Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 700/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2010-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3, art. 145 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 103 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 37 ust. 1, art. 42 ust. 3
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.),, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 listopada 2010 r. sprawy ze skargi A. K. –P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U.

z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. K. – P. utrzymał w mocy decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] udzielającą pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego i dobudowy budynku gospodarczego, zlokalizowanych przy ul. [...], na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] z obrębu [...] w [...].

Z uzasadnienia decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz akt sprawy wynika, iż Inspektor Nadzoru Budowlanego po stwierdzeniu wykonania przez K. P. obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], dotyczącego przedłożenia określonych dokumentów celem doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, decyzją z dnia

[...] r. na podstawie art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38 z 1974 r., poz. 229, z późn. zm.) udzielił inwestorowi K. P. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego i dobudowy budynku gospodarczego, zlokalizowanych przy ul. [...] w [...].

Od decyzji INB odwołanie złożyła właścicielka nieruchomości sąsiedniej A. K. - P. W odwołaniu skarżąca podniosła, iż nie otrzymała żadnych dowodów od organu powiatowego, że przedmiotowa rozbudowa i dobudowa została zrealizowana w [...] r. Skarżąca wskazuje na okoliczność, że nabyła nieruchomość sąsiednią (dz. nr [...]) w [...] r. i od tego czasu potwierdza istnienie samowoli, która, jej zdaniem, mogła być wykonana pomiędzy okresem od [...] r. do [...] r. i podlegać aktualnie obowiązującym przepisom ustawy Prawo budowlane. Ponadto, odwołująca się przeprowadziła analizę zapisów planu zagospodarowania przestrzennego, przewidującego

do realizacji na terenie obejmującym m.in. działkę nr [...] budownictwo jednorodzinne, w odniesieniu do zasad zabudowy "określonych w warunkach technicznych zabudowy osiedla" będących w posiadaniu Spółdzielni A., które nie przewidywały budowy budynków gospodarczych. W wyniku wykonanej samowoli budowlanej doszło do niedopuszczalnego pogorszenia warunków użytkowych dla otoczenia, jej ogród przydomowy "tonie w nieustającym cieniu", zaś do kuchni nie wpada światło słoneczne. Na ścianie zewnętrznej budynku gospodarczego, zlokalizowanej od strony jej nieruchomości, istnieją naloty grzybów i glonów, natomiast całość, w jej opinii, "nie spełnia żadnych zasad architektonicznych i estetycznych, przypominając dobudówkę chlewika lub betonowy bunkier". Strona przedstawiła również syntezę motywów organów państwowych i instytucji, służącym celom nie ujawnienia jej, przed sprzedażą w drodze licytacji komorniczej, istnienia uciążliwego sąsiedztwa na granicy z jej nieruchomością, które zostało uwzględnione przy wycenie działki przez rzeczoznawcę budowlanego. Odwołująca się zażądała sporządzenia innej, niż przedłożona przez inwestora, ekspertyzy technicznej oraz powołania biegłego geodety, celem wznowienia granic działki nr [...], bowiem doszło do naruszenia granicy jej nieruchomości o [...] - [...] cm. Podnosząc powyższe wniosła o wydanie nakazu rozbiórki rozbudowy budynku mieszkalnego i dobudowy budynku gospodarczego.

W uzasadnieniu wydanej po rozpatrzeniu powyższego odwołania decyzji

z dnia [...] r., utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, wskazał, że jak wynika z akt sprawy, INB dokonał w dniu [...] r. oględzin nieruchomości, stanowiącej działkę nr [...] z obrębu [...], zlokalizowanej przy ul. [...] w [...]. W trakcie czynności kontrolnych ustalono, że K. P. w roku [...], bez wymaganego pozwolenia właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej, dokonał rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego od strony frontowej, poprzez wykonanie pomieszczenia wiatrołapu o wymiarach w rzucie [...]m x [...]m, zadaszonego dachem jednospadowym o konstrukcji drewnianej, wraz z żelbetową płytą spocznikową o wymiarach [...] m x [...] m oraz żelbetowym biegiem schodowym siedmiostopniowym o wymiarach w rzucie [...] m x [...] m. Ponadto stwierdzono, że pomiędzy ww. wiatrołapem a istniejącym garażem, K. P. dobudował jednokondygnacyjny budynek gospodarczy o wymiarach w rzucie [...]m x [...]m. Ściany budynku wykonano z gazobetonu, zaś dach przekryto płytami korytkowymi z poszyciem z papy.

