Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 846/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 133 par. 1, art. 141 par. 4, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7,8,77 par. 1, 80 i 107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędzia NSA Anna Łuczaj Protokolant: Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. i A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1502/09 w sprawie ze skargi U.J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od U. J. solidarnie na rzecz K. i A. S. kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1502/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi U.J. uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oraz poprzedzającą ją decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2009 r. (pkt I sentencji), stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku (pkt II sentencji) i zasądził od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej U.J. kwotę 460 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt III sentencji).

W toku postępowania Sąd I instancji ustalił następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Wyrokiem z dnia 21 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1225/07, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 2428/06. Powyższym wyrokiem Sąd I instancji uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2006 r. oraz poprzedzającą ją decyzję własną tego organu z dnia [...] 2006 r., którą to decyzją stwierdzono nieważność decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2003 r. Nr [...].

Organ wojewódzki powyższą decyzją z dnia [...] 2003 r. uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] 2002 r. i odmówił wydania decyzji administracyjnej w trybie art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w sprawie dotyczącej budynku mieszkalnego realizowanego przez K. i A. małżonków S. na działce o nr ew. [...], przy zbiegu ulic [...] i [...] we wsi J.

Wobec uchylenia w/w decyzji organu nadzorczego z dnia [...] 2006 r. oraz decyzji z dnia [...] 2006 r. zaistniała konieczność ponownego rozpatrzenia wniosku U.J. z dnia [...] 2003 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2003 r.

Dokonując ponownej analizy akt sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] 2009 r. znak: [...], odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2003 r.

W wyniku rozpoznania wniosku U.J. z dnia [...] 2009 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej w/w decyzją organu z dnia [...] 2009 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] 2009 r. znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] 2009 r.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że decyzją z dnia [...] 2002 r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. nałożył na inwestorów K. i A. S. obowiązek wykonania szeregu czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Powyższa decyzja została uchylona decyzją Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2003 r. Nr [...]. Organ orzekł także o odmowie wydania decyzji administracyjnej w trybie art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odnosząc się do jednego z głównych zarzutów U.J. dotyczącego kwestii dokumentacji projektowej stanowiącej załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę wskazał, iż rzeczywista realizacja przedmiotowego obiektu budowlanego jest zgodna z projektem architektoniczno - budowlanym. Znajdujący się w aktach organu wojewódzkiego projekt zagospodarowania stanowiący załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę pokrywa się bowiem z faktyczną lokalizacją obiektu. Organ podniósł, iż takie samo usytuowanie budynku potwierdza sporządzona przez geodetę R.K. inwentaryzacja geodezyjna powykonawcza z dnia [...] 2002 r. oraz załącznik do protokołu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] września 2002 r. przesłany przez skarżącą do organu przy piśmie z dnia 11 października 2002 r.

Za bezzasadny organ uznał zarzut skarżącej dotyczący odsunięcia o 3,5 m od granicy z jej posesją drogi dojazdowej do części garażowej budynku inwestorów. W ocenie organu, decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] 2001 r. w żaden sposób nie odnosiła się do kwestii usytuowania "drogi dojazdowej do części garażowej". Ponadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że kwestionowana droga dojazdowa w części (przylegającej do garażu) w istocie zlokalizowana jest w odległości 3,5 m od granicy z działką oznaczoną nr ew. [...] (co wynika z projektu zagospodarowania działki), jednak warunki techniczne nie ograniczają lokalizacji "drogi dojazdowej" na terenie działki, na której usytuowana jest inwestycja.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił stanowisko organu wojewódzkiego, stwierdzając iż wskazane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. w decyzji z dnia [...] 2002 r. odstępstwa nie powinny być uznane za istotne i udowodnione. Zdaniem organu wyniesienie budynku o około 0,3 m od projektowanej wysokości posadowienia nie można uznać za istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu, co powoduje, iż organ wojewódzki nie przekroczył ram uznania administracyjnego.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie można także uznać aby "wyniesienie budynku o ok. 0,3 m od projektowanej wysokości posadowienia" oraz wskazana przez Powiatowego Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. "stwierdzona rozbieżność w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego w odniesieniu do projektowanej powierzchni zabudowy i kubatury budynku" mogły powodować uciążliwości w użytkowaniu nieruchomości sąsiednich. Usytuowanie przedmiotowego budynku nie narusza bowiem warunków techniczno-budowlanych.

