Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2517/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budżetowe prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Protokolant spec. Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2011 r. sprawy ze skargi [...] w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2010 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych skargę oddala.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].09.1998 r., znak: [...] i poprzedzającej ją decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...].08.1998 r., znak: [...], udzielającej [...] w [...] pozwolenia na użytkowanie wodociągu wiejskiego w [...], decyzją z dnia [...] września 2010r. stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...].09.1998 r., znak: [...] i poprzedzającej ją decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...].08.1998 r., znak: [...].

Decyzja zapadła w w wyniku następujących ustaleń:

[...] czerwca 1996 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w Gorlicach wydał decyzję znak: [...] nakazującą [...] w [...], na podstawie art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz. U. 38 poz.229 z póź. zm.), rozbiórkę wybudowanego samowolnie wodociągu wiejskiego w [...] Decyzja ta utrzymana została w mocy przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] lipca 1996 r., znak: [...]. Skarga na decyzję Wojewody [...] została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 19 września 1997 r., sygn. akt II SA.KR. 1440/96.

W wyniku wznowienia postępowania, Wojewoda [...] wydał decyzję z dnia [...] czerwca 1998 r., znak: [...], na mocy której uchylił decyzję swoją z dnia [...] lipca 1996 r. (pkt 2) oraz decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1996 r.(pkt 1) a sprawę przekazał do ponownego rozpoznania.

Po przeprowadzeniu postępowania i po uwzględnieniu nowych okoliczności Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 1998 r., znak: [...] udzielił [...] w [...] pozwolenia na użytkowanie wodociągu, (obowiązuje od 22.09.1998r) Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] września 1998 r., znak: [...].

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w postępowaniu odwoławczym decyzją z dnia [...] stycznia 1999 r., znak: [...], uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1998 r. (pkt 2) i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Skarga na tę decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrokiem z dnia 15.03.2001r sygn. akt IV SA 281/99

Z kolei na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 1998 r. (pkt. 3) wpłynęła skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie -Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, która została oddalona wyrokiem z dnia 4 września 2002 r., sygn. akt II SA/Kr 2240/98.

Ten sam sąd postanowieniem z dnia [...] listopada 2002 r., sygn. akt II SA/Kr 2667/02 wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie, wyrokiem z dnia 18 listopada 2003 r., sygn. akt II SA/Kr 2666/02 uchylił własny wyrok z dnia 4 września 2002 r., a następnie postanowieniem z dnia 25 listopada 2003 r., sygn. akt II SA/Kr 2666/02 umorzył postępowanie sądowe.

Przychylając się do wniosku [...] w [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] maja 2005 r., znak: [...] stwierdził wygaśniecie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1996 r. jako bezprzedmiotowej w obecnym stanie faktycznym.

Po rozpatrzeniu odwołania od decyzji PINB w [...] (pkt 11), [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] utrzymał ją w mocy decyzją z dnia [...] lutego 2006 r., znak: [...].

O uchyleniu obu tych decyzji ( pkt 7 i 8) orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 19 września 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 469/06, a skargi kasacyjne od tego wyroku zostały oddalone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 122/08.

W tym stanie prawnym i faktycznym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął z urzędu postępowanie nadzwyczajne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].09.1998 r., znak: [...] i poprzedzającej ją decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...].08.1998 r., znak: [...], udzielającej [...]w [...] pozwolenia na użytkowanie wodociągu wiejskiego w [...],

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził w uzasadnieniu, iż w dacie wydania decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie pozostawała w mocy decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...].06.1996 r. (utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...].07.1996 r., znak: [...]), nakazująca rozbiórkę przedmiotowego wodociągu. Decyzja Wojewody [...] z dnia [...].06.1998 r., znak: [...], uchylająca po wznowieniu postępowania własną decyzję z dnia [...].07.1996 r. i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji nie była bowiem ostateczna. W wyniku rozpatrzenia odwołania od powyższego rozstrzygnięcia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].01.1999 r., znak: [...]uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...].06.1998 r. i umorzył postępowanie I instancji. Nie było zatem możliwe, aby w sytuacji obowiązywania nakazu rozbiórki danego obiektu budowlanego, można było wydać pozwolenie na jego użytkowanie.

