Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1309/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6161 Lasy oraz zalesianie gruntów rolnych
Hasła tematyczne: Lasy
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8, art. 107 par. 3, art. 113 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 31 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2008 nr 14 poz 92
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi "D." S.A. z siedzibą w B. na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty rocznej z tytułu wyłączenia z produkcji gruntu leśnego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Dyrektor Generalny Lasów Państwowych decyzją z [...] maja 2010 r. -zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w T. z [...] lutego 2010 r., którą ustalono na rzecz D. S.A. w B. opłatę roczną za 2010 rok z tytułu wyłączenia z produkcji gruntu leśnego o pow. [...] ha położonego na działce nr [...] w obrębie nr [...] w B.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy podniósł, iż rozpatrując sprawę, nie znaleziono uchybień merytorycznych w decyzji Dyrektora RDLP z [...] lutego 2010 r., stąd brak podstaw do jej uchylenia. Organ powołał się na argumentację przedstawianą we wcześniejszych rozstrzygnięciach w tym przedmiocie wydawanych w stosunku do poprzednika prawnego odwołującej się Spółki, a także na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażone w sprawach o sygn. akt IV SA/Wa 1681/07 i sygn. akt IV SA/Wa 1327/09.

Co do zarzutu formalnego, że decyzja organu I instancji została skierowana do nieistniejącego podmiotu, Dyrektor uznał go za zasadny, wyjaśniając, iż Dyrektor RDLP zauważył swoją omyłkę i postanowieniem nr [...] z [...] marca 2010 r. sprostował swój błąd wpisując jako adresata decyzji D. S.A. Na niniejsze postanowienie strona nie wniosła zażalenia. Jednocześnie, jak strona sama wskazuje w swoim odwołaniu, jest sukcesorem praw i obowiązków Spółki G. S.A. (pierwotnie wskazanej w decyzji) i nie odmówiła w dniu 24 lutego 2010 r. odebrania decyzji z [...] lutego 2010 r., skierowanej do G. S.A.

Organ wskazał nadto, iż nie znalazł uzasadnienia do zawieszenia postępowania odwoławczego do czasu wydania wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II OSK 94/10. Dotychczasowe orzecznictwo w przedmiotowej sprawie wskazuje, że ewentualny wyrok nie będzie miał wpływu na obecne postępowanie. Ponadto wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu, stosownie do przepisów art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), a strona nie wnosiła o wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu w roku 2009.

W skardze D. S.A. w B. wniosła o uchylenie decyzji obu instancji oraz o zawieszenie postępowania do czasu wydania wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II OSK 94/10.

Sygn. akt IV SA/Wa 1309/10

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1. art. 8 K.p.a. poprzez jego obrazę,

2. art. 113 § 1 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie,

3. art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji

zawodowej i społecznej zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2008 r. Nr 14,

poz. 92 ze zm. dalej "ustawa o rehabilitacji") poprzez jego niezastosowanie.

W uzasadnieniu podniesiono, iż zaskarżona decyzja wydana została na rzecz podmiotu, który nie istnieje, a co za tym idzie podmiotu, który nie mógł być stroną w sprawie. Odwołanie zawierające powyższy argument wysłane zostało do organu I instancji dnia 8 marca 2010 r. Organ I instancji postanowieniem nr [...] wydanym rzekomo dnia [...] marca 2010 r., otrzymanym przez skarżącą dnia 11 marca 2010 r., z urzędu sprostował decyzję przez zmianę strony postępowania. Jak wynika z powołanego postanowienia organ sprostował "oczywistą omyłkę". Zdaniem skarżącej, organ I instancji naruszył jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego. Jak wynika mianowicie z pieczęci znajdujących się na kopercie zawierającej postanowienie [...] organu I instancji list ten wysłano już po odebraniu odwołania skarżącej. Organ I instancji po otrzymaniu odwołania widząc swój błąd wydał postanowienie z datą wsteczną próbując konwalidować swoją decyzję. Organ I instancji naruszył tym samym zasadę zaufania obywateli do organu uregulowaną w art. 8 K.p.a. Poza powyższym podjęta przez organ I instancji próba nie jest zgodna z prawem. Organ I instancji może mianowicie na mocy art. 113 § 1 K.p.a. sprostować jedynie "oczywiste omyłki". Za oczywistą omyłkę nie można uznać wydania decyzji na zupełnie inny podmiot, który w dodatku nie istnieje, o czym organ wiedział. Działanie organu I instancji naruszyło zatem również art. 113 § 1 K.p.a.

