Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 75/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 114 ust. 1 pkt 1 i art. 115 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1882
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania odprawy przy zwolnieniu ze służby oddala skargę


UZASADNIENIE

J. B. został zwolniony ze służby w Urzędzie Ochrony Państwa

w dniu [...] października 1997 r. W związku z odejściem ze służby otrzymał odprawę

w wysokości 300% miesięcznego uposażenia tj. 2 989,90 zł. brutto. Zgodnie ze świadectwem służby z dnia [...] maja 2003r. J. B. pełnił służbę w Urzędzie Ochrony Państwa od dnia [...] września 1992 r. do dnia [...] października 1997r.

Organ ustalił, że J. B. był funkcjonariuszem Policji od dnia [...] maja 2001 r. Rozkazem personalnym nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia

[...] października 2019 r. J. B. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] listopada 2019 r. W związku z Jego zwolnieniem ze służby w Komendzie [...] Policji, przyznano i wypłacono Mu następujące należności: 1) odprawę stanowiącą 300% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym w wysokości 15 683,90 zł netto, tj. 19 797,90 zł brutto, 2) nagrodę roczną za rok 2018 w wysokości

4 826,19 zł netto, tj. 5 815,19 zł brutto, 3) nagrodę roczną za rok 2019 w wysokości

3 842,54 zł netto, tj. 4 629,54 zł brutto 4) wyrównanie dodatku służbowego za okres

Xll 2018 r. do XI 2019 r. w wysokości 1 408,02 zł netto, tj; 2 160,00 zł brutto,

5) wyrównanie nagrody rocznej za 2018 rok w wysokości 12,00 zł netto, tj. 15,00 zł brutto, 6) wyrównanie nagrody rocznej za 2019 rok w wysokości 137,00 zł netto,

tj. i 65,00 zł brutto, 7) wyrównanie odprawy z tytułu zwolnienia że służby w wysokości 448,00 zł netto, tj. 540 zł brutto.

Pismem z dnia [...] października 2020 r., J. B. zwrócił się do Komendanta [...] Policji o ponowne przeliczenie i wypłatę wyrównania odprawy, o której mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, otrzymanej przy zwolnieniu ze służby w Urzędzie Ochrony Państwa z dniem [...] października 1997 r. uwzględniając uposażenie na ostatnio zajmowanym stanowisku tj. specjalisty Wydziału [...] Komendy [...] Policji (w związku ze zwolnieniem ze służby

w Policji z dniem [...] listopada 2019 r.).

Komendant [...] Policji odmówił wypłaty wyrównania odprawy otrzymanej przy zwolnieniu ze służby w Urzędzie Ochrony Państwa z dniem [...] października

1997 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że jeżeli J. B. otrzymał odprawę z tytułu zwolnienia w Urzędzie Ochrony Państwa w wysokości trzymiesięcznego uposażenia, to możliwe było tylko jej wyrównanie do maksymalnej wysokości stanowiącej sześciokrotność uposażenia.

W dniu [...] listopada 2020 r., w terminie ustawowym, strona złożyła odwołanie.

Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2021 r. Komendant Główny Policji uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wskazano, że Komendant [...] Policji rozpatrując ponownie sprawę winien: ustalić staż służby w Urzędzie Ochrony Państwa, wyjaśnić czy dolicza do stażu służby w Policji okres służby w Urzędzie Ochrony Państwa,

w jakiej wysokości i które przepisy mają zastosowanie w sprawie, a także przeanalizować obie linie orzecznicze i swoje rozstrzygnięcie oprzeć na jednej z nich.

