Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 769/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2021-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną
Powołane przepisy: article: art 5 ust 1 pkt1, art 15 ust 1 i 2
journal: Dz.U. 2020 poz 106
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Agnieszka Olesińska Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) sędzia WSA Tomasz Wójcik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 lutego 2021r. sprawy ze skargi D. D. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w B. na rzecz D. D. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego Skarżący przedstawił następujące zdarzenie przyszłe: w dniu [...] czerwca 2017 r. Wnioskodawca wraz z żoną, w ramach majątkowej wspólnoty małżeńskiej, nabyli od osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczych, na podstawie aktu notarialnego, niezabudowane działki oznaczone numerami [...] o powierzchni [...] m2, [...] o powierzchni [...] m2, [...] o powierzchni [...] m2 – łącznie [...] m2; położone w P. , powiat wąbrzeski, z zamiarem wybudowania tam budynku mieszkalnego. W toku planowania budowy okazało się, że znaczna większość działek położona jest w strefie oddziaływania cmentarza, na której niedopuszczalne jest wybudowanie domu. Jedynym obszarem gdzie budynek mógłby być posadowiony to działka [...] i część działki [...], tj. teren bardzo blisko drogi wojewódzkiej nr [...] i w bezpośrednim sąsiedztwie z zabudowaniami gospodarskimi osób, od których działki zostały kupione. Wobec powyższego Wnioskodawca wraz z żoną postanowili, że nie będą realizować planu budowy domu na kupionych działkach, wykorzystywali je jedynie w charakterze rolniczym. W drugiej połowie 2018 r. z Wnioskodawcą skontaktował się przedstawiciel firmy D. P. S.A., że jest zainteresowany zakupem części terenu, na potrzeby wybudowania obiektu handlowego. Wnioskodawca z żoną ustalili, że skoro sami nie będą tam budowali domu i jest potencjalny kupiec, to sprzedadzą działki. Dnia [...] grudnia 2018 r. Wnioskodawca wraz z żoną podpisali przedwstępną umowę sprzedaży z firmą D. P. S.A., w której oświadczyli, że w zakresie sprzedaży przedmiotowej nieruchomości nie są podatnikiem podatku od towarów i usług. W celu umożliwienia przyszłym nabywcom korzystania z terenu na potrzeby uzyskania pozwolenia na budowę (jeden z warunków zawarcia umowy końcowej),

w 2019 r. Wnioskodawca wraz z żoną zawarli z firmą D. P. S.A. umowę dzierżawy gruntu będącego przedmiotem umowy przedwstępnej. Przychód z tytułu dzierżawy Wnioskodawca wykazał w zeznaniu podatkowym za 2019 r. W momencie zakupu działek w 2017 r. oraz z chwilą podpisywania przedwstępnej umowy sprzedaży w 2018 r., żona Wnioskodawcy prowadziła działalność gospodarczą i była czynnym podatnikiem VAT. Wnioskodawca cały czas (od 1996 r.) prowadzi działalność gospodarczą i od wejścia podatku od towarów i usług jest podatnikiem VAT czynnym. Przedmiotowe nieruchomości Wnioskodawca z żoną nabyli poza prowadzonymi działalnościami, od transakcji zakupu nie wystąpił podatek VAT, żadna z działek nie służyła celom związanym z działalnością gospodarczą. Wnioskodawca wraz z żoną nie podejmowali jakichkolwiek kroków zmierzających do znalezienia nabywców na działki, nie umieszczali ogłoszeń, nie poszukiwali (i nadal nie poszukują) nabywców

w jakikolwiek inny sposób.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, że:

a) gdy firma D. P. S.A. kupi działki [...] i działkę [...] wydzieloną

z działki [...], pozostałe działki - [...] wydzieloną z działki [...], jeśli znajdzie się nabywca, także będą sprzedane. Ostatecznie wszystkie działki nabyte w celu budowy domu również będą sprzedane,

b) żadna z działek położonych w [...] nie była wykorzystywana przez Wnioskodawcę ani przez Jego żonę do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Przedmiotem najmu były wyłącznie działki, których zakupem zainteresowana była firma D. P. S.A.,

c) żona Wnioskodawcy od [...] stycznia 2020 r. nie prowadzi działalności gospodarczej, nie jest czynnym podatnikiem VAT,

d) Wnioskodawca z żoną udzielili firmie D. P. S.A. pełnomocnictwa do działania w Ich imieniu w zakresie niezbędnym do uzyskania przez firmę D. P. S.A. pozwolenia na budowę obiektu handlowego. Uzyskanie tego pozwolenia było warunkiem zrealizowana właściwej umowy sprzedaży,

e) w grudniu 2018 r. została zawarta przedwstępna umowa sprzedaży, na mocy której firma D. P. S.A. zobowiązała się do zakupu, a Wnioskodawca do sprzedaży działki 220/10 i działki nr [...] powstałej z podziału działki [...], pod warunkiem uzyskania przez firmę D. P. S.A.:

- prawomocnej, ostatecznej i wykonalnej decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu handlowego o powierzchni nie mniejszej niż [...] m2;

- prawomocnej, ostatecznej i wykonalnej decyzji o pozwoleniu na budowę wjazdu na przedmiotową nieruchomość wg koncepcji firmy D. P. S.A.;

- niestwierdzenia ponadnormatywnego zanieczyszczenia nieruchomości skutkującego

koniecznością rekultywacji;

-potwierdzenia badaniami geotechnicznymi możliwości posadowienia na nieruchomości budynków przy zastosowaniu tradycyjnych technologii budowlanych;

- wydania przez właściwy organ prawomocnej i ostatecznej decyzji o podziale działki [...];

- uzyskania przez firmę D. P. S.A. warunków technicznych przyłączy -kanalizacji sanitarnej, wodnej, deszczowej oraz przyłącza energetycznego,

f) przed sprzedażą Wnioskodawca wraz z żoną nie podejmowali jakichkolwiek działań marketingowych w zakresie obrotu nieruchomościami,

g) Wnioskodawca wraz z żoną nie podejmowali żadnych czynności zmierzających do podniesienia wartości działek. Wszystkie działki wykorzystywane były w charakterze rolniczym,

h) dla działek obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym działki nr 220/10 i nr [...] oznaczone są C.04.MU - teren zabudowy mieszkaniowo -usługowej.

W związku z powyższym opisem Wnioskodawca zadał następujące pytania:

- czy z tytułu sprzedaży działek wystąpi zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług?

- czy z tytułu sprzedaży przez Wnioskodawcę prywatnego majątku, niezwiązanego z działalnością gospodarczą Wnioskodawca powinien rozpoznać podatek VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy fakt, że prowadzi działalność gospodarczą jako osoba fizyczna, pozostaje bez wpływu na opodatkowanie VAT majątku prywatnego, w żaden sposób niezwiązanego z opodatkowaną działalnością gospodarczą. Wnioskodawca uważa, że sprzedaż tych działek nie stanowi działalności gospodarczej i nie podlega opodatkowaniu VAT. Zarówno żona Wnioskodawcy, jako osoba nie prowadząca działalności gospodarczej, jak i Wnioskodawca pomimo występowania w obrocie gospodarczym związanym z prowadzoną działalnością jako podatnik VAT czynny,

z tytułu sprzedaży prywatnego majątku nie występuje w charakterze podatnika VAT.

W interpretacji indywidualnej z dnia [...] września 2020 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ przywołał przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie, tj. m.in. art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 2 pkt 6, art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2020 r., poz. 106 ze zm.), dalej: "u.p.t.u.", art. 195, art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2019 r., poz. 1145 ze zm.), dalej: "k.c." oraz art. 31 § 1, art. 35, art. 36 § 1 i 2, art. 43 § 1, art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy (Dz.U. z 2020 r., poz. 1359 ze zm.), dalej: "u.k.r.o." Następnie wskazał, że dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT istotne jest, aby prowadził on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero wówczas można zastosować przepisy ustawy o podatku od towarów i usług. Należy zatem ustalić czy w odniesieniu do dostawy przez Wnioskodawcę działek nr [...] i nr [...] wydzielonej z działki nr [...], będą spełnione przesłanki do uznania go za podatnika podatku VAT. Organ wyjaśnił, że uznanie, iż dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT. Organ podkreślił, że pojęcie "majątku prywatnego" nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92, które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. "Majątek prywatny" to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Organ stwierdził, że w kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca podejmował działania charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami.

