Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2737/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 130a ust. 2a
journal: Dz.U. 2018 poz 1990
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), Sędziowie sędzia WSA Monika Kramek, sędzia WSA Mirosław Montowski, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2020 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2019 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów powstałych z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz B. K. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi B. K. ( dalej: "skarżąca"), jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] ("SKO w [...]") nr [...] z [...] września 2019 r. wydana w sprawie dotyczącej ustalenia wysokości kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu, w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją nr [...] z [...] maja 2019 r. Prezydent [...] ("Prezydent") ustalił wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu marki Nissan o nr rej. [...] na kwotę 238,00 zł i zobowiązał do ich uiszczenia skarżącą.

W uzasadnieniu Prezydent wyjaśnił, że Strażnik Miejski (Straży Miejskiej [...])[...] lutego 2017 r. - na podstawie art. 130a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1990 ze zm., "Prawo o ruchu drogowym") - wydał dyspozycję usunięcia ww. pojazdu z ul. [...] zatrzymania pojazdu w sposób utrudniający wjazd lub wyjazd innym uczestnikom ruchu. W trakcie czynności usuwania pojazdu zgłosiła się kierująca pojazdem – B. K. W związku z tym odstąpiono od usunięcia pojazdu, a powyższe wynika z dyspozycji usunięcia pojazdu nr [...] wystawionej przez Strażnika Miejskiego oraz notatki urzędowej Strażnika Miejskiego. Organ wskazał ponadto, że wydanie ww. dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało wyjazd holownika, a dopiero po tym fakcie (wobec stawienia się kierowcy) odstąpiono od usunięcia pojazdu. Wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało tym samym powstanie kosztów. "Dowodem na to jest załącznik do faktury wystawionej przez firmę holującą [...] Sp. z o.o. i zapłaconej przez Miasto [...]". Prezydent dodał, że do pokrycia kosztów zgodnie z art. 130a ust. 2a w związku z art. 130a ust. 10i ww. ustawy zobowiązany jest właściciel, oraz jeżeli pojazd w chwili usunięcia znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, solidarnie ta osoba. Zaznaczył też, że zgodnie z danymi pozyskanymi z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców oraz w oparciu o notatkę urzędową Strażnika Miejskiego właścicielem przedmiotowego w sprawie pojazdu w dniu [...] lutego 2017 r. była kierująca pojazdem b. K. Stąd też do zapłaty kosztów ustalonych decyzją zobowiązany jest ww., tj. skarżąca.

Decyzja Prezydenta została doręczona skarżącej 30 maja 2019 r., która w ustawowym terminie wniosła odwołanie. We wniesionym środku zaskarżenia, skarżaca podniosła m.in., że pojazd nie był zaparkowany w miejscu, gdzie jest to zabronione nie zagrażał bezpieczeństwu, ani nie utrudniał wjazdu lub wyjazdu innym pojazdom. W miejscu parkowania pojazdu, nie został też umieszczony znak drogowy wskazujący, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Ponadto podniosła, ze brama przy ul. [...], nie jest wjazdem lub wyjazdem z posesji, ponieważ nie ma tam miejsc parkingowych, a w środku bramy stoją kontenery na odpady komunalne.

Po rozpatrzeniu ww. odwołania SKO w [...] wskazaną na wstępie decyzją - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., "k.p.a.") - utrzymało w mocy decyzję Prezydenta.

W uzasadnieniu podało, że materialnoprawną podstawę wydania decyzji stanowi art. 130a ust. 2a ustawy, zgodnie z którym od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. Jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu. Przepis ust. 10i stosuje się odpowiednio, tj jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h (ust. 10i).

SKO w [...] wskazało także, że zgodnie m.in. z art. 130a ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Podało również, że warunkiem sine qua non wydania decyzji w przedmiocie nałożenia na właściciela pojazdu zapłaty kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, od której następnie odstąpiono, jest ustalenie, że koszty te powstały. W tym celu organ ma obowiązek wyjaśnić w jakich okolicznościach doszło do wydania dyspozycji odholowania pojazdu, odstąpienia od tej dyspozycji oraz czy wydanie dyspozycji odstąpienia spowodowało powstanie kosztów, którymi należy obciążyć właściciela pojazdu.