Odnosząc się do kolejnych zarzutów skarżącej dotyczących naruszenia art. 68 i 69 k.p.a. organ wskazał, iż zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Natomiast organ nadzoru w toku postępowania nadzwyczajnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest uprawniony do kwestionowania okoliczności faktycznych, których wystąpienie organ wydający decyzję (będącą przedmiotem postępowania nieważnościowego) ustalił.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, iż niesłuszny jest zarzut, że decyzja organu wojewódzkiego z dnia [...] 2003 r. rażąco narusza art. 107 § 3 k.p.a., gdyż organ wskazał okoliczności faktyczne, powołał się na czynności kontrolne organu I i II instancji, oraz wyjaśnił dlaczego nie podzielił stanowiska organu powiatowego w kwestii istotnych odstępstw.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła U.J. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji własnej organu z dnia [...] 2009 r.

Zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej zarzuciła iż wydano je:

1) z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nie poddanie badanej decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2003 r. kontroli kasacyjnej w aspekcie wszystkich podnoszonych przez skarżącą od samego początku postępowania zarzutów odnoszących się do tej decyzji (art. 7, 77 § 1, art. 80 i 107 §

3 k.p.a.), przy jednoczesnym zastępowaniu rażących wad tej decyzji merytorycznymi ustaleniami własnymi (art. 156 k.p.a.), oparcie rozstrzygnięcia na materiale dowolnie i fragmentarycznie wybranym spośród całości materiału dowodowego, przy jednoczesnym całkowitym pominięciu najistotniejszych dla sprawy dowodów znajdujących się w aktach sprawy i po wielekroć przez skarżącą wskazywanych (art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a.)

2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez orzekanie z naruszeniem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, tj. wbrew ocenom prawnym zawartym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1225/07, a w efekcie naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie.

W uzasadnieniu skargi wskazano, iż w miejsce domu jednorodzinnego o powierzchni zabudowy 160 m² określonego pozwoleniem na budowę z dnia [...] 2001 r. nr [...] powstał obiekt dwukrotnie większy o powierzchni zabudowy wynoszącej niespełna 300 m², o innym charakterze. To z kolei w sposób oczywisty rzutowało na inne parametry określone pozwoleniem (powierzchnia całkowita, kubatura). Dodała, iż obiekt ten odwrócony jest o 90 stopni w stosunku do lokalizacji jaką miał mieć zgodnie z zatwierdzonym pozwoleniem projekt budowlany, wskutek czego posadowiono go zamiast wzdłuż ul. [...] stanowiącej północną granicę działki inwestorów, wzdłuż wschodniej granicy działki inwestorów, stanowiącej granicę z jej posesją i to na całej długości.

Skarżąca dodała, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. nakazał inwestorom wykonanie szeregu ekspertyz szczegółowych wymienionych w decyzji organu z dnia [...] 2002 r., gdyż organ stwierdził naruszenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wskutek przekroczenia dopuszczalnego limitu powierzchni nieczynnej biologicznie na działce i zastosowania dachu płaskiego w miejsce przewidzianych planem dachów wysokich. Skarżąca wskazała, że działki znajdują się w obszarze krajobrazu chronionego, gdzie obowiązują określone limity powierzchni wyłączonej z biologicznie czynnej; w przypadku działki inwestorów warunki zabudowy określały ten limit na 300 m², co potwierdzała wydana inwestorom Decyzja Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W. z dnia [...] 2001 r. nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 153 p.p.s.a., a także z naruszeniem art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Uzasadniając swoje stanowisko Sąd wskazał, iż poprzednia decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2006 r. była przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zawartej w wyroku z dnia 11 maja 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 2428/06. Powyższy wyrok był kontrolowany przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 21 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1225/07 oddalił skargę kasacyjną. Stosownie natomiast do treści art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Związanie oceną prawną jest wyłączone tylko w przypadku zmiany stanu prawnego, na tle którego została ona sformułowana oraz w przypadku ustalenia przez organy orzekające nowych okoliczności faktycznych w sprawie, nieznanych uprzednio sądowi administracyjnemu przy wydawaniu orzeczenia, a mających istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały okoliczności wyłączające związanie oceną prawną zawartą w powołanym wyroku Sądu z dnia 11 maja 2007 r., a pomimo to organ orzekający nie zastosował się w pełni do zawartej w tym wyroku oceny prawnej i wytycznych co do dalszego postępowania, przez co naruszył nie tylko art. 153 p.p.s.a., ale również art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W powołanym wyroku z dnia 11 maja 2007 r. jak zaznaczono Sąd stwierdził bowiem, iż rozpoznając sprawę ponownie obowiązkiem organu orzekającego było rozpatrzenie wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącą we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, a wyjaśnienie stanowiska zajętego w przedmiocie tych zarzutów winno znaleźć się w uzasadnieniu ostatecznej decyzji.

