Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 651/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-11-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.80
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art.151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 listopada 2016 r. sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 22 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie czynności egzekucyjnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2016 r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w [...] działając na podstawie

art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23)- dalej "k.p.a.", art. 18 i 54 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm.) – dalej "u.p.e.a.", utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 7 marca 2016 r., nr [...], którym oddalona została skarga [...] (dalej "Zobowiązany") na czynności egzekucyjne związane z zajęciem wierzytelności

z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez [...] o numerach [...].

Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] pełniący rolę organu egzekucyjnego – dalej "organ I instancji" albo "organ egzekucyjny", na wniosek [...] (wierzyciela) wszczął postępowanie egzekucyjne wobec Zobowiązanego poprzez doręczenie w dniu 8 lipca 2015 r. odpisów tytułów wykonawczych o numerach [...] i [...] wraz z odpisem zawiadomienia o zajęciu wierzytelności

z rachunku bankowego i wkładów oszczędnościowych

W dniu 24 lipca 2015 r. wpłynął do Urzędu Skarbowego w [...] dokument pełnomocnictwa z dnia 15 lipca 2015 r., którym Zobowiązany umocował adwokata [...] do reprezentowania w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zakres pełnomocnictwa obejmował m.in. występowanie przed wszystkimi urzędami, instytucjami i władzami RP oraz występowanie w postępowaniu egzekucyjnym

i zabezpieczającym.

W dniu 2 lutego 2016 r. organ egzekucyjny dokonał kolejnej czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Odpis zawiadomienia o zajęciu nr [...] został na podstawie art. 80 § 3 u.p.e.a. doręczony Zobowiązanemu w dniu 5 lutego 2016 r.

W skardze na powyższą czynność egzekucyjną pełnomocnik Zobowiązanego powołując się na udzielone mu pełnomocnictwo wskazał, że organ egzekucyjny naruszył art. 40 § 2 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. W uzasadnieniu ww. skargi podniesiono, że przy doręczaniu odpisu zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego doszło do pominięcia pełnomocnika ustanowionego w toku postępowania egzekucyjnego. Tym samym organ egzekucyjny naruszył zasadę prawdy obiektywnej zobowiązującej do prowadzenia postępowania w sposób wnikliwy oraz naruszył obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Odnosząc się do zarzutów skargi na czynności egzekucyjne organ egzekucyjny wskazał, że zgodnie z poglądami doktryny przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniu egzekucyjnym mogą być stosowane, gdy ustawa

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie zawiera regulacji. Tym czasem ustawa egzekucyjna zawiera własne rozwiązania dotyczące sposobu, formy, momentu wszczęcia egzekucji administracyjnej oraz stosowania wobec zobowiązanego środków przymusu. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mogą jedynie uzupełnić regulacje dotyczące postępowania egzekucyjnego w ten sposób, aby go realizować,

a nie niweczyć.

Ponadto organ I instancji podkreślił, że postępowanie egzekucyjne polega na stosowaniu określonych środków przymusu, które są czynnościami wykonawczymi

i skierowane są do majątku zobowiązanego. Podjęcie czynności pozwalających na przystąpienie do postępowania egzekucyjnego, a następnie dokonywanie czynności egzekucyjnych, nie może odbywać się bez udziału zobowiązanego. O wszczęciu postępowania egzekucyjnego i stosowaniu środków przymusu przez organ egzekucyjny zobowiązany powinien być informowany bezpośrednio przez ten organ, a nie przez pełnomocnika lub inną wskazaną przez niego osobę. W tym zakresie organ I instancji powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz piśmiennictwo.

