Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 939/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 15zzs4 ust. 2, ust. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 2095
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)
article: art. 134 par. 1, art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 74a, art. 75
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesław Kuśnierz Sędziowie WSA Jarosław Wiśniewski WSA Grzegorz Klimek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi P. . w L., Oddział [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 12 maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2015 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia 11 lutego 2021 r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...]zł ([...] złotych [...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 12 maja 2021r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej również jako: "organ", "Kolegium") po rozpatrzeniu odwołana P. , Oddział S. (dalej również jako: "strona", "skarżąca") na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2020r., poz. 1325; dalej: "O.p.") utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta M. z dnia 11 lutego 2020r. nr [...] w przedmiocie odmowy określenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2015.

Powyższa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

1. Skarżąca wnioskiem z dnia 14 grudnia 2020r. zwróciła się do Burmistrza Gminy i Miasta M. na podstawie art. 75 O.p. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2015 w kwocie 1.348,00 zł. Do wniosku dołączono korektę deklaracji. W uzasadnieniu złożonego wniosku skarżąca wskazała, że zawyżenie kwoty zobowiązania podatkowego nastąpiło na skutek błędnego zaliczenia przez skarżącą do wartości budowli zgłoszonych do opodatkowania wartość łączników sterowanych zdalnie instalowanych na liniach SN. Urządzenia te stanowią fakultatywny element linii SN, tzn. każda linia SN może być użytkowana zgodnie z jej przeznaczeniem (dostarczanie energii elektrycznej do odbiorców) bez zainstalowanego na niej łącznika zdalnie sterowanego. Tego rodzaju urządzenia ułatwiają więc eksploatację linii SN, ale nie są jej niezbędnym składnikiem, w przeciwieństwie np. do słupa z osprzętem (izolatory, poprzecznik), które stanowią element niezbędny do użytkowania linii SN, zgodnie z ich przeznaczeniem.

2. Burmistrz Gminy i Miasta M. decyzją z dnia 11 lutego 2020r. nr [...], działając na podstawie art. 74a w zw. z art. 207 O.p., odmówił określenia wysokości nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2015r. w kwocie 1.348,00 zł.

W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji - powołując się na treść art. 72 § 1 O.p. - stwierdził, że korekta deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2015, złożona przez skarżącą wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty nie wywołuje skutków prawnych o stwierdzenie nadpłaty. Organ I instancji wskazał, że z samego uzasadnienia wniosku strony wynika, że zastosowanie ww. łączników zapewnia sprawne prowadzenie przełączeń planowanych, a w przypadku awarii sieci SN szybką lokalizację uszkodzeń w sieci. Urządzenia te stanowią fakultatywny element linii elektroenergetycznej. Nie ma więc wątpliwości co do tego, że funkcjonalnie te urządzenia stanowią element sieci elektroenergetycznej w rozumieniu jakie temu pojęciu nadaje prawo energetyczne. Nie ma bowiem wątpliwości, że sieć elektroenergetyczna jest rodzajem obiektu budowlanego (budowli), wskazanym w art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz w załączniku do tej ustawy w kategorii XXVI. Ponadto, odnosząc się do aktualnej definicji obiektu budowlanego z prawa budowlanego uznał, że łączniki te są instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Pojęcie instalacji może być tutaj rozumiane tak jak w art. 3 pkt 10 prawa energetycznego - urządzenia z układami połączeń między nimi. Zdaniem organu I instancji łączniki zdalnie sterowane instalowane na liniach napowietrznych stanowią części składowe linii energetycznych i w związku z tym podlegają w całości opodatkowaniu.

3. Pismem z dnia 23 lutego 2021r. skarżąca wniosła odwołanie od ww. decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 120 O.p. poprzez naruszenie praworządności w postępowaniu podatkowym, w wyniku niewłaściwego zastosowania oraz błędnej wykładni przepisów prawa materialnego;

- art. 210 § 1 pkt 6 O.p. poprzez błędne wskazanie organu za pośrednictwem, którego skarżąca może złożyć odwołanie;

- art. 210 § 4 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 O.p. poprzez niewskazanie objaśnień wykładni zastosowanych przepisów prawnych, znaczenia, poszczególnych słów i pojęć użytych w tych przepisach.

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.

