Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3753/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6171 Radcowie prawni i aplikanci radcowscy
Hasła tematyczne: Zawody prawnicze
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 104, art. 107 par. 3 i 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 24 ust. 1 pkt 5, art. 31 ze zn. 2
journal: Dz.U. 2014 poz 637
law: Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2015 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec wpisu na listę radców prawnych oddala skargę


UZASADNIENIE

A. C. (dalej też jako "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] sierpnia 2014 roku, nr [...] sprzeciwiającą się wpisowi skarżącego na listę radców prawnych dokonanego uchwałą Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...].

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 104 i art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) w związku z art. 312 oraz w związku z art. 24 ust 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 637).

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym:

W dniach od 19 do 22 marca 2013 r. A. C. , po ukończeniu aplikacji radcowskiej, przystąpił do egzaminu zawodowego. Komisja Egzaminacyjna Nr 1 do przeprowadzenia egzaminu radcowskiego z siedzibą w [...] uchwałą z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], ustaliła, że uzyskał on wynik negatywny. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego od wyniku egzaminu radcowskiego, Komisja Egzaminacyjna II stopnia Nr 5 przy Ministrze Sprawiedliwości uchyliła zaskarżoną uchwałę i stwierdziła, iż zdający uzyskał pozytywny wynik z egzaminu radcowskiego.

Pismem z dnia 3 grudnia 2013 r. skarżący skierował do Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] wniosek o wpis na listę radców prawnych na podstawie art. 24 ust. 2 ustawy o radcach prawnych.

Uchwałą z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] odmówiła wpisu skarżącego na listę radców prawnych, wskazując na brak rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu przez kandydata.

Od powyższej uchwały skarżący wniósł odwołanie, skutkiem którego było uchylenie przez Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych w [...] zaskarżonej uchwałę i przekazanie sprawy Radzie Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] do ponownego rozpoznania.

Po ponownym rozpoznaniu wniosku, uchwałą z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] wpisała skarżącego na listę radców prawnych, o czym poinformowała Ministra Sprawiedliwości.

W dniu 11 lipca 2014 r., Minister Sprawiedliwości, powołując się na art. 311 ust. 2 ustawy o radcach prawnych, zwrócił akta osobowe wymienionego, nadesłane wraz z uchwałą o wpisie, celem uzupełnienia materiału dowodowego poprzez nadesłanie aktualnej informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego oraz oświadczenia kandydata, co do aktualnie prowadzonych przeciwko niemu postępowaniach karnych lub dyscyplinarnych.

Uzupełnione akta osobowe Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] nadesłała w dniu 21 lipca 2014 r., załączając oświadczenie skarżącego z dnia 17 lipca 2014 r., iż w stosunku do niego nie są prowadzone postępowania karne ani dyscyplinarne, oraz informację z Krajowego Rejestru Karnego z dnia 15 lipca 2014 r.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 roku nr [...] Minister Sprawiedliwości sprzeciwił się wpisowi skarżącego na listę radców prawnych dokonanego uchwałą Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...].

Zdaniem organu skarżący nie spełnia przesłanki wynikającej z art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy o radcach prawnych, tj. wymogu nieskazitelnego charakteru i rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego.

Organ wskazał, że na podstawie złożonych dokumentów, w tym odpisów wyroków, Rada ustaliła, iż skarżący oskarżony był o to, że w dniu [...] sierpnia 2011 r., w miejscowości S., woj. [...], prowadził w ruchu lądowym samochód marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], znajdując się w stanie nietrzeźwości, przy czym stężenie alkoholu w organizmie wynosiło 0,88 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. o przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. Wyrokiem z dnia [...] grudnia 2011 r. Sąd Rejonowy w [...], sygn. akt [...], warunkowo umorzył na okres próby 2 lat postępowanie karne przeciwko skarżącemu. Orzekł wobec niego również, tytułem środka karnego, zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B na okres 2 lat - zaliczając na jego poczet okres zatrzymania prawa jazdy począwszy od dnia 24 sierpnia 2011 r. - oraz świadczenie pieniężne w kwocie 3.500 zł na rzecz S." w [...]. Następnie, po rozpoznaniu apelacji prokuratora, Sąd Okręgowy w [...] wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2012 r., sygn. akt [...], zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że podwyższył orzeczone świadczenie pieniężne do kwoty 4.000 zł, w pozostałym zakresie utrzymując wyrok w mocy.

