Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 804/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 22. art. 92 a ust. 1 - 6, art, 92c
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant ref. staż. Agnieszka Dzięcioł po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2018 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 804/18

Uzasadnienie

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), dalej kpa art. 4 pkt 22. art. 92 a ust. 1 - 6, art, 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2200), lp. 5.2.1. lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, dalej "utd" art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014. str. 1), art. 4. art. 7. art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] nakładającą na P. P. dalej "strona", "skarżący" karę pieniężną w wysokości 5 150 zł (słownie: pięć tysięcy sto pięćdziesiąt złotych).

Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] listopada 2017 roku w miejscowości S. na drodze krajowej [...] kontroli poddany został samochód ciężarowy wraz z naczepą należący do przedsiębiorstwa skarżącego P. P. Zatrzymanym pojazdem kierował Pan D. D., który w chwili kontroli wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy. Przebieg i wyniki kontroli zamieszczono w protokole kontroli nr [...] z dnia [...].11,2017 r.

Na podstawie powyższych ustaleń [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego dnia [...] stycznia 2018 r. wydal decyzję nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 5 150 zł. Podstawę faktyczną decyzji stanowiło:

1) przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut;

2) nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności i przebytej drogi.

Skarżący złożył odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia, w którym wskazał, że organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję naruszył szereg przepisów postępowania. Strona podkreśliła, iż organ I instancji nie miał wystarczających dowodów na powstanie naruszenia. W jej ocenie jedyną osobą odpowiedzialną za powstanie naruszenia jest kontrolowany kierowca. W związku z powyższym wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Organ odwoławczy po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wskazał na obowiązujące regulacje prawne, w szczególności na brzmienie art. 92 a utd. Wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 utd. Treść art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z załącznikiem nr 3 do utd określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do utd. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d kpa. na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto wskazał, iż zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1. Zdaniem organu, reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 kpa daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa kpa.

Organ wyjaśnił, że w zakresie naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce tub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi; stosowna sankcja przewidziana jest Ip. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Organ wskazał na brzmienie art. 34 rozporządzenia 165/2014 i uznał, że w sprawie zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, m.in. okazanych podczas kontroli danych cyfrowych z karty kierowcy oraz urządzenia rejestrującego oraz okazanej dokumentacji, że w dniu [...] listopada 2017r. kierowca nie rejestrował za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Na podstawie analizy drogi i zeznań kierowcy stwierdzono, że Pan D. D. w dniu [...] listopada 2017r. o godz. 06:12 opuścił zakład S. S.A. po załadunku i udał się do miejscowości B. – S. przejeżdżając 56.5 km. Następnie kierowca fałszując zapis i kierując się w kierunku M. przez P. jechał drogą [...]. w czasie gdy na karcie od 07:04 do 08:00 rejestrował odpoczynek. W okresie tym przejechał ok. 55 km nie rejestrując wymaganych aktywności. Dalej przejechał ok. 105 km, gdzie na drodze [...], km 36+900 został zatrzymany do kontroli. Analizując wskazania mapy odległość między O. – B. – S. wynosi 33 km, między B. – S. a P. - 34 km, między P. a M. - 36 km, natomiast między M. a MOP S. - 113 km. Najkrótsza trasa przebiegająca przez powyższe miejscowości wynosi ok. 216 km. podczas gdy na karcie kierowcy Pana D. D. zapisane jest 161,9 km. Z powyższego wynika, że na karcie kierowcy nie zapisano min. 54,1 km. W świetle poczynionych ustaleń Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał że organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego, i słusznie nałożył karę pieniężną w wysokości 5000 złotych za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

Organ odnosząc się do naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut; lp. 5.2.1 załącznika nr 3 do utd. wskazał na brzmienie art. 4 lit, d rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. W oparciu o ustalenia kontroli, stwierdzono, że analiza zapisów z protokołu kontroli oraz danych cyfrowych urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, iż kierowca Pan D. D. prowadził pojazd w okresie od godz. 12:51 do godz. 18:15 dnia [...],11.2017r. nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Oznacza to, że kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 46 minut i w konsekwencji przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 16 minut. W sprawie nie stwierdzono zapisów dających podstawę zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006. Nie można bowiem uznać, by ..przekroczenie czasu jazdy z powodu zjazdu na bazę na pauzę weekendową" mogło stanowić okoliczność uzasadniającą odstąpienie od przestrzegania przepisów dotyczących czasu pracy kierowcy. Dlatego też organ utrzymał karę pieniężną w wysokości 150 złotych za stwierdzone naruszenia określone lp. 5.21 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących braku wskazania przez organ I instancji na podstawie jakiej mapy została wyliczona różnica kilometrów, a także braku wskazania, czy mapa ta ma odpowiednią homologację organ odwoławczy wyjaśnił, iż nie istnieje oficjalny, certyfikowany atlas drogowy, dlatego obliczając powyższe wartości organ odwoławczy opierał się na ogólnodostępnych mapach drogowych.