Komendant [...] Policji po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją

nr [...] z dnia [...] maja 2021 r., odmówił wypłaty wyrównania odprawy otrzymanej przy zwolnieniu ze służby w Urzędzie Ochrony Państwa z dniem [...] października

1997 r. uwzględniając uposażenie na ostatnio zajmowanym stanowisku specjalisty Wydziału [...] Komendy [...] Policji w [...], w związku

ze zwolnieniem ze służby w Policji z dniem [...] listopada 2019 r. W uzasadnieniu wskazano, że wysokość odprawy przysługującej za 18 lat służby w Policji wynosi 560%, natomiast z tytułu zwolnienia ze służby w Urzędzie Ochrony Państwa J. B. otrzymał odprawę w wysokości 300% uposażenia, zatem po zwolnieniu ze służby

w Policji nabył prawo jedynie do odprawy uzupełniającej w wysokości 260% uposażenia. Ponadto wskazano, że J. B. w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji wypłacono odprawę w wysokości 300% uposażenia.

W dniu [...] czerwca 2021 r., w terminie ustawowym, strona złożyła odwołanie.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] listopada 2021 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu podniósł, że w myśl art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, policjant zwalniany ze służby otrzymuje odprawę. W myśl art. 115 ust. l ustawy o Policji, wysokość odprawy dla policjanta w służbie stałej równa się wysokości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Odprawa ulega zwiększeniu o 20 % uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy dalszy pełny rok wysługi ponad 5 lat nieprzerwanej służby, aż do wysokości sześciomiesięcznego zasadniczego uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym. Okres służby przekraczający 6 miesięcy liczy się jako pełny rok. Zgodnie z art. 115 ust. 2 ustawy o Policji przy ustalaniu wysokości odprawy uwzględnia się również okresy nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej, jeżeli bezpośrednio po zwolnieniu

z tej służby żołnierz został przyjęty do służby w Policji i nie otrzymał odprawy z tytułu poprzednio pełnionej służby. Natomiast stosownie do art. 115. ust. 3 ww. ustawy przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w przypadku podjęcia służby w Policji po zwolnieniu ze służby w innych służbach, w których przysługują świadczenia tęgo rodzaju.

Dalej organ wywiódł, że J. B. uprzednio zwolnionemu ze służby

w Urzędzie Ochrony Państwa, który z tego tytułu otrzymał odprawę, a następnie - po upływie ponad 3 lat - podjął służbę w Policji, przysługuje jedynie odprawa uzupełniająca (świadczenie uzupełniające), gdyż będzie to nadal jedna odprawa, skorygowana jedynie o wysokość odprawy otrzymanej z tytułu uprzedniego zwolnienia ze służby w Urzędzie Ochrony Państwa. J. B. został zwolniony ze służby w Urzędzie Ochrony Państwa z dniem [...] października 1997 r. natomiast służbę w Policji rozpoczął od dnia [...] maja 2001 r. Oznacza to, że nie został przyjęty do służby w Policji bezpośrednio po zwolnieniu z innej służby. Ponadto wypłacono mu odprawę w związku ze zwolnieniem

w Urzędzie Ochrony Państwa. W sytuacji, gdy ustawodawca w art. 115 ust. 1 ustawy

o Policji odniósł się do elementu wysokości uposażenia otrzymywanego na "ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym", to oczywiste jest w ocenie organu, że badaniu podlega wysokość uposażenia na dzień aktualnego (w 2019 r.) zwolnienia ze służby.

W rozumieniu przepisu art. 115 ust. 1 ustawy o Policji, określenie "ostatnio zajmowane stanowisko" odnosi się do stanowiska piastowanego bezpośrednio przed złożeniem wniosku o wypłatę odprawy uzupełniającej. Nawiązanie stosunku służby w Policji

i pełnienie jej w zaokrągleniu przez okres 18 lat, uprawnia J. B.

do odpowiedniego uzupełnienia uprzednio otrzymanej odprawy z tytułu pełnienia służby w innej służbie (Urzędzie Ochrony Państwa).