W ocenie organu prowadzenie pojazdu samochodowego w stanie nietrzeźwości naraża na niebezpieczeństwo innych uczestników ruchu drogowego i stanowi rażącą oznakę lekceważenia obowiązku prawnego. W związku z powyższym trudno uznać takie zachowanie za rozważne oraz świadczące pozytywnie o nieskazitelności charakteru skarżącego. Jednocześnie, w kontekście krótkiego okresu, jaki minął od popełnienia czynu, organ zaznaczył, iż naganne zachowanie skarżącego istnieje nadal jako fakt społeczny i oddziałuje na ocenę kandydata w zakresie przesłanki z art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy o radcach prawnych. Minister Sprawiedliwości podkreślił, że zawód radcy prawnego jest zawodem zaufania publicznego, w związku z tym osoby go sprawujące bezwarunkowo muszą legitymować się cechami gwarantującymi prawidłowe wykonywanie tego zawodu. Ujawnione w toku rozpoznania sprawy zachowanie skarżącego, w ocenie Ministra Sprawiedliwości, podważa jego odpowiedzialność, wiarygodność oraz nieskazitelny charakter, a zatem dyskwalifikuje go obecnie w sferze etyczno - moralnej. Brak tych cech po stronie kandydata podważa jego przydatność do wykonywania zawodu radcy prawnego, jako zawodu zaufania publicznego.

Pan A. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] sierpnia 2014 roku, nr [...] wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania na jego rzecz. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 312 ust. 1 i art. 311 ust. 2 ustawy o radcach prawnych w związku z art. 57 § 5 pkt 2 kpa poprzez uznanie, iż sprzeciw w formie decyzji administracyjnej został wniesiony w terminie 30 dni od dnia doręczenia uchwały wraz z aktami osobowymi, w sytuacji gdy:

a) zawarty w aktach osobowych wniosek o wpis na listę radców prawnych zawierał wszystkie wymagane dokumenty, w tym aktualną informację o osobie z Krajowego Rejestru Karnego oraz oświadczenie kandydata, co do aktualnie prowadzonych przeciwko niemu postępowaniach karnych lub dyscyplinarnych i nie zachodziła potrzeba uzupełniania akt osobowych kandydata w tym zakresie, zatem 30 dniowy termin do podpisu sprzeciwu od wpisu w terminie 30 dni od dnia doręczenia uchwały (które miało miejsce 7 lipca 2014 r.) upłynął z dniem 6 sierpnia 2014 r.,

b) organ po otrzymaniu uzupełnionych akt osobowych kandydata w dniu 21 lipca 2014 r., zobowiązany był w terminie 30 dni od dnia otrzymania uzupełnionych akt do doręczenia sprzeciwu skarżącemu, czego nie uczynił, gdyż skarżący odebrał sprzeciw w dniu 22 sierpnia 2014 r.

2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy o racach prawnych poprzez błędną wykładnię polegającą na nieuzasadnionym uznaniu, iż prowadzenie w stosunku do danej osoby postępowania karnego, następnie warunkowo umorzonego prawomocnym wyrokiem, w każdym przypadku i bez potrzeby rozpatrzenia okoliczności konkretnej sprawy świadczy o tym, że osoba taka nie posiada nieskazitelnego charakteru oraz nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania obowiązków radcy prawnego,

3. przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa w związku z art. 7 kpa oraz w związku z art. 8 kpa, polegające na wybiórczej oraz dowolnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności poprzez całkowite pominięcie oraz brak jakiejkolwiek oceny znajdującego się w aktach sprawy uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., sygn. akt [...], oraz przyjęcie, że skarżący złożył informacje o osobie z Krajowego Rejestru Karnego w okrojonym zakresie, nieujawniającym faktu, iż toczyło się przeciwko niemu postępowanie karne,

