Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 600/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: 120, 180, 187§1, 191,192,197§1, 121§1
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Gurba (sprawozdawca), sędzia WSA Katarzyna Owsiak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 października 2020 r. sprawy ze skargi R. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oraz odmowy jego przywrócenia w sprawie decyzji orzekającej o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z pozostałym członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2014 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

R. W. (dalej: "Strona" lub "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS", "Organ odwoławczy") z [...] grudnia 2019 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oraz odmowy jego przywrócenia w sprawie decyzji orzekającej o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z pozostałym członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2014 r.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

1.1. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. (dalej: "NUS", "Organ pierwszej instancji") decyzją z [...] sierpnia 2019 r. orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej członka zarządu Skarżącego wraz z drugim członkiem zarządu oraz z C. Sp. z o. o. za niewykonane zobowiązania podatkowego ww. Spółki, z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące luty-październik 2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego.

Decyzja została wysłana za pośrednictwem systemu teleinformatycznego ePUAP w dniu 30 sierpnia 2019 r. na wskazany przez pełnomocnika adres na platformie ePUAP, tj. [...]. Z informacji znajdujących się na Urzędowym Poświadczeniu Doręczenia (dalej: UPD) wynika, iż dokument ten nie został odebrany przez adresata w terminie 14 dni od dnia wysłania pierwszego UPD.

W związku z powyższym, ww. decyzja została doręczona w dniu 13 września 2019 r. w trybie doręczenia zastępczego, o którym stanowi przepis art. 152a § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 900 ze zm., dalej: "O.p.").

1.2. Pełnomocnik Strony wniósł odwołanie od decyzji NUS z [...] sierpnia 2019 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wskazano, że prawdopodobnie z przyczyn technicznych związanych z funkcjonowaniem skrytki elektronicznej ([...]) rozstrzygnięcie lub informacja o rozstrzygnięciu nie dotarła do adresata w sposób umożliwiający zapoznanie z jej treścią.

Pełnomocnik Strony wskazał, że informację o wydaniu decyzji i jej skutecznym doręczeniu uzyskano dopiero w wyniku otrzymania przez Stronę 16 października 2019 r. upomnienia i wezwania do zapłaty należności. Zaś przyczyną uchybienia terminu do wniesienia odwołania był brak informacji o rozpoczęciu biegu terminu do zaskarżenia rozstrzygnięcia Organu pierwszej instancji. Zdaniem pełnomocnika Skarżącego przedmiotowa decyzja nie została doręczona skutecznie przez ePUAP na adres elektroniczny [...] lub została doręczona, ale nie ujawniła się w skrytce. Powyższa okoliczność wynika prawdopodobnie z technicznych problemów, których bezsprzeczne ustalenie będzie utrudnione, a przynajmniej wykracza poza możliwości Strony.

Ponadto pełnomocnik Strony wskazał, że w innych postępowaniach Strony skutecznie otrzymywał i odbierał adresowaną korespondencję na skrytkę elektroniczną. Podnosi, że problemy z działaniem platformy ePUAP były szeroko komentowane, na co zwracały m. in. organy celne. Strona załączyła pisma Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z 2017 r., skierowane w innej sprawach do pełnomocnika Strony, które w związku z powstałymi problemami uniemożliwiającymi przesyłanie dokumentów za pośrednictwem platformy ePUAP zgodnie z art. 144 § 3 O.p. doręczono za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe.

Zdaniem pełnomocnika Skarżącego nie jest winą Strony uchybienie terminowi, skoro nie wiedziała o jego rozpoczęciu z powodu, na które nie miała wpływu. Co więcej w okolicznościach niniejszej sprawy zaistniały przeszkody, których Strona nie mogła usunąć nawet przy dołożeniu wszelkich możliwych starań w zaistniałych warunkach, w szczególności, iż przeszkoda dotyczyła spraw technicznych.

1.3. Postanowieniem z [...] grudnia 2019 r. DIAS stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji NUS z 30 sierpnia 2019 r. oraz odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji NUS z [...] sierpnia 2019 r. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia DIAS podkreślił, że w trakcie postępowania przed Organem pierwszej instancji 19 lipca 2019 r. do NUS wpłynęło pełnomocnictwo szczególne, udzielone przez Skarżącego do reprezentacji w postępowaniu prowadzonym przez NUS dotyczącego solidarnej odpowiedzialności Strony za zaległości C.. W pozycji nr 47 przedłożonego Organowi pierwszej instancji druku PPS-1, pełnomocnik Strony wskazał adres elektroniczny [...] tym samym wypełniając dyspozycję zawartą w art. 138c § 1 O.p.