W rozpatrywanej sprawie zastosowanie ma przepis art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r., zgodnie z którymi w przypadku obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie wyżej cytowanej ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne stosuje się przepisy ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r.

Zgodnie z art. 37 ust. 1 ww. ustawy, obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia podstawowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część:

1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę lub przeznaczony jest pod zabudowę innego rodzaju, lub

2) powoduje, bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia, albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Ponadto przepis ust. 2 w/w art. 37 określa, iż terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego może wydać decyzję o przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym

od obciążeń obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy, jeżeli jest to uzasadnione innymi ważnymi przyczynami poza wymienionymi w ust. 1.

W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji, na podstawie pisma

z dnia [...] r. nr [...] z Urzędu Miejskiego w [...], informującego, że działka nr [...] w latach [...], zgodnie z uchwalonym w roku [...] planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia [...] r., Nr [...], była przeznaczona pod "budownictwo jednorodzinne, adaptacja", stwierdził, iż nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 37 ust. 1 pkt 1, gdyż

w ramach zabudowy jednorodzinnej dopuszczalne jest lokalizowanie budynków garażowych i gospodarczych.

Wobec powyższego na podstawie art. 56 ust. 1 w/w ustawy, INB

nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia, w wyznaczonym terminie, niezbędnych dokumentów i opinii w celu stwierdzenia zdatności obiektu

do użytkowania. Po wywiązaniu się inwestora z nałożonego obowiązku, INB

stwierdził, że nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy i decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 105 ustawy K.p.a. umorzył postępowanie administracyjne.

Decyzja ta została następnie uchylona w postępowaniu odwoławczym

a sprawa skierowana do ponownego rozpatrzenia z uwagi na fakt, iż – zdaniem organu odwoławczego - w zależności od wskazań określonych w przedłożonym przez inwestora orzeczeniu technicznym, organ powiatowy wydaje bądź decyzję

w oparciu o przepisy art. 40 cytowanej ustawy, nakazującej wykonanie w określonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami, bądź, gdy nie zachodzi konieczność wykonania takich robót, po stwierdzeniu zdatności obiektu do użytkowania, wydaje decyzję, na podstawie art. 42 o pozwoleniu

na użytkowanie. Ponadto organ pierwszej instancji został zobowiązany

do wyjaśnienia okoliczności dotyczących wpływu samowoli na oszpecenie otoczenia

ograniczenia dopływu światła słonecznego do pomieszczeń użytkowanych przez właścicielkę działki sąsiedniej nr [...].

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ pierwszej instancji uznał,

iż przedmiotowa samowolna rozbudowa budynku mieszkalnego oraz dobudowa budynku gospodarczego nie godzi w sposób istotny w interes ogólnospołeczny i nie powoduje oszpecenia otoczenia. Dobudowa o wysokości od [...] m do [...] m została wykonana na potrzeby połączenia dwóch istniejących budynków: mieszkalnego i gospodarczego. Kierunek kąta nachylenia dachu na przedmiotowej dobudowie nie powoduje zalewania wodami opadowymi działki nr [...]. Rozbudowa stanowiąca pomieszczenie wiatrołapu zapewnia lepszą izolacyjność termiczną obiektu i pozostaje bez wpływu na nieruchomość sąsiednią. Zgodnie z § 60 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, czas nasłonecznienia mieszkania wielopokojowego w zabudowie śródmiejskiej winien wynosić 1,5 godziny na dobę, co w oparciu o przyjętą orientację mapy zasadniczej

w kierunku [...], przedstawiającej inwentaryzację geodezyjną powykonawczą, przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego w dniu [...] r., pod nr [...], jest ponad wszelką wątpliwość spełnione.