4. przepisów postępowania, tj. art. 8 i 11 kpa poprzez niewyjaśnienie stronie postępowania przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy, w sytuacji gdy na bazie tego samego materiału dowodowego inny organ, tj. Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...], uznał osobę skarżącego za odpowiednią do wykonywania zawodu radcy prawnego, jako zawodu zaufania publicznego.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, ze zdaje sobie sprawę z wagi swojego czynu, wykonał postanowienia wyroku, wyraził skruchę i wyciągnął z tego zdarzenia konsekwencje, a swym zachowaniem zarówno przed, jak i po tym wydarzeniu świadczy o tym, że było ono incydentalne i bez względu na przesłanki, które nim kierowały, nigdy podobnego czynu nie powtórzy. W jego ocenie brak jest przy tym jakiejkolwiek wzmianki w zaskarżonej decyzji o ustalonych w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w [...] motywach, które zdecydowały o tym, iż skarżący dopuścił się czynu zabronionego. Oznacza to, że nie były one w ogóle brane pod uwagę przy ocenie nieskazitelnego charakteru i dotychczasowego zachowania skarżącego.

Skarżący zwrócił uwagę na okoliczność, że rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego potwierdza on w codziennej pracy na rzecz organu administracji publicznej, tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] jako etatowy, a wcześniej nieetatowy, jego członek. Wykonując swe obowiązki sprawozdawcy i członka zespołów orzekających oceniany jest jako pracowity, zdyscyplinowany, rzetelny, sumienny, służący pomocą, przygotowany merytorycznie, a także koleżeński, zgodny i uczynny we współpracy z innymi. Nigdy w stosunku do niego nie toczyło się żadne postępowanie dyscyplinarne, nie wpłynęła żadna skarga, a wręcz przeciwnie, zarówno pracodawca, jak organy oraz osoby z nim współpracujące, wypowiadają się bardzo pozytywnie, tak o wiedzy i umiejętnościach, jak i o samej osobowości skarżącego, co potwierdzają dołączone do akt sprawy opinie. Skarżący podkreślił, że jest też osobą, która chętnie angażuje się w akcje społeczne, poprzez udział w akcji samorządu radców prawnych "Niebieski Parasol", "Tydzień Pomocy Ofiarom Przestępstwa" czy udzielanie porad prawnych dla rodzin osób uzależnionych od alkoholu.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podniósł m.in., że w postępowaniu sprzeciwowym natomiast, Minister Sprawiedliwości, jako organ nadzoru kontroluje, czy zebrany w postępowaniu prowadzonym przed organami korporacji zawodowej materiał dowodowy stanowi, z punktu widzenia normatywnych przesłanek warunkujących dokonanie wpisu na listę radców prawnych, dostateczną faktyczną podstawę, aby wpisu tego dokonać, tj. z punktu widzenia istnienia/ nieistnienia wad prawnych ostatecznego rozstrzygnięcia o wpisie, uzasadniających pozbawienie go mocy prawnej. Skutkiem skorzystania z uprawnienia do wniesienia sprzeciwu jest zniesienie, ex tunc, uchwały o wpisie oraz postępowania, w rezultacie którego została ona wydana - co oczywiście nie wyklucza możliwości ponownego ubiegania się do wpis. Korzystanie przez Ministra Sprawiedliwości z uprawnienia do wniesienia sprzeciwu ograniczone jest w czasie, materialnoprawnym, trzydziestodniowym terminem, o którym mowa art. 312 ust. 2 ustawy o radcach prawnych. Uchwała Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., Nr [...], o wpisie pana A. C. na listę radców prawnych, wraz z aktami osobowymi, złożona została w Ministerstwie Sprawiedliwości dnia 7 lipca 2014 r. Dnia 11 lipca 2014 r. Minister Sprawiedliwości, na podstawie art. 311 ust. 2 ustawy o radcach prawnych zwrócił akta skarżącego celem uzupełnienia materiału dowodowego, poprzez nadesłanie aktualnej informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego oraz oświadczenia kandydata, co do aktualnie prowadzonych przeciwko niemu postępowaniach karnych lub dyscyplinarnych. Czynność ta przerwała bieg terminu do wniesienia sprzeciwu, liczonego od dnia otrzymania uchwały z aktami osobowymi kandydata. Wskazał, że w aktach osobowych pana A. C. znajdowały się jedynie dokumenty aktualne na dzień złożenia wniosku o wpis na listę radców prawnych, tj. [...] grudnia 2013 r., w tym informacja z Krajowego Rejestru Karnego z dnia 23 grudnia 2013 r., zawierająca informację o postępowaniu karnym prawomocnie zakończonym warunkowym umorzeniem oraz informacja z Krajowego Rejestru Karnego z dnia 2 grudnia 2013 r. wskazująca, iż nie figuruje w Kartotece Karnej w zakresie prawomocnych wyroków skazujących. Zatem Minister Sprawiedliwości uprawniony był do uzupełnienia posiadanych informacji, sprzed niemal 8 miesięcy, o dane aktualne na dzień badania rękojmi wymienionego. Jednocześnie dopiero w toku postępowania, w dniu 2 stycznia 2014 r., skarżący przedłożył informację z Krajowego Rejestru Karnego z dnia 23 grudnia 2013 r., która wskazuje, iż figuruje on w Kartotece Karnej tego rejestru.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 roku, poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Istotnym jest, że ocena dokonywana jest przez sąd administracyjny według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania decyzji, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2012 roku, poz. 270, z późn. zm.; zwaną dalej "p.p.s.a".).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] sierpnia 2014 roku, nr [...] sprzeciwiająca się wpisowi skarżącego na listę radców prawnych dokonanego uchwałą Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...].

