Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1474/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6, art 50 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kania po rozpoznaniu w dniu 27 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. S. na decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2020 r., nr: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

R. zs. w L. (dalej: "Spółka"), w imieniu której działał F. S. (dalej: "skarżący") – Company Director, wnioskiem z [...] marca 2020 r. wystąpiła do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej: "Dyrektor IAS w [...]") o udostępnienie informacji publicznej w postaci postanowienia tego organu z [...] czerwca 2019 r., nr [...].

Dyrektor IAS w [...] decyzją z [...] marca 2020 r., nr [...], odmówił udostępnienia informacji publicznej żądanej w ww. wniosku z [...] marca 2020 r., stwierdzając, że żądana informacja objęta jest tajemnicą skarbową.

Od ww. decyzji Dyrektora IAS w Warszawie z [...] marca 2020 r., nie zostało wniesione odwołanie. Natomiast Spółka, wnioskiem z [...] marca 2020 r. wystąpiła do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (dalej: "Szef KAS") o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Dyrektora IAS w [...] z [...] marca 2020 r., na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 w związku z art. 157 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, ze zm. – dalej: "k.p.a.").

Szef KAS decyzją z [...] maja 2020 r., nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora IAS w [...] z [...] marca 2020 r. nr [...]. Od wskazanej decyzji, pismem z [...] maja 2020 r., uzupełnionym dwoma pismami w dniu [...] maja 2020 r., Spółka złożyła do Szefa KAS wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Szef KAS decyzją z [...] czerwca 2020 r., nr [...], postanowił utrzymać w mocy ww. decyzję własną z [...] maja 2020 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora IAS w [...] z [...] marca 2020 r., nr [...], wydanej w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.

Pismem z 8 lipca 2020 r. F. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa KAS z [...] czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora IAS w [...] z [...] marca 2020 r. nr [...].

W odpowiedzi na skargę Szef KAS wniósł o jej odrzucenie z uwagi na okoliczność, iż skarżący urodził się w dniu [...] października 2002 r., a zatem zgodnie z art. 26 i 27 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie ma on zdolności do podejmowania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Organ wskazał również, że przedmiotem skargi, jest decyzja wydana w trybie przepisów dotyczących postępowania nadzwyczajnego – Szef KAS utrzymał nią w mocy decyzję własną z dnia [...] maja 2020 r., nr [...], wydaną w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora IAS w [...] z [...] marca 2020 r. nr [...], którą odmówiono udostępnienia informacji publicznej. Następnie organ wskazał, że przedmiotowe postępowanie w zakresie udostępnienia informacji publicznej, zostało zainicjowane wnioskiem pochodzącym od R. z/s w L., a zatem również zaskarżona decyzja adresowana była do ww. Spółki, a nie do F. S..

Pismem z 29 września 2020 r. w związku z okolicznością, że skarżący F. S. jest osobą małoletnią, został on wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez podpisanie skargi przez swojego przedstawiciela ustawowego w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia skargi.

W odpowiedzi, pismem z 16 października 2020 r. skarżący wskazał, że w związku z uzyskaniem przez niego zdolności procesowej, oświadcza, iż potwierdza dokonaną przez siebie czynność wniesienia skargi w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga F. S. podlega odrzuceniu.

Krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi określa art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z treścią tego przepisu, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

W niniejszej sprawie istota sprawy sprowadza się do zbadania przez Sąd, czy skarżący – F. S., mógł skutecznie wnieść do sądu administracyjnego skargę na decyzję Szefa KAS z [...] czerwca 2020 r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora IAS w [...] z [...] marca 2020 r. odmawiającej udostępnienia informacji publicznej żądanej we wniosku z [...] marca 2020 r. złożonym przez spółkę R. zs. w L., a więc czy posiada legitymację prawną (interes prawny) do jej wniesienia i w konsekwencji do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Zgodnie z doktryną oraz utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest osoba mająca w tym interes prawny. Legitymację do wniesienia skargi do sądu administracyjnego daje naruszenie interesu prawnego, nie zaś faktycznego. W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 września 2003 r., sygn. akt II SA 2637/02 podkreśla się, iż interes prawny skarżącego musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Także w uzasadnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 1997 r., OPS 9/96 (ONSA 1997, nr 3, poz. 102, s. 45-46) wskazuje się, iż interes prawny legitymujący stronę postępowania wywodzi się z prawa materialnego i musi to być własny interes danego podmiotu. Zatem stroną jest podmiot, którego własny interes prawny lub obowiązek podlega konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 1989 r., IV SA 1254/88, nie publ. – B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H Beck Warszawa 2004, s. 231).

W przedmiotowej sprawie oczywistym jest, że skarżący nie ma przymiotu strony, gdyż nie ma on interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji Szefa KAS z [...] czerwca 2020 r., ani w postępowaniu administracyjnym w tej sprawie, ani we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, bowiem nie jest stroną postępowania administracyjnego w przedmiocie zarówno udostępnienia informacji publicznej, jak i w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora IAS w [...] z [...] marca 2020 r.

Zarówno bowiem wniosek o udostępnienie informacji publicznej z [...] marca 2020 r., jak i wniosek z [...] marca 2020 r. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Dyrektora IAS w [...] z [...] marca 2020 r. pochodzą od R. zs. w L., w imieniu której działał F. S. jako Company Director, a więc osoby prawnej, a nie od samego F. S. – osoby fizycznej. Warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi przez skarżącego jest jego uprzedni udział w postępowaniu administracyjnym. Stronami postępowania w sprawie zakończonej wydaniem zaskarżonej decyzji, były spółka R. zs. w L. oraz Szef KAS – jako organ.

Stwierdzić zatem należy, że skarżący – F. S. nie był stroną postępowania administracyjnego, wobec tego skarga wniesiona została przez nieuprawniony podmiot pozbawiony legitymacji procesowej, co czyni skargę niedopuszczalną i obliguje Sąd do jej odrzucenia.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak sentencji postanowienia