Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 254/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej~Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 129 ust. 3, art. 138 ust. 3
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini, Sędziowie sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Świętochowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 września 2015 r. sprawy ze skargi "F." Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa p. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia (...) grudnia 2014 r. nr (...), utrzymująca w mocy własną decyzję nr (...) wydaną w I instancji w dniu (...) września 2014 r., w której cofnięte zostało zezwolenie udzielone F. Sp. z o. o. w W. przez Dyrektora Izby Skarbowej w B nr (...) z dnia (...) października 2009 r., na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa p.

Organ wskazał, że automaty do gier o niskich wygranych o nazwie: A., nr fabryczny (...), posiadający poświadczenie rejestracji nr (...) oraz A., nr fabryczny (...), posiadający poświadczenie rejestracji nr (...), użytkowane były w lokalu "P." w Ł., to jest w punkcie gier wskazanym w punkcie XI pod numerem porządkowym 20 ww. zezwolenia na urządzanie i prowadzenie w województwie p. działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. W dniu (...) czerwca 2013 r. funkcjonariusze celni Urzędu Celnego w Ł. (...) przeprowadzili w ww. lokalu kontrolę w zakresie urządzania i prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych, w ramach której przeprowadzono w drodze eksperymentu odtworzenie możliwości gry na ww. automacie o niskich wygranych. W wyniku kontroli udokumentowanej protokołem stwierdzono, że ww. automaty umożliwiają gry za stawki wyższe niż 0,50 zł, to jest wyższe niż dopuszczalne określone art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540 ze zm. - dalej w skrócie: "u.g.h.").

Decyzją z dnia (...) marca 2014 r. nr (...) Naczelnik Urzędu Celnego w Ł. cofnął poświadczenie rejestracji przedmiotowych automatów (w ramach postępowania przeprowadzono badania sprawdzające automatów przez upoważnioną jednostkę badającą). Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją z dnia (...) czerwca 2014 r. nr (...), utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Mając na uwadze materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że zaszła określona w art. 138 ust. 3 u.g.h. przesłanka do cofnięcia ww. zezwolenia na urządzanie i prowadzenie

w województwie p. działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Organ odwołał się do wyników badań sprawdzających przeprowadzonych przez upoważnioną jednostkę badającą Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w B. (opinia z badania sprawdzającego nr (...) z dnia (...) lipca 2013 r. oraz nr (...) z dnia (...) lipca 2013 r.), w wyniku których stwierdzono min.,

że automaty nie spełniają warunków, o których mowa w art. 129 ust. 3 u.g.h.

w zakresie maksymalnej jednorazowej wygranej i maksymalnej stawki za grę. Laboratorium to posiada określone w art. 23f u.g.h. upoważnienie do badań technicznych automatów i urządzeń do gier udzielone przez Ministra Finansów (upoważnienie nr (...) z dnia 27 listopada 2012 r.).

Zdaniem Dyrektora Izby Celnej, strona postępowania nie może decydować

o statusie jednostek badających ani o tym, do której jednostki badającej może zostać skierowane żądanie uprawnionego naczelnika urzędu celnego o przeprowadzenie badania sprawdzającego. Upoważnienie jednostki badającej stanowi akt realizacji uprawnienia Ministra Finansów wynikającego z art. 23f u.g.h. Z powołanej regulacji wynika, że upoważnienie jest aktem wewnętrznym Ministra Finansów na podstawie którego dokonuje on wyboru jednostek umocowanych do prowadzenia odpowiednich badań. Upoważnienie to nie stanowi rozstrzygnięcia kwestii materialnoprawnej, nie tworzy na rzecz innych podmiotów żadnych praw i obowiązków. Adresatem tego upoważnienia jest jednostka badająca. Organy prowadzące postępowanie w sprawie cofnięcia rejestracji automatu nie mają uprawnień do podważania czy weryfikacji upoważnień Ministra Finansów udzielonych jednostkom badającym do prowadzenia badań automatów. Nie ulega wątpliwości, iż Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w B. został upoważniony do przeprowadzania badań technicznych automatów i urządzeń do gier i sporządzania opinii technicznych, a okoliczność,

iż Izba Celna w B. nadal znajduje się na wykazie jednostek upoważnionych jednostek badających zamieszczonym na stronie internetowej Ministerstwa Finansów wskazuje, iż upoważnienie udzielone tej jednostce ani nie wygasło, ani nie zostało cofnięte. W ocenie Dyrektora Izby Celnej do wyznaczenia określonej jednostki badającej wystarczająca jest weryfikacja treści upublicznionego przez Ministra Finansów wykazu jednostek badających (sprawdzenie czy dana jednostka znajduje się w wykazie).

Ponadto, w ocenie Dyrektora Izby Celnej okoliczność, że Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w B. nie posiada akredytacji w zakresie badań automatów, nie ma żadnego znaczenia w sprawie, co wynika z treści przepisów art. 23f ust. 1 - 6 u.g.h. odnoszących się do instytucji udzielania upoważnień do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Przepisy ustawy (w szczególności art. 23f ust. 1 pkt 1) nie wymagają bowiem, aby jednostka ubiegająca się o udzielenie upoważnienia przedstawiła sprecyzowaną zakresowo akredytację.

