Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 493/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit.c, art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 140 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia NSA Marek Gorski (spr.) Sędzia WSA Alina Dominiak Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia prawa jazdy 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

STAROSTA DECYZJĄ Z DNIA 4 MARCA 2010 R., NR [...], NA PODSTAWIE ART. 140 UST. 1 PKT 4 LIT. A USTAWY Z DNIA 20 CZERWCA 1997 R., PRAWO O RUCHU DROGOWYM, COFNĄŁ M. R. UPRAWNIENIA DO KIEROWANIA POJAZDAMI KATEGORII B. JEDNOCZEŚNIE NA PODSTAWIE ART. 108 § 1 USTAWY Z DNIA 14 CZERWCA 1960 R. - KODEKS POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO ORGAN NADAŁ DECYZJI RYGOR NATYCHMIASTOWEJ WYKONALNOŚCI.

W UZASADNIENIU ORGAN PODAŁ, ŻE WYMIENIONY DO DNIA 4 MARCA 2010 R., NIE PODDAŁ SIĘ KONTROLNEMU SPRAWDZENIU KWALIFIKACJI, NA KTÓRE ZOSTAŁ SKIEROWANY DECYZJĄ Z DNIA 27 KWIETNIA 2009 R.

ODWOŁUJĄC SIĘ OD TEJ DECYZJI STRONA PODNIOSŁA, ŻE MANDATY I ICH WAŻNOŚĆ PUNKTOWA STRACIŁY MOC, BOWIEM MINĄŁ ROK OD ICH WYDANIA. NADTO NIE POWINNA PONOSIĆ KONSEKWENCJI OPIESZAŁOŚCI ORGANU.

PO ROZPATRZENIU ODWOŁANIA SAMORZĄDOWE KOLEGIUM ODWOŁAWCZE DECYZJĄ Z DNIA 17 SIERPNIA 2010 R., UTRZYMAŁO W MOCY ROZSTRZYGNIECIE ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI.

W UZASADNIENIU ORGAN ODWOŁAWCZY WSKAZAŁ, ŻE KOMENDANT POWIATOWY POLICJI ZŁOŻYŁ W DNIU 27 KWIETNIA 2009 R., DO STAROSTY WNIOSEK O SKIEROWANIE M. R. NA KONTROLNE SPRAWDZENIE KWALIFIKACJI DO KIEROWANIA POJAZDAMI, Z UWAGI NA FAKT, IŻ OTRZYMAŁ ON 28 PUNKTÓW ZA NARUSZENIE PRZEPISÓW RUCHU DROGOWEGO. STAROSTA DECYZJĄ Z DNIA 27 KWIETNIA 2009 R., SKIEROWAŁ WYMIENIONEGO NA KONTROLNE SPRAWDZENIE KWALIFIKACJI W TRYBIE ART. 114 UST. 1 PKT 1 LIT. B USTAWY - PRAWO O RUCHU DROGOWYM. DECYZJA TA ZAWIERAŁA POUCZENIE, IŻ NIE PODDANIE SIĘ SPRAWDZENIU KWALIFIKACJI DO DNIA 3 CZERWCA 2009 R., SPOWODUJE WYDANIE DECYZJI O COFNIĘCIU UPRAWNIENIA DO KIEROWANIA POJAZDAMI.

W DNIU 23 LUTEGO 2010 R. STAROSTA WSZCZĄŁ POSTĘPOWANIE W SPRAWIE COFNIĘCIA STRONIE UPRAWNIENIA DO KIEROWANIA POJAZDAMI SILNIKOWYMI.

ORGAN ZAZNACZYŁ, ŻE Z AKT SPRAWY NIE WYNIKA DLACZEGO STRONA NIE PODDAŁA SIĘ SPRAWDZENIU KWALIFIKACJI. PRZY CZYM STRONA NIE MOŻE W PRZEDMIOTOWYM POSTĘPOWANIU ADMINISTRACYJNYM SKUTECZNIE PODWAŻYĆ ZASADNOŚCI I WYMIARU PUNKTÓW KARNYCH. Z ART. 130 UST. 1 USTAWY O RUCHU DROGOWYM JEDNOZNACZNIE WYNIKA, ŻE ORGANEM PROWADZĄCYM EWIDENCJĘ KIEROWCÓW NARUSZAJĄCYCH PRZEPISY O RUCHU DROGOWYM JEST POLICJA I TYLKO ONA JEST UPRAWNIONA OD DOKONYWANIA WPISÓW, CZY TEŻ ICH USUWANIA. SZCZEGÓŁOWE UREGULOWANIA W TYM ZAKRESIE ZAWIERA ROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI Z DNIA 20 GRUDNIA 2002 R. W SPRAWIE, POSTĘPOWANIA Z KIEROWCAMI NARUSZAJĄCYMI PRZEPISY RUCHU DROGOWEGO.

