Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2656/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 101
journal: Dz.U. 1990 nr 16 poz 95
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. G. i T. G. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącym kwotę 300 (trzysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 3 października 2019 r., R. G. i T. G. reprezentowani przez radcę prawnego, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osady [...].

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej odrzucenie ze względu na to, że przed wniesieniem skargi do Sądu skarżący nie wyczerpali środków zaskarżenia, względnie oddalenie.

Przy piśmie z dnia 21 listopada 219 r. organ przekazał wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wniesione przez pełnomocnika skarżących (dotyczące zaskarżonej uchwały), które wpłynęło do Rady Miasta W. w dniu 15 listopada 2019 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ została wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia.

Wskazać należy, że w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie nowelizacja ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz nowelizacja ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.

Obecnie art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 dalej zwanej P.p.s.a.) stanowi, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (§1), jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności ( § 2). W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie (§2a). Natomiast art. 101 ust. 1 znowelizowanej ustawy o samorządzie gminnym stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Jednakże zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935) przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

Decydujące znaczenie dla oceny dopuszczalności skargi miał zatem powyższy przepis art. 17 ust. 2 ust. 2 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. Nie pozostawia on wątpliwości, że znowelizowany przepis art. 53 P.p.s.a. ma zastosowanie do aktów organów administracji publicznej dokonanych po wejściu w życie tej ustawy. Zaskarżona zaś w niniejszej sprawie uchwała została uchwalona w dniu 14 czerwca 2007 r. r. a więc przed wejściem w życie ustaw nowelizującej m.in. P.p.s.a. Oznacza to, że w sprawie zastosowane będzie miał art. 53 P.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji.

Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w brzmieniu sprzed nowelizacji, regulującym kwestię zaskarżania do sądu aktów organów samorządu gminnego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z powołanej regulacji wynika, że warunkiem skutecznego wniesienia skargi na uchwałę rady gminy było uprzednie wystosowanie do organu wezwania. Z kolei termin do dokonania tej czynności został przez ustawodawcę dookreślony w art. 53 § 2 P.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji, zgodnie z którym skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny, uchwałą siedmiu sędziów z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, stwierdził iż przepis art. 53 § 2 P.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Biorąc po uwagę powyższe stwierdzić należy, że przed wniesieniem skargi w niniejszej sprawie Skarżąca zobowiązana była wyczerpać przysługujące jej środki zaskarżenia i wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Dopiero dokonanie tej czynności powodowało otwarcie drogi do zaskarżenia uchwały Rady Miasta W. do sądu administracyjnego.

Wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa już po wniesieniu skargi, co uczynił w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżących, w świetle powyższych argumentów nie sanuje niedopuszczalności skargi w momencie jej wniesienia.

Stwierdzić zatem należy, że skoro skarga została wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia, dlatego podlega odrzuceniu.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. należało orzec jak w pkt 1 sentencji.

W pkt 2 orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.