Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 495/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.145 par.1 pkt.1 lit.c.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie: WSA Ewa Rynczak AWSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2008 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [....] w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego J.S. kwotę 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z [....], wydaną na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 207, póz. 2016 z późn. zm., zwanej dalej Prawem budowlanym z 1994 r.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu ....w.....odmówił wydania nakazu rozbiórki płyty składowania obornika ze zbiornikiem na gnojówkę, położonej na działce nr ..... w M. własności A.R. .

W uzasadnieniu tej decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu ....w .........wskazał, że przedmiotem niniejszego postępowania jest legalność wybudowania płyty składowania obornika na działce nr ..... w M. własności A.R. .

Powiatowy Inspektor podniósł, że .....2006 r. przeprowadził oględziny, w trakcie których ustalił, że na działce nr ......własności A.R. została usytuowana przy budynku inwentarskim w odległości 163 cm od strony podwórka gospodarczego płyta do składowania obornika ze zbiornikiem na gnojówkę. Wskazał, że dokonano pomiarów odległości od budynku mieszkalnego usytuowanego na sąsiedniej działce nr....., które wynoszą: do ogrodzenia: 5,0 m, od ogrodzenia do ściany budynku inwentarskiego: 1,90 cm, szerokość budynku inwentarskiego: 6, O m, od ściany budynku do krawędzi płyty 1,63 m, co sumarycznie stanowi odległość wynoszącą 14,50 m. Płyta do składowania obornika w rzucie ma wymiary 5,00 x 6,00 m, jest obudowana ściankami betonowymi o grubości 20 cm. Ze względu na spadek terenu zagłębiona od "80 cm + 20 cm."

Powiatowy Inspektor wskazał również, że przedmiotowa płyta według oświadczenia A.R. powstała w roku 1954. W roku 1975 poprzedni właściciel nieruchomości - J.R. - dokonała jej remontu wykonując jej betonowanie, uszczelnienie i zbiornik na gnojówkę. Od tego czasu płyta ta nie była remontowana. Oświadczenie to potwierdzili powołani przez A.R. świadkowie obecni podczas oględzin tj. J.D. oraz S.M.

Jak napisał organ l instancji obaj świadkowie zostali pouczeni o odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 k.k.

Jak wskazał dalej organ l instancji A.R. oświadczył także, że obornik jest wywożony trzy razy w roku zgodnie z tym co zostało ustalone w przeglądzie ekologicznym Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w ilości 280 m3/rok

T.S. zaprzeczyła złożonym oświadczeniom świadków, stwierdzając, że płyta gnojowa została obudowana w 2002 r. i jest według niej samowolą budowlaną.

Organ podniósł, że w dniu .........2006 r. w związku z zawiadomieniem z art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity, Dz. U z 2000 r. Nr 98, póz. 1071 ze zm., zwana dalej w skrócie - k.p.a.), A.R. do akt sprawy załączył oświadczenie, w którym stwierdził że miejsce składowania obornika pozostaje niezmienne od roku 1910, w roku 1975 został przeprowadzony natomiast remont płyty polegający na wykonaniu szczelnego dna, betonowej obudowy oraz zbiornika na gnojowicę, jak również, że w chwili budowy budynku mieszkalnego na działce nr ......własności J.S. , płyta w obecnym kształcie istniała wobec czego uważa on, że to właściciel nieruchomości na działce nr ........nie zachował odległości zgodnych z przepisami od istniejącej zabudowy na działce nr.......

Powiatowy Inspektor powołał się na oświadczenie lekarza weterynarii z .....2005 r. w którym stwierdził on, że opiekę weterynaryjną sprawuje w powyższym gospodarstwie ( należącym obecnie do p.A.R. ) od 45 lat i w/w hodowla ( w wielkości około ...... sztuk świń) była zawsze prowadzona prawidłowo pod względem zdrowotnym, sanitarnym i nie powodowała zanieczyszczeń środowiska. T.S. natomiast nie przedstawiła żadnego innego dowodu, poza oświadczeniem własnym, dotyczącym daty remontu płyty.