Z treści decyzji jak i akt sprawy wynika, w ocenie Sądu, że organ rozpoznając sprawę ponownie nie odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącą we wniosku. Zdaniem Sądu organ nie odniósł się w ogóle do zarzutu naruszenia przepisów dotyczących zachowania powierzchni biologicznie czynnej, co podnosiła skarżąca zarówno we wniosku o stwierdzenie nieważności jak i w skardze. Z decyzji Wójta Gminy L. Nr [...] z dnia [...] 2000 r. wynika, iż powierzchnia zabudowana i utwardzona działki (wraz z podjazdami) nie może przekraczać 300 m², pozostała zaś część działki winna być zagospodarowana jako biologicznie czynna z zachowaniem istniejącego drzewostanu. Dodatkowo wskazać należy, iż działka usytuowana jest w obszarze krajobrazu chronionego, gdzie obowiązują określone limity powierzchni wyłączonej z biologicznie czynnej, a zatem ocena prawna organu w tym zakresie powinna znaleźć się w zaskarżonej decyzji. Organ nie odniósł się także do podnoszonego przez skarżącą zarzutu dotyczącego wynoszącej powierzchni zabudowy nieruchomości.

W ocenie Sądu, w zaskarżonej decyzji brak jest także stanowiska organu w kwestii wybudowania na działce dwóch budynków, podczas gdy z ww. decyzji z dnia [...] 2000 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że na jednej działce może być wybudowany jeden budynek mieszkalny wolnostojący przy czym garaż oraz pomieszczenie gospodarcze należy przewidywać w bryle projektowanego budynku mieszkalnego. Tym samym stwierdzić należy, iż organ w ogóle nie ustosunkował się w zaskarżonej decyzji do kwestii dotyczącej wybudowania na przedmiotowej nieruchomości zarówno budynku mieszkalnego jak i nowego budynku wiaty garażowej z naruszeniem decyzji o warunkach zabudowy. Sąd wskazał także, że kwestia przestrzegania warunków zabudowy bądź też ich nie przestrzegania ma istotne znaczenie dla niniejszej sprawy. Zgodnie bowiem z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszystkie kroki niezbędne do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Obowiązane są przy tym stosownie do art. 8 k.p.a. tak prowadzić postępowanie, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa. W szczególności powinny w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.).

Zdaniem Sądu powołane przepisy nie znalazły właściwego urzeczywistnienia w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w niniejszej sprawie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dokonał także analizy badanej decyzji biorąc pod uwagę dokumenty i ustalenia organu powiatowego wyrażone w postanowieniu z dnia [...] 2002 r. Nr [...], którym organ na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wstrzymał prowadzenie robót budowlanych, polegających na budowie przedmiotowego budynku mieszkalnego. W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ wskazał, iż cyt. "analizując materiał dowodowy jak również zaistniałe fakty, a więc odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego oraz niezgodność dokumentacji budowlanej należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie zaistniały okoliczności stanowiące podstawę do stwierdzenia o istotnym naruszenia przepisów prawa". Organ powinien zatem dokonać oceny zapisów powyższego postanowienia w kontekście zaistnienia bądź też nie przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Tym samym stwierdzono, że pomimo trzykrotnego uchylania przez Sąd decyzji wydanych przez organ, organ ten nadal nie przeprowadził postępowania właściwie i w sposób prawidłowy tak, aby można było dokonać merytorycznej oceny decyzji.