Z uwagi na powyższe oraz mając na względzie ocenę techniczną wykonanych samowolnie robót budowlanych, sporządzoną przez rzeczoznawcę budowlanego, który stwierdził, że "budynek gospodarczy i dobudowa wiatrołapu wykonane zostały zgodnie ze sztuką budowlaną, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej i pod względem konstrukcyjnym nie stwarzają zagrożenia dla życia i zdrowia", INB

stwierdził, że zachodzą okoliczności wskazane w art. 42 ust. 3 ustawy Prawo budowlane i wydał w dniu [...] r. decyzję udzielającą pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego i dobudowy budynku gospodarczego. Zgodnie bowiem z w/w przepisami podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest stwierdzenie zdatności do użytku wykonanego obiektu.

Ustosunkowując się do argumentów zawartych w odwołaniu, organ drugiej instancji wyjaśnił, iż podmiot odpowiedzialny za sporządzenie oceny technicznej, jak również wyceny nieruchomości stanowiącej własność skarżącej stwierdził,

iż powyższe roboty budowlane zostały wykonane w roku [...], czym potwierdził oświadczenie inwestora, ustalenia INB w tej materii oraz zasadność stosowania przepisów ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. Ponadto, pod pojęciem zabudowy jednorodzinnej rozumie się jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub ich zespół, wraz z przeznaczonymi dla potrzeb mieszkających w nich rodzin budynkami garażowymi i gospodarczymi, zatem zapis

w ww. planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia [...] r., Nr [...], zatwierdzający przeznaczenie działki nr [...] pod "budownictwo jednorodzinne, adaptacja", nie wykluczał lokalizacji budynków garażowych i gospodarczych, tym bardziej, że obiekty o takim przeznaczeniu istniały zarówno na działce należącej do skarżącej (nr [...]), działce nr [...] - należącej do inwestora, jak również na pozostałych działkach usytuowanych w rejonie ul. [...] w [...]. Istnienie dodatkowych ustaleń w tym zakresie, definiowanych przez Spółdzielnię A., pozostaje bez wpływu na przyjęte rozstrzygnięcie. Jednocześnie organ wskazał, że Z. P., odpowiedzialny za sporządzenie oceny technicznej, posiada odpowiednie uprawnienia budowlane i na dzień wykonania

w/w oceny był wpisany na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, zatem był uprawniony do przygotowania dokumentacji technicznej, dlatego żądanie nałożenia na inwestora przez organy nadzoru budowlanego obowiązku przedłożenia kolejnej oceny technicznej nie jest zasadna. Jak wynika z przedłożonej przez inwestora powykonawczej inwentaryzacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego w dniu [...] r., wybudowany budynek gospodarczy nie przekracza granicy z działką nr [...], ponadto ewentualne rozstrzygnięcie sporu

w przedmiocie zajęcia częścią budynku nieruchomości nienależącej do inwestora, nie znajduje się w kompetencjach organów nadzoru budowlanego i może nastąpić

w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym. Stanowisko takie wyraził także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia [...]r. (sygn. akt: [...], publik.: [...]).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na wyżej wymienioną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, A. K. – P. wniosła o jej uchylenie.

Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie następujących przepisów:

- art. 40, 41 pkt 2, 46 oraz 61 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane poprzez nie wydanie decyzji nakazującej wykonanie zmian

i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego

z prawem, nieuwzględnienie, że w przedłożonych przez inwestora dokumentach brakuje oświadczenia osoby kierującej budową, że roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z pozwoleniem na budowę oraz

że sporny obiekt oszpeca otoczenie, jak również poprzez nie ukaranie inwestora pomimo spełnienia przesłanek z art. 61.

- rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki poprzez nieuwzględnienie, że budynek gospodarczy i wiatrołap wybudowane przez inwestora przekraczają granice działki sąsiedniej i stykają się bezpośrednio z budynkiem mieszkalnym skarżącej,

- art. 28 pkt 1 i 2, art. 32 pkt 4, 35, 59 oraz 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez nie wykazanie zgodności wykonania obiektu

z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu, warunkami pozwolenia

na budowę oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jak również poprzez nie usunięcie nieprawidłowości spowodowanych oszpeceniem otoczenia posesji skarżącej.