W ocenie DIAS decyzja NUS z [...] sierpnia 2019 r. została skutecznie doręczona pełnomocnikowi Strony 13 września 2019 r. w trybie doręczenia zastępczego, o którym stanowi przepis art. 152a § 3 O.p. Ponadto decyzja NUS z [...] sierpnia 2019 r. w swojej treści zawiera prawidłowe pouczenie o prawie wniesienia odwołania, jak też o sposobie i terminie dla dokonania tej czynności. W okolicznościach zaistniałych w przedmiotowej sprawie, czternastodniowy termin do wniesienia odwołania niewątpliwie rozpoczął swój bieg 14 września 2019 r. i upłynął 27 września 2019 r. W powyżej wskazanym ustawowym terminie odwołanie nie zostało wniesione.

DIAS podkreślił, że NUS dysponuje bezsprzecznym dowodem doręczenia przedmiotowej decyzji na wskazany adres elektroniczny w postaci UPD. Z kolei Strona wnioskując o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania powinna przedstawić konkretne okoliczności, które podważałyby wiarygodność tego dowodu. Samo powołanie się pełnomocnika Skarżącego na problemy techniczne w odbiorze prawidłowo wysłanej decyzji przez Organ pierwszej instancji, w ocenie Organu odwoławczego, nie jest równoznaczne z uprawdopodobnieniem braku winy Strony w uchybieniu terminu do złożenia odwołania.

Zdaniem DIAS dowody znajdujące się w aktach sprawy przeczą twierdzeniu pełnomocnika Strona, zgodnie z którym decyzja nie została doręczona skutecznie przez ePUAP na adres elektroniczny [...] lub została doręczona, ale nie ujawniła się w skrytce. Co więcej pełnomocnik Strony nie uprawdopodobnił dostatecznie, że problemy techniczne w odbiorze przedmiotowej decyzji rzeczywiście miały miejsce. Pełnomocnik Strony we wniosku o przywrócenie terminu nie wskazał, kiedy pojawiły się problemy techniczne uniemożliwiające odbiór pisma oraz jak długo one trwały. Nie wskazał również, w którym momencie dostrzegł istnienie owych trudności oraz jakie działania podjął w tym momencie w celu uzyskania dostępu do pisma lub poznania w inny sposób jego treści. Ponadto za dowód wystąpienia problemów technicznych nie można uznać pism załączonych przez pełnomocnika Strony do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania gdyż datowane są na 2017 r. i jedynie wskazują na możliwość wystąpienia problemów technicznych w działaniu platformy ePUAP w tamtym okresie.

Wobec powyższego Organ odwoławczy stwierdził, że nie ma uzasadnionych podstaw do twierdzenia, że Strona nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, ponieważ z dokonanych ustaleń wynika, że przedmiotowa decyzja została prawidłowo wysłana i skutecznie doręczona na wskazany adres elektroniczny pełnomocnika Strony. Tezę tę potwierdza również okoliczność, że we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie wskazano żadnych czynności podjętych w celu ustalenia jakie konkretnie problemy techniczne rzekomo zaistniały w okresie, w którym przedmiotowa decyzja była doręczana. W konsekwencji DIAS uznał, że pełnomocnik Strony nie uprawdopodobnił, że Strona nie ponosi winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania, a tym samym, że zaistniała w sprawie przesłanka, o której mowa w art. 162 O.p.

2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący podniósł zarzut naruszenia:

I. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 162 § 1 O.p. albowiem nie został przywrócony termin Skarżącego do wniesienia odwołania pomimo uprawdopodobnienia braku winy przy uchybieniu terminu;

II. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 187 § 1, 191, 192 w zw. z 120, 121 § 1 oraz 122 O.p. poprzez niezbadanie przez organ okoliczności mających istotne znaczenie dla przesądzenia, że Strona nie dopuściła się niedbalstwa przy odbiorze korespondencji i oparcie się jedynie na automatycznie generowanych poświadczeniach platformy ePUAP potwierdzających rzekomą prawidłowość dostarczenia decyzji;

