Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 216/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2008-06-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono wniosek o uzupełnienie postanowienia Sądu
Powołane przepisy: article: art. 166, art. 156 par. 1, art. 157 par. 1, art. 158, art. 3 par. 2 pkt 8, art. 160
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Jędrkowiak po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Wojewody z dnia 5 grudnia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie przekazania podania dotyczącego sposobu rozpatrzenia skargi w sprawie zgłoszenia robót budowlanych do właściwego organu postanawia odmówić uzupełnienia postanowienia z dnia 6 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 216/08 odrzucającego skargę K. S.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 6 maja 2008 r. w sprawie sygn. akt II SA/Gd 216/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę K. S. na postanowienie Wojewody pomorskiego z dnia 5 grudnia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie przekazania podania dotyczącego sposobu rozpatrzenia skargi w przedmiocie zgłoszenia robót budowlanych do właściwego organu. W uzasadnieniu wskazano, iż przedmiotowa skarga nie podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i Sąd ją odrzucił uznając za niedopuszczalną.

Pismem z dnia 20 maja 2008 r. skarżący wniósł o uzupełnienie wskazanego wyżej postanowienia poprzez wskazanie, "kto w świetle dokumentu jakim jest postanowienie Wojewody z dnia 5 grudnia 2007 r. oraz pisma Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego z dnia 10 stycznia 2008 r. winien wydać rozstrzygnięcie dotyczące zaniechania Starosty i w jakiej formie, aby przysługiwało prawo do ewentualnej weryfikacji przed Sądem Administracyjnym, oraz o uzupełnienie uzasadnienia postanowienia w odniesieniu do czynności Organu pierwszej i drugiej instancji." W uzasadnieniu pisma, podał też, iż wie, że od przedmiotowego postanowienia przysługuje środek zaskarżenia – skarga kasacyjna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. dalej ustawa P.p.s.a.), do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Zgodnie z art. 156 § 1 P.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie lub inne oczywiste omyłki. Przepis ten pozwala na korektę orzeczenia w przypadku, gdy omyłka wynika wprost z orzeczenia, w sposób pozwalający na jej natychmiastowe rozpoznanie (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2006, str 341). Sprostowanie w tym trybie nie podlega merytoryczna treść wydanego rozstrzygnięcia.

Sygn. akt II SA/Gd 216/08

Artykuł 157 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści (art. 158 P.p.s.a.).

Przedmiotem wykładni może być przede wszystkim sentencja wyroku, a wyjątkowo także jego uzasadnienie. Konieczność wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wniosek o dokonanie wykładni nie może natomiast stanowić polemiki z rozstrzygnięciem czy jego uzasadnieniem, ani zmierzać do sprostowania, zmiany lub motywów wyroku.

Z treści wniosku K. S. i wskazanego w nim art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. wynika, że skarżący żądanie wniosku wiąże z zaniechaniem czynności przez Starostę.

Tryb z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. związany z bezczynnością organu jest samodzielnym postępowaniem i nie podlegał rozpoznaniu przez Sąd w ramach wniesionej przez skarżącego do Sadu Wojewódzkiego skargi na postanowienie Wojewody z dnia 5 grudnia 2007 r. która dotyczyła przekazania jego skargi z art. 229 pkt 6 k.p.a. do organu właściwego.

Z wskazanych wyżej przyczyn Sąd orzekł jak w sentencji (art. 160 P.p.s.a.).