Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 171/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 185 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal Sędziowie NSA Jan Bała Andrzej Kuba (spr.) Protokolant Karolina Polkowska po rozpoznaniu w dniu 10 października 2006 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. Spółki z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 stycznia 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1784/05 w sprawie ze skargi G. Spółki z o.o. w K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 10 marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia w części prawa ochronnego na znak towarowy I Uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania II Zasądza od Urzędu Patentowego RP na rzecz G. Spółki z o. o. w K. kwotę 950 zł (dziewięćset pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 4 stycznia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1784/05, oddalił skargę G. Sp. z o.o. w K. (dalej: skarżąca) na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z 10 marca 2004 r. (Nr [...]) oddalającą wniosek skarżącej o unieważnienie znaku towarowego "KINGA".

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego został wydany w następującym stanie sprawy.

Skarżąca wystąpiła do Urzędu Patentowego RP w trybie spornym o unieważnienie prawa z rejestracji spornego znaku towarowego KINGA Nr R-134747, zarejestrowanego z pierwszeństwem określonym datą 27 listopada 2000 r. na rzecz M. W. i R. W. P.P.H.U. "KINGA" w W. (dalej: uprawnieni), przeznaczonego do oznaczania towarów w klasie 32, takich jak: napoje gazowane i niegazowane, napoje z soków owocowych, nektary owocowe, soki owocowe, woda stołowa, woda mineralna. Wniosek dotyczył unieważnienia prawa z rejestracji wymienionego znaku towarowego w części dotyczącej napojów bezalkoholowych, wody mineralnej i wody stołowej.

Skarżąca uzasadniała swój interes prawny tym, że uprawnieni wystąpili do niej z roszczeniami finansowymi oraz żądaniem zaprzestania naruszania prawa z rejestracji znaku towarowego KINGA Nr R-134747. W ocenie skarżącej znak ten został zarejestrowany mimo przeszkody w postaci prawa z rejestracji znaku towarowego KINGA Nr 107636, zarejestrowanego na rzecz skarżącej, który został unieważniony przez Urząd Patentowy RP, w której to sprawie toczy się postępowanie o jego wznowienie.

Skarżąca zarzuciła, że rejestracja znaku towarowego zarejestrowanego na rzecz uprawnionych została dokonana z naruszeniem: art. 7 ustawy z 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz.U. Nr 5, poz. 17 ze zm.) dalej zwana u.z.t. wobec braku dostatecznych znamion odróżniających, art. 8 pkt. 1 i pkt 2 u.z.t. poprzez naruszenie zasad współżycia społecznego i praw osobistych oraz majątkowych skarżącej, art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2 u.z.t. wobec podobieństwa do znaku towarowego zarejestrowanego wcześniej na rzecz skarżącej oraz do znaku powszechnie znanego w Polsce, jako znaku dla towarów pochodzących z innego przedsiębiorstwa. Wskazała, że znak towarowy KINGA nie ma wystarczających znamion odróżniających, ze względu na to, iż jest bardzo popularnym imieniem, a także szereg firm w swojej nazwie używa tego imienia. Skarżąca podniosła także, że na rynku Polskim od 5 lat dostępna jest woda mineralna o tej nazwie, przez nią produkowana. Rejestracja spornego znaku ma więc na celu przejęcie rynku zbytu na wody mineralne o nazwie KINGA, które dotychczas kojarzyły się jedynie ze skarżącą, uprawnieni chcą korzystać z renomy cudzej firmy. Wskazała również, iż od 1995 r. sprzedała 35 milionów opakowań tej wody, ponosząc przy tym duże nakłady finansowe na reklamę.

Uprawnieni stwierdzili, że skarżąca nie ma interesu prawnego, bowiem twierdzi, że skarżąca nie wykorzystuje prawa ochronnego na znak towarowy Nr R-134747. Podnieśli, że nigdy nie twierdzili, że skarżąca narusza prawo ochronne na znak towarowy KINGA, używając znaku towarowego KINGA PIENIŃSKA, lecz narusza prawo ochronne na znak towarowy KINGA, Nr R-134747, używając znaku KINGA. Stwierdzili również, że twierdzenie skarżącej, iż znak towarowy KINGA nie ma dostatecznych znamion odróżniających jest niezasadne, bowiem popularność imienia nie stanowi przeszkody w zarejestrowaniu imienia jako znaku towarowego. Podnieśli, że interpretacja zdolności rejestracyjnej znaku towarowego KINGA dokonywana przez skarżącą zmienia się w zależności od tego kto jest uprawnionym z tego znaku, w sytuacji gdy uprawnionym była skarżąca, to znak nosił znamiona odróżniające, zaś w innym przypadku takich znamion nie posiada. Podnieśli, że Urząd Patentowy RP oraz Komisja Odwoławcza przy RP oraz Sąd Okręgowy i Apelacyjny potwierdziły, że skarżąca zgłaszając do rejestracji znak towarowy KINGA na swoją rzecz naruszył ich dobra osobiste. Zdaniem uprawnionych, ich działania nie dążyły do naruszenia dóbr osobistych, materialnych, zasad współżycia społecznego jak to twierdziła skarżąca, ale do ochrony znaku towarowego.

Podczas rozprawy która odbyła się 21 października 2003 r. przed Urzędem Patentowym RP strony podtrzymały swoje stanowiska.

Urząd Patentowy oddalił wniosek o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego KINGA Nr R-134747, uznając, że skarżąca ma interes prawny w domaganiu się unieważnienia prawa z rejestracji spornego znaku, gdyż jest konkurentem na rynku. W ocenie organu znak słowny KINGA, nie zawiera treści którym można by przypisać cechy określone w art. 7 ust. 2 u.z.t., bowiem nie stanowi nazwy rodzajowej produktów których dotyczy, ani nie wskazuje na przeznaczenie towarów, ani tym podobne cechy towarów. Ma charakter fantazyjny w stosunku do towarów, do oznaczania których został przeznaczony, nadaje się więc do odróżniania towarów. Zdaniem organu okoliczność, że wiele źródeł położonych w Pieninach nosi nazwę św. Kingi oraz popularność tego imienia, nie zmienia powyższych ustaleń, gdyż nie ma wpływu na ocenę zdolności rejestracyjnej spornego znaku ze względu na jego treść i strukturę. Organ nie dopatrzył się również po stronie uprawnionych naruszenia art. 8 pkt 1 u.z.t. czyli naruszenia zasad współżycia społecznego. Stwierdził, że sporny znak nie został zarejestrowany by wykorzystać renomę skarżącej, a więc jego zgłoszenie nie zostało dokonane w złej wierze i z naruszeniem zasad współżycia społecznego.

Urząd wskazał, że decyzją z 25 maja 2000 r. Nr [...] unieważnił prawo z rejestracji znaku, zarejestrowanego na rzecz skarżącej, a Komisja Odwoławcza przy Urzędzie Patentowym RP decyzją z 26 marca 2001 r. Nr [...] utrzymała poprzednią decyzję w mocy. Postanowieniem z 17 października 2005 r. Urząd wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją.

Organ stwierdził, że uprawnieni prowadzili działalność gospodarczą pod nazwą Kinga, a produkowane przez siebie napoje oznaczali znakiem KINGA, mieli zatem prawo zgłoszenia tego znaku do ochrony. Samego faktu zgłoszenia organ nie uznał za działanie w złej wierze, takim działaniem byłoby dopiero zgłoszenie znaku towarowego w innym celu niż oznaczanie wprowadzanych na rynek przez siebie towarów.