Z podanych względów organ odwoławczy powinien, w ocenie skarżącej, uchylić decyzję organu I instancji, szczególnie, iż przyznał w swojej decyzji zarzut formalny odwołania za zasadny.

Dodatkowo skarżąca wyjaśniła, iż nie wniosła zażalenia na wskazane postanowienie nr [...], gdyż wcześniej odwołała się od całej decyzji podnosząc między innymi argumenty dotyczące błędnego wskazania strony.

Stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji jest, zdaniem skarżącej, błędne bowiem przedmiotowa opłata jest opłatą publiczną, gdyż jest nakładana na stronę decyzją administracyjną oraz podlega przymusowemu ściągnięciu w t rybie

Sygn. akt IV SA/Wa 1309/10

egzekucji administracyjnej. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca Spółka przedstawiła stosowną argumentację.

Dodatkowo podniesiono, iż istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zagadnienie dotyczące dopuszczalności obciążania D. S.A. przedmiotową opłatą rozpatrywane jest obecnie przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt: II OSK 94/10. W przypadku nieuwzględnienia zarzutów formalnych skargi uzasadnionym jest zatem zawieszenie postępowania odwoławczego do czasu wydania prawomocnego orzeczenia w tej sprawie, gdyż wydany we wskazanej sprawie wyrok będzie miał znaczący wpływ na materialne kwestie rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Dyrektor Generalny Lasów Państwowych - w odpowiedzi na skargę - wniósł o jej oddalenie i podtrzymując swoje stanowisko, powtórzył argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z 8 grudnia 2010 r. skarżąca Spółka podtrzymała swoje zarzuty i wnioski wskazane w skardze, uznając stanowisko organu przedstawione w odpowiedzi na skargę za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi uznał, iż decyzja Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z [...] maja 2010 r. oraz decyzja Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w T. z [...] lutego 2010 r. nie naruszają prawa w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266, ze zm.) osoba, która uzyskała zezwolenie na wyłączenie gruntów z produkcji, jest obowiązana uiścić należność i

Sygn. akt IV SA/Wa 1309/10

opłaty roczne, a w odniesieniu do gruntów leśnych także jednorazowe odszkodowanie w razie dokonania przedwczesnego wyrębu drzewostanu. Obowiązek taki powstaje od dnia faktycznego wyłączenia gruntów z produkcji.

Stosownie do art. 12 ust. 14 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, opłatę roczną za dany rok uiszcza się w terminie do dnia 30 czerwca tego roku, przyjmując za podstawę ustalenia równowartość ceny tony ziarna żyta, stosowanej przy wymierzaniu podatku rolnego za pierwsze półrocze w tym roku, a w odniesieniu do gruntów leśnych - ceny 1 m3 drzewa, stosowany przy wymierzaniu podatku leśnego w danym roku.

Problem sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy wymieniona opłata stanowi świadczenie o charakterze publicznoprawnym (podatkowym) czy też cywilnoprawnym.

W niniejszej sprawie skarżąca spółka uzyskała zezwolenie na trwałe wyłączenie z produkcji gruntów leśnych o powierzchni [...] ha i z tego tytułu Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w T. ustalił decyzją opłatę roczną za 2010 r. w kwocie 12 862,07 zł. Kwestionując tę decyzję strona skarżąca uważa, że z mocy ustawy winna być zwolniona z obowiązku jej uiszczenia, gdyż posiada status zakładu pracy chronionej, a takie zakłady na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92) są zwolnione od ponoszenia wszelkich opłat.

Powołany przepis art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych stanowi, że prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej w stosunku do tego zakładu jest zwolniony z:

1) podatków, z zastrzeżeniem ust. 2, z tym że:

a) z podatków od nieruchomości, rolnego i leśnego - na zasadach określonych w

przepisach odrębnych,

b) z podatku od czynności cywilnoprawnych - jeżeli czynność przez niego

dokonana pozostaje w bezpośrednim związku z prowadzeniem zakładu,

2) opłat, z wyjątkiem opłaty skarbowej i opłat o charakterze sankcyjnym.

