za 2016 r. zadeklarował wzajemne należności i zobowiązania z podmiotem B. Ltd. z siedzibą w M..

Organ pierwszej instancji informowany jest na bieżąco przez Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w W. o postępach prowadzonego postępowania kontrolnego wobec Spółki, w szczególności czy w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdzono nieprawidłowości mające wpływ na rozliczenie podatku od towarów i usług, w tym także czy zachodzą przesłanki pozwalające na kwestionowanie autentyczności transakcji gospodarczych i formułuje wnioski o efektach podjętych czynności.

W ocenie Organu odwoławczego regularność działań [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. wskazuje, że materiał dowodowy jest nieustannie gromadzony, na bieżąco weryfikowany, analizowany i uzupełniony o nowe informacje i dowody. Z kolei zaskarżone postanowienie zawiera powody zastosowania instytucji przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług oraz celu weryfikacji, tzn. konieczności ustalenia, czy dane zawarte w deklaracji odzwierciedlają rzeczywisty stan faktyczny, uzasadniający przedmiotowy zwrot.

W ocenie DIAS NUS postanowieniem z [...] października 2020 r. zasadnie przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w korekcie deklaracji VAT-7 za sierpień 2017 r. do 31 marca 2021 r. Organ pierwszej instancji orzekając o przedłużeniu terminu zwrotu nie działał w sposób dowolny, a stanowisko co do konieczności weryfikacji zasadności zwrotu jest uzasadnione w stanie faktycznym sprawy i zostało wykazane powyżej. Tym samym Organ pierwszej instancji zrealizował przypisaną do tego rodzaju rozstrzygnięcia funkcję gwarancyjną, informując podatnika o wydłużeniu terminu do dokonania zwrotu.

Mając powyższe na uwadze DIAS stwierdził, że NUS był uprawniony do zastosowania instytucji przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku, w przypadku, gdy zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania w ramach jednej z przewidzianych w przepisach procedur. W niniejszej sprawie weryfikacja zasadności zwrotu podatku naliczonego nad należnym za sierpień 2017 r. dokonywana jest w ramach kontroli celno-skarbowej, która nie została zakończona.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia Organ odwoławczy wskazał, że doręczenie postanowienia z [...] czerwca 2019 r. nastąpiło drogą elektroniczną zgodnie z treścią regulującego ten tryb doręczania art. 152a O.p. Zdaniem DIAS nie doszło wówczas do przerwania ciągu przedłużeń terminu zwrotu podatku; swoje stanowisko organ obszernie wyjaśnia w uzasadnieniu skarżonego postanowienia.

2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Organu odwoławczego i poprzedzającego go postanowienia Organu pierwszej instancji z [...] października 2020 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, zarzucając naruszenie:

- art. 87 ust. 1 i 2 u.p.t.u. oraz art. 274b § 1 O.p., w związku z art. 216, 218, 144 § 5, 145 § 2, 152a § 3, 212, 233 § 1 pkt 1, 219, 235, 239 oraz 120 O.p., tj. przepisów prawa regulujących procedurę prawidłowego przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT - poprzez niezgodne z prawem wydanie i doręczenie postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie z 5 października, nieważne ex tunc;

- art. 217 § 2, 210 § 4, 219, w związku z art. 124 i 121 O.p., tj. przepisów regulujących zasady przekonywania strony w postępowaniu podatkowym, zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufania, a także przepisów regulujących prawidłowy sposób sporządzania aktów stosowania prawa podatkowego - poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia do postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie z [...] października;

- art. 122, 180 § 1, 187 § 1, 191, 192 oraz 200a O.p. w związku z art. 127 O.p., tj. przepisów regulujących zasady dwuinstancyjności postępowania, zasady prawdy obiektywnej oraz procedury prawidłowego gromadzenia i analizowania materiału dowodowego - poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób wadliwy.

2.2. DIAS w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

3. Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. - Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, zwanej dalej: "P.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

4. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest, czy istniały przesłanki do przedłużenia terminu zwrotu podatku.

5. Skarga jest zasadna. Wcześniejsze postanowienia przedłużające termin zwrotu podatku zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, a więc postanowienie wydane w niniejszej sprawie nie może skutecznie przedłużać terminu.