Organ uznał również, iż zgłoszenie do rejestracji znaku Kinga przez uprawnionych nie miało na celu wykorzystanie renomy znaku skarżącej, gdyż znak ten nie był powszechnie znany. Organ wyprowadził taki wniosek ze sprawozdania Zarządu skarżącej, w którym nie wykazała ona aby produkt opatrzony tym znakiem uzyskał miano powszechnie znanego. Odnosząc się do podanej przez skarżącą ilości 35 milionów sprzedanych butelek wody mineralnej KINGA, Urząd Patentowy RP podał, że nie jest to ilość imponująca w kontekście polskiego rynku. Powołał się na wyniki badań przeprowadzonych przez TNS OBOP dotyczących znajomości marek wody mineralnej na polskim rynku. Z badań tych wynika, że poziom świadomości marek wody mineralnej KINGA kształtuje się na poziomie wskazań dolnych i wynosi 1% wskazań. W ocenie organu przedmiotowy znak nie można uznać za renomowany, gdyż aby uznać znak za renomowany, towary sygnowane tym znakiem muszą posiadać odpowiednio wysokie walory jakościowe, czym produkty oznaczone spornym znakiem się nie wyróżniają.

Skarżąca nie wskazała także określonego przysługującego mu prawa, mającego oparcie w przepisach, dlatego też nie można mówić, iż przy rejestracji spornego znaku na rzecz uprawnionych został naruszony art. 8 pkt 2 u.z.t.

Skarżąca powyższą decyzję oddalającą wniosek o unieważnienie z rejestracji znaku towarowego zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podnosząc naruszenie art. 7 u.z.t. w zw . z art. 315 ust. 3 ustawy z 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117, dalej p.w.p.) poprzez błędna interpretację i niewłaściwe zastosowanie.

Skarżąca stwierdziła, że organ przeprowadził błędne rozważania, bowiem przepis art. 7 u.z.t. dotyczy zdolności odróżniania towarów jednego przedsiębiorcy od towarów tego samego rodzaju innego przedsiębiorstwa (konkretna zdolność odróżniająca). Nie wystarczy, by oznaczenie nadawało się ze względu na swoje cechy strukturalne do oznaczania danych towarów. Konieczne jest zbadanie na tle tego przepisu, czy w zwykłych warunkach obrotu dane oznaczenie posiada zdolność odróżniania tych właśnie towarów. W ocenie skarżącej oznaczenie nie posiada takiej zdolności, gdy zawiera informacje o cechach zgłoszonego towaru i gdy jest używane w związku z danym towarem przez kilku niezależnych przedsiębiorców. W przypadku zaistnienia takiej sytuacji oznaczenie nie identyfikuje już towaru na podstawie pochodzenia, nie odróżniany jest dany towar od towaru tego samego rodzaju legitymującego się innym pochodzeniem. Mimo abstrakcyjnej zdolności odróżniającej, ze względu na używanie danego oznaczenia przez innych przedsiębiorców nie wyróżnia danego towaru na rynku.

Skarżąca zarzuciła, że organ w wyniku błędnej interpretacji art. 7 u.z.t. ograniczył się do zbadania, czy znak towarowy KINGA w ogóle nadaje się, ze względu na swoją strukturę, do odróżniania towarów. Urząd nie uwzględnił okoliczności, że słowny znak towarowy KINGA był używany na znaczną skalę na terytorium Polski przed datą zgłoszenia przez uprawnionych znaku towarowego KINGA do oznaczania wody mineralnej. W ocenie skarżącej wcześniejsze używanie spornego znaku przez nią w dobrej wierze pozbawiło to oznaczenie konkretnej zdolności odróżniania dla tego towaru.

Zdaniem skarżącej, podmiot który zgłasza do Urzędu Patentowego znak towarowy od dłuższego czasu już funkcjonujący na rynku dla wyróżnienia towarów tego samego rodzaju działa w złej wierze. Organ zawężając pojęcie złej wiary i uznając że znak na rzecz uprawnionych został zarejestrowany w dobrej wierze naruszył art. 8 ust. 1 u.z.t. w zw. z art. 315 ust. 3 p.w.p. Skarżąca podniosła, iż o tym, że znak ten zgłoszony był w złej wierze stanowi fakt zgłoszenia go w celu zablokowania możliwości uzyskania prawa do znaku lub zablokowania dalszego używania do znaku, który był już wcześniej przez nią używany. Skarżąca powołała wiele przykładów działania uprawnionych, które miały na celu blokowanie używania znaku KINGA.

Zła wiara uprawnionych, zdaniem skarżącej przejawiała się również w tym, że uprawnieni z rejestracji znaku towarowego KINGA R-134747 nie używali takiego znaku do oznaczania wody mineralnej, nie przedstawili żadnych dowodów na okoliczność sprzedaży wody mineralnej KINGA. To skarżąca wypromowała ten znak i poniosła na to poważne nakłady finansowe. Uprawnieni nie posiadali również specjalnych zezwoleń i decyzji administracyjnych wymaganych do produkcji wody mineralnej (operat wodny, pozwolenie wodnoprawne, zezwolenie na eksploatację wody z ujęcia wody naziemnej, atest Państwowego Zakładu Higieny). Te okoliczności w ocenie skarżącej wskazują, że uprawnieni nie mieli zamiaru używania tego znaku do oznaczania wody mineralnej, gdyż bez uzyskania tych dokumentów nie mogli wprowadzić do obrotu wody mineralnej z tym znakiem.

Skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania w związku z postanowieniem Urzędu Patentowego z 17 października 2005 r., mocą którego wznowiono postępowanie zakończone decyzją Komisji Odwoławczej przy Urzędzie Patentowym w sprawie unieważnienia ochrony na znak towarowy, zarejestrowanym na jej rzecz.

Skarżąca wskazała, iż Urząd Patentowy RP nie uwzględnił faktu, że to ona jako pierwsza rozpoczęła używanie znaku towarowego KINGA do oznaczania wody mineralnej. Znak ten używała w obrocie od 1996 r., zaś z wnioskiem o jego rejestrację wystąpiono jeszcze w 1995 r. Skarżąca podniosła, że uzyskała prawo z rejestracji znaku towarowego 1998 r., bez sprzeciwu ze strony uprawnionych z późniejszej rejestracji znaku towarowego KINGA R-134747.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wniósł o jej oddalenie, wskazując, że działalność gospodarcza uprawnionych ma charakter lokalny i nie stanowi zagrożenia dla działalności skarżącej, prowadzonej na skalę krajową. Skarżąca używa znaku towarowego KINGA PIENIŃSKA do oznaczania wody mineralnej i uprawnieni nie sprzeciwiają się temu.

Organ stwierdził, że uprawnieni używający znaku KINGA, jako podmiot działający w branży napojów zaistnieli na rynku w 1987 r., a więc wcześniej używali znaku niż skarżąca, przy czym zostali zarejestrowani w 1994 r. w ewidencji działalności gospodarczej Urzędu Miasta i Gminy W. jako Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe "KINGA". Słowo to było również używane przez uprawnionych jeszcze przed wpisaniem do ewidencji, co ustalił Sąd Okręgowy w K. w wyroku z 25 kwietnia 2001 r., sygn. akt X GC 521/01.

Zdaniem organu, skarżąca działająca w tej samej branży i w tym samym regionie co uprawnieni wiedziała lub powinna wiedzieć przy dołożeniu należytej staranności, o działalności uprawnionego pod nazwą KINGA, a mimo to 22 września 1995 r. zgłosiła do zarejestrowania znak towarowy KINGA. Wystąpienie uprawnionych o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego na rzecz skarżącej było działaniem w obronie swoich praw majątkowych i osobistych.

