Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 939/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6365 Inne zezwolenia, zgody i nakazy z zakresu ochrony zabytków
Hasła tematyczne: Zabytki
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 49 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 162 poz 1568
law: Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2014 r. sprawy ze skargi Gminy (...) na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia (...) marca 2014 r., znak: (...) w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę


UZASADNIENIE

(...) Wojewódzki Konserwator Zabytków, decyzją z dnia (...) listopada 2013 r., znak: (...) nakazał Gminie (...) wykonanie robót budowlanych polegających na zabezpieczeniu przed dalszym zniszczeniem zabytkowego dworu zlokalizowanego w miejscowości (...) obejmujących:

1) rozebranie w piwnicach uszkodzonych fragmentów oraz pozostałych porażonych biologicznie elementów stropów nad piwnicami wraz

z zabezpieczeniem i usztywnieniem ścian budynku, uprzątnięcie piwnic ze wszystkich elementów drewnianych;

2) skucie w piwnicach tynków wewnętrznych w obszarach pojawienia się grzybni, ich odkażeniu oraz zabezpieczeniu grzybobójczemu;

3) wymianę elementów drewnianych więźby dachowej porażonych biologicznie;

4) uszczelnienie istniejącego poszycia dachowego w szczególności przy kominach wentylacyjnych;

5) przemurowanie kominów od poziomu stropu na poddaszu ponad połać dachowa, otynkowanie ich i wykonanie obróbek blacharskich;

6) założenie rynien i odprowadzenie rurami spustowymi na większą odległość od budynku dworu wód opadowych;

7) uzupełnianie braków stolarki okiennej;

8) zdjęcie znajdujących się w pomieszczeniach na parterze budynków drewnianych okładzin ściennych oraz zbicie zagrzybionych tynków wewnętrznych parteru.

Termin przeprowadzenia ww. prac, wyznaczono do dnia (...) czerwca 2014r.

Od tej decyzji, zachowując ustawowy termin odwołała się Gmina (...) podnosząc, że określony do wykonania termin dla nakazanych prac jest zdecydowanie za krótki z uwagi na konieczność zabezpieczenia środków w budżecie, a następnie wyłonienie wykonawcy prac w trybie zamówień publicznych. Strona wniosła jednocześnie o zawieszenie postępowania z uwagi na równolegle toczące się postępowanie z wniosku (...) w sprawie zwrotu nieruchomości utraconej na podstawie dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia (...) września 1944r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945r., Nr 10, poz. 51 ze zm.).

Po rozpoznaniu ww. odwołania Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, zwany dalej Ministrem decyzją z dnia (...) marca 2014r., znak: (...) uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wskazania terminu wykonania nakazanych prac i wyznaczył termin wykonania nakazanych prac do dnia (...) grudnia 2014r. w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 49 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, zgodnie z którym wojewódzki konserwator zabytków może wydać decyzję nakazującą osobie fizycznej lub jednostce organizacyjnej posiadającej tytuł prawny do korzystania z zabytku wpisanego do rejestru zabytków, wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, trwałego zarządu albo ograniczonego prawa rzeczowego lub stosunku zobowiązaniowego, przeprowadzenie prac konserwatorskich lub robót budowlanych przy tym zabytku, jeżeli ich wykonanie jest niezbędne ze względu na zagrożenie zniszczeniem lub istotnym uszkodzeniem tego zabytku. Zaznaczył także że właściwość rzeczowa organu konserwatorskiego w rozpatrywanej sprawie wynika z faktu, że dwór zlokalizowany w miejscowości (...) , na działce nr ew. (...), jest wpisany do rejestru zabytków pod numerem (...) decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w (...) z dnia (...) lipca 1983 r.

Omawiana zabudowana nieruchomość, objęta księgą wieczystą o nr (...) stanowi własność Gminy (...).