2. art. 187 § 1, 191, 192 w zw. z 120, 121 § 1 oraz 122 O.p. poprzez dokonanie całkowicie dowolnej oceny dowodów zgromadzonych w postępowaniu i ich wybiórczą ocenę, w szczególności błędne ustalenie stanu faktycznego co do uznania, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nie nastąpiło bez winy strony lub w wyniku niedbalstwa, a decyzja została doręczona skutecznie, podczas gdy:

a) z uwagi na to, że Strona nie otrzymała decyzji na elektroniczną skrytkę, pomimo jej wysłania, uchybienie terminu mogło nastąpić wyłącznie z powodu problemów z platformą ePUAP bądź innych technicznych trudności, czego nie zbadano, w szczególności, iż w innych postępowaniach skutecznie dostarczano przesyłki, przy czym jednocześnie już uprzednio sporadycznie zdarzały się problemy z korespondencją elektroniczną, a co mogło wynikać m.in. z ilości kierowanych wysyłek, przy czym wyżej podnoszone okoliczności uprawdopodabniają brak winy i dotyczą okoliczności niezależnych od Skarżącego,

b) techniczne problemy spowodowały, że przesyłka nie może być uznana za skutecznie doręczoną, a w konsekwencji Strona pozbawiona była przysługujących jej praw do zaskarżenia decyzji organu,

c) Strona pozbawiona została możliwości skutecznego zapobiegnięcia uchybieniu terminowi, gdyż wynikał on z niezależnych działań platformy ePUAP lub innych technicznych problemów,

d) do dnia dzisiejszego Strona nie otrzymała w/w decyzji, ani nie ujawnił się żaden ślad jej dostarczenia,

e) natychmiastowa reakcja Skarżącego oraz krótki okres, jaki upłynął od rzekomego uchybienia uprawdopodabniają okoliczności podnoszone przez Stronę.

3. art. 180 § 1 w zw. z 197 § 1 O.p. poprzez oparcie ustaleń wyłącznie na poświadczeniach doręczeń korespondencji wygenerowanych przez platformę ePUAP, pomimo podnoszonych przez Stronę wątpliwości co do prawidłowości jej działania w przedmiotowym przypadku, a dodatkowo którego wyniki zostały poddane nierzetelnej analizie i ocenie, przy czym nie powołano biegłego dla prawidłowego ustalenia rzeczywistej możliwości wystąpienia wskazywanych problemów technicznych;

4. art. 2a O.p. w zakresie, w jakim niedających się usunąć wątpliwości co do poprawności doręczenia korespondencji nie rozstrzygnięto na korzyść Strony i przez co nie wyjaśniono pełnego stanu faktycznego.

2.2. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

3. W wyniku kontroli sądu administracyjnego decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. - Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, zwanej dalej: "P.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

4. Istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest, czy organ miał podstawy przyjąć, że doszło do skutecznego doręczenia decyzji za pomocą środków komunikacji elektronicznej (ePUAP).

5. Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Organ prawidłowo doręczył decyzję za pomocą środków komunikacji elektronicznej, co ma potwierdzenie w urzędowym potwierdzeniu doręczenia. Twierdzenie Skarżącego o tym, że decyzja nie ujawniła się w skrytce pod adresem elektronicznym jego pełnomocnika jest gołosłowne. Termin do wniesienia odwołania został uchybiony. Nie uprawdopodobniono braku winy w uchybieniu tego terminu.

6. 1. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić podstawy prawne wyroku. W orzecznictwie nie budzi żadnych wątpliwości, że o ocenie zgodności z prawem postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania decyduje to, czy według stanu na moment jego podjęcia spełniły się przesłanki przewidziane w art. 228 § 1 pkt 2 O.p. Przepis ten stanowi, że "Organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania". Treść ta została sformułowana w sposób kategoryczny i bezwarunkowy. Stwierdzenie niedotrzymania terminu do złożenia środka zaskarżenia nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Koniecznym jest zatem ustalenie, w jakim dniu miało miejsce prawidłowe doręczenie decyzji oraz ustalenie kiedy zostało wniesione odwołanie od tej decyzji i w rezultacie, czy doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Uchybienie terminowi do wniesienia środka odwoławczego, jak już wspomniano, jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania (zażalenia), lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2013 r., sygn. akt I FSK 590/12 i z 29 sierpnia 2013 r., sygn. akt I FSK 1060/12 - wyroki sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej zwanej też CBOSA, pod adresem "orzeczenia.nsa.gov.pl).