Organ zwrócił uwagę, że w kontekście niniejszej sprawy istotna jest kwestia udzielenia pełnomocnictw, która uregulowana jest w Tytule IV Działu VI Przedstawicielstwo, Rozdział I Przepisy ogólne, Rozdział II Pełnomocnictwo ustawy Kodeks cywilny. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 95 § 1 k.c., z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z właściwości czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez przedstawiciela. Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego, o czym stanowi § 2 powyższego artykułu. W myśl art. 96 k.c. umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego (pełnomocnictwo). Stosownie do art. 98 k.c. pełnomocnictwo ogólne obejmuje umocowanie do czynności zwykłego zarządu. Do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebne jest pełnomocnictwo określające ich rodzaj, chyba że ustawa wymaga pełnomocnictwa do poszczególnej czynności. Zgodnie natomiast z art. 99 § 1 k.c., jeżeli do ważności czynności prawnej potrzebna jest szczególna forma, pełnomocnictwo do dokonania tej czynności powinno być udzielone w tej samej formie. W myśl § 2 powołanego artykułu, pełnomocnictwo ogólne powinno być pod rygorem nieważności udzielone na piśmie.

Organ wskazał, że z regulacji art. 109 k.c. wynika, że przepisy działu niniejszego stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy oświadczenie woli ma być złożone przedstawicielowi. Jak wynika z przepisów art. 95 do art. 109 k.c., pełnomocnictwo – to jednostronne oświadczenie osoby (mocodawcy), na mocy którego inna osoba (pełnomocnik) staje się upoważniona do działania w imieniu mocodawcy. Zatem każda czynność wykonana przez pełnomocnika w imieniu mocodawcy i w zakresie udzielonego pełnomocnictwa wywoła skutki bezpośrednio w sferze prawnej mocodawcy.

Organ zauważył, że z opisu sprawy wynika, iż pomiędzy Wnioskodawcą a firmą D. P. S.A. została podpisana przedwstępna umowa sprzedaży działek nr [...] i działki nr [...] wydzielonej z działki [...] Zgodnie z ww. umową sprzedaż działki nastąpi pod warunkiem uzyskania przez firmę D. P. S.A. prawomocnej i ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu handlowego, decyzji o pozwoleniu na budowę wjazdu na przedmiotową nieruchomość, niestwierdzenia ponadnormatywnego zanieczyszczenia nieruchomości, możliwości posadowienia na nieruchomości budynków przy zastosowaniu tradycyjnych technologii budowlanych, wydania przez właściwy organ decyzji o podziale działki [...] i uzyskania przez D. P. S.A. warunków technicznych przyłączy – kanalizacji sanitarnej, wodnej, deszczowej oraz przyłącza energetycznego. Dodatkowo organ zauważył, że Wnioskodawca wydzierżawił kupującemu przedmiotową działkę w celu uzyskania niezbędnych zgód i pozwoleń. Zatem po udzieleniu pełnomocnictwa, czynności wykonane przez kupującego wywołają skutki bezpośrednio w sferze prawnej Wnioskodawcy. Oznacza to, że w celu zwiększenia możliwości sprzedaży działek nr [...] i nr [...] wydzielonej z działki nr [...], podejmie pewne działania w sposób zorganizowany.

Zdaniem organu uznać należy, że podejmowane przez Wnioskodawcę działania oraz dokonane czynności wykluczają sprzedaż przedmiotowych działek będących we wspólności małżeńskiej w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 693 § 1 k.c., przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz. Tak więc dzierżawa jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem świadczenia wydzierżawiającego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania i pobierania pożytków, jest świadczenie dzierżawcy polegające na płaceniu umówionego czynszu.

Organ zauważył, że z opisu sprawy wynika, iż Wnioskodawca w 2019 r. wydzierżawił grunt firmie D. P. S.A. Zgoda wyrażona przez Wnioskodawcę na dysponowanie przedmiotem dzierżawy została udzielona w celu uzyskania przez kupującego niezbędnych zgód i pozwoleń budowlanych. W związku z powyższym organ stwierdził, że dzierżawa gruntów stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. oraz nosi znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Biorąc pod uwagę treść przytoczonych przepisów oraz opis sprawy organ stwierdził, że planowana sprzedaż ww. działek będzie, zgodnie z art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u., dostawą dokonywaną przez podatnika w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Wnioskodawca dokonując opisanych we wniosku czynności, podejmie działania podobne do tych, jakie wykonują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem nieruchomościami, o których mowa w orzeczeniach w sprawach C-180/10 i C-181/10, tj. wykaże aktywność w przedmiocie zbycia działki porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. W konsekwencji organ uznał, że opisane we wniosku zdarzenie przyszłe, tj. sprzedaż działek nr [...] i nr [...] wydzielonej z działki nr [...], stanowić będzie czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 w powiązaniu z art. 7 ust. 1 u.p.t.u. Organ zaznaczył jednocześnie, że niniejsza interpretacja dotyczy tylko i wyłącznie działek nr [...] i nr [...] wydzielonej z działki nr [...].

