Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 67/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 104 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych
article: art. 14 ust. 1 p. 3
journal: Dz.U. 2004 nr 241 poz 2416
law: Ustawa z dnia 21 listopada 1967 r.  o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par. 1 i art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie WSA Bożena Popowska (spr.) WSA Donata Starosta Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Andrzejak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2012 r. sprawy ze skargi C.P. na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w P. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia należności w związku z przywróceniem do służby wojskowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wojskowego Komendanta Uzupełnień w O.W. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana


UZASADNIENIE

C.P. pismem z dnia 27.04.2010r. złożył wniosek w przedmiocie świadczeń finansowych należnych za lata 2003 – 2006 w związku z przywróceniem do służby, w tym także w zakresie kwoty 26.523,59, której nie wypłacono z powodu dokonanego potrącenia. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyroki z dnia 13.01.2010 r. sygn. akt I OSK 904/09 i za dnia 18.01.2010r. sygn. akt I OSK 977/09), z którego wynika bezprawność tego rodzaju potrąceń (zaliczeń).

W związku z powyższym wnioskiem, Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w P. decyzją z dnia [...].06.2010r. nr [...] (zmienioną decyzją z dnia [...] .08.2010r. nr [...] ), działając na podstawie art 154 § 2 oraz art. 61 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U.2000r. Nr 98, poz.1071, ze zm. – dalej k.p.a.) i art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz U Nr 179, poz. 1750 ze zm. – dalej u.s.w.), oraz art. 14 ust. 1 p. 3 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2004 Nr 241, poz. 2416 ze zm. – dalej ustawa), uchylił własną decyzję [...] z dnia [...].12.2008 r. w sprawie utrzymania w mocy decyzji Wojskowego Komendanta Uzupełnień w O.W. nr [...] z dnia [...].09.2008 r. i decyzję Wojskowego Komendanta Uzupełnień w O.W. nr [...] z dnia [...].09.2008 r. w sprawie odmowy przyznania świadczenia pieniężnego w postaci odsetek od wypłaconego uposażenia.

Następnie Komendant Wojskowej Komendy Uzupełnień w O.W. decyzją z dnia [...].12.2010r. nr [...], działając na podstawie art. 104 §1 i art. 61 §1 k.p.a., art. 104 ust. 1 u.s.w., art. 14 ust. 1 p. 3 ustawy zaliczył C.P. na poczet świadczeń wypłaconych mu w związku z przywróceniem do zawodowej służby wojskowej dnia 4.07.2006 r., kwotę wypłaconą w dniu zwolnienia ze służby wojskowej w 31.01.2003 r. w wysokości [...] zł. brutto z tytułu odprawy, kwotę [...] zl. brutto wypłaconą z tytułu odszkodowania za skrócony okres wypowiedzenia w związku ze zwolnieniem ze służby wojskowej w 2003 r. i zwrócił kwotę [...] zł. tytułem ekwiwalentu za niewykorzystany urlop w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej w 31.01.2003 r. .

