Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 2449/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 2, art. 8 ust. 1 pkt 3 lit. e
journal: Dz.U. 1998 nr 144 poz 930
law: Ustawa z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.
article: art. 122
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia NSA Halina Betta (sprawozdawca), Asesor WSA Marta Semiczek, Protokolant Anna Szokalska-Kruś, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2005r. sprawy ze skargi M. H. i D.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Urzędu Skarbowego W.-K. z dnia [...] nr [...]; II. orzeka, że decyzje wymienione w pkt I nie podlegają wykonaniu III. zasądza na rzecz skarżących od Dyrektora Izby Skarbowej we W. 559,80 zł (pięćset pięćdziesiąt dziewięć zł, osiemdziesiąt gr) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Izba Skarbowa we W. decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego W.-K. z dnia [...] Nr [...] określającą podatnikom M.H. i D.D. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999r. w wysokości [...]. W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego organy podatkowe stwierdziły iż skarżący D. D. w 1999r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej wybrał nieprawidłową formę opodatkowania opodatkowując się w formie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencyjnych. Zdaniem organu I instancji przedmiotem działalności gospodarczej skarżącego było wykonywanie usługi badania rynku i opinii publicznej, które to usługi należą do sekcji K 7413 Klasyfikacji Wyrobów i Usług a więc zgodnie z załącznikiem nr 2 ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144 poz. 930 ze zm.) usługi te są wyłączone z opodatkowania w formie ryczałtu. Dokonując oceny charakteru prowadzonej przez podatnika w rozpatrywanym roku podatkowym działalności gospodarczej wzięto pod uwagę między innymi zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, zaświadczenie o numerze identyfikacyjnym oraz wyjaśnienia podatnika z dnia [...] w zakresie wykonywanej działalności gospodarczej. W konsekwencji Urząd Skarbowy W.-K. w oparciu o przedłożoną przez podatnika ewidencję przychodów, zeznanie PIT-28, dokumenty świadczące o poniesionych kosztach związanych z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą określił dochód w wysokości [...].

Ostatecznie Urząd Skarbowy określił łączny dochód małżonków na kwotę [...]. Po dokonaniu odliczeń od dochodu w łącznej wysokości [...] podstawa opodatkowania wyniosła [...]. Należny podatek dochodowy za 1999r. określono w wysokości [...].

Od decyzji organu I instancji podatnicy wnieśli odwołanie do Izby Skarbowej we W. zarzucając iż doszło w sprawie do błędnej wykładni przepisu art. 8 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne. Zdaniem strony odwołującej się organ podatkowy ograniczył się wyłącznie do stwierdzenia, iż D. D. wykonywał usługi ujęte w PKD 7413, które zgodnie z załącznikiem do ustawy wyłączają możliwość ich opodatkowania w formie ryczałtu, nie badając przy tym rzeczywistej działalności podatnika.

Nadto podatnicy podnieśli, iż organ podatkowy pierwszej instancji naruszył przepisy regulujące postępowanie, w szczególności art. 180 i 187 ustawy - Ordynacja podatkowa, przez nie przeprowadzenie dowodu w postaci konfrontacji z wskazanym pracownikiem Urzędu, który rzekomo po zapoznaniu się z przedłożonymi przez stronę dokumentami stwierdził, iż prawidłową formą opodatkowania wykonywanej przez skarżącego działalności będzie ryczałt od przychodów ewidencjonowanych. Podatnicy zarzucili również Urzędowi Skarbowemu W.-K. naruszenie zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 122 w zw. z art. 121 ustawy - Ordynacja podatkowa, wskutek pominięcia istotnych okoliczności faktycznych związanych ze sprawą tj. oparciu swojego rozstrzygnięcia na fakturach/rachunkach opatrzonych treścią, iż D. D. wykonał usługi w zakresie "badania rynku i opinii publicznej", a także na zaświadczeniu z Urzędu Statystycznego, w którym wskazano jako rodzaj przeważającej działalności "badanie rynku i opinii publicznej", a nie np. przesłuchaniu przedstawicieli firm, z którymi podatnik współpracował. Podatnicy zwrócili również uwagę na fakt, iż każdego roku w terminie do 20 stycznia składane były oświadczenia o wyborze ryczałtu jako formy opodatkowania, w których podawano nr PKD i EKD oraz wskazywano rodzaj działalności. Zdaniem podatników skoro Urząd nie kwestionował przedmiotowych oświadczeń, należało uznać dokonany wybór formy opodatkowania za prawidłowy.

Nadto strona stwierdziła, iż skoro Urząd opodatkował osiągnięty przez skarżącego przychód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej na zasadach ogólnych, to winien wziąć pod uwagę wszystkie wydatki związane z działalnością i uwzględnić również te, których podatnik obecnie nie może udokumentować, a więc korzystając z unormowania zawartego w art. 23 ustawy - Ordynacja podatkowa, winien w sposób szacunkowy określić wysokość poniesionych kosztów.

Po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym, mając na uwadze materiał dowodowy zebrany w sprawie Izba Skarbowa we W. działając w trybie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymała w mocy rozstrzygnięcie Urzędu Skarbowego W.- K.

Organ odwoławczy podtrzymał stanowisko organu I instancji w przedmiocie uznania, że skarżący wykonywał usługi w zakresie badania rynku, które nie mogą być objęte opodatkowaniem w formie ryczałtu. Odwołał się do art. 8 ust. 1 pkt 3 lit. e) przedmiotowej ustawy zgodnie z którym przepisów ustawy nie stosuje się do podatników świadczących usługi wymienione w załączniku nr 2 do ustawy. Wskazany załącznik nr 2 zawiera "wykaz usług, których świadczenie wyłącza podatnika z opodatkowania zryczałtowanym podatkiem od przychodów ewidencjonowanych oznaczonych według PKWiU. Z przedmiotowego załącznika bezspornie wynika, iż z opodatkowania w formie ryczałtu wyłączono usługi wymienione w sekcji K KWiU z wyjątkiem taksatywnie wymienionych w tabeli. Wśród usług wymienionych w sekcji K zatytułowanej "usługi związane z nieruchomościami, wynajem i prowadzeniem działalności gospodarczej", w dziale 74, grupie 74.1, w klasie 74.13 ujęto "usługi w zakresie badania rynku i opinii publicznej". Wyżej wymienione usługi nie zostały wymienione w załączniku nr 2 ustawy jako wyjątki umożliwiające opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem