Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1837/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.) Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędzia WSA Adam Lipiński Protokolant Asystent sędziego Mateusz Rogala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2011 r. sprawy ze skargi R.L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy

z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji

z siedzibą w R. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] cofającą R.L. pozwolenie na broń palną myśliwską.

Organ rozpatrując przedmiotową sprawę ustalił następujący stan faktyczny.

Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. decyzją z dnia [...] września 2007 r. nr [...] cofnął stronie pozwolenie na broń palną myśliwską w związku

z uzyskaniem informacji o skazaniu jej prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego

w W. z dnia [...] marca 2007 r., sygn. akt [...] za czyn z art. 64 ust. 1 i 3 oraz art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane, tj. za to, że będąc właścicielem budynku przychodni [...] nie posiadał książki obiektu budowlanego oraz protokołów przeglądów technicznych budynku oraz prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] czerwca 2007 r., sygn. akt [...] za czyn z art. 178a § 1 k.k., tj. za kierowanie samochodem będąc w stanie nietrzeźwości.

Od tej decyzji R.L. złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji, który decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] utrzymał ją w mocy.

Na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji R.L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia

8 lipca 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 482/08 uchylił decyzje organów Policji obydwu instancji, uznając je za wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niezebranie i niezbadanie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a także z naruszeniem przepisu prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez niewykazanie bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym jednorazowo przez stronę przestępstwem z art. 178a § 1 k.k., nieobjętym dyspozycją wskazanego przepisu ustawy o broni i amunicji, a jego dotychczasowym postępowaniem, które stwarzałoby obawę, że użyje on broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego.

Realizując wytyczne Sądu, organ I instancji uzyskał z Sądu Rejonowego

w W. akta postępowania karnego dotyczącego czynu z art. 178a § 1 k.k.,

z których wynikało, że R.L. niespodziewanie wykonując manewr zawracania i wymuszając pierwszeństwo przejazdu spowodował kolizję drogową, w wyniku której jego samochód zderzył się z samochodem innego uczestnika ruchu drogowego, po czym wysiadł on z samochodu i oddalił z miejsca zdarzenia. Po zatrzymaniu go przez funkcjonariuszy był arogancki oraz stawiał czynny i bierny opór utrudniając im przeprowadzenie czynności służbowych, w związku z czym użyto wobec niego chwytów obezwładniających. Ustalił także, że wyżej wymieniony kierując samochodem w stanie nietrzeźwości spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że nie zachował szczególnych środków ostrożności w trakcie wykonywania manewru zawracania, w wyniku czego doprowadził do zderzenia z kierującym innym samochodem, co wyczerpało znamiona wykroczenia z art. 86 § 2 k.w. i został za nie prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] czerwca 2007 r., sygn. akt [...] ukarany grzywną.

Biorąc powyższe pod uwagę, Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. w dniu [...] czerwca 2010 r. ponownie wydał decyzję nr [...] cofającą R.L. pozwolenie na broń palną myśliwską, uznając, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie bezspornie wskazuje, iż w stosunku do niego istnieje uzasadniona obawa, iż może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Od tej decyzji R.L. złożył odwołanie zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni

i amunicji poprzez uznanie, iż może on użyć broni w sposób opisany w tym przepisie, wskazując na znajdujące się w aktach sprawy pozytywne opinie na jego temat.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności zaś obawa taka istnieje wobec osób skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Podkreślił, że ustawodawca nie stworzył enumeratywnego katalogu przesłanek, które obawę tę uzasadniają. Organy Policji przyjęły, iż należy do nich zaliczyć czyny godzące

w bezpieczeństwo w komunikacji, zwłaszcza popełnione w stanie nietrzeźwości, a to ze względu na ich znaczenie dla stosunków społecznych, których ewentualnym skutkiem może być śmierć lub kalectwo ludzi, a także zniszczenie mienia oraz wysoki stopień ich społecznej szkodliwości, bowiem sprawca takiego czynu godzi się na ewentualne następstwa swojego zachowania. Ponadto kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości świadczy zarówno o wielkiej nieodpowiedzialności osoby, która się tego dopuszcza, jak

i o braku u niej wyobraźni co do możliwych następstw jej zachowań pod działaniem alkoholu, czyli w warunkach ograniczonej samokontroli. Takie cechy u osoby posiadającej pozwolenie na broń nie mogą być obojętne dla interesu społecznego ze względu na ścisły związek prawa do broni palnej ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego.