W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż dnia [...].11.2003 r. Dowódca Wojsk Lądowych w oparciu o rozkaz [...] z dnia [...].09.2002r. w sprawie zmian organizacyjnych i dyslokacyjnych w wojskowych komendach uzupełnień, zlikwidował stanowisko służbowe wnioskodawcy. W związku z odmową przyjęcia proponowanego stanowiska, Dowódca Pomorskiego Okręgu Wojskowego (POW) wydał decyzję o wypowiedzeniu C.P. zawodowej służby wojskowej, a w konsekwencji wydał rozkaz zwalniający go z zawodowej służby wojskowej i przenoszący go do rezerwy. Następnie Dowódca Wojsk Lądowych stwierdził nieważność decyzji Dowódcy POW o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. W związku powyższym C.P. w dniu 4.07.2006r. stawił się do miejsca pełnienia służby wojskowej i został przyjęty na ewidencje i zaopatrzenie, ale bez wyznaczenia na stanowisko, bowiem jego stanowisko nie istniało od 1.11.2003 r., (rezerwa kadrowa). Dla celów ewidencyjno - finansowych od dnia zwolnienia do dnia przywrócenia do zawodowej służby wojskowej przyznano mu zwaloryzowane należności wynikające z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej, bez prawa do odsetek za zwłokę w jego wypłacie. W związku z powyższym pion Głównego księgowego WSzW w P. dokonał naliczenia wyrównania uposażenia C.P. w wysokości [...] zł brutto oraz naliczenia wyrównania dodatkowego uposażenia rocznego w wysokości [...] zł brutto. W oparciu o pismo Departamentu Kadr MON nr [...] z dnia [...].01,2007r do naliczonych wyrównań należności zaliczono wypłacone w dniu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej tj. odprawę w wys. [...] zł brutto, ekwiwalent za niewykorzystany urlop ([...] zł. brutto) oraz odszkodowanie z tytułu skróconego wypowiedzenia ([...] zł brutto). Stąd wypłacono kwotę [...] zł brutto tytułem wyrównania uposażenia, kwotę [...] zł brutto tytułem wyrównania dodatkowego uposażenia rocznego, gratyfikację urlopową w wysokości [...] zł. brutto oraz ekwiwalent za przejazd raz w roku w wysokości [...] zł brutto. Ponadto w dniu 26.01.2007r wypłacono ekwiwalent mundurowy ([...] zł.), a w lipcu 2010r wypłacono odsetki od uposażeń ([...] zł.). Mając powyższe na uwadze stwierdzono, iż wypłacono wnioskodawcy uposażenie i inne świadczenia, zaliczając jednocześnie na to konto świadczenia uprzednio już wypłacone. Powołano się przy tym na orzecznictwo (wyrok WSA w Poznaniu sygn. akt. IV SA/Po 294/10, wyrok NSA sygn. akt. I OSK 824/09), dopuszczające możliwość zaliczenia przez organ dokonanej wcześniej wypłaty, której podstawa odpadła po stwierdzeniu nieważności decyzji wypowiadającej stosunek służbowy na poczet późniejszych należności. Zdaniem organu rozwiązanie takie jest zgodne z zasadami współżycia społecznego. Niedopuszczalne byłoby bowiem podwójne otrzymanie tych samych rodzajowo jednorazowych należności. Wyjątek stanowi tu zwrot ekwiwalentu w wysokości [...] zł. za niewykorzystany urlop w związku zwolnieniem z zawodowej służbv wojskowej, bowiem urlopu tego strona faktycznie nie wykorzystała.

C.P. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, podnosząc, że potrącone świadczenia w wysokości [...] zł. oraz [...] zł nie podlegają ani zwrotowi ani potrąceniu w oparciu o przepisy u.s.w.

Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w P. po rozpatrzeniu powyższego odwołania, decyzją z dnia [...].12.2011 r. Nr [...] orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż w przypadku przyznania w/w kwot pieniężnych skarżący za ten sam okres czasowy otrzymałby pełne zwaloryzowane uposażenie jako żołnierz, który nie był zwolniony ze służby, choć jednocześnie w tym samym czasie otrzymał należności pieniężne jako osoba zwolniona ze służby wojskowej, pomimo że nie można być w tym samym czasie i żołnierzem pełniącym służbę i rezerwista zwolnionym z tej służby. Nie można też w tym samym czasie otrzymywać uposażenia jako żołnierz pełniący służbę i należności pieniężnych przysługujących osobie z tej służby zwolnionej, przeniesionej do rezerwy. Oba rodzaje tych świadczeń są świadczeniami jednorodnymi wynikającymi z tego samego stosunku administracyjno - prawnego. Świadczy o tym treść artykułu 103 ust. 2 u.s.w., w którym wszystkie te świadczenia potraktowano zbiorczo jako "uposażenie żołnierza zawodowego". Jest więc poza sporem, ze prawo do świadczeń wypłacanych w zawiązku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej wynika z tego samego co uposażenie stosunku administracyjnego, a dokonanie ich wypłaty może nastąpić po zwolnieniu ze służby. Żołnierz zawodowy w ramach tego samego stosunku służbowego może być zwolniony ze służby tylko jeden raz. Wobec tego wszelkie należności pieniężne, które przysługują żołnierzowi w związku ze zwolnieniem ze służby mogą być jemu wypłacone tylko jeden raz. Inne rozumienie tych przepisów doprowadziłoby do nadmiernego uprzywilejowania żołnierzy, którzy byli kilkakrotnie zwalniani ze służby, a następnie w drodze stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu ponownie do niej przywracani.