Z treści przepisu wynika, że wolą ustawodawcy było zwolnienie zakładów pracy chronionej od ponoszenia określonych w ustawie kategorii podatków, oraz opłat innych niż skarbowe i sankcyjne. Oba te świadczenia pieniężne (podatki i

Sygn. akt IV SA/Wa 1309/10

opłaty) zgodnie z ustawą o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r., Nr 157, poz. 1240) stanowią dochód publiczny i należą do kategorii danin publicznych. Artykuł 5 ust. 2 pkt 1 ustawy o finansach publicznych stanowi, że dochodami publicznymi są daniny publiczne, do których zalicza się podatki, składki, opłaty oraz inne świadczenia pieniężne, których obowiązek ponoszenia na rzecz państwa, jednostek samorządu terytorialnego, funduszy celowych oraz innych jednostek sektora finansów publicznych wynika z odrębnych ustaw.

W ocenie Sądu orzekającego w sprawie, nie ma wątpliwości, że skoro ustawodawca w art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych zamieścił opłaty obok podatku, to zwolnienie ustawowe, na które powołuje się skarżąca, dotyczy opłat o charakterze publicznoprawnym, a nie każdej należności, która została nazwana opłatą.

Opłaty jako daniny publiczne nakładane są przez państwo lub jednostki samorządu terytorialnego, a ich funkcją jest pokrycie publicznych potrzeb finansowych, są one świadczeniem wzajemnym, w zamian za wykonywane usługi o charakterze publicznoprawnym lub korzystanie z urządzeń utrzymywanych w interesie publicznym. Wśród opłat można wyróżnić opłaty za czynności urzędowe organów administracji publicznej i sądów (opłaty sądowe, administracyjne, ogólne i szczegółowe, osobiste i rzeczowe, stałe i zmienne oraz fiskalne i służbowe), opłaty za usługi podmiotów gospodarki publicznej (opłaty za usługi komunikacji miejskiej), opłaty za korzystanie z dóbr objętych w interesie publicznym szczególną ochroną (opłaty pobierane za korzystanie ze środowiska naturalnego) oraz opłaty adiacenckie. Opłaty, podobnie jak podatki, pełnią przede wszystkim funkcję fiskalną, stanowiąc źródło dochodów budżetowych (patrz komentarz L. Lipiec do art. 5 ustawy o finansach publicznych, Lex 2007).

W przypadku rozważanej opłaty rocznej brak jest niezbędnych elementów pozwalających uznać, że jest to świadczenie o charakterze publicznoprawnym. Opłata ta nie stanowi świadczenia wzajemnego za usługi ze strony, państwa, a jej cel nie jest fiskalny, lecz stanowi ona ekonomiczny środek ochrony gruntów rolnych i leśnych. Opłaty roczne stanowią środki funduszu leśnego i są przeznaczone dla nadleśnictw na wyrównanie niedoborów powstających przy realizacji zadań gospodarki leśnej, w tym na zalesianie gruntów niestanowiących własności Skarbu Państwa, realizację zadań na tych gruntach i inne prace związane z usuwaniem skutków klęsk i prowadzeniem gospodarki w lasach niepaństwowych. Środkami

Sygn. akt IV SA/Wa 1309/10

funduszu leśnego dysponuje Dyrektor Generalny (art. 56, 57, 58 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach - Dz. U. z 2005 r. Nr 45, poz. 435).

Wskazać też należy, że ustawa z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych mimo istnienia regulacji prawnej dotyczącej zwolnień zawartej w art. 31 ust. 1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych zawierała własną, odrębną regulację (art. 13 ust. 1 pkt 5) dotyczącą zwalniania z obowiązku uiszczania opłat rocznych za grunty wyłączone z produkcji rolnej i leśnej. Zwolnienia dotyczyły wyłącznie osób działających poza sferą produkcji materialnej. Obecnie obowiązująca ustawa z 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, nie przewiduje żadnych zwolnień od uiszczania opłat rocznych. Zawiera natomiast zamknięty katalog przypadków, kiedy obciążenia mogą być umorzone. Zdaniem Sądu orzekającego w sprawie oznacza to, że z woli ustawodawcy żadne podmioty nie zostały zwolnione od uiszczenia opłaty rocznej z tytułu wyłączenia gruntów rolnych i leśnych z produkcji, a jedynie w określonych przypadkach należność może być umorzona. W przeciwnym wypadku stosowne uregulowanie znalazłoby się w ustawie. Tymczasem ustawa zawiera kompletne uregulowania w tym zakresie. Opłata roczna określona w art. 12 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie ma charakteru publicznoprawnego, a co za tym idzie zakłady pracy chronionej nie są zwolnione od uiszczania tej opłaty.