Dalej SKO w [...] stwierdziło, że ze znajdującej się w aktach dyspozycji usunięcia pojazdu wystawionej przez Straż Miejską wynika, że w dniu [...] lutego 2017 r., o godzinie 08:30 wydano dyspozycję usunięcia pojazdu marki Nissan o nr rej. [...] i wezwano pojazd holowniczy. Około godziny 08:50 odstąpiono od usunięcia pojazdu w związku ze stawieniem się skarżącej - kierującej pojazdem. Z raportu drogowego sporządzonego przez firmę [...] Sp. z o.o. wynika, że od momentu przyjęcia dyspozycji usunięcia pojazdu do jej anulowania upłynęło około 20 minut (od 08:30 do 08:50). W tym czasie holownik przejechał dystans 3,75 km. Zatem wydanie dyspozycji odholowania pojazdu spowodowało powstanie kosztów; potwierdza to załączona do akt sprawy faktura firmy [...] sp. z o.o. z [...] lutego 2017 r. o obciążeniu Gminy kosztami.

SKO w [...] wyjaśniło przy tym, że interwencja wywołana była zleceniem osoby trzeciej, która czekała na mijesu, ponieważ samochód skarżącej, blokował wyjazd innemu pojazdowi.Organ wskazał także, że okoliczności pozostawienia pojazdu w miejscu niedozwolonym, nie usprawiedliwia fakt, że skarżąca jest inwalidą.

SKO w [...] zaznaczyło następnie, że do faktycznego odholowania pojazdu wprawdzie nie doszło, jednak wezwanie holownika (i jego wyjazd) wygenerowało koszty, które zgodnie z uchwałą Rady [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2017, określono na kwotę 238 zł dla pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3.500 kg.

W konsekwencji SKO w [...] stwierdziło, że nałożona na skarżącą opłata jest zgodna z obowiązującymi przepisami.

W skardze na decyzję SKO w [...] z [...] września 2019 r. skarżąca wniósła o umorzenie sprawy.

Skarżaca wskazała, że organ dokonał błędnej wykładni przepisów prawa, które mogą

znaleźć zastosowanie w sprawie zgodnie z art. 138 § 2a kpa. Skład orzekający SKO

całkowicie zignorował fakt, że nie zostały spełnione żadne przesłanki do wydania

przez Strażnika Miejskiego dyspozycji usunięcia pojazdu na podstawie art. 130a

ust.l. z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 2018 r. poz. 1990

ze zm.). Podniosła, ze zgodnie z art. 139 k.p.a., organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Zdaniem skarżącej, skład orzekający SKO nie dokonał wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i nie rozpatrzył zgłoszonych wniosków. Skarżaca podniosła w skardze nastepujace kwestie:

1. Ul. [...] leży we władaniu Dzielnicy [...] a nie Zarządu Dróg Miejskich (ZDM) wobec powyższego ZDM nie miał uprawnienia do wydania Decyzji nr [...] z dnia [...].05.2019 r.

2. Ani organ I instancji ani SKO nie poddały analizie zapisów znajdujące się w dokumentach dotyczących czasu, jaki upłynął pomiędzy wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu a jej odwołaniem, a także zweryfikować zapisy faktury – choćby dotyczące pokonanej przez holownik odległości w celu ustalenia, czy zostały rzeczywiście podjęte czynności zmierzające do odholowania pojazdu oraz czy holownik dotarł na miejsce zdarzenia i czy nie nastąpiło to po wydaniu decyzji o odwołaniu holowania.

3. SKO nie ustaliło realnych kosztów wezwania holownika, czy holownik nie interweniował przy okazji do innego pojazdu oraz o szczegóły interwencji w notatce strażnika (godzina wydania dyspozycji, wyjechania holownika i cofnięcia dyspozycji). Wskazać należy na pogląd zawarty w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 maja 2017 r. sygn. akt I OSK 2897/16, zgodnie z którym ustawodawca ustanowił mechanizm ustalania opłat za usunięcie pojazdów nieuzależniony od faktycznej wysokości tych opłat w konkretnym przypadku.