Mając te względy na uwadze, organ odwoławczy stwierdził, że zasadnie pomniejszono obliczone prawidłowo uposażenie za czas od daty zwolnienia ze służby do daty zgłoszenia się do służby po unieważnieniu decyzji o zwolnieniu, zaliczając na poczet tego uposażenia należności pieniężne wypłacone C.P. w związku z jego zwolnieniem ze służby w 2003 r.

C.P. kwestionując powyższą decyzję, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wskazują, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych wykluczono możliwość dokonywania potrąceń ze świadczenia finansowego należnego, już uprzednio wypłaconego świadczenia tego rodzaju.

Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w P. odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z innych powodów, niż podniesione w skardze.

Na wstępie wskazać należy, że kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r., nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej P.p.s.a.), sprowadza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta ogranicza się więc do zbadania czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, czy zgodnie z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. dokonano ustalenia stanu faktycznego a dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 k.p.a., a więc w sposób przekonywujący. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany powołaną podstawą prawną (art. 134 §1 P.p.s.a.).

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie są decyzje organów II i I instancji rozstrzygające kwestie zaliczenia C.P. na poczet świadczeń wypłaconych w związku z przywróceniem do zawodowej służby wojskowej kwoty [...] zł. brutto wypłaconej z tytułu odprawy, kwoty [...] zł. brutto wypłaconej z tytułu odszkodowania za skrócony okres wypowiedzenia w związku ze zwolnieniem ze służby wojskowej w 2003 r. i zwrotu kwoty [...] zł. tytułem ekwiwalentu za niewykorzystany urlop w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu sądowadministracyjnym nie jest więc kwestia przyznania świadczenia pieniężnego w postaci odsetek od wypłaconego uposażenia, która rozstrzygana winna być w odrębnym postępowaniu prowadzonym w związku z decyzją Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w P. z dnia [...].06.2010r. nr [...] (zmienioną decyzją z dnia [...].08.2010r. nr [...]), uchylającą własną decyzję [...] z dnia [...].12.2008 r. w sprawie utrzymania w mocy decyzji Wojskowego Komendanta Uzupełnień w O.W. nr [...] z dnia [...].09.2008 r. i decyzję Wojskowego Komendanta Uzupełnień w O.W. nr [...] z dnia [...].09.2008 r. w sprawie odmowy przyznania świadczenia pieniężnego w postaci odsetek od wypłaconego uposażenia. Decyzja z dnia [...].06.2010r. nr [...] nie jest bowiem przedmiotem sporu pomiędzy stronami, nie została objęty przedmiotową skargą, a jej ocena i kontrola nie mieści się w granicach niniejszej sprawy w rozumieniu art. 135 p.p.s.a.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania stwierdzić należy– na co słusznie zwróciły uwagę organy obu instancji – iż w utrwalonym już orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że wypłacone żołnierzowi świadczenia w związku ze zwolnieniem ze stosunku służby są świadczeniami jednorodnymi z uposażeniem w ścisłym tego słowa znaczeniu (zob. np: wyroki NSA: z dnia 30.11.2010 r., I OSK 828/10 oraz z dnia 02.12.2010 r., I OSK 889/10 i I OSK 890/10; wyrok WSA z dnia 17.03.2011 r., IVSA/Po 107/11 – zob. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazuje na to już choćby treść art. 103 ust. 2 w zw. z ust. 1 u.s.w., w którym wszystkie te świadczenia (w tym uposażenie sensu stricto, tj. za "czynne" pełnienie służby) określone zostały zbiorczo jako "uposażenie żołnierza zawodowego". Jest przy tym poza sporem, że prawo do ww. świadczeń wypłacanych w związku ze zwolnieniem ze służby wynika z tego samego, co uposażenie sensu stricto, stosunku administracyjnego (służbowego), a dokonanie wypłaty odprawy może nastąpić jedynie po zakończeniu służby. Świadczenia te mają jednakowy okres przedawnienia i jednolicie dla nich określono prawo do żądania odsetek w przypadku zwłoki w wypłacie (art. 75 ust. 1 i 3 u.s.w.). Podlegają one też jednakowej ochronie prawnej przewidzianej w art. 103 ust. 1 i 2 u.s.w. Zarazem, zgodnie z wykładnią zaprezentowaną w przywołanych wyrokach NSA, należy przyjąć, że żołnierz zawodowy w ramach tego samego stosunku służbowego może zostać zwolniony ze służby tylko jeden raz. Wobec tego również wszelkie należności pieniężne, które przysługują żołnierzowi w związku ze zwolnieniem ze służby, mogą być jemu wypłacone tylko raz. Innymi słowy, świadczenia, o których mowa w art. 94 i art. 95 u.s.w., są świadczeniami jednorazowymi. Inne rozumienie tych przepisów – jak trafnie podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - doprowadziłoby do nadmiernego uprzywilejowania żołnierzy, którzy byli kilkakrotnie zwalniani ze służby, a następnie w drodze stwierdzenia nieważności decyzji ponownie do niej przywracani.