Dalej Minister wskazał, że z akt sprawy wynika, że (...) Wojewódzki Konserwator Zabytków pismem z dnia (...) września 2013r. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania w sprawie wydania nakazu na przeprowadzenie robót budowlanych związanych z zabezpieczeniem przed dalszą dewastacją dworu w miejscowości (...) oraz o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości zgłaszania ewentualnych uwag i wniosków przez stronę. Do akt sprawy włączono (...) techniczną mykologiczno-budowlaną" z czerwca 2012 r." opracowaną przez (...) oraz protokół z kontroli obiektu przeprowadzonej na podstawie art. 38 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w dniu 11 września 2013r. Nadmienił, że pomimo prawidłowego zawiadomienia, strona nie wzięła udziału w tej kontroli. Następnie podał, że na podstawie ww. opracowania i dokonanych oględzin obiektu organ pierwszej instancji stwierdził, że wskutek ubytków w pokryciu dachowym, ubytków rynien i rur spustowych, obróbek blacharskich oraz niekompletnej stolarki okiennej i drzwiowej budynek obecnie narażony jest na zalewanie wodami opadowymi, powodujące zawilgacanie wnętrza ścian. Wskazał, że ściany są zawilgocone do wysokości ok. 2 m nad poziomem podług parteru budynku. Zdjęcie założonych w pomieszczeniach parteru i drewnianych okładzin ściennych i podłogowych pozwoli na ,,oddychanie" ścian i osuszanie murów parteru. Rozebranie porażonych biologicznie drewnianych elementów stropu nad piwnicą zablokuje dalsze zagrzybianie budynku. Wszystkie nakazane prace zostały wskazane w ekspertyzie z czerwca 2012 r. jako niezbędne do wykonania w celu zahamowania dalszej degradacji zabytkowych wartości dworu.

W świetle powyższych ustaleń zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji miał uzasadnione podstawy do wydania decyzji nakazującej podjęcie określonych działań przy zabytku, gdyż stan zachowania zabytku zagraża zniszczeniem jego zachowanej autentycznej struktury. Wydanie takiej decyzji, mającej na celu wyegzekwowanie działań przeciwdziałających niszczeniu zabytku, jest zgodne z powinnością organów ochrony zabytków, bowiem stosownie do art. 4 pkt 2 ww. ustawy, ochrona zabytków polega w szczególności na zapobieganiu przez organy administracji publicznej zagrożeniom, mogącym spowodować uszczerbek dla ich wartości.

W ocenie organu odwoławczego, stan zachowania zabytku, wystarczająco udokumentowany w aktach sprawy, uzasadnia zakres prac nakazanych decyzją (...) Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia (...) listopada 2013 r. Wykonanie nakazanych prac jest niezbędne dla zahamowania procesu degradacji zabytku. Nie jest ono kwestionowane również przez Gminę (...).

Minister odniósł się także do podnoszonych przez stronę odwołującą argumentów stwierdził, że obecny stan techniczny przedmiotowego budynku jest wynikiem długoletnich zaniedbań i niewywiązywania się z ciążącego obowiązku właściwej opieki nad zabytkiem. Zauważył także, że nakazane prace stanowią niezbędne minimum by zahamować dalsze niszczenie obiektu. Nakazem objęto prace, które należy wykonać niezwłocznie z uwagi na stan zabytku. (...) Wojewódzki Konserwator Zabytków określił realne terminy wykonania nakazanych prac podyktowane stanem obiektu. Niemniej organ odwoławczy, uwzględniając czas oczekiwania na rozpatrzenie odwołania, zmienił termin wykonania nakazanych prac w zaskarżonej decyzji do dnia (...) grudnia 2014 r.

Na koniec uzasadnienia Minister podkreślił, że do obowiązków właściciela czy posiadacza zabytku, w myśl art. 5 pkt 2, 3 i 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami należy prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych przy zabytku, zabezpieczenie i utrzymanie zabytku oraz jego otoczenia w jak najlepszym stanie oraz korzystanie z zabytku w sposób zapewniający trwałe zachowanie jego wartości. Niezależnie od wyniku toczącego się postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości spadkobiercom, budynek wymaga podjęcia prac mających na celu powstrzymanie jego niszczenia. Obowiązek ich wykonania spoczywa w niniejszej sprawie na właścicielu zabytku, którym w dacie wydania zaskarżonej i niniejszej decyzji, zgodnie z wypisem

z księgi wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości pozostaje Gmina (...).