Stwierdził również, ze Kierownik Urzędu Rejonowego w [...], wydając decyzję z dnia [...].08.1998 r., znak: [...], jak też Wojewoda [...] poprzez wydanie decyzji z dnia [...].09.1998 r., znak: [...], rażąco naruszyli przepis art. 42 ust. ust 2 i 3 ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1974 r.. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.), co wypełnia przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Dodatkowo organ II instancji dopuścił się rażącego naruszenia przepisu art. 138 § 1 pkt 1 Kpa.

Po rozpoznaniu wniosku [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy o stwierdzenie nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...].09.1998 r i poprzedzającej ją decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...].08.1998 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2010r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...].09.2010r.

Skargę do Sądu wniosła [...] wnosząc o weryfikację zaskarżonej decyzji. Zdaniem Strony skarżącej pozostaje ona w sprzeczności z podstawowymi zasadami prawa. Wnosi Ona również o uwzględnienie faktu, że od wydania w tej sprawie pierwszych decyzji upłynęło lat 10.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga podlega oddaleniu, gdyż nie ma ona usprawiedliwionych podstaw.

W przedmiotowej sprawie Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] decyzją z dnia [...].08.1998 r., znak: [...] udzielił [...] w [...] pozwolenia na użytkowanie wodociągu wiejskiego w [...], a powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...].09.1998 r., znak: [...] mimo iż w dacie wydania decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie pozostawała w mocy decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...].06.1996 r. (utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...].07.1996 r., znak: [...]), nakazująca rozbiórkę przedmiotowego wodociągu. Decyzja Wojewody [...] z dnia [...].06.1998 r., znak: [...], uchylająca po wznowieniu postępowania własną decyzję z dnia [...].07.1996 r. i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji nie była bowiem ostateczna. W wyniku rozpatrzenia odwołania od powyższego rozstrzygnięcia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].01.1999 r., znak: [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...].06.1998 r. i umorzył postępowanie I instancji.

Przedmiotowy wodociąg wybudowany został samowolnie, a ostateczna decyzja nakazująca jego rozbiórkę nie została wykonana i nadal pozostaje w obrocie prawnym . W ocenie Sądu nie ma podstaw do uznania, że nastąpiła zmiana stanu faktycznego i prawnego. Nie może funkcjonować w obrocie prawnym decyzja o pozwoleniu na użytkowanie obiektu skoro jest ona ewidentnie sprzeczna z nakazem rozbiórki. Nie można również przyjąć, że późniejsze wydanie decyzji dopuszczającej użytkowanie wodociągu, wobec istnienia pierwotnej wobec niej decyzji nakazującej rozbiórkę, czyni ją niewykonalną, nie stała się bowiem ona bezprzedmiotowa z tego powodu.Również znaczny upływ czasu nie uzasadniał wydania decyzji zezwalającej na użytkowanie obiektu.

Zatem nie było możliwe, aby w sytuacji obowiązywania nakazu rozbiórki danego obiektu budowlanego, można było wprowadzić do obiegu prawnego innej decyzji sprzecznej z decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1996 r. nakazującą [...] w [...], na podstawie art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane rozbiórkę wybudowanego samowolnie wodociągu wiejskiego w [...].

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, iż zarówno Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] wydając decyzję z dnia [...].08.1998 r., znak: [...], o udzieleniu [...] w [...] pozwolenia na użytkowanie wodociągu, jak też Wojewoda [...] poprzez utrzymanie w mocy powyższej decyzji,decyzją z dnia [...].09.1998 r., znak: [...], rażąco naruszyli przepis art. 42 ust. ust 2 i 3 ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1974 r.. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.), co wypełnia przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skargę jako bezzasadną należało oddalić.