Uprawnieni ze znaku towarowego przyłączyli się do stanowiska organu i wnieśli o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na wstępie odniósł się do kwestii podnoszonej przez uprawnionych, odnośnie interesu prawnego skarżącej do żądania unieważnienia spornego znaku towarowego. Zdaniem Sądu skarżąca posiada interes prawny w rozumieniu przepisów art. 30 ust. 1 u.z.t. oraz art. 28 k.p.a. , gdyż wystąpiła do wnioskodawcy z żądaniem zaprzestania naruszania jej praw i są konkurentami na rynku.

W ocenie Sądu skarżąca zarówno w postępowaniu przed organem, jak i w postępowaniu sądowym nie wykazała skutecznie, aby sporna rejestracja naruszała art. 8 pkt 1 u.z.t. Okoliczność, iż jeden z przedsiębiorców, spośród innych używających taki sam znak towarowy, złożył po unieważnieniu zarejestrowanego znaku skarżącego wniosek o rejestrację nie oznacza jeszcze nielegalności takiego zgłoszenia i dokonanej rejestracji.

Sąd wywiódł, że znak towarowy KINGA posiada abstrakcyjną zdolność odróżniającą w zakresie, o którym mowa w art. 4 u.z.t. Sąd wskazał, że przez konkretną zdolność odróżniającą znaku towarowego należy rozumieć ogół cech danego oznaczenia pozwalających odróżnić w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego tak oznaczany towar od innych towarów danego rodzaju pochodzących z innego źródła. W zaskarżonej decyzji, zdolność rejestracyjna znaku towarowego KINGA była rozpatrywana z punktu widzenia konkretnej zdolności odróżniającej ten znak, w rozumieniu art. 7 u.z.t., biorąc pod uwagę stan sprawy z daty zgłoszenia tego znaku do rejestracji.

Sąd podkreślił, że znak KINGA stanowi element nazwy podmiotu gospodarczego prowadzonego przez uprawnionych, co zostało wykazane w postępowaniu administracyjnym jak i cywilnym. Za orzecznictwem Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd przyjął, że w przypadku, jeżeli występuje kolizja między prawem wynikającym z uzyskanej rejestracji znaku towarowego, a prawem do ochrony przedsiębiorstwa, wpisanej do odpowiedniego rejestru i działającego na rynku przed uzyskaniem przez drugi podmiot rejestracji znaku towarowego o identycznym brzmieniu z nazwą przedsiębiorstwa priorytet należy przyznać podmiotowi istniejącemu wcześniej na rynku i używającego w obrocie spornego oznaczenia, tym bardziej gdy towary i usługi obu firm są podobne i tym samym zachodzi niebezpieczeństwo wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów.

Sąd stwierdził, że nie można wyłączyć z rejestracji znaków, które mają określone znaczenie. Ocena dostatecznych znamion odróżniających musi być zawsze dokonywana przy uwzględnieniu towarów i usług, do których oznaczania przeznaczony jest dany znak. Dystynktywny charakter znaku podlega ocenie w odniesieniu do towarów lub usług, dla których jest lub ma być zarejestrowany. Zasadzie tej daje wyraz art. 7 u.z.t. wskazując, że nie ma dostatecznych znamion odróżniających znak, który stanowi tylko nazwę rodzajową towaru lub informuje jedynie o właściwości, jakości. Sąd podkreślił, że zasada konkretnej niedystynktywności znaku przyjęta jest również w prawie europejskim. W jednym z orzeczeń powołanych przez Sąd I instancji, Trybunał Sprawiedliwości podkreślił, że wyłączenie od rejestracji znaków opisowych ma na celu niedopuszczenie do tego by rejestrowane były takie znaki, które ze względu na ich zbieżność ze zwyczajowo przyjętym sposobem oznaczania towarów lub usług, czy też ich cech, nie mogą pełnić funkcji identyfikującej przedsiębiorcę, od którego pochodzą i dlatego nie mają siły odróżniającej, którą ta funkcja zakłada. Sąd podzielił również stanowisko orzecznictwa europejskiego, że to czy określone znaki mają siłę odróżniającą nie może być oceniane abstrakcyjnie bez uwzględnienia towarów lub usług, które te znaki mają odróżniać oraz że tylko takie znaki nie podlegają rejestracji, które składają się wyłącznie z oznaczeń i danych powszechnie używanych lub zwyczajowo przyjętych w obrocie do określania tych towarów lub usług, dla których znak został zgłoszony.

Sąd stwierdza, że działalność gospodarcza uprawnionych, mająca charakter lokalny nie stanowiła i nie stanowi zagrożenia dla gospodarczej działalności skarżącej używającej znaku towarowego KINGA PIENIŃSKA do oznaczenia wody mineralnej. Sąd podzielił zdanie uprawnionych, że skarżąca żądając uprawnienia znaku towarowego KINGA, zarejestrowanych na rzecz uprawnionych, działa w złej wierze i nie może korzystać z ochrony prawnej.

Sąd uznał za bezpodstawne twierdzenia skarżącej, iż używa ona znaku na znaczną skalę, gdyż udział produkowanej przez nią wody mineralnej KINGA w skali polskiego rynku nie jest znaczny.

Skarżąca nie wykazała również, aby rejestracja znaku na rzecz uprawnionych naruszała zasady współżycia społecznego, nie wykazano bowiem aby rejestracja była dokonana w złej wierze, ani tego że uprawnieni wykorzystali renomę jej znaku. Sąd nie podzielił argumentacji skarżącej, że celem rejestracji spornego znaku był zamiar zablokowania konkurentom dostępu do rynku, skoro z akt sprawy wynika, że znak towarowy był i jest używany przez uprawnionych. Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie ustaleń Sądu Okręgowego w K. przyjął, że uprawnieni używali znaku wcześniej niż skarżąca. Słowo KINGA było przez nich używane jeszcze przed wpisaniem firmy do ewidencji, czyli przed 1995 rokiem. Skarżąca w ocenie organu, podzielonej przez Sąd, wiedziała lub powinna była wiedzieć, o działalności uprawnionych pod nazwą KINGA, a mimo to 22 września 1995 r. zgłosiła do zarejestrowania znak towarowy KINGA, następnie zażądała od nich zapłaty 100 000 zł. z tytułu naruszania przez uprawnionych prawa z rejestracji znaku towarowego KINGA, zarejestrowanego na rzecz skarżącej. Sąd przyjął za organem, że wystąpienie uprawnionych o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego było skuteczne, gdyż było działaniem w obronie swoich praw osobistych i majątkowych.

Sąd w działaniu organu nie dopatrzył się naruszenia prawa procesowego w tym przepisu art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Decyzja zdaniem Sądu zawierała uzasadnienie faktyczne i prawne oraz odniesienie się do całego materiału procesowego.

Sąd oddalił również wniosek o zawieszenie postępowania w związku z postanowieniem Urzędu Patentowego z 17 października 2005 r., mocą którego wznowiono postępowanie zakończone ostateczną decyzją Komisji Odwoławczej w przedmiocie unieważnienia znaku towarowego skarżącej. Zdaniem Sądu toczące się przed Urzędem Patentowym RP postępowanie w wyżej opisanym zakresie nie ma wpływu na postępowanie w przedmiocie unieważnienia w części prawa z rejestracji znaku towarowego przyznanego na rzecz uprawnionego. W ocenie Sądu są to dwa odrębne postępowania, a nawet niekorzystne dla uprawnionych rozstrzygnięcie nie będzie świadczyło o działaniu w złej wierze w dacie zgłaszania znaku. W tej dacie brak było bowiem przeszkód do rejestracji znaku, przeszkód, na które powoływała się skarżąca we wniosku o zawieszenie postępowania.