KOLEGIUM UZNAŁO, ŻE UPŁYW PRAWIE 1 ROKU OD WYDANIA DECYZJI O SKIEROWANIU NA KONTROLNE SPRAWDZENIE KWALIFIKACJI NIE ZMIENIA ISTOTY SPRAWY, IŻ STRONA NIE PODDAŁA SIĘ NAŁOŻONEMU NA NIĄ OBOWIĄZKOWI.

W SKARDZE DO WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W GDAŃSKU M. R. PODTRZYMAŁ ZARZUTY ODWOŁANIA. WYJAŚNIŁ, RÓWNIEŻ, ŻE ODWOŁAŁ SIĘ DO DECYZJI Z DNIA 27 KWIETNIA 2009 R., O SKIEROWANIU NA SPRAWDZENIE KWALIFIKACJI. PRZEBYWAŁ WTEDY ZA GRANICĄ I REPREZENTOWAŁ GO OJCIEC. UPOWAŻNIENIE BYŁO W AKTACH ADMINISTRACYJNYCH, ALE ORGAN ODWOŁAWCZY GO NIE UWZGLĘDNIŁ, DOMAGAJĄC SIĘ DRUGIEGO UPOWAŻNIENIA.

DALEJ PODKREŚLIŁ, ŻE PIERWSZY MANDAT ZOSTAŁ WYSTAWIONY W DNIU 16 CZERWCA 2008 R., A OSTATNI W DNIU 9 KWIETNIA 2009 R. Z UWAGI NA TAK DŁUGI UPŁYW CZASU ABSURDALNE BYŁO WYDAWANIE DECYZJI PRZEZ KOLEGIUM.

W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ SAMORZĄDOWE KOLEGIUM ODWOŁAWCZE WNIOSŁO O JEJ ODDALENIE, PODTRZYMUJĄC SWOJE DOTYCHCZASOWE STANOWISKO W SPRAWIE.

NA ROZPRAWIE W DNIU 16 GRUDNIA 2010 R., PEŁNOMOCNIK SKARŻĄCEGO STWIERDZIŁ, ŻE PISMO Z DNIA 11 MAJA 2009 R., BYŁO W ISTOCIE ODWOŁANIEM OD DECYZJI O SKIEROWANIU NA KONTROLNE SPRAWDZENIE KWALIFIKACJI. NAPISAŁ TO PISMO POD DYKTANDO PRACOWNIKA WYDZIAŁU KOMUNIKACJI W STAROSTWIE.

WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE:

SKARGA JEST ZASADNA, ALE NIE Z UWAGI NA ZARZUTY STAWIANE W SKARDZE ALE NA OKOLICZNOŚCI, KTÓRE SĄD ZAUWAŻYŁ Z URZĘDU.

W AKTACH SPRAWY ZNAJDUJE SIĘ PISMO M. R. - OJCA SKARŻĄCEGO Z DNIA 11 MAJA 2009 R., KIEROWANA DO SAMORZĄDOWEGO KOLEGIUM ODWOŁAWCZEGO ZA POŚREDNICTWEM STAROSTY, KTÓRE ZAWIERA TREŚCI W PRAKTYCE BĘDĄCE ODWOŁANIEM OD DECYZJI Z DNIA 27 KWIETNIA 2009 R., O SKIEROWANIE NA KONTROLNE SPRAWDZENIE KWALIFIKACJI DO PROWADZENIA POJAZDÓW MECHANICZNYCH, KTÓRE TENŻE ODEBRAŁ 28 KWIETNIA 2009 R.

PISMEM Z DNIA 13 MAJA 2009 R. STAROSTA WEZWAŁ K. R. DO WYJAŚNIENIA CZEGO DOTYCZY PISMO A NASTĘPNIE PO ZŁOŻENIU WYJAŚNIENIA PISMEM Z DNIA 25 MAJA 2009 R. STAROSTA WEZWAŁ K. R. DO UZUPEŁNIENIA ODWOŁANIA W TERMINIE 7 DNI PRZEZ ZŁOŻENIE PISEMNEGO PEŁNOMOCNICTWA.

TAKIE PEŁNOMOCNICTWO DOTARŁO DO STAROSTY 4 CZERWCA 2009 R. NOSI ONO DATĘ 31 MAJA 2009 R. NA PIŚMIE TYM NIE ZAZNACZONO CZY ZOSTAŁO ONO ZŁOŻONE BEZPOŚREDNIO W SEKRETARIACIE CZY PRZESŁANE ZOSTAŁO POCZTĄ. Z DOŁĄCZONEJ KOPERTY WYNIKA, IŻ NIE MOŻE ONO DOTYCZYĆ TEGO PISMA A TO DLATEGO, ŻE ODCISK PIECZĘCI URZĘDU NOSI DATĘ 20 MAJA 2009 R.

