Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 887/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Sędziowie WSA Dorota Dąbek NSA Grażyna Danielec Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2012 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania kontrolne skargę oddala


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 15 czerwca 2011 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze na postawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), w związku z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm., zwanej dalej Prawem o ruchu drogowym) uchyliło decyzję z dnia [...] 2011 r. nr [...] organu I instancji – Starosty o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w części dotyczącej ustalenia terminu sprawdzenia kwalifikacji do dnia 26 czerwca 2011 r. W pozostałym zakresie utrzymało decyzję organu I instancji w mocy.

Decyzje te zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z dnia 14 grudnia 2010 r. Naczelnik Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji, działającego z upoważnienia Komendanta Wojewódzkiego Policji wystąpił do Starosty o skierowanie A. J. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w związku z otrzymaniem przez niego łącznie 25 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. We wniosku tym wskazano, że A. J. w okresie od 10 czerwca 2010 r. do 5 grudnia 2010 r. naruszył przepisy ruchu drogowego, tj.:

1. w dniu [...] 2010 r. spowodował zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego (kolizja drogowa) - punkty: 6,

2. w dniu [...] 2010 r. nie zastosował się do znaku P- 4 (linia podwójna ciągła) - punkty: 5,

3. w dniu [...] 2010 r. nie zastosował się do znaków od B-13 do B-19 "zakaz wjazdu..." -punkty: 2,

4. w dniu [...] 2010 r. przekroczył prędkość od 21 do 30 km/h oraz nie zastosował się do znaków od B-13 do B-19 "zakaz wjazdu..." - punkty: 6,

5. w dniu [...] 2010 r. nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu

na skrzyżowaniu oznaczonym znakami określającymi pierwszeństwo przejazdu - punkty: 6.

W związku z powyższym decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...] Starosta skierował A. J. na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w związku z przekroczeniem 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego określając jednocześnie, że nie poddanie się sprawdzeniu kwalifikacji do 26 czerwca 2011 r. spowoduje wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami.

W odwołaniu od tej decyzji A. J. stwierdził, że uważa skierowania na sprawdzenie kwalifikacji za nieważne. Do chwili obecnej nie otrzymał żadnego stanowiska będącego odpowiedzią na jego pismo z 14 marca 2011 r., którym zwrócił się do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji o rzetelne wyjaśnienie stanu prawnego , jak również aktualnej interpretacji przepisów prawnych. Załączył kopię pisma do Rzecznika Praw Obywatelskich.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działające jako organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania A. J. opisaną na wstępie decyzją uchyliło decyzję organu I instancji w zakresie dotyczącym określenia terminu sprawdzenia kwalifikacji do dnia 26 czerwca 2011 r. W pozostałym zakresie utrzymało decyzję organu I instancji w mocy.

W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało,

że materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowił art. 114 ust 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym. Zgodnie z tym przepisem kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym.

Kolegium wskazało też, że szczegółowy tryb postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, w tym między innymi tryb występowania

z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236 póz. 1998 ze zm., zwanym dalej rozporządzeniem). Stosownie do treści § 7 ust. 1 pkt 2 w/w rozporządzenia komendant wojewódzki Policji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy, w razie przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych

za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W myśl § 7 ust. 2 w/w rozporządzenia wniosek o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy sporządza się wyłącznie

na podstawie wpisów ostatecznych, na formularzu, którego wzór stanowi załącznik

nr 6 do rozporządzenia.

Kolegium wyjaśniło następnie, że po wpłynięciu wniosku komendanta wojewódzkiego Policji w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym organ administracji publicznej jest zobligowany do skierowania osoby posiadającej uprawnienie do kierowania pojazdem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, co wynika z użytego

w przytoczonym wyżej przepisie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym sformułowania "podlega". Oznacza to, że decyzje podejmowane na tej podstawie

nie zostały pozostawione uznaniu organu orzekającego, lecz mają charakter rozstrzygnięcia związanego. Stanowisko znalazło potwierdzenie w licznym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Bk 582/08, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 678/09).