W zażaleniu na postanowienie organu I instancji pełnomocnik Zobowiązanego zarzucił naruszenie art. 40 § 2 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Wyjaśnił, że został umocowany w zakresie wszelkich czynności związanych

z egzekucją administracyjną. Podkreślił, że odbiór zawiadomień o zajęciu nie wymaga osobistego działania Zobowiązanego. Pozbawienie prawidłowo umocowanego pełnomocnika możliwości odbioru pism w postępowaniu egzekucyjnym jest równoznaczne z pozbawieniem Zobowiązanego możliwości działania i skorzystania

z przysługujących jej środków zaskarżenia. Zdaniem pełnomocnika od momentu zawiadomienia o ustanowieniu pełnomocnika, organ egzekucyjny zobligowany jest doręczyć mu pisma procesowe i zapewnić udział w postępowaniu egzekucyjnym.

W tym zakresie pełnomocnik powołał się na komentarze publikowane w literaturze przedmiotu oraz wyrok NSA z 1 marca 1999 r., sygn. akt II SA 1533/98.

Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2016 r, nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy odwołał się do brzmienia przepisów art. 54 § 1, art. 80 § 2 i § 3 u.p.e.a.

W uzasadnieniu organ odwoławczy powtórzył argumentację zamieszczoną przez organ I instancji. Wskazał również, że przy dokonywaniu czynności zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, nieuprawnione będzie powiadomienie pełnomocnika o ustanowionym zakazie, jest to bowiem zakaz skierowany wprost do Zobowiązanego. Zobowiązany powinien być powiadomiony bezpośrednio przez organ egzekucyjny o zajęciu i jego skutkach. Organ odwoławczy powołał w tym zakresie wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 listopada 2007, sygn akt II SA/Wa 1632/07.

Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że prawa Zobowiązanego co do możliwości wniesienia środka zaskarżenia nie zostały naruszone. Pełnomocnik

w terminie złożył skargę na czynności egzekucyjne, jak i zażalenie na postanowienie organu I instancji w przedmiotowej sprawie.

Organ nie podzielił również zarzutów pełnomocnika w zakresie naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

W skardze na powyższe postanowienie organu odwoławczego Skarżący działając przez pełnomocnika wniósł o jego uchylenie, a także zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skarżący zarzucił decyzji naruszenie następujących przepisów:

– art. 40 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u,p,e,a, oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. oraz art. 6 k.p.a., poprzez naruszenie zasady legalności działania i nie doręczenie pełnomocnikowi Skarżącego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego,

– art. 80 § 3 u.p.e.a., poprzez niewłaściwe zawiadomienie zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego,

– art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a., poprzez brak, w zakresie zawartego

w zażaleniu zarzutu naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a., w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że doręczenie Skarżącemu w dniu

5 lutego 2016 r., z pominięciem pełnomocnika zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego było równoznaczne z jego pominięciem w postępowaniu.

Skarżący wskazał, że organ egzekucyjny zawiadomił o zajęciu wierzytelności po tym jak dokonał zajęcia wierzytelności, tj. niezgodnie z art. 80 § 3 u.p.e.a.

Ponadto podkreślił, że brak należytego rozważenia przez organ odwoławczy

w sposób kompleksowy wszystkich dowodów stanowi o naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie uzasadnienia faktycznego zaskarżonego postanowienia. W konsekwencji nie jest możliwe ostateczne przesądzenie czy dokonana ocena materiału dowodowego była prawidłowa.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku postanowienia) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i przepisami postępowania. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mającym lub mogącym mieć istotny wpływ na jej wynik, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.

- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.". Zgodnie zaś z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na wstępie należy wyjaśnić, że złożona w niniejszej sprawie skarga na postanowienie w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.