Tym samym, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę uznał, iż organ I instancji był uprawniony do pomniejszenia sumy przyznanego Skarżącemu, zwaloryzowanego uposażenia naliczonego za okres, w którym ten nie pełnił faktycznie służby, o kwoty pieniężne uprzednio jemu już wypłacone z tytułu tejże służby wojskowej (a dokładniej: z tytułu jej zakończenia, następnie "unieważnionego"). Takie działanie organu, polegające na zaliczeniu równowartości świadczeń uprzednio wypłaconych Skarżącemu w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej na poczet następnie wypłacanych jemu należności z tytułu dalszego ("przywróconego") pozostawania w tej służbie, nie stanowiło naruszenia bądź obejścia art. 103 ust. 1 u.s.w., który to przepis ogranicza dopuszczalność dokonywania potrąceń z uposażenia bez zgody żołnierza, ani art. 77 u.s.w., w świetle którego pobrane przez żołnierza uposażenie i inne należności, o których mowa w art. 73 u.s.w., przysługujące jemu według zasad obowiązujących w dniu wypłaty, co do zasady nie podlegają zwrotowi. Czym innym jest bowiem żądanie "zwrotu" świadczenia, polegające na domaganiu się oddania wypłaconej kwoty, a czym innym zaliczenie na poczet należnego świadczenia kwoty wypłaconej wcześniej z tego samego tytułu na poczet tego samego świadczenia (tu: uposażenia sensu largo).

W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, w świetle uzasadnień zaskarżonych decyzji nie może budzić wątpliwości, że do pomniejszenia kwoty wypłaconego Skarżącemu uposażenia doszło nie w drodze zastosowania cywilnoprawnej instytucji "potrącenia", lecz uniwersalnej reguły "zaliczenia". W istocie bowiem organ nie dokonał potrącenia jakiejkolwiek kwoty, która byłaby mu należną (tj. którą Skarżący byłby obowiązany zwrócić), tylko zarachował kwotę wypłaconą już wcześniej Skarżącemu w ramach uposażenia sensu largo (z tytułu odprawy i innych świadczeń wypłaconych przy zwolnieniu ze służby) na poczet przypadającego Skarżącemu świadczenia z tytułu uposażenia przyznanego później za okres pozostawania poza czynną służbą.

