Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 37/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-01-30 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6040 Wyrób, rozlew i obrót alkoholami
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż [...] w kwestii przywrócenia terminu do wniesienia skargi postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta D. z dnia [...]r. nr [...] cofającą skarżącemu zezwolenie z dnia 27 marca 2013 r. na sprzedaż [...]powyżej 4 % do 18 % zawartości [...] (z wyjątkiem [...]).

Przesyłkę zawierającą przedmiotową decyzję skierowano na adres wskazany przez skarżącego w odwołaniu od decyzji. Z uwagi na to, że adresata nie zastano w domu, a jednocześnie nie było możliwe zrealizowanie doręczenia zastępczego za pośrednictwem dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcy domu, w dniu 30 maja 2016 r. przesyłkę pozostawiono do dyspozycji adresata w placówce pocztowej, umieszczając stosowne zawiadomienie wydane w trybie art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego (ustawa z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm, dalej K.p.a). Następnie w dniu 7 czerwca 2016 r. powtórnie zawiadomiono skarżącego o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. Z uwagi na niepodjęcie przesyłki przez adresata została ona zwrócona nadawcy tj. SKO w K.

Pismem z dnia 29 listopada 2016 r. skarżący wniósł do tutejszego Sądu skargę na wyżej opisaną decyzję wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że nigdy nie otrzymał decyzji organu odwoławczego, co prawdopodobnie jest wynikiem tego, że decyzja ta kierowana była na jego adres zamieszkania, a nie - co zdaniem skarżącego powinno mieć miejsce, na adres jego miejsca prowadzenia działalności. Również fakt, że skarżący cały czas regularnie uiszczał opłatę za "zezwolenie [...]" w sposób oczywisty przemawia za uznaniem, że nie wiedział on o treści zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie jako wniesionej po upływie terminu do jej wniesienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).

Z powołanej regulacji wynika, że przywrócenie terminu procesowego jest instytucją wyjątkową, mającą na celu ochronę zainteresowanego przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności przez stronę. Podkreślić jednakże należy, że samo złożenie wniosku przez zainteresowanego we wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. Natomiast brak winy strony w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy.

Oceniając wniosek strony skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia skargi Sąd stwierdza, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Skarżący nie uprawdopodobnił bowiem braku winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi.

W postępowaniu administracyjnym stosownie do art. 42 § 1 k.p.a., pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Są to podstawowe miejsca doręczenia, w których podmiot doręczający ma obowiązek w pierwszej kolejności podjąć próbę doręczenia pisma.

Jednocześnie Sąd w pełni podziela stanowisko zawarte w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1732/13, zgodnie z którym, w kontekście art. 42 § 1 K.p.a. skoro pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy, to uprawniona jest teza, że wybór miejsca doręczenia należy, co do zasady, do organu administracji publicznej, przed którym toczy się sprawa. Zasada ta doznaje ograniczenia jedynie wówczas gdy strona spośród miejsc wymienionych w art. 42 § 1 K.p.a. wybiera i wskazuje adres do doręczeń (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 1956/13, publikowany na stronie orzeczenia nsa.gov.pl). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanym wyżej wyroku, nic nie stoi na przeszkodzie, aby strona wskazywała adres do korespondencji inny niż miejsce zamieszkania czy zameldowania, np. adres do osoby z rodziny, z sąsiedztwa i w sposób dorozumiany umocowała obecne tam osoby do odbioru wszelkiej korespondencji kierowanej na taki adres. Istotne jest bowiem, aby strona podała taki adres, który umożliwia odebranie korespondencji.

W niniejszej sprawie skarżący w swoim odwołaniu z dnia 22 grudnia 2015 r. jako adres wskazał ul. [...], [...] D., nie zaś adres miejsca, w którym wykonuje działalność gospodarczą. Jednocześnie należy podkreślić, że skarżący na żadnym etapie postępowania przed organami administracji nie kwestionował doręczania mu na ww. adres korespondencji, co więcej w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek pisma, w którym skarżący wskazałby jako adres do korespondencji miejsce wykonywania przez niego działalności gospodarczej. Skoro zatem skarżący odbierał wcześniejszą korespondencję pod kwestionowanym następnie adresem i nie poinformował organu, że adres ten uległ zmianie, czy jest nieaktualny, a wręcz przeciwnie, w odwołaniu wskazał właśnie ten kwestionowany adres, jako adres właściwy, to nie może on w sposób efektywny zarzucić organowi błędu w doręczeniu decyzji.

Podkreślić jednocześnie należy, że jeżeli w trakcie toczącego się postępowania nastąpiła zmiana adresu, strona postępowania administracyjnego, stosownie do treści art. 41 § 1 K.p.a, była zobowiązana do zawiadomienia o tym organu administracji publicznej. W razie zaniedbania tego obowiązku, doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny (art. 41 § 2 K.p.a.).

W ocenie Sądu skarżący nie informując organu w ww. okolicznościach o innym adresie doręczeń niż adres na który doręczono zaskarżoną decyzję nie zadbał o swoje interesy z punktu widzenia obiektywnego miernika staranności w sposób należyty i odpowiedni dla danych warunkach, co uniemożliwia przypisanie mu braku winy w uchybieniu z tej przyczyny terminu do wniesienia odwołania.

W świetle powyższych rozważań nie ulega wątpliwości, że organ odwoławczy prawidłowo wskazał adres zamieszkania skarżącego jako miejsce doręczenia przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję. Skoro skarżący, działając jako strona postępowania administracyjnego nie odebrał prawidłowo awizowanej przesyłki we właściwej, wskazanej mu placówce pocztowej, doszło do jej skutecznego doręczenia na zasadzie fikcji prawnej ukształtowanej w treści art. 44 § 4 K.p.a. Bez znaczenia dla oceny spełnienia przesłanki braku winy jest natomiast okoliczność, że skarżący mimo to, nadal regularnie uiszczał opłatę za "zezwolenie [...]".

Mając na uwadze powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.