Powiatowy Inspektor podniósł również, że prowadził postępowanie z wniosku J.S. w sprawie przewodów wentylacyjnych budynku inwentarskiego na działce nr ......Porównując dokumentację fotograficzną z oględzin przeprowadzonych w dniu ........2002 r. na których figuruje przedmiotowa płyta wypełniona obornikiem z dokumentacją fotograficzną z wiosny 2006 r. nie można stwierdzić by płyta w obecnym kształcie powstała na przestrzeni od ........stycznia 2002 r. do ........ maja 2002 r.

Organ l instancji wskazał, że w roku 2002 J.S. nie kwestionował położenia w/w płyty składowania obornika.

Zdaniem Powiatowego Inspektora płyty pod obornik i zbiorniki na gnojowicę w chwili wejścia w życie Prawa budowlanego z 1994 r. winny być budowane zgodnie z warunkami technicznymi jakimi odpowiadać powinny budowle rolnicze i ich usytuowanie, a więc zgodnie z § 6 z zastrzeżeniem § 49 rozporządzenia Ministra Gospodarki Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. (Dz. U. Nr132poz.877.).

W chwili prowadzenia robót remontowych płyty ze zbiornikiem na gnojówkę na działce nr ......w roku 1975, według oświadczenia poprzedniej właścicielki. J.R. , obowiązywały przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 1974 r., Nr 38 póz. 229, zwanej dalej Prawem budowlanym z 1974 r.).

Zgodnie z § 28 ust. 4 cytowanej wyżej ustawy warunki i tryb uzyskiwania pozwolenia na budowę określa Rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r.( Dz. U. 1975 r. Nr 1 poz.9) Organ wskazał, że zgodnie z art. 44 ust.1 pkt.4 rozporządzenia wykonywanie innych inwestycji niż określone w ust. 1 pkt 1, 2 i 3 na terenie istniejącej zagrody nie wymagało pozwolenia na budowę .Natomiast rozporządzenie Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 11 czerwca 1966 r. (Dz. U. z 1966 r. Nr 26 póz. 157) wraz z Zarządzeniem nr 130 MBiMB zgodnie z § 56 ust.1, pkt 2 i pkt 3 ustalało odległości urządzeń do gromadzenia nieczystości jak np. gnojowników, dołów kompostowych itp., które powinny wynosić co najmniej od granicy nieruchomości 7,5 m i od otworów z pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi 10 m. Przy czym, w myśl ust. 4 § 56 na terenie budowlanym wsi dopuszczalne było w przypadkach uzasadnionych zmniejszenie tych odległości do 2,0 m i kolejno 5,0 m.

W ocenie więc Powiatowego Inspektora w świetle wyżej wskazanych przepisów przedmiotowa płyta na działce nr ....... nie narusza ustaleń w/w zarządzenia.

Przeprowadzona inspekcje w dniu ......i .......2006 r. przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. nie stwierdziły by działalność gospodarcza A.R. ( 5 DJ przeliczeniowych) wymagała uzyskania pozwolenia na wyprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, jak również sporządzony przegląd ekologiczny przez rzeczoznawcę S.S. w ........2005 r. nie wykazał aby gospodarstwo to powodowało przekroczenie stężeń normatywnych substancji zanieczyszczających w otoczeniu. Tym samym nie stwierdzono naruszenia przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska i ustawy o odpadach.

Powiatowy Inspektor zaznaczył, że przedmiotowa płyta na obornik nie graniczy bezpośrednio z zabudową działki nr .......J.S. , ponieważ pomiędzy budynkiem mieszkalnym J.S. a przedmiotową płytą istnieją zabudowania gospodarcze o wysokości, około 6 m na działce.R. , tak więc nie jest prawdą, że obornik jest składowany przed oknami budynku mieszkalnego J. S. .

Organ l instancji podkreślił, że wydaje decyzje administracyjne na podstawie prawa, natomiast wszelkie subiektywne odczucia sąsiadów dotyczące uciążliwości zapachowych mogą zostać rozpatrzone w oparciu o przepisy Kodeksu cywilnego. Wobec powyższego Powiatowy Inspektor orzekł jak w sentencji decyzji.