Dalej organ podał, że taka interpretacja przepisu pokrywa się z linią orzeczniczą sądów administracyjnych w zakresie jednorazowego charakteru odpraw z tytułu zwolnienia ze służby (por. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2005 r. o sygn. akt OSK 1714/04, wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2009 r. o sygn. akt I OSK 451/09, wyrok WSA w Warszawie z dnia

9 listopada 2012 r. o sygn. akt ll SA/Wa 1142/12, wyrok WSA w Warszawie z dnia

23 kwietnia 2015 r. o sygn. akt II SA/Wa 2051/14). Podkreślono, że Komendant [...] Policji rozpatrując ponownie żądanie poczynił ustalenia faktyczne, w zakresie długości służby w obu formacjach i wpływu na wysokość dochodzonego przez stronę świadczenia. Organ wskazał sposób wyliczenia odprawy uzupełniającej oraz uzasadnienie prawne dla przyjętego sposobu wyliczenia. Swoje rozstrzygnięcie po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ pierwszej instancji oparł na stanowisku, że J. B. po ponownym zwolnieniu ze służby z dniem [...] listopada 2019 r. nabył prawo do odprawy w wysokości 560% uposażenia zasadniczego wraz

z dodatkami o charakterze stałym (pomniejszonej o odprawę otrzymaną przy odejściu

z Urzędu Ochrony Państwa). Wskazano, że okresu służby w Urzędzie Ochrony Państwa nie można uwzględnić przy ustalaniu wysokości odprawy, ponieważ podjęcie służby w Policji nie nastąpiło bezpośrednio po odejściu z Urzędu Ochrony Państwa. Ponadto J. B. odchodząc ze służby w Urzędzie Ochrony Państwa otrzymał odprawę w wysokości 300% uposażenia. Komendant Główny Policji wskazał, że co prawda Komendant [...] Policji wypłacił J. B. odprawę w wysokości 300% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, czyli w wysokości błędnie naliczonej. Natomiast w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że Skarżącemu przysługuje odprawa

w wysokości 260% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym. Organ wskazał, że J. B. przysługuje odprawa w całkowitej wysokości 560% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, ponieważ pełnił On służbę w Policji w okresie od [...] maja 2001 r. do [...] listopada

2019 r., a więc jego staż wynosi dokładnie 18 lat, 5 miesięcy i 25 dni i nie ulega zaokrągleniu do lat 19. A zatem wysokość odprawy przysługującej mu za 18 lat służby w Policji wynosi 560 %, bowiem zgodnie z art. art. 115 ust. 1 ustawy o Policji, wysokość odprawy dla policjanta w służbie stałej równa się wysokości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Odprawa ulega zwiększeniu o 20 % uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy dalszy pełny rok wysługi ponad 5 lat nieprzerwanej służby, aż do wysokości sześciomiesięcznego zasadniczego uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym. Okres służby przekraczający 6 miesięcy liczy się jako pełny rok.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia o charakterze procesowym, tj.: naruszenie art. 7, art. 77 oraz art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, uznano go za nieuzasadniony. Komendant [...] Policji zgromadził wystarczający materiał dowodowy do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy i w sposób prawidłowy uzasadnił wydaną decyzję. Za nieuzasadniony również uznano zarzut pominięcia przez organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy wysokości uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku, a uzależnieniu wysokości odprawy tylko od stażu służby. Komendant [...] Policji prawidłowo obliczył wysokość odprawy, a sposób wyliczenia i jego podstawy prawne wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto zarzuty zastosowania analogii między stosunkiem pracy i stosunkiem służbowym, poprzez odwołanie się do argumentacji o jednorazowości odprawy wynikającej z przepisów prawa pracy oraz błędnego powiązania wypłaty świadczenia

