Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 746/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 129 par. 2, art. 134
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Asesor WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z/s w S. na postanowienie Dyrektora R. Zarządu Gospodarki Wodnej we W. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji odmawiającej wydania pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] Starosta W. odmówił wydania na rzecz [...] sp. z o.o. pozwolenia wodnoprawnego. Z pocztowego dowodu doręczenia tej decyzji wynika, że została ona doręczona w dniu [...] lipca 2017 r. Od powyższej decyzji odwołanie datowane na dzień [...] lipca 2017r. (data stempla pocztowego na przesyłce zawierającej odwołanie) wniosła [...] sp. z o. o. Reprezentujący spółkę pełnomocnik wskazał w odwołaniu, że wnosi odwołanie od decyzji doręczonej w dniu [...] lipca 2017 r.

Dyrektor Zarządu Gospodarki Wodnej we W. postanowieniem z dnia [...] września 2017 r., nr [...], działając na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził, że odwołanie to zostało wniesione z uchybieniem terminowi przewidzianemu w art. 129 § 2 k.p.a. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ odwoławczy wyjaśnił, że w sprawie zachodziła konieczność wyjaśnienia, w jakimi terminie strona otrzymała decyzję z dnia [...] lipca 2017 r. Wyjaśniono, że ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że strona odwołująca odebrała decyzję Starosty w dniu [...] lipca 2017 r., natomiast z treści odwołania wynikało, że decyzja została doręczona w dniu [...] lipca 2017 r. W związku z zaistniałą rozbieżnością organ II instancji wystąpił do pełnomocnika odwołującej się strony, organu I instancji oraz [...] SA o wyjaśnienie, kiedy skarżona decyzja została doręczona stronie. Organ II instancji podał, że zgodnie z wyjaśnieniami [...] SA ustalił, że spółce decyzja organu I instancji została doręczona [...] lipca 2017 r. W takiej sytuacji czternastodniowy termin do wniesienia odwołania rozpoczął bieg w dniu [...] lipca 2017 r. Jednocześnie zauważono, że strona została pouczona o możliwości i terminach do wniesienia odwołania w treści doręczonego orzeczenia. Wobec tego organ II instancji stwierdził, że termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem [...] lipca 2017 r. To natomiast oznacza, że odwołanie nadane za pośrednictwem operatora pocztowego – [...] SA w dniu [...] lipca 2017 r. (stempel pocztowy na kopercie), zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu do wniesienia odwołania.

Skargę na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. z dnia [...] września 2017 r. złożyła [...] sp. z o. o. i zarzuciła temu organowi: 1) błąd w ustaleniach faktycznych sprowadzający się do błędnego ustalenia daty odbioru decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja została doręczona w dniu [...] lipca 2017 r. oraz wewnętrznie sprzecznego ustalenia w postanowieniu sposobu złożenia odwołania, podczas gdy odwołanie zostało wniesione listem poleconym w placówce pocztowej w dniu [...] lipca 2017 r.; 2) naruszenie art. 129 § 1 k.p.a. w związku z art. 134 k.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy strona w ustawowym terminie wniosła odwołanie; 3) naruszenie art. 129 § 2 k.p.a. w związku z art. 57 k.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy strona w ustawowym terminie wniosła odwołanie; 4) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak sporządzenia uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymogom tego przepisu, w szczególności poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji oraz brak prawidłowego przytoczenia przepisów w uzasadnieniu decyzji poprzez brak pisemnego wyjaśnienia, w jaki sposób skarżący wniósł odwołanie wobec sprzeczności wyrażonej w akapicie drugim oraz przedostatnim; 5) naruszenie art. 6 w związku z art. 8 k.p.a., poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia w sytuacji terminowego wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu zarzutów skargi jej autor wskazał, że korespondencję zawierającą treść odwołania spółka podjęła w dniu [...] lipca 2017 r., co wynika z dokumentacji zgromadzonej w sprawie. W takiej sytuacji termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu [...] lipca 2017 r. To zaś oznacza skuteczne wniesienie w tym dniu odwołania za pośrednictwem operatora publicznego. W ocenie strony skarżącej, pismo operatora pocztowego – [...] SA nie podlega na prawdzie, ponieważ skutecznie decyzja została doręczona w dniu [...] lipca 2017 r. Wątpliwości powzięte przez organ nie mogły być uzasadnione, gdyż już w treści odwołania skarżąca strona wskazała, w jakiej dacie otrzymał skutecznie decyzję. Nawet gdyby zwrotne potwierdzenie odbioru wskazywało datę późniejszą, to dokumenty te i oświadczenia, jako pochodzące od skarżącego i powstałe z jego udziałem, winny być traktowane jako wiarygodne i wiążące. W ocenie autora skargi, działania organu II instancji są nierzetelne również z tej przyczyny, że w treści uzasadnienia występują niedające się usunąć błędy co do oznaczenia sposobu złożenia odwołania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa, a tylko pod tym względem podlega ono kontroli w postępowaniu sądowoadministracyjnym zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.). Stosownie bowiem do tego przepisu sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty W. z dnia [...] lipca 2017 r., którą odmówiono wydania na rzecz [...] sp. z o.o. pozwolenia wodnoprawnego. Kontrolując legalność zaskarżonego postanowienia zauważyć należało, że orzeczenie to zostało wydane na podstawie art. 134 k.p.a., który nakazuje organowi odwoławczemu stwierdzenie w drodze postanowienia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie to ma charakter ostateczny. Norma wynikająca z przywołanego przepisu ma zaś charakter bezwzględnie obowiązujący, z jej dyspozycji wynika, że wydanie takiego postanowienia nie zależy od uznania organu i jest on zobligowany do jego wydania w przypadku uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Stosownie do art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie tego terminu, już stanowi jego uchybienie.