Odwołanie od tej decyzji wniósł J.S. podnosząc, że naruszono przepisy Prawa budowlanego z 1994 r. jak i obecnie obowiązującego. Jego zdaniem decyzja została wydana w oparciu o fałszywe dowody ze świadków oraz oświadczenia lekarza weterynarii. Nie zgadza się ze stwierdzeniem, że J.R. prowadziła niewielką hodowlę przyzagrodową. Dobitnie o tym świadczy załączony wyrys z mapy. W 1975 r. J.R. bez zezwolenia wybetonowała płytę małego wówczas gnojownika. Jak twierdzi, dopiero na wiosnę 2002 r. A.R. nielegalnie przerabiając budynek gospodarczy w chlewnię rozpoczął intensywny chów trzody chlewnej. Wtedy też dokonał kolejnej samowoli - zrealizował przedmiotowy gnojownik ze zbiornikiem na gnojówkę, którego dotychczas nie było.

Uważa, że organ l instancji wbrew logice i doświadczeniu życiowemu przyjął za wiarygodne zeznania świadków.

Zażądał rozbiórki przedmiotowej samowoli, ewentualnie wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji.

Decyzją z dnia [....] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. ......Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił zaskarżoną decyzję i na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974 r. odmówił wydania nakazu rozbiórki płyty składowania obornika ze zbiornikiem na gnojówkę położonej na działce nr .... w M. własności A.R. .

W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia ......Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wskazał, że z materiału dowodowego wynika, że sporny obiekt powstał przed wejściem w życie Prawa budowlanego z 1994 r.

Zatem zastosowanie będą miały przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. do których deleguje art. 103 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego z 1994 r., mówiący, że do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy ustawy z zastrzeżeniem ust.2. Ust. 2: przepisu art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe.

Zatem przepis art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Organ odwoławczy analizując akta sprawy uznał, że materiał dowodowy jest wystarczający by skarżoną decyzję zreformować i orzec na nowo korzystając ze swych kompetencji w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

W świetle art. 37 ust. 1 ustawy Prawa budowlanego z 1974 r.: "Obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodne z przepisami w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część:

1. znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub

2. powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia."

Organ odwoławczy podniósł, że z akt sprawy oraz treści kwestionowanej decyzji wynika, że organ l instancji badał czy nie zachodzą przesłanki do wydania decyzji w trybie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. Z wypisu z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy K. wynika, że działka nr .......w M. znajduje się na terenach, oznaczonych w planie symbolem "MR1 - tereny zabudowy mieszanej mieszkaniowej i zagrodowej" (k-...... akt organu l instancji).

Ponadto analiza inwentaryzacji powykonawczej działki nr ...... (k-...... akt sprawy organu l instancji) oraz protokołu oględzin wskazuje, że obiekt ten znajduje się w odległości ok. 14,53 m od budynku P.P. S. , a od granicy około 9,53 m przy czym między tym obiektem a granicą działki znajduje się budynek inwentarski. Zatem płyta do składowania obornika ze zbiornikiem na gnojówkę nie sąsiaduje bezpośrednio z posesją P.P. S.. Przepisy wykonawcze ustawy Prawo budowlane nie zostały, zdaniem organu odwoławczego, naruszone, co zostało w sposób wyczerpujący przedstawione w uzasadnieniu decyzji organu l instancji.

Będący w aktach l instancji protokół kontroli Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. wskazuje, że przedmiotowy obiekt nie narusza ustawy Prawo ochrony środowiska i ustawy o odpadach (k-...... akt sprawy organu l instancji) oraz decyzja Starosty ......z dnia [....] (k-..... akt sprawy organu l instancji), która została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [....] (k-..... akt organu II instancji), a także protokół kontroli sanitarnej interwencyjnej nr ......sporządzony przez upoważnionego pracownika Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w K. (k-..... akt organu II instancji) dostarczony przez odwołującego, nie mają wpływu na postępowanie prowadzone w sprawie legalności przedmiotowego obiektu. Sprawa uciążliwości zapachowej przy braku naruszenia przepisów wykonawczych ustawy Prawo budowlane nie może być przedmiotem postępowania przed organami nadzoru budowlanego.