Badając zaskarżony akt według kryteriów przewidzianych w p.p.s.a. Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zakwestionowane postanowienie nie narusza przepisy prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, czego ustawodawca wymaga w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

W skardze Skarżący podniósł, że doręczenie zawiadomienia z dnia 2 lutego 2016 r., nr [...], o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...]. nastąpiło bezpośrednio Skarżącemu (w dniu 5 lutego 2016 r.) z pominięciem pełnomocnika. Nie wykazał jednak skardze, że ta okoliczność miała istotny wpływ na wynik sprawy

A zatem kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, czy doręczenie tylko zobowiązanemu, z pominięciem ustanowionego pełnomocnika w sprawie egzekucyjnej, miało istotny wpływ na wynik sprawy w kontekście wyżej powołanego art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Tytułem wstępu wyjaśnić należy, że pełnomocnik – [...] złożył

w toku postępowania egzekucyjnego dokument pełnomocnictwa z dnia 15 lipca 2015 r. (uwierzytelnioną kopię), zgodnie z którym upoważniony został do reprezentowania Skarżącego m.in. w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym (dokument wpłynął do Kancelarii Urzędu Skarbowego w [...] w dniu 24 lipca 2015 r.).

Kwestią wymagającą rozważenia jest zatem, czy doręczenie zawiadomienia

o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia

2 lutego 2016 r. bezpośrednio Skarżącemu z pominięciem pełnomocnika, który

w określonym etapie postępowania egzekucyjnego legitymował się dokumentem pełnomocnictwa, wywiera skutki prawne oraz czy ewentualne uchybienie w tym zakresie mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 18 p.p.s.a., jeżeli przepis ustawy nie stanowi inaczej,

w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten stanowi podstawę do stosowania

w postępowaniu egzekucyjnym przepisów k.p.a. m.in. w zakresie ustanawiania pełnomocnika i doręczenia mu pism, zgodnie z art. 32 k.p.a. oraz art. 40 § 2 k.p.a.

W myśl przepisu art. 30 k.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Stosownie natomiast do

art. 40 § 2 k.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika.

Zasada, że strona w postępowaniu egzekucyjnym może działać przez pełnomocnika według jednego z poglądów, jakie zarysowały się w orzecznictwie, doznaje ograniczeń, które wynikają z charakteru dokonywanych czynności. Do takich czynności, które wymagają osobistego działania strony zobowiązanej należy według tego poglądu, wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Zgodnie bowiem z art. 26 § 5 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Ponadto w myśl art. 32 u.p.e.a. organ egzekucyjny lub egzekutor przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został on wcześniej doręczony. W myśl tego poglądu organ jest zobowiązany do doręczenia tytułu bezpośrednio zobowiązanemu, a zarzut, że odpis tytułu wykonawczego powinien być doręczony pełnomocnikowi jest niezasadny (wyrok NSA z dnia 17 lipca 2003 r. sygn. I SA/Wr 3234/01 – niepublikowany, wyrok WSA w Łodzi z dnia 18 lutego 2004 r. sygn. I SA/Łd 345/03 – niepublikowany).

Według drugiego z poglądów z treści art. 32 i 40 § 2 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. wyprowadzić należy wniosek co do możliwości pełnej reprezentacji zobowiązanego przez pełnomocnika w postępowaniu egzekucyjnym, w tym również w zakresie doręczenia tytułu wykonawczego. Prezentujący powyższy pogląd podkreślają jednak, że pełnomocnictwo musi być udzielone w sprawie dotyczącej postępowania egzekucyjnego (np. wyrok NSA z dnia 1 lipca 2004 r. sygn. akt FSK 296/04, wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r. sygn. akt III SA 332/01, wyrok NSA z dnia 11 września 2007 r. sygn. akt II FSK 991/06 – niepublikowane). Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w ostatnim z wymienionych orzeczeń, przesądzające znaczenie ma przyjęcie momentu, od którego stronie przysługuje uprawnienie do ustanowienia pełnomocnika, a organowi odpowiadający mu obowiązek doręczania pełnomocnikowi pism i powiadamiania go o wszelkich czynnościach. NSA podkreślił, że obowiązek doręczania pism dotyczy tylko pełnomocnika ustanowionego w sprawie, zgodnie