Odnośnie zarzutów dotyczących braku możliwości uznania przez organ I instancji zleceń transportowych za dowód w sprawie organ odwoławczy wyjaśnił, iż dokument CMR jest międzynarodowym listem przewozowym, który stosuje się w międzynarodowych przewozach. W niniejszym przypadku wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy, a więc wykonywany na podstawie ustawy Prawo przewozowe z dnia 15 listopada 1984r., która dopuszcza, jako dokument przewozowy, list przewozowy. W toku kontroli kierowca okazał list przewozowy nr [...] z dnia [...] listopada 2017r. W związku z powyższym zarzuty strony są bezzasadne.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przez organ I instancji przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 77, art. 80 art. 107 kpa organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie: zebrał i rozpatrzył całość materiału dowodowego, we właściwy sposób sporządził decyzję wraz, z uzasadnieniem, zapewnił stronie czynny udział w postępowaniu. W związku z powyższym zarzuty strony zostały uznane za bezzasadne.

Ponadto organ analizując niniejszą sprawę nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92 b ustawy o transporcie drogowym. Strona nie wykazała, aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Odpowiedzialność przedsiębiorstwa za naruszenia przepisów transportowych wynika wprost z przepisów unijnych: z rozporządzenia nr 165/2014 oraz z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r., w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i 2135/98 jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85.

Skarżący w odwołaniu wskazał, że zapewnia właściwą organizację oraz dyscyplinę pracy. Organ odnosząc się do tych twierdzeń wskazał, że do podstawowych obowiązków przedsiębiorcy należy bieżący nadzór nad pracą zatrudnionych kierowców oraz pojazdami będącymi własnością przedsiębiorstwa. Podmiot wykonujący transport ma bowiem zapewnić właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, a nie jedynie stworzyć warunki do przestrzegania przez kierowców czasu pracy kierowcy. Samo przeszkolenie kierowców, czy zapoznanie ich z regulaminem jest niewystarczające, jeżeli przedsiębiorca tylko pozornie egzekwuje przestrzeganie ustalonych zasad. Ponadto, przedsiębiorca powinien organizować pracę kierowcy w taki sposób, aby zadania przewozowe powierzone kierowcy nie kolidowały jednocześnie z możliwością ich wykonania w zgodzie z obowiązującymi normami czasu pracy kierowców. Powyższe powinno więc uwzględniać długość tras koniecznych do pokonania przez kierowcę, jak również czynności przewidziane w trakcie załadunku i rozładunku pojazdu.

Organ wyjaśnił, że na podstawie art. 92 b u.t.d. nie można zaliczyć sytuacji, w której przedsiębiorca nie może nadzorować kierowcy, ponieważ prowadzi on pojazd samodzielnie. Wskazana sytuacja jest bowiem typowa w stosunkach pomiędzy podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą polegającą na wykonywaniu transportu drogowego, a zatrudnionym kierowcą, a jej wyłączenie godziłoby w specyfikę danego obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem ustawy o transporcie drogowym, z którego to obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać.

Zdaniem organu, w przedmiotowej sprawie brak było podstaw zastosowania art, 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym za względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. W toku postępowania strona nie przedstawiła żadnych okoliczności oraz dowodów, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania art. 92 c utd. W ocenie organu przedstawione w toku postępowania administracyjne dowody w postaci obowiązków kierowców, informacji o warunkach zatrudnienia dla pracownika zatrudnionego na podstawie umowy o pracę na czas określony na pełen etat w równoważnym systemie pracy, oświadczenia kierowcy oraz obwieszczenia informującego o tym. że regulamin pracy oraz regulamin wynagrodzenia znajdują się w informacji o warunkach zatrudnienia nie dowodzą faktu, że kierowca nie widział lub nie mógł przewidzieć naruszenia. Strona nie wskazała żadnych dowodów oraz okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania art. 92c utd.