W ocenie Sądu, w zaskarżonej decyzji organ odniósł się tylko do niektórych wybranych przez siebie zarzutów wniosku o stwierdzenie nieważności. W dalszym ciągu nie wyjaśnione są podstawowe i istotne kwestie dotyczące przedmiotowej inwestycji oraz decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2003 r. w kontekście zaistnienia bądź też nie przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Sąd podkreślił także, że organ po raz kolejny nie zastosował się do wytycznych i wskazówek zawartych w wyroku Sądu z dnia 11 maja 2007 r. Powyższe z kolei, zdaniem Sądu, stanowi naruszenie art. 153 p.p.s.a. jak również naruszenie art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a.

W dalszej części uzasadnienia Sąd wskazał, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, organ orzekający zastosuje się do wytycznych Sądu wyrażonych w wyroku z dnia 11 maja 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 2428/06 uwzględniając również ocenę prawną zawartą w niniejszym orzeczeniu.

Wyrok ten stał się przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez K. i A. małżonków S. Autor skargi kasacyjnej zaskarżył zakwestionowany wyrok w całości i na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. poprzez wyjście przy orzekaniu poza akta sprawy oraz stan prawny - przyjęcie wskazań i ocen prawnych, których nie ma w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 2428/06 i stwierdzenie na tej podstawie naruszenia w zaskarżonych decyzjach art. 153 p.p.s.a. i art. 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a.

- art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 k.p.a. w szczególności art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz w związku z art. 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia podstawy stwierdzenia naruszeń art. 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. w zaskarżonych decyzjach, bez poddania szczegółowej analizie zaskarżonych decyzji, z naruszeniem wskazań zawartych w wyrokach wydanych w niniejszej sprawie, z pominięciem trybu właściwego dla postępowania nieważnościowego i bez wskazania wpływu, opisanych w zaskarżonym wyroku naruszeń, na wynik sprawy oraz pomimo, że wskazane naruszenie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy;

- art. 153 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 k.p.a. w szczególności art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez pominięcie trybu właściwego dla postępowania nieważnościowego, z naruszeniem wskazań zawartych w wyrokach wydanych w niniejszej sprawie.

W związku z powyższym, na podstawie art. 176 p.p.s.a. wniesiono o uchylenie zakwestionowanego wyroku w całości i zasądzenie na rzecz K. i A. małżonków S. kosztów postępowania wg norm przepisanych, ewentualnie o zmianę przedmiotowego wyroku i oddalenie skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2009 r. i poprzedzającą ją decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2009 r. oraz zasądzenie na rzecz K. i A. małżonków S. kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu swojego stanowiska autor skargi kasacyjnej podniósł, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2007 r. rozpoznawana była skarga K. i A. małżonków S. na decyzję dotyczącą ich wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, a nie wniosku U.J. o stwierdzenie nieważności decyzji, jak to przyjęto w zaskarżonym wyroku Sądu I instancji. W związku z powyższym uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. poprzez wyjście przy orzekaniu poza akta sprawy oraz stan prawny i przyjęcie wskazań i ocen prawnych, których nie ma w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2007 r. Dodano również, że twierdzenia uzasadnienia zaskarżonego wyroku, które w świetle dokumentacji zawartej w aktach sprawy (wyrok WSA z dnia 11 maja 2007 r.), pozbawione są podstaw, muszą być uznane za naruszające wymagania poprawnie sporządzonego uzasadnienia wyroku sądowego (naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a.). Ponadto przyjęcie wskazanej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy oznacza, że sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania kontrolowanej przez siebie decyzji, a w niniejszej sprawie uzasadnienie do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2007 r. nie zawiera twierdzeń wskazanych w zaskarżonym wyroku. Powyższe naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż dotyczyło kwestii związanych z wynikiem sprawy sądowoadministracyjnej, tj. oceny legalności zaskarżonej decyzji, w szczególności doprowadziło do uchylenia zaskarżonych decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego pomimo braku naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skutkiem tych naruszeń było także nieprawidłowe ustalenie, że organ naruszył art. 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a nie rozpoznając zarzutów U.J., pomimo że jak już wyżej wskazano organ nie naruszył wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2007 r.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej niezasadne jest twierdzenie Sądu, że przy wydaniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego pominął postanowienie organu powiatowego z dnia [...] 2002 r. Nr [...], mimo że na str. 2, 3 i 6 tej decyzji znajduje się jego szczegółowa analiza.