Podstawą złożenia sprzeciwu było w ocenie organu niespełnienie przez kandydata kryterium, o którym mowa w art. 24 ust. 1 pkt 5 u.r.p.

Zgodnie z treścią art. 24 ust. 1 pkt 5 u.r.p. na listę radców prawnych może być wpisana osoba nieskazitelnego charakteru, która swym dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego.

Powyższa przesłanka ma charakter ocenny, a zatem i uznaniowy. Dla stwierdzenia legalności dokonanej oceny niezbędne jest, aby ocena ta nie miała cech dowolności i mieściła się w granicach uznaniowości. Granice te wyznacza przede wszystkim wynikająca z art. 7 k.p.a. zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu strony, co wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA 725/00. W powyższym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał także, że: "o nieskazitelności charakteru świadczą takie przymioty osobiste jak: uczciwość w życiu prywatnym i zawodowym, uczynność, pracowitość, poczucie odpowiedzialności za własne słowa i czyny, stanowczość, odwaga cywilna, samokrytycyzm, umiejętność zgodnego współżycia z otoczeniem". Na rękojmię natomiast, według Naczelnego Sądu Administracyjnego, składają się dwa elementy: cechy charakteru i dotychczasowe zachowanie. Jednocześnie zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, termin dotychczasowe zachowanie oznacza: "postępowanie osoby ubiegającej się o wpis na listę adwokacką (odpowiednio radcowską) – do czasu wpisania na tę listę i to takie zachowanie, postępowanie, odpowiadające ocenom moralnym i etycznym, gwarantuje właściwe wykonywanie zawodu".

Z przytoczonych tez wyroku, jak i z innych orzeczeń wynika, że nieskazitelność charakteru odnosi się do strony etyczno–moralnej danej osoby, natomiast na ocenę rękojmi rzutują okoliczności, dotychczasowego życia zarówno ze sfery prywatnej, jak i zawodowej. Należy więc tę kwestię rozpatrywać co do zasady, bardzo szeroko, uwzględniając postawę zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym ujmowaną w dłuższym okresie.

W niniejszej sprawie Minister Sprawiedliwości oparł swój sprzeciw na fakcie, że zaocznym wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] sygn. akt [...], utrzymano w mocy wyrok Sądu Rejonowego w [...], warunkowo umarzający na okres próby 2 lat postępowanie karne przeciwko skarżącemu oskarżonemu o to, że prowadził w ruchu lądowym samochód znajdując się w stanie nietrzeźwości, przy czym stężenie alkoholu w organizmie wynosiło 0,88 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. o przestępstwo z art. 178a § 1 k.k.

Mając na uwadze powyższy stan faktyczny, który pozostaje poza sporem, w rozpatrywanej sprawie, Sąd podziela stanowisko Ministra Sprawiedliwości, że popełnienie przestępstwa typizowanego w art. 178a § 1 k.k., dyskwalifikuje skarżącego jako kandydata na radcę prawnego w sferze etyczno-moralnej, ponieważ podważa jego odpowiedzialność i wiarygodność, w konsekwencji czego, skarżący nie posiada nieskazitelnego charakteru, a tym samym nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania obowiązków radcy prawnego.