Organ zważył, że nawet gdyby do naruszenia doszło - jak twierdzi strona - wyłącznie z winy kierowcy, okoliczność ta nie stanowiłaby podstawy do zastosowania art. 92c. Zdaniem organu, skarżący nic przedstawił w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na powstanie takich okoliczności, mogących obalić ustalenia organu I instancji. Wszystkie okoliczności sprawy związane z naruszeniem lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym były okolicznościami, na które przedsiębiorca miał wpływ i mógł je przewidzieć. Przedsiębiorca nie wskazał wystąpienia żadnych innych okoliczności na które nie miał wpływu, lub których nie mógł przewidzieć.

Reasumując, w ocenie organu odwoławczego, postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący.

Następnie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił decyzji organu II instancji naruszenie:

1) art. 6-8, art. 75, art 77 § 1, art, 80 KPA poprzez nieprzeprowadzenie wszystkich dostępnych dowodów, niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, błędne ustalenie stanu faktycznego i dowolność w ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, przejawiające się w postaci:

a) nieprzeprowadzenia w wyspecjalizowanym serwisie tachografów badania prawidłowści działania tachografu cyfrowego zamontowanego w dniu [...].11.2017 r. w pojeździe skarżącego [...] nr rej. [...], który uległ awarii i został wymieniony.

b) uznania za wiarygodny dowód wyliczenia długości trasy O.-B.-S.- P.-M.— MOP S. na podstawie nieznanej, niezatwierdzonej do użytku mapy cyfrowej nieznanego producenta i wegług przyjętych nieznanych założeń i parametrów przejazdu i pojazdu.

c) nieuwzględnienia przez organy ITD i niedania wiary wyjaśnieniom i zeznaniom skarżącego składanych w toku postępowania administracyjnego oraz zeznaniom D.D.

d) błędnego ustalenia, że w dniu [...].11.2017 r. podczas przejazdu na trasie O.-B.- S.-P.-M.— MOP S. doszło do umyślnego zafałszowania i nierejestrowania przez kierowcę wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

e) błędnego ustalenia, że w dniu [...].11.2017 r. od godz. 12:51 do godz. 18:15 kierowca skarżącego prowadził pojazd przez 4 godz. i 46 min., czym umyślnie przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 16 min.

f) błędnego ustalenia że skarżący nie uwolnił się od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia.

2) art. 138 § 1 pkt 2 albo § 2 KPA - polegające na jego niezastosowaniu.

3) art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 15 marca 2006 r. - polegające na jego niezastosowaniu.

4) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, w szczególności:

a) art. 92a utd. - polegające na jego wadliwym zastosowaniu.

b) art. 92b ust. 1 utd. art. 92c ust. 1 pkt 1 utd. - poprzez jego niezastosowanie.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, że nie zasługuje ona na uwzględnienie i podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów aliteracyjnych (tekst jedn. Dz U z 2017 r. p. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta w myśl § 2 ww. artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Oznacza to, że sąd administracyjny bada czy, zaskarżona decyzja, postanowienie, akt bądź czynność z zakresu administracji publicznej nie narusza prawa materialnego oraz czy została wydana bez uchybień proceduralnych, nie kieruje się natomiast przy orzekaniu względami celowości bądź zasadami współżycia społecznego.