Należy również wskazać, że kierowca naruszający przepisy ruchu drogowego, za które w sumie otrzymał przeszło 24 punkty karne, podlega kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w zakresie wszystkich 24 punktów świadczy o uporczywym naruszaniu przepisów ruchu drogowego, wymagającym zastosowania takich środków jak zatrzymanie prawa jazdy i kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.

Pewnym złagodzeniem rygorów wynikających z przyznawanych punktów

za naruszenia przepisów ruchu drogowego jest przewidziana w art. 130 ust. 3 Prawo o ruchu drogowym możliwość zmniejszenia liczby punktów wskutek odbycia szkolenia przez kierowcę wpisanego do ewidencji. Aby jednak z tego uprawnienia skorzystać, kierowca musi przystąpić do szkolenia przed przekroczeniem określonego limitu punktów (§ 8 ust. 6 rozporządzenia. Rzeczą więc osoby należycie dbającej o własny interes jest taka zapobiegliwość i staranność, która uchroni ją

od konsekwencji prawnych związanych z dopuszczaniem się naruszeń przepisów ruchu drogowego (por. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2010 r., sygn.. akt I OSK 1152/09).

Podkreślenia wymaga, że celem uregulowania zawartego w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym jest dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Rozumowanie takie prowadzić musi

w konsekwencji do wniosku, że kierowca, który za naruszenie przepisów ruchu drogowego uzyskał więcej niż 24 punkty ma bezwzględny obowiązek poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji i nie może skorzystać z uprawnienia o jakim mowa w art. 130 ust. 3 ustawy. Temu właśnie celowi odpowiada uregulowanie zawarte w § 8 ust. 6 rozporządzenia (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 2011 r.., sygn. akt I OSK 723/10, wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2010r., sygn. akt I OSK 275/10, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 29 stycznia 2009r., sygn. akt II SA/Ol 878/08, wyrok WSA w Kielcach z dnia 1 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 291/11).

Ponieważ w stanie faktycznym sprawy A. J., jak sam wskazuje, odbył szkolenie w dniu 9 grudnia 2010 r., a więc po przekroczeniu liczby 24 punktów przyznanych mu za naruszenie przepisów ruchu drogowego na podstawie art. 130 ust. l ustawy, Starosta miał bezwzględny obowiązek wydania decyzji o skierowaniu go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym.

Podkreślić przy tym jednak należy, że przepis art.114 ust 1 pkt 1 lit. b Prawa

o ruchu drogowym stanowi wyłącznie o skierowaniu kierowcy na kontrolne sprawdzenie jego kwalifikacji. Nie przewiduje natomiast terminu sprawdzenia kwalifikacji, ani też nie przyznaje organowi uprawnień do decydowania, w jakim czasie dana osoba zobowiązana jest poddać się stosownemu egzaminowi. W razie niepoddania się obowiązkowi sprawdzenia kwalifikacji, na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a Prawa o ruchu drogowym, organ wydaje decyzję o cofnięciu uprawnień

do kierowania pojazdami. Oznacza to, że organ każdorazowo ocenia,

kiedy w okolicznościach konkretnej sprawy można mówić o niewykonaniu przedmiotowego obowiązku, a w konsekwencji kiedy zostaną spełnione przesłanki

do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Kwestia

ta podlega zatem rozstrzygnięciu dopiero w postępowaniu prowadzonym

na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a Prawa o ruchu drogowym. Decyzja, o której mowa w art. 114 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym., rozstrzyga wyłącznie o obowiązku poddania się sprawdzeniu kwalifikacji, a nie o terminie wykonania takiego rozstrzygnięcia. Zatem brak jest podstaw do określenia terminu sprawdzenia kwalifikacji w decyzji o skierowaniu na taki egzamin. Orzecznictwo sądów administracyjnych w tym zakresie jest już utrwalone (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1323/09, z dnia 27 września 2007 r. sygn. akt I OSK 1363/06, z dnia 30 czerwca 2009 r. sygn. akt I OSK 960/06 i z dnia 15 października 2009 r., sygn. akt I OSK 35/09).

Kolegium dodało, że treść decyzji administracyjnych zdeterminowana jest przepisami prawa administracyjnego materialnego. Zatem wszystkie elementy decyzji zarówno rozstrzygnięcie, warunki jak i terminy oraz inne dodatkowe zastrzeżenia powinny mieć oparcie w przepisach ustawowych lub wykonawczych.