JAK SIĘ WYDAJE STAROSTA UZNAŁ, IŻ UZUPEŁNIENIE BRAKÓW ODWOŁANIA NASTĄPIŁO W ZAKREŚLONYM TERMINIE, PRZESŁANIE ODWOŁANIA WRAZ Z AKTAMI DO SAMORZĄDOWEGO KOLEGIUM ODWOŁAWCZEGO. TYMCZASEM W AKTACH SPRAWY ZNAJDUJE SIĘ PISMO SAMORZĄDOWEGO KOLEGIUM ODWOŁAWCZEGO Z DNIA 10 LUTEGO 2010 R., KIEROWANE DO K. R. Z TERMINU KTÓREGO WYNIKA, IŻ ODWOŁANIE POZOSTAWIONO BEZ ROZPOZNANIA WOBEC NIEUZUPEŁNIENIA GO ZGODNIE Z WEZWANIEM STAROSTY.

TAKIE STWIERDZENIE JEST ABSOLUTNIE SPRZECZNE Z TREŚCIĄ MATERIAŁU DOWODOWEGO. OCZYWIŚCIE NIE MOŻNA WYKLUCZYĆ, IŻ ODWOŁANIE ZOSTAŁO ZŁOŻONE DZIEŃ PO TERMINIE ALE TO NIE OZNACZA, IŻ R. R. WYSTĘPUJĄC W IMIENIU SYNA M. NIE UZUPEŁNIŁ BRAKÓW ODWOŁANIA. WPRAWDZIE ORGAN MÓGŁ POZOSTAWIĆ ODWOŁANIE BEZ ROZPOZNANIA ALE MUSIAŁ WYKAZAĆ, ŻE BRAKÓW DO KTÓRYCH USUNIĘCIA ZOSTAŁ WEZWANY R. R. NIE UZUPEŁNIŁ W ZAKREŚLONYM TERMINIE. R. R. JEST OJCEM M. I ZGODNIE Z TREŚCIĄ ART. 33 K.P.A., MAJĄ W SPRAWIE ZASTOSOWANIE ZASADY CO DO WYMOGÓW FORMALNYCH PEŁNOMOCNICTWA. W TEJ SYTUACJI UZNAĆ NALEŻAŁO, IŻ BRAK JEST PODSTAW DO UZASADNIONEGO STWIERDZENIA, ŻE SKARŻĄCY NIE ZŁOŻYŁ ODWOŁANIA OD DECYZJI O SKIEROWANIU GO NA EGZAMIN SPRAWDZAJĄCY JEGO KWALIFIKACJE DO PROWADZENIA POJAZDÓW MECHANICZNYCH.

STOSOWNIE DO ART. 140 UST. 1 PKT 4 USTAWY Z DNIA 20 CZERWCA 1997 R., PRAWO O RUCHU DROGOWYM (DZ. U. NR 108 POZ. 908 Z 2005 R., Z PÓŹN. ZM.), DECYZJĄ O COFNIĘCIU UPRAWNIENIA DO KIEROWANIA POJAZDAMI WYDAJE STAROSTA W PRZYPADKU NIEPODDANIA SPRAWDZENIU KWALIFIKACJI W TRYBIE ART. 114 UST. 1 PKT 1 OD DECYZJI O SKIEROWANIU NA BADANIE KONTROLNE PRZYSŁUGIWAŁO SKARŻĄCEMU ODWOŁANIE O CZYM ZOSTAŁ POINFORMOWANY (ART. 129 K.P.A.).

ODWOŁANIE NIE WYMAGA SZCZEGÓŁOWEGO UZASADNIENIA WYSTARCZY STOSOWNIE DO TREŚCI ART. 128 K.P.A., STWIERDZENIE, ŻE STRONA JEST NIEZADOWOLONA Z DECYZJI.

PODSTAWA WYDANIA DECYZJI W TRYBIE ART. 140 UST. 1 PKT 4 LIT. A USTAWY WYŻEJ CYTOWANEJ JEST NIEPODDANIE SIĘ SPRAWDZENIU KWALIFIKACJI NA PODSTAWIE OSTATECZNEJ DECYZJI MIMO, IŻ ISTNIEJĄ WĄTPLIWOŚCI CZY DECYZJA TA W ISTOCIE STAŁA SIĘ OSTATECZNA.

WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY NA MOCY ART. 145 § 1 PKT 1 LIT. C) P.P.S.A. UCHYLIŁ ZASKARŻONĄ DECYZJĘ UZNAJĄC, IŻ WĄTPLIWOŚCI JEDYNIE WYNIKAJĄCE Z ZEBRANEGO W SPRAWIE MATERIAŁU DOWODOWEGO ORGAN DRUGIEJ INSTANCJI JEST WŁADNY USUNĄĆ SAM. Z UWAGI NA TREŚĆ DECYZJI SĄD ORZEKŁ W TRYBIE ART. 152 P.P.S.A., IŻ ZASKARŻONA DECYZJA NIE MOŻE BYĆ WYKONANA.