Organ drugiej instancji, w odpowiedzi ma skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje rozstrzygnięcie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W dniu [...] r., na rozprawie, skarżąca podniosła, że organy orzekające w sprawie powinny stosować również przepisy kodeksu cywilnego

w zakresie prawa sąsiedzkiego. Skarżąca wskazała również, że w [...] r. roboty budowlane u inwestora nie były jeszcze zakończone, gdyż wiatrołap nie posiadał drzwi i okien. Skarżąca nie może podać świadków z najbliższego otoczenia którzy mogliby potwierdzić, że sporne obiekty zostały wykończone po [...] r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), oraz art. 3 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w tej sprawie.

W stosunku do zaskarżonych decyzji administracyjnych kwestie te reguluje art. 145 § 1 p.p.s.a. Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się uchybień, które skutkowałyby uznaniem, iż zaskarżona decyzja została wydana

z naruszeniem prawa i w konsekwencji jej uchyleniem.

Zakończone objętym skargą rozstrzygnięciem postępowanie dotyczyło samowoli budowlanej, której inwestor (K. P.) dopuścił się na działce

nr [...], położonej w [...] przy ul. [...] polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego o wiatrołap oraz dobudowie budynku gospodarczego.

Orzekające w tej sprawie organy poprawnie uznały, że postępowanie w tym przedmiocie winno opierać się na unormowaniach ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.). Wprawdzie kwestia daty popełnienia tej samowoli jest między stronami sporna, jednak - w ocenie Sądu - uznanie przez rozstrzygające sprawę organy, iż miała ona miejsce w roku [...] r. jest prawidłowe, oparte na materialne dowodowym, jakim są m. in. zawarte

w aktach administracyjnych sprawy oświadczenia samego inwestora oraz A. P. - sąsiada inwestora a także opinia rzeczoznawcy, oceniająca zdolność samowolnie zbudowanego obiektu do użytku. Stanowisko skarżącej, iż samowola

ta mogła mieć miejsce między [...] a [...] r. jest gołosłowna, nie oparta na żadnym materiale dowodowym i ma zresztą charakter przypuszczający.

Stosownie do art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie tej ustawy (1 stycznia 1995 r.) lub

w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne, nie stosuje się przepisu art. 48 obecnie obowiązującej ustawy, lecz dotychczasowe regulacje, zawarte w ustawie Prawo budowlane z 24 września 1974 r. Przewidywały one taki tryb postępowania, który w pierwszej kolejności zmierzał

do ustalenia, czy nie zachodzą przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 tejże ustawy

tj. uzasadniające konieczność orzeczenia nakazu rozbiórki określonego obiektu.

W razie negatywnego ustalenia w tym zakresie, dopuszczalnym było podjęcie działań zmierzających do legalizacji tego obiektu. Organ winien był zatem zobowiązać inwestora w oparciu o art. 56 ust. 1 tej ustawy do przedłożenia w zakreślonym terminie niezbędnych dokumentów, bądź też w trybie art. 40 ustawy nakazać w oznaczonym terminie wykonanie wskazanych zmian lub przeróbek, koniecznych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami. Ostatnim etapem postępowania legalizacyjnego jest uzyskanie przez inwestora pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, którego podstawą wydania, stosownie do art. 42 ust. 3 było stwierdzenie przez organ zdatności do użytku.

W świetle art. 37 ust. 1 ustawy z 1974 r. obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi

w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część:

1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub

2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Jak ustaliły rozstrzygające niniejszą sprawę organy, wskazane wyżej okoliczności skutkujące obowiązkiem wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego nie wystąpiły. Sąd, bazując na przedstawionym w aktach sprawy materiale dowodowym, stanowisko to podziela. Rozbudowa przedmiotowego budynku mieszkalnego o wiatrołap i budynek gospodarczy nie była bowiem sprzeczna

z obowiązującym w czasie jej trwania regulacjami o planowaniu przestrzennym,

a okoliczność ta znajduje potwierdzenie w zapisach planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia [...] r., Nr [...], zgodnie z którymi działka nr [...] była przeznaczona pod "budownictwo jednorodzinne, adaptacja", zaś w ramach zabudowy jednorodzinnej dopuszczalne jest lokalizowanie budynków garażowych

i gospodarczych, jak też ich rozbudowa.