Zdaniem organu zaskarżona decyzja została oparta o prawidłową (dokonaną w kontekście wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214, i C-217/11) wykładnię art. 129 ust. 3 u.g.h. w związku z art. 1 pkt 4 i 11 w związku z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego,

że przepis ten nie ma charakteru normy technicznej w rozumieniu dyrektywy i nie podlegał notyfikacji. Przedmiotem oceny Trybunału nie był art. 129 ust. 3 u.g.h. ani art. 138 ust. 3 u.g.h. Przepis art. 129 ust. 3 u.g.h. określa jedynie definicję gier

na takich automatach. Przepis art. 138 ust. 3 u.g.h. określa sankcję za naruszenie wysokości stawek i wartości wygranej.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej, u.g.h. nie dopuszcza się ograniczeń naruszających art. 34, art. 36, art. 49 i art. 56 TfUE. Jej postanowienia nie zakazują prowadzenia działalności hazardowej, a tylko ją ograniczają, wyłączając automaty

o niskich wygranych co do miejsca świadczenia tych usług i wieku uczestników, w celu ochrony ich zdrowia i przestrzegania warunków urządzania takich gier.

Odnosząc się do wniosku przeprowadzenia dowodu z pozytywnej opinii technicznej Politechniki W. nr (...) opisującej przebieg gier na pozytywnie zweryfikowanej grupie automatów wraz z decyzją administracyjną z dnia (...) lipca 2007 r. znak (...) rejestrującą jeden z automatów jako automat o niskich wygranych - na okoliczność świadomego urzędowego kwalifikowania przez centralny organ administracji publicznej urządzeń z funkcją ryzykowania wygranych w ramach kontynuacji jednej gry, jako automatów o niskich wygranych - Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że przedstawiona opinia techniczna zawiera wynik badania innego automatu.

Ponadto, zdaniem organu, że nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia wnioskowane dowody w postaci wydruku z korespondencji mailowej nadanej

do jednostek badających przez urzędnika Ministerstwa Finansów oraz wydruków

ze strony Totalizatora Sportowego Sp. z o.o. i tvn24.

Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem Spółka wywiodła skargę

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Działający w jej imieniu pełnomocnik wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie

od Dyrektora Izby Celnej na rzecz Skarżącego kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W skardze i w piśmie z dnia 19 sierpnia 2015 r. zarzucił:

1) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 23f ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz

ust. 3, ust. 5 pkt 1, ust. 6 i art. 129 ust. 3, art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. w związku

z art. 2 pkt 3, art. 15 ust. 2 pkt 3, art. 15 ust. 6, art. 16 ust. 2 pkt 5, ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2010 r.

nr 138, poz. 935 z późn. zm.), jak również z art. 5 ust. 1 i ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 765/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiającego wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylające rozporządzenie (EWG) Nr 339/93 - przez błędną wykładnię (w tym przez zaniechanie dokonania wykładni systemowej i racjonalnej) polegającą na wadliwym przyjęciu, że:

a) o posiadaniu przez daną osobę statusu jednostki badającej, decyduje przedstawienie certyfikatu akredytacji udzielonego na cokolwiek, a nie certyfikatu akredytacji w zakresie łączącym się tematycznie z badaniami technicznymi automatów i urządzeń do gier; b) regulacja art. 23f ust. 1 pkt 2 u.g.h. byłaby rzekomo zbędna, gdyby ustawodawcy w art. 23f ust. 1 pkt 1 chodziło

o akredytację w zakresie łączącym się tematycznie z badaniami technicznymi automatów i urządzeń do gier, podczas gdy zarówno prawodawca krajowy (art. 16 ust. 3 i ust. 4 ustawy o systemie oceny zgodności), jak i prawodawca unijny (art. 5 ust. 1 i ust. 4 rozporządzenia WE nr 765/2008 ), wyraźnie przewidują,

że po uzyskaniu akredytacji w określonym polu kompetencji, może dojść

do sytuacji, w której dana jednostka utraci kompetencje badawcze w określonym zakresie, nadal formalnie posiadając akredytację, co determinuje przyjęcie,

iż art. 23f ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.g.h. wzajemnie się uzupełniają i służą stworzeniu "gęstego sita" restrykcyjnych warunków wiodących do uzyskania/zachowania statusu jednostki badającej, a nie rzekomo czynią zbędnym posiadanie akredytacji łączącej się z badaniami technicznymi automatów i urządzeń do gier, przy istnieniu uzupełniających wymagań z art. 23f ust. 1 pkt 2 u.g.h., c) z samego faktu udzielenia danej osobie przez Ministra Finansów upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, wynika uzyskanie przez taki podmiot statusu jednostki badającej, podczas gdy sam fakt udzielenia upoważnienia nie przesądza jeszcze o uzyskaniu przez dany podmiot statusu jednostki badającej

i możliwości przeprowadzania w tym charakterze badań sprawdzających, gdyż upoważnienie jest udzielane na okres nie dłuższy niż okres ważności akredytacji, a w ślad za tym do uzyskania statusu jednostki badającej konieczne jest zarówno udzielenie ważnego upoważnienia przez Ministra Finansów jak i posiadanie przez dany podmiot właściwej akredytacji (adekwatnej do badań technicznych automatów i urządzeń do gier), nadto upoważnienie udzielone wbrew warunkom ustawy jest nieważne z mocy prawa;

2) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 23b ust. 3 u.g.h.