4. Wskazać należy, że pojazd nie zagrażał bezpieczeństwu, nie utrudniał wjazdu lub wyjazdu innym uczestnikom ruchu, nie stał w miejscu gdzie jest to zabronione lub nie znajdował się znak drogowy wskazujący, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 1997 nr 98 poz. 602) oraz Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz.U. 2002 nr 170 poz. 1393 z późn. zm.)w związku z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz.U. z 2003r nr 220 poz.2181 z późn. zm.). Zarząd Dróg Miejskich nie przedstawił żadnych dokumentów dotyczących umieszczenia znaków, drogowych (w rozumieniu ustawy Prawo o ruchu drogowym i wydanych na jej podstawie rozporządzeń) informujących o zakazie parkowania koło i w samej bramie ul. [...] w [...] lub, informujących o usunięciu pojazdu na koszt właściciela wydanej przez ZDM lub inny organ Administracji Państwowej według stanu prawnego na dzień [...].02.2017r. Tylko takie znaki upoważniałyby Straż Miejską do wydania dyspozycji odholowania pojazdu. Samozwańcze ustawianie znaków może doprowadzić do chaosu i to za wiedzą i zgodą Straży Miejskiej. Brama przy ul. [...] nie jest wjazdem/wyjazdem z posesji gdyż nie ma tam miejsc parkingowych- stoją tam wyłącznie kontenery na odpady komunalne (zdjęcie w środku bramy w aktach sprawy przy piśmie z dnia 24.10.2018r.). Wskazać należy, że przestrzeń pozostająca między śmietnikami, a przeciwległą ścianą nie umożliwia przejazdu samochodem osobowym (odległość około 1,8 m), a sama brama ma w świetle około 3,4 m co nie spełnia wymagań dla bram wjazdowych.

8. Nie utrudniła wjazdu ani wyjazdu z posesji. Samochód był tak zaparkowany żeby nie utrudnić ewentualnego wywozu kontenerów ze śmieciami na ulicę - co przedstawiono na zdjęciu w dniu [...].10.2018r. w czasie bytności w Biurze Straży Miejskiej.

9. Tablica informacyjna, którą zawiesiła Spółdzielnia na swoim terenie (bramie budynku) nie spełnia wymagań dla znaków drogowych zawartych w rozporządzeniu o znakach drogowych wskazanym w punkcie 1 niniejszego pisma. W tym względzie należy nadmienić, że tylko właściciel terenu jakim jest Spółdzielnia ma prawo wezwać Straż Miejską. Wobec powyższego Straż Miejska nie miała podstaw prawnych do wezwania Pomocy Drogowej z holownikiem w celu usunięcia samochodu.

10. Dodatkowo skarżaca wyjaśniła, że jest inwalidą (w załączeniu kopia legitymacji inwalidzkiej) i zaparkowała samochód możliwie blisko domu aby przenieść ciężkie zakupy. Wskazała także, że odmówiono jej przygotowania miejsca inwalidzkiego na uł. [...] z uwagi, że nie spełnia ona aktualnych wymagań co do wielkości miejsc dla inwalidów (kopia pisma w załączeniu). Podsumowując stwierdziła, ze w rozpoznawanej sprawie doszło nadużycia prawa przez Straż Miejską, która powinna działać w granicach prawa i wiedzieć, że informacja umieszczona na bramie budynku może być egzekwowany przez Spółdzielnie (właściciela budynku), a nie przez osoby postronne, a żadnych znaków drogowych nie ma i nie było. W związku z tym nie było podstaw prawnych do wydania dyspozycji usunięcia pojazdu (nr dyspozycji [...]). Odpowiedzialną za powstałe koszty jest osoba, która wezwała Straż Miejską lub sam strażnik miejski, który bez dokonania analizy sytuacji i podstaw prawnych wezwał holownik.

W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, ale z przyczyn innych niż w niej podniesione, które to Sąd wziął pod uwagę z urzędu.

W rozpoznawanej sprawie Sąd kontrolował decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] września 2019 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] maja 2019 r. ustalającą wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu marki Nissan o nr rej. [...] na kwotę 238,00 zł i zobowiązującą do ich uiszczenia skarżącą.

Podstawę materialnoprawną tego orzeczenia stanowił art. 130a ust. 2a ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. Jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu. Przepis ust. 10i stosuje się odpowiednio. Ten ostatni stanowi, że jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h. Zgodnie natomiast z art. 130a ust. 10h ustawy, koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. W myśl art. 130a ust. 6 omawianej ustawy, wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu, w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu ustala corocznie rada powiatu w drodze uchwały.

Stosując wskazane przepisy organy orzekające w sprawie zgodnie przyjęły, że dyspozycja usunięcia pojazdu nr [...] z [...] lutego 2017 r., następnie cofnięta, wygenerowała koszty. Uznały jednocześnie zasadność jej wydania, wobec zaparkowania pojazdu w miejscu gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. Przyjęły przy tym, że "sama" dyspozycja usunięcia pojazdu (następnie cofnięta) nie stanowi jeszcze podstawy do wydania decyzji "obciążającej" na podstawie art. 130a ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Jednakże w przypadku, gdy wskazana dyspozycja spowodowała powstanie rzeczywistych kosztów - niezależnie w jakiej wysokości - zachodzi podstawa do zastosowania ww. art. 130a ust. 2 omawianej ustawy. Taka zaś sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, a to wobec wyjazdu holownika, który od wydania dyspozycji usunięcia pojazdu do momentu jej cofnięcia przejechał dystans ponad 3,75 km od 08 : 30 do 08: 50.