G. Sp. z o.o. wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżając powyższy wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 185 p.p.s.a. z zobowiązaniem tego Sądu do uprzedniego zawieszenia postępowania z urzędu oraz zasądzenie zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego albo w razie nieuwzględnienia żądania zawieszenia postępowania uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie niezbędnych kosztów postępowania. W razie stwierdzenia braku naruszeń przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy wniosła na podstawie art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi na podstawie stanu faktycznego przyjętego w tym wyroku oraz zasądzenie niezbędnych kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1.1 .art..125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez odmowę zastosowania tego przepisu w wyniku przyjęcia, że wznowione postępowanie, toczące się przed Urzędem Patentowym w sprawie unieważnienia należącego do skarżącej prawa z rejestracji znaku towarowego "KINGA" (R-107636), nie ma wpływu na postępowanie w niniejszej sprawie, które to naruszenie ma istotny wpływ na wynik sprawy,

1.2. art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji UP z 10 marca 2004 r. z powodu niedokonania przez UP oceny udowodnienia danej okoliczności na podstawie całokształtu materiału dowodowego, w szczególności udowodnienia daty rozpoczęcia używania, sposobu używania i rodzaju towarów, dla których używane było przez uprawnionych słowo "KINGA" przed datą zgłoszenia przez skarżącą jej znaku towarowego "KINGA" (R-107636), a także udowodnienia złej wiary skarżącej w zgłoszeniu tego znaku oraz dobrej wiary uprawnionych w zgłoszeniu przedmiotowego znaku "KINGA" (R-134747), które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy,

1.3.art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi nieuchylenie decyzji UP z 10 marca 2004 r. z powodu niedokonania przez UP wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, w szczególności nierozpatrzenie wszystkich dowodów w kwestii daty rozpoczęcia używania, sposobu używania i rodzaju towarów, dla których używane było przez uprawnionych słowo "KINGA" przed datą zgłoszenia przez skarżącą jej znaku towarowego "KINGA" (R-107636), a także w kwestii złej wiary Skarżącej w zgłoszeniu tego znaku oraz dobrej wiary uprawnionych w zgłoszeniu przedmiotowego znaku "KINGA" (R-134747), które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy,

1.4. art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji UP z 10 marca 2004 r. z powodu niepodjęcia przez UP kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, mając na względzie słuszny interes skarżącej, w szczególności zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w kwestii daty rozpoczęcia używania, sposobu używania i rodzaju towarów, dla których używane było przez uprawnionych słowo "KINGA" przed datą zgłoszenia przez skarżącą jej znaku towarowego "KINGA" (R-107636), a także w kwestii złej wiary skarżącej w zgłoszeniu tego znaku oraz dobrej wiary uprawnionych w zgłoszeniu przedmiotowego znaku "KINGA" (R-134747), a przede wszystkim oparcie się w kwestiach istotnych dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie wyłącznie na ustaleniach organów i sądów we wcześniej rozpatrywanej sprawie, pomimo że we wspomnianej sprawie, m.in. w oparciu o nowe dokumenty, zostało wznowione postępowanie, mające na celu podważenie powyższych ustaleń, oraz poprzez pozbawienie Skarżącej przez UP możliwości wypowiedzenia się co do dowodu przedłożonego przez Uprawnionych, a powołanego przez UP w jego decyzji, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy,

1.5.art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji UP z 10 marca 2004 r. z powodu niewskazania przez Urząd Patentowy w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, w szczególności brak ustosunkowania się do twierdzeń i dowodów skarżącej w kwestiach istotnych dla rozpatrzenia niniejszej sprawy, zwłaszcza w kwestii używania przez uprawnionych słowa "KINGA" dla oznaczania wody mineralnej przed datą zgłoszenia przez Skarżącą jej znaku "KINGA" (R-107636), a także przed datą zgłoszenia znaku Uprawnionych "KINGA" (R-134747), oraz związanych z tym twierdzeń i dowodów skarżącej w kwestii złej wiary Uprawnionych w zgłoszeniu ich znaku, jak również z powodu niewskazania i niewyjaśnienia przez Urząd Patentowy w uzasadnieniu decyzji podstawy prawnej i przesłanek zastosowania określonych przepisów, na których oparł on prawo pierwszeństwa uprawnionych do oznaczenia "KINGA" dla wody mineralnej w stosunku do zgłoszenia znaku "KINGA" przez skarżącą oraz uznał za zgodne z prawem działania "obronne" uprawnionych, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy,

1.6 art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodów uzupełniających z dokumentów, które było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, w szczególności wątpliwości w kwestii daty rozpoczęcia używania i rodzaju towarów, dla których używane było przez uprawnionych słowo "KINGA" przed datą zgłoszenia przez skarżącą jej znaku towarowego "KINGA" (R-107636), a także udowodnienia złej wiary skarżącej w zgłoszeniu tego znaku oraz dobrej wiary uprawnionych w zgłoszeniu przedmiotowego znaku "KINGA" (R-134747), które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy,

1.7.art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podania podstawy prawnej i wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w szczególności brak określenia przepisów, na podstawie których przyznane zostało uprawnionym prawo do nazwy "KINGA" w zakresie wody mineralnej przed datą zgłoszenia przez skarżącą jej znaku "KINGA" (R-107636) oraz wyjaśnienia przesłanek zastosowania tych przepisów, a także niewyjaśnienie argumentów, leżących u podstaw zastosowania art. 5 kc do oceny działań procesowych skarżącej względem uprawnionych i uznania z tego powodu działań uprawnionych względem skarżącej za "obronne", które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.

2. naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie:

- art. 8 pkt 2 u.z.t. w zw. z art. 23 i 24 k.c. oraz art. 5 u.z.n.k. poprzez przyjęcie, że ochrona nazwy przedsiębiorstwa na podstawie wymienionych przepisów przysługuje nawet w sytuacji, gdy słowo, zgłoszone jako znak towarowy przez innego przedsiębiorcę, stanowi tylko jeden z kilku elementów tej nazwy, jest używane nieregularnie zwyczajowo i sezonowo, przez okres niespełna roku, w działalności o ściśle ograniczonym zasięgu lokalnym i w ramach przedsiębiorstwa o niewielkim rozmiarze, którego przedmiotem działalności jest zarazem produkcja innego rodzaju produktów (napojów, w tym napojów alkoholowych niskoprocentowych) niż te, dla których w części inny przedsiębiorca zgłosił i w tej części używa wspomniany znak (woda mineralna).