w związku z § 7 ust. 2 pkt 5 i § 22 zarządzenia nr 28 Ministra Finansów z dnia

28 czerwca 2013 r. w sprawie nadania statutów izbom celnym i urzędom celnym (Dz. Urz. MF poz. 19) i w związku z § 1 ust. 2 i § 6 ust. 2 zarządzenia nr 30 Ministra Finansów z dnia 29 października 2009 r. w sprawie nadania statutów izbom celnym i urzędom celnym (Dz. Urz. MF poz. 72 z późn. zm. ) oraz

w związku z art. 58 § 1 k.c. i art. 7 Konstytucji RP, przez ich niezastosowanie

i w konsekwencji dokonanie błędnej oceny, że Izba Celna w B. jest jednostką badającą, pomimo iż w dniu 27 listopada 2012 r. (data udzielenia upoważnienia Izbie Celnej w B. przez Ministra Finansów) przepisy prawa nie zezwalały Izbie Celnej w B. co do zasady na prowadzenie badań technicznych automatów i urządzeń do gier;

3) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 129 ust. 3 u.g.h.

w związku z art. 18 ust. 1 u.g.h., przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że "stawką za udział w jednej grze" nie jest wyłącznie opłata/cena za przystąpienie do jednej gry pobierana z licznika wpłat (opłata nie będąca jednostką ryzyka), lecz wszelkie wartości podlegające ryzyku w trakcie jednej gry, co prowadzi

do wniosków ewidentnie sprzecznych z wykładnią gramatyczną i systemową

cyt. przepisów oraz narusza zakaz dokonywania wykładni per non est;

4) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 129 ust. 3 u.g.h.

w związku z art. 22 Konstytucji RP, przez błędną wykładnię polegającą

na przyjęciu, że "jednorazową wygraną" jest suma szeregu jednorazowych wygranych, w zestawieniu z faktem, że ograniczeń w prowadzeniu działalności gospodarczej nie można dorozumiewać ani domniemywać;

4) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 129 ust. 3 u.g.h.

w zw. z art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. oraz w zw. z art. 22 Konstytucji RP, przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że "stawką za udział w jednej grze"

w rozumieniu art. 129 ust. 3 u.g.h. mogą być wszelkie wartości podlegające ryzyku w trakcie jednej gry, a "jednorazową wygraną" na gruncie art. 129 ust. 3 u.g.h. jest suma szeregu jednorazowych wygranych, gdyż rzekomo odmienne założenia prowadziłyby do zatarcia różnic dzielących kategorię automatów o niskich wygranych od automatów do gier dedykowanych do użytkowania w kasynach gry, podczas gdy przyjęcie wykładni językowej odnośnie "stawki za udział w jednej grze" jako opłaty stanowiącej ekwiwalent za przystąpienie do jednej gry oraz przyjęcie wykładni językowej odnośnie "jednorazowej wygranej" jako wygranej danej jeden raz, w jednej chwili, pochodzącej z jednego losowania, wcale nie przekracza istotnych różnic w zakresie limitów kwotowych dzielących automaty

o niskich wygranych od automatów do gier, że ograniczeń w prowadzeniu działalności gospodarczej nie wolno dorozumiewać ani domniemywać;

5) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 138 ust. 3 u.g.h.

w związku z art. 129 ust. 3, art. 23a ust. 2 u.g.h. oraz art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 134, poz. 779 ) i art. 2 Konstytucji RP, przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że dla kwestii cofnięcia zezwolenia na urządzanie

i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych żadnego znaczenia nie ma kwestia obowiązywania decyzji administracyjnej uprawniającej przedsiębiorcę do użytkowania danego urządzenia w charakterze automatu o niskich wygranych oraz przyczyn uznania przez organ władzy państwowej danego, zarejestrowanego automatu o niskich wygranych

za niezgodny z wymaganiami z art. 129 ust. 3 u.g.h., gdyż przedsiębiorcy muszą ponosić ryzyko związane z działaniem władzy państwowej, co w zestawieniu

z praktyką stosowania prawa przez Ministra i Finansów w latach 2003 - 2009

z czytelnym dla przedsiębiorców komunikatem, iż "stawką za udział w jednej grze" nie jest ryzykowanie wygranych w ramach kontynuacji jednej gry, oznacza

w istocie, że zdaniem organu do skutecznego cofnięcia zezwolenia może również

i dojść zaledwie przy zmienionej przez władzę państwową wykładni pojęcia "stawki za udział w jednej grze" na tle niezmienionych w warstwie treściowej przepisów ustawowych, nie zawierających definicji legalnej w/w terminu;

7) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 34, art. 36, art. 49 i art. 56 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przez ich niezastosowanie

w sytuacji, gdy przepisy art. 138 ust. 3 w związku z art. 129 ust. 3 u.g.h. imperatywnie nakazujące organowi cofnięcie zezwolenia na urządzanie

i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych w całości na wypadek stwierdzenia bez winy przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie, przekroczenia pułapu "stawki za udział w jednej grze" oraz "jednorazowej wygranej" choćby

w jednym urządzeniu eksploatowanym w ramach zezwolenia, przy równoległym braku definicji legalnych tych zwrotów (ich niedokładnego określenia i istnienia szeregu wątpliwości związanych z ich interpretacją), stanowią środek o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych (w rozumieniu art. 34 TFUE),

a powołany wyżej nakaz cofnięcia zezwolenia w całości nawet gdyby był motywowany względami porządku publicznego i ochrony zdrowia ludzi, jest sprzeczny z art. 36 TFUE, ponieważ cele te mogą być osiągnięte bez stosowania aż tak drastycznych środków, jak również w sytuacji gdy wskazany wyżej nakaz stanowi przeszkodę świadczenia usług oraz swobody przedsiębiorczości

w rozumieniu art. 49 i art. 56 TFUE;

8) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 129 ust. 3 u.g.h.

w związku z art. 1 pkt 11 i w związku z art. 1 pkt 1 i pkt 3 oraz art. 8 ust. 1 Dyrektywy nr 98/34/WE, przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że art. 129 ust. 3 u.g.h. (do którego odwołuje się art. 138 ust. 3 u.g.h.): a) nie jest przepisem technicznym stanowiącym specyfikację techniczną produktu wytwarzanego przemysłowo tj. automatu o niskich wygranych o parametrach technicznych (immanentnych cechach produktu) zdefiniowanych właśnie art. 129 ust. 3 u.g.h. w postaci parametru "stawki za udział w jednej grze" oraz "jednorazowej wygranej"; b) nie jest przepisem technicznym w tym znaczeniu,

że nie może mieć istotnego wpływu na sprzedaż lub/i właściwości produktu

w postaci automatu o niskich wygranych, podczas gdy dla zapewnienia możliwości dalszego wykorzystywania automatów o niskich wygranych jako produktów

o parametrach technicznych wskazanych w art. 129 ust. 3 u.g.h., konieczna będzie ich modyfikacja (istotna zmiana właściwości tego rodzaju urządzeń) przez pozbawienie produktu zasadniczych cech w postaci limitowanej kwotowo "stawki za udział w jednej grze" i "jednorazowej wygranej" oraz zmiana statusu produktu

z przejściem ponownej procedury rejestracyjnej włącznie;

9) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 187 § 1 i art. 122

Ordynacji podatkowej, przez naruszenie fundamentalnej zasady prawdy obiektywnej polegające na oparciu decyzji na opinii Izby Celnej w B.

nie mającej potwierdzonych akredytacją fachowych/specjalnych wiadomości

z zakresu problematyki urządzeń mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, jakimi są automaty do gier (w tym

o niskich wygranych);

10) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 191 w związku

z art. 187 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej przez brak wszechstronnego

(wnikliwego) rozważenia materiału dowodowego i skrajnie dowolną ocenę dowodów prowadzącą do arbitralnych, nieusprawiedliwionych i rażąco dowolnych wniosków, według których zapatrywania wyrażone w uzasadnieniu wyroku WSA

w Białymstoku wydanego w sprawie II SA/Bk 756/13 co do rozumienia jednorazowej wygranej jako sumy szeregu jednorazowych wygranych odnotowanych w wyniku jednorazowego zaryzykowania postawionych w grze pieniędzy, są adekwatne do sposobu działania spornych w niniejszej sprawie automatów o niskich wygranych, podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym opinii A. C. i wyjaśnień składanych przez A. C. (z którego odpłatnych usług w "hurtowych" ilościach korzystała Izba Celna w B.) w postępowaniach podatkowych oraz sądowych, jak również z samych opinii Izby Celnej w B., czytelnie wynika, iż w spornych urządzeniach suma szeregu

jednorazowych wygranych, lecz pochodzących z szeregu każdorazowo odpłatnych, pojedynczych gier z niewiadomym z góry wynikiem każdej z tych gier, może przekroczyć 60 zł, co wytrąca argument o tym, że przyjęta przez WSA

w Białymstoku w cyt. wyżej orzeczeniu autorska definicja "jednorazowej wygranej" miałaby odpowiadać zasadom funkcjonowania opisanych wyżej, spornych urządzeń,

11) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 180 § 1, art. 188 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej polegające na odmowie uznania za dowody dokumentów obrazujących przebieg prac legislacyjnych nad ustawą o grach hazardowych, a w szczególności dobitnie potwierdzających, że przepis art. 138 ust. 3 u.g.h. znalazł się w polskim porządku prawnym zupełnie przypadkowo jako wynik "wrzutki" poselskiej M. B. (prywatnie pozostającego w familiarnych relacjach z J. B. - prominentnym przedstawicielem amerykańskiego giganta rynku hazardowego G. czerpiącego bajońskie zyski ze współpracy z Totalizatorem Sportowym Sp. z o.o. z tytułu pomocy w wykonywaniu monopolu w zakresie loterii pieniężnych, gier liczbowych oraz gier telebingo), co doprowadziło do hipokrytycznego i niezgodnego z prawdą wniosku, że wszelkie wprowadzone ustawą z dnia 19.11.2009 r o grach hazardowych zmiany (ograniczenia) - czyli również skrajna sankcja przewidziana art. 138 ust. 3 - zostały wprowadzone przez wzgląd na konieczność ochrony porządku publicznego oraz moralności publicznej, przy przyznaniu przez organ, że z treści art. 138 ust. 3 u.g.h. wynika imperatywny nakaz cofnięcia całego zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych niezależnie od przyczyn niezgodności choćby jednego automatu o niskich wygranych z wymaganiami z art. 129 ust. 3 u.g.h.;

12) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 188 Ordynacji podatkowej przez odmowę dopuszczenia wnioskowanego przez stronę dowodu

z przesłuchania w charakterze świadka A. K. (osoby podpisującej z ramienia Izby Celnej w B. - podającej się za jednostkę badającą - opinii dyskredytujących sporne automaty o niskich wygranych), podczas gdy przedmiotowy wniosek zmierzał do wyjaśnienia na korzyść Strony istotnych okoliczności faktycznych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i zachowania zasady prawdy obiektywnej;