Ustalony w sprawie stan faktyczny nie wskazuje także na spełnienie drugiej

z przesłanek rozbiórki określonej w art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego

z 1974 r.

W celu zbadania powyższego, organ w postanowieniu z dnia [...] r. nakazał inwestorowi przedłożenie powykonawczej inwentaryzacji geodezyjnej oraz architektoniczno – budowlanej, jak również oceny technicznej wykonanych robót budowlanych pod kątem ich zgodności z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, wykonanej przez uprawnioną osobę. W dniu [...] r. inwestor złożył komplet wymaganych dokumentów. Ekspertyza dotycząca oceny stanu technicznego przedmiotowego obiektu została sporządzona przez uprawnionego rzeczoznawcę budowlanego o specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej, który stwierdził, że budynek gospodarczy i dobudowa wiatrołapu wykonane zostały zgodnie ze sztuką budowlaną, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej i pod względem konstrukcyjnym nie stwarzają zagrożenia dla życia i zdrowia. W tej sytuacji organ nadzoru budowlanego zasadnie stwierdził, że zachodzą okoliczności wskazane w art. 42 ust. 3 ustawy Prawo budowlane i wydał w dniu [...]r. decyzję udzielającą pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego i dobudowy budynku gospodarczego.

Przedstawiony wyżej przebieg postępowania wskazuje na bezzasadność zarzutu skarżącej odnoszącego się do kwestii nie rozpatrzenia przez organy sprawy w aspekcie nakazu rozbiórki.

Należy podkreślić, iż wydanie przez Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji z dnia [...] r. poprzedził fakt uchylenia poprzednio podjętej przez ten organ decyzji z dnia [...] r. Ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji zastosował się do zawartych w rozstrzygnięciu organu odwoławczego wskazówek, również w odniesieniu do wyjaśnienia okoliczności dotyczących wpływu samowoli na oszpecenie i pogorszenia warunków użytkowych dla otoczenia, w tym m.in. ograniczenia dopływu światła słonecznego do pomieszczeń użytkowanych przez właścicielkę działki nr [...]. Badanie tej kwestii wykazało, że sporny obiekt nie powoduje niedopuszczalnego pogorszenia warunków użytkowych dla otoczenia. Rozbudowa stanowiąca pomieszczenie wiatrołapu zapewnia lepszą izolacyjność termiczną obiektu i pozostaje bez wpływu na nieruchomość sąsiednią. Spełniony jest też warunek z § 60 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Mając powyższe na uwadze, uznać należało, iż przeprowadzone w sprawie postępowanie wyjaśniające było wystarczające do dokonania i pełnej oceny, czy zaistniały przesłanki rozbiórki w/w samowoli wybudowanego przed 1 stycznia 1995 r. obiektu a następnie, czy przedmiotowy obiekt jest zdatny do użytku. Negatywna odpowiedź w zakresie pierwszej z podniesionych kwestii oraz pozytywna

w odniesieniu do drugiej obligowały organ pierwszej instancji do wydania pozwolenia na jego użytkowanie.

Podnoszony przez skarżącą problem naruszenia przez wybudowany przez inwestora budynek gospodarczy granicy działki nr [...], stanowiącej jej własność, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, dotyczy kwestii o charakterze cywilnoprawnym, a zatem leżącej poza zakresem kognicji organów nadzoru budowlanego. Do jej rozstrzygnięcia właściwy jest sąd powszechny.

Natomiast kwestia "szpecenia" czy stanu technicznego w/w obiektów nie mogła być natomiast przedmiotem tego postępowania, którego zakres, kierunek i cel został wyżej opisany. Może być ona przedmiotem odrębnego postępowania

w oparciu o obowiązujące przepisy ustawy Prawo budowlane z 27 listopada 1994 r.

W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, które miało

by wpływ na wynik sprawy, ani też uchybienia regułom procedury administracyjnej

w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.)

Z tych względów skarga – jako nieuzasadniona - podlegała oddaleniu

na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.