Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 864/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Wojciech Mazur (spr.), Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant Ewa Pecelt, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2006 r. sprawy ze skargi E. B. i Z. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2005 r. znak [...] w przedmiocie odmowa uchylenia decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego w postępowaniu wznowieniowym. Skargę oddala


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 864/05

Uzasadnienie

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2005r. Nr [...], działając w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ) oraz art. 80 ust. 2 pkt 2, art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2003r. nr 207, poz. 2016 z późn. zm. ) po wznowieniu postępowania, odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2000r. Nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2000r. Nr [...], nakazującej E. i Z. B. rozbiórkę samowolnie wykonanego obiektu letniskowego znajdującego się na działce nr [...] w [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, iż decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2000r. Nr [...] poddana została kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 26 lutego 2004r. w sprawie sygn. akt II SA/ Gd 2710/00 oddalił skargę E. i Z. B. na decyzję organu II instancji.

Wnioskiem z dnia [...] lutego 2004r. E. i Z. B., powołując się na art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., domagali się wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] września 2000r., wskazując na decyzję Wydziału Rolnictwa, Gospodarki Żywnościowej i Leśnictwa Urzędu Wojewódzkiego w [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 1987r., odmawiającą udzielenia zezwolenia na zmianę rodzaju użytkowania gruntów leśnych należących do M. R., położonych we wsi [...], w uzasadnieniu której zawarto stwierdzenie, że powierzchnia gruntów powinna pozostać trwale utrzymana jako las przy jednoczesnym pozostawieniu istniejących domków letniskowych do czasu wyrębu drzewostanu.

Organ wobec spełnienia warunków określonych w art. 148 § 1 k.p.a. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2004r. wznowił przedmiotowe postępowanie. Analizując wskazaną przez wnioskodawców przesłankę "wznowieniową", organ stwierdził, iż przywołana we wniosku decyzja nie może być uznana jako zgoda na czasową legalizację obiektu, gdyż nie została wydana przez organ właściwy w sprawie pozwoleń na budowę, a podstawę jej wydania stanowiła ustawa o zagospodarowaniu lasów nie stanowiących własności Państwa z dnia 22 listopada 1973r. ( Dz. U. Nr 48, poz. 283), nie zaś przepisy Prawa budowlanego.

Organ wyjaśnił nadto, iż powołana przez wnioskodawców decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2001r. dotyczy innego obiektu letniskowego położonego w [...] na działce nr [...].

Zdaniem organu wobec braku podstaw do uchylenia decyzji organu II instancji z dnia [...] września 2000r., należało orzec w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2005r. znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania E. i Z. B., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ II instancji odnosząc się do zarzutów odwołania, wskazał, iż powołana decyzja z dnia [...] grudnia 1987r. przez skarżących nie ma żadnego znaczenia w sprawach z zakresu prawa budowlanego, ponieważ nie może ona być uznana za zgodę na czasowe istnienie domków letniskowych oraz wydana została przez organ niewłaściwy w sprawie udzielenia pozwoleń na budowę zamierzeń inwestycyjnych, na podstawie ustawy z dnia 22 listopada 1973r. o zagospodarowaniu lasów nie stanowiących własności Państwa ( Dz. U. z 1973r., Nr 48 poz. 283), a nie prawa budowlanego.

Ponadto wskazana przez skarżących decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2001r., jak i pismo Naczelnika Gminy [...] z dnia [...] lipca 1981r. dotyczą innego obiektu letniskowego, zlokalizowanego na działce nr [...] w [...], a zatem nie mogą mieć wpływu na niniejsze postępowanie.

Nadto organ powołując się na brzmienie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. potwierdził prawidłowość zastosowania art. 37 lub 40 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane, odnosząca się do nakazania rozbiórki lub możliwości jej legalizacji. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego każda sprawa wymaga rozpatrzenia jej indywidualnie i z tego względu bez znaczenia w sprawie niniejszej jest rozstrzygnięcie podjęte przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu [...] maja 2001 w innej sprawie.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli E. i Z. B. zarzucając jej:

- naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez przyjęcie, że decyzja Urzędu Wojewódzkiego w [...] z [...] grudnia 1987r. znak: [...], nie została wydana przez organ budowlany i ma jedynie w konsekwencji charakter opinii organu właściwego w sprawach leśnych,

- naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z art. 157 § 2 k.p.a. poprzez odstąpienie od stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2000r. i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2000r., pomimo istniejącego ostatecznego rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Urzędu Wojewódzkiego w [...] z dnia [...] grudnia 1987r.,

- naruszenie art. 87 § 1 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. ) poprzez oparcie rozstrzygnięcia na nieobowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego gminy [...],

- naruszenie art. 12 § 1 i art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wnikliwych działań przez organ w sprawie oraz wszystkich koniecznych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w szczególności, zaś organ pominął w zaskarżonej decyzji uproszczony plan zagospodarowania przestrzennego gminy Karsin zatwierdzony zarządzeniem Naczelnika Powiatu w [...] nr [...] z dnia [...] października 1974r.