W skardze do tut. Sądu, Skarżący zaskarżonej interpretacji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i przyjęcie niewłaściwej kwalifikacji, w szczególności art. 15 ust. 1 i art. 15 ust. 2, w powiązaniu z art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 u.p.t.u. poprzez uznanie, że sprzedaży majątku prywatnego Skarżący dokonał w ramach działalności gospodarczej. W związku z powyższym Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji. W uzasadnieniu Skarżący stwierdził, że słusznie organ zauważył, iż nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usługi w rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Skarżący zgodził się, że aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Skarżący nie podzielił natomiast argumentacji, że dokonywana przez niego czynność zbycia majątku prywatnego jest działalnością gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, gdyż nie następuje w sposób ciągły. Skarżący nie podjął aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, nie zaangażował środków podobnych do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę. Czynności podejmowane ze strony Skarżącego, w jego ocenie, zdecydowanie nie spełniają "zorganizowanego charakteru", "ciągłości", "formy zawodowej", "zaangażowania środków", o których pisze Dyrektor Krajowej Informacji Podatkowej. Według Skarżącego czynności te należą do zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Ze sporządzonej pod koniec 2018 r. przedwstępnej umowy sprzedaży wynikało m.in., że dojdzie do zawarcia właściwej umowy, jeśli Kupujący uzyska pozwolenie na budowę obiektu handlowego. Skarżący rozumie, że Kupujący w swoim profesjonalizmie nie był zainteresowany zakupem gruntu, którego sam nie mógłby wykorzystywać na cele związane ze swoją działalnością gospodarczą, stąd zobowiązał się dostosować działki do stanu, którym zainteresowany jest Kupujący. W ocenie Strony, wydzierżawienie gruntu przyszłemu Kupującemu, na cele budowlane w rozumieniu art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 11 ustawy z [...] lipca 1994 r. Prawo budowlane, w zakresie uzyskania niezbędnych zgód i pozwoleń określonych szczegółowo w treści umowy przedwstępnej, mieści się w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Skarżący wyjaśnił, że wypełnienie warunków Kupującego nie wynikało z profesjonalizmu Skarżącego. Świadczy o profesjonalizmie Kupującego, który w związku z doświadczeniem, które zdobył w toku swojej działalności, tj. budowy sieci punktów sprzedaży położonych w całym kraju, zabezpieczył się przed dokonaniem zakupu gruntów niezdatnych do wykorzystania w swoim biznesie.

Skarżący stwierdził, że sporządzenie jednorazowej umowy dzierżawy będącej skutkiem umowy przedwstępnej, nie wypełnia definicji działalności gospodarczej, zatem Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem, że nosi znamiona działalności gospodarczej. Wykonanie czynności udostępnienia działek przyszłemu Kupującemu nie jest aktywnym działaniem zmierzającym do osiągania zysku z posiadanego składnika majątku, pozwalającym uznać tę czynność za działalność gospodarczą, lecz jest jednym z kroków zmierzających do zawarcia właściwej umowy sprzedaży majątku prywatnego. W tej sytuacji podział działki stosownie do zainteresowania Kupującego był, w ocenie Skarżącego, czynnością standardową, umożliwiającą mu zbycie chociaż części nieruchomości, w ramach jak najlepszego dysponowania majątkiem prywatnym.

Zdaniem Skarżącego fakt, że w związku z prowadzoną od wielu lat działalnością gospodarczą ma status podatnika VAT czynnego nie powoduje, że w stosunku do każdej jego aktywności występuje jako podatnik VAT. Zaspokojenie potrzeb życiowych rodziny Skarżącego, w tym m.in. potrzeb mieszkaniowych, to sfera życia prywatnego. Zakup działek w celu wybudowania budynku mieszkalnego dla rodziny Skarżącego był czynnością związaną z majątkiem osobistym. Niestety, gdy Skarżący kupował przedmiotowe działki, zawierzył dokumentom, szczególnie zapisom w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego o przeznaczeniu działek pod teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej i zapewnieniom sprzedającego, że są to działki budowlane.