Według ustaleń organu II instancji poczynionych w sprawie, sporna decyzja Starosty W. z dnia [...] lipca 2017 r. została doręczona skarżącej spółce w dniu [...] lipca 2017 r., co wynika ze znajdującego się w aktach sprawy kserokopii wycinka z karty doręczeń przesyłki pocztowej o numerze [...]. Z tego dokumentu wynika, że odbiór przesyłki pocztowej o tym numerze, który to numer jest zbieżny z numerem podanym na dowodzie doręczenia przesyłki pocztowej zawierającej decyzję dnia [...] lipca 2017 r. został pokwitowany w dniu [...] lipca 2017 r. przez pracownika spółki – K. K. (podpisaną imieniem i nazwiskiem), co także zostało opatrzone pieczęcią spółki. Przez tę samą osobę potwierdzony został odbiór przesyłki na potwierdzeniu odbioru. Z dokumentem karty doręczeń koresponduje skorygowane przez [...] SA potwierdzenie odbioru decyzji z dnia [...] lipca 2017 r., a także wyjaśnienia [...], z których wynika, że przy doręczeniu przesyłki nr [...] listonosz błędnie ustawił na datowniku zamiast prawidłowej daty: "[...].07.2017 r." datę: "[...].07.2017 r.", co zostało określone mianem "czeskiego błędu". Uwzględniając stanowisko [...], w ocenie Sądu, brak jest przesłanek do uznania, że potwierdzenie odbioru przesyłki poleconej o wskazanym wyżej numerze, mogło stanowić dowodu potwierdzenia odbioru decyzji w dniu [...] lipca 2017 r. W świetle przedstawionych okoliczności należy stwierdzić, że osoba upoważniona do doręczenia korespondencji błędnie ustawiła datę odbioru spornej korespondencji. W tym zakresie wiarygodne są wyjaśnienia [...] dotyczące przestawienia w datowniku daty dziennej z "[...]" na "[...]".

Zdaniem Sądu, organ II instancji prawidłowo ocenił zebrane w sprawie dokumenty potwierdzające odbioru przesyłki zawierającej decyzję z dnia [...] lipca 2017 r. i w oparciu o ich treść dokonał ustalenia rzeczywistej daty jej doręczenia. Powyższych ustaleń nie zmienia sprzeczność jakiej dopuścił się organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, gdzie jak słusznie zauważył autor skargi, w akapicie drugim uzasadnienia skarżonego postanowienia wskazuje się, że odwołanie od decyzji z dnia [...] lipca 2017 r. zostało złożone osobiście w siedzibie Starostwa Powiatowego we W., aby następnie stwierdzić, że odwołanie od tej decyzji zostało nadane za pośrednictwem [...] SA w dniu [...] lipca 2017 r. Jak wynika z akt sprawy – dowód w postaci koperty zwierającej odwołanie, rzeczywiście odwołanie zostało nadane w dniu [...] lipca 2017 r. za pośrednictwem [...] SA. Podnoszone przez autora skargi rozbieżności, pomimo ich zasadności, nie miały jednak wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonego postanowienia. Zestawiając bowiem datę doręczenia decyzji Starosty W. z dnia [...] lipca 2017 r., tj. [...] lipca 2017 r. z datą wniesienia odwołania za pośrednictwem operatora pocztowego, tj. [...] lipca 2017 r. należało stwierdzić, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem czternastodniowego terminu o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a. W tym stanie rzeczy przyjdzie stwierdzić, że decyzja Starosty W. w dacie wniesienia odwołania przez skarżącą spółkę miała już walor ostateczności. Skarżąca spółka, poza twierdzeniami zawartymi w skardze, nie przedstawiła żadnych dowodów, które wykazywałyby, że doręczenia w rzeczywistości dokonano w dacie [...] lipca 2017 r., a tym samym pozwalałoby obalić ustalenia organu II instancji. Jak podniesiono w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 1998 r., III CZ 51/98 (OSNC 1998, nr 11, poz. 189) pocztowy dowód doręczenia pisma adresatowi jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 244 k.p.c., zaświadczającym fakt i datę doręczenia, korzystającym z domniemania prawdziwości. Adresat może obalić to domniemanie przez wykazanie, że doręczenia w rzeczywistości nie dokonano lub dokonano w innym terminie niż wskazuje to dowód doręczenia. Co znaczące w tej sprawie, żaden z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych nie potwierdza jako daty doręczenia decyzji z dnia [...] lipca 2017 r. wskazywanego w odwołaniu dnia [...] lipca 2017 r.

Tym samym należało stwierdzić, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.