W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca na wstępie skupia się na zarzucie naruszenia art. 125 § 1 p.p.s.a. polegającym na niezawieszeniu postępowania. Podniosła, że w skardze wskazywała, iż niniejsze postępowanie pozostaje w związku z toczącym się przed Urzędem Patentowym postępowaniem w sprawie z wniosku skarżącej przeciwko uprawnionym o wznowienie postępowania o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego należącego do skarżącej. Związek ten w ocenie skarżącej polega na tym, że rozstrzygnięcie w rozpoznawanej sprawie zależy od wyniku postępowania wznowionego przez Urząd Patentowy. Określona w przepisie art. 125 § 1 pkt 1 "zależność rozstrzygnięcia sprawy od wyniku toczącego się postępowania administracyjnego" może być rozpatrywana według kryteriów właściwych dla zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżąca podkreśliła, że formuła "zależności od wyniku postępowania" przewidziana w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jest szersza od pojęcia zagadnienia wstępnego z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż pozwala na uznanie za podstawę zawieszenia postępowania sądowadministracyjnego również sytuację, w której przedmiotem rozstrzygnięcia w innym postępowaniu administracyjnym jest także ustalenie określonych okoliczności faktycznych, a nie tylko ocena zagadnienia materialnoprawnego. Skarżąca wskazała, że ocena przesłanek zawieszenia nie leży w swobodnej dyspozycji sądu. Sąd powinien rozważyć wszelkie okoliczności leżące u podstaw wniosku o zawieszenie, a także uwzględnić jego celowość. W ocenie skarżącej Sąd swobodnie ustalił brak związku przedmiotowego postępowania ze sprawa wznowienia postępowania w sprawie unieważnienia prawa z rejestracji znaku skarżącej, gdyż ustalenie to było oderwane od faktów, które legły u podstaw zaskarżonego wyroku.

Skarżąca wywodzi, że skoro Sąd w ustaleniach faktycznych oparł się na wyrokach Sądów Powszechnych, w których Sądy te stwierdzały, że znak towarowy na rzecz skarżącej został zarejestrowany w złej wierze, to znaczy że ustalenia te mają wpływ na treść rozstrzygnięcia, dlatego też celowe byłoby wstrzymanie niniejszego postępowania.

W ocenie skarżącej wznowione postępowanie przed organem może doprowadzić do innych ustaleń niż oparł się na nich Sąd, organ może stwierdzić, że zarejestrowanie znaku KINGA nie miało znamion złej wiary, dlatego też zasadne jest jego zawieszenie. Skarżąca może ponownie stać się uprawnioną z prawa rejestracji jej znaku towarowego, skutecznego według daty jego zgłoszenia – 22 września 1995 r. To spowoduje aktualizację przeszkody w stosunku do zgłoszenia znaku towarowego, zarejestrowanego na rzecz uprawnionych. Oznaczać to będzie, że rejestracja na rzecz uprawnionych nastąpiła z naruszeniem art. 29 w zw. z art. 8 pkt 1 i 2 u.z.t. i z naruszeniem art. 29 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t.

Zdaniem skarżącej Sąd naruszył art. 80 k.p.a. poprzez oparcie się na dowolnych ustaleniu organu, co do faktu używania przez uprawnionych słowa "KINGA" w ramach prowadzonej przez nich działalności gospodarczej. Dowolność tych ustaleń dotyczy przede wszystkim daty, od której rozpoczęte zostało używanie tego słowa. Sąd w oderwaniu od innych dowodów stwierdził, że uprawnieni używają słowa KINGA od 1987 r. Skarżąca wywodzi, że uprawnieni w 1987 r. w swojej prowadzonym przez siebie przedsiębiorstwie nie mieli słowa KINGA, później również zarejestrowani byli jako "W. M. i R.". Oznaczenie Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe "KINGA" stanowiło jedynie określenie przedmiotu działalności gospodarczej. Sąd w ocenie skarżącej przyjął błędne założenie, że sam wpis do ewidencji działalności gospodarczej oznacza rozpoczęcie używania uwidocznionej w nim nazwy już od daty tego wpisu.

Skarżąca podnosi brak jednoznacznego dowodu na występowanie uprawnionych na rynku i występowanie ich pod tą samą i jednakowo określoną nazwą. Nie są jasne również ustalenia Sądu Okręgowego i Apelacyjnego w K. oraz Urzędu Patentowego. Urząd Patentowy stwierdził, że słowo KINGA pojawiło się w 1987 r., Sąd Okręgowy, że w 1991, a Sąd Apelacyjny, że w 1994 r. Sami uprawnieni wykazują używanie słowa KINGA od 1994 r. Zdaniem skarżącej ustalenie daty rozpoczęcia używania słowa KINGA przez uprawnionych ma decydujące znaczenie dla przyznania uprawnionym pierwszeństwa z tytułu używania w stosunku do prawa skarżącej ze zgłoszenia znaku towarowego KINGA, w tym uznania dokonania tego zgłoszenia w złej wierze.

Sąd wbrew dowodom przyjął też, że słowo KINGA było przez uprawnionych używane do oznaczania nie tylko samego ich przedsiębiorstwa, lecz także oferowanych przez nich towarów. Skarżąca twierdzi wbrew ustaleniom organu, że mimo złożenia przez uprawnionych etykiet ze słowem KINGA, nie oznacza, ze uprawniony wprowadzał do obrotu towary z taką etykietą. Jedynym dowodem użycia znaku w obrocie może być przedstawienie lub dowód wprowadzenia towarów ze znakiem na rynek poprzez ich sprzedaż odsprzedawcy lub konsumentowi finalnemu. Takie dowody nie zostały przedłożone. Wobec tego, że nie zostało udowodnione używanie tego słowa w funkcji znaku towarowego, to zdaniem skarżącej bezprzedmiotowa jest analiza Sądu dotycząca zdolności odróżniającej tego znaku. Sąd doszedł do błędnych wniosków, że używanie przez uprawnionych znaku jako oznaczenie nazwy, jest równoznaczne z używaniem tego słowa jako znaku towarowego. Skarżąca podkreśla, że zarówno Urząd Patentowy jak i Sąd Okręgowy i Apelacyjny w K. ustaliły, że nazwa ta była używana przez uprawnionych jako nazwa przedsiębiorstwa. Podkreśla również, że na takim stanowisku stoją również sami uprawnieni.

Skarżąca wywodzi, że skoro nie zostały przedłożone dowody na używanie przez uprawnionych słowa KINGA jako znaku towarowego, to prowadzi do konkluzji, że uprawnieni nie spowodowali konotacji słowa KINGA w pamięci odbiorców na rynku jako wskazówki na pochodzenie oznaczonych tym słowem wód mineralnych, które miałyby pochodzić z ich przedsiębiorstwa. To musiałoby poddać w wątpliwość twierdzenie, że skarżąca musiała wiedzieć o używaniu przez uprawnionych tego słowa jako znaku towarowego i że wskutek tego zgłoszenie przez nią jej znaku KINGA było dokonane w złej wierze, w celu przejęcia rynku zbytu związanego z tym znakiem, a należącego do uprawnionych. To zdaniem skarżącej, oznaczałoby, że dokonała rejestracji znaku w dobrej wierze.

Skarżąca podniosła, że Sąd nie wykazał żadnego dowodu, z którego wynikałoby, że uprawnieni posługiwali się słowem KINGA do oznaczania wody mineralnej czy stołowej przed datą zgłoszenia przez skarżącą znaku KINGA. Istnieją dowody, że uprawnieni zajmowali się produkcją i sprzedażą wody gazowanej, ale korzystali z innych oznaczeń niż KINGA. Ich działalność ograniczała się zdaniem skarżącej do produkcji i sprzedaży napojów słodkich oraz będącej ich podstawą wody gazowanej, ewentualnie wody sodowej, a także do produkcji i sprzedaży napojów alkoholowych niskoprocentowych.

Skarżąca podkreśla, że uprawnieni nie mieli w ogóle prawa do używania słowa KINGA do oznaczania wody mineralnej, gdyż aby mogli używać tego słowa dla oznaczenia wody mineralnej, musieliby posiadać własne ujęcie wody o nazwie KINGA. Takie ujęcie posiada i posiadała skarżąca.