6. Kwestia kluczowa w przedmiotowej sprawie sprowadza się do oceny skuteczności przedłużenia postanowieniem z [...] października 2020 r. przez NUS terminu zwrotu podatku od towarów i usług za sierpień 2017 r.

7. 1. Zgodnie z art. 87 ust. 1 u.p.t.u., w przypadku, gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Natomiast, w myśl art. 87 ust. 2 u.p.t.u., zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazane w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca podatnikowi należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.

Zważyć należy, iż ustanowione w art. 87 ust. 2 i ust. 6 u.p.t.u. terminy są terminami prawa materialnoprawnego. Ich upływ wywołuje bowiem skutek materialnoprawny w postaci nabycia przez podatnika prawa do zwrotu różnicy podatku w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że organ podatkowy określi je w innej wysokości (art. 99 ust. 12 u.p.t.u.). Materialnoprawny charakter terminów określony w art. 87 ust. 2 u.p.t.u. w związku z ust. 6 oznacza także, że po ich upływie organ podatkowy traci uprawnienie do przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku. Utrwalone jest bowiem w orzecznictwie stanowisko, że skuteczne przedłużenie terminu możliwe jest jedynie przed jego upływem. Próba przedłużenia terminu po jego upływie nie będzie skuteczna, jeśli bowiem termin już upłynął, to nie ma czego przedłużać.

Tylko wydanie w ustawowym terminie zgodnego z prawem postanowienia na postawie art. 87 ust. 2 u.p.t.u., może wywołać określone prawem skutki materialnoprawne. Wielokrotnie w judykaturze podkreślano, a poglądy te Sąd podziela i wielokrotnie sam je wyrażał, że można przedłużyć jedynie termin, który trwa (wyroki WSA: w Warszawie z 7 sierpnia 2015 r., III SA/Wa 3149/14, III SA/Wa 3148/14, III SA/Wa 3147/14; z 30 czerwca 2015 r., III SA/Wa 2184/14; we Wrocławiu z 26 lipca 2017 r., I SA/Wr 442/17; w Warszawie z 24 kwietnia 2018 r., III SA/Wa 2399/17 - wyroki sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej zwanej też CBOSA, pod adresem "orzeczenia.nsa.gov.pl").

7.2. Analogicznie rzecz wygląda w przypadku dalszego przedłużania analizowanego terminu, tj. terminu, który został już wcześniej co najmniej jeden raz przedłużony. Kolejne takie działanie musi także nastąpić zanim termin upłynie, a więc do dnia określonego przez organ jako nowa, późniejsza data graniczna przedłużonego uprzednio terminu. Organ podatkowy musi zatem zachować ciągłość biegu terminu materialnoprawnego co w praktyce oznacza, że po upływie terminu wskazanego w art. 87 ust. 2 i 6 u.p.t.u. nie może powstać, ani na moment, stan faktyczny, w którym podatnik zwrotu nie otrzymuje, a w obrocie prawnym nie funkcjonuje postanowienie odsuwające w czasie ów zwrot. Innymi słowy, jeśli organ chce skutecznie zwrot wstrzymywać, musi wydać (oraz doręczyć) stosowne postanowienie przed upływem terminu 60-dniowego lub 25-dniowego, a następnie kolejne postanowienia, każdorazowo przed upływem terminu wskazanego w akcie poprzednim.

Przedłużenie terminu zwrotu w kolejnych następujących po sobie postanowieniach prowadzi ponadto do sytuacji, że każdy kolejny akt jest wydawany na podstawie aktów go poprzedzających. Można przedłużać termin zwrotu w dacie po upływie terminu, o którym mowa w art. 87 ust. 2 i 6 u.p.t.u. tylko z tego względu, że w obrocie prawnym funkcjonują już postanowienia wcześniejsze, które swymi rozstrzygnięciami takie działanie mu umożliwiają. To sprawia, że jeśli którekolwiek postanowienie poprzedzające dany akt upadnie (np. zostanie uchylone przez sąd administracyjny) to automatycznie odpada podstawa faktyczna i prawna dokonania dalszego przedłużenia zwrotu.

8. 1. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy podkreślić należy, że ciągłość przedłużenia terminu zwrotu podatku została przerwana.