W ocenie organu odwoławczego zachowanie strony, która kierowała pojazdem

w stanie nietrzeźwości doprowadzając do kolizji drogowej i oddalając się z miejsca zdarzenia, a ponadto nie pamiętając swojego zachowania w krytycznym dniu oraz będąc agresywną wobec interweniujących policjantów świadczy, iż nie kontroluje swojego postępowania po spożyciu alkoholu i niewątpliwie nie daje gwarancji bezpiecznego posiadania i używania broni w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Podkreślił, że, w opinii biegłego, stężenie alkoholu u strony zarówno w wydychanym powietrzu, jak we krwi, było tak wysokie, że uniemożliwiało mu prawidłową ocenę zagrożeń pojawiających się w ruchu lądowym i prawidłową na nie reakcję.

Zaznaczył również, że oprócz wskazanych powyżej przestępstw strona została skazana prawomocnie za popełnienie wykroczeń z art. 64 ust. 1 i 3 oraz z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane i choć ukaranie uległo już zatarciu, to czyny te świadczą o jej postawie do ładu prawnego i winny być ocenione w świetle art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zatarcie skazania lub uznanie ukarania za niebyłe pozwala wprawdzie uznać posiadacza broni za niekaranego, jednakże przy ocenie jego osobowości istotna jest nie tylko ocena prawna jego dotychczasowego postępowania, ale

i postawa etyczno-moralna, w tym stosunek do ładu prawnego. Fakt uprzednio popełnionego przez stronę wykroczenia i prawomocne skazanie za przestępstwo oraz kolejne wykroczenie nie jest więc obojętny w tej sferze stosunków społecznych, jaką jest dostęp do broni. Organ podkreślił, iż nie neguje, iż jest ona postrzegana pozytywnie, jednak okoliczność ta nie eliminuje z obrotu prawnego wskazanego wyroku skazującego ją za przestępstwo, którego jednym ze znamion jest stan nietrzeźwości sprawcy. Wyrok ten oraz pozostałe ustalenia dotyczące jej postępowania mają charakter wiążący dla zastosowania wobec niej cofnięcia pozwolenia na broń. Organy Policji wobec osób karanych za popełnienie takich czynów, prowadzą bardzo rygorystyczną politykę, ponieważ popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. podważa wiarygodność tych osób co do bezpiecznego posiadania i używania broni palnej, a tym samym potwierdza obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Przepisy te mają charakter obligatoryjny,

a zatem ustawodawca nie pozostawił organom właściwym w sprawach pozwoleń na broń możliwości innego sposobu rozstrzygnięcia sprawy, dając tym samym pierwszeństwo interesowi społecznemu przed interesem obywateli. Nie ma przy tym znaczenia, iż tego rodzaju czynu posiadacz pozwolenia dopuścił się jednorazowo, gdyż ustawodawca nie uzależnił istnienia uzasadnionej obawy możliwości użycia broni w celu sprzecznym

z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego od wielokrotności naruszeń prawa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R.L. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2010 r., zarzucając jej błąd w ustaleniach faktycznych, polegających na uznaniu go za osobę, co do której zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni

i amunicji istnieje uzasadniona obawa, iż może on użyć broni w celach sprzecznych

z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, podczas gdy z akt postępowania administracyjnego taka obawa nie wynika.

W ocenie wnoszącego skargę fakt skazania go wyrokiem sądu za czyn z art. 178a k.k., a także popełnienie wykroczeń z art. 64 ust. 1 i 3 oraz art. 62 ust. 1 ustawy z dnia

7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, nie wystarcza do uznania, że w stosunku do niego powyżej wskazana obawa istnieje. Skazanie za określone przestępstwo nie może świadczyć, że taka osoba nie będzie przestrzegała przepisów ustawy o broni

i amunicji. Każdą bowiem sprawę należy rozpatrywać indywidualnie z uwzględnieniem całokształtu okoliczności, tj. w jaki sposób osoba ta posługiwała się bronią, czy zagrażała zdrowiu lub życiu innych osób, a zatem czy całokształtem swojego zachowania stwarzała obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podał, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, że kwestią fundamentalną jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym czynem, za który posiadacz pozwolenia na broń został skazany, a jego cechami charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które stwarzałoby powyżej wskazaną obawę. W jego przypadku takiego związku nie wykazano i pominięto pozytywne opinie zarówno z miejsca zamieszkania, jak i ze środowiska łowieckiego. Jednocześnie podkreślił, że pozwolenie na broń posiada od kilkunastu lat i nie było w tym zakresie żadnych zastrzeżeń.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej,

a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2010 r., jak również utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia [...] czerwca 2010 r., nie naruszają prawa.

