Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 197/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2019-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: par 13s ust.1,2,3,4,5,6,7 i 8
journal: Dz.U. 2015 poz 187
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji  Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.
article: art.145 par 1 pkt 1 lit.a) iart.135, art.135,art.200,art.205 par 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Alina Rzepecka (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Marta Andrzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2019 r. sprawy ze skargi G. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej podatnikowi podatku rolnego 1. Uchyla w całości: zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...]r. nr [...]. 2. Zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] lutego 2019 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Dyrektor OR ARiMR) utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR (dalej: Kierownik BP) o przyznaniu pomocy w części G. Sp. z o. o. (dalej: strona, Spółka, Skarżąca), które w 2018 r. prowadziło chów lub hodowlę ryb słodkowodnych w stawach rybnych położonych na obszarze gmin, w których wystąpiła susza.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Dyrektor OR ARiMR, obok art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., wskazał również m. in. § 13s ust. 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 i 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2015 r. poz. 187 ze zm. - dalej: Rozporządzenie).

Z uzasadnienia decyzji OR ARiMR wynikał następujący stan sprawy.

W dniu 28 września 2018 r., do Biura Powiatowego ARiMR (dalej: Biurem Powiatowym ARiMR), Gospodarstwo złożyło wniosek o udzielenie pomocy finansowej podatnikowi podatku rolnemu, który w 2018 r. prowadził chów lub hodowlę ryb słodkowodnych w stawach rybnych położonych na obszarze gmin, w których

w 2018 r. wystąpiła susza lub powódź. Do w/w wniosku dołączony został załącznik nr 1 wykaz powierzchni stawów rybnych, w których w 2018 r. prowadzono chów i hodowlę ryb słodkowodnych w podziale na działki na których wystąpiły szkody w 2018 r.

w wyniku suszy. Powierzchnia stawów rybnych zarybionych zadeklarowana do pomocy wyniosła 238,12 ha. W załączeniu do wniosku strona przedłożyła: - oświadczenie z [...] września 2018 r. o złożonych sprawozdaniach RRW-22, - akt notarialny repertorium AS numer [...] z [...] lutego 2015 r. o zawarciu spółki z o. o., - deklarację na podatek rolny na rok 2018 za działki nr [...] położone w [...], - deklarację na podatek rolny na rok 2018 za działki nr [...] położone w [...], - deklarację na podatek rolny na rok 2018 za działki nr [...] położone w [...], - korektę deklaracji na podatek rolny na rok 2018 za działki nr [...] - potwierdzenie złożenia formularza RRW-22 za rok 2017 znak [...] i znak [...] z [...] lutego 2018 r. - potwierdzenie złożenia formularza RRW-22 znak [...] z [...] marca 2017r.

W odpowiedzi na wezwanie Kierownika BP (z [...] listopada 2018 r.) do złożenia wyjaśnień w zakresie dostarczenia aktualnych wypisów z ewidencji gruntów i budynków dla działek zadeklarowanych we wniosku, Spółka złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR uproszczony wypis z rejestru gruntów z [...] grudnia 2018 r. w ilości 5 sztuk. W dniu

13 grudnia 2018 r. złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR umowę dzierżawy z [...] kwietnia 2018 r., decyzję Starosty [...] z [...] grudnia 2011 r. dotycząca pozwolenia wodnoprawnego, umowę dzierżawy nr [...] z [...] kwietnia 2017 r.

Z kolei, 18 grudnia 2018 r. strona złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR zmianę do wniosku, w której zmieniła powierzchnie stawów rybnych zlokalizowanych na działkach wskazanych w załączniku nr 1 pod pozycją nr 34, 36, 37, 40, 41, 42, 43, 44. Wynikało

z niej, że zmniejszono powierzchnie stawów rybnych o 0,57 ha (poz. 34 i poz. 44 vide zał. nr 1 do wniosku) oraz zwiększono powierzchnię o 0,57 ha (poz. 36, 37, 40, 41, 42, 43 vide zał. nr 1 do wniosku). Wobec powyższego powierzchnia zadeklarowana stawów rybnych wyniosła 238,12 ha.