13) rażące naruszenie art. 121 § 1, art. 124, art. 187 § 1, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej, polegające na braku jakiegokolwiek odniesienia się

w zaskarżonej decyzji do zarzutów i argumentacji Strony (popartej oferowanym przez Stronę materiałem dowodowym) w przedmiocie sprzeczności regulacji

art. 138 ust. 3 u.g.h. w związku z art. 129 ust. 3 u.g.h. z wyrażoną w art. 56 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej zasadą swobody świadczenia usług oraz skrajnie ogólnikowym i pozornym odniesieniem się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zarzutów i argumentacji Strony (popartej oferowanym przez Stronę materiałem dowodowym) w przedmiocie sprzeczności art. 138 ust. 3 u.g.h. w związku z art. 129 ust. 3 u.g.h. z wyrażoną w art. 34 TFUE zasadą swobody przepływu towarów i usług, co nadweręża zaufanie do organów państwa, eliminuje funkcję perswazyjną decyzji i czyni ją nieczytelną dla adresata.

Autor skargi wniósł ponadto o zwrócenie się, na podstawie art. 267 TFUE, przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku do TSUE z pytaniami prejudycjalnymi w przedmiocie wykładni art. 34 i art. 36 TFUE oraz art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE. Dodatkowo wniósł w trybie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej w skrócie: "p.p.s.a."), o dopuszczenie

i przeprowadzenie dowodów z dokumentów elektronicznych szczegółowo opisanych w piśmie procesowym z dnia 19 sierpnia 2015 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga jako niezasadna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Spór w sprawie sprowadza się do oceny wystąpienia przesłanek cofnięcia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.

Dla oceny legalności postępowania i wydanych w nim decyzji istotne jest,

że rejestracja automatów, co do których stwierdzone zostały nieprawidłowości nastąpiła pod rządami obowiązującej wcześniejszej ustawy.

Ustawa o grach hazardowych w przepisach przejściowych utrzymała w mocy ważność dotychczasowych zezwoleń na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych do czasu ich wygaśnięcia na zasadach dotychczasowych (art. 117

i art. 129 u.g.h.), co oznacza, że utrzymane zostały w mocy certyfikaty użytkowanych automatów do gier o niskich wygranych. Zasadę tę potwierdził również art. 11

cyt. ustawy nowelizującej z dnia 26 maja 2011 r. W następstwie wskazanej noweli zmianie uległa treść art. 23 ustawy oraz dodano art. 23a do 23f.

Po wejściu w życie nowelizacji, to jest od dnia 14 lipca 2011 r. w sprawie dotyczącej cofnięcia rejestracji automatu należy stosować przepisy u.g.h.

w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą. Dodać należy, że treść wskazanej noweli została notyfikowana przed Komisją Europejską w dniu 16 września 2010 r. pod numerem 2010/0622/PL.

W myśl przepisów u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach

na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej

(art. 129 ust. 1 u.g.h.). Przez gry na automatach o niskich wygranych ustawa rozumie gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych

o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł (art. 129 ust. 3 u.g.h.). Zgodnie z art. 138 ust. 3 u.g.h. organ właściwy, w drodze decyzji, cofa zezwolenie w przypadku stwierdzenia,

że automat o niskich wygranych umożliwia grę o wygrane wyższe lub stosowanie stawek wyższych, niż przewidziane w art. 129 ust. 3 u.g.h.

Pozbawiony podstaw jest zarzut naruszenia art. 138 ust. 3 u.g.h. w związku

z art. 129 ust. 3, art. 23a ust. 2 u.g.h. oraz art. 11 ust. 1 ustawy nowelizującej z dnia 26 maja 2011 r. i art. 2 Konstytucji RP. W realiach tej sprawy wydane zostały już ostateczne decyzje cofające poświadczenie rejestracji przedmiotowych automatów. Istotne jest ponadto, że w wyniku zastosowania procedury sprawdzającej, przeprowadzonej przez upoważnioną przez Ministra Finansów do przeprowadzenia badań technicznych automatów i urządzeń do gier jednostkę badającą - Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w B. (upoważnienie nr (...)z dnia 27 listopada 2012 r.), stwierdzono m.in., że automaty nie spełniają wymogów, o których mowa w art. 129 ust. 3 u.g.h. w zakresie maksymalnej jednorazowej wygranej i maksymalnej stawki za grę.

W świetle art. 23a ust. 7 u.g.h., wystarczające dla cofnięcia rejestracji, a co za tym idzie później zezwolenia, jest stwierdzenie niezgodności automatu z warunkami określonymi w ustawie. Nie ma znaczenia fakt, czy automat utracił cechy techniczne pozwalające na prowadzenie gier odpowiadających definicji ustawowej gry

na automatach o niskich wygranych, czy od początku ich nie posiadał, mimo

że został zarejestrowany jako automat do takich gier (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 27 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 349/13, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - CBOSA). Procedura sprawdzenia spełnienia przez automat obowiązujących przepisów prawa wymaga, stosownie do art. 23b u.g.h., przeprowadzenia badania sprawdzającego przez upoważnioną jednostkę badającą. Zgodnie z art. 23b ust. 1 u.g.h., na pisemne żądanie naczelnika urzędu celnego, w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie, podmiot eksploatujący ten automat lub urządzenie jest obowiązany poddać urządzenie lub automat badaniu sprawdzającemu. Badanie sprawdzające przeprowadza jednostka badająca upoważniona do badań technicznych automatów i urządzeń do gier