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną wyżej decyzję wniosła Gmina (...) wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej jej decyzji ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Strona skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła:

-naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na:

1) naruszeniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez jego niezastosowanie i niezawieszenie postępowania w sytuacji wyłonienia się w toku postępowania istotnego zagadnienia zależnego od rozstrzygnięcia innego organu lub sądu, a dotyczącego stanu prawnego kompleksu pałacowo - dworskiego zlokalizowanego we wsi (...), których dotyczyła zaskarżona decyzja;

2) naruszeniu art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 w zw. z art. 84 kpa poprzez jego niezastosowanie, tj. zaniechanie powołania biegłego dla oceny zakresu robót budowlanych stanowiących konieczne minimum dla zapobieżenia zniszczeniu zabytkowego dworu;

3) naruszeniu art. 7, art. 8, art. 9, art. 77, art. 80 w zw. art. 107 § 3 kpa poprzez pominięcie obowiązujących reguł postępowania dowodowego i oceny dowodów, nieuwzględnienie całości materiału dowodowego i informacji dostępnych organowi, zaniechanie przeprowadzenia działań zmierzających do wszechstronnego ustalenia stanu faktycznego i ochrony słusznego interesu strony, a w konsekwencji niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, w tym także nie odniesienie się do okoliczności podnoszonych przez Gminę (...);

- naruszenie przepisu prawa materialnego art. 49 ust 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2003 r, nr 162, poz. 1568 ze zm.), co pozostaje w związku z naruszeniem art. 7,9,77 kpa, poprzez jej niewłaściwą wykładnię pozostającą w oderwaniu od istnienia obowiązków podmiotu publicznego wynikających z innych przepisów prawa, takich jak ustawa o finansach publicznych, prawo budowlane, ustawa prawo zamówień publicznych.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że organ administracji pominął przy ocenie materiału dowodowego istotne w sprawie okoliczności i nie wyjaśnił w sposób jasny i zrozumiały przesłanek, jakimi kierował się przy wydawaniu rozstrzygnięcia, zaś uzasadnienie decyzji odbiega od zasad jakimi organ winien się kierować przy sporządzaniu tego rodzaju aktu. Nadto zdaniem strony skarżącej brak jest w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wszechstronnego rozważenia przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego wszystkich przepisów i okoliczności związanych z wykonaniem robót budowlanych, z punktu widzenia finansów gminy. Przeprowadzone przez organ w dotychczasowym zakresie postępowanie dowodowe narusza przepisy postępowania i to w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżąca podkreśliła, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 kpa w przypadku gdy wydanie decyzji administracyjnej zależy od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd lub organ administracji, prowadzący postępowanie jest nie tylko uprawniony, lecz wręcz zobligowany do jego zawieszenia do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia zagadnienia. Wskazała, że w niniejszej sprawie charakter takiego zagadnienia przypisać należy kwestii ustalenia rzeczywistego stanu prawnego nieruchomości, ponieważ wyznacza ona krąg podmiotów do których decyzja powinna być skierowana.

Dalej skarżąca podniosła, że jeżeli w wyniku toczącej się sprawy stwierdzone zostanie, iż przejęcie nieruchomości przez Skarb Państwa w trybie Dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944r.

o przeprowadzeniu reformy rolnej i Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej nie nastąpiło, oznaczać to będzie automatyczne przywrócenie tytułu własności spadkobiercom dawnych właścicieli nieruchomości. Wówczas wydana decyzja o nakazaniu robót budowlanych okazałby się mieć niewłaściwego adresata i stałaby się bezprzedmiotowa i nieskuteczna. Zdaniem skarżącej zawieszenie postępowania do czasu zakończenia toczącej się sprawy zwrotowej dawało by rękojmię uniknięcia takiej ewentualności. Tymczasem organ w żaden sposób nie odniósł się do zarzutu dotyczącego niepodjęcia czynności zmierzających do zawieszenia postępowania. Okoliczność ta została całkowicie pominięta w uzasadnieniu decyzji co przesądza

o naruszeniu reguł uzasadniania decyzji wydawanych przez organy administracji.