Zgodnie z art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, zakłady pracy chronionej nie są zwolnione od uiszczania opłat skarbowych i opłat sankcyjnych. Minister Finansów w rozporządzeniu z dnia 7 lipca 2004 r. w sprawie wykazu opłat o charakterze sanacyjnym (Dz. U. Nr 161, poz. 1682), które weszło w życie 31 lipca 2004 r., określił opłaty sankcyjne. Wśród nich nie ma opłaty z tytułu wyłączenia gruntów rolnych i leśnych z produkcji. Nie jest to zatem opłata sankcyjna w rozumieniu art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy. Nie oznacza to jednak, że zakłady pracy chronionej są zwolnione z tej opłaty, skoro nie jest to świadczenie o charakterze publicznoprawnym. Również w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że art. 31 ust. 1 pkt 2 nie ma zastosowania do opłat w postępowaniach sądowych (patrz: orzeczenie NSA z 26 kwietnia 2004r., sygn. akt FZ 4/04).

Sąd stanął na stanowisku, że opłaty sądowe określa kompleksowo w dziale V Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nie przewiduje zwolnień dla stron prowadzących zakład pracy chronionej. W takim samym kierunku idą uchwały

Sygn. akt IV SA/Wa 1309/10

SN z 29 października 2003r. (sygn. akt III CZP 09/03) oraz z 2 grudnia 2003r. (sygn. akt III CZP 91/03). Również w wyroku z 30 czerwca 2005r. (sygn. akt IV CK 771/04) SN zajął stanowisko, że opłaty pobierane przez Transportowy Dozór Techniczny nie mają charakteru zobowiązań publicznoprawnych, lecz cywilnych i nie ma do nich zastosowania art. 31 ust. 1 pkt 2 ww ustawy. Z kolei w wyroku z 5 kwietnia 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie VI SA/Wa 2262/05, orzekł że nadawcy będący zakładami pracy chronionej nie są zwolnieni od opłaty za udzielenie koncesji, gdyż ustawa o radiofonii i telewizji oraz rozporządzenie wykonawcze do niej nie przewiduje zwolnienia od opłaty dla takich podmiotów.

Powyższe rozstrzygnięcia wskazują, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że nazwa "opłata" użyta przez ustawodawcę nie decyduje o tym czy jest to danina publiczna, czy też zobowiązanie cywilnoprawne. Stanowisko to skład orzekający w sprawie w pełni podziela. Charakter prawny tej opłaty był już w przeszłości rozważany przez Sąd Najwyższy na tle przepisu art. 10 ust. 1 ustawy z 26 października 1971 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz rekultywacji gruntów (Dz. U. Nr 27, poz. 249, ze zm.). W uchwale siedmiu sędziów z 23 grudnia 1982 r. (sygn. akt III AZP 8/82, publ. OSNC 1984/2-3/19) Sąd Najwyższy zajął stanowisko, że należności i opłaty roczne z tytułu wyłączenia gruntów rolnych i leśnych z produkcji stanowią świadczenia o charakterze cywilnoprawnym. Sąd Najwyższy wskazał, że oprócz gruntów rolnych i leśnych w sposób szczególny chronione jest również środowisko. W obu przypadkach ustawodawca sięgnął do ekonomicznych środków ochrony. Zarówno grunty rolne i leśne, jak i środowisko, zostały uznane przez ustawodawcę jako dobro ogólnonarodowe. Wszelkie zachowania godzące w to dobro potraktowano jako zachowanie przynoszące szkodę również społeczeństwu. Bez przesądzania kwestii, czy opłata ma charakter świadczenia kompensacyjnego czy też świadczenia represyjnego, w obu przypadkach chodzi o świadczenie cywilnoprawne. Przytoczona argumentacja zachowuje aktualność w obecnym stanie prawnym z tym jednak, że wobec zamkniętego katalogu opłat sankcyjnych nie można opłaty tej zaliczyć do tej kategorii.