Z żadnego dokumentu, którym dysponował Skarżący przy zakupie działek nie wynikało, że znajdują się one w 50-metrowej strefie oddziaływania cmentarza, na której nie może być posadowiony budynek mieszkalny. To co dla Skarżącego i jego rodziny było przeciwnością dla budowy budynku mieszkalnego (tj. możliwa zabudowa wyłącznie

w bezpośredniej styczności z drogą wojewódzką), dla Kupującego stało się atutem. Zdaniem Skarżącego zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystania

w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu

w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112AVE Rady z dnia 28 listopada 2006 r.

w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE. L 347 z dnia 11.12.2006, str. 1, ze zm.), a tym samym art. 15 ust. 2 u.p.t.u.

Skarżący stwierdził, że nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług, gdy dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata, a jedynie, gdy wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie Skarżącego za podatnika w zakresie tych czynności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna. Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Ponadto stosownie do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz.1829), począwszy od [...] października 2020 r. miasto na prawach powiatu B., będące siedzibą tut. Sądu, zostało objęte strefą czerwoną. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z [...] lutego 2021 r. skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z 22 października 2020r. sygn. akt II FSK 1389/18 i II FSK 1600/18 w sytuacji objęcia siedziby sądu strefą czerwoną, skierowanie sprawy celem rozpoznana na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od zgody lub sprzeciwu strony. Podobnie orzekł NSA w postanowieniu z 1 grudnia 2020r. sygn. akt II FSK 2207/18.

Sąd w obecnym składzie ww. poglądy podziela. W konsekwencji skierowanie niniejszej sprawy na posiedzenie niejawne nie ma charakteru dowolnego i jest zgodne z prawem.

Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2107) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takiej kontroli, stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", podlegają m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach. Stosownie do art. 57a zdanie pierwsze p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. W tej kategorii spraw sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, o czym stanowi zdanie drugie art. 57a p.p.s.a.

Na tle przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego spór dotyczy tego, czy sprzedaż przez Wnioskodawcę działek gruntu podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów. Skarżący twierdzi, że będzie to transakcja dotycząca majątku prywatnego, dokonana przez osobę, która w jej zakresie nie działa jako podatnik VAT i nie będzie dokonana w ramach działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu należało uznać jego stanowisko za prawidłowe.

Sąd zauważa, że zagadnienie podobne było przedmiotem oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z 21 sierpnia 2020 r. sygn. akt I FSK 1909/17 oddalił skargę kasacyjną Szefa KAS od wyroku sądu pierwszej instancji uchylającego interpretację. Sąd w tut. składzie podziela pogląd wyrażony w ww. wyroku NSA, uznając go za adekwatny w niniejszej sprawie.

Podać należy, że zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.t.u. podatnikami podatku od towarów i usług są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W myśl ust. 2 tego artykułu działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Jak słusznie zauważył WSA w Łodzi w wyroku z 27 października 2020 r. sygn. akt I SA/Łd 156/20 poszukując prawidłowej wykładni art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u., stanowiących wdrożenie do polskiego porządku prawnego art. 9 dyrektywy 112, należy uwzględnić wskazówki wynikające z orzecznictwa TSUE, a w szczególności stanowisko wyrażone w wyroku z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Słaby i Kuć, C-180/10 i C-181/10, powoływanym także przez obie strony sporu w niniejszej sprawie. TSUE stwierdził, że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem od podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 112, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Natomiast, jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców, w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 112 - należy uznać ją za podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej. TSUE wskazał, że z jego orzecznictwa wynika w tej mierze, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej (zob. wyrok z dnia 20 czerwca 1996 r. w sprawie C-155/94 Wellcome Trust, Rec. s. I-3013, pkt 32). Dodał, że sama liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych w sprawie nie ma charakteru decydującego, gdyż dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Wellcome Trust, pkt 37). Podobnie okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej, sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Inaczej jest natomiast w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT. Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych i nie należą one do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. W związku z czym, w takiej sytuacji dostawy terenu budowlanego nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT, jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Takie transakcje nie stanowią zaś same z siebie działalności gospodarczej w rozumieniu dyrektywy (zob. wyroki z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C-77/01 EDM, Rec. s. I-4295, pkt 58; z 21 października 2004 r. w sprawie C-8/03 BBL, Zb.Orz. s. I-10157, pkt 39).

