Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1925/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik Protokolant: starszy sekretarz sądowy Julia Chudzyńska po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta [...] Policji [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1658/16 w sprawie ze skargi M.N. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty należności pieniężnych w związku ze wzrostem uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2) odstępuje od zasądzenia od M.N. na rzecz Komendanta [...] Policji [...] zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1658/16, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M.N. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty należności pieniężnych w związku ze wzrostem uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi, uchylił zaskarżony rozkaz personalny.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

[...] M.N. raportem z dnia 21 maja 2012 r. zwrócił się do Komendanta Rejonowego Policji [...] o zaliczenie do wysługi lat dotychczas nieudokumentowanego okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym ojca E.N. od dnia 21 kwietnia 1996 r. do dnia 23 sierpnia 2000 r.

Komendant Rejonowy Policji [...] rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] ustalił [...] M.N. prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień 5 czerwca 2012 r. w wysokości 14%. Wobec niezłożenia przez stronę od powyższego rozkazu personalnego odwołania, z dniem 11 lipca 2012 r. stał się on ostateczny.

Następnie [...] M.N. pismem z dnia 24 września 2012 r. zwrócił się do Komendanta Rejonowego Policji [...] o wypłatę wyrównania należności pieniężnych z tytułu wzrostu uposażenia zasadniczego w związku ze zmianą wysługi lat, za okres 3 lat wstecz.

Komendant Rejonowy Policji [...] rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] odmówił wyżej wymienionemu policjantowi wypłaty wyrównania wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres od dnia 5 czerwca 2009 r. do dnia 5 czerwca 2012 r. – określonego na dzień 5 czerwca 2012 r. w/w rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...].

Po wniesieniu przez [...] M.N. od powyższego rozkazu personalnego odwołania, Komendant [...] Policji pismem z dnia 2 stycznia 2013 r. zawiadomił wyżej wymienionego policjanta o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] zawiesił postępowanie odwoławcze od rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Na skutek wniesienia przez [...] M.N. zażalenia na to postanowienie sprawę rozpoznawał Komendant Główny Policji, który postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie.

Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2013 r. [...] stwierdził nieważność rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia [...] M.N. prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień 5 czerwca 2012 r. w wysokości 14%.

Na skutek wniesienia przez wyżej wymienionego policjanta od powyższego rozkazu personalnego odwołania sprawę rozpoznawał Komendant Główny Policji, który rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

Przedmiotowy rozkaz personalny stał się przedmiotem skargi wniesionej przez M.N. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 961/13 uchylił zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...]. W uzasadnieniu wyroku podał, że wydane w sprawie przez organy obu instancji rozkazy personalne zostały podjęte z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy o wliczaniu okresu pracy w gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy oraz art. 6 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników.

Na skutek wniesienia od powyższego wyroku przez Komendanta Głównego Policji skargi kasacyjnej sprawę rozpoznawał Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 14 stycznia 2016 r. sygn. akt I OSK 374/14 oddalił skargę kasacyjną.

Wobec powyższego, Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] umorzył postępowanie administracyjne w całości w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...].

Następnie Komendant [...] Policji, po rozpatrzeniu odwołania [...] M.N. od rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] listopada 2012 roku nr [...], rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] uchylił zaskarżony rozkaz personalny w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozkazu personalnego podał, że rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia [...] M.N. prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień 5 czerwca 2012r. w wysokości 14%, stanowiący podstawę jego roszczenia o wypłatę wyrównania należności pieniężnych z tytułu wzrostu uposażenia zasadniczego w związku ze zmianą wysługi lat za okres 3 lat, został wyeliminowany z obrotu prawnego rozkazem personalnym Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], utrzymanego w mocy rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], a więc decyzją ostateczną, wobec czego żądanie strony wyrażone w raporcie z dnia 24 września 2012 r., będące jednocześnie przedmiotem zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], stało się w sposób oczywisty bezprzedmiotowe.

Powyższy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] stał się przedmiotem skargi wniesionej przez M.N. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 204/16 uchylił zaskarżony rozkaz personalny.