z art. 114 ustawy o Policji z odprawą emerytalną dla pracowników cywilnych, organ uznał za nieuzasadnione. Komendant [...] Policji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przytoczył orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazujących na tożsamy charakter odprawy wypłacanej policjantom zwalnianym ze służby w policji i odprawy emerytalnej pracowników cywilnych. Ugruntowana linia orzecznicza sądów administracyjnych potwierdza jednorazowy charakter wymienionych świadczeń. Jednak - wbrew twierdzeniom Odwołującego się - nie oznacza to analogii między stosunkiem pracy a stosunkiem służbowym lub powiązania wypłaty świadczenia z art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji z odprawą emerytalną pracowników cywilnych. Odnosząc się do zarzutu Skarżącego dotyczącego naruszenia art. 8 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego wskazano, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym obowiązują dwie linie orzecznicze dotyczące wypłaty wyrównania odprawy natomiast organ pierwszej instancji je przeanalizował i oparł swoje rozstrzygnięcie na jednej z nich. Według organu chybiony jest zarzut odwołania, jakoby - przy stosowaniu regulacji art. 114 ust. 1 pkt 1 oraz art. 115 ust. 1 ustawy o Policji - nie było konieczne sięganie do stosownych reguł wykładni a wystarczająca jest wykładnia literalna. Wyrażone w tych jednostkach redakcyjnych zasady są stosunkowo ogólne. Bez zastosowania stosownych instrumentów wykładni nie byłoby możliwe ich racjonalne stosowanie. Nie wyrażono w nich expressis verbis reguły jednokrotnego wypłacania odprawy, także gdy została ona wypłacona uprzednio w maksymalnej wysokości. Nie sposób jednak przypisywać ustawodawcy, aby jego wolą było wielokrotne wypłacanie funkcjonariuszom odpraw, o ile kilkukrotnie opuszczają służbę. W orzecznictwie nie budziło to istotniejszych wątpliwości. Również zarzut naruszenia art. 115 ust. 1 ustawy o Policji poprzez błędną wykładnię, a zarazem wadliwe jego zastosowanie uznano za nieuzasadniony. Organ dokonał prawidłowej interpretacji przepisu art. 114 ust. 1 pkt 1 i art. 115 ust. 1 ustawy o Policji i na poczet należnej odprawy zaliczył odprawę już wcześniej Odwołującemu się przyznaną, wypłacając różnicę do wysokości 560% zasadniczego uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym.

Skargę od powyższego rozstrzygnięcia wywiódł do tut. Sądu J. B. zarzucając organowi:

1) rażące naruszenie normy prawnej, wskazanej przez ustawodawcę w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez bezzasadne nieuwzględnienie słusznego interesu strony w tym postępowaniu - w sytuacji funkcjonowania dwóch odmiennych od siebie linii orzeczniczych, z których jedna - aktualnie obowiązująca jest bezwzględnie korzystna dla skarżącego (co przyznaje organ II instancji w treści uzasadnienia skarżonego orzeczenia),

2) rażące naruszenie normy prawnej stypizowanej w art. 114 ust.1 pkt. 1 i 115 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez błędną wykładnię a zarazem wadliwe zastosowanie w rozstrzygniętej sprawie,

3) naruszenie dyspozycji art. 8 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez pominięcie obowiązującej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, które rozstrzygały sprawy o identycznym bądź zbliżonym stanie prawnym i faktycznym w interesie strony,

4) rażące naruszenie dyspozycji art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wadliwe uzasadnienie faktyczne decyzji, w szczególności nieprawidłowe wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, nietrafne przywołanie dowodów na których się oparł, oraz zupełny brak podania przyczyn, z powodu których dowodom wskazanym przeze mnie odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś

w uzasadnieniu prawnym - brak należytego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji (organy I i II instancji w sposób niewłaściwy dokonały subsumcji materiału dowodowego pod normę prawną, wyrażoną przez prawodawcę w art. 114 ust. 1 pkt. 1 i 115 ust.1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji).

Wobec powyższego wniósł o wydanie orzeczenia uchylającego obie decyzje administracyjne.