z art. 40 § 2, mającym zastosowanie w zw. z art. 18 u.p.e.a. Pełnomocnictwo winno być udzielone na piśmie bądź zgłoszone do protokołu, zaś pełnomocnik, w myśl art. 33 § 2

i 3 k.p.a. zobowiązany jest dołączyć do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Z przepisów tych wynika zatem, iż organ musi zostać zawiadomiony

o fakcie ustanowienia pełnomocnika w danej, konkretnej sprawie np. przez złożenie dokumentu pełnomocnictwa do akt. Natomiast nie można domniemywać istnienia pełnomocnictwa.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela w pełni drugi z przytoczonych poglądów i w związku z tym, uwzględnia go w zakresie rozważań poczynionych

w niniejszej sprawie.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że organ egzekucyjny dokonał spornego zawiadomienia w oparciu o dyspozycję przepisu art. 80 § 3 u.p.e.a.

Zgodnie z art. 80 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności

z rachunku bankowego przez przesłanie do banku (...) zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego. W myśl § 2 zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonanie z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu (...). Zgodnie natomiast z art. 80 § 3 u.p.e.a. jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile został wcześniej doręczony (...).

Organ egzekucyjny podkreślił, że wobec ww. uregulowań nie ma potrzeby odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a., zgodnie z art. 18 u.p.e.a. Argumentował to szczególnym charakterem postępowania administracyjnego, którego celem jest doprowadzenie do wykonania obowiązków podlegających egzekucji administracyjnej. Postępowanie to polega na stosowaniu określonych środków przymusu, które są czynnościami wykonawczymi i skierowane są do majątku zobowiązanego. Tym samym nieuprawnione będzie powiadomienie pełnomocnika o zajęciu, które jest skierowane wprost do zobowiązanego. Organ egzekucyjny wskazał, że nie podziela poglądu Skarżącego, że pełnomocnik zobowiązanego od momentu jego skutecznego ustanowienia winien być adresatem wszystkich pism i dokumentów o zastosowanych środkach egzekucyjnych.

Sąd nie podziela powyższej argumentacji, bowiem zgodnie

z przyjętym stanowiskiem, strona w postępowaniu egzekucyjnym może działać przez pełnomocnika, z zastrzeżeniem jednak wykazania na odpowiednim etapie tego postępowania umocowania za pomocą dokumentu pełnomocnictwa (bądź w inny sposób przewidziany przepisami prawa). Ustanowienie pełnomocnika w sprawie ma na celu przede wszystkim ochronę strony przed skutkami nieznajomości prawa. Zakres udzielonego przez stronę pełnomocnictwa wskazuje, czy wolą strony było objęcie ochroną przez konkretnego pełnomocnika wszelkich postępowań wiążących się ściśle z daną sprawą i świadczy o staranności strony w dążeniu do ochrony swych praw i interesów oraz otrzymania takiej ochrony prawnej, jaką powinna uzyskać w państwie prawa (por. wyrok SN z dnia 9 września 1993 r., sygn. akt III ARN 45/93, OSNC 1994/5/112). Znaczenie dla oceny, czy pełnomocnictwo wywiera odpowiednie skutki prawne mają okoliczności faktyczne związane z ustanowieniem przez stronę pełnomocnika, co obejmuje ocenę treści udzielonego pełnomocnictwa, którym organ egzekucyjny dysponuje oraz okoliczności jego przedłożenia.

Z akt administracyjnych wynika, że w niniejszej sprawie zawiadomienie

o udzieleniu pełnomocnictwa przez Skarżącego nastąpiło w dniu 24 lipca 2015 r.

tj. przed dokonaniem zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...]. Ponadto, organ egzekucyjny nie kwestionuje dokumentu pełnomocnictwa oraz daty jego złożenia. Tym samym okoliczności związane z wykazaniem umocowania przez zawodowego pełnomocnika nie są sporne.