Organ odwoławczy poinformował strony, że organy nadzoru budowlanego badają, zgodnie z właściwością, legalność obiektów budowlanych i ich zgodność z przepisami ustawy Prawo budowlane, zaś kwestie związane z uciążliwością prowadzonej działalności mogą być dochodzone na drodze cywilnej. Nie może to jednak wpływać na prowadzone przez organ nadzoru budowlanego postępowanie administracyjne.

W sprawie uwag podnoszonych przez stronę odwołującą się, dotyczących robót budowlanych wykonanych w 2002 r., organ odwoławczy wyjaśnił, że organ l instancji może prowadzić odrębne postępowanie administracyjne w tej sprawie.

Oceniając zgromadzony materiał dowodowy .........Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. stwierdził, że organ l instancji w sposób prawidłowy ocenił zgromadzony materiał dowodowy. Jednak zważywszy na fakt, że organ l instancji powołał błędną podstawę prawną organ odwoławczy, korzystając ze swych kompetencji reformacyjnych w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił decyzję organu l instancji w całości i w tym zakresie orzekł na nowo.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję wniósł J..S. . Zarzucił w niej organowi II instancji naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wy kład nie art. 103 k.p.a. , która to doprowadziła do zastosowania art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. zamiast art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. Ponadto zarzucił błędne ustalenie stanu faktycznego, a to daty wybudowania płyty gnojownika i zbiornika na gnojówkę, na podstawie "fałszywych" w jego ocenie, zeznań świadków. Stanowi to naruszenie przepisów art. 7, 75, 76, 77 i 80 k.p.a.

Skarżący podniósł, że organ oparł się na zeznaniach świadków. A. R. , którzy zeznali, że obecny przedmiotowy obiekt powstał w latach 1910 do 1975 w miejsce dołu ziemnego na obornik. Tymczasem świadkowie skarżącego wskazali, że obiekt powstał w 2002 r. poprzez powiększenie istniejącego dołu, wylanie płyty betonowej i wykonanie zbiornika na gnojowicę, która wcześniej spływała do rowu przy drodze.

Twierdzi zatem, że organ nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Organ dał wiarę zeznaniom świadków, mimo istnienia okoliczności wskazujących na nie istnienie przedmiotowego obiektu (powołał się na plan zagospodarowania jego działki, składany przy pozwoleniu na budowę jego budynku mieszkalnego w 1974 r. obejmujący również nieruchomości sąsiednie i gdzie nie wyrysowano przedmiotowego gnojownika).

Wobec tego doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, artykułów 7 i 77 k.p.a., które karzą organowi stać na straży praworządności i zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Naruszony został także w jego ocenie art.,. 80 k.p.a. poprzez złą ocenę materiału dowodowego. Doprowadziło to, jak i błędna wykładnia art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. do niewłaściwego zastosowania art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., zamiast art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. Jego zdaniem sformułowanie: "do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe..." właśnie na to wskazuje, czego organ nie uczynił. Przepisy obowiązujące dopuszczają budowę gnojownika w odległości 30 m od budynków mieszkalnych. Wskazał na okoliczności związane z wydzielaniem szkodliwego amoniaku, jego szkodliwością dla zdrowia i usytuowaniem przedmiotowego gnojownika, który powinien być, jego zdaniem. Rozebrany, bo powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Wniósł więc o orzeczenie nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W odpowiedzi na tę skargę ..............Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

W ocenie Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie.

Podkreślić należy, że w myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 póz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, w tym w zakresie - legalności decyzji administracyjnych ( art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). Oznacza to, że sądy administracyjne nie mają kompetencji do orzekania merytorycznego, a tylko i wyłącznie do stwierdzenia zgodności bądź niezgodności wydanych przez organy administracji publicznej aktów prawnych z przepisami prawa. Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, dlatego też kontroli legalności dokonują również z urzędu.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie sądowa kontrola wedle powyższych kryteriów wykazała, że zaskarżona decyzja, mimo że podjęta w ramach kompetencji merytoryczno - reformacyjnych, jak i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji są niezgodne z prawem.