Ponadto Sąd zarzucając naruszenie art. 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a nie wskazał na czym konkretnie te naruszenia polegały oraz nie określił jaki wpływ mogły mieć one na wydane decyzje, co ogranicza realizację celu sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli.

Na koniec wskazano również, że zakwestionowany wyrok narusza art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wskazań i oceny prawnej zawartych w wydanych w niniejszej sprawie wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1225/07 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 2428/06 oraz z dnia 24 marca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 218/04.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną U.J. wniosła o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zaważył, co następuje:

Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 cytowanej ustawy – zwanej dalej p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Natomiast skarga kasacyjna analizowana w opisanym zakresie zasługuje na uwzględnienie. Niewątpliwie uzasadniony jest w okolicznościach rozpoznawanej sprawy zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1 p.p.s.a. art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a.

W myśl zdania pierwszego art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Zatem podstawą orzekania przez sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracyjne w toku całego postępowania toczącego się przed tymi organami. Aby sąd mógł oprzeć swoje rozstrzygnięcia na faktach, które dokumentują akta sprawy, musi wnikliwie i rzetelnie przeanalizować owe akta. Tylko i wyłącznie wtedy uniknie błędu pominięcia istotnego w sprawie elementu faktycznego. Należy przy tym pamiętać, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz rozstrzyga w granicach sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Granice faktyczne danej sprawy są zakreślone przez zebrany materiał dowodowy, który gromadzony jest w aktach sprawy. Zatem na sądach administracyjnych ciąży na mocy w/w przepisów p.p.s.a. obowiązek wnikliwego i kompleksowego przeanalizowania materiału dowodowego zebranego w sprawie przez organy orzekające w sprawie Niedopuszczalne jest fragmentaryczne i powierzchowne zapoznawanie się z aktami sprawy.

Trafność zarzutów skargi kasacyjnej czyni dalece wątpliwym, czy Sąd I instancji wywiązał się należycie z w/w obowiązku prawnego na gruncie rozpoznawanej sprawy. Wątpliwości te wspierają konkluzję, że Sąd I instancji wydanym wyrokiem nie spełnił wymogów art. 141 § 4 p.p.s.a. w szczególności poprzez należyte wskazanie stanu faktycznego, który przyjął jako podstawę orzekania a w konsekwencji wadliwie uznał, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

W świetle powyższych ustaleń należy uznać, że przy wydawaniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji naruszył prawo w postaci przepisów postępowania, a naruszenie to ma istotny wpływ na wyniki sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), bowiem dotyczy kluczowych ustaleń stanu faktycznego z czym przecież Sąd związał w konsekwencji wadliwie uznanie naruszenie art. 153 p.p.s.a.

Wyjaśniając powyższe stanowisko wskazać należy, iż zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Zatem zwrot " ocena prawna wyrażona w orzeczeniu wiąże w sprawie ten sąd" oznacza, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, tylekroć będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy. Przez ocenę prawną jak wynika z utrwalonych poglądów w judykaturze należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie określonej decyzji.

Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie administracyjnym i na sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku pierwotnego w drodze rewizji nadzwyczajnej. Może ona dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawaną sprawą.