Niezależnie od powyższego sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U z 2018 r. p. 1302). Mając powyższe kryteria na uwadze sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu wskazującym na ich uchybienie.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności rozstrzygnięć organu obu instancji nie potwierdziła słuszności zarzutów skargi. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie doszło do naruszenia art. 6-8, 75, 77 § 1 i 80 kpa albowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i uwzględnia wszystkie istotne okoliczności sprawy. Podstawowym dowodem potwierdzającym zaistniałe naruszenie jest protokół pojazdu skarżącego z dnia [...] listopada 2017 roku nr [...], podpisany bez uwag przez kierowcę. Protokół kontroli jest dokumentem urzędowym w myśl art. 76 § 1 kpa, który stanowi, że dokumenty urzędowe sporządzane w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Przepis ten zawiera domniemane prawidłowości i zgodności z prawdą oświadczenia organu. Oczywiście domniemanie to może być przez stronę obalone poprzez przeprowadzenie przeciwdowodu. Taka sytuacja zaś nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Przesłuchany w charakterze świadka kierowca pojazdu zeznał, że przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy (naruszenie lp. 5.2.1 załącznika nr 3 do utd) albowiem po wykonaniu zadania transportowego nie zdążył dojechać do domu. Tym samym potwierdził on ustalenia organu poczynione w oparciu o analizę zapisów z protokołu kontroli oraz danych cyfrowych urządzenia rejestrującego, że D.D. prowadził pojazd w okresie od godz. 12:51 do godz. 18:15 dnia [...] listopada 2017 roku nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Oznacza to, że kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 46 minut i w konsekwencji przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 16 minut.

Według oceny Sądu Główny Inspektor Transportu Drogowego słusznie uznał za niewiarygodne wyjaśnienia strony, że wyłączną przyczyną nierejestrowania części przejazdu była awaria tachografu. Przedłożony przez skarżącego dokument potwierdza jedynie, że w dniu [...] listopada 2017 roku dokonano wymiany tachografu w jego pojeździe z powodu awarii.

Należy zaznaczyć, że miało to miejsce w dwanaście dni po dokonaniu w dniu [...] listopada 2017 roku kontroli, w czasie której kierowca nie zgłaszał awarii tachografu i bez zastrzeżenia podpisał protokół, kontroli potwierdzającej zaistnienie naruszenia lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do utd.

Zaświadczenie z P., jak trafnie zaważył organ jest bardzo ogólne, potwierdza jedynie fakt wymiany tachografu z powodu awarii w dniu [...] listopada 2017 roku, jednakże nie precyzuje, na czym awaria miała polegać, kiedy mogła nastąpić i co powodować. W tym stanie rzeczy wobec szczegółowych ustaleń organu naruszenie lp. 6.2.1. załącznika nr 3 ok utd zostało w pełni wykazane.

Nieskuteczne jest również wykazywanie kolejnego uchybienie w pracy organu albowiem nie istnieje oficjalny, certyfikowany atlas drogowy, na podstawie którego dokonuje się obliczeń dotyczących przebiegu poszczególnych tras drogowych. Prawidłowo więc organ skorzystał z ogólnie dostępnej mapy drogowej do obliczeń ile wynosi trasa drogowa mająca przebieg między O., B., S. i P.

Należy zgodzić się z organem, że skarżący nie wykazał zaistnienia okoliczności, które zwalniały go od odpowiedzialności w myśl art. 92b i 92c utd. Przedłożone przez skarżącego dokumenty dotyczące obowiązków kierowcy, warunkach zatrudnienia oraz oświadczenie kierowcy są niewystarczające. Jednorazowe pouczenie kierowcy w związku z nawiązaniem z nim stosunku pracy nie świadczą, że skarżący zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę w pracy. Powinien zorganizować szkolenie dla kierowców oraz monitować na bieżąco , czy nie naruszają oni przepisów utd. Dowodem na potwierdzenie powyższego są zeznania kierowcy D. D., który podał, że nie był szkolony odnośnie przepisów dotyczących czasu pracy kierowcy.

Skarżący winien również wykazać, bo to na nim spoczywał ciężar dowodu, że zaistniały przesłanki z art. 92 c utd. Okoliczności przewidzianych tym przepisem nie wykazał, stąd nałożenie na niego kary pieniężnej w łącznej kwocie 5 150 zł za oba naruszenia było zasadne.

Reasumując, Sąd nie dopatrzył się aby organy prowadząc postępowanie dopuściły się uchybień proceduralnych mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego w sprawie organy zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego tj. art. 92a utd w związku z lp. 5.2.1. i 6.2.1. załącznika 3do utd. W sprawie nie było podstaw do zastosowanie art. 12 rozporządzenia 561/2006 r.

Nie można bowiem uznać, by "przekroczenie czasu jazdy z powodu zjazdu na bazę na przerwę weekendową" mogło stanowi okoliczność uzasadniającą odstąpienie od przestrzegania przepisów dotyczących czasu pracy kierowcy.

W tym stanie rzeczy wobec bezskuteczności zarzutów skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa.