Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 45/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-09-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1 i 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu w dniu 05 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. Ś., J. R., S. Ś., M. S. i M. S. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W skardze z dnia 11 grudnia 2016 r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego opisaną w rubrum postanowienia, J. Ś., J. R., S. Ś., M. S. i M. S.zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2016 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] października 2016 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] lutego 2015 r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie [...].

Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został uzasadniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd na wniosek strony skarżącej może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym (por. np. postanowienia NSA z 14.12.2009 r. II OSK 1898/09 oraz z 04.11.2008 r., II OZ 1143/08 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu wyżej przywołanego przepisu, mogą być, co do zasady, jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne, tj. ma przymiot wykonalności. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego rozumie się spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie.

Mając na uwadze charakter instytucji procesowej wstrzymania wykonania aktu, przyjąć należy, że zaskarżona decyzja nie należy do aktów kwalifikujących się do wykonania w znaczeniu tu omawianym. Negatywne załatwienie żądania stwierdzenia nieważności decyzji nie może być przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej. Zaskarżona decyzja nie przyznaje uprawnień ani nie nakłada obowiązków, wywołuje wyłącznie skutki proceduralne.

Z treści skargi wynika, że intencją Skarżących jest zablokowanie postępowania zmierzającego do budowy stacji elektroenergetycznej [...] (GPZ), na działce wskazanej w decyzji środowiskowej. Realizacji temu nie służy jednak wstrzymanie wykonania decyzji, choćby nawet była ona wykonalna. Celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi – odpowiednio do dnia uchylenia zaskarżonego aktu lub do dnia uprawomocnienia się o orzeczenia oddalającego skargę (zob. art. 61 § 6 p.p.s.a.). Ma to służyć zapobieżeniu powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a nie ocenie legalności decyzji. Zaskarżona decyzja nie może spowodować powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Także decyzja środowiskowa nie nakłada na żadną ze stron postępowania nowych praw lub obowiązków, które podlegałyby wykonaniu, to oznacza, że do decyzji tej nie może mieć zastosowania instytucja wstrzymania wykonania aktu, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Instytucja ta dotyczy bowiem jedynie aktów lub czynności, które nadają się do wykonania – dobrowolnie bądź przymusowo i tego wykonania wymagają (por. postanowienia NSA: z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II OSK 2059/09; z 3 września 2009 r. sygn. akt II OZ 740/09; z 16 listopada 2005 r. sygn. akt II OZ 962/05; CBOSA). Innymi słowy, już z samego charakteru decyzji środowiskowej wynika, że jej wykonanie nie może być wstrzymane. Nie kreuje ona bowiem po stronie podmiotów żadnych praw i obowiązków nadających się do wykonania, mogących podlegać egzekucji. Wobec tego bezprzedmiotowe jest wstrzymanie jej wykonania (por. postanowienie NSA z 17 lipca 2013 r. sygn. akt II OZ 601/13; postanowienie WSA w Poznaniu z 27 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Po 953/15 – CBOSA).

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia, przy czym stosownie do art. 61 § 5 p.p.s.a. uczynił to na posiedzeniu niejawnym.