Uchylając zaskarżone decyzje Sąd I instancji uznał, iż organ orzekający naruszył przepis art. 153 p.p.s.a w zw. z art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. cytat : "nie stosując się w pełni do zawartej w tym wyroku (tj. wyroku WSA w Warszawie z dnia 11 maja 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 2428/06) oceny prawnej i wytycznych co do dalszego postępowania"- koniec cytatu. Dodatkowo Sąd I instancji wskazał, że cytat "w powołanym wyroku Sąd stwierdził bowiem, iż rozpoznając sprawę ponownie obowiązkiem organu orzekającego było rozpatrzenie wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącą we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji a wyjaśnienie stanowiska zajętego w przedmiocie tych zarzutów winno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji ostatecznej"- koniec cytatu.

Jednakże jak trafnie wskazuje na to skarga kasacyjna takiego stanowiska w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 2428/06 trudno doszukać się, albowiem w motywach tegoż orzeczenia zawarto jedynie stwierdzenie odnoszące się nie do twierdzeń U.J. zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] 2003 r. lecz do wniosku K. i A. S. o ponowne rozpoznanie sprawy a dotyczących poprzednio wydanych decyzji administracyjnych – cytat "rozpoznając ponownie sprawę organ jest obowiązany rozpatrzeć zarzuty podniesione przez stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a wyjaśnienie stanowiska zajętego w przedmiocie tych zarzutów winno się znaleźć w uzasadnieniu ostatecznej decyzji."- koniec cytatu. Tym samym brak jest takiego stanowiska we wskazywanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 2428/06, które przyjął Sąd I instancji uznając swoje nim związanie. Ten fakt zaś nie pozwalał na uchylenie zaskarżonych decyzji przy przyjęciu tej okoliczności, która przecież jest jedyną i wyłączną przyczyną eliminacji z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji odmawiających stwierdzenia nieważności decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2003 r. Trafnie więc wskazano w kasacji na naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez wyjście przy orzekaniu poza akta sprawy oraz stan prawny a konsekwencji przyjęcie wskazań i ocen prawnych, których nie ma w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2007 r. To naruszenie należy również wiązać z naruszeniem przez Sąd I instancji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a.

Norma art. 141 § 4 p.p.s.a. określa, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazanie co do dalszego postępowania. Jakkolwiek czynność sporządzenia uzasadnienia, dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy i mająca sprawozdawczy charakter, sama przez się nie może wpłynąć na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy to jednak tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością Sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i, że prowadzone przez Sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa.

Niewątpliwie szczególne miejsce w uzasadnieniu wyroku Sądu zajmuje zwięzłe przedstawienie stanu sprawy oraz w szczególności wskazanie podstawy rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Powinno ono mieć charakter zwięzły ale pozwalający na skontrolowanie przez strony postępowania i ewentualnie Naczelny Sąd Administracyjny, czy Sąd I instancji nie popełnił błędu w swoim rozumowaniu. Podkreślić należy, iż kontrola zaskarżonych aktów sprawowana przez wojewódzkie sądy administracyjne powinna polegać na dogłębnej i wszechstronnej analizie stanu faktycznego oraz stanu prawnego wniesionych do sądu spraw. Sąd I instancji powinien poddać gruntownej ocenie wszystkie aspekty sprawy, w których są wątpliwości, w których ustalenia organów są odmienne od wniosków i twierdzeń stron postępowania. Treść tych ustaleń winna następnie zostać zamieszczona w uzasadnieniu wyroku. To z treści uzasadnienia powinno wynikać, że sąd przeanalizował wszystkie zarzuty zamieszczone w skardze, konfrontując je z ustaleniami organu i materiałami dowodowymi sprawy. Wszelkie wątpliwości ujawnione na etapie postępowania muszą być właściwie i jednoznacznie zinterpretowane w uzasadnieniu wyroku z powołaniem się na konkretne przepisy prawa.

Jest okolicznością niesporną w tej sprawie, że wskutek przyjęcia nienależytego stanu faktycznego przez Sąd I instancji co do zakresu związania wcześniejszym wyrokiem sądu administracyjnego w zaskarżonym wyroku orzekano w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny sprawy. W konsekwencji nie poddano ocenie i analizie zaskarżonych decyzji co obrazuje lakoniczne uzasadnienie zaskarżonego wyroku wskazujące jedynie na niewykonanie w całości poprzedniego wyroku sądu administracyjnego. Niewykonanie tego wyroku miało polegać na tym, że organ nie odniósł się do trzech kwestii, a to naruszenia przepisów dotyczących zachowania powierzchni biologicznie czynnej, powierzchni zabudowy nieruchomości jak też wybudowania na działce nie jednego lecz dwóch domów.