Zaliczenia na poczet należnego świadczenia kwoty wypłaconej wcześniej nie można zaś utożsamiać z obowiązkiem "zwrotu" świadczenia, ani z wynikającym zeń "potrąceniem" kwoty podlegającej zwrotowi. Przede wszystkim, jak to już wyżej wskazano, czym innym jest żądanie "zwrotu" wypłaconego świadczenia, a czym innym "zaliczenie" jego wartości na poczet obecnie wypłacanych stronie kwot. Ponadto należy zauważyć, że choć często w języku potocznym, a niekiedy i prawniczym, rożne formy takiego "zaliczenia" bywają określane mianem "potrącenia", to nie jest to praktyka prawidłowa. Instytucja potrącenia, uregulowana w art. 498-505 k.c., dotyczy bowiem jedynie przypadku, gdy dochodzi do umorzenia wzajemnych wierzytelności, które istnieją i, co do zasady, są wymagalne. Natomiast w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy nie mogło dojść do tak rozumianego potrącenia – a tym samym do zastosowania art. 103 ust. 1 u.s.w. – już z tej prostej przyczyny, że brak w tym przypadku wierzytelności wzajemnych, które można by wzajemnie przedstawić do kompensaty. W tym przypadku zastosowanie znalazła odmienna rodzajowo instytucja zaliczenia jednego świadczenia na poczet innego – "zaliczenia" rozumianego jako zarachowanie uzyskanej korzyści (tu: świadczeń wypłaconych żołnierzowi w związku ze zwolnieniem ze służby, stanowiących uposażenie sensu largo) na poczet przyszłego świadczenia (tu: tożsamej rodzajowo, bo mieszczącej się w ramach uposażenie sensu largo, wypłaty uposażenia za okres pozostawania przez żołnierza poza służbą). W takim przypadku wartość korzyści podlega odliczeniu od kwoty należnego świadczenia, zanim jeszcze powstanie roszczenie o zwrot owej korzyści (tj. wierzytelność wzajemna nadająca się do potracenia). Z tego względu "zaliczenie" nie jest tożsame z "potrąceniem" w rozumieniu art. 498 § 1 k.c. i art. 103 ust. 1 u.s.w.

Mając powyższe na uwadze należało uznać, że organy administracji wojskowej co do zasady były uprawnione do odliczenia od sumy przyznanego Skarżącemu uposażenia naliczonego za okres, w którym nie pełnił on faktycznie służby, wypłaconych wcześniej w związku ze zwolnieniem ze służby wojskowej kwot pieniężnych i właściwego ich rozdysponowania. Pogląd powyższy - podzielany przez Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę – został wcześniej zaaprobowany w szeregu innych orzeczeń sądów administracyjnych (zob. m.in.: wyroki NSA: z dnia 16.06.2010 r., sygn. akt I OSK 5/10; z dnia 21.10.2010 r., sygn. akt I OSK 580/10; z dnia 30.11.2010 r., sygn. akt I OSK 828/10 oraz z dnia 02.12.2010 r., sygn. akt IOSK 889/10 i sygn. akt I OSK 890/10; z dnia 25.01.2011r. sygn. akt I OSK 1159/10 z dnia 25.01.2011r. zob. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Stwierdzić należy przy tym, iż organy administracji wojskowej dokonały właśnie zaliczenia, a nie "potrącenia" na co wskazano w skardze, uwzględniając wykładnię przepisów prezentowaną w powołanym wyżej orzecznictwie sądów administracyjnych.

