Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 507/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-05-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 260,  art. 246 par. 2  pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwestii wniosku o przyznanie stronie skarżącej prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A S.A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r.

Wraz ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku pełnomocnik spółki wniósł o przyznanie jej prawa pomocy, załączając urzędowy formularz PPPr, w zakresie zwolnienia skarżącej od kosztów sądowych.

Pełnomocnik spółki zaznaczył, że nie dysponuje ona środkami pozwalającymi na poniesienie kosztów sądowych bez narażenia się na utratę płynności finansowej. Podkreślił, że skarżąca ponosi stratę z działalności gospodarczej (która za ostatni rok obrotowy wyniosła 1.005.941.812,80 zł), potwierdzającą brak środków na spłatę zobowiązań. Zaakcentował, iż wartość zobowiązań krótkoterminowych, według bilansu za 2014 r. zamykająca się kwotą 5.251.096.337,40 zł, jest wielokrotnie wyższa od środków znajdujących się na jej rachunku bankowym w wysokości 238.884.059,96 zł, obejmujących również środki Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych i Funduszu Likwidacji [...]. Stwierdził, że skarżąca musi koncentrować się na bieżącej spłacie tych zobowiązań, przede wszystkim zaś - na wypłacie wynagrodzeń, na co miesięcznie przeciętnie przeznacza kwotę 262.300.000,00 zł. Skarżąca w ocenie pełnomocnika nie może być stawiana przed wyborem, czy posiadane środki przeznaczyć na powyższe cele, czy też na koszty sądowe. Pełnomocnik zaakcentował również, że kwota środków na rachunku bankowym skarżącej jest kilkakrotnie niższa od kwoty jej zobowiązań podatkowych i zobowiązań z tytułu ubezpieczeń społecznych, których regulowanie powinno być traktowane priorytetowo. Obowiązek zapłaty kosztów sądowych nie powinien zatem narażać spółki na niemożność wywiązania się z zapłaty tych zobowiązań.

Zgodnie ze złożonym wnioskiem, wysokość kapitału zakładowego spółki wynosi 2.333.140.000,00 zł, wartość środków trwałych według bilansu za ostatni rok stanowi kwotę 5.605.996.743,48 zł, zaś wysokość zysku lub strat za ostatni rok obrotowy: - 1.005.941.812,80 zł.

Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2016 r. referendarz sądowy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy.

Uzasadniając przyjęte rozstrzygnięcie referendarz sądowy stwierdził przede wszystkim, że strata, będąca nadwyżką kosztów nad przychodami, nie świadczy o braku środków finansowych. Nadto, znaczna część tych kosztów jest związana ze spłatą zobowiązań w bardzo dużej wysokości, jednak bezsprzecznie przewyższają one wysokość kosztów sądowych należnych w sprawie w tak nieporównywalnym stopniu, że poniesienie tych kosztów nie może wywrzeć jakiegokolwiek odczuwalnego wpływu na sytuację spółki. W analogicznej dysproporcji z tymi kosztami pozostają wszystkie pozostałe kwoty wskazane we wniosku, sięgające setek milionów a nawet miliardów złotych, w tym środki przeznaczane miesięcznie na wypłatę wynagrodzeń, będące jedynie częścią wydatków spółki. Referendarz sądowy stwierdził nadto, że skarżąca stosunkowo niedawno uiściła liczne opłaty w innych sprawach co również uniemożliwia przyjęcie, że spółka nie ma dostatecznych środków na pokrycie pełnych kosztów postępowania.

W piśmie z dnia 25 kwietnia 2016 r., uzupełnionym w dniu 16 maja 2016 r. pełnomocnik skarżącej wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia referendarza sądowego.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 246 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uznanie, że nie zostały spełnione przesłanki do zwolnienia spółki od kosztów sądowych i odmowę udzielenia tego zwolnienia w jakiejkolwiek części.