(art. 23a ust. 3 u.g.h). W aktach znajdują się badania sprawdzające wykonane przez upoważnioną jednostkę badającą dla potrzeb postępowań prowadzonych w zakresie cofnięcia rejestracji automatów. Wyników tych badań strona skutecznie nie podważyła. Tym samym nie mogą znaleźć uzasadnionych podstaw zarzuty kwestionujące interpretację pojęcia "stawki za udział w jednej grze". W kwestii interpretacji ustawowej definicji gry na automacie dla gier o niskich wygranych należy przychylić się do stanowiska zaprezentowanego w uzasadnieniu prawomocnego wyroku WSA w Olsztynie z dnia 29 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Ol 894/11, dostępny w CBOSA. Ustawodawca zróżnicował gry na automatach o niskich wygranych od gier na automatach urządzanych w kasynach lub salonach gier,

co do możliwości lokalizacji punktów gier, wysokości zabezpieczenia finansowego wnoszonego przez podmioty prowadzące działalność w tym zakresie oraz różnic

w opodatkowaniu tych dwóch różnych sposobów gier na automatach. Wykładnia celowościowa i systemowa nie pozwalają na zacieranie różnic w wysokości wygranych i stawek za udział w jednej grze w odniesieniu do gry na automatach

o niskich wygranych i na automatach bez ustawowego ograniczenia wygranej. Mechanizm gry pozwalający na jej kontynuowanie za uzyskane wygrane prowadzi

do przyjęcia wyższej niż ustawowa stawki za udział w jednej grze i w konsekwencji do wyższej niż ustawowa maksymalnej wygranej. Nie można przyjąć, że skoro ustawodawca nie określił, z ilu losowań (etapów) składa się jedna gra, to może się ona składać z nieskończonej ilości losowań. Podobnie nie można przyjąć,

że w jednej grze na automatach do gier o niskich wygranych, może wystąpić nieskończona liczba jednorazowych wygranych, każda o wartości nie wyższej niż określona w ustawie, gdyż oznaczałoby to brak jakiegokolwiek pułapu limitującego górną granicę wygranej. W takiej sytuacji nie byłoby różnicy pomiędzy automatem

do gier, który może być eksploatowany w kasynie a automatem do gier o niskich wygranych eksploatowanym w punkcie gier na automatach o niskich wygranych. Poprzez podział jednej gry na nieskończoną ilość etapów (losowań) oraz kumulację wielokrotnej liczby jednorazowych wygranych w jednej grze, gra na automacie

do gier o niskich wygranych pozwalałaby grającemu na osiągnięcie podobnych efektów, jak gra na automatach urządzonych w kasynie. Za jedną grę w rozumieniu art. 129 ust. 3 u.g.h. należy zatem uznać zamknięty cykl rozpoczynający się uruchomieniem gry i kończący się wraz z jej finałem, niezależnie od tego czy dana gra ma przebieg jednoetapowy, czy też składający się z wielu etapów (losowań),

a pod pojęciem maksymalnej stawki za udział w jednej grze należy uznać kwotę najwyższej opłaty, jaką grający może poddać ryzyku w trakcie tak rozumianej jednej gry (zob. też cyt. wyrok WSA w Białymstoku w sprawie I SA/Bk 441/15).

Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty kwestionujące status Izby Celnej w B. jako jednostki badającej. Sąd zauważa, że Laboratorium Celne Izby Celnej w B. zostało wymienione jako upoważnione przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych do wykonywania badań sprawdzających automatów do gier o niskich wygranych. Upoważnienie tej jednostki badającej do przeprowadzania badań sprawdzających automatów do gier o niskich wygranych istniało w dacie przeprowadzania badań automatów, zostało bowiem udzielone (...) listopada 2012 r., a badania przeprowadzone zostały w lipcu 2013 r. Podniesiony przez Spółkę zarzut braku właściwej akredytacji jednostki badającej, nie może mieć wpływu na ocenę przeprowadzonych badań sprawdzających. Należy bowiem podzielić, wyrażany już w orzecznictwie pogląd, że samo podanie do publicznej wiadomości wykazu jednostek badających upoważnionych do badań technicznych automatów i urządzeń do gier (art. 23f ust. 6 u.g.h.) stanowi wystarczającą podstawę do zwrócenia się z do takiej jednostki z odpowiednim zleceniem przeprowadzenia badania. Jeżeli bowiem upoważnienie do badań technicznych udzielane jest na określony czas (art. 23f ust. 3), a w wykazie, o którym mowa w art. 23f ust. 6 właściwy minister umieszcza tylko jednostki upoważnione, to oznacza, że dany wykaz jako podlegający bieżącej aktualizacji przez wskazany organ administracyjny powinien uwzględniać jedynie te jednostki badające, które spełniają wszystkie wymagane prawem warunki. Brak podstaw do nakładania na podmiot zlecający badanie, obowiązku sprawdzania ważności akredytacji udzielonej dla jednostki badającej, zamieszczonej w odpowiednim wykazie przez właściwego ministra, wynika też z niedopuszczalności wkraczania przez organy celne w kompetencje zastrzeżone ministrowi właściwemu do spraw finansów do wyłącznej kognicji którego należy udzielanie - w ramach odrębnej procedury -upoważnień do przeprowadzania badań sprawdzających. Trzeba zatem stwierdzić, że fakt figurowania jednostki badającej w wykazie jednostek upoważnionych do badań technicznych automatów i urządzeń do gier stanowi podstawę przyjęcia przez organ statusu danej jednostki jako uprawnionej do przeprowadzania badania sprawdzającego automatów do gier o niskich wygranych (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 2 października 2013 r. w sprawie II SA/Go 743/13; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 19 listopada 2013 r. II SA/Bk 719/13 - orzeczenia dostępne w CBOSA).

