Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 764/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 70 § 1 i 2, art. 185, art. 197
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Chlebny po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 512/17 o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi D. N. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państwo obszaru Schengen postanawia uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 19 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. N. (dalej: "Skarżący") na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] listopada 2017 r. w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państwo obszaru Schengen.

Pismem z 6 listopada 2017 r. pełnomocnik Skarżącego wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną, w której nie zawarł wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie bądź oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, wymaganego na podstawie art. 177a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 – dalej: "p.p.s.a."). Zarządzeniem z 21 listopada 2017 r. pełnomocnika wezwano do uzupełnienia braków formalnych skargi w ww. zakresie, wraz z obowiązkiem nadesłania odpisów wniosku lub oświadczenia, celem doręczenia pełnomocnikowi organu. Jak wynika z akt sprawy, przesyłka zawierająca ww. zarządzenie została doręczona pełnomocnikowi skarżącej 13 grudnia 2017 r.

Postanowieniem z 31 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 512/17, odrzucił skargę kasacyjną z uwagi na nieuzupełnienie w terminie stwierdzonego braku formalnego.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pełnomocnik Skarżącego wniósł zażalenie, w którym zarzucił naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. przez nieuzasadnione uznanie, że doszło do skutecznego doręczenia wezwania do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej przesłanego na nieaktualny adres pełnomocnika oraz naruszenie art. 178 w zw. z art. 177a p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów. W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, że we wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku poinformował sąd o zmianie swojego adresu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 70 § 1 p.p.s.a. strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadamiać sąd o każdej zmianie swojego zamieszkania, adresu do doręczeń lub siedziby. W razie zaniedbania tego obowiązku pismo pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, chyba że nowy adres jest sądowi znany (art. 70 § 2 p.p.s.a.).

W doktrynie przyjmuje się, że niedopełnienie przez stronę powyższego obowiązku nie zawsze powoduje automatyczny skutek w postaci pozostawienia pisma w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Sąd powinien dokonywać doręczeń pism pod rzeczywistym adresem, jeśli w jakikolwiek sposób się o nim dowie. Jeżeli więc sądowi znany jest nowy adres, wzgląd na ekonomię postępowania i obowiązek przeciwdziałania przewlekaniu postępowania nakazują skierowanie pisma pod nowy adres (tak: H. Knysiak-Molczyk w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod redakcją T. Wosia, wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2009, s. 413).

W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącego. Skarżący reprezentowany przez ustanowionego z urzędu pełnomocnika wniósł o sporządzenie uzasadnienia wyroku i doręczenie go na adres inny od wskazanego uprzednio w sprawie. Po otrzymaniu odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną. Z uwagi na stwierdzone braki formalne pełnomocnik zarządzeniem z 21 listopada 2017 r. został wezwany do ich usunięcia. Wezwanie w tej sprawie sąd I instancji skierował na pierwotny adres pełnomocnika skarżącego, a po upływie wyznaczonego terminu postanowieniem z 31 stycznia 2018 r. odrzucił skargę kasacyjną z uwagi na nieusunięcie jej braków formalnych.

Mając powyższe na uwadze, wskazać należy, że sąd I instancji kierując wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej dysponował aktualnym adresem pełnomocnika Skarżącego wskazanym we wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

Jak już wyżej wskazano, sąd powinien dokonywać pism pod rzeczywistym adresem, o którym dowie się w jakikolwiek sposób. Jeśli więc Sąd dowiedział się o nowym adresie z wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, to powinien go uwzględnić przy dokonywaniu kolejnych doręczeń, tym bardziej, że jak wynika z informacji zawartych na papierze firmowym wykorzystywanym przez pełnomocnika Skarżącego, kancelaria, w której ramach działa pełnomocnik, już w dacie złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nie posiadała oddziału pod uprzednio wykazywanym adresem.

W tej sytuacji, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżone postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej zostało wydane przedwcześnie i należało je uchylić.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 w zw. z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.