Po rozpatrzeniu zgromadzonego materiału Kierownik BP w dniu [...] grudnia

2018 r., wydał Spółce decyzję o przyznaniu pomocy w części. Orzeczeniem tym przyznano pomoc w wysokości brutto 18.165,00 zł. oraz odmówiono przyznania pomocy do powierzchni 177,57 ha. W motywach organ wskazał, że pomoc została przyznana do powierzchni 60,55 ha, albowiem tylko ta powierzchnia spełniła wymogi

o których mowa w § 13s ust. 1 w zw. z § 13s ust. 5 Rozporządzenia. Natomiast odmówiono przyznania pomocy w części dotyczącej powierzchni 177,57 ha ze względu na fakt nie spełniono warunku, o którym mowa w § 13s ust. 5 pkt 3 Rozporządzenia, poprzez niedołączenie oświadczenia o złożeniu sprawozdania RRW-22 dotyczącego w/w powierzchnia stawów do Instytutu Rybactwa Śródlądowego [...] za rok 2016 i 2017.

Skarżąca nie zgodziła się z decyzją Kierownika BP ARiMR i w złożonym odwołaniu stwierdziła m. in., że odmowa pomocy ze względu na brak załącznika RRW-22 za rok 2016 nie może być podstawą, albowiem rozporządzenie nie rozstrzyga, w jaki sposób ma postąpić organ w przypadku braków formalnych wniosku. Tym samym,

w ocenie strony nie do przyjęcia jest podjęcie rozstrzygnięcia o odmowie przyznania pomocy od złożenia dokumentu, który w chwili wejścia w życie przepisu nie istniał.

W konsekwencji, według niej, § 13s Rozporządzenia nie uzależnia przyznania pomocy od złożenia dokumentu RRW-22.

Dyrektor OR ARiMR, uzasadniając rozstrzygnięcie zawarte w wymienionej na wstępie decyzji z [...] lutego 2019 r., nie podzielił stanowiska strony i wskazał, że

z przepisów Rozporządzenia wynika, że dla przyznania pomocy konieczne jest spełnienie wszystkich warunków wynikających z Rozporządzenia, także w zakresie złożenia koniecznych załączników. Wyjaśnił, że pomoc udzielana jest podatnikowi podatku rolnego, który łącznie spełnia warunki określone w przepisach Rozporządzenia,

a mianowicie jest podatnikiem podatku rolnego, złoży wniosek w terminie ogłoszonym przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, który spełnia wymagania określone

w § 13s ust. 4 Rozporządzenia wraz z załącznikami wskazanymi w § 13s ust. 5 Rozporządzenia. Organ stwierdził, że użyte określenie "łącznie" należy rozumieć jako połączenie wskazanych przepisów tworzących jedną całość. Organ nie zgodził się ze stroną, że główną przesłanką pomocy jest spełnienie warunku bycia podatnikiem podatku rolnego (§ 13s ust. 1 Rozporządzenia), a niespełnienie pozostałych warunków określonych

w § 13s ust. 4 i ust. 5 Rozporządzenia nie może wpływać na negatywne rozpoznanie wniosku. Podkreślił, że Rozporządzenie określa jakie dokumenty należy przedłożyć aby spełnić warunki formalne, a w przypadku braku takich dokumentów należy odwoływać się do przepisów kpa, które regulują kwestię braków formalnych tj. art. 63 i art. 64 kpa stanowiących, że w przypadku kiedy wniosek nie czynni wymogów określonych