W ocenie Sądu, przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ uwzględnił wszelkie rygory procedury administracyjnej, określające jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Organ zebrał dowody mające w sprawie istotne znaczenie, ocenił zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), ustosunkował się do twierdzeń skarżącego, a także uzasadnił wyczerpująco swoje rozstrzygnięcie zgodnie

z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a.

Wydając zaskarżoną decyzję Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. nie naruszyli także prawa materialnego, poprzez jego błędną wykładnię, czy też nieprawidłową subsumcję udowodnionej okoliczności pod stosowną normę prawną.

Podkreślić należy, że posiadanie broni jest w polskim systemie prawnym ściśle reglamentowane i ograniczone przepisami ustawy o broni i amunicji w interesie bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ustawodawstwo w tym zakresie ewoluuje

w kierunku zaostrzenia wymogów stawianych osobom posiadającym broń lub ubiegającym się o jej posiadanie. Świadczyć może o tym zmiana brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, dokonana przez art. 1 pkt 16 lit. a ustawy z dnia 14 lutego 2003 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz o zmianie ustawy o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. Nr 52, poz. 451), rozszerzająca krąg osób, którym posiadanie broni powinno być ograniczone, także na takie osoby, które naruszając obowiązujący w Rzeczypospolitej Polskiej porządek prawny, działając przeciwko szczególnie chronionym dobrom takim jak życie, zdrowie lub mienie, nie posługiwały się przemocą lub groźbą bezprawną. W tym aspekcie zauważenia wymaga, iż pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu.

W związku z tym osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizje z prawem (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1781/05, Lex nr 190907).

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Z treści przytoczonych powyżej przepisów wynika, iż w przypadku skazania osoby legitymującej się pozwoleniem na broń prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, organ zobowiązany jest cofnąć pozwolenie na broń (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09).

Należy jednak zwrócić uwagę, iż cytowany przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 nie stanowi zamkniętego katalogu sytuacji, które mogą skutkować cofnięciem pozwolenia na broń. Organ administracji dokonując więc oceny istnienia uzasadnionej obawy, co do użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, może stwierdzić, że fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za czyn, niewymieniony

w powyższym katalogu, daje podstawy do przyjęcia, iż taka obawa zachodzi.

Ustawodawca co do zasady wykluczył możliwość posiadania prawa do broni przez osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Pojęcie uzasadnionej obawy,

o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, jest pojęciem niedookreślonym, które opiera się na prognozie przewidywanych zachowań posiadacza broni. Uznał bowiem, że choć prognoza jest pewnym wybiegnięciem w przyszłość i nie zawiera w sobie elementu pewności, to z uwagi na zagrożenia, jakie niesie ze sobą posiadanie broni i konieczność ochrony społeczeństwa przed tymi zagrożeniami, można

i należy brać ją pod uwagę. Może ona wynikać z dotychczasowego postępowania danej osoby, jak np. skłonności do nadużywania alkoholu, cech jego charakteru, okoliczności popełnienia czynu zabronionego, a nadto innych okoliczności mających związek z osobą posiadacza broni.

W niniejszej sprawie przesłanką cofnięcia R.L. pozwolenia na broń był fakt skazania go prawomocnym, od dnia [...] czerwca 2007 r., wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] czerwca 2007 r., sygn. akt [...], za czyn z art. 178a § 1 k.k., tj. kierowania samochodem w stanie nietrzeźwości (w chwili popełnienia czynu skarżący kilkakrotnie przekroczył dopuszczalny próg stanu trzeźwości wynoszący 0,5 promila alkoholu we krwi).

W związku z powyższym nie wchodziło w grę automatyczne cofnięcie pozwolenia na broń, bowiem skazanie strony prawomocnym orzeczeniem sądu za wskazany wyżej czyn nie zostało expressis verbis wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. Do organów Policji należała zatem ocena, czy powyższy fakt wyczerpuje treść przesłanki z części pierwszej tego przepisu.

Zdaniem Sądu, organy oceny takiej dokonały stwierdzając, że skazanie R.L. za czyn z art. 178a § 1 k.k., polegający na prowadzeniu samochodu w stanie nietrzeźwości, stanowi rodzaj bezpośredniego narażenia zdrowia lub życia osób trzecich. Wskazać należy, iż powyższy fakt nie tylko oznacza, że zachowanie skarżącego było niezgodne z prawem, ale świadczy także o nieodpowiedzialności i braku wyobraźni sprawcy takiego czynu. Prowadzenie bowiem pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości stwarza realne zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym i naraża na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia pozostałych uczestników ruchu drogowego,

