Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 600/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2013-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1,  art. 148
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 134,  art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 1 października 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2013 roku sprawy ze skargi T. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie zasiłku celowego – wznowienia postępowania I. oddala skargę. II. przyznaje adwokatowi J. U. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) netto powiększoną o należny podatek VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" (dalej zwaną decyzją zasiłkową), Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]", działając z upoważnienia Prezydenta "[...]" (dalej zwany organem I instancji), po rozpoznaniu wniosku T. P. (dalej zwanej skarżącą), przyznał skarżącej w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" zasiłek celowy w kwocie 186 zł. na zakup posiłku lub żywności w okresie od "[...]" do "[...]". W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podano, że organ I instancji został wyznaczony do załatwienia niniejszej sprawy w związku z wyłączeniem pracowników Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]", jak też Kierownika tego Ośrodka od załatwienia wniosku skarżącej. Wskazano, że dochód na osobę w rodzinie skarżącej w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku o zasiłek uprawnia ją do otrzymania świadczenia w formie zasiłku celowego w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania". Zwrócono przy tym uwagę na sytuację zdrowotną członków rodziny skarżącej. Podniesiono, że zgodnie z zarządzeniem nr "[...]" Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]" z dnia "[...]" w sprawie: ujednolicenia dziennej stawki zasiłku przyznanego w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", ustalono dzienną stawkę zasiłku na kwotę 3,00 zł., pomnożoną przez liczbę dni przypadających w danym miesiącu oraz liczbę członków rodziny uprawnionych do tego zasiłku. Dodano, że pomoc zostaje przyznana skarżącej i jej mężowi.

Wnioskiem z dnia "[...]" skarżąca, powołując art. 145 § 1 pkt 1, 2, 3, 5, 6 k.p.a., zwróciła się do organu I instancji o wznowienie postępowań zakończonych decyzjami tego organu wydanymi na podstawie zarządzenia nr "[...]" Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]" z dnia "[...]" w sprawie: ujednolicenia dziennej stawki zasiłku przyznanego w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" za okres od sierpnia "[...]".

Postanowieniem z dnia "[...]" organ I instancji odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją zasiłkową tego organu. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że powołane przez skarżącą we wniosku o wznowienie postępowania zarządzenie nr "[...]" Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]" nie miało wpływu na powstanie jej uprawnienia do otrzymania pomocy w formie zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności. Zauważono, że wysokość dziennej stawki zasiłku przyznawanego w ramach programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" może być różna w przypadku kilku ośrodków pomocy społecznej. Następnie dokonano oceny wystąpienia w sprawie przesłanek wznowienia postępowania zawartych w wymienionych przez skarżącą przepisach i stwierdzono, że żadna z tych przesłanek nie wystąpiła w tej sprawie. Podniesiono także, że skarżąca uchybiła terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Zauważono bowiem, że podstawą złożenia tego wniosku jest zarządzenie nr "[...]" Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]’, o którym skarżąca dowiedziała się najpóźniej w dniu odbioru pierwszej decyzji przyznającej świadczenie pieniężne w formie zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności w ramach programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", w której zarządzenie to zostało przytoczone, to jest "[...]" (data odbioru decyzji nr "[...]").

Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej, postanowienie organu I instancji zostało uchylone postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej zwanego organem odwoławczym) z dnia "[...]", a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podniesiono, że przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ nie jest uprawniony do oceny, czy przyczyny wznowienia wskazane przez stronę faktycznie wystąpiły. Stwierdzono, że w tej fazie postępowania organ bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki oraz czy podanie zostało wniesione z zachowaniem terminu. Do oceny tych elementów został tez zobowiązany organ I instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy.

Kontynuując postępowanie organ I instancji wezwał skarżącą do podania okoliczności (dzień, zdarzenie), w których dowiedziała się o powodach wznowienia postępowania zakończonego decyzją zasiłkową. W odpowiedzi na to wezwanie, skarżąca podała, że o tych powodach dowiedziała się w dniu "[...]" po otrzymaniu decyzji organu odwoławczego nr "[...]" i nr "[...]".