W uzasadnieniu sprzeciwu pełnomocnik skarżącej podtrzymał wyrażone we wniosku o przyznanie prawa pomocy stanowisko, iż spółka ponosi stratę z wykonywanej działalności gospodarczej, co powoduje brak środków na bieżące regulowanie zobowiązań. Kwota środków znajdujących się na rachunkach bankowych skarżącej jest wielokrotnie niższa od samej kwoty zobowiązań krótkoterminowych. Skarżąca w celu umożliwienia dalszego prowadzenia działalności gospodarczej musi zatem koncentrować się na zapłacie tych zobowiązań, w szczególności na terminowej zapłacie wynagrodzeń pracowników, biorąc pod uwagę, iż ma to znaczenie dla tysięcy rodzin na [...]. Pełnomocnik spółki stwierdził, że nie kwestionując powyższych okoliczności referendarz sądowy odmawiając przyznania prawa pomocy skoncentrował się na okoliczności, iż koszty sądowe są w niniejszej sprawie tak znikome, że nie mogą wpłynąć na sytuację finansową skarżącej oraz na fakt uiszczenia w innych sprawach kosztów sądowych. Tymczasem okoliczności te wiążą się ze sobą. Skarżąca jest bowiem stroną bardzo licznych postępowań sądowoadministracyjnych, dotyczących m.in. sporu prawnego w zakresie podatku od nieruchomości za wiele lat, naliczonego przez kilkanaście gmin. Wniesienie skargi w każdej z tych spraw wiąże się z koniecznością uiszczenia wpisu stosunkowego od skargi w zależności od wartości przedmiotu zaskarżenia i wynosi od kilku do kilkudziesięciu tysięcy złotych. Tym samym nie można zgodzić się z zarzutem "znikomości" kosztów sądowych, o zwolnienie z których wnosi skarżąca. Pełnomocnik skarżącej podniósł, że referendarz sądowy rozpoznając wniosek winien był uwzględnić nie tylko fakt zapłaty w innych sprawach kosztów sądowych, ale również okoliczność złożenia wniosków o prawo pomocy w zakresie zwolnienia od nich w innych postępowaniach zgodnie z załączonym wykazem. Jednocześnie podkreślił, że wiele postępowań administracyjnych nadal jest w toku, a co za tym idzie należy spodziewać się kolejnych skarg i wniosków o zwolnienie od kosztów sądowych. Rozpoznając wniosek referendarz sądowy winien był brać pod uwagę całokształt kosztów sądowych jakie skarżąca będzie musiała ponieść (liczbę spraw toczących się z udziałem skarżącej przed sądami administracyjnymi) a nie jednostkową sprawę.

Pełnomocnik skarżącej podniósł również, że każdorazowe uiszczenie kosztów sądowych w przypadku podmiotu o tak poważnym zadłużeniu jak skarżąca odbywa się kosztem wierzycieli, w tym organów podatkowych i Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Zdaniem pełnomocnika skarżącej nie ma ona obowiązku przeznaczania środków pieniężnych w pierwszej kolejności na zapłatę kosztów sądowych i narażenia się tym samym na niewykonanie obowiązku zapłaty zobowiązań niezbędnych do dalszego jej funkcjonowania, w tym zobowiązań publicznoprawnych i z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, czy na wynagrodzenia pracowników – a takie stanowisko, w ocenie pełnomocnika skarżącej, wynika z treści zaskarżonego postanowienia. Tymczasem, uwzględniając sytuację skarżącej, przed takim wyborem jest stawiana w niniejszej sprawie, jak i w innych postępowaniach sądowoadministracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że w rozpatrywanym przypadku zastosowanie ma art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. - w brzmieniu mającym zastosowanie do postępowań sądowoadministracyjnych wszczętych przed dniem 15 sierpnia 2015 r. Przepis ten stanowi, że w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie natomiast z treścią art. 246 § 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie prawnej następuje:

1) w zakresie całkowitym - gdy wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania;

2) w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

Tak ukształtowana treść przepisu, w szczególności użycie sformułowania "gdy wykaże", wyraźnie przesądza o tym, że to na wnioskującym spoczywa obowiązek przekonania sądu, że znajduje się w sytuacji wymagającej przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym lub całkowitym. Jednocześnie ocena przez Sąd dokonywana jest w oparciu o złożone przez stronę ubiegającą się o przyznanie prawa pomocy oświadczenie na urzędowym formularzu PPPr, uzupełnione ewentualnie w trybie art. 255 p.p.s.a.

W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Sądu, nie zachodzą przesłanki warunkujące przyznanie skarżącej prawa pomocy.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że złożony przez pełnomocnika spółki urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy stanowi wystarczającą podstawę do rozstrzygnięcia wniosku skarżącej.

