Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1497/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-06-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...]

Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...]

grudnia 2012 r. nr [...] odmawiającą T.

Sp. z o.o. z siedzibą w W. (skarżącej w niniejszej sprawie), zmiany decyzji

udzielającej zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na

automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] w części

dotyczącej zmiany lokalizacji miejsca urządzania gier.

Na powyższą decyzję, skarżąca pismem z dnia 27 marca 2014 r. wniosła

skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej

"p.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeśli rozstrzygnięcie sprawy

zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowego

lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego postępowania wówczas, gdy

orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z

głównych podstaw rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu

sądowoadministracyjnym. W takim przypadku w sprawie występuje zagadnienie

wstępne, którego uprzednie rozstrzygnięcie może wpływać na wynik postępowania

(por. postanowienie z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt I GZ 157/13).

Podstawą prawną zaskarżonych w niniejszej sprawie decyzji jest przepis art.

135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201,

poz. 1540, dalej "u.g.h."), zgodnie z którym w wyniku zmiany zezwolenia nie może

nastąpić zmiana miejsca urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów

gry na automatach o niskich wygranych.

Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r., w sprawie o sygnaturze II GSK

686/13 Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu

pytanie prawne: "Czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych

są zgodne: a) z art. 2 i 7 Konstytucji RP, b) z art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3

Konstytucji RP ?".

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że skutkiem wprowadzenia

przepisów art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych jest

likwidacja możliwości prowadzenia działalności gospodarczej w formie salonów gier

na automatach oraz punktów gier na automatach o niskich wygranych, które

funkcjonowały na podstawie wcześniej obowiązującej ustawy z dnia 29 iipca 1992 r.

o grach i zakładach wzajemnych (Dz.U. nr 4, poz. 27 ze zm.). Prowadzenie tego typu

działalności stało się dopuszczalne jedynie przez podmioty posiadające koncesję na

prowadzenie kasyna gry. Stanowi to bez wątpienia formę ograniczenia działalności

gospodarczej i dlatego podlega ocenie z punktu widzenia zasady proporcjonalności,

dla której podstawę stanowią art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

Podkreślono również, że skoro cała ustawa o grach hazardowych wprowadza bardzo

daleko idące ograniczenia wolności działalności gospodarczej, to zakres swobody

regulacyjnej ustawodawcy w odniesieniu do ograniczenia tej wolności wymaga oceny

uwzględniającej fakt uczestnictwa Polski w zintegrowanym wspólnym rynku

europejskim. Z uwagi na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia

19 lipca 2012 r., w którym orzekł on, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy

ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet

stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych

poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w

rozumieniu przepisu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, ich projekt powinien zostać

przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy. Z uregulowań

powyższej dyrektywy, a także rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002

r. wynika, że rola Komisji Europejskiej w procedurze notyfikacji przepisów

technicznych nie ma charakteru wyłącznie konsultacyjnego, lecz stanowczy.

Obowiązek notyfikacji wynika z aktów prawa unijnego, do których przestrzegania

Polska zobowiązała się na mocy umowy międzynarodowej ratyfikowanej w art. 90

Konstytucji. Przemawia to więc za zasadnością potraktowania braku notyfikacji jako

istotnej wady postępowania ustawodawczego z punktu widzenia zasady rzetelnej

procedury ustawodawczej (art. 2 Konstytucji) i legalizmu działania władz publicznych (art. 7 Konstytucji).

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że treść pytania prawnego, a w

szczególności jego uzasadnienie wskazują, że udzielenie przez Trybunał

Konstytucyjny odpowiedzi na to pytanie będzie miało wpływ na rozpoznanie skargi na

decyzję odmawiającą zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie

gier na automatach o niskich wygranych. Przede wszystkim bowiem należy podzielić

wątpliwości sformułowane przez NSA odnośnie zgodności z Konstytucją RP

wskazanych przez ten sąd przepisów ustawy hazardowej. Zakwestionowano co

prawda konstytucyjność innych norm (art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.) niż

będące podstawą prawną zaskarżonego orzeczenia (art. 135 ust. 2 u.g.h.), to jednak

przesądzenie o konstytucyjności przepisów wymienionych przez NSA będzie

stanowiło punkt wyjścia dla oceny zgodności z wzorcami konstytucyjnymi (art. 2, 7,

20, 22, 31 ust. 3 Konstytucji RP) również tych przepisów, które stanowią podstawę

prawną decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie. Od zgodności z Konstytucją RP

przepisów u.g.h. wskazanych przez NSA w pytaniu prawnym, zwłaszcza art. 14 ust.

1, uzależnione będzie zastosowanie przepisu art. 135 ust. 2 u.g.h.

Zgodnie bowiem z art. 14 ust. 1 u.g.h. urządzanie gier cylindrycznych, gier w

karty, gier w kości oraz gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach

gry. Z kolei stosownie do treści art. 135 ust. 2 u.g.h. zakazana jest zmiana miejsca

urządzania gier, za wyjątkiem zmniejszenia liczby automatów. Przepis art. 14 ust. 1

ma zasadnicze znaczenie dla rozwiązań prawnych przyjętych w całej ustawie o grach

hazardowych, w tym dla art. 135 ust. 2, bowiem wyznacza podstawowy kierunek,

uzasadnienie przyjęcia tych rozwiązań, stanowiących de facto jego wypełnienie.

Wyeliminowanie z obrotu prawnego przepisu art. 14 ust. 1 u.g.h. (w drodze

stwierdzenia niekonstytucyjności) nie pozostanie zatem bez wpływu na byt prawny

przepisu art. 135 ust. 2 u.g.h. i możliwość jego zastosowania jako przepisu zgodnego

(lub niezgodnego) ze wskazanymi przez NSA wzorcami konstytucyjnymi.

Wskazać również trzeba, że zarówno w sprawie niniejszej (vide uzasadnienie

skargi), jak i w sprawie w której zadano pytanie prawne (II GSK 686/13) istnieje

wspólny problem zarzutu nielegalności przepisów ustawy o grach hazardowych.

Nadto także w orzecznictwie sądów administracyjnych ujawniła się rozbieżność co do

oceny konsekwencji prawnych braku notyfikacji niektórych jej przepisów. Problem ten

wskazał Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 lipca 2013 r. w

sprawie P 4/11 (OTK-A 2013, nr 6, poz. 82). W ocenie Sądu dążenie do pewności i

stabilności orzecznictwa sądów administracyjnych może stanowić dodatkowe

wzmocnienie argumentacji przemawiającej za zawieszeniem postępowania w

rozpoznawanym przypadku.

Podkreślenia wymaga, że z powodów wymienionych w uzasadnieniu

postanowienia o zawieszeniu wydanego w sprawie niniejszej również i NSA

dostrzega potrzebę zawieszania postępowań w sprawach, w których poddawane są

jego kontroli wraz ze skargą kasacyjną wyroki wojewódzkich sądów

administracyjnych wydawane w sprawach ze skarg na decyzje w przedmiocie:

- zmiany miejsca lokalizacji automatów do gier o niskich wygranych (np. II GSK

197/13 - w sprawie tej w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 135 ust. 2

u.g.h., a więc przepisu będącego podstawą prawną decyzji kwestionowanej również

w sprawie niniejszej);

- kary pieniężnej (II GSK 510/13, II GSK 677/13, II GSK 752/13, II GSK 635/13);

- odmowy dokonania zmiany decyzji w części dotyczącej terminu rozpoczęcia

działalności związanej z urządzaniem gier na automatach o niskich wygranych

(II GSK 727/13);

- odmowy przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie

prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych (np. II GSK 688/13, II GSK

636/13).

We wszystkich wymienionych wyżej przypadkach NSA zawiesił postępowanie

kasacyjne do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego

zadanego w sprawie II GSK 686/13.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w

oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.