W wyniku rozpoznania skargi na postanowienie DIAS, WSA prawomocnym wyrokiem z 25 lutego 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 2478/19 uchylił zaskarżone postanowienie DIAS, jak i poprzedzające je postanowienie NUS z [...]] czerwca 2019 r. Z kolei NSA wyrokiem z 8 grudnia 2020 r. sygn. akt I FSK 1201/20 oddalił skargę kasacyjną organu od powyższego wyroku. Zbędne jest obecnie roztrząsanie motywów tego prawomocnego uchylenia postanowienia przedłużającego terminu zwrotu podatku. Podnieść wystarczy, że sądy administracyjne stwierdziły, że postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu podatku VAT zostało doręczone przez organ już po upływie terminu materialnoprawnego (wyznaczonego wcześniejszym postanowieniem), zatem nie doszło do jego skutecznego przedłużenia.

8.2. Także postanowienie bezpośrednio poprzedzające postanowienie obecnie skarżone, a więc postanowienie NUS z [...] kwietnia 2020 r. wraz z utrzymującym je w mocy postanowieniem DIAS z [...] lipca 2020 r. zostało uchylone wyrokiem WSA w Warszawie z 8 grudnia 2020 r., III SA/Wa 1939/20. W tym wyroku Sąd odwołał się do wyżej wskazanych wyroków i stwierdził, że na wcześniejszym etapie doszło do przerwania ciągłości w przedłużeniu terminu zwrotu VAT. W konsekwencji Sąd przyjął w sprawie o sygn. III SA/Wa 1939/20, że postanowienia organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj. art. 87 ust. 2 u.p.t.u. Wynikające z nich przedłużenie terminu zwrotu obiektywnie nie mogło nastąpić wobec stwierdzonej wcześniejszym wyrokiem tutejszego Sądu wadliwości postanowienia, na podstawie którego przedłużono termin zwrotu (ze wskazaniem, że termin na dokonanie zwrotu wyekspirował).

Jakkolwiek wskazany wyrok WSA w Warszawie z 8 grudnia 2020 r., III SA/Wa 1939/20 jest obecnie nieprawomocny to jednak, w związku z art. 153 P.p.s.a., nie można ignorować wyrażonej w nim oceny prawnej, tym bardziej że nawiązuje ona do wcześniejszych prawomocnych orzeczeń.

8.3. Z powyższego wynika, że termin zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za sierpień 2017 r. nie został skutecznie przedłużony. Na dzień orzekania w przez Sąd w niniejszej sprawie w obrocie prawnym nie funkcjonuje już akt (mimo że wyrok uchylający jest nieprawomocny), na podstawie którego NUS dokonał dalszego przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki.

Skoro bowiem WSA w Warszawie we wskazanych wyrokach przyjął, że wadliwe były wcześniejsze postanowienia przedłużające termin zwrotu i utrzymujące je w mocy postanowienia Dyrektora to tym samym uznać należało, że badane w niniejszej sprawie kolejne postanowienie zostało wydane po terminie, który nie został skutecznie przedłużony. Na wcześniejszym etapie doszło zatem do przerwania ciągłości w przedłużeniu terminu zwrotu co Sąd orzekając w niniejszej sprawie jest zobowiązany uwzględnić.

Sąd stwierdza, że postanowienie organu pierwszej instancji zostało wydane w oparciu o wcześniejsze postanowienia, które przedłużały termin zwrotu podatku. Z powyższych względów postanowienie NUS z [...] października 2020 r. niejako dzieli los poprzednich aktów, które zostały wyrokami tutejszego Sądu uchylone.

W konsekwencji również na gruncie rozpoznawanej sprawy przyjąć należało, że postanowienia organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 87 ust. 2 u.p.t.u. Wynikające z nich przedłużenie terminu zwrotu obiektywnie nie mogło nastąpić wobec stwierdzonej wcześniejszymi wyrokami wadliwości postanowienia, na podstawie którego przedłużono termin zwrotu (ze wskazaniem, że termin na dokonanie zwrotu wyekspirował).

Zatem w tej sprawie postanowienia organów obu instancji należało konsekwentnie uchylić. Z tych powodów zbędnym jest odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi.

9. W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., a poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji polega uchyleniu na podstawie art. 135 P.p.s.a., co orzeczono w sentencji wyroku.

10. Na wniosek strony skarżącej Sąd zasądził na jej rzecz zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości obejmującej wpis w wysokości 100 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł i koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł (art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. w związku z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1687).

11. Sprawę rozpatrzono w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a.