W uzasadnieniu wyroku podał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 961/13 uchylił zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 stycznia 2016 r. sygn. akt I OSK 374/14 oddalił skargę kasacyjną. W związku z powyższym uznał, że w niniejszej sprawie uległy zmianie okoliczności faktyczne będące podstawą wydania zaskarżonego rozkazu personalnego. Oznacza to, iż w sensie prawnym rozkazu personalnego, stwierdzającego nieważność rozkazu personalnego z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], nie było.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, w niniejszej sprawie została spełniona przesłanka do wznowienia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Uchylenie rozkazu personalnego stwierdzającego nieważność rozkazu personalnego w przedmiocie ustalenia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat stanowi podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją – rozkazem personalnym dotyczącym wypłaty wyrównania wzrostu uposażenia zasadniczego.

W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że Komendant Główny Policji ponownie rozpoznając sprawę w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres od dnia 5 czerwca 2009 r. do dnia 5 czerwca 2012 r., określonego na dzień 5 czerwca 2012 r. rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], weźmie pod uwagę zmianę okoliczności sprawy oraz rozważania Sądu.

Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania [...] M.N. od rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w sprawie odmowy wypłaty należności pieniężnych za okres od dnia 5 czerwca 2009 r. do dnia 5 czerwca 2012 r. w związku ze wzrostem uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

W uzasadnieniu rozkazu personalnego – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że podstawę prawną w/w rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] stanowił art. 107 ust. 1 w zw. z art. 101 ust. 1 i art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 4 i § 5 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Wskazał, że organ pierwszej instancji stwierdził, że w sprawie brak jest podstaw do wypłaty [...] M.N. wyrównania należności związanych ze wzrostem uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres 3 lat wstecz, tj. od dnia 5 czerwca 2009 r. do dnia 5 czerwca 2012 r., albowiem komplet dokumentów został przez niego złożony dopiero w dniu 5 czerwca 2012 r.

Organ odwoławczy przedstawił treść powołanych wyżej przepisów i stwierdził, że wyżej wymieniony policjant złożył wymagane przepisami cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. oraz ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy dokumenty potwierdzające jego pracę w gospodarstwie rolnym rodziców w okresie od dnia 21 kwietnia 1996 r. do dnia 23 sierpnia 2000 r. – w dniu 5 czerwca 2012 r., wobec czego, zgodnie z rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., roszczenie do wzrostu uposażenia z tytułu zmiany wysługi lat zostało uznane na dzień 5 czerwca 2012 r. Skoro zatem roszczenie o zaliczenie dotychczas nieudokumentowanego okresu pracy w gospodarstwie rolnym stało się wymagalne z dniem 5 czerwca 2012 r., tj. od dnia złożenia całości dokumentacji w sprawie i z tą też datą ustalono [...] M.N. wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, to w ocenie Komendanta [...] Policji nie wystąpiło przedawnienie roszczeń (art. 107 ustawy o Policji). Przedawnienie roszczenia nastąpiłoby tylko w sytuacji, gdyby organ, dysponując kompletem dokumentów, nie wydał niezwłocznie decyzji w sprawie ustalenia wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, lecz rozstrzygnąłby sprawę w późniejszym terminie. Wobec powyższego uznał, że organ pierwszej instancji właściwie odmówił wyżej wymienionemu policjantowi wypłaty należności pieniężnych za okres 3 lat wstecz w związku ze wzrostem uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat.

