Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 669/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2009-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 par. 3, art. 53 par. 2, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 września 2009r. sprawy ze skargi K. K. na czynność Starosty z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia I. odrzucić skargę II. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis w kwocie 100 (sto) zł. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia "[...]" K. K. zwrócił się do Starostwa Powiatowego o częściowy zwrot opłaty uiszczonej przez niego za wydanie karty pojazdu "[...]".

Pismem z dnia "[...]" Starosta poinformował wnioskodawcę, że nie ma podstaw do zwrotu części opłaty za kartę pojazdu, ani też nie może wydać decyzji odmawiającej zwrotu, gdyż pobranie opłaty było czynnością materialno - techniczną, a żądanie zwrotu takiej opłaty organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które służy skarga do sądu administracyjnego.

Na pismo to K. K. w dniu "[...]" wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, domagając się zwrotu opłaty.

W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie. W uzasadnieniu organ wskazał, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało przez skarżącego wniesione po upływie 7 lat od uiszczenia opłaty i po upływie 3 lat od daty wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, w oparciu o które skarżący formułuje żądanie skargi, co stanowi naruszenie art. 52 § 3 p.p.s.a. Wniosek o ewentualne oddalenie skargi organ uzasadnił faktem nieorzekania przez Trybunał Konstytucyjny o zgodności z Konstytucją przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 marca 2002r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 18, poz.177), które to rozporządzenie stanowiło podstawę pobrania opłaty od skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Natomiast w myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest czynność organu polegająca na odmowie zwrotu części opłaty za wydaną kartę pojazdu, o której poinformowano skarżącego pismem z dnia "[...]". Zatem kognicja sądu administracyjnego w tej sprawie wynika z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Jednak zgodnie z art. 52 powołanej wyżej ustawy, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 52 § 1). Natomiast jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3).

Z kolei art. 53 § 2 p.p.s.a. stanowi, że w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Po otrzymaniu przez skarżącego pisma organu odmawiającego zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu nie wezwał on na piśmie organu do usunięcia naruszenia prawa, co wynika zarówno z akt administracyjnych, jak i z pisma skarżącego z dnia "[...]", nadesłanego w odpowiedzi na zapytanie sądu dotyczące wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Czynnością, którą podjął było wysłanie skargi w dniu "[...]" bezpośrednio do sądu.

Oznacza to, że skarżący nie wypełnił obowiązku wynikającego z powołanego wyżej przepisu art. 52 §3 p.p.s.a., a to z kolei skutkuje niedopuszczalnością skargi i jej odrzuceniem po myśli art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a..

Błędny jest pogląd organu, że zaskarżoną czynnością jest pobranie opłaty w "[...]", a pismo skarżącego z dnia "[...]" jest wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, wniesionym po 7 latach od tej czynności. Jak wskazano wyżej zaskarżona czynność to odmowa zwrotu opłaty i do tej czynności należy odnosić wezwanie i termin przewidziane w art. 52 § 3 p.p.s.a.

Na marginesie jedynie wskazać należy, że gdyby nawet skarżący przed wniesieniem skargi wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa (czego jednak nie uczynił), to skarga i tak podlegałaby odrzuceniu, gdyż wpis od skargi uiszczony został po upływie ustawowego 7- dniowego terminu od dnia doręczenia wezwania do jego uiszczenia. Wezwanie bowiem doręczono skarżącemu w dniu "[...]", a wpis uiszczony został w dniu "[...]". Uiszczenie wpisu po terminie wywołuje takie same skutki jak nieuiszczenie wpisu w ogóle i skutkuje odrzuceniem skargi, po myśli art. 220 § 3 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd, uznając skargę za niedopuszczalną z powodu wniesienia jej bez wcześniejszego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, z mocy art. 58 § 1pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I. postanowienia .

O zwrocie skarżącemu uiszczonego wpisu orzeczono zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.