- art. 74a O.p. poprzez wadliwe zastosowanie dyspozycji tego przepisu w odniesieniu do spornej sprawy oraz wydanie rozstrzygnięcia na jego podstawie;

- art. 72 O.p. poprzez niewłaściwą interpretację i uznanie, że nie doszło do powstania nadpłaty;

art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 4 ust. Ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 3 pkt 3 i pkt 9 Ustawy – Prawo budowlane, poprzez dokonanie ich błędnej wykładni oraz uznanie, że zdalnie sterowane łączniki stanowią element linii energetycznej oraz uwzględnienie ich wartości w podstawie opodatkowania.

Mając powyższe na uwadze wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty poprzez stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2015

4. W wyniku rozpoznania odwołania od ww. decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wydało opisaną na wstępie decyzję z dnia 12 maja 2021r.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji. Podkreślił za organem I instancji, że już z samego uzasadnienia wniosku strony wynika, że zastosowanie ww. łączników zapewnia sprawne prowadzenie przełączeń planowanych, a w przypadku awarii sieci SN szybką lokalizację uszkodzeń w sieci. Urządzenia te stanowią fakultatywny element linii elektroenergetycznej. Zatem funkcjonalnie te urządzenia stanowią element sieci elektroenergetycznej w rozumieniu jakie temu pojęciu nadaje prawo energetyczne. W związku z powyższym, nie ma podstaw, aby wyłączyć przedmiotowe łączniki z wartości linii na potrzeby podatku od nieruchomości. Twierdzenie skarżącej jakoby na elementy składowe linii obiektu budowlanego składają się jedynie instalacje obligatoryjne, nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa, brak jest bowiem przepisu stanowiącego, że tylko instalacje obligatoryjne składają się na wartość składową budowli. Wartość każdej instalacji, która zapewnia normalne funkcjonowanie budowli, powinna być uwzględniona w wartości budowli w tym przypadku sieci energetycznej na potrzeby opodatkowania.

5. Pismem z dnia 29 czerwca 2021r. skarżąca wniosła skargę na ww. decyzję, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, o zobowiązanie przez Sąd do wydania decyzji o określonej treści w terminie zakreślonym przez Sąd, bądź o uchylenie decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

a) naruszenie prawa materialnego tj.:

- art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 3 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię pojęcia "obiektu budowlanego" prowadzącą do wniosku, że łączniki zdalnie sterowane dla celów podatku od nieruchomości stanowią całość techniczno-użytkową z linią elektroenergetyczną i powinny podlegać opodatkowaniu od ich wartości, a tym samym pominięcie faktu, iż brak jest owego związku między urządzeniem a linią elektroenergetyczną;

- art. 1a ust 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane przez ich błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że łączniki zdalnie sterowane są obiektem budowlanym, mimo braku związku technicznego pomiędzy tym łącznikiem a linią elektroenergetyczną;

- art. 1a ust 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 3 pkt 1 i 3 ustawy - Prawo budowlane poprzez ich błędną wykładnię i pominięcie braku związku technicznego pomiędzy łącznikami a linią elektroenergetyczną co skutkowało przyjęciem, iż łączniki wraz z linią elektroenergetyczną tworzą jedną budowlę.

b) naruszenie przepisów postępowania w postaci:

- art. 120 O.p., przez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego i postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 122 i art. 187 w zw. z art. 188 O.p. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego c doprowadziło do niezebrania w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenia całego materiału dowodowego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 124 w zw. z art. 121 O.p. poprzez niewyjaśnienie skarżącej przesłanek, którymi kierował się organ odwoławczy przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy, co doprowadziło do naruszenia zasady działania w zaufaniu do organu podatkowego;

- art. 127 w zw. z art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 200 § 1 O.p. poprzez nierozpatrzenie i nierozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy w nowym toku instancyjnym zgodnie z zasadami postępowania podatkowego, co doprowadziło do niewyznaczenia skarżącej terminu 7 dni na wypowiedzenie się w przedmiocie zebranego materiału dowodowego, a to z kolei stanowi naruszenie jednej z podstawowych gwarancji procesowych przysługujących stronie;

- art. 127 w zw. z art. 210 §4 w zw. z art. 121 O.p. poprzez wydanie decyzji w ramach postępowania odwoławczego, w której nie zawarto uzasadnienia faktycznego jak i prawnego, co powoduje wadliwość decyzji w odniesieniu do jej ustawowych elementów;

- art. 210 §1 pkt 4 w zw. z art. 120 w zw. z art. 74a O.p. poprzez wydanie decyzji przez organ I instancji w oparciu o podstawę prawną, która nie ma zastosowania w przedstawionym stanie faktycznym, co doprowadziło do wadliwości decyzji.