Powyższy rozkaz personalny stał się przedmiotem skargi M.N. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił obrazę przepisu art. 109 ust. 1 ustawy o Policji poprzez przyjęcie, że datą wystąpienia zdarzenia od którego uzależniona jest zmiana (wzrost) uposażenia jest złożenie kompletu dokumentów dowodzących faktu zajścia zdarzenia, a nie faktyczna data zajścia zdarzenia z którym związany jest wzrost uposażenia. W ocenie skarżącego, zaskarżony rozkaz personalny jest oparty na błędnej interpretacji przepisu art. 106 ust. 1 ustawy o Policji. Organ uznał, że termin zaistnienia podstawy do zwiększenia uposażenia biegnie od dnia złożenia przez policjanta kompletu dokumentów potwierdzających zajście zdarzenia, z którym przepisy wiążą wzrost uposażenia. Tymczasem literalne brzmienie tego przepisu wskazuje, że początkiem biegu terminu, od którego policjant jest uprawniony do wzrostu uposażenia, jest zaistnienie zdarzenia. W niniejszej sprawie tym zdarzeniem była praca w gospodarstwie rolnym rodziców, która miała miejsce jeszcze przed podjęciem przez niego służby w Policji. Przesłanka do uwzględnienia okresu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców do wysługi lat nastąpiła już w dniu przyjęcia do służby, zaś on wcześniej nie złożył stosownych dokumentów, gdyż nimi nie dysponował. Dokumenty złożył w maju 2012 r. w toku ubiegania się o ustalenie wysługi lat. Po wydaniu rozkazu personalnego o zaliczeniu mu okresu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców, wystąpił z wnioskiem o wypłatę stosownych składników uposażenia od dnia 5 czerwca 2009 r., tj. za okres 3 lat przed datą ustalenia wzrostu uposażenia zasadniczego. Nie nastąpiło zatem przedawnienie roszczenia przewidziane w art. 107 ustawy o Policji, przewidujące trzyletni okres przedawnienia roszczeń. Przepis art. 106 ust. 1 ustawy o Policji przewiduje związek wzrostu uposażenia z zaistnieniem zdarzenia, a nie z datą udokumentowania tego zdarzenia. Zdaniem skarżącego, nie można podzielić stanowiska Komendanta [...] Policji, że prawo do wzrostu uposażenia nastąpiło dopiero po wydaniu rozkazu personalnego o zaliczeniu okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców do wysługi lat. Przesłanki do ustalenia wzrostu (zdarzenie z którym przepisy wiążą wzrost uposażenia) wystąpiły bowiem wcześniej i dopiero ich techniczne udokumentowanie miało miejsce w maju 2012 r. W tym stanie właściwym byłoby zatem ustalenie wzrostu uposażenia od dnia 5 czerwca 2009 r., a zatem w okresie, w którym nie nastąpiło przedawnienie roszczenia policjanta o ustalenie zwiększenia uposażenia.

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie rozkazów personalnych organów obu instancji.

Komendant [...] Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych powodów, aniżeli wskazane przez skarżącego.

W uzasadnieniu wyroku powołał treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."). Podał, że Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z dnia 9 kwietnia 2013 r. nr 1928 uchylił zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 204/16 uchylił zaskarżony rozkaz personalny. Następnie zacytował fragment uzasadnienia tego wyroku wraz z zawartymi w nim wskazaniami dla organu ponownie rozpoznającego odwołanie, poprzez uwzględnienie zaistnienia podstawy wznowienia (art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a.) i stwierdził, że Komendant [...] Policji nie wykonał tych wskazań, gdyż prowadził postępowanie w trybie zwykłym i utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W związku z powyższym wskazał, że rozpoznając sprawę ponownie organ raz jeszcze uwzględni wskazania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 204/16.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 132 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Komendant [...] Policji, reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., co miało istotny wpływ na wynik postępowania.

Wskazując na powyższy zarzut wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku, poprzez jego uchylenie i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W uzasadnieniu wyroku przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Wskazał, że po uprawomocnieniu się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 204/16, którym uchylił zaskarżony rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia i umorzenia postępowania w sprawie wypłaty należności pieniężnych w obrocie prawnym nadal pozostawał wydany przez Komendanta Rejonowego Policji [...] rozkaz personalny z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] oraz odwołanie od tego rozkazu personalnego złożone przez stronę w ustawowym terminie. W związku z powyższym, w sprawie nie było podstaw do zastosowania przez organ trybu z art. 145 K.p.a. Komendant [...] Policji, rozpatrując sprawę po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozkazu personalnego nr [...], rozpatrzył odwołanie od rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] w trybie art. 138 K.p.a., stosując wskazówki merytoryczne zawarte w uzasadnieniu w/w wyroku z dnia 21 kwietnia 2016 r. W rozkazie personalnym nr [...] zostały zatem uwzględnione kwestie zmiany stanu faktycznego i prawnego wynikające z faktu uchylenia rozkazu personalnego stwierdzającego nieważność rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...].

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Istota podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu, co wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, polega na zakwestionowaniu stanowiska Sądu pierwszej instancji, który uznał, że Komendant [...] Policji nie wykonał wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 204/16, bowiem nie uwzględnił faktu zaistnienia podstawy wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a.), na którą zwrócono uwagę w w/w wyroku i błędnie prowadził postępowanie w trybie zwykłym, utrzymując w mocy rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...].