Analizując przedstawiony w skardze zarzut naruszenia art. 40 § 2 k.p.a.

w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a., Sąd wskazuje, że doręczenie przedmiotowego zawiadomienia Skarżącemu z pominięciem pełnomocnika nastąpiło z naruszeniem przepisów postępowania. Jednakże uchybienie przepisów postępowania, zarówno na gruncie procedury cywilnej jak i Kodeksu Postępowania Administracyjnego, czy też Ordynacji podatkowej, jest tego rodzaju uchybieniem, które nie zawsze musi mieć wpływ na wynik sprawy. Naruszenie tych przepisów

(tj. przepisów o charakterze procesowym) stanowi uchybienie formalne. W przypadku stwierdzenia naruszenia wspomnianych regulacji ich ocena musi być dokonywana

w aspekcie unormowania zawartego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W przypadku naruszenia zasady oficjalności wskutek niezgodności działania organu z przepisami

o doręczeniach, czynność, której ono dotyczyło może być uznana za pozbawioną znaczenia, jednak ocena w tym zakresie wymaga indywidualizacji (por. wyrok NSA

z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 825/12, wyrok NSA z dnia

30 listopada 2015 r., sygn. akt I GSK 529/14, wyrok WSA w Opolu z dnia

25 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Op 85/16 – dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia .nsa.gov.pl).

W uzasadnieniu postanowienia z dnia 5 października 1994 r., sygn. akt

III ARN 54/94 (OCNP 1994 nr 12 poz. 187), Sąd Najwyższy wywiódł, że niezgodność doręczania pism z przepisami postępowania administracyjnego może być uznana przez sąd w konkretnych okolicznościach sprawy za pozbawioną znaczenia prawnego, bez potrzeby powtórnego prawidłowego doręczenia pisma. Doręczenie pisma w postaci decyzji wywołuje bowiem zarówno skutki materialnoprawne jak i procesowe, w tym ostatnim przypadku otwierając w szczególności drogę do wniesienia środków zaskarżenia.

Uwzględniając powyższe wskazać należy, że czym innym jest brak doręczenia,

a czym innym doręczenie – wadliwe ale ostatecznie dokonane, także z punktu widzenia ewentualnych skutków procesowych. Uznać jednak należało w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, że doszło do skutecznego doręczenia zawiadomienia o zajęciu z dnia 2 lutego 2016 r., mimo naruszenia przepisów art. 32 k.p.a. i art. 40 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. – skarga na czynności egzekucyjne została bowiem wniesiona w terminie, a tym samym przepisy postępowania zostały naruszone jednak naruszenia to nie miało wpływu na wynika sprawy. Również sama strona skarżąca, działająca przez pełnomocnika, nie wykazała w żaden sposób, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, stosownie do wymogów przewidzianych przez ustawodawcę w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., a koniecznych do wyeliminowania orzeczenia z obrotu prawnego. Skarżąca nie dochowała tym wymogom ustawowym, poprzestała bowiem jedynie na wskazaniu naruszenia, co nie jest wystarczające dla uchylenia zaskarżonego aktu.

Zdaniem Sądu opisane uchybienie organu egzekucyjnego nie wpłynęło negatywnie na prawa procesowe Skarżącego, ponieważ w toku postępowania egzekucyjnego realizowała przynależne jej prawo przez terminowe złożenie skargi na czynności egzekucyjne, tj. zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, a w konsekwencji skargi do tutejszego Sądu. Niemniej jednak ponownie należy podkreślić, że ocena skutków tego rodzaju naruszenia przepisów postępowania musi być dokonywana indywidualnie i zależy od okoliczności konkretnego przypadku, przy czym to skarżąca strona zobowiązana jest wykazać wpływ zarzucanego naruszenia na wynik sprawy, czego w niniejszej sprawie nie uczyniła.

W tym stanie sprawy, uwzględniając całokształt okoliczności faktycznych i prawnych występujących w niniejszej sprawie Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako niezasadnej.