Skarżąca wskazała, że z posiadanych przez nią informacji w tym w szczególności z pisma (...) Urzędu Wojewódzkiego nr (...) z dnia (...) sierpnia 2013 r. oraz pisma Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nr (...)

z dnia (...) marca 2014r. wynika, że w chwili obecnej przed Ministrem Rolnictwa

i Rozwoju Wsi toczy się postępowanie będące konsekwencją odwołania złożonego przez (...) od decyzji Wojewody (...) nr (...) stwierdzającej że zespół dworsko-parkowy w (...), oznaczony jako działki o numerach (...) o powierzchni (...) ha oraz 333

o powierzchni (...) arów (KW nr (...) stanowiący byłą własność (...), położony w gminie (...) podpadał pod działanie art. 2 ust 1 lit e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. (Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13 ze zm.). Ponadto z ww. pisma Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wynika, że odwołanie zostanie rozpatrzone do dnia 30 kwietnia 2014 roku.

Strona skarżąca podniosła także, że niedopatrzeniem organu obu instancji było przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia dokumentu powstałego poza postępowaniem administracyjnym, nie będącego opinią biegłego w rozumieniu art. 84 kpa mimo potrzeby zasięgnięcia wiadomości specjalnych. W ocenie skarżącego słusznym kierunkiem postępowania Ministra było przedłużenie terminu realizacji nakazanych robót, jednak i w tym działaniu skarżący uznał, że zabrakło organowi konsekwencji. W opinii skarżącej okres udzielony na wykonanie prac w niniejszej sprawie powinien obejmować czas potrzebny na uchwalenie budżetu gminy.

W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga nie została uwzględniona.

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) marca 2014r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymał w mocy zasadniczą część rozstrzygnięcia organu I instancji nakładającą na właściciela obowiązek wykonania określonych robót budowlanych , uchylając ją w części dotyczącej określenia terminu wykonania tych robót i określając nowy termin na dzień 30 grudnia 2014r.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003r.o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ( Dz.U Nr 162, poz. 1568 ze zmianami), zabytki podlegają ochronie bez względu na stan zachowania, zgodnie zaś z art. 5 pkt 2, 3 i 4 , opieka nad zabytkiem sprawowana przez jego właściciela lub posiadacza polega, w szczególności, na prowadzeniu prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych przy zabytku, zabezpieczeniu i utrzymaniu zabytku oraz jego otoczenia w jak najlepszym stanie, korzystaniu z zabytku w sposób zapewniający trwałe zachowanie jego wartości.

Należy podkreślić, co istotne w niniejszej sprawie, iż zgodnie z art. 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, ochrona zabytków polega, w szczególności, na podejmowaniu przez organy administracji publicznej działań mających na celu: 1) zapewnienie warunków prawnych, organizacyjnych i finansowych umożliwiających trwałe zachowanie zabytków oraz ich zagospodarowanie i utrzymanie; 2) zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków; 3) udaremnianie niszczenia i niewłaściwego korzystania zabytków; 4) przeciwdziałanie kradzieży, zaginięciu lub nielegalnemu wywozowi zabytków za granicę; 5) kontrolę stanu zachowania i przeznaczenia zabytków; 6) uwzględnianie zadań ochronnych w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przy kształtowaniu środowiska. Z przepisu tego wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że organy administracji publicznej mają obowiązek zapewnić warunki umożliwiające trwałe zachowanie zabytków, jak również zapobiegać zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków czy udaremniać niewłaściwe korzystanie z zabytków, czyli przeciwdziałać utracie zabytków.

