Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 440/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Asesor WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr), Sędzia WSA Leszek Kamiński, Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2007 r. sprawy ze skargi K. Ś. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2006r., nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, na podstawie art. 104 kpa oraz § 1 ust. 1 i § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r- w sprawie chorób zawodowych ( Dz.U. Nr 65, poz. 298 ze zm.) oraz art. 5 ust 4a ustawy - o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ( Dz.U. z 1998r, Nr 90, poz. 575 ze zm.) - nie stwierdził u K. Ś. choroby zawodowej - uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu, wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych określonych w wyżej cytowanym rozporządzeniu.

W uzasadnieniu organ wskazał, że ww. decyzja została wydana w oparciu o orzeczenie lekarskie ( nr [...] ) z dnia [...] lipca 2006r., wystawione przez Instytut Medycyny Pracy [...]. Organ podał, że ocena narażenia zawodowego dot. K. Ś. wykazała zawodowe narażenie na hałas w okresie od 1964r. do 1984r. podczas pracy w F. S.A [...]. Jednak postępowanie diagnostyczno - orzecznicze wykazało u K. Ś. przewlekłe ropne zapalenie ucha środkowego prawego, zmiany pozapalne w uchu środkowym lewym, całkowitą głuchotę obuuszną, jak również cechy dysfunkcji obu błędników. Badania wykazały pozazawodową etiologię głuchoty tj. całkowitą głuchotę w paśmie mowy, upośledzenie funkcji błędników, które nigdy nie występują w uszkodzeniu słuchu spowodowanym hałasem. Stwierdzone zmiany są wynikiem procesu zapalnego wywołanego infekcją.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł K. Ś..

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] stycznia 2007r. ( nr [...] ) - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz § 1 ust. 1 i § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r.- w sprawie chorób zawodowych ( Dz.U. Nr 65, poz. 298 ze zm.) - utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2006r.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy szczegółowo przedstawił przebieg postępowania w sprawie podając, że w latach 1964 - 1984 K. Ś. zatrudniony był w F. [...] jako: krajacz blachy, spawacz, operator zgrzewarek, ślusarz i blacharz

samochodowy. Podczas wykonywania czynności zawodowych skarżący narażony był na hałas okresowo przekraczający dopuszczalne normy higieniczne.

Organ wskazał, że w sprawie K. Ś. toczyło się postępowanie zapoczątkowane wydaniem orzeczenia lekarskiego przez [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy [...] z dnia [...] lutego 2002r., a następnie wydaniem orzeczenia lekarskiego przez Instytut Medycyny Pracy [...] w wyniku odwołania pacjenta. Wobec faktu, że organ orzeczniczy I stopnia wydał orzeczenie bez wymaganego dochodzenia epidemiologicznego ( § 7 ust. 4 ww. rozporządzenia ) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wystąpił o ponowne wydanie orzeczenia lekarskiego, z uwzględnieniem narażenia na hałas.

Po przeprowadzeniu kompleksowych badań audiologicznych oraz zapoznaniu się z przebiegiem pracy zawodowej oraz oceną narażenia zawodowego, dwie ww. uprawnione do orzekania w sprawach chorób zawodowych jednostki służby zdrowia, - nie rozpoznały choroby zawodowej narządu słuchu u K. Ś..

Stwierdzono natomiast obustronną całkowitą głuchotę, a skutki kliniczne przewlekłego narażenia na hałas nigdy nie powodują uszkodzenia słuchu w stopniu określonym jako całkowita głuchota. U pacjenta rozpoznano schorzenia niewymienione w wykazie chorób zawodowych tj: przewlekłe ropne zapalenie ucha środkowego prawego, zmiany pozapalne ucha środkowego lewego oraz cechy dysfunkcji obu błędników. Z dokumentacji lekarskiej K. Ś. wynika, że w 1984r. przeszedł on operację ucha prawego z powodu przewlekłego procesu ropnego, co potwierdza, że przyczyną choroby był czynnik infekcyjny. Ponadto rozpoznana dysfunkcja obu błędników występuje często po operacjach ucha środkowego, natomiast nie jest charakterystyczna dla obrazu klinicznego urazu akustycznego.