6.2. Rozpatrzenie sprawy z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w trybie art. 162 O.p. jest etapem następującym po stwierdzeniu uchybienia temu terminowi na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p., niezależnie od tego, kiedy ów wniosek został złożony (po wniesieniu odwołania, czy jednocześnie z nim) oraz niezależnie od tego, czy te dwie sprawy są rozstrzygane w jednym postanowieniu, czy w postanowieniach odrębnych.

Zgodnie bowiem z art. 162 § 1 i § 2 O.p. podanie o przywrócenie terminu składa się po jego uchybieniu (ustaniu przyczyny uchybienia), przy czym takie przywrócenie następuje "w razie uchybienia terminu" (o ile zainteresowany uprawdopodobni brak winy w uchybieniu). Instytucja przywrócenia terminu została zatem przewidziana do takich sytuacji, w których już doszło do uchybienia terminu. To uchybienie daje bowiem możliwość zawnioskowania o przywrócenie terminu.

W tym kontekście podkreślić należy, że zarówno w doktrynie (zob. P. Pietrasz w komentarzu do art. 162 O.p. [w:] Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany pod red. L. Etela, LEX/el. 2020; R. Hauser w komentarzu do art. 162 Ordynacji podatkowej [w:] Ordynacja podatkowa. Komentarz, S. Babiarz i in., wyd. IX, WKP 2019), jak i judykaturze (przykładowe wyroki NSA: z 12 grudnia 2019 r., I FSK 1653/17; z 25 kwietnia 2019 r., I FSK 776/17; z 28 lutego 2019 r., I FSK 475/17; z 10 lipca 2018 r., I FSK 1310/16; z 27 lutego 2020 r., I FSK 2241/19 i powołane tam orzeczenia wielokrotnie wyrażano pogląd, podzielany przez Sąd w niniejszej sprawie, że wątpliwości co do okoliczności doręczenia decyzji powinny stanowić przedmiot postępowania dotyczącego stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Nieprawidłowości w zakresie doręczenia korespondencji nie mogą uzasadniać przywrócenia terminu czy też być "załatwiane" poprzez zastosowanie tej instytucji.

7. 1. Niesporne jest, że pełnomocnik Strony podał w dokumencie pełnomocnictwa adres elektroniczny, a organ doręczał decyzję pod podany adres, wypełniając dyspozycję art. 138c § 1 O.p. Podstawową kwestią wymagającą rozstrzygnięcia jest skuteczność doręczenia decyzji, w trybie art. 152a § 3 O.p.

Zgodnie z art. 152a § 2 O.p., w przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego w sposób określony w art. 152a § 1 pkt 3, organ podatkowy po upływie 7 dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia, przesyła powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania tego pisma. Konsekwencje nieodebrania awiza przewiduje art. 152a § 3 O.p. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku nieodebrania pisma doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia.

Z treści urzędowego potwierdzenia doręczenia (UPD – akta administracyjne, tom II, karta nr 258) wynika, że 14-dniowy termin liczony od pierwszego e-awiza, tj. od 30 września 2019 r. upłynął 13 września 2019 r. Organ miał więc podstawy, aby uznać, że datą doręczenia decyzji jest 13 września 2019 r. Termin na wniesienie odwołania rozpoczął więc bieg 14 września 2019 r. i upłynął 27 września 2019 r. Odwołanie wniesiono 23 października 2019 r. (data nadania w placówce operatora pocztowego), a więc po terminie.

7.2. Dla oceny mocy dowodowej UPD należało uwzględnić, iż w świetle § 13 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 180), w przypadku odebrania dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą podmiotu publicznego poświadczenie przedłożenia jest automatycznie tworzone i udostępniane nadawcy tego dokumentu przez system teleinformatyczny służący do obsługi doręczeń. Jak stanowi § 14 pkt 5 tego rozporządzenia, udostępnione przez system informatyczny podmiotu publicznego poświadczenie doręczenia, w przypadku podpisania poświadczenia doręczenia, zawiera datę i czas podpisania rozumiane jako data i czas doręczenia dokumentu elektronicznego. Uwzględniając powyższe należy przyjąć, że tak wygenerowane poświadczenie doręczenia stanowi dowód na realną możliwość zapoznania się adresata z treścią pisma. Zgodnie bowiem z § 8 ust. 3 (zd. pierwsze) rozporządzenia, doręczenia dokonywane za pomocą ePUAP uważa się za dokonane przez podmiot publiczny lub do podmiotu publicznego, który utworzył na ePUAP elektroniczną skrzynkę podawczą. Poświadczenie doręczenia jest zatem urzędowym poświadczeniem odbioru.