Stosownie natomiast do art. 38 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, obowiązkiem nadzoru konserwatorskiego jest kontrola przestrzegania i stosowania przepisów dotyczących zabytków i opieki nad zabytkami, z możliwością podejmowania określonych ustawowo działań, jeżeli jest to konieczne ze względu na szczególną wagę sprawy, zgodnie z art. 42 tej ustawy.

Z przywołanych przepisów wynika, że obowiązek ochrony zabytków spoczywa nie tylko na właścicielu zabytku nieruchomego, ale również na organach administracji publicznej, w tym organach nadzoru konserwatorskiego.

W niniejszej sprawie (...) Wojewódzki Konserwator Zabytków, po wszczęciu z urzędu postępowania, dokonał przeglądu stanu technicznego zabytkowego dworu zlokalizowanego w miejscowości (...), wpisanego do rejestru zabytków decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w (...) z dnia (...) lipca 1983r.pod numerem (...). W wyniku przeprowadzonej w dniu 11 września 2013 r., kontroli stanu zachowania zabytkowego dworu, stwierdzono zły stan techniczny budynku.

Przedstawiciele organu konserwatorskiego stwierdzili, iż wskutek ubytków w pokryciu dachowym, ubytków rynien i rur spustowych, obróbek blacharskich oraz niekompletnej stolarki okiennej i drzwiowej budynek obecnie narażony jest na zalewanie wodami opadowymi, powodujące zawilgacanie wnętrza ścian. Wskazano, że ściany są zawilgocone do wysokości ok. 2 m nad poziomem podług parteru budynku. Wszystkie nakazane prace zostały wskazane w ekspertyzie z czerwca 2012 r. jako niezbędne do wykonania w celu zahamowania dalszej degradacji zabytkowych wartości dworu.

Znaczny stopień degradacji obiektu jest w sprawie niesporny, co potwierdzają wyniki przeprowadzonej kontroli, a także ekspertyza techniczno-mykologiczno-budowlana autorstwa mgr inż. (...)

Ustalenia te stanowiły podstawę do wydania zaskarżonej decyzji, której materialnoprawną podstawę stanowił art. 49 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Stosownie do wskazanego przepisu Wojewódzki Konserwator Zabytków może wydać decyzję nakazującą osobie fizycznej lub jednostce organizacyjnej posiadającej tytuł prawny do korzystania z zabytku wynikający z tytułu własności, użytkowania wieczystego, trwałego zarządu albo ograniczonego prawa rzeczowego lub stosunku zobowiązaniowego, przeprowadzenie prac konserwatorskich lub robót budowlanych przy tym zabytku, jeżeli ich wykonanie jest niezbędne ze względu na zagrożenie zniszczeniem lub istotnym uszkodzeniem zabytku.

Nie budzi wątpliwości okoliczność, iż właścicielem obiektu zabytkowego jest Gmina (...), potwierdza to bowiem Księga Wieczysta Nr (...).

Decyzja podejmowana w tym zakresie przez organ konserwatorski ma charakter uznaniowy, tzn. należy do sfery uznania administracyjnego. Decyzja uznaniowa może być przez Sąd uchylona jedynie w sytuacji stwierdzenia, że została wydana z takim naruszeniem przepisów prawa które miało, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaś naruszenie to będzie miało miejsce wówczas, gdy organ pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego.

Sąd podzielił stanowisko organu administracyjnego, zgodnie z którym, w stanie faktycznym sprawy, istniały podstawy do zastosowania art. 49 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych w pełni potwierdza potrzebę wykonania prac wymienionych w treści kwestionowanej decyzji. Zły stan budynku został ujawniony podczas oględzin dokonanych w dniu (...) września 2013 r., z których został sporządzony protokół oraz dokumentacja fotograficzna.