Skoro przepisy o ruchu drogowym nie zawierają odmiennych unormowań ustawowych i nie przewidują możliwości odmiennego uregulowania przez organ kwestii wykonalności skierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji,

to nie może ulegać wątpliwości, że decyzja zawierająca takie skierowanie podlega wykonaniu z dniem, w którym stanie się ona ostateczna. Adresat takiej decyzji zobowiązany jest więc do niezwłocznego wykonania ostatecznego rozstrzygnięcia,

a tym samym niezwłocznego poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Kwestie te podlegają jednak ocenie w odrębnym postępowaniu, które może być uruchomione na mocy art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a Prawa o ruchu drogowym (por. wyrok NSA z 7 sierpnia 2009 r. sygn. akt I OSK 1217/08).

Mając na uwadze powyższe Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło jak na wstępie.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

W skardze A. J. podniósł, że przy wydawaniu decyzji nie uwzględniono okoliczności, że został on 9 grudnia 2010 r. dopuszczony przez Komendanta Wojewódzkiego Policji do szkolenia, na dowód czego uzyskał zaświadczenie nr [...]. Takie zaświadczenie zostało również odebrane przez policjanta prowadzącego szkolenie w celu zmniejszenia stanu punktów karnych. Uważa, że odbyte przez niego szkolenie powinno być uznane przez Policję. Powołał się w tym względzie na artykuł eksperta prawa o ruchu drogowym dr R. S., zamieszczonego w Gazecie Prawnej z 10 grudnia 2010 r., komentującego orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt I OSK 885/2009, w którym wyrażono pogląd, że rozporządzenie wykonawcze do Prawa o ruchu drogowym wykracza poza ustawę. Twierdzi, powołując się na wypowiedzi prawników, że kierowca, który przekroczył dopuszczalny limit 24 punktów karnych, może zmniejszyć ich ilość po odbyciu szkolenia. Podnosi, że prawo nie zmieniło się, zmieniła się jedynie jego interpretacja, która została całkowicie pominięta przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny

nie rozstrzyga, więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji lub postanowienia

z przepisami prawa.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Masterialnoprawną podstawą wydania decyzji w niniejszej sprawie był art. 114 ust 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U.

z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm., zwanej dalej Prawem o ruchu drogowym).

Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym.

W myśl art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji.

Art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym upoważnia ministra właściwego do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości do określenia w drodze rozporządzenia:

1) sposobu punktowania i liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego,

2) warunków i sposobu prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1,

oraz trybu występowania z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji,

3) programu szkolenia i jednostek upoważnionych do prowadzenia szkolenia, o którym mowa w ust 3,

4) liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia,

5) podmiotów uprawnionych do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o której mowa w ust 1.

Z powyższego wynika, że rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236 póz. 1998 ze zm., zwanym dalej rozporządzeniem), wydane na podstawie powołanego przepisu służy wykonaniu m.in. przepisu art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym.

Zgodnie z ust. 2 omawianego przepisu punkty wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty.

Zgodnie natomiast z ust. 3 art. 130 Prawa o ruchu drogowym kierowca wpisany do ewidencji może uczestniczyć na własny koszt w szkoleniu,

którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stoi na stanowisku,

że wskazane rozporządzenie, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze nie zostało wydane z przekroczeniem delegacji ustawowej.

Podnieść należy, za stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego, zawartym

w wyroku z 22 listopada 1999 r., sygn. akt K 6/99, że oceniając legalność rozporządzenia jako aktu podustawowego należy przede wszystkim uwzględnić następujące okoliczności: 1) czy zostało wydane przez organ upoważniony,

2) czy służy ono realizacji ustawy i mieści się w zakresie spraw przekazanych

przez nią do uregulowania, 3) czy odpowiada "merytorycznej treści dyrektywnej",

której wykonaniu przepisy rozporządzenia mają służyć. Trybunał zauważył

bowiem, że treść i cel rozporządzenia są zdeterminowane przez cel ustawy,

którą ma wykonywać. Przepisy wykonawcze muszą pozostawać zatem w związku merytorycznym i funkcjonalnym w stosunku do rozwiązań ustawowych,

ponieważ tylko w ten sposób mogą być wyznaczone granice, w jakich powinna mieścić się regulacja zawarta w przepisach ustawowych. W wyroku z 16 lutego

1999 r., sygn. akt SK 11/98, Trybunał podkreślił także konieczność uwzględniania zależności o charakterze funkcjonalnym zwłaszcza w sytuacjach kiedy zakres delegacji może wywoływać wątpliwości.