Zauważyć należy, iż organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w zasadzie ograniczył się jedynie do odesłania do argumentacji przedstawionej we wcześniej wydawanych decyzjach ustalających opłatę roczną za 2007 i 2009r. z tytułu wyłączenia gruntu leśnego z produkcji leśnej na poprzednika prawnego skarżącej

Sygn. akt IV SA/Wa 1309/10

Spółki oraz w wyrokach wydanych w następstwie zaskarżenia powyższych decyzji,. Tym samym Sąd uznał, iż organ naruszył art. 107 § 3 K.p.a., jednakże - zdaniem Sądu - uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, a zatem nie skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 8 oraz 113 § 1 K.p.a., a związanego z niezgodnym z prawem - jak twierdzi skarżąca Spółka -sprostowaniem decyzji organu I instancji postanowieniem z [...] marca 2010 r., wyjaśnić należy, iż zarzut ten nie mógł zostać poddany ocenie w postępowaniu zainicjowanym przedmiotową skargą na decyzję z [...] maja 2010 r. Od postanowienia z dnia [...] marca 2010 r., którym sprostowano decyzję organu I instancji, najpierw przysługiwało stronie zażalenie do Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych, zaś w dalszej kolejności, tj. od rozstrzygnięcia organu odwoławczego przysługiwałaby skarga do sądu administracyjnego i tym samym droga sądowej kontroli legalności postanowienia z [...] marca 2010 r. Natomiast w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym Sąd nie jest uprawniony do badania zgodności z prawem postanowienia z [...] marca 2010 r. Postanowienie to w chwili obecnej jest ostateczne w administracyjnym toku instancji i wiążące zarówno organ jak i Sąd, a w związku z tym zarzut skierowania decyzji organu I instancji do podmiotu nieistniejącego z racji braku możności jego oceny w obecnym postępowaniu, należy uznać za spóźniony. W kontekście powyższego tłumaczenie skarżącej, iż od postanowienia o sprostowaniu nie wniosła zażalenia, albowiem wcześniej odwołała się od całej decyzji organu I instancji, podnosząc m. in. argumenty dotyczące błędnego wskazania strony, nie może odnieść zamierzonego przez nią skutku.

Sąd nie znalazł nadto podstaw do zawieszenia postępowania sądowego w niniejszej sprawie do czasu wydania wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II OSK 94/10, o co wnosiła skarżąca Spółka. Sam fakt tożsamości stanu faktycznego i prawnego w niniejszej sprawie i sprawie toczącej się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o sygn. akt II OSK 94/10, nie może powodować zawieszenia przedmiotowego postępowania. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - wbrew stanowisku skarżącej - nie jest niezbędny do stwierdzenia, czy zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja odpowiada prawu oraz nie będzie on miał dla jej rozstrzygnięcia mocy wiążącej. Brak zatem podstaw do twierdzenia, że rozstrzygnięcie skargi kasacyjnej w innej, podobnej sprawie jest na tyle istotne, aby uznać je za niezbędne do rozstrzygnięcia skargi wniesionej w niniejszym postępowaniu (pod. postanowienie NSA z 16.05.2006r, sygn. akt I FZ 154/06, publ. Lex nr 238605).

Przytoczona argumentacja dowodzi, iż Sąd - w składzie kontrolującym niniejszą sprawę - podziela w całej rozciągłości stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokach z 6 grudnia 2007r. (sygn.. akt IV SA/Wa 1681/07 i 9 października 2009r. (sygn. akt IV SA/Wa 1327/09) podjętych w tego rodzaju sprawach co przedmiotowa sprawa.

Mając na względzie powyższe Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają przepisów prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik spraw, jak również przepisów prawa materialnego wskazanych w skardze i będących podstawą wydanych decyzji, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy - na mocy art. 151 P.p.s.a. - orzeczono jak w sentencji wyroku.