Biorąc pod uwagę zgromadzone w sprawie dowody, Sąd uznał poczynione w sprawie ustalenia za prawidłowe. Sąd stwierdza więc, że organy orzekające, kierując się prawidłowym rozumieniem ww. przepisów prawa materialnego, przeprowadziły postępowanie dowodowe we właściwym zakresie i zasadnie przyjęły, że zostały spełnione przesłanki wydania decyzji na podstawie art. 130a ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Prawidłowo przy tym zaznaczyły, dając temu wyraz w uzasadnieniach wydanych decyzji, że obciążenie kosztami wydania dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadku odstąpienia od tej czynności może nastąpić wyłącznie wtedy, gdy spełnione są łącznie następujące warunki: 1) wydano dyspozycję usunięcia pojazdu wobec zaistnienia okoliczności wymienionych w ust. 1-2 art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym (w tym przypadku - ust. 1 pkt 5); 2) odstąpiono od usunięcia pojazdu w związku ustaniem przyczyn uzasadniających usunięcie (pojawienie się kierowcy i usunięcie pojazdu); 3) powstały koszty związane z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu (v. m.in. faktura firmy holującej i załącznik do niej). Zważyć jednocześnie trzeba, że prawidłowo w sprawie przyjęto, że dla zastosowania wskazanego powyżej przepisu nie ma znaczenia wysokość wygenerowanych kosztów; przepis art. 130a ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym znajduje bowiem zastosowaniem w każdym przypadku, gdy takie koszty powstały, a więc niezależnie od tego, jaka była rzeczywista ich wysokość i bez względu na okoliczności, którymi kierowała się osoba naruszająca prawo pozostawiając pojazd w miejscu niedozwolonym (por. wyrok NSA z 20.09.2019 r., sygn. akt I OSK 63/18).

W tym też kontekście Sąd nie stwierdził nieprawidłowości; Sąd przyjął bowiem, że zgromadzone wyczerpująco dowody wskazują na to, że w związku z wydaniem ww. dyspozycji usunięcia pojazdu, od której następnie odstąpiono, powstały koszty - związane z wyjazdem holownika. W tej zaś sytuacji, zaistniała podstawa do wydania decyzji na podstawie art. 130a ust. 2a ww. ustawy.

Niemniej badane orzeczenia nie mogły się ostać, albowiem odpadła podstawa prawna obciążenia skarżącej kwotą 238 zł.

Sąd wskazuje, że w myśl art. 130a ust. 6 omawianej ustawy, wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu, w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu ustala corocznie rada powiatu w drodze uchwały. W decyzjach wydanych w sprawie, ustalając wysokość kosztów na kwotę 238 zł powołano się na załącznik nr 2 do uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...] listopada 2015 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2016 (Dz. Urz. Woj. [...] z 2016 r., poz. [...]), który określił wysokość kosztów odstąpienia od usunięcia pojazdu, którego dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 3,5 t na 238 zł. Wskazane zapisy prawa miejscowego przytoczono prawidłowo; obowiązywały one w dacie wydania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, a na zasadzie ww. art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym znajdowały zastosowanie sprawie.

Jednakże na skutek prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2018 r. o sygn. akt VII SA/Wa 1088/17, przestały one obowiązywać. Wyrokiem tym bowiem Sąd w wyniku rozpoznania skargi Rzecznika Praw Obywatelskich na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadkach odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2017, WSA stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie § 1 i 2 wraz z załącznikami nr 1 i 2. Wobec tego, że stwierdzenie nieważności wywołuj skutek ex tunc, należało więc przyjąć, że w konsekwencji ww. wyroku WSA w dacie wydanych decyzji brak było podstawy prawnej ustalenia kosztów w niniejszej sprawie w ww. wysokości, tj. wynoszącej 238 zł. To też skutkować musiało uwzględnieniem skargi.

Orzekając ponownie w sprawie Prezydent obowiązany będzie wziąć pod uwagę ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2018 r. o sygn. akt VII SA/Wa 1088/17 i rozważyć zasadność umorzenia postępowania na zasadzie art. 105 § 1 k.p.a.

Z tych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.

Orzekając o kosztach Sąd uwzględnił wysokość uiszczonego przez skarżącą wpisu stosunkowego.