Powtórzyć wobec tego należy, za Naczelnym Sądem Administracyjnym

w Warszawie (por. wyrok z 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 275/10),

aby prawidłowo ustalić relację pomiędzy ust. 3 i 4 art. 130 Prawa o ruchu drogowym należy uwzględnić przepis art. 124 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa o ruchu drogowym,

który wprowadza obowiązek poddania badaniu psychologicznemu kierowcę,

który przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym. Przekroczenie wskazanej liczby punktów wywołuje konieczność przeprowadzenia badania psychologicznego w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem.

Podzielając w pełni pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego

w Warszawie, wskazać należy, że analiza wyżej przytoczonych przepisów utwierdza w przekonaniu, iż zmniejszenie liczby punktów w wyniku odbytego szkolenia

może nastąpić tylko wówczas, gdy przypisana kierowcy liczba punktów nie przekroczyła 24. Podkreślić należy, że pogląd ten jest podzielany m.in. w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 25 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 691/10 i z 1 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 291/11.

W przypadku przekroczenia tej liczby kierowca poddawany jest bowiem obowiązkowemu badaniu psychologicznemu i nie może skorzystać z dobrodziejstwa zmniejszenia liczby punktów karnych w drodze odbycia szkolenia na własny koszt.

Stosując w procesie odczytania regulacji ustawowych wykładnię systemową

i funkcjonalną dojść należy do wniosku, iż wydany akt podustawowy nie jest sprzeczny z delegacją ustawową i nie jest sprzeczny z unormowaniami o randze ustawowej

W ocenie więc Sądu w rozpatrywanej sprawie organy administracji dokonały właściwej wykładni tych przepisów nie dopuszczając się tym samym ich naruszenia. § 8 ust 6 rozporządzenia wykonuje delegację ustawową wyłączając możliwość zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego wobec kierowcy, który przed rozpoczęciem szkolenia dopuścił się naruszeń

na łączną sumę punktów przekraczających 24.

Regulacja § 8 ust. 6 rozporządzenia służy bowiem realizacji unormowań ustawowych.

Postulowane wobec tego skardze odczytanie przepisów ustawy i nadanie im takiej treści, iż kierowca mógłby w drodze odbycia szkolenia zmniejszyć liczbę punktów karnych (po przekroczeniu limitu 24), niweczyłoby możliwość stosowania środka z art.124 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa o ruchu drogowym, a zatem osiągnięcia celu w postaci dyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy.

Słusznie podkreśla Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie

we wskazanym wyroku, że nie zostałaby także spełniona funkcja prewencyjna tych regulacji, które w myśl założenia ustawodawcy winny zapobiegać wielokrotnemu naruszeniu przepisów ruchu drogowego.

Skoro w niniejszym przypadku ustalenia organów administracji są bezsporne, że skarżący w okresie od10 czerwca 2010 r. do 5 grudnia 2010 r. naruszył przepisy ruchu drogowego, przekraczając liczbę 24 punktów, to odbycie przez niego szkolenia 9 grudnia 2010 r., jak prawidłowo stwierdziły organy, nie mogło w świetle w właściwy sposób zinterpretowanych i zastosowanych przepisów ustawy i rozporządzenia, odnieść zamierzonego skutku.

Zasadnie więc w świetle art. 114 ust 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym organ I instancji skierował skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Trafnie argumentuje Kolegium, że błędem organu I instancji było jedynie to, że w decyzji kierującej skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji określono termin poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Istotnie brak jest ku temu podstaw, a orzecznictwo sądów administracyjnych w tym zakresie jest już utrwalone.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze mogło w pełni więc w tym zakresie skorzystać z kompetencji, przyznanych art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie,

na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.