Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 24/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2020-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne: Odrzucenie sprzeciwu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono sprzeciw od decyzji
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6, art. 64b, art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Prezydenta Miasta E. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia "[...]"., nr "[...]" w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia: 1) odrzucić sprzeciw, 2) zwrócić wnoszącemu sprzeciw Prezydentowi Miasta E. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu od sprzeciwu. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "O. decyzją z ... 2019 r. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta E. z ... 2019 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych ... i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Prezydent Miasta E. wniósł sprzeciw od powyższej decyzji, zarzucając, że została ona wydana z naruszenie prawa materialnego i procesowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Sprzeciw jest niedopuszczalny.

Zgodnie z art. 64a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.), dalej jako k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. W myśl art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Stosownie zaś do art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia sprzeciwu jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

W niniejszej sprawie sprzeciw od decyzji kasacyjnej Kolegium wniósł Prezydent E. Powyższe oznacza, że sprzeciw został wywiedziony przez podmiot, który jako organ administracji publicznej wydał decyzję w pierwszej instancji w rzeczonej sprawie. W orzecznictwie zaś uznaje się, że gmina, której organ wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji, nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego wydaną w tej sprawie (zob. np. wyrok NSA z 24.03.2015r., sygn. akt I OSK 1693/13, dostępny pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). W uchwale z 16 lutego 2016 r., sygn. akt

I OPS 2/15, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wypływająca z art. 165 ust. 2 Konstytucji RP ochrona sądowa samodzielności jednostek samorządu terytorialnego nie wymaga zapewnienia tym jednostkom statusu strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, ani też przyznania im prawa do wniesienia skargi na decyzje organu odwoławczego w sytuacji, w której jednostka ta nie występuje jako adresat działań władczych innych organów władzy publicznej, lecz sama podejmuje takie działania wobec innych podmiotów. Podstawowe znaczenie dla takiej regulacji prawnej ma fakt, że jednostki te nie mają własnych praw ani prawnie chronionych interesów, których mogłyby dochodzić w relacjach ze stronami postępowania administracyjnego,

o których prawach lub obowiązkach władczo rozstrzygają w pierwszej instancji.

Włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej, prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie, znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. W zakresie,

w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest więc on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Nie do przyjęcia jest stanowisko, że jednostka samorządu terytorialnego może zajmować różną pozycję - raz organu wydającego decyzję, innym razem strony postępowania - w zależności od etapu załatwiania sprawy (zob. postanowienia NSA z dnia 12.04.2016 r., sygn. I OSK 525/16, z 8.12.2017 r., sygn.

I OSK 2618/17; z 18.09. 2019 r., sygn. I OSK 1955/19; wyrok NSA z 17.05.2018 r., sygn. akt II OSK 1196/18, CBOSA ).

Mając to na uwadze należy stwierdzić, że Prezydent nie ma legitymacji do wniesienia sprzeciwu do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego wydaną w tej sprawie, gdyż jako uprawniony organ sam wydał decyzję w pierwszej instancji.

W tym stanie rzeczy sprzeciw jako niedopuszczalny podlegał odrzuceniu, o czym orzeczono jak w pkt. 1 sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a.

O zwrocie wpisu Sąd orzekł w pkt. 2 sentencji postanowienia, stosownie do treści

art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a