W uzasadnieniu skarżący podał, że sporna odprawa powinna stanowić różnice pomiędzy 6 miesięczna odprawa (kwotowo - nie zaś procentowo), wynikająca

z łącznego okresu pełnienia służby w Urzędzie Ochrony Państwa i Policji, pomniejszona o wysokość (kwotowo) trzy miesięcznej odprawy, która otrzymał w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji w dniu [...] listopada 2019 r., oraz wysokość trzy (kwotowo) miesięcznej odprawy, która otrzymał po dniu [...] października 1997 r.,

w związku ze zwolnieniem ze służby w Urzędzie Ochrony Państwa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym, w świetle § 2 tego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności

z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wchodzi więc tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Dokonując oceny zasadności skargi Sąd doszedł do przekonania, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) policjant zwalniany ze służby otrzymuje odprawę.

Z całą mocą podkreślić należy, że zarówno w orzecznictwie, jak i w piśmiennictwie ugruntowany jest pogląd, że odprawa przysługująca policjantowi z tytułu zwolnienia ze służby ma charakter jednorazowy (por. np. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 1999 r., sygn. akt II SA 634/98, Lex nr 47384, wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2005 r., sygn. akt OSK 1714/04, Lex 171706, W. Kotowski, Ustawa o Policji, Komentarz, Warszawa 2008). Formułując powyższą tezę w orzecznictwie podkreśla się, że świadczenie to – co do zasady – jest podobne do odprawy emerytalnej lub rentowej przysługującej pracownikom w związku z przejściem na emeryturę lub rentę (art. 921 § 1 K.p.).

W materii tej Sąd Najwyższy wielokrotnie prezentował natomiast stanowisko, że pracownik, który otrzymał odprawę w związku z przejściem na rentę (emeryturę),

a następnie podjął zatrudnienie, które ustało w związku z "ponownym" przejściem na emeryturę (rentę), kolejnej odprawy nie otrzyma (por. wyrok SN z dnia 25 czerwca

1993 r., sygn. akt I PR 5/93, niepubl., uchwała SN z dnia 2 marca 1994 r. I PZP 4/94, OSNAPiUS 1994, nr 2 poz. 2). W wyroku z dnia 2 października 1990 r., sygn. akt I PR 285/90, Lex nr 14666 Sąd Najwyższy wskazał jednoznacznie, że pracownikowi, który pobrał odprawę emerytalną, a następnie, w związku z ponownym zatrudnieniem

i ponownym przejściem na emeryturę, uzyskał prawo do odprawy emerytalnej od ostatniego zakładu pracy, odprawa ta przysługuje w ograniczonym zakresie. Jeżeli

np. pracownikowi w chwili przechodzenia na emeryturę przysługiwała jednorazowa odprawa w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia odpowiadająca piętnastoletniemu okresowi pracy oraz jeżeli ten sam pracownik w chwili "ponownego przejścia na emeryturę" wykazał się już dwudziestoletnim okresem pracy, za który odprawa przysługuje w wysokości sześciomiesięcznego wynagrodzenia, to przyznanie mu odprawy odpowiadającej różnicy między sześciomiesięcznym, a trzymiesięcznym wynagrodzeniem stanowi uzupełnienie tylko odprawy poprzedniej, ze względu na spełnienie warunku wymaganego dla otrzymania odprawy w wyższej wysokości.

Jednocześnie w orzecznictwie sądowo-administracyjnym wskazuje się, że brak jest odrębnych przepisów, które pozwalałyby na to, aby inaczej niż odprawę emerytalną traktować odprawę przyznawaną funkcjonariuszom zwalnianym ze służby (por. wyroki NSA z dnia 30 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OSK 818/08 oraz z dnia 5 marca 2014 r. sygn. akt I OSK 224/13, publ. https://cbois.nsa.gov.pl). Przyjęta w orzecznictwie wykładnia ma bowiem zapobiec kilkukrotnemu wypłacaniu tego samego świadczenia, co spowodowałoby uprzywilejowanie policjantów w stosunku do innych osób zatrudnionych w oparciu o przepisy Kodeksu pracy i inne przepisy regulujące stosunki służbowe i stanowiłoby naruszenie wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji zasady równości wobec prawa.