Należy podkreślić, że rozwiązania techniczne systemu doręczeń za pośrednictwem platformy ePUAP, co do zasady, zapewniają niezaprzeczalność urzędowego poświadczenia odbioru. W ocenie Sądu, zbyt daleko idącym byłoby jednak założenie, że UPD jest dowodem niemożliwym do obalenia.

Zdaniem Sądu, wartości dowodowej UPD nie sposób jednak podważyć tylko oświadczeniem Strony, iż brak było w skrzynce odbiorczej opisanej korespondencji. Wartość dowodowa UPD mogłaby zostać wzruszona np. przez potwierdzenie przez administratora ePUAP, że w określonym czasie (newralgicznym dla doręczenia konkretnego pisma) występowały problemy techniczne w funkcjonowaniu systemu albo wprost, że pismo nie trafiło do systemu lub nie można go było w nim otworzyć, pobrać, odczytać.

7.3. Strona jedynie ogólnikowo wywodzi, że decyzja nie została doręczona jej skutecznie lub została doręczona, ale nie ujawniła się w skrzynce. Nie potrafi jednak wskazać, że zgłaszała administratorowi systemu ePUAP jakiekolwiek problemy z funkcjonowaniem systemu, w tym dostępnością do korespondencji w jej skrytce, w czasie newralgicznym dla oceny skuteczności doręczenia. Nie dość że nie obalono mocy dowodowej UPD to nawet skutecznie nie poddano tego dokumentu w wątpliwość, legitymując się chociażby tylko zgłoszeniem problemu technicznego do administratora systemu ePUAP.

7.4. Organ na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. prawidłowo więc ustalił, że wobec skutecznego doręczenia decyzji, odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu.

8. 1. Z kolei badając legalność skarżonego postanowienia na płaszczyźnie odmowy przywrócenia terminu na wstępie należy zaznaczyć, że nie są sporne formalne warunki dopuszczalności wniosku, tj. wniosek o przywrócenie terminu złożono wraz z odwołaniem, w 7-dniowym terminie wskazanym w art. 162 § 2 O.p.

Organ prawidłowo jednak uznał, że Strona nie uprawdopodobniła, że istniały problemy natury technicznej uniemożliwiające dowiedzenie się o fakcie istnienia decyzji oraz zapoznanie się z treścią decyzji. Twierdzenia Strony są ogólnikowe i w istocie są to jedynie dywagacje Strony, że decyzja nie została skutecznie jej doręczona lub została doręczona, ale nie ujawniła się w skrzynce. Nie wiadomo kiedy rzekome problemy techniczne miały się ujawnić, jak długo trwały, w czym się przejawiały, np. czy strona widziała, że nadeszła decyzja, a później awizo, ale nie była w stanie go otworzyć ani pobrać, czy nic się w skrzynce nie ujawniło. Nie wskazano, czy w tym samym czasie występowały problemy techniczne związane z jeszcze inną korespondencją, doręczaną pełnomocnikowi Strony środkami komunikacji elektronicznej.

8.2. Strona twierdzi, że w skrzynce odbiorczej pełnomocnika nie ma śladu informacji o odebraniu lub nadejściu decyzji. Strona nie podejmowała jednak żadnych działań, a przynajmniej o tym nie wspomina, aby ujawnić wobec administratora systemu rzekome problemy techniczne i uzyskać potwierdzenie, że faktycznie miały one miejsce. Pełnomocnik Strony jest radcą prawnym, a więc jako profesjonalista powinien był mieć orientację, jakie czynności podjąć, gdy podejrzewa się problemy techniczne w działaniu ePUAP. Droga zgłaszania tego typu problemów jest łatwa do ustalenia i ogólnie dostępna dla każdego użytkownika systemu. Mieści się to w zakresie należytej staranności wymaganej w wykazaniu starań podejmowanych dla dochowania terminu lub wykazania, że przeszkody w jego dochowaniu były realne i niemożliwe do przezwyciężenia. Niezrozumiałe dla Sądu jest, dlaczego pełnomocnik Strony uznaje więc, że ustalenie problemów technicznych w funkcjonowaniu systemie ePUAP jest utrudnione lub wykracza poza jego możliwości. Nie ma dowodów, aby Strona (jej pełnomocnik) podejmowała nawet takie minimalne działania w kierunku uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu, jak chociażby sygnalizacja administratorowi ePUAP problemów technicznych

W ocenie Sądu nie było potrzeby powoływania biegłego w tej sprawie, skoro wystarczyło zasygnalizować problem administratorowi systemu i oczekiwać na potwierdzenie faktu jego zaistnienia oraz rozwiązanie.

