Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 352/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-06-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, par. 3, par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2013r. na posiedzeniu niejawnym wniosku N. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi N. S. na decyzję Wojewody z dnia 12 lutego 2013r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 12 lutego 2013r. Nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] 2012r. Nr [...], którą organ I instancji orzekł o wymeldowaniu N. S. z miejsca pobytu stałego [...], Gmina G., woj. [...].

W skardze na powyższą decyzję Wojewody skarżący N. S. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący podniósł, iż wymeldowanie z pobytu stałego spowoduje utrudnienia w jego codziennym funkcjonowaniu oraz doprowadzi do pozbawienia możliwości załatwiania istotnych spraw życiowych (odbiór przesyłek pocztowych, rejestracja w przychodni, zawarcie umowy o pracę) i w konsekwencji może spowodować dla niego znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki (bezdomność). Zdaniem skarżącego, wykonanie decyzji pozbawi go prawa pobytu stałego, co naruszy jego słuszny interes i będzie skutkowało naruszeniem prawa, tj. art. 5 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a.:

"Art. 61. § 1. Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

(...)

§ 3. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. (...)"

Sąd podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl), iż: "Podstawową przesłanką wstrzymania zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu."

Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 182/10, Lex Nr 1083021).

Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/05).

Zdaniem Sądu, skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub że powstałe po jej wykonaniu skutki byłyby trudne do odwrócenia. Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji o wymeldowaniu, a więc orzeczenia, które stwierdza jedynie pewien stan faktyczny. Decyzja taka ma charakter ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji oraz doprowadzeniu do zgodności miejsca zamieszkania z miejscem zameldowania. Nie ma ona charakteru nieodwracalnego. Decyzja o wymeldowaniu nie ogranicza prawa do przebywania w lokalu ani też nie powoduje utraty prawa własności, czy współwłasności do tego lokalu, ani też nie przywraca prawa posiadania, czy też prawa własności. Jak zwracano uwagę w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzja taka nie powoduje powstania ani utraty jakichkolwiek praw, a tym samym nie może jej wykonanie spowodować negatywnych dla strony skutków.

Jeżeli natomiast chodzi o naruszenie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.), który stanowi, że "Osoba posiadająca obywatelstwo polskie i przebywająca stale na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana zameldować się w miejscu pobytu stałego.", to należy stwierdzić, że z niewykonaniem tego obowiązku nie wiążą się żadne konsekwencje. Z dniem 1 stycznia 2013r. utracił bowiem moc przepis art. 147 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971r. Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2013r. poz. 482), który za niedopełnienie obowiązku meldunkowego przewidywał karę ograniczenia wolności, grzywnę albo karę nagany.

Mając powyższe na względzie Sąd – na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 61 § 5 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.