w przepisach szczegółowych wówczas należy wnoszącego wezwać do ich uzupełnienia brak z pouczeniem, że nie uzupełnienie braków spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Tak więc, organ uznał, że nie można zgodzić się z twierdzeniem strony, że brak formalny nie może wpływać na negatywne rozstrzygnięcie. Organ odpowiadając z kolei na twierdzenia skarżącej, że przepis § 13s Rozporządzenia obowiązuje od 18 sierpnia 2018 r., a zatem wszedł w życie półtora roku później niż obowiązek złożenia RRW-22 za rok 2016 i nie można w takiej sytuacji winić strony za jego brak

i jednocześnie odmawiać przyznania pomocy stwierdził, że Agencja Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa realizuje zadania w zakresie określonym w przepisach prawa krajowego i unijnego. Podkreślił, że w niniejszej sprawie zakres przepisów określa Rozporządzenie i na podstawie tych przepisów podejmowane są rozstrzygnięcia zarówno pozytywne jak i negatywne. Intencją Prezesa Rady Ministrów była pomoc podatnikowi podatku rolnemu który prowadził chów i hodowle ryb słodkowodnych,

a mając na celu skierowanie pomocy do właściwej grupy rolników, wnioskodawcy zostali zobowiązania dołączyć do wniosku o pomoc oświadczenie o złożeniu do Instytutu Rybactwa Śródlądowego [...] formularza sprawozdania (RRW-22) zawierającego zestawienie dotyczące powierzchni stawów rybnych oraz ilości ryb wyprodukowanych w stawach rybnych i innych urządzeniach służących do chowu lub hodowli za rok 2016 i 2017, o którym mowa w przepisach

o statystyce publicznej (vide: uzasadnienie wprowadzenia nowelizacji Rozporządzenia).

Tym samym, organ stwierdził, że aby otrzymać pomoc na podstawie § 13s Rozporządzenia należy spełnić warunki określone na podstawie tych przepisów. Wobec wskazanych powyżej przepisów rolą Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przypadku udzielania pomocy finansowej z tytułu suszy w stawach rybnych

jest weryfikacja spełnienia przez producentów rolnych warunków formalnych

i merytorycznych określonych w przepisach Rozporządzenia, co zostało wyrażone w niniejszej decyzji, a których strona nie spełniła.

Spółka nie zgodziła się z decyzją Dyrektora OR ARiMR i pismem z [...] marca

2019 r., reprezentowana przez radcę prawnego J.K., wniosła od niej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp.

Wnosząc w niej o uchylenie decyzji organów ARiMR obu instancji zarzuciła naruszenie: -/ § 13s ust. 1 Rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię, która doprowadziła do odmowy przyznania pomocy,

-/ art. 10 § 1 k.p.a. poprzez wyznaczenie na tyle krótkiego terminu do zapoznania się

z aktami sprawy, że pozbawiło to faktycznie stronę możliwości czynnego udziału

w postępowaniu.

W uzasadnieniu skargi argumentowała m. in., że o tym bowiem komu przysługuje pomoc decyduje § 13s ust. 1 Rozporządzenia, a nie kolejne ustępy ww. przepisu. Powoływany przez organ § 13s ust. 5 ma - zdaniem Skarżącej - charakter techniczny (dotyczy załączników wniosku). Podniosła również, że omawiany przepis, wbrew stanowisku organu, nawet nie operuje pojęciem "łącznie". Zdaniem strony, należy przede wszystkim odnieść się do konstrukcji samego przepisu posiłkując się wykładnią celowościową. Sam bowiem organ drugiej instancji zauważył, że intencją Prezesa Rady Ministrów była pomoc podatnikowi podatku rolnemu który prowadził chów i hodowle ryb słodkowodnych" (str. 13 zaskarżonej decyzji). I w tym zakresie - jak wskazano - należy organowi przyznać rację, gdyż adresata pomocy określa §13s ust. 1 ww. Rozporządzenia, a nie pozostałe ustępy §13s.

Dyrektor OR ARiMR wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga była zasadna, ponieważ decyzje organów ARiMR obu instancji naruszały prawo.