Nie ulega wątpliwości, że nałożenie obowiązków wskazanych w decyzji jest niezbędne, ze względu na zagrożenie zniszczeniem zabytku, co jest zgodne z dyspozycją ww. przepisu. Obowiązki określone zostały w sposób na tyle jednoznaczny i wyczerpujący, że nie istnieją wątpliwości interpretacyjne co do ich treści, a zatem istnieje także możliwość ich egzekwowania.

Należy podzielić argumentację Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, że wydanie decyzji, mającej na celu wyegzekwowanie działań zapobiegających niszczeniu zabytku, jest zgodne z powinnością organów ochrony zabytków. Nie ulega także wątpliwości, że nałożone obowiązki wskazane w decyzji są niezbędne i służą zabezpieczeniu pałacu przed całkowitą destrukcją i eliminują przyczyny jego degradacji.

Odnosząc się do zarzutu skargi naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez jego niezastosowanie i nie zawieszenie postępowania w sytuacji wyłonienia się w toku postępowania istotnego zagadnienia zależnego od rozstrzygnięcia innego organu lub sądu, a dotyczącego stanu prawnego kompleksu pałacowo - dworskiego zlokalizowanego we wsi (...) w związku z toczącym się postępowaniem przed Ministrem Rolnictwa i Rozwoju Wsi z odwołania złożonego przez (...) od decyzji Wojewody (...) nr (...) stwierdzającej że zespół dworsko-parkowy w (...), oznaczony jako działki o numerach (...) o powierzchni (...) stanowiący byłą własność (...), położony w gminie (...) podpadał pod działanie art. 2 ust 1 lit e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia (...) września 1944 r. (Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13 ze zm.), należy uznać go za niezasadny bowiem powyższe postępowanie nie stanowi prejudykatu dla postępowania przed organami konserwatorskimi.

Art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a, stanowi ,iż postępowanie administracyjne zawiesza się, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Należy przez to rozumieć sytuację gdy zagadnienie to nie było jeszcze przedmiotem postępowania przed właściwymi organami albo w toczącym się postępowaniu nie zapadło prawomocne (ostateczne) rozstrzygnięcie w tej kwestii. Należy ponadto przyjąć, że istnieje konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, co należy rozumieć w ten sposób, że dana kwestia prawna stała się sporna w toku postępowania administracyjnego lub przepisy prawa wymagają ustalenia stanu prawnego w danej kwestii mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a w toku postępowania okaże się, że ustalenie tego stanu może nastąpić tylko w drodze rozstrzygnięcia właściwego organu lub sądu . W myśl cytowanego artykułu organ administracji zawiesza postępowanie jedynie wówczas , gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego wydanie decyzji nie byłoby możliwe. Z taką sytuacja w sprawie niniejszej nie mamy do czynienia, bowiem na dzień orzekania przez organy obu instancji stan prawny nieruchomości w zakresie prawa własności nie budził wątpliwości i wynikał z przywołanej wyżej Księgi Wieczystej.

Należy także pamiętać, iż zadaniem Gminy jest ochrona zabytków, których jest właścicielem i koszty z tym związane powinny być planowane w z wyprzedzeniem w budżecie Gminy. Nie budzi także wątpliwości Sadu, iż aktualny stan techniczny dworu jest wynikiem długoletnich zaniedbań ze strony właściciela ,który nie wykonywał prac mających na celu opiekę nad zabytkiem.

Należy ponownie, powołując się na art. 4 ustawy, podkreślić, że organy ochrony zabytków zobligowane są do działań mających na celu trwałe zachowanie zabytków, zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytku, udaremnianie ich niszczenia, a ochrona ta jest stosowana, bez względu na stan zachowania zabytku nieruchomego.

Dodać należy, że właściciele zabytków nie podejmując z własnej inicjatywy rozłożonych w czasie działań poprzez prowadzenie prac i robót oraz zabezpieczenie budowli zabytku w jak najlepszym stanie muszą liczyć się z reakcją służb konserwatorskich.

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organowi orzekającemu naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 , art. 8 i 9 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), skargę oddalił.