Postanowieniem z dnia "[...]" organ I instancji ponownie odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją zasiłkową tego organu. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia uznano, że wobec wyjaśnień skarżącej, zachowany został termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Stwierdzono jednak, że podanie to nie zostało oparte o przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 pkt 1, 2, 3, 5, 6 k.p.a., gdyż takie w tej sprawie nie wystąpiły.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła organowi I instancji naruszenie art. 35, art. 36, art. 106 i art. 149 § 1 pkt 1-3 k.p.a. Zgłosiła także zastrzeżenia co do rzetelności przeprowadzonych w jej sprawach wywiadów środowiskowych.

Postanowieniem z dnia "[...]" organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podniesiono, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest dwuetapowe. W pierwszej fazie organ bada, czy podanie o wznowienie wniosła strona w rozumieniu art. 28 k.p.a., czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowienia, o których mowa w art. 145 § 1 k.p.a., a także czy dotyczy ono decyzji ostatecznej oraz czy zostało wniesione w terminie określonym w art. 148 k.p.a. Dopiero pozytywne ustalenia w tym zakresie uzasadniają wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania, które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Stwierdzono, że wniosek o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie został złożony przez osobę uprawnioną i dotyczy ostatecznej decyzji zasiłkowej. Uznano jednak, że nawet przy założeniu, że skarżąca zachowała 1-miesięczny termin do wniesienia podania (za wystarczające w tym zakresie uznano bowiem powołanie się przez skarżącą na decyzję organu odwoławczego, którą otrzymała w dniu "[...]"), nie sposób przyjąć, że skarżąca wskazała na istnienie jakichkolwiek przesłanek do wznowienia postępowania. Jako niewystarczające w tym zakresie oceniono powołanie się przez skarżącą na art. 145 § 1 pkt 1, 2, 3, 5, 6 k.p.a. bez przytoczenia konkretnych okoliczności i bez przedłożenia stosownych dokumentów w sprawie. Uznano więc, że powoływanie się na wymienione przepisy jest oczywiście bezzasadne, co pozwala na przyjęcie za organem I instancji, że podanie o wznowienie nie wskazuje na istnienie jakichkolwiek przesłanek do wznowienia postępowania.

W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. Z tych też powodów wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, w tym wydania postanowienia co do żądania wznowienia postępowania zgodnie z art. 149 § 1 i 2 k.p.a. Sformułowała także szereg zarzutów względem pracowników organów administracji publicznej, którzy w ocenie skarżącej przyczynili się do ubóstwa jej rodziny.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty sformułowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Na rozprawie, która odbyła się przed tutejszym Sądem w dniu 1 października 2013r. pełnomocnik skarżącej wskazał, że wniesione w niniejszej sprawie podanie o wznowienie postępowania spełnia wymagania przedmiotowe, podmiotowe, jak również w zakresie terminu, co stwierdził sam organ. Uznał więc, że organ powinien był wznowić postępowanie. Z tych też powodów wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanemu w sprawie ostatecznemu postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]", w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania.

Jak słusznie bowiem zauważył organ odwoławczy, postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest dwuetapowe. W pierwszej fazie organ bada, czy podanie o wznowienie wniosła strona w rozumieniu art. 28 k.p.a., czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowienia, o których mowa w art. 145 § 1 k.p.a., a także czy dotyczy ono decyzji ostatecznej oraz czy zostało wniesione w terminie określonym w art. 148 k.p.a. Dopiero pozytywne ustalenia w tym zakresie uzasadniają wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania, które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