Warto odwołać się w tym miejscu do stanowiska zajętego przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 5 czerwca 2014 roku sygn. akt SNO 24/14, na kanwie oceny popełnienia przez sędziego przewinienia dyscyplinarnego, które odpowiada ustawowym znamionom typu czynu zabronionego prowadzenia w ruchu lądowym pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Sąd Najwyższy uznał, że popełnienie tego czynu stanowi wyraz tak rażącego lekceważenia porządku prawnego, że z reguły powoduje utratę kwalifikacji do sprawowania urzędu sędziego, niezależnie od oceny jego wcześniejszej służby. Świadczy bowiem, że sędzia świadomie ignoruje powszechnie znane zakazy nie tylko uregulowane w przepisach prawa, ale także mające konotacje etyczne. Naraża przez to na szwank swoje dobre imię, jak również bezpieczeństwo wszystkich współużytkowników drogi publicznej, po której się porusza.

Zdaniem Sądu również kandydat na radcę prawnego, wobec którego w postępowaniu karnym stwierdzono, że prowadził w ruchu lądowym samochód znajdując się w stanie nietrzeźwości, dopuszcza się świadomego lekceważenia norm prawnych, skutkiem czego zasadnym jest stwierdzenie w stosunku do niego przez Ministra Sprawiedliwości, że nie spełnia przesłanek z art. 24 ust. 1 pkt 5 u.r.p.

W związku z powyższym nie zasługuje na uwzględnienie podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, tj. art. 24 ust. 1 pkt 5 u.o.r.p. poprzez jego błędną wykładnię.

Odnosząc się do argumentacji skarżącego związanej z wykonaniem przez niego postanowień wyroku, wyrażeniu skruchy i wyciagnięciu właściwych konsekwencji, zauważyć należy, że warunkowe umorzenie postępowania karnego jest immanentnie związane ze stwierdzeniem winy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że dokonanie oceny, czy wina jest znaczna, czy też nie, wymaga pierwotnego uznania, że sprawca czynu zabronionego w ogóle ponosi winę. Całokształt materiału dowodowego zebranego w danej sprawie karnej musi wskazywać na stopień społecznej szkodliwości czynu i stanowić podstawę do przypisania sprawcy winy. Sąd karny, rozstrzygając w przedmiocie warunkowego umorzenia postępowania karnego, wyraża tym samym przekonanie, iż oskarżony jest sprawcą zarzucanego mu czynu. Osoba, wobec której zastosowano warunkowe umorzenie postępowania karnego, obowiązana jest przestrzegać porządku prawnego i nie może go w żaden sposób naruszyć. Zarazem pozytywna prognoza, czyli uzasadnione przypuszczenie, że sprawca pomimo orzeczenia wobec niego warunkowego umorzenia postępowania będzie w przyszłości przestrzegał porządku prawnego, wyrażona na gruncie prawa karnego w żadnym razie nie stoi w sprzeczności i nie wyklucza dokonania innej oceny przez Ministra Sprawiedliwości (w trakcie postępowania sprzeciwowego).

W toku niniejszego postępowania organ ten miał prawo (i obowiązek) dokonania oceny postawy skarżącego przede wszystkim w oparciu o kryteria przewidziane w ustawie o radcach prawnych, co uczynił w sposób zgodny z obowiązującym prawem, co znajduje potwierdzenie także w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 listopada 2008 r. o sygn. K 66/07, w którym Trybunał odniósł się wprost do kwestii oceny przesłanki nieskazitelności charakteru osoby pozostającej w okresie próby, ze względu na popełnione przestępstwo umyślne.

Sąd nie podziela także zarzutu skarżącego naruszenia przez Ministra Sprawiedliwości przepisów procedury administracyjnej poprzez niezebranie i niepodjęcie żadnych działań w celu zebrania materiału dowodowego pozwalającego właściwie ocenić stan faktyczny.