Należy podkreślić, że TSUE wskazał jedynie przykładowo okoliczności, które mogą świadczyć o tym, że dana osoba sprzedając nieruchomości działa w charakterze podatnika podatku VAT, a podział nieruchomości w celu uzyskania lepszej ceny, liczba transakcji, odstępy pomiędzy transakcjami i wysokość osiągniętych przychodów, nie są decydujące i nie są czynnościami, które same z siebie wykraczałyby poza zarząd majątkiem prywatnym. To, czy dany podmiot działa jako podatnik VAT wymaga bowiem oceny odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Każdorazowo należy zatem zbadać, jakie środki angażuje sprzedający w celu sprzedaży gruntu. Jeżeli środki te są podobne do tych, które wykorzystują handlowcy, wówczas strona sprzedając grunt, zachowuje się jak handlowiec (por. wyroki NSA z dnia: 13 czerwca 2019 r., I FSK 796/17; 29 października 2007 r., I FPS 3/07; 22 października 2013 r., I FSK 1323/12; 14 marca 2014 r., I FSK 319/13; 16 kwietnia 2014 r., I FSK 781/13; 27 maja 2014 r., I FSK 774/13 i 8 lipca 2015 r., I FSK 729/14).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego po wspomnianym wyżej wyroku TSUE przyjmuje się, że przy ocenie działalności osoby sprzedającej nieruchomości należy przede wszystkim mieć na uwadze te elementy, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym (por. wyroki NSA z dnia: 9 października 2014 r., I FSK 2145/13; 3 marca 2015 r., I FSK 1859/13; 11 czerwca 2015 r., I FSK 716/14 i 29 listopada 2016 r., I FSK 636/15). Istotne znaczenie mają obiektywne, a nie subiektywne przesłanki pozwalające odróżnić działania o cechach zawodowych, od tych które mieszczą się w granicach dysponowania majątkiem prywatnym.

Nie jest zatem podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Zatem w kwestii opodatkowania VAT sprzedaży działki istotne jest, czy sprzedający w celu dokonania sprzedaży gruntu podjął/podejmie aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania zbywcy nieruchomości za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy podać należy, że Skarżący we wniosku o wydanie interpretacji podał, iż wraz z żoną kupił w dniu [...] czerwca 2017 r. nieruchomość na cele prywatne, tj. wybudowanie domu. W toku planowania budowy okazało się, że znaczna większość działek położona jest w strefie oddziaływania cmentarza, na której niedopuszczalne jest wybudowanie domu. Jedynym obszarem gdzie budynek mógłby być posadowiony, to działka [...] i część działki [...], tj. teren bardzo blisko drogi (...) i w bezpośrednim sąsiedztwie z zabudowaniami gospodarskimi osób, od których działki zostały kupione. W związku z tym odstąpili od budowy domu i działki przeznaczyli do sprzedaży. Przy czym dwie działki ([...] i [...]) będą sprzedane firmie, z którą Wnioskodawca wraz z żoną podpisali przedwstępną umowę sprzedaży. Ponadto Wnioskodawca z żoną udzielili tej firmie pełnomocnictwa do działania w ich imieniu w zakresie niezbędnym do uzyskania pozwolenia na budowę obiektu handlowego. Uzyskanie tego pozwolenia było warunkiem zrealizowana właściwej umowy sprzedaży, tj.: prawomocnej, ostatecznej i wykonalnej decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu handlowego o powierzchni nie mniejszej niż [...] m2; prawomocnej, ostatecznej i wykonalnej decyzji o pozwoleniu na budowę wjazdu na przedmiotową nieruchomość wg koncepcji firmy; niestwierdzenia ponadnormatywnego zanieczyszczenia nieruchomości skutkującego koniecznością rekultywacji; potwierdzenia badaniami geotechnicznymi możliwości posadowienia na nieruchomości budynków przy zastosowaniu tradycyjnych technologii budowlanych; wydania przez właściwy organ prawomocnej i ostatecznej decyzji o podziale działki [...]; uzyskania przez firmę warunków technicznych przyłączy - kanalizacji sanitarnej, wodnej, deszczowej oraz przyłącza energetycznego.