Decyzja administracyjna jako władczy objaw woli organu administracji publicznej jest zgodna z przepisami prawa wówczas, gdy jest zgodna z obowiązującymi z normami prawa materialnego i procesowego, w tym wydana przez kompetentny organ (J. Zimmermann w: Polska jurysdykcja administracyjna, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa'1996 r., s. 151).

Bez zgodności z przepisami procedury administracyjnej postępowania wyjaśniającego, poprzedzającego wydanie decyzji, nie można mówić także, że akt ten jest również zgodny z przepisami prawa materialnego, regulującego w sposób konkretny daną materię( kategorię spraw).

Słusznie więc skarżący wskazuje na te aspekty wadliwości zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu l instancji, wydanych w rozpatrywanej sprawie. Dotknął on bowiem niezmiernie ważnego dla treści rozstrzygnięcia tej sprawy aspektu - daty powstania przedmiotowego obiektu.

Zgodzić się należy w pełni ze stanowiskiem skarżącego, że organ II instancji, ale także w ocenie Sądu organ l instancji, naruszyły w niniejszej sprawie przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogący mieć istotny wpływ na wynik tej sprawy. Uchybiły bowiem postanowieniom artykułów: 7 i 77 § 1 k.p.a. obligującym organy do stania na straży praworządności, zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego tak, aby stworzyć rzeczywisty obraz sprawy. Bez ustalenia niewadliwie stanu faktycznego nie może być mowy o prawidłowej subsumcji pod przepisy prawa materialnego, będące podstawą prawną decyzji, a więc mówiąc generalnie, nie może być w tej sytuacji mowy o poprawnym stosowaniu prawa. W tym przypadku w materiale dowodowym jaki został zgromadzony przewija się kilka dat powstania spornego obiektu, mianowicie rok 1910, 1975 i 2002. Kwestii tej jednak w sposób jednoznaczny ani organ odwoławczy, ani organ l instancji, zdaniem Sądu, nie ustaliły. Oba organy przyjęły, że przedmiotowy obiekt nie powstał w 2002 r., jak twierdziła T.S. , lecz przed 1 stycznia 1995 r. tj. w latach 70., co w świetle treści art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. dało asumpt do stosowania przepisów Prawa budowlanego z 1974 r. Tak postąpił organ II instancji reformując decyzję organu l instancji w zakresie podstawy prawnej orzeczenia. Organ l instancji wbrew bowiem swoim rozważaniom odnośnie braku wymogu uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę tego rodzaju obiektu, wynikającego z art. 28 ust. 4 Prawa budowlanego z 1974 r. oraz zgodności obiektu z regulacjami innych aktów prawnych z okresu powstania spornego obiektu nie oparł swojej decyzji na art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. jak organ odwoławczy, lecz na art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r.

Nie wyjaśniły jednakże organy obu instancji, co przekonuje ich o tym, że sporny obiekt powstał w latach 70, a nie w 2002 r. Zdaniem Sądu nie może być uznane za przekonywujące stwierdzenie organu l instancji, że porównanie dokumentacji fotograficznej z oględzin przeprowadzonych ........2002 r. z materiałem fotograficznym z wiosny 2006 r. na to pozwala. To że nie można stwierdzić, aby w okresie od 1 stycznia 2002 r. do 21 maja 2002 r. powstał obiekt nie wyklucza przecież wcale, że nie mógł on powstać w późniejszych miesiącach 2002 r. ani też nie wyklucza możliwości jego zrealizowania przed tym rokiem, w tym nawet przed 1 stycznia 1995 r., kiedy weszły w życie regulacje Prawa budowlanego z 1994 r. Datę zaś powstania obiektu w latach 70 - tych a priori przyjął organ II instancji, mimo, że napisał sam, iż T.S. stwierdziła, że datą powstania obiektu był rok 2002, a dwóch świadków wskazało na lata 70 - te, natomiast J.R. oświadczyła, że był to rok 1975.

