Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1754/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA (del.) Dariusz Dudra, , po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2005 r., Nr [...] w przedmiocie : odmowa umorzenia należności wynikających z mandatów karnych postanawia - odrzucić skargę -


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] maja 2005 r. M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2005 r., Nr [...] wydaną w przedmiocie odmowy umorzenia należności wynikających z mandatów karnych. Skarżący został wezwany – na podstawie Zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] lipca 2005 r. – do nadesłania odpisu skargi i uiszczenia wpisu w kwocie [...] zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie skarżący otrzymał w dniu [...] lipca 2005 r. (potwierdzenie odbioru). Odpisu nie nadesłał i wpisu nie uiścił, natomiast w dniu [...] lipca 2005 r. wpłynęło do Sądu pismo, w którym podnosi on, że otrzymał pismo nie zawierające żadnych informacji o sposobie postępowania (które nadsyła w załączeniu) a następnie wezwanie do uiszczenie opłaty oraz nadesłania odpisu skargi. M. K. stwierdził, że nie rozumie dlaczego najpierw mu odmówiono a potem przysłano pismo mówiące, że sprawa może być rozpatrywana. Autor pisma zwrócił się także o zwrot dokumentów, które wysłał.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej powoływanej jako u.p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Jedną z sytuacji objętych treścią tego przepisu jest nienadesłanie odpisu skargi na wezwanie sądu. Obowiązek dołączenia do skargi jej odpisu wynika z art. 57 § 1 w związku z art. 47 § 1 u.p.p.s.a.

W odniesieniu od obowiązku uiszczenia wpisu należy wskazać na brzmienie art. 220 § 1 zdanie pierwsze u.p.p.s.a., w myśl którego sąd nie podejmie żadnej czynności wskutek pisma, od którego nie została wniesiona należna opłata. W tym przypadku należy wezwać wnoszącego skargę od uiszczenia opłaty w terminie 7 dni (art. 220 § 1 zdanie drugie u.p.p.s.a.). Skarga, od której mimo wezwanie nie został uiszczony wpis, podlega odrzuceniu (art. 220 § 3 u.p.p.s.a.).

W przedmiotowej sprawie skarżący nie wykonał wezwania do uiszczenia wpisu w kwocie [...] zł i nadesłania odpisu skargi. Powyższe skutkuje koniecznością odrzucenia jego skargi w zgodzie z treścią wyżej przywołanych przepisów. Niezależnie od tego wyjaśnienia wymagają pewne kwestie podniesione w wyżej przywołanym piśmie skarżącego.

W tym zakresie przede wszystkim trzeba zwrócić uwagę, że załączona do pisma kserokopia pisma przewodniego Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji świadczy wyłącznie o tym, że skarżący został poinformowany (do wiadomości), że akta sprawy wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę zostały przekazane Sądowi, a organ nie znalazł podstaw do zastosowania trybu autokontroli uregulowanego w art. 54 § 3 u.p.p.s.a. Nie ma podstaw do traktowania tego pisma jako zaniechania rozpoznania sprawy przez Sąd. W związku z tym należy nadmienić, że wezwanie do nadesłania odpisu skargi i uiszczenia opłaty było właśnie konsekwencją przekazania akt sprawy Sądowi, o czym skarżącego poinformowano wyżej wymienionym pismem. Dopiero zaniechanie skarżącego i niewykonanie wezwanie powoduje niemożność merytorycznego rozpoznania jego sprawy.

Skarżący podniósł, że nie rozumie trybu postępowania w sprawie. Sąd rozważając tą kwestię zwrócił uwagę, iż nie ma w aktach sprawy żadnej wzmianki, aby M. K. był osobą niezdolną do samodzielnego pokierowania swoimi sprawami, w szczególności ubezwłasnowolnioną. Wezwanie było sformułowane w sposób jasny i – co najważniejsze – prawidłowy. Zawierało pouczenia o skutkach jego niewykonania. Tym samym okoliczności podniesione przez skarżącego są bez znaczenia dla wyniku sprawy.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3, art. 58 § 3 w związku z art. 57 § 1 i art. 47 § 1 u.p.p.s.a., także art. 220 § 1 zdanie pierwsze i drugie oraz art. 220 § 3 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.