Należy więc zweryfikować stanowisko organu co do tego, że działania podjęte przez Skarżącego pozwalają przypisać jego działaniu charakter profesjonalny. Wprawdzie organ słusznie prezentuje pogląd, że skutki działań pełnomocnika wywołają zmianę w sferze prawnej mocodawcy. Zdaniem Sądu nie można jednak twierdzić, że poprzez czynności podejmowane przez pełnomocnika – tj. kupującego, Skarżący podejmie aktywność, angażuje środki takie jak profesjonalny handlowiec, co uczyni z niego podatnika VAT w związku ze sprzedażą gruntu. Organ uważa, że podejmowanie tego rodzaju czynności przesądza o przyznaniu Skarżącemu statusu profesjonalisty. Rację ma organ, że skoro w imieniu Skarżącego, dopóki jeszcze on jest właścicielem, wykona te czynności pełnomocnik – to należy uznać, że skutki prawne tych czynności wywołują zmiany w sferze prawnej Skarżącego. Zdaniem Sądu nie można jednak twierdzić, że dla oceny podatkowoprawnej Skarżącego bez znaczenia pozostaje okoliczność wykonywania ww. czynności przez potencjalnego nabywcę. Zdaniem Sądu, ma to kluczowe znaczenie. Skarżący najpierw znalazł kupca, zawarł z nim umowę przedwstępną, a następnie (udzielając pełnomocnictwa i zawierając umowę dzierżawy) umożliwił przyszłemu kupującemu podjęcie czynności mających na celu dostosowanie gruntu do jego potrzeb (pozwolenia, przyłącza itp.). W sensie chronologicznym czynności te następują jeszcze przed zawarciem definitywnej umowy sprzedaży, a w sensie prawnym nie można więc podważyć tego, że właścicielem i mocodawcą pozostaje Skarżący – jednak należy mieć na względzie, że nabywca wykonuje te czynności we własnym interesie, dla zrealizowania własnych potrzeb, w celu przystosowania działki do jego określonych potrzeb. Nie są to zatem starania sprzedawcy, który przykładowo stara się grunt uzbroić czy uzyskać określone pozwolenia, aby przedmiot sprzedaży uczynić bardziej atrakcyjnym dla potencjalnych nabywców. W przedmiotowej sprawie nabywca już się zgłosił, właściciel gruntu nie musi już podejmować działań, aby zachęcić kogokolwiek do jego nabycia. Skutki prawne czynności wykonanych przez pełnomocnika (nabywcę) w sensie prawnym rzeczywiście dotyczą właściciela gruntu (uzyskanie decyzji, pozwoleń itd.). Jednak starania pełnomocnika nie są staraniami właściciela podejmowanymi w tym celu, aby pozyskać kupującego, aby oferowany grunt uczynić atrakcyjniejszym dla potencjalnego nabywcy, aby podnieść jego cenę. Cena została uzgodniona w umowie przedwstępnej. Sukces działań przedsięwziętych przez pełnomocnika (tj. kupującego) stanowi zaś - w świetle umowy przedwstępnej, opisanej we wniosku o wydanie interpretacji - warunek, że przyrzeczona umowa sprzedaży dojdzie do skutku. Gdyby się bowiem okazało, że uzyskanie pewnych decyzji, pozwoleń, warunków technicznych itd. nie nastąpi – grunt w ogóle nie zostanie przez nabywcę kupiony, gdyż będzie dla niego nieużyteczny, nie będzie spełniał jego potrzeb.

Ocena organu opierająca się na znacznym stopniu zaangażowania w podniesienie atrakcyjności handlowej działki byłaby uzasadniona, gdyby Skarżący podejmował je (sam czy przez pełnomocnika) w takim celu, aby znaleźć, pozyskać kupca. Jeśli jednak kupiec już po uzgodnieniu warunków sprzedaży podejmuje je sam, a nie "pod dyktando" i według pomysłu właściciela gruntu, lecz mając na względzie własne potrzeby – to Sąd nie dostrzega w takim ułożeniu stosunków między sprzedawcą a kupującym argumentu przemawiającego za tym, że sprzedawca zachowuje się jak profesjonalista, przez co staje się handlowcem w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.

Z opisu przedstawionego we wniosku i jego uzupełnieniu wynika przykładowo, że jednym z warunków dojścia do skutku umówionej umowy sprzedaży jest uzyskanie przez kupującego pozwolenia na budowę obiektu budowlanego, warunków technicznych przyłączy – kanalizacji sanitarnej, wodnej, kanalizacji deszczowej oraz przyłącza energetycznego, prawomocnej, ostatecznej i wykonalnej decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu handlowego o powierzchni nie mniejszej niż [...] m2, ale zgodnie z koncepcją Kupującego, a zatem pozwalających na realizację planowanej inwestycji. Takie ułożenie stosunków między stronami umowy przedwstępnej niewątpliwie zabezpiecza interesy kupującego – gdyby bowiem okazało się, że gruntu nie można przystosować do jego potrzeb, wówczas nie będzie on zobowiązany do zawarcia definitywnej umowy zakupu.