O tym, iż skarżąca nie produkowała wody mineralnej świadczą informacje od Prezesa Zarządu Krajowej Izby Gospodarczej "Przemysł Rozlewniczy". Według danych tej organizacji nie stwierdzono żadnych dokumentów świadczących o takiej działalności uprawnionych. Informacja ta została potwierdzona przez kierownika Państwowego Zakładu Higieny – Zakładu Tworzyw Uzdrowiskowych. Organ nie podjął działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w kwestii daty rozpoczęcia używania, sposobu używania i rodzaju towarów, dla których używane było przez uprawnionych słowo KINGA przed datą zgłoszenia przez skarżącą znaku towarowego na jej rzecz.

Zdaniem skarżącej, gdyby Sąd wziął pod rozwagę powyższe okoliczności, doszedłby do wniosku, że uprawnieni nie prowadzili działalności w zakresie produkcji wód mineralnych przed datą zgłoszenia przez skarżącą jej znaku KINGA. To doprowadziłoby do konkluzji, że to uprawnieni uzyskali prawo do znaku towarowego w złej wierze i dlatego powinno zostać unieważnione.

Skarżąca zwraca uwagę, że do okoliczności wskazujących na złą wiarę uprawnionych może być uznany fakt, że wprowadzili oni jednorazowo na rynek wodę mineralną ze znakiem KINGA dopiero po 2003 r., a więc trzy lata po jego zgłoszeniu. Na etykiecie nie był określony producent oraz była ona podobna do tej, która używała skarżąca.

Zdaniem skarżącej organ nie wziął pod uwagę szeregu dowodów i nie rozpatrzył rozbieżności pomiędzy ustaleniami Sądów Okręgowego i Apelacyjnego i swoimi przez co naruszył art. 77 § 1 k.p.a. Miało to istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż Sąd widząc te uchybienia organu powinien był uchylić decyzję Urzędu Patentowego. Wszechstronne rozważenie materiału dowodowego doprowadziłaby do uznania, że rejestracja znaku na rzecz uprawnionych została dokonana w złej wierze w świetle art. 8 pkt 1 u.z.t. oraz że naruszony został art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t.

Organ zaniechał wyjaśnienia kwestii, kiedy znak uzyskuje renomę, stwierdzając jedynie, że sprzedaż 35 mln butelek wody nie pozwala na uzyskanie takiej renomy, nie podjął dowodu z opinii biegłego, nie zobowiązał żadnej ze stron do przedstawienia dokumentów porównawczych. Organ nie wziął pod uwagę dowodów przedkładanych przez skarżącą.

Odnośnie naruszenia przez Urząd Patentowy art. 7 k.p.a., skarżąca stwierdziła, że naruszenie to wynika z okoliczności podniesionych przy wykazywaniu naruszeń art. 80 i 77 k.p.a.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. skarżąca wskazała, że uprawnieni przedłożyli w Urzędzie Patentowym wyniki badań TNS OBOP, odnośnie rynku wód mineralnych. Skarżąca nie miała możliwości merytorycznego odniesienia się do tego dowodu. Zdaniem skarżącej dowód ten nie miał znaczenia w sprawie, gdyż badania te opatrzone były data – grudzień 2003 r. Dotyczyły przede wszystkim okresu, w którym uprawnieni podjęli już kroki w celu zablokowania sprzedaży wody mineralnej przez skarżącą . Badania, które mogłyby być miarodajne dla oceny znajomości znaku KINGA dla wód mineralnych powinny obejmować okres do 2000 r. włącznie, kiedy zgłoszony znak towarowy był używany najintensywniej.

Naruszenie przez Urząd Patentowy art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie uzasadnienia faktycznego wynika z argumentów powołanych przy wskazywaniu naruszeń art. 80 i 77 k.p.a., polega przede wszystkim na braku wyjaśnienia, dlaczego nie zostało uwzględnionych wiele dowodów skarżącej oraz dlaczego Sąd nie ustosunkował się w ogóle do kwestii podstaw wznowienia postępowania w sprawie unieważnienia znaku skarżącej KINGA. Urząd Patentowy nie wyjaśnił, dlaczego uważa za nieimponującą sprzedaż 35 milionów butelek przez nią wyprodukowanych, nie odniósł się do oświadczeń uprawnionych, na które powoływała się skarżąca w kwestii nieużywania przez nich słowa KINGA dla oznaczania wody mineralnej. UP pominął milczeniem argumentację i dowody skarżącej w kwestii wymogów, jakie muszą zostać spełnione przez producenta i sprzedawcę wód mineralnych. UP nie wyjaśnił dlaczego przyjął, że uprawnieni używali słowa KINGA do oznaczania wody mineralnej przed datą zgłoszenia przez skarżącą jej znaku KINGA, w sytuacji kiedy w sprawie stwierdzono, że uprawnieni rozpoczęli z korzystania ze swojego znaku KINGA dopiero w trzy lata po jego rejestracji. UP nie wyjaśnił dlaczego uznaje używanie przedmiotowego znaku za udowodnione, w sytuacji gdy uprawnieni posługiwali się samymi etykietami, wskazującymi, że uprawnieni posługiwali się znakiem WIELICZANKA STOŁOWA i oznaczali nimi wodę gazowaną.

Skarżąca mając powyższe na uwadze, stwierdza, że Sąd dopuścił się naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie dostrzegając powyższych uchybień Urzędu Patentowego.

W ocenie skarżącej Urząd Patentowy nie wymienił w uzasadnieniu swojej decyzji ani podstawy prawnej, ani przesłanek zastosowania określonych przepisów materialnoprawnych, jakie wziął pod uwagę, przez co naruszył przepisy art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a.

Kolejnym zarzutem w skardze kasacyjnej był zarzut dotyczący art. 106 § 3 p.p.s.a. Zdaniem skarżącej wydanie wyroku Sądu I instancji nastapiło z naruszeniem tego przepisu. Sąd orzekając miał już wiedze o opinii profesora A. Szczepańskiego oraz pismach z informacjami Prezesa Krajowej Izby Gospodarczej "Przemysł Rozlewniczy" i kierownika Państwowego Zakładu Higieny oraz wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 16 grudnia 2004 r., powinien więc przeprowadzić dowód z urzędu z tych dokumentów i innych dowodów powoływanych przez skarżącą i na ich podstawie powziąć wątpliwości co do słuszności decyzji UP. W ocenie skarżącej przeprowadzenie przez Sąd dowodów z powyższych dokumentów musiałoby spowodować zmianę oceny Sądu w kwestii daty rozpoczęcia używania i rodzaju towarów, względem których uprawnieni posługiwali się słowem KINGA, co z kolei prowadziłoby do zmiany ustaleń w kwestii złej wiary skarżącej w zgłoszeniu jej znaku towarowego.

Rozwijając zarzuty prawa materialnego przytacza szereg orzecznictwa w świetle którego jej zdaniem nie jest możliwe przyznanie wnioskodawcy podmiotowego prawa do nazwy ani na podstawie art. 5 u.z.t., ani na podstawie art. 23 i 24 Kodeksu cywilnego. Orzecznictwo powołane przez skarżącą różnicuje nazwę i znak pod względem ich funkcji, dopuszcza kolizję między częścią nazwy i znakiem towarowym, o ile dana część stanowi element wyróżniający, dominujący.