W ocenie Sądu, organ dokonał jednak wadliwej oceny dochowania przez skarżącą ustawowego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Zgodnie bowiem z art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Jak wynika z treści wniosku o wznowienie postępowania, wniesionego w kontrolowanej sprawie, skarżąca łączy istnienie przesłanek wznowienia postępowania, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1, 2, 3, 5, 6 k.p.a., z obowiązywaniem zarządzenia nr "[...]" Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]" z "[...]" w sprawie: ujednolicenia dziennej stawki zasiłku przyznanego w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", w oparciu o które wydana została między innymi decyzja zasiłkowa. Dla oceny zachowania przez skarżącą terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej tą decyzją, istotne jest zatem ustalenie, kiedy skarżąca dowiedziała się o istnieniu tego zarządzenia. Podkreślenia wymaga przy tym, że zachowanie przez skarżącą omawianego terminu jest okolicznością faktyczną, która winna być w sposób obiektywny ustalona w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. W kontrolowanej sprawie, za nieuprawnione należy więc uznać oparcie twierdzenia organów obu instancji o zachowaniu przez skarżącą terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania jedynie na oświadczeniu skarżącej, że o powodach wznowienia dowiedziała się w dniu "[...]" po otrzymaniu decyzji organu odwoławczego nr "[...]" i nr "[...]". W świetle bowiem zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, oświadczenie to należy uznać za subiektywne.

Jak wynika bowiem z akt sprawy (uzasadnienia postanowienia organu I instancji z dnia "[...]"), o istnieniu zarządzenia nr "[...]" Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]" z dnia "[...]" w sprawie: ujednolicenia dziennej stawki zasiłku przyznanego w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" skarżąca dowiedziała się najpóźniej w dniu odbioru pierwszej decyzji przyznającej świadczenie pieniężne w formie zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności w ramach programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", w której zarządzenie to zostało przytoczone, to jest "[...]" (data odbioru decyzji nr "[...]"). Zarządzenie to zostało powołane także w uzasadnieniu decyzji zasiłkowej wydanej w sprawie objętej wnioskiem o wznowienia postępowania, która również została doręczona skarżącej w dniu "[...]". W tych okolicznościach nie może budzić wątpliwości, że wniesienie przez skarżącą w niniejszej sprawie podania o wznowienie postępowania w dniu "[...]" (data złożenia w organie I instancji) nastąpiło z uchybieniem 1-miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Stwierdzenie zaś tej okoliczności skutkuje wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Skoro zaś takie właśnie rozstrzygnięcie organu I instancji zostało utrzymane w mocy zaskarżonym postanowieniem organu odwoławczego, uznać należało, że postanowienie to odpowiada prawu.

Zauważyć także należy, że podnoszona przez organ okoliczność braku uzasadnienia przytoczonych podstaw wznowienia postępowania w kontekście dopuszczalności, bądź nie, uruchomienia tego trybu nadzwyczajnego była przedmiotem analizy w orzecznictwie sądowym. Sąd orzekający w niniejszej sprawie przychyla się do poglądu wyrażonego w wyroku NSA z dnia 12 lipca 2011r., sygn. akt II OSK 2598/10 (dostępnym pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym przyjęto, że "jeżeli strona występując z żądaniem wznowienia postępowania nie wskazuje przesłanek wznowienia postępowania, czy to poprzestając jedynie na wskazaniu przepisów k.p.a., czy też w ogóle nie uzasadniając wniosku, czy też wreszcie uzasadniając wniosek w sposób, który nawet bez głębszej analizy prowadzi do wniosku, że argumenty tam wskazane nie stanowią przesłanek wznowienia postępowania, to właściwy do wznowienia postępowania organ administracji powinien w drodze decyzji (a od 11 kwietnia 2011r. postanowienia) odmówić wznowienia postępowania, przyjmując, że istnieją formalne przeszkody do oceny wniosku w postępowaniu nadzwyczajnym. Czym innym jest bowiem stwierdzenie, że określone argumenty, czy też zarzuty, mogą stanowić podstawę wznowienia, ale w danej sprawie taką przesłanką nie są (ocena merytoryczna), a czym innym ocena, że przesłanki wznowienia postępowania w ogóle nie została wskazana (przeszkoda formalna)".

Sądowi znany jest także odmienny pogląd w tej kwestii sformułowany między innymi w wyroku NSA z 23 lutego 2011r., sygn. akt I OSK 625/10 (dostępnym pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyrok ten został jednak wydany na tle innego stanu faktycznego i nie może wpływać na ocenę prawną sformułowaną w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji. O kosztach wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu rozstrzygnięto na podstawie art. 250 powołanej ustawy w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity Dz. U. z 2013r., poz. 461).