5.2. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

6.1. W pierwszej kolejności zaznaczenia wymaga, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021r. poz. 2095 z późn. zm.; dalej ustawa o COVID-19). Zgodnie z ust. 2 wymienionego artykułu, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Stosownie do ust. 3, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Mając powyższe na uwadze Przewodniczący Wydziału I WSA w Krakowie skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, uznając rozpoznanie sprawy za konieczne z uwagi na obowiązek terminowego załatwienia sprawy.

W ocenie Sądu, skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Wyjaśnić należy przy tym, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji Skarżącej, bowiem podnoszone przez nią argumenty, podobnie jak i argumenty organu, były wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę wraz z odpowiedzią organu na skargę.

6.2. Odnosząc się zaś do kwestii kognicji Sądu, należy wpierw przywołać art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021r. poz. 137), stosownie do którego sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022r. poz. 329; dalej p.p.s.a.), stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.

Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Co więcej, pozostaje zobowiązany do wzięcia z urzędu pod rozwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodniesionych w skardze, pozostających jednak w związku z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Oznacza to zatem, że w przypadku zaistnienia takiej konieczności, uchylone może zostać nie tylko orzeczenie organu wydane w postępowaniu odwoławczym, które zostało zaskarżonego do wojewódzkiego sądu administracyjnego, ale i orzeczenie wydane na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego.

W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę, uchyla decyzję administracyjną, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., w przypadku wystąpienia przesłanek nieważności postępowania administracyjnego określonych w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., zwanej dalej k.p.a.) lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części.

Natomiast zgodnie z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

6.3. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji zgodnie z zakreślonymi powyżej regułami, Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna.

6.4. Na uwzględnienie zasługuje zarzut naruszenia art. 210 §1 pkt 4 w zw. z art. 120 w zw. z art. 74a O.p. poprzez wydanie decyzji przez organ I instancji w oparciu o podstawę prawną, która nie mogła mieć zastosowania w przedstawionym stanie faktycznym.

Zgodnie z brzmieniem art. 72 § 1 O.p.za nadpłatę uważa się kwotę:

1) nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku;

2) podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej;

3) zobowiązania zapłaconego przez płatnika lub inkasenta, jeżeli w decyzji, o której mowa w art. 30 § 4, określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej;

4) zobowiązania zapłaconego przez osobę trzecią lub spadkobiercę, jeżeli w decyzji o ich odpowiedzialności podatkowej lub decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego spadkodawcy określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej.

Na podstawie art. 75 § 1 i § 3 O.p. jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku. Jeżeli z przepisów prawa podatkowego wynika obowiązek złożenia zeznania (deklaracji), to podatnik, płatnik lub inkasent równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty jest obowiązany złożyć skorygowane zeznanie (deklarację).

Zgodnie zaś z brzmieniem art. 74a O.p., w przypadkach niewymienionych w art. 73 § 2 [nadpłata powstała z dniem złożenie zeznania/deklaracji podatkowej] i art. 74 [nadpłata powstałą wskutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego] wysokość nadpłaty określa organ podatkowy.

Należy przypomnieć, że w niniejszej sprawie skarżąca złożyła wniosek o stwierdzenie (podkreślenie Sądu) nadpłaty na podstawie art. 75 O.p.

Tymczasem organ I instancji, działając na podstawie art. 74a O.p. (taka podstawa prawna została wskazana w decyzji), wydał decyzję odmawiającą określenia (podkreślenie Sądu) nadpłaty.

Jak zaś podnosi się w doktrynie (Etel Leonard [red.], Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2021) decyzja w sprawie określenia wysokości nadpłaty nie może też być stosowana w przypadkach uregulowanych w art. 75 O.p., gdzie mowa jest o postępowaniu stwierdzającym nadpłatę. Jeżeli jest wniosek o stwierdzenie nadpłaty i spełnione są pozostałe warunki umożliwiające wydanie decyzji stwierdzającej nadpłatę, organ podatkowy nie może określić wysokości zobowiązania podatkowego w trybie art. 74a O.p. Te dwa tryby postępowania z nadpłatą wykluczają się wzajemnie (podkreślenie Sądu). Albo zatem organ podatkowy stwierdza nadpłatę na wniosek podatnika na podstawie art. 75 O.p., albo też określa jej wysokość z urzędu w oparciu o art. 74a. W decyzji stwierdzającej nadpłatę organ podatkowy dokonuje również określenia jej wysokości, ale odbywa się to w trybie art. 75 O.p.