Ponadto podnoszą, iż wnieśli skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2000r. Nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Zdaniem skarżących w/w postępowanie - sygn. akt II SA Gd/2710/00 nie zostało zakończone. Ponieważ pomimo, iż złożyli wniosek o doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem w celu podjęcia dalszych czynności prawnych, orzeczenia tego nie otrzymali.

W konkluzji skarżący wnieśli między innymi o wstrzymanie i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o uchylenie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2000r. i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2000r. Ponadto domagają się umorzenia postępowania w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego znajdującego się na działce nr [...] w [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek E. i Z. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 15 września 2005r. skarżący wnieśli zażalenie na w/w postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu zażalenia E. i Z. B. postanowieniem z dnia 13 grudnia 2005r. sygn. akt II OZ 1252/05 oddalił zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) tylko w takim zakresie jest możliwa jej sądowa kontrola. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona.

Kontrolowana decyzja zapadła w wyniku wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2000r. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji nakazującą rozbiórkę samowolnie wzniesionego obiektu letniskowego na działce nr [...] w [...].

Warunkiem sine guo non uchylenia decyzji w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. jest przede wszystkim zaistnienie przesłanek z art. 145 § 1 k.p.a., a dopiero potem wynik postępowania co do istoty sprawy.

Przepisy o wznowieniu postępowania, regulujące nadzwyczajny tryb uchylenia decyzji ostatecznych, a stanowiące wyłom w zasadzie trwałości decyzji określonej w art. 16 k.p.a., nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej.

Przy czym przez nową okoliczność istotną dla sprawy o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a taką podstawą prawną przyjął organ I instancji wydając postanowienie z dnia [...] grudnia 2004r., należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne od rozstrzygnięcia dotychczasowego.

W przedmiotowej sprawie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na wniosek skarżących wznowił postępowanie w sprawie, ponieważ skarżący podali, że wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który ją wydał. Następnie organ uznał, że przesłanka wznowieniowa nie znalazła potwierdzenia w materiale dowodowym, a okoliczności, które skarżący podali we wniosku o wznowienie postępowania nie miały znaczenia dla sprawy. Organy administracji trafnie uznały, że – w odniesieniu do sprawy będącej przedmiotem wznowionego postępowania – okoliczności przedstawiane przez skarżących nie tylko nie stanowią przesłanki wznowieniowej, lecz nie dotyczą ich sprawy.

Powołana przez skarżących decyzja Urzędu Wojewódzkiego w [...], Wydziału Rolnictwa i Gospodarki Leśnej z dnia [...] grudnia 1987r., znak: [...] jest decyzją odmawiającą udzielenia zezwolenia na zmianę rodzaju użytkowania gruntów leśnych należących do M. R. położonych we wsi [...]. Nie jest zatem – w świetle przepisów prawa budowlanego – decyzją dającą jakąkolwiek podstawę do pozostawienia czy też zalegalizowania obiektu budowlanego wzniesionego bez pozwolenia.

To, że w decyzji organu do spraw Rolnictwa, Gospodarki Żywnościowej i Leśnictwa znalazło się sformułowanie iż " powierzchnia powinna pozostać trwale utrzymana jako las przy jednoczesnym pozostawieniu istniejących domków letniskowych do czasu wyrębu drzewostanu" oznacza tylko tyle, iż organ ten ( oceniający sprawę w ramach swych kompetencji w zakresie gospodarki leśnej ) nie sprzeciwia się pozostawieniu zabudowy do czasu wyrębu, w żadnym razie stanowisko takie nie może być uznane za nową istotną okoliczność w sprawie nakazu rozbiórki obiektu.

Ponadto zasadnie też organy uznały, że wskazana przez skarżących: decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2001r., jak i pismo Naczelnika Gminy [...] z dnia [...] lipca 1981r., dotyczą innego obiektu letniskowego, zlokalizowanego na działce nr [...] w [...], a zatem nie mogą mieć wpływu na ocenę badanego postępowania. Nadto należy dodać, iż odnosząc się do powyższej decyzji, którą uchylono decyzję, nakazującą rozbiórkę obiektu na działce nr [...] w miejscowości [...], podobnym, jak twierdzą skarżący stanie faktycznym i prawnym, należy wyjaśnić, iż istnienie jej w obrocie prawnym nie wyczerpuje przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., chociażby już z tego powodu, iż nie stanowi ona dowodu, czy też nowej okoliczności, która istniała w dniu wydania decyzji, a nie była znana organowi, który orzekł nakaz rozbiórki, a tylko spełnienie obu tych warunków wyczerpuje dyspozycję art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. ( por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2002r. III RN 69/01, III RN 70/01, z dnia 6 marca 2002r., III RN 75/01- OSNA PIUS 2002, nr 7, poz. 401).

W odniesieniu do innych okoliczności podnoszonych przez skarżących w odwołaniu organ II instancji podjął się ich wyjaśnienia, co w okolicznościach tej sprawy było zbędne, gdyż podnoszone okoliczności wykraczały poza granice postępowania wznowieniowego, uchybienia te nie mogą jednak jako " inne naruszenie przepisów postępowania" w rozumieniu art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, skoro znaczenie mają tylko takie uchybienia, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.