Należy zauważyć, iż postępowanie prowadzone przez Ministra Sprawiedliwości w trybie sprzeciwowym nie jest zwykłym postępowanie administracyjnym i nie mają do niego zastosowania wszystkie reguły wynikające z przepisów k.p.a. Minister Sprawiedliwości kontroluje bowiem dokonany wpis na listę radców prawnych pod względem zgodności z prawem i bada czy wszystkie ustawowe przesłanki dokonania wpisu zostały spełnione. Możliwość wniesienia sprzeciwu od decyzji o wpisie jest elementem nadzwyczajnego nadzoru organu władzy publicznej nad samorządem zawodowym radców prawnych (p. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lipca 2012 r. sygn. akt II GSK 2088/11). W postępowaniu nadzorczym w formie podejmowanego sprzeciwu, Minister Sprawiedliwości nie załatwia zatem sprawy administracyjnej inicjowanej wnioskiem o dokonanie wpisu na listę radców prawnych, albowiem rozstrzygnięcie tej sprawy należy do ustawowych kompetencji organu korporacyjnego. W postępowaniu tym Minister Sprawiedliwości działając w interesie publicznym, jako organ nadzoru, kontroluje (ocenia), czy zebrany w postępowaniu prowadzonym przed organami korporacji zawodowej materiał dowodowy, z punktu widzenia normatywnych przesłanek warunkujących dokonanie wpisu na listę radców prawnych, stanowi dostateczną faktyczną podstawę, aby wpisu tego dokonać.

Bezpodstawnym jest także zarzut wyrażenia sprzeciwu przez Ministra Sprawiedliwości po upływie trzydziestodniowego terminu. Zgodnie z art. 31 1 ust. 1 ustawy o radcach prawnych rada okręgowej izby radców prawnych przesyła wraz z aktami osobowymi kandydata do Ministra Sprawiedliwości w terminie 7 dni każdą uchwałę o wpisie na listę radców prawnych. Z kolei ust. 2 cyt. przepisu stanowi, że jeżeli zawarty w aktach osobowych wniosek o wpis nie zawiera wszystkich wymaganych informacji lub dokumentów, Minister Sprawiedliwości zwraca uchwałę wraz z aktami osobowymi kandydata do właściwej rady okręgowej izby radców prawnych w celu uzupełnienia. Art. 312 ust. 1 ww. ustawy przewiduje, że wpis na listę radców prawnych lub aplikantów radcowskich uważa się za dokonany, jeżeli Minister Sprawiedliwości nie podpisze sprzeciwu od wpisu w terminie 30 dni od dnia doręczenia uchwały wraz z aktami osobowymi kandydata. W przypadku, o którym mowa w art. 311 ust. 2, bieg tego terminu liczy się wówczas od dnia ponownego doręczenia uchwały wraz z aktami osobowymi. Minister Sprawiedliwości wyraża sprzeciw w formie decyzji administracyjnej. W niniejszej sprawie organ skorzystał z trybu uregulowanego w art. 311 ust. 2 u.r.p. zatem bieg terminu rozpoczął się z dniem 21 lipca 2014 roku, w którym to dniu wpłynęły do organu uzupełnione akta. Decyzja wyrażająca sprzeciw podpisana została natomiast w dniu [...] sierpnia 2015 roku a zatem w ustawowym terminie.

Sąd nie podziela nadto zarzutu skarżącego dotyczącego bezpodstawnego zastosowania trybu uzupełnienia akt przez Ministra Sprawiedliwości. W postępowaniu sprzeciwowym Minister Sprawiedliwości, jako organ nadzoru kontroluje między innymi, czy zebrany postępowaniu prowadzonym przed organami korporacji zawodowej materiał dowodowy stanowi, z punktu widzenia normatywnych przesłanek warunkujących dokonanie wpisu na listę radców prawnych, dostateczną faktyczną podstawę, aby wpisu tego dokonać, tj. z punktu widzenia istnienia/nieistnienia wad prawnych ostatecznego rozstrzygnięcia o wpisie, uzasadniających pozbawienie jej mocy prawnej. Jest to więc jego ustawowa kompetencja. Kwestia prawidłowo zebranego materiału dowodowego jest o tyle istotna, że korzystanie przez Ministra Sprawiedliwości z uprawnienia do wniesienia sprzeciwu ograniczone jest w czasie, materialnoprawnym, trzydziestodniowym terminem, o którym mowa w art. 312 ust. 1 ustawy o radcach prawnych, bezskuteczny upływ którego skutkuje z mocy prawa wygaśnięciem jego kompetencji nadzorczych. Wobec charakteru tego terminu, w konsekwencji oznacza również brak istnienia jakichkolwiek prawnych podstaw do restytucji kompetencji nadzorczych.

Konkludując, w warunkach rozpoznawanej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.