Podkreślenia wymaga także to, iż w orzecznictwie NSA wielokrotnie wskazywano – na tle spraw związanych z wypłatą świadczeń żołnierzom zawodowym – że nie ma podstaw do wypłaty odprawy w pełnej wysokości osobie pełniącej służbę w formacji zmilitaryzowanej, której raz już wypłacono odprawę, a następnie ponownie zaczęła ona pełnić służbę w tej samej lub innej służbie mundurowej. Świadczenia związane ze zwolnieniem ze służby mają bowiem charakter jednorazowy i nie mogą być kilkakrotnie wypłacane tej samej osobie (por. wyroki NSA: z dnia 1 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 451/09, z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt I OSK 569/10 publ. https://cbois.nsa.gov.pl).

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 marca 2014 r. sygn. akt I OSK 224/13, przyjęcie innego stanowiska oznaczałoby, że to świadczenie jest

w całości oderwane od swojego celu, czyli umożliwienia osobie pełniącej służbę zagospodarowanie się w nowej sytuacji zawodowej i życiowej. Odprawa taka, stałaby się swego rodzaju nieuzasadnioną "premią" dla tych osób, które raz opuściły szeregi służby, a następnie do niej powróciły. Stawiałoby to w gorszej sytuacji faktycznej

i prawnej tych funkcjonariuszy, którzy pełnili służbę w sposób nieprzerwany. Wielokrotne przyznanie odprawy oraz innych świadczeń związanych z odejściem ze służby w pełnej wysokości, byłoby zatem nieuzasadnionym i niesprawiedliwym przywilejem, a więc takie świadczenia powinny być wypłacone tylko raz. W sytuacji, gdy już raz wypłacono dane świadczenie w związku ze zwolnieniem ze służby, w przypadku ponownego zwolnienia, wypłaca się tylko świadczenie wyrównawcze za czas ponownego pełnienia służby.

Konkludując, w ocenie tut. Sądu przyjąć zatem należy, że zarówno osobie, która ponownie podjęła służbę, jak i osobie, która ponownie podjęła pracę, może przysługiwać jedynie odprawa uzupełniająca, jeżeli w dacie kolejnego zwolnienia posiada ona staż uprawniający do odprawy w wyższej wysokości.

Zauważyć przy tym należy, iż pomimo, iż orzecznictwo sądowo-administracyjne ukształtowało się przy uwzględnieniu sytuacji, gdy funkcjonariusze byli przywracani do służby, tezy w nim zawarte mają uniwersalny charakter i znajdują pełne zastosowanie w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy, zwłaszcza gdy uwzględni się analogiczne konstrukcje prawne wynikające z Kodeksu pracy i ich interpretację dokonaną przez Sąd Najwyższy. W orzeczeniach SN analizowana jest bowiem sytuacja pracowników podejmujących ponownie pracę, co należy traktować analogicznie jak ponowne podjęcie służby.

Mając powyższe uwagi na względzie, na aprobatę zasługuje stanowisko Komendanta Głównego Policji, że skoro skarżącemu wypłacono już odprawę w związku ze zwolnieniem ze służby w UOP, to za okres służby w Policji przysługuje mu jedynie uzupełnienie odprawy stosownie do długości służby.

Uwzględnienie stanowiska prezentowanego przez skarżącego, doprowadziłoby natomiast do sytuacji, że otrzymałby on odprawę w wysokości nie przewidzianej przepisami prawa i utraciłaby ona wówczas swój jednorazowy charakter.

Oznacza to, że organ dokonał prawidłowej interpretacji przepisu art. 114 ust. 1 pkt 1

i art. 115 ust. 1 ustawy o Policji i na poczet należnej odprawy zaliczył odprawę już wcześniej skarżącemu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.