Z treści tego wniosku wynika, że wysokość kapitału zakładowego, majątku lub środków finansowych skarżącej (rubryka 6 formularza) wynosi 2.333.140.000,00 zł. Wartość środków trwałych według bilansu za ostatni rok wynosi 5.605.996.743,48 zł (rubryka 7 formularza), wysokość straty zaś 1.005.941.812,80 zł (rubryka 8 formularza). Jednocześnie skarżąca deklaruje, iż posiada na rachunku bankowym w banku B S.A. środki w wysokości 238.884.059,96 zł obejmujące również Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych i Fundusz Likwidacji [...], zaś jej zobowiązania krótkoterminowe wynoszą 5.251.096.337,40 zł, z czego na wypłaty wynagrodzeń przeznacza przeciętnie kwotę ok. 262,3 mln zł (wartość za pierwsze 11 miesięcy 2015 r.). Zestawienie powyższych kwot wskazuje zatem, że skarżąca posiada środki pozwalające na zapłatę wpisu w niniejszej sprawie, wynoszącego na obecnym etapie postępowania 17.825,00 zł (należny wpis od skargi kasacyjnej). Po pierwsze bowiem zobowiązania krótkoterminowe obejmują zobowiązania wymagalne w okresie 12 miesięcy od dnia bilansowego (art. 3 pkt 22 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości; Dz.U. z 2013 r., poz. 330 ze zm.). Oznacza to, że kwota 5.251.096.337,40 zł winna zostać uregulowana w okresie roku, co daje średniomiesięcznie kwotę 437.591.361,45 zł, w której to kwocie znajdują się środki przeznaczone na wypłatę wynagrodzeń. Zestawienie tej kwoty ze środkami zgromadzonymi na koncie wskazuje, że skarżącej po zapłacie miesięcznych zobowiązań nie pozostawałaby żadna kwota przy braku wpływu środków na jej konto. Sądowi znany jest z urzędu fakt, iż w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 270/16 ze skargi spółki znajduje się formularz PPPr datowany na dzień 18 stycznia 2016 r. i podpisany przez pełnomocnika skarżącej. Porównanie danych zawartych w tym formularzu z danymi wynikającymi z formularza z dnia 13 kwietnia 2016 r. złożonego w niniejszej sprawie wskazuje, że środki zgromadzone na rachunku bankowym, pomimo wskazywanych powyżej kwot zobowiązań krótkoterminowych stanowią obecnie 127.889.993,99 zł. Powyższe potwierdza, że zobowiązania krótkoterminowe jakie wskazuje pełnomocnik spółki są zobowiązaniami wymagalnymi w okresie 12 miesięcy od dnia bilansowego, jak również, iż skarżąca otrzymuje środki finansowe będące należnościami względem niej. Pomimo eksponowania bowiem przez pełnomocnika skarżącej negatywnej sytuacji skarżącej należy wskazać na fakt, iż skarżąca zajmuje się nie tylko wydobyciem węgla kamiennego, co w istocie byłoby działalnością związaną jedynie z ponoszeniem kosztów prowadzonej działalności, ale również - co wynika z odpisu KRS - sprzedażą hurtową paliw i produktów ropopochodnych, w wyniku której to działalności powstają należności krótko - i długookresowe, a które zostały pominięte w złożonym formularzu mimo istnienia rubryki 10 dotyczącej m.in. dochodów. To właśnie te należności względem skarżącej pozwalają regulować jej na bieżąco zobowiązania, w tym tak eksponowane przez pełnomocnika skarżącej wynagrodzenia dla jej pracowników oraz składki na ubezpieczenia społeczne. Przyjęcie przeciwnego poglądu skutkować musiałoby uznaniem, że skarżąca na przestrzeni kilku miesięcy nie tylko nie miałaby środków finansowych na rachunkach bankowych, ale również musiałaby wyzbywać się majątku na zapłatę tych zobowiązań.

Skarżąca posiada zatem środki wystarczające na zapłatę wpisu w niniejszej sprawie bez uszczerbku dla jej płynności finansowej.

Odnosząc się natomiast do argumentacji zawartej w sprzeciwie, dotyczącej konieczności uwzględnienia kosztów sądowych we wszystkich sprawach zarówno zawisłych przed tut. Sądem, jak i przyszłych należy wskazać, że argumentacja ta nie jest trafiona dlatego, że w odniesieniu do ewentualnych przyszłych skarg nie można ustalić zarówno ich ilości, jak i ewentualnej kwoty wpisu. Ponadto Skarżąca decydując się na wniesienie skargi kasacyjnej nie musi przy tym dokonywać wyboru pomiędzy zapłatą swoich zobowiązań a uiszczeniem wpisu, co wynika z danych przedstawionych przez pełnomocnika skarżącej, a co zostało wskazane powyżej.

Podkreślić nadto należy, że w szeregu prawomocnie zakończonych spraw z udziałem skarżącej w ostatnich miesiącach zasądzone zostały na jej rzecz koszty od organów administracji publicznej, przykładowo: sprawa I SA/Gl 548/15 – kwota 22.388,00 zł; sprawa I SA/Gl 306/15 – kwota 49.162,00 zł; sprawa I SA/Gl 305/15 – kwota 48.162,00 zł; sprawa I SA/Gl 411/15 – kwota 49.990,00 zł. Okoliczność ta również przemawia za przyjęciem, że nie zostały spełnione przesłanki przyznania skarżącej prawa pomocy.

W związku z powyższym na podstawie art. 260 p.p.s.a. i art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.