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy iż Komendant Rejonowy Policji [...] w rozkazie personalnym z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], oceniając zasadność wniosku M.N. z dnia 24 września 2012 r. o wypłatę wyrównania należności pieniężnych z tytułu wzrostu uposażenia zasadniczego w związku ze zmianą wysługi lat za okres 3 lat wstecz – dokonywał analizy rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], który na ten moment znajdował się w obrocie prawnym. Następnie, na mocy rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2013 r. [...], utrzymanej w mocy rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], stwierdzona została nieważność rozkazu personalnego z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], a więc został on wyeliminowany z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc. W konsekwencji, Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] uchylił zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] i umorzył postępowanie pierwszej instancji.

W sprawie zaszła jednak następnie istotna zmiana okoliczności faktycznych, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 961/13 uchylił rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], przez co rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] powrócił do obrotu prawnego.

Na powyższe zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 204/16, uchylając rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia 9 kwietnia 2013 r. nr 1928, dotyczący uchylenia rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] i umarzający postępowanie pierwszej instancji. W ocenie Sądu, w sprawie została spełniona przesłanka do wznowienia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Uchylenie rozkazu personalnego stwierdzającego nieważność rozkazu personalnego w przedmiocie ustalenia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat stanowi bowiem podstawę do wszczęcia postępowania o wznowienie postępowania w sprawie wypłaty wyrównania wzrostu uposażenia zasadniczego. Z tego powodu orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., a więc stwierdzając naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Wskazał jednocześnie, że Komendant [...] Policji, ponownie rozpoznając sprawę w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres od dnia 5 czerwca 2009 r. do dnia 5 czerwca 2012 r., określonego na dzień 5 czerwca 2012 r. rozkazem personalnego Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], a więc rozpoznając odwołanie M.N. od rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] – weźmie pod uwagę zmianę okoliczności sprawy oraz rozważania Sądu.

W zaskarżonym w niniejszej sprawie wyroku Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ nie wykonał powyższych wytycznych, lecz prowadził postępowanie w trybie zwykłym i utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...].

Z twierdzeniem powyższym nie można się zgodzić.

Zauważyć należy, iż wbrew twierdzeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Komendant [...] Policji wykonał wytyczne tego Sądu zawarte w wyroku z dnia 21 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 204/16 i uwzględnił przedstawioną w nim ocenę prawną. Wziął bowiem pod uwagę fakt, że rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] powrócił do obrotu prawnego. Rozpoznając odwołanie M.N. od rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] oceniał zatem zasadność żądania policjanta dotyczącego wypłaty wyrównania wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w kontekście właśnie w/w rozkazu personalnego z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], kontrolując w tym zakresie prawidłowość działania organu pierwszej instancji.

Fakt, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 204/16 uchylił wcześniejszy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], dotyczący rozpoznania odwołania M.N. od rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., a więc stwierdzając naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, nie oznacza – jak błędnie uznał Sąd pierwszej instancji – iż organ powinien wydać decyzję w trybie nadzwyczajnym, tj. w trybie wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a.). W przedmiotowej sprawie nie została wydana żadna ostateczna decyzja administracyjna, zaś Komendant [...] Policji zobowiązany był do rozpoznania odwołania M.N. od rozkazu personalnego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] i zasadnie dokonał tego w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Miał on jedynie obowiązek uwzględnić fakt pozostawania w obrocie prawnym rozkazu personalnego z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], co też prawidłowo uczynił.

Sąd pierwszej instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy uwzględni przedstawioną wyżej argumentację, a w konsekwencji zobowiązany będzie do oceny zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] pod kątem zasadności odmowy uwzględnienia wniosku M.N. z dnia 24 września 2012 r. o wypłatę należności pieniężnych w związku ze wzrostem uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto w oparciu o art. 207 § 2 P.p.s.a., odstępując od zasądzenia ich zwrotu na rzecz organu. Skład orzekający podzielił pogląd zaprezentowany w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] stycznia 2008 r. sygn. akt I FSK 140/07 i z dnia 21 lutego 2012 r. sygn. akt II GSK 51/11, że jeżeli wyłączną przyczyną sprawiającą, że doszło do postępowania kasacyjnego było wadliwe orzeczenie Sądu pierwszej instancji, które spowodowało wniesienie skargi kasacyjnej uwzględnionej przez Naczelny Sąd Administracyjny, to brak jest dostatecznych podstaw do tego, aby obciążyć stronę, która wniosła skargę do Sądu pierwszej instancji, kosztami postępowania kasacyjnego na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a.