W ocenie skarżącej uprawnieni opierają swoje prawo jedynie na dokonaniu formalności, służących prowadzeniu działalności gospodarczej, nie wykazali jednak okoliczności potwierdzających rzeczywiste, ciągłe i długotrwałe posługiwanie się nazwą w obrocie gospodarczym. Skarżąca stwierdza, że uprawnieni posługiwali się słowem KINGA sporadycznie i tylko na lokalnym rynku. W jej ocenie identyfikowani byli nie przez oznaczenie KINGA, lecz przez osobowe oznaczenie – M. W. i R. W., a także oznaczenie "Wytwórnia wód gazowanych".

Skarżąca wywodzi, że gdyby nawet przyjąć, że uprawnieni używali znaku KINGA od rejestracji swojego przedsiębiorstwa, tj. od października 1994, to do czasu zgłoszenia przez skarżącą znaku do rejestracji we wrześniu 1995, nazwa używana przez uprawnionych nie mogłaby uzyskać stopnia znajomości wymaganego do nabycia praw do nazwy, mając na uwadze profil i zasięg prowadzonej przez nich działalności.

Skarżąca stwierdza, że używanie przez uprawnionych słowa KINGA nie wypełnia przesłanek, od których na podstawie powołanych przepisów orzecznictwo i doktryna przyznają prawo podmiotowe do nazwy, jakie w oparciu o art. 8 pkt 2 u.z.t. może być przeciwstawione późniejszemu prawu z rejestracji znaku towarowego. W związku z tym, iż uprawnieni nie byli znani na rynku wód mineralnych pod nazwą ze słowem KINGA w stopniu mogącym wywołać pomyłki u odbiorców brak było podstaw do stwierdzenia w oparciu o art. 8 pkt 2 u.z.t. oraz art. 158 p.w.p. i art. 131 ust. 5 p.w.p. przeszkody w rejestracji na rzecz skarżącej znaku towarowego KINGA i wyprowadzenia z tych przepisów zarzutów, że zgłoszenie tego znaku przez skarżącą nastąpiło w złej wierze.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, gdyż część zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) okazała się trafna i uzasadniona.

Pierwszy zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku przepisu art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wymagał wnikliwego rozważenia.

Sąd I instancji oddalając wniosek o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie w związku z toczącym się przed Urzędem Patentowym RP postępowaniem administracyjnym wszczętym na podstawie postanowienia Urzędu Patentowego RP z dnia 17 października 2005 r. wznawiającego postępowanie zakończone ostateczną decyzją Komisji Odwoławczej UP RP o unieważnieniu prawa z rejestracji znaku towarowego "Kinga" nr 107636, nie uzasadnił należycie tego rozstrzygnięcia, co nie pozwala na pełną ocenę prawidłowości odmowy zawieszenia i wpływu tego postanowienia na dalszy tok sprawy.

Samo stwierdzenie WSA, że nawet niekorzystne dla uprawnionych rozstrzygnięcie sprawy wznowieniowej nie będzie świadczyło o działaniu w złej wierze w dacie zgłoszenia wniosku, oraz że w tej dacie brak było bowiem przeszkód do rejestracji znaku, na które powołuje się skarżąca we wniosku o zawieszenie budzi wątpliwości i nie może być uznane jako wystarczające uzasadnienie odmowy zawieszenia postępowania w zaistniałym stanie sprawy.

Należało przede wszystkim rozważyć w tym miejscu czy postępowanie w niniejszej sprawie pozostaje w związku z toczącym się postępowaniem administracyjnym wznowionym przed Urzędem Patentowym RP w sprawie unieważnienia prawa z rejestracji znaku "Kinga" zarejestrowanego wcześniej na rzecz skarżącego.

Jak wynika zarówno z uzasadnienia zaskarżonej decyzji UP RP oddalającej wniosek skarżącego o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego "Kinga" zarejestrowanego na rzecz uprawnionych, jak i z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, to zasadnicze ustalenia stanu faktycznego w rozpoznawanej sprawie oparte zostały na dowodach i rozstrzygnięciu zawartych w decyzji objętej wznowieniem postępowania. Ta właśnie ostatnia decyzja unieważniająca prawo skarżącej Spółki G. legła u podstaw zarejestrowania spornego znaku towarowego "Kinga" na rzecz uprawnionych w 2001 r., gdyż usunęła zasadniczą przeszkodę do tej rejestracji, jaką był wcześniej zarejestrowany taki sam znak towarowy na rzecz skarżącego.

Już z powyższego zestawienia i porównania opisanych postępowań: sądowego w niniejszej sprawie i administracyjnego w sprawie wznowienia postępowania wynika, że występuje między nimi bezpośredni związek. Czy istnieje również tego rodzaju zależność, o jakiej mowa w przepisie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., to powinien Sąd orzekający w pierwszej instancji wnikliwie rozważyć.

Wydaje się, że nie można wykluczyć takiej zależności pomiędzy rozstrzygnięciem niniejszej sprawy od wyniku postępowania administracyjnego wznowionego postanowieniem z dnia 17 października 2005 r.

Gdyby bowiem okazało się, że decyzja z 25 maja 2000 r. UP RP nr [...] utrzymana w mocy decyzją Komisji Odwoławczej przy Urzędzie Patentowym RP z dnia 26 marca 2001 r. nr [...] w wyniku wznowienia postępowania w tej sprawie zostanie uchylona i stwierdzono by w tej sprawie brak podstaw do unieważnienia znaku "Kinga" zarejestrowanego na rzecz skarżącego, to nie pozostałoby to bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.

Powoływanie się wówczas na unicestwioną w wyniku wznowienia postępowania decyzję unieważniającą prawo skarżącego byłoby pozbawione racji.

Nie bez znaczenia dla oceny działania uprawnionych przy rejestracji znaku "Kinga" na swoją rzecz w świetle art. 8 pkt 1 u.z.t. byłoby stwierdzenie w wyniku postępowania wznowieniowego, że nie było podstaw do unieważnienia prawa z rejestracji znaku wcześniejszego na rzecz skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny przesądził w sposób jednoznaczny, że skarżący nie wykazał skutecznie ani w toku postępowania administracyjnego przed Urzędem Patentowym, jak i w postępowaniu przed Sądem, aby sporna rejestracja naruszała przepis art. 8 pkt 1 u.z.t., to jest aby była sprzeczna z zasadami współżycia społecznego. Jako uzasadnienie tego stanowiska miało służyć stwierdzenie, że w postępowaniu nie wykazano, że uprawnieni z rejestracji tego znaku dokonali zgłoszenia w złej wierze, a w szczególności nie przekonuje o złej wierze uprawnionych z rejestracji zarzut skarżącego, że uzyskaniu tego prawa towarzyszył zamiar zamknięcia konkurentowi dostępu do rynku. Natomiast nie rozważono przy tym, że gdyby zapadło niekorzystne rozstrzygnięcie we wznowieniowym postępowaniu i okazałoby się, że uprawniony z późniejszej rejestracji znaku "Kinga" wystąpił przeciwko skarżącemu o unieważnienie wcześniej zarejestrowanego znaku skarżącego bezpodstawnie, to jego działanie po unieważnieniu znaku skarżącego nosiłoby cechy złej wiary i podlegałoby krytycznej ocenie w świetle art. 8 pkt 1 u.z.t.

Skarżący zarzucił w skardze kasacyjnej Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, że nie zwrócił uwagi w swoich ustaleniach na istotne braki w ocenie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego odnośnie rozpoczęcia działalności gospodarczej pod nazwą firmy "Kinga" i wprowadzenia przez niego do sprzedaży produktów oznaczonych znakiem towarowym "Kinga". Sąd oparł się na stwierdzeniu organu, że uprawniona Spółka cywilna już od 1987 r. powadziła działalność gospodarczą w zakresie produkcji wody stołowej i używała zarówno w nazwie swojej firmy, jak i jako znaku towarowego słowa "Kinga" bez szczegółowej analizy materiału dowodowego zebranego na te okoliczności w tej sprawie.