W dalszej części uzasadnienia organ wojewódzki wskazał również, że narażenie zawodowe ustało w 1984r. w momencie przejścia K. Ś. na rentę, a mimo to nastąpiło pogorszenie niedosłuchu, co przemawia za pochodzeniem pozazawodowym rozpoznanej głuchoty. Okoliczność tą potwierdzają badania audiologiczne wykonane w 1996r. w Przychodni Audiologicznej i Otoneurologicznej [...] oraz badania wykonane w 2000 i 2002r. w Oddziale [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny podkreślił, że mimo wieloletniej, niekwestionowanej pracy w narażeniu na hałas, lekarze orzecznicy nie rozpoznali u K. Ś. choroby wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych - rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r.

W skardze na powyższą decyzję K. Ś. stwierdził, że nawet jeśli jednym z czynników było ropne zapalenie ucha środkowego, to również warunki w jakich pracował, w ogromnym stopniu przyczyniły się do jego kalectwa. Wskazywanie jako wyłącznej przyczyny głuchoty czynnika infekcyjnego uważa za krzywdzące

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z dyspozycją art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Kontrola Sądu ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy

W niniejszej sprawie takie naruszenia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona.

Na wstępie podkreślić należy, iż zgodnie z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. ( Dz.U.Nr 132 poz.1115) - w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej K. Ś. zastosowanie miały przepisy dotychczasowe tj. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r- w sprawie chorób zawodowych ( Dz-.U. Nr 65, poz. 298 ze zm.),- bowiem przedmiotowe postępowanie rozpoczęto w dniu 06 lutego 2002r.

Zgodnie z § 1.1 ww. rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983r.- choroba rozpoznana u pacjenta winna mieścić się w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do wyżej cyt. rozporządzenia, przy jednoczesnym ustaleniu, że choroba ta spowodowana została czynnikami szkodliwymi dla zdrowia, występującymi w miejscu pracy.

Następnie, powyższe okoliczności winny być ustalone przez uprawnione placówki zdrowia ( § 7.1 rozporządzenia ), które winny wydać stosowne orzeczenie w sprawie choroby zawodowej na podstawie informacji o zagrożeniach zawodowych, wyników dochodzenia epidemiologicznego w środowisku pracy, dokumentacji dotyczącej przebiegu zatrudnienia, wyników przeprowadzonych badań klinicznych dokumentacji lekarskiej pacjenta ( § 7.4 rozporządzenia ).

W przypadku K. Ś. wyżej wskazane przesłanki nie zostały spełnione, bowiem w toku postępowania administracyjnego lekarze dwóch uprawnionych placówek medycznych tj. [...] Wojewódzki Ośrodka Medycyny Pracy [...] ( orzeczenie lekarskie z dnia [...] września 2005r., nr [...]) oraz Instytutu Medycyny Pracy [...] ( orzeczenie lekarskie [...] lipca 2006r.), kierując się powyższymi kryteriami, nie znalazły podstaw medycznych do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej, wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych, będącego integralną częścią ww. rozporządzenia.

Pomimo wieloletniego, jak podkreślono w zaskarżonej decyzji, niekwestionowanego, zatrudnienia w narażeniu na hałas okresowo przekraczający wartości ponadnormatywne, badania nie potwierdziły związku przyczynowego między rozpoznanymi schorzeniami a wykonywaną pracą.

Jak wynika z wyżej wymienionych orzeczeń lekarskich, rozpoznane u skarżącego schorzenia narządu słuchu, posiadają etiologię pozazawodową, bowiem przyczyną rozpoznanej głuchoty z jednoczesną dysfunkcją błędników był przewlekły stan zapalny ucha środkowego, operacja ucha prawego oraz patologia ucha wewnętrznego.

W ocenie lekarzy orzeczników, za pozazawodowym pochodzeniem choroby skarżącego przemawia również fakt, że mimo ustania narażenia zawodowego na hałas, co miało miejsce w 1984r., następowało stałe pogorszenie słuchu. -

Ponadto, co wymaga podkreślenia, diagnozy opisane w orzeczeniach lekarskich organów I i II stopnia posiadają przymiot opinii biegłego i są wiążące dla organów Inspekcji Sanitarnej, co oznacza, że organ nie ma uprawnień do

samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 1998 r. sygn. akt I SA 1520/97 ).

Wobec niespełnienia wskazanych warunków, organy zasadnie odmówiły stwierdzenia u K. Ś. choroby zawodowej w postaci uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.