Wprawdzie przyznać należy, że w efekcie działań pełnomocnika przedmiotem sprzedaży będzie działka o innym charakterze niż w chwili zawarcia umowy przedwstępnej. Tyle tylko, że te wszystkie działania podejmowane są już po uzgodnieniu przez strony warunków transakcji, w celu realizacji potrzeb kupującego i to on sam się w nie angażuje; aktywność Skarżącego sprowadza się do udzieleniu pełnomocnictwa.

Z podanych wyżej powodów, Sąd nie zgadza się z oceną Organu, że w przedmiotowej sprawie Wnioskodawca zaangażował środki podobne do tych jakie wykorzystują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem nieruchomościami, o których mowa we wskazanych orzeczeniach w sprawach C-180/10 i C-181/10, tj. wykazał aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem.

Za uznaniem, w opisanej sprawie, Wnioskodawcy za profesjonalny podmiot prowadzący działalność gospodarczą zdaniem Organu przemawia również fakt, że Skarżący zawarł z nabywcą umowę dzierżawy, z której tytułu przysługuje mu czynsz.

Organ przypomniał, że dzierżawa stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 u.p.t.u. i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Tym samym wypełnia ona określoną w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. definicję działalności gospodarczej. Wydzierżawianie przez Wnioskodawcę przedmiotowej działki potencjalnemu nabywcy, po zawarciu przedwstępnej umowy sprzedaży, zdaniem Organu powoduje, że działka ta utraciła charakter majątku prywatnego. Wykorzystywanie przez Wnioskodawcę w sposób ciągły dla celów zarobkowych nieruchomości gruntowej powoduje, że jest ona wykorzystywana w prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej, a nie wyłącznie w ramach majątku osobistego.

Sąd zauważa, że z wniosku o wydanie interpretacji (i jego uzupełnienia) wynika, że działki zostały udostępnione na rzecz kupującego, na mocy umowy dzierżawy zawartej wyłącznie w celu uzyskania przez kupującego niezbędnych zgód i pozwoleń, poza wskazaną umową sprzedawane działki nie były udostępniana osobom trzecim, były wykorzystywane w charakterze rolniczym. W przekonaniu Sądu zawarcie tej umowy dzierżawy w żaden sposób nie wzmacnia stanowiska Organu, że sprzedający działa jako profesjonalista. Umowa dzierżawy została zawarta po zawarciu przedwstępnej umowy sprzedaży i – zgodnie z deklaracją stron – w związku z przedwstępną umową sprzedaży, a konkretnie wyłącznie w celu korzystania z terenu na potrzeby uzyskania przez kupującego niezbędnych zgód i pozwoleń. Deklarowanym we wniosku realnym powodem zawarcia umowy dzierżawy było umożliwienie kupującemu uzyskiwania potrzebnych zgód i pozwoleń. Umowa dzierżawy pełniła zatem funkcję akcesoryjną wobec zawartej już umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości, na obie te umowy należy patrzeć jako na elementy tego samego przedsięwzięcia. Umowę dzierżawy zawarto, jak wynika z wniosku, w celu umożliwienia kupującemu zrealizowanie warunków, od których uzależniono zawarcie definitywnej umowy sprzedaży.

Reasumując, nie było podstaw do stwierdzenia, że opisane we wniosku czynności związane ze sprzedażą nieruchomości wykraczają poza zwykły zarząd majątkiem prywatnym i stanowią zorganizowaną działalność gospodarczą. Nie ma podstaw do stwierdzenia, że Skarżący podejmował aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców.

Z podanych wyżej powodów, w połączeniu z tym, że transakcja dotyczy działek nabytych na cele prywatne, zdaniem Sądu należało uznać, że Skarżący dokona opisanej sprzedaży działek w ramach zarządu majątkiem prywatnym, nie zaś w ramach działalności gospodarczej i sprzedając działki nie będzie działał jako podatnik podatku od towarów i usług. Z tego powodu Sąd uznaje, że Organ naruszył art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. poprzez ocenę, że działania Skarżącego noszą znamiona działalności gospodarczej w rozumieniu tych przepisów.

Z podanych wyżej powodów zaskarżoną interpretację należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 146 § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., tj. w kwocie [...]zł.