Nieusunięte zostały wątpliwości wynikające z materiału dowodowego, czy uprawnieni przed zgłoszeniem znaku towarowego "Kinga" przez skarżącego używali w obrocie gospodarczym na zewnątrz nazwy firmy "Kinga" oraz wprowadził do obrotu gospodarczego produkty opatrywane znakiem towarowym "Kinga" i co to były za produkty.

WSA potwierdzając ustalony przez organ w toku postępowania administracyjnego stan faktyczny, będący podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, nie odniósł się do zarzutów skarżącego dotyczących postępowania dowodowego, a konkretnie oceny zebranego materiału dowodowego w świetle przestrzegania reguł kodeksu postępowania administracyjnego, a konkretnie przepisów art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., których uwzględnienie mogłoby prowadzić do odmiennych ustaleń faktycznych.

Nie bez znaczenia bowiem dla rozstrzygnięcia wniosku skarżącego, opartego między innymi na przepisie art. 8 pkt 1 u.z.t., są wyczerpujące ustalenia w zakresie funkcjonowania uprawnionych jako podmiotu gospodarczego w okresie zgłoszenia do rejestracji spornego znaku towarowego, ale także w okresie zgłoszenia i zarejestrowania znaku "Kinga" wcześniej przez skarżącego, tj. przed 1995 rokiem.

Szczegółowo te okoliczności mogą być zbadane w toczącym się postępowaniu wznowieniowym, ale i w niniejszej sprawie te ustalenia były dokonywane na podstawie kwestionowanego przez skarżącego materiału dowodowego.

Skarżący wskazał na szereg dokumentów, korespondencję urzędową uprawnionych z początku lat 90, z których wynikałaby rzeczywista działalność gospodarcza prowadzona przez uprawnioną Spółkę cywilną, pod jaką nazwą firmy i jakie produkty wprowadzała w tym czasie do obrotu, na jaką skalę i ewentualnie jakich znaków towarowych używała ona w tym czasie.

Jeśli w zebranym materialne dowodowym występują sprzeczności, to przy jego ocenie organ rozstrzygający zgodnie z zasadami kodeksu postępowania administracyjnego (art. 80 k.p.a.) winien skonfrontować rozbieżności i uzasadnić dlaczego odmawia wiarygodności kontrdowodom.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odniósł się należycie również do zarzutów skarżącego, że zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem organów wspólnotowych rynek wód mineralnych uznawany jest za odrębny od rynku innych bezalkoholowych napojów orzeźwiających (decyzja Komisji Europejskiej z 22 lipca 1992 r. Nr 92/553/EEC w sprawie Nestle/Perier Dz.Urz. WE z 1992 r. Nr L 356/1), stwierdzając, że kwestia nie jest istotna dla sprawy, bowiem to uprawnieni zaczęli wcześniej używać przedmiotowego znaku.

Natomiast ustalenie wcześniejszego używania znaku przez uprawnionych zostało skutecznie zakwestionowane przez skarżącego, gdyż zebrany w tym zakresie materiał dowodowy nie został w pełni należycie oceniony. Gdyby się okazało, że to nie uprawnieni zaczęli wcześniej używać przedmiotowego znaku a skarżący względem produkowanej wody mineralnej, to brak jest odpowiedzi na pytanie jaki miałoby to wpływ na rozstrzygnięcie.

Z materiału dowodowego wynika, że to skarżący uzyskał pierwszy stosowne zezwolenie na produkcję wody mineralnej i faktycznie ją produkował, opatrując ten produkt znakiem towarowym "Kinga". Natomiast uprawniona spółka przed rejestracją znaku "Kinga" na swoją rzecz stosownych zezwoleń nie posiadała. Produkowała wcześniej wodę stołową.

Reasumując powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że uchybienie procesowe popełnione w postępowaniu administracyjnym oraz w sądowym polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego, mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności oparcie tych ustaleń w zasadzie wyłącznie na podstawie wcześniej wydanych decyzji administracyjnych, które są objęte toczącym się postępowaniem wznowieniowym.

Dlatego też okoliczności związane ze zgłoszeniem przez uprawnionych spornego znaku do rejestracji dopiero w 2000 r. jeszcze w toku toczącego się postępowania odwoławczego o unieważnienie wcześniejszego znaku towarowego zarejestrowanego na rzecz skarżącego winny być ponownie przeanalizowane pod kątem ewentualnej niedopuszczalności tej rejestracji na rzecz uprawnionych z powodu naruszenia przepisu art. 8 pkt 1 u.z.t., tj. działanie przez uprawnionych sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.

Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia prawa materialnego, art. 8 pkt 2 u.z.t.

WSA prawidłowo stwierdził, że główny znak towarowy "Kinga" posiada zdolność odróżniającą zarówno abstrakcyjną (art. 4 u.z.t.), jak i konkretną (art. 7 u.z.t.), gdyż posiada dostateczne znamiona odróżniające w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego.

Zresztą sam skarżący miał ten znak zarejestrowany na swoją rzecz do czasu unieważnienia jego prawa i znaku tego używał.

Jeżeli chodzi o przesłankę z art. 8 pkt 2 u.z.t., to również Sąd I instancji przekonywująco wyjaśnił, dlaczego nie została ona spełniona w niniejszej sprawie.

Zarzut naruszenia przepisu art. 8 pkt 2 u.z.t. skierowany został w zasadzie do decyzji objętej postępowaniem wznowieniowym i tylko w tej sprawie mogłoby być rozstrzygnięte, czy słusznie organ udzielił ochrony uprawnionemu z uwagi na nazwę jego firmy. W tej sytuacji nie można zarzucać Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, że tym aspektem sprawy się nie zajął, przyjmując wiążący charakter decyzji o u nieważnieniu prawa z rejestracji znaku towarowego skarżącego (decyzja UP z 25 maja 2000 r. [...] i decyzja KO UP z 26 marca 2001 r. [...]).

Wywody skarżącego rozwijające argumentację popierającą zasadność jego wniosku o wznowienie postępowania w sprawie wznowionej postanowieniem UP z dnia 17 października 2005 r. [...] nie wymagały szczegółowego ustosunkowania się, gdyż Sąd co najwyżej mógł uznać je jako wzbogacające uzasadnienie zawieszenia postępowania sądowego w niniejszej sprawie do czasu rozstrzygnięcia sprawy wznowieniowej. Natomiast nie mógł zastąpić organu orzekającego w sprawie wznowienia postępowania, a tylko ewentualnie oczekiwać na jego ostateczną decyzję.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważy przede wszystkim wszechstronnie, czy od wyniku postępowania wznowieniowego zależy rozstrzygnięcie w tej sprawie, a w razie uznania tej zależności rozważy zasadność zastosowania przepisu art. 125 § 1 p.p.s.a. i zawieszenia postępowania. Jeśli natomiast jest w stanie samodzielnie wyjaśnić wszystkie wątpliwości, na które zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w zakresie ustalenia stanu faktycznego będącego podstawą rozstrzygnięcia przez organ administracji, to wówczas odniesie się do wszystkich zarzutów skargi i orzeknie na podstawie art. 145 p.p.s.a., czy zachodzą podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, czy też ewentualne naruszenia przepisów postępowania administracyjnego nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy (art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a.).

Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a.

Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego uzasadnia przepis art. 203 pkt 1, 205 § 2 p.p.s.a.