Jednakże przede wszystkim przypomnieć w tym miejscu należy, iż poprzednie dwa wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 218/04 jak i z dnia 11 maja 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 2428/06, w których oddalono skargi kasacyjne odpowiednio wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2006 r. sygn. akt II OSK 793/05 i z dnia 21 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1225/07, wskazywały na potrzebę dokonania oceny decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2003 r. nr [...] w kontekście zaistnienia przesłanek rażącego naruszenia prawa o jakich mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Rozpoznając w tej sprawie po raz kolejny wniosek U.J. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] 2003 r. po dwukrotnym wcześniejszym uchylaniu wydawanych w tym zakresie poprzednich decyzji, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego tym razem orzekł zgodnie z wnioskiem wszczynającym przedmiotowe postępowanie i ocenił, iż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2003 r. dlatego też podjął decyzję odmowną w tym zakresie. Generalnie zaś przestawiając rozważania w obszernym uzasadnieniu (decyzja z dnia [...] 2009 r. liczy 9 stron – przypomnienie Sądu) organ uznał, że powołana wyżej decyzja z 2003 r. nie jest obarczona jakąkolwiek wadą obligującą organ do stwierdzenia jej nieważności. Przedstawiając szczegółowe rozważania odnoszące się do poszczególnych kwestii a dotyczących zagadnień wskazanych we wniosku wszczynającego postępowanie w tej sprawie organ wskazywał również, że cytat: "szczegółowa analiza dotyczących projektowanego usytuowania oraz wielkości zabudowy przedmiotowego budynku mieszkalnego wskazuje jednoznacznie, iż jest ona tożsama z faktyczną lokalizacją przewidzianą w decyzji o pozwoleniu na budowę tegoż obiektu."-koniec cytatu. Nadto w decyzji tej organ uznał za materiałem dowodowym sprawy, iż cytat- "budowa prowadzona jest zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i decyzją zezwalającą na budowę. Na terenie budowy dokonano pomiarów, które zgodne są z inwentaryzacją budynku"- koniec cytatu. Tym samym powyższe fragmenty, na które również wskazano w motywach skargi kasacyjnej uzasadniają twierdzenie, że ustalenia Sądu I instancji, w których przyjęto, iż organ nie ustosunkowano się do wskazanych wyżej kwestii nie mogą być uznane za prawidłowe. Organ generalnie przyjął, że w tych kwestiach wskazywanych również przez Sąd I instancji nie ma naruszenia prawa o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a Sąd I instancji zobowiązany był ocenić to stanowisko. Natomiast Sąd nie może wskazywać tylko, jako przesłanki uchylenia zaskarżonych decyzji nieustosunkowania się organu do poszczególnych kwestii, lecz winien w ramach sprawowanej kontroli legalności precyzyjnie przeprowadzić ocenę prawidłowości kwestionowanych decyzji i ewentualnie w przypadku odmiennych ustaleń zakwestionować te twierdzenia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku wskazuje na to, że Sąd I instancji nie wykonał w sposób prawidłowy kontroli legalności zaskarżonych decyzji.

Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że przy uwzględnieniu powyższych rozważań w okolicznościach tej sprawy trafnie zarzucono w skardze kasacyjnej naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., oraz art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz w związku z art. 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia podstawy stwierdzenia naruszeń art. 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. w zaskarżonych decyzjach, bez poddania szczegółowej analizie zaskarżonych decyzji, z naruszeniem wskazań zawartych w wyrokach wydanych w niniejszej sprawie, z pominięciem trybu właściwego dla postępowania nieważnościowego i bez wskazania wpływu, opisanych w zaskarżonym wyroku naruszeń, na wynik sprawy. Taki sposób argumentacji jaki przyjęto w zaskarżonym wyroku sprowadzający się do przyjęcia tezy, iż doszło w tej sprawie do naruszenia art. 153 p.p.s.a., którego tak naprawdę nie można uznać za prawidłowe, a w konsekwencji bez jednoczesnego szczegółowego odniesienia się do kwestii stanowiących podstawę rozstrzygania przez organ stanowi, naruszenie w/w przepisów prawa procesowego mających wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie brak wyjaśnienia w sposób odpowiadający w/w przepisom przesłanek podjętego rozstrzygnięcia niezależnie, że stanowi naruszenie prawa mające wpływ na wynik postępowania to przede wszystkim nie pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu uznać, że mimo błędnego uzasadnienia wydany wyrok odpowiada prawu.

Trafnie również wskazano w skardze kasacyjnej, że Sąd I instancji zaskarżonym wyrokiem naruszył również przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, 8, 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a.

Wyrok Sądu I instancji wydany został w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem decyzja lub postanowienie podlegają uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi inne naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brzmienie przywołanego przepisu nie pozostawia w zasadzie wątpliwości co do tego, że obejmuje on wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów proceduralnych, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Jak trafnie twierdzi się w doktrynie, w tej kategorii podstawy uchylenia decyzji i postanowienia mieści się brak należytej staranności wykazanej przez organ administracji publicznej w prowadzeniu sprawy, a wyrażający się w rozstrzygnięciu o niej bez pełnej znajomości stanu faktycznego oraz materiału dowodowego występującego w sprawie (por. Tadeusz Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2000, str. 305-306). Stąd też regułą jest, że uchylenie decyzji lub postanowienia w oparciu o powołany przepis następuje wtedy, gdy naruszono kilka przepisów procesowych, a uchybienie mogło w sposób istotny oddziaływać na treść decyzji lub postanowienia. Obowiązkiem sądu uwzględniającego skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jest więc nie tylko wskazanie przepisu czy przepisów postępowania, którym organ administracji publicznej uchybił, ale również wykazanie prawdopodobieństwa oddziaływania naruszeń prawa procesowego na wynik sprawy administracyjnej. Ten obowiązek wynikający z treści art. 141 § 4 p.p.s.a., jawi się jako bezwzględny w sytuacji, gdy na skutek uchylenia decyzji bądź postanowienia sprawa trafia ponownie do właściwego organu, który będąc związany oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądu nie może domniemywać tej oceny. Zatem obowiązkiem sądu uwzględniającego skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jest nie tylko wskazanie przepisu czy też przepisów postępowania, którym organ administracji publicznej uchybił, ale również wykazanie prawdopodobieństwa oddziaływania naruszeń prawa procesowego na wynik sprawy administracyjnej. W rozpoznawanej sprawie niezależnie od tego, że Sąd I instancji wadliwie uznał naruszenie przez organ art. 153 p.p.s.a. i przesłanka ta nie mogła stanowić podstawy zastosowania przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., to przede wszystkim całkowicie pominięto w zaskarżonym wyroku wskazanie prawdopodobieństwa oddziaływania przywołanych naruszeń na wynik sprawy administracyjnej, co trafnie zaznaczono w motywach skargi kasacyjnej, w sytuacji gdy przedmiotem oceny legalności była prawidłowość rozstrzygnięć podjętych w trybie nadzwyczajnym - stwierdzenia nieważności decyzji. Tym samym przy uwzględnieniu wskazywanych wyżej nieprawidłowości Sąd I instancji wadliwie zastosował w tej sprawie konstrukcję prawną wynikającą z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Powyższe rozważania wskazujące na usprawiedliwione zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania pozwalały więc uwzględnić wniesioną w tej sprawie kasację poprzez uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, gdyż w takiej sytuacji nie było podstaw do zastosowania w tej sprawie art. 188 p.p.s.a.

Sąd przy ponownym rozpoznawaniu sprawy winien poddać ocenie legalności zaskarżone decyzji w ich całokształcie z uwzględnieniem trybu właściwego dla postępowania nieważnościowego, mając oczywiście na uwadze dotychczas wydane w tej sprawie wyroki.

Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 i art. 203 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.