Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 3157/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono wniosek

SENTENCJA

Dnia 17 czerwca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Krawczyk Sędzia WSA Włodzimierz Kubik Asesor WSA Rafał Wolnik – spr. Protokolant: stażysta Ewa Jędrasik po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2004 roku, na rozprawie sprawy ze skargi B.T. i M.T. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2001 roku sygn. akt II SA/Ka 2601/00 w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia odrzucić wniosek


UZASADNIENIE

Prawomocnym wyrokiem z dnia 10 października 2001 roku w sprawie o sygn. akt II SA/Ka 2601/00 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach, oddalił skargę B. i M. T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki.

Wnioskiem z dnia [...] roku skarżący zwrócili się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o wznowienie postępowania zakończonego wyżej powołanym wyrokiem oraz o zmianę tego wyroku w ten sposób, aby uchylić zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Wnieśli także o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji. Jako podstawę swojego żądania wskazali art. 403 § 3 kpc.

W uzasadnieniu wniosku o wznowienie postępowania wskazali, że przyczyną uzasadniającą żądanie wznowienia jest okoliczność powzięcia przez nich wiadomości o innych orzeczeniach wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny w podobnych sprawach. Ich zdaniem orzeczenia te prowadziły do stwierdzenia, że inwestor, który prowadzi roboty budowlane lub wybudował obiekt budowlany na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która to decyzja została następnie wyeliminowana z obrotu prawnego nie może być traktowany, jako osoba dopuszczająca się samowoli budowlanej. Skarżący wskazali dalej daty i sygnatury akt wyroków, na które się powoływali.

Dodatkowo wskazali, że o przyczynie wznowienia dowiedzieli się w dniu [...] roku od swojej córki, która przekazała im te właśnie informacje o orzeczeniach NSA.

W odpowiedzi na wniosek organ odwoławczy przesłał do Sądu pismo zawierające relację z prowadzonego w sprawie postępowania, akcentując okoliczności, że roboty budowlane prowadzone przez skarżących, były wykonywane w okresie, kiedy w obrocie prawnym znajdowała się ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę.

Ponadto w pismach procesowych z dnia [...] roku i [...] roku zainteresowani w sprawie Z.G., J.K., M.G. i Z.S. wskazali na odrębnie prowadzone z wniosku skarżących postępowania administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności oraz w sprawie zmiany lub uchylenia decyzji będącej przedmiotem skargi. Przedłożyli także kserokopie wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2004 roku, na mocy których Sąd ten oddalił skargi na negatywne dla skarżących decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w tych sprawach. Powołując się na tę okoliczność zainteresowani wnosili o oddalenie skargi o wznowienie postępowania.

Postanowieniem z dnia 23 lutego 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że wniosek skarżących spełnia wymogi formalne i skierował go do rozpoznania na rozprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że w dniu 1 stycznia 2004 roku weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwana dalej p.s.a. i pomimo, iż wniosek skarżących został złożony przed tą datą to zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), w niniejszej sprawie zastosowanie znajdzie nowa ustawa.

Wobec powyższego należy uznać, iż wskazywana przez skarżących podstawa prawna domagania się wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tj. art. 403 § 3 Kodeksu postępowania cywilnego, odpowiada w nowej procedurze art. 273 § 3 p.s.a.

W tym stanie stwierdzić należy, że zgodnie z powołanym przepisem art. 273 § 3 p.s.a. można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy.

W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki pozwalające na wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem NSA z dnia 10 października 2001 roku.

Późniejsze wykrycie prawomocnego wyroku stanowi przyczynę wznowienia postępowania tylko wówczas, gdy wyrok ten dotyczy tego samego stosunku prawnego, którego dotyczył wyrok podjęty w sprawie objętej wnioskiem o wznowienie postępowania.

Oznacza to, że przesłanką do wznowienia postępowania nie jest wykrycie jakiegokolwiek prawomocnego wyroku, lecz wyroku dotyczącego tego samego stosunku prawnego. O tożsamości stosunku prawnego przesądza podmiotowa i przedmiotowa tożsamość, czyli wyrok dotyczyć musi tych samych osób oraz tych samych praw i obowiązków pomiędzy tymi osobami.

Wskazane przez skarżących wyroki nie są wyrokami, które dotyczą ich podmiotowo i w związku z tym oczywistym jest, że wyroki te nie dotyczyły tego samego stosunku prawnego oraz, że nie mogły stanowić dowodu w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem tutejszego Sądu.

Mając powyższe na uwadze, a w szczególności okoliczność, iż przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie była przede wszystkim kwestia dopuszczalności wznowienia postępowania, Sąd uznając, jak wyżej wskazano, że brak jest ustawowej podstawy wznowienia orzekł jak w sentencji, po myśli art. 281 p.s.a.