Sąd podziela stanowisko organu, że przepis art. 129 ust. 3 u.g.h. nie podlegał obowiązkowi notyfikacji. Przepisu tego nie można bowiem uznać za techniczny

z uwagi na to, że nie ustanawia warunków uniemożliwiających lub ograniczających prowadzenie gier na automatach poza kasynami i salonami gier albo mogących wpływać na sprzedaż takich automatów. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku

z dnia 18 kwietnia 2013 r. w sprawie II FSK 1195/12 (dostępny w CBOSA) wyraził pogląd, że art. 129 ust. 3 u.g.h. definiuje i określa cechy gry na automatach o niskich wygranych, określając przedmiot wygranej w tych grach oraz sposób ich urządzania. Nie odnosi się on natomiast do cech automatu jako produktu i nie określa żadnej obowiązkowej cechy produktu. NSA doszedł do przekonania, z czym w pełni zgadza się Sąd orzekający w niniejszej sprawie, że przepisu tego nie można traktować jako specyfikacji technicznej. Przepis art. 129 ust. 3 u.g.h. jest tożsamy z poprzednio obowiązującą ustawą o grach i zakładach wzajemnych, która w art. 2 ust. 2b definiowała gry na automatach o niskich wygranych jako gry na urządzeniach echanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż równowartość 15 euro, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,07 euro. W związku z powyższym wejście w życie u.g.h. nie wpłynęło negatywnie na definicję gier na automatach o niskich wygranych. W ocenie Sądu podobnie trzeba uznać, że art. 138 ust. 3 u.g.h. (w którym znajduje się odwołanie do art. 129 ust. 3 u.g.h.) także nie podlegał obowiązkowi notyfikacji. Dodać przy tym trzeba, że postępowanie dotyczy cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych z powodu braku spełnienia warunków określonych w ustawie. Natomiast pytania prejudycjalne skierowane do TSUE, na które powołuje się strona w skardze, dotyczyły zakazu wydawania, przedłużania oraz zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazanych

w skardze przepisów art. 129 ust. 3 u.g.h. w związku z art. 1 pkt 11 i w związku

z art. 1 pkt 1 i pkt 3 oraz art. 8 ust. 1 Dyrektywy nr 98/34/WE.

Zdaniem Sądu, organ nie uchybił również normom wynikającym z przepisów prawa procesowego i dokonał kompleksowego wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy. Rozstrzygnięcie oparte zostało na dowodzie w postaci badań sprawdzających, przeprowadzonych - jak zostało wyżej wykazane - przez upoważnioną jednostkę badającą. Nie naruszono zatem art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Podstawą cofnięcia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych może być wyłącznie taki dowód. Stąd też odmowa przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez Spółkę w zakresie przesłuchania w charakterze świadka A. K. nie naruszyła art. 188 Ordynacji podatkowej. Podobnie jako prawidłową ocenia Sąd odmowę przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka A. C. Teza dowodowa w odniesieniu do tego dowodu dotyczy innych automatów aniżeli przedmiotowe w niniejszej sprawie. Opinie , zarówno z (...) lipca 2013 roku , jak i z (...) lipca 2013 roku w sposób jednoznaczny potwierdzają , iż badane automaty nie spełniały warunków o których mowa art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych w zakresie jednorazowej wygranej i maksymalnej stawki za udział w jednej grze.

Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 4 i pkt 6 oraz § 4 Ordynacji podatkowej w związku z art. 124 i art. 121 § 1 tej ustawy, polegający zdaniem autora skargi na braku śladowego choćby odniesienia się

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do twierdzeń i zarzutów strony uważanych

za kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy, a dotyczących sprzeczności regulacji

art. 138 ust. 3 u.g.h z nadrzędnym prawem unijnym. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy rozstrzygnął sprawę z uwzględnieniem zarzutów odwołania, a swoje stanowisko zawarł w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu decyzji, wyczerpującym wymogi art. 210 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyraził wprost pogląd, że art. 129 ust. 3 u.g.h. (do którego odsyła art. 138 ust. 3 u.g.h.) nie ma charakteru normy technicznej w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE.

Sąd uznał za stosowne oddalić wnioski dowodowe zawarte w skardze

i w piśmie procesowym z dnia 19 sierpnia 2015 r. Strona wniosła o dopuszczenie dowodów z wydruków ze stron internetowych Totalizatora Sportowego Sp. z o.o., tvn24 i Najwyższej Izby Kontroli, mające jej zdaniem przyczynić się do wyjaśnienia istotnych okoliczności z perspektywy rozstrzygnięcia sprawy (niezgodności art. 138 ust. 3 u.g.h. z prawem wspólnotowym) wobec faktu, że z powyższych dokumentów elektronicznych ma wynikać absolutna przypadkowość wprowadzenia art. 138 ust. 3 u.g.h. do polskiego porządku prawnego.

Stosownie do art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne

do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Z powyższego wynika, że dopuszczenie dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu, i ma charakter wyjątku od ogólnej zasady, zgodnie z którą sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego. Tymczasem przeprowadzenie wnioskowanych dowodów nie jest niezbędne

do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Przedstawione dokumenty nie mogą wpłynąć na ocenę charakteru norm zawartych w art. 129 ust. 3 i art. 138 ust. 3 u.g.h.