Postępowanie prowadzone na podstawie art. 75 O.p. jest postępowaniem wszczynanym na wniosek strony (podkreślenie Sądu). Warunkiem sine qua non jest wniosek podatnika, który wszczyna postępowanie w tym trybie. Wraz z wnioskiem należy złożyć skorygowane zeznanie (deklarację), jeżeli z przepisów prawa podatkowego wynika obowiązek złożenia takiego zeznania (deklaracji). Te warunki, jak już wspomniano w części historycznej wyroku, strona spełniła,

Natomiast postępowanie prowadzone na podstawie art. 74a O.p. jest postepowaniem z urzędu (podkreślenie Sądu).

W konsekwencji powyższe dwa tryby nie mogą być stosowane zamiennie.

6.5. Należy również zgodzić się ze skarżącą oraz powołanym przez nią orzecznictwem, że kontrolując akt administracyjny, sąd bada w szczególności, czy powołana przez organ podstawa prawna jest adekwatna do treści rozstrzygnięcia i czy uzasadnienie prawne pozwala na odtworzenie motywów, jakimi kierował się organ załatwiając w określony sposób sprawę podatkową (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 8 czerwca 2018r., I SA/Po 346/18; wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Oczywistym jest, że organ podatkowy wydając decyzję winien nie tylko realizować obowiązek wynikający z art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez wskazanie podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia, lecz przede wszystkim winien orzekać na podstawie przepisu prawa mającego w danej sprawie zastosowanie. Zatem orzekanie - ale także wskazanie w podstawie prawnej decyzji - przepisu prawa, który nie mógł znaleźć w sprawie zastosowania, nie może być oceniane jako nie dające podstaw do uchylenia decyzji naruszenie prawa procesowego, lecz jako naruszenie jednej z zasad ogólnych postępowania podatkowego, tj. wynikającej z art. 120 Ordynacji podatkowej zasady legalizmu, której naruszenie przez organ podatkowy winno skutkować uchyleniem decyzji przez Sąd pierwszej instancji (wyrok NSA z dnia 31 maja 2017r., I FSK 1688/15).

6.6. Przenosząc powyższe rozważania na stan faktyczny niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że organ I instancji po otrzymaniu wniosku strony o stwierdzenie nadpłaty (art. 75 O.p.) w sentencji swojej decyzji zastosował błędną podstawę prawną (art. 74a O.p.) oraz zastosował błędne rozstrzygniecie "odmawiam określenia nadpłaty" (zamiast ewentualnego "odmawiam stwierdzenia nadpłaty").

Powyższe wadliwości decyzji organu I instancji w świetle powyższych rozważań, w tym poglądów orzecznictwa i doktryny, które Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela, obligowało organ odwoławczy do uchylenia zaskarżonej w odwołaniu decyzji. Tymczasem organ odwoławczy nie tylko nie uchylił decyzji organu I instancji, ale powyższy zarzut (naruszenia art. 74a O.p.) zawarty również w odwołaniu, pominął zupełnym milczeniem w treści swojej decyzji.

W konsekwencji koniecznym stało się uchylenie nie tylko zaskarżonej decyzji, ale również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Jak bowiem również podnosi się w orzecznictwie (wyrok WSA w Białymstoku z 23 listopada 2021r., sygn. akt II SA/Bk 646/21) dokonując oceny legalności sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Obowiązkiem sądu administracyjnego jest bowiem stworzenie takiego stanu, aby w obrocie prawnym nie istniał i funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 629).

6.7. Mając na uwadze powyższe uchybienia proceduralne, przedwczesne na tym etapie postępowania jest odnoszenie się przez Sąd do dalszych zarzutów proceduralnych oraz zarzutów naruszenia prawa materialnego. Albowiem dopiero prawidłowo przeprowadzone postępowanie podatkowe, zakończone prawidłową – adekwatną do wniosku strony – decyzją (zawierająca poprawne rozstrzygniecie oraz prawidłową podstawę prawną), będzie mogło stanowić podstawę do zbadania przez Sąd czy organ naruszył, czy też nie naruszył konkretnych przepisów prawa procesowego oraz przepisów materialnych.

6.8. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 134 § 1, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I wyroku.

6.9. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie II wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając na rzecz Skarżącej kwotę 117 zł, obejmującą uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł oraz kwotę 17 zł stanowiącą równowartość opłaty skarbowej od złożonego dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa (cz. IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006r. o opłacie skarbowej, tekst jedn. Dz.U. z 2021r. poz. 1923 z późn. zm.).