Nie wywiodły także organy, z jakich powodów uznają pewne oświadczenia osób za wiarygodne, a którym z nich tej wiary odmawiają i dlaczego. Ustalenie daty w sposób nie budzący wątpliwości przesądza bowiem, które z przepisów prawa -Prawa budowlanego z 1974 r., czy też Prawa budowlanego z 1994 r. - należało w tej sprawie zastosować. Nie wyjaśniły także organy, czy uważają, że obecnie istniejący

sporny obiekt jest obiektem budowlanym i dlaczego oraz, że jest to ten sam obiekt, który istniał od 1910 r., czy też w latach późniejszych doszło do wybudowania innego, nowego obiektu, czy też doszło do innego rodzaju prac, a jeżeli tak, to do jakich i w jaki sposób są one reglamentowane odpowiednimi przepisami Prawa budowlanego. Innymi słowy nie wiadomym jest, czy była to budowa, przebudowa obiektu budowlanego, czy może innego rodzaju prace budowlane, na które jest bądź nie jest wymagane uprzednie uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę czy też wystarczające jest dokonanie jedynie zgłoszenia zamiaru ich wykonania do właściwego organu administracji architektoniczne - budowlanej w świetle tych przepisów Prawa budowlanego, które z uwagi na czasookres powstania przedmiotowego obiektu będą miały zastosowanie w niniejszej sprawie.

Racje też ma skarżący w tym, że w takiej ocenie zebranego materiału dowodowego jak zaprezentowana przez organy, upatruje naruszenia przez nie art. 80 k.p.a. Właśnie w tym, że organy obu instancji nie wyjaśniły przyczyny swojej oceny zebranego materiału dowodowego, widzieć należy naruszenie reguł obowiązujących w tym względzie. Pozwala to na podzielenie zarzutu skarżącego i stwierdzenie, że doszło do przekroczenia przez organy nadzoru budowlanego granic swobodnej oceny dowodów, co bez wątpienia mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zwrócić przy tym należy uwagę, że przesłuchanie stron (dowód, który należy przeprowadzać w ostateczności, w sytuacji, gdy okoliczności nie można udowodnić za pomocą innych dowodów), należy odróżnić od wyjaśnień, które nie są środkiem dowodowym. W żaden sposób nie można się zgodzić ze stwierdzeniem organu l instancji, że: "świadkowie zostali pouczeni o odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 k.k. Organ ten nie korzystał ze środka dowodowego - przesłuchania stron, a tego rodzaju zapisy nie widnieją też w protokole z oględzin z dnia .......2006 r.

W żaden też sposób nie można zaaprobować stanowiska organu odwoławczego, że organ l instancji badał, czy nie zachodzą przesłanki do wydania decyzji z art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. To, że w aktach sprawy znajduje się kserokopia pisma z ......2005 r. - wypis z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy K. - kierowane do A.R. nie może o tym przesądzać. Nie można więc uznać, wbrew twierdzeniom ..............Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. , że jakiekolwiek ustalenia w tym zakresie czynił organ l instancji. W motywach wydania swojej decyzji organ l instancji nie wspomniał bowiem ani w jednym fragmencie uzasadnienia swojej decyzji o przesłankach wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego z art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. i czy uważa, że żadna z nich nie zachodzi, co stanowi nie tylko o wadliwości tej decyzji w kwestii stosowania prawa, bo brak jest przedstawienia rozumowania organu, które doprowadziło go (prócz wskazania, że nie było wymagane w świetle Prawa budowlanego z 1974 r. pozwolenie na budowę i, że sporny obiekt nie narusza przepisów wykonawczych do tejże ustawy regulujących między innymi kwestie odległości tego rodzaju obiektów od granic działki i budynków mieszkalnych przeznaczonych na pobyt ludzi), do stanowiska, że nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu wydać nie można, ale także świadczy o naruszeniu wymogów jakie stawia organom art. 107 § 3 k.p.a. odnośnie elementów jakie zawierać powinno prawidłowe uzasadnienie decyzji administracyjnej.

W tym stanie rzeczy, wskutek naruszenia przepisów postępowania administracyjnego - artykułów: 7, 77 § 1, 80, 107 § 3, 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 póz. 1270 ze zm.), orzekł jak w punkcie l sentencji wyroku.

O kosztach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, orzekł natomiast na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 póz.1270 ze zm.), jak w punkcie II sentencji wyroku.