Zasady udzielania żądanej przez Spółkę pomocy uregulowano w kolejnych przepisach § 13s ust. 1 - 7 Rozporządzenia. Przesłanki podmiotowe pomocy wynikają

z § 13s ust. 1 Rozporządzenia. Mowa tam, że pomoc przysługuje podatnikowi podatku rolnego, który w 2018 roku prowadził chów lub hodowlę ryb słodkowodnych w stawach rybnych położonych na obszarze gmin, w których w wystąpiła w 2018 r. susza lub powódź, w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich". Kolejnym warunkiem dla uzyskania pomocy jest obowiązek złożenia, sporządzonego na formularzu, wniosku (§ 13s ust. 3 Rozporządzenia), którego minimalną treść określono w § 13s ust. 4 Rozporządzenia, w terminie ogłoszonym przez ministra właściwego do spraw rolnictwa (§ 13s ust. 8 Rozporządzenia). Konieczne załączniki do wniosku wymienione zostały w §13s ust. 5, w tym sporne oświadczenie podatnika podatku rolnego o złożeniu do Instytutu Rybactwa Śródlądowego [...] formularza sprawozdania (RRW-22) zawierającego zestawienie dotyczące powierzchni stawów rybnych oraz ilości ryb wyprodukowanych w stawach rybnych i innych urządzeniach służących do chowu lub hodowli za rok 2016 i 2017, o którym mowa w przepisach o statystyce publicznej.

A zatem producent, by uzyskać wsparcie, musiał spełniać następujące przesłanki:

- być podatnikiem podatku rolnego,

- w 2018 roku prowadzić chów lub hodowlę ryb słodkowodnych w stawach rybnych na obszarze gmin dotkniętych suszą lub powodzią

- w terminie złożyć wniosek na formularzu opracowanym przez ARiMR

- dołączyć niezbędne załączniki.

Przyznać należy słuszność stanowisku strony, że wyłącznie dwa pierwsze

z wymienionych warunków mogą być uznane za przesłanki podmiotowe do przyznania pomocy. W ocenie Sądu przesłanek takich nie można wywodzić - a tak uczyniły organy ARiMR - z przepisu zawierającego katalog koniecznych załączników do wniosku

o przyznanie pomocy. Tym samym, nieuprawnione było stanowisko organów, które

z brzmienia § 13s ust. 5 pkt 3 Rozporządzenia wywiodły, że wobec wskazanych regulacji, w związku z oświadczeniem spółki, że powierzchnia stawów rybnych na obiektach [...] na działkach nr [...], [...] na działkach nr [...] i [...] na działkach nr [...] wykazanych w załączniku nr 1 do wniosku pod pozycjami 32-51 o łącznej powierzchni 177,57 ha, która nie została wykazana na formularzu sprawozdania RRW-22 za rok 2016 i 2017 złożonego do Instytutu Rybactwa Śródlądowego [...] nie może zostać zakwalifikowana do przyznania pomocy. Przy czym, jak uznały, bez znaczenia

w tym przypadku pozostaje fakt, że strona dopiero od kwietnia 2018 roku rozpoczęła hodowle ryb słodkowodnych ponieważ pomoc o która się ubiegała strona jest pomocą de minimis, która może zostać przyznana producentom rolnym, spełniającym warunki określone przez prawo krajowe.

Zdaniem Sądu, takie rozumowanie oznaczałoby de facto ograniczenie zakresu podmiotowego pomocy do producentów, którzy przed 2018 rokiem nie prowadzili działalności. Jest ono błędne z następujących powodów:

1) wnioskowi takiemu sprzeciwia się sama systematyka przepisu § 13s Rozporządzenia. Należy bowiem zwrócić uwagę, że przepisy zawarte w kolejnych podjednostkach redakcyjnych (ustępach) § 13s całościowo regulują przesłanki oraz zasady przyznawania pomocy z tytułu suszy i powodzi, które wystąpiły w 2018 roku

w odniesieniu do podatników podatku rolnego prowadzących chów i hodowlę

ryb w słodkowodnych stawach rybnych. § 13s Rozporządzenia stanowi zatem, niewyodrębnioną odrębnym tytułem, część aktu prawnego. Uprawnia to dokonywanie - kluczowej dla rozstrzygnięcia sprawy - wykładni przepisów Rozporządzenia również poprzez zbadanie relacji dwóch z nich - § 13s ust. 1 i § 13s ust. 5 z uwzględnieniem ich systematyki (argumentum a rubrica). Taki zabieg interpretacyjny jest akceptowany

w orzecznictwie. Wskazuje się bowiem, że przy dokonywaniu wykładni przepisu konieczne jest uwzględnianie systematyki wewnętrznej aktu prawnego, w którym przepis się mieści (uchwała SN z 16 marca 2000 r. I KZP 53/99). Należy zauważyć, że § 13s Rozporządzenia zawiera, w kolejnych ustępach, kilka przepisów. Logika konstrukcji § 13s Rozporządzenia wskazuje - jak trafnie dostrzeżono w skardze - że przesłanki podmiotowe pomocy wymienione są w ustępie 1 paragrafu 13s. Jak już była mowa, w przepisie tym uregulowano, że pomoc przysługuje podatnikom podatku rolnego, którzy w 2018 roku prowadzili chów lub hodowlę ryb słodkowodnych w stawach rybnych na obszarze gmin dotkniętych suszą lub powodzią. Nie ma tam natomiast mowy, że pomoc przysługuje producentom, którzy prowadzili hodowlę i chów również

w latach 2016 i 2017. W § 13s ust. 5 zawarto natomiast katalog załączników,

a wymienione w nim załączniki mają służyć wyłącznie do zapewnienia organowi dowodów służących weryfikacji spełnienia warunków wynikających z § 13s ust. 1 Rozporządzenia. Trafność takiego stanowiska potwierdzają zresztą przyjęte zasady techniki prawodawczej, gdzie narzuca się prawodawcy, by w akcie prawnym

w pierwszej kolejności umieszczał przepisy prawa materialnego (przepisy podstawowe), a dopiero następnie przepisy ustrojowe i proceduralne (zob. § 24 ust. 1 w zw. z § 130 Zasad Techniki Prawodawczej stanowiących załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad Techniki Prawodawczej" - Dz. U. z 2016 r. poz. 283 ze zm.).

2) Na cel jakiemu ma służyć nałożenie na wnioskodawców obowiązku złożenia oświadczenia o złożeniu formularza statystycznego RRW-22 wskazuje także uzasadnienie projektu rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, którym wprowadzono przepisy zawarte w in. w § 13s (Rada Ministrów uchwaliła rozporządzenie zmieniające 31 lipca 2018 r., a opublikowano je

w Dz. U. z 2018 r. pod poz. 1483). Zaznaczyć jednak należy, że treść uzasadnienia projektu aktu prawnego nie ma waloru wykładni autentycznej (por. wyrok NSA z 13 marca 2013 r., II GSK 2433/11), a już tym bardziej - wykładni oficjalnej (wiążącej). Podkreśla to także Trybunał Konstytucyjny, który wskazuje, że "uzasadnienie projektu ustawy wnoszonej do Sejmu nie jest częścią tego aktu normatywnego. Może ono jednak pomocniczo stać się źródłem dyrektyw wykładni funkcjonalnej, ale wyłącznie dyrektyw niesprzecznych z wykładnią językową i wykładnią systemową" (zob. wyrok TK z 15 października 2008 r., P 32/06, OTK-A 2008, nr 8, poz. 138). Uprawnione jest zatem posługiwanie się uzasadnieniem projektu aktu prawnego dla ustalenia ratio legis wykładanego przepisu. W odniesieniu do spornego, co do jego charakteru, przepisu