Wobec powyższego, nietrafny okazał się podniesiony w skardze zarzut dotyczący braku możliwości dokonywania zaliczenia ("potrącenia") na poczet świadczeń wypłaconych w związku z przywróceniem do służby wojskowej, należności wypłaconych w dniu zwolnienia ze służby. W tym miejscu zgodzić należy się ze stanowiskiem organów orzekających w sprawie, iż potrąceniu nie podlegają należności wypłacone tytułem ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Jak słusznie wskazał bowiem organ I instancji, w przypadku, gdy żołnierz nie wykorzystał należnego mu urlopu w dniu zwolnienia ze służby, wypłacony ekwiwalent nie podlega potrąceniu.

Tym niemniej należy wskazać, iż organy I i II instancji, wydając zaskarżone decyzje naruszyły przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych. Powyższe dotyczy braku szczegółowego, precyzyjnego przedstawienia i udokumentowania rozliczenia przyznanych, zaliczonych oraz wypłaconych Skarżącemu kwot świadczeń związanych ze zwolnieniem i późniejszym przywróceniem do służby, które to rozliczenie poddawałoby się weryfikacji, w tym na etapie kontroli sądowej, w oparciu o materiał dowody zebrany w aktach sprawy. Treść uzasadnienia decyzji organów obu instancji, w tym wyliczenia przedstawione w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej, w świetle materiałów i dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych, nie dają dostatecznych podstaw do efektywnej kontroli dokonanego przez organy "zaliczenia" i końcowego rozliczenia. Organy administracji nie wyjaśniły zwłaszcza kwot powoływanych w pkt 1 i 2 decyzji organu I instancji. W aktach znajduje się bowiem wyłącznie dowód wypłaty kwoty [...] netto i naliczenie odsetek ustawowych na rzecz skarżącego w wysokości [...] zł. Brak jest natomiast dowodów na wypłatę świadczeń zaliczonych w decyzji organu I instancji na poczet świadczeń wypłaconych skarżącemu w związku z przywróceniem do zawodowej służby wojskowej (pkt I).

W związku z powyższym należy wskazać, iż prawidłowo dokonane przez organy rozliczenie powinno w szczególności obejmować wyczerpujące i stosownie udokumentowane:

1. wyszczególnienie tytułów i kwot świadczeń przysługujących oraz faktycznie wypłaconych Skarżącemu w związku ze zwolnieniem ze służby we styczniu 2003r. r. (odprawy i in.);

2. wyszczególnienie tytułów i kwot świadczeń przyznanych Skarżącemu w związku z przywróceniem do służby w lipcu 2006 r. (uposażenia i in.);

3. określenie, które ze świadczeń (konkretne tytuły i kwoty) wymienionych wyżej w pkt (1) zostały przez organ zaliczone na poczet świadczeń wskazanych w pkt (2);

4. tytułów i kwot faktycznie wypłaconych Skarżącemu w związku z przywróceniem do służby wraz z datami wypłat.

Brak przedstawienia tak ujętego rozliczenia w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji oraz brak wyjaśnienia przez organ wszystkich pojawiających się na tym tle wątpliwości, a także sygnalizowane braki w dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, stanowią naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Braki te uniemożliwiają bowiem kategoryczne przesądzenie, czy organy prawidłowo rozliczyły i wypłaciły wszystkie należne Skarżącemu z tytułu przywrócenia do służby świadczenia.

Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji uwzględni uwagi, oceny i wytyczne zawarte w uzasadnieniu niniejszego wyroku. W szczególności dokona końcowego rozliczenia należnych Skarżącemu świadczeń, według wskazanych wyżej zasad, oraz udokumentuje dokonane na jego rzecz wypłaty. Następnie, stosownie do wyników tych czynności, podejmie stosowne rozstrzygnięcie należycie je uzasadniając zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.

Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a należało orzec jak w pkt. 1 sentencji. O wykonalności orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a.