8.3. Za dowód występowania problemów technicznych w systemie ePUAP, w zakresie związanym z funkcjonowaniem skrzynki pełnomocnika Strony, w pierwszej połowie września 2019 r., nie mogą być uznane doniesienia medialne o awarii systemu w 2017 r. Nie można przyjmować, że przeszła awaria centralna czy lokalna systemu ePUAP daje podstawę do generalnego dyskredytowania wiarygodności UPD, także na przyszłość.

Przez analogię do powszechnie znanych, zdarzających się sporadycznie problemów z doręczaniem pism za pośrednictwem operatora pocztowego, z faktu błędu doręczyciela w jednostkowej sprawie nie można generalizować, że wszystkie zwrotne potwierdzenia odbioru stają się przez to mało wiarygodne. W takiej sytuacji także nie wystarczyłoby proste zaprzeczenie faktowi pozostawienia awiza w skrzynce pocztowej, a konieczne jest uzyskanie, w procedurze skargowej lub reklamacyjnej wobec operatora pocztowego, potwierdzenia, że faktycznie doszło do błędów w doręczaniu konkretnego pisma.

9. 1. Mając na względzie powyższe Sąd stwierdza, że zarzuty naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 191, art. 192, art. 197 § 1 O.p. są niezasadne.

Sąd stwierdza, że postępowanie dowodowe w kwestii niedochowania terminu do wniesienia odwołania przeprowadzono prawidłowo. Prawidłowo wywiedziono w uzasadnieniu postanowienia nie uprawdopodobnienie braku winy Strony w uchybieniu terminu. Przede wszystkim to Strona nie potrafiła wykazać, że istniały przeszkody w zapoznaniu się z treścią decyzji doręczonej przez ePUAP.

Organ miał też podstawy, aby odmówić przywrócenia terminu, a zarzut naruszenia art. 162 § 1 O.p jest chybiony.

9.2. Za niezasadny uznać także należy zarzut naruszenia art. 2a O.p. Wskazany przepis może być zastosowany wówczas, gdy w sprawie wystąpiły nie dające się usunąć wątpliwości co do wykładni przepisów prawa podatkowego. Strona nie wskazuje jednakże tego rodzaju wątpliwości. Naruszenie zasady in dubio pro tributario byłoby natomiast aktualne wówczas, gdyby wyniki wykładni doprowadziły do wyłonienia kilku hipotez interpretacyjnych, z których żadna nie byłaby przekonująca, a mimo to Sąd wybrałby opcję niekorzystną dla podatnika. Innymi słowy, naruszenie wspomnianej zasady to nierespektowanie w takich warunkach wyboru przez podatnika hipotezy interpretacyjnej (spośród kilku możliwych) najbardziej dla niego korzystnej (szerzej: B. Brzeziński, O wątpliwościach wokół zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika, PP nr 4/2015, s. 17 i n.).

Nie ma jednak wątpliwości co do wykładni przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie.

Odnosząc się do wywodów Skarżącego i zarzutu naruszenia art. 2a O.p., należy zauważyć, że wynikająca z art. 2a O.p. zasada tzw. in dubio pro tributario dotyczy kwestii prawnych, a nie faktycznych. Wyrażona w art. 2a Ordynacji podatkowej zasada rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika dotyczy tylko wątpliwości co do treści przepisów prawa, a nie wątpliwości co do stanu faktycznego.

Postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie, oparte na treści UPD, pozwoliło na odtworzenie rzeczywistego przebiegu zdarzeń. W ocenie Sądu, stan faktyczny sprawy nie jest wątpliwy.

10. 1. Sąd nie znalazł powodów do stwierdzenia, że zaskarżonym postanowieniem naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, a w szczególności naruszenia przepisów zarzuconych przez Stronę, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy.

10. 2 Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę w całości.

11. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a.