Wobec ww. stanowiska wyrażonego w zakresie charakteru przepisów art. 129 ust. 3 i art. 138 ust. 3 u.g.h. Sąd nie znalazł podstaw do wystąpienia do TSUE

z pytaniami prejudycjalnymi w żądanym przez stronę skarżącą zakresie.

Cofnięcie zezwolenia było w rozpatrywanym przypadku konieczne

i uzasadnione w kontekście zastosowanych przez organy przepisów oraz prawidłowo poczynionych ustaleń, że Spółka prowadziła działalność gospodarczą niezgodnie

z warunkami określonymi w art. 129 ust. 3 u.g.h. Jeszcze raz trzeba podkreślić,

że powyższy przepis zawierający definicję gry na automacie o niskich wygranych nie ustanawia warunków ograniczających lub uniemożliwiających prowadzenie gier

na automatach poza kasynami i salonami gier i nie ma wpływu na sprzedaż takich automatów, a tym samym nie narusza fundamentalnych zasad wyrażonych w art. 34, art. 49 i art. 56 TfUE, dotyczących swobodnego przepływu towarów, usług oraz swobody przedsiębiorczości. Uznać też należy, że art. 138 ust. 3 u.g.h. nie może być dyskryminujący dla Spółki, której sytuacja jest odmienna od podmiotów respektujących obowiązujące warunki urządzania gier na automatach o niskich wygranych.

TSUE wielokrotnie podkreślał, że w tej szczególnej dziedzinie, jaką są gry hazardowe, organy krajowe dysponują swobodnym uznaniem wystarczającym

do ustalenia wymogów, z jakimi związana jest ochrona konsumenta i porządku społecznego, oraz że o ile warunki ustanowione przez orzecznictwo TS są ponadto spełnione, do państw członkowskich należy dokonanie oceny, czy w kontekście założonych przez te państwa i zgodnych z prawem celów konieczny jest całkowity lub częściowy zakaz tego rodzaju działalności, czy też wystarczające jest jedynie ograniczenie tej działalności i ustanowienie w tym celu mniej lub bardziej ścisłych zasad kontroli (orzeczenia w sprawach: C-46/08; C-186/11 i C-209/11). Trybunał przyznawał jednocześnie, że w dziedzinie gier i zakładów, których nadmiar

ma szkodliwe konsekwencje społeczne, krajowe przepisy mające na celu uniknięcie pobudzania popytu poprzez ograniczanie wykorzystywania ludzkiej skłonności do gry mogą być uzasadnione (orzeczenia w sprawach: C-275/92; C-124/97; C-67/98).

W tym kontekście Trybunał podkreślał, że względy moralne, religijne lub kulturowe jak też konsekwencje moralnie i finansowo szkodliwe dla jednostek i społeczeństwa, które wiążą się z grami i zakładami, mogą uzasadniać istnienie dyskrecjonalnych uprawnień władz krajowych wystarczających dla ustalenia, zgodnie z ich własną skalą wartości, wymogów w zakresie ochrony konsumentów i porządku społecznego (orzeczenia w sprawach: C-243/01; C-338/04, C-359/04 i C-360/04; C-42/07;

C-316/07; od C-358/07 do C-360/07; C-409/07 i C-410/07). Państwa członkowskie mają pełną swobodę w wyborze systemu regulacji sektora hazardowego - w tym

w wyborze wartości, które decydują się chronić poprzez taki system. W ramach tej swobody państwa mogą wybrać pomiędzy absolutnym zakazem urządzania gier hazardowych, częściowym zakazem bądź przyzwoleniem połączonym z systemem nadzoru i kontroli nad sektorem (wyrok w sprawie C-124/97), przy zachowaniu wymogu proporcjonalności (wyrok w sprawach połączonych C-338/04, C-359/04

i C-360/04; wyrok w sprawie C-65/05).

Zdaniem Sądu, w kontekście przedstawionych w uzasadnieniu do projektów u.g.h. motywów legislacyjnych (druki sejmowe Nr VI.2481 i Nr VI.2482 - Sejm VI kadencji) i zastosowanych w u.g.h. instrumentów prawnych, nie można ustawodawcy - nakazującemu cofnięcie zezwolenia w przypadku stwierdzenia, że automat

o niskich wygranych umożliwia grę o wygrane wyższe lub stosowanie stawek wyższych, niż przewidziane w art. 129 ust. 3 - postawić skutecznego zarzutu niezachowania zasady proporcjonalności, rozumianej jako zachowanie kryterium adekwatności przyjętego środka krajowego do realizowanego celu. Celem tym jest zaś uzasadniony interes państwa w monitorowaniu i regulowaniu rynku gier hazardowych związany z zagrożeniem uzależnienia od hazardu. Cofnięcie zezwolenia w związku z prowadzeniem działalności niezgodnie z art. 129 ust. 3 u.g.h. nie stanowi środka arbitralnej dyskryminacji ani ukrytych ograniczeń w handlu między Państwami Członkowskimi.

Resumując, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zarzuty skargi okazały się bezzasadne. Opierając się na badaniach sprawdzających przedmiotowych automatów organy prawidłowo uznały, że nie spełniają one warunków, o których mowa w art. 129 ust. 3 u.g.h. Tym samym zasadnie cofnięto zezwolenie udzielone Spółce, na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa p.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.