a także osoby trzecie. Sąd w pełni podziela poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którymi "prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości naraża życie i zdrowie innych uczestników ruchu drogowego. Zatem uznać należy, że skarżący siadając za kierownicą w stanie nietrzeźwym zachował się lekkomyślnie, bezpodstawnie zakładając, że nie spowoduje wypadku, którego ofiara mogłaby doznać uszkodzenia ciała, a nawet utracić życie" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 938/07), czy dalej idące stwierdzenie, iż "popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, z racji charakteru tego przestępstwa jako stwarzającego realne zagrożenie życia i zdrowia, powoduje uzasadnioną i realną obawę, że osoba dopuszczająca się takich czynów może użyć broni w celu sprzecznym

z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co w świetle wykładni art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji dokonanej przez skład siedmiu sędziów w powołanej wyżej uchwale, uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 1885/08).

Osobie, która wprowadza się w stan nietrzeźwości, a następnie decyduje się na prowadzenie pojazdu, niewątpliwie przypisana powinna być cecha wyjątkowej nieodpowiedzialności. Uzasadnione jest zatem przyjęcie, że osoba taka, która nie potrafi pokierować swoim postępowaniem, nie daje gwarancji bezpiecznego posiadania

i używania broni palnej. Skoro ma ona trudność z powstrzymaniem się od spożywania alkoholu przed użyciem pojazdu mechanicznego, domniemywać należy, że również

w odniesieniu do broni palnej może postąpić w podobny sposób, powodując tym samym zagrożenie dla zdrowia, życia lub mienia innych osób. Innymi słowy, nie można w takim stanie faktycznym wykluczyć wykorzystania broni w sposób niekontrolowany, wynikający właśnie z wprowadzenia się w stan nietrzeźwości. Fakt, że osoba posiadająca broń na tyle nie kontroluje swego postępowania, że prowadzi pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości, powoduje uzasadnioną obawę użycia w takim stanie broni. A to wystarcza, aby organ administracji związał wystąpienie uzasadnionej obawy z powyższymi zależnościami pomiędzy doprowadzeniem się do stanu nietrzeźwości a możliwością użycia broni.

Nienaganna opinia skarżącego zarówno w środowisku społecznym, jak i wśród myśliwych, czy też prawidłowe przechowywanie broni, nie stanowi w świetle powyższych ustaleń dowodu mogącego uzasadniać odmienne przekonanie, co do sposobu zachowania się skarżącego w przyszłości. Ponadto podkreślić należy, że jednorazowe zachowanie, ale świadczące o lekceważeniu normy zakazującej prowadzenia pojazdu pod wpływem alkoholu, niweczy całokształt dotychczasowych dobrych opinii środowiska, ponieważ okoliczności tego zdarzenia potwierdzają istnienie obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że nienaganna opinia posiadacza broni w środowisku zawodowym, jak i społecznym, nie stanowi dowodu mogącego "równoważyć" skutki skazania za popełnienie przestępstwa komunikacyjnego w stanie nietrzeźwości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2009 r., sygn. akt II OSK 1160/08; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 324/09; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 2017/09).

W świetle popełnionego przez skarżącego czynu, badanie jego charakteru

i dotychczasowej postawy życiowej nie może bowiem zmienić oceny co do tego, że jest on osobą nieodpowiedzialną. Fakt popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. i skazania daje zatem podstawę do przyjęcia, że skarżący nie spełnia "najwyższych standardów zachowania", wymaganych od posiadacza broni (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1172/06, Lex nr 368211).

Podkreślić także należy, na co organ zwrócił uwagę, że strona została także skazana prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] marca 2007 r., sygn. akt [...] za czyn z art. 64 ust. 1 i 3 oraz art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane. Bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie pozostaje, iż powyższe skazanie uległo już zatarciu. Należy wskazać, że prawo do posiadania broni jest uprawnieniem szczególnie ściśle reglamentowanym. To zaś sprawia, iż ocena posiadacza broni musi odbywać się w sposób wyjątkowo restrykcyjny i dokładny. Organ administracji winien zatem ustalić ponad wszelką wątpliwość, iż cechy charakteru konkretnej osoby sprawiają, iż można ją uznać za odpowiedzialną, zrównoważoną, przestrzegającą przepisy obowiązującego prawa. Dla rzetelnego dokonania takich ustaleń konieczne jest zaś zbadanie przeszłości danej osoby, w tym również ustalenie czynów popełnionych przez nią, a za które skazanie uległo już zatarciu. Stąd, w ocenie Sądu, odniesienie się przez organ, do skazania, które uległo zatarciu, nie stanowi pozbawienia skarżącego jego konstytucyjnych praw.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.