§ 13s ust. 5 Rozporządzenia, w uzasadnieniu projektu nowelizacji wprowadzającej ten przepis wskazuje się, że oświadczenie o złożeniu sprawozdania na formularzu RRW-22 za lata 2016 i 2017 ma być złożone wyłącznie "w celu zapewnienia, że pomoc będzie kierowana do podatników podatku rolnego prowadzących chów i hodowlę ryb słodkowodnych". Nie ma tam mowy, że służyć ma wykazaniu prowadzenia działalności w latach wcześniejszych. Treść powyższych zapisów również zatem wyklucza przypisanie prawodawcy zamiaru wyłączenia ze wsparcia tych producentów, którzy nie prowadzili działalności w 2016 roku.

3) Wprowadzenie wymogu prowadzenia działalności w latach wcześniejszych miałoby uzasadnienie wówczas, gdyby pomoc przysługiwała proporcjonalnie do strat spowodowanych powodzią, a ustalanych poprzez porównanie wielkości produkcji

w latach wcześniejszych z wielkością produkcji w 2018 roku. Rozporządzenie natomiast przyznaje wsparcie w wysokości ryczałtowej - 300 zł na 1 ha powierzchni gruntów pod stawami zarybionymi, niezależnie od wielkości produkcji w latach wcześniejszych (§ 13s ust. 7 Rozporządzenia).

Przytoczone argumenty przesądzają więc o tym, że nie znajduje uzasadnienia stanowisko o wyłączeniu z wnioskowanego przez Skarżącą wsparcia producentów, którzy nie prowadzili działalności w 2016, 2017, a tym samym nie złożyli za te okresy do Instytutu Rybactwa Śródlądowego formularza sprawozdania (RRW-22) zawierającego zestawienie dotyczące powierzchni stawów rybnych oraz ilości ryb wyprodukowanych w stawach rybnych i innych urządzeniach służących do chowu lub hodowli.

W konsekwencji Sąd uznał, że w stanie faktycznym występującym

w rozpoznawanej sprawie, tj. w sytuacji gdy strona dla stawów rybnych [...] oświadczenie RRW-22 złożyła tylko za rok 2017, ponieważ w roku 2016 nie była dzierżawcą tych stawów, zaś dla stawów rybnych [...] nie przedłożyła oświadczenia RRW-22 za rok 2016 i 2017 ponieważ jest dzierżawcą ww. stawów od kwietnia 2018 r. – to nie miała ona obowiązku składania oświadczenia o złożeniu ww. formularza za 2016 rok i 2017 rok (odpowiednio do ustalonych okoliczności stanu faktycznego – gdy na określonych stawach, w podanych okresach działalności nie prowadziła). Zarazem brak takiego oświadczenia, przy jednoczesnym oświadczeniu

o nieprowadzeniu działalności w 2016, 2017 r., nie mógł stanowić podstawy do odmowy przyznania pomocy w danej części (wskazanej w decyzji). Skarżąca bowiem prowadziła działalność w roku 2018, a za rok 2017, czyli rok w którym podjęła działalność

w zakresie hodowli ryb w słodkowodnych stawach rybnych, formularz RRW-22 złożyła. Nie ma również wątpliwości, że była podatnikiem podatku rolnego.

Z powyższych względów, Sąd, uznając, że organy ARIMR naruszyły § 13s ust. 1 Rozporządzenia, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję, a na podstawie art. 135 tej ustawy, również decyzję organu I instancji (pkt 1 sentencji wyroku).

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądzając od Dyrektora OR ARiMR na rzecz skarżącej 697 zł. Na kwotę tę składały się: (i) 200 zł stanowiące równowartość uiszczonego wpisu od skargi, (ii) 17 zł stanowiące równowartość uiszczonej opłaty skarbowej od złożonego do akt sprawy dokumentu pełnomocnictwa, (iii) 480 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przez pełnomocnika, zgodnie z § 2 pkt 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Kierownik BP uwzględni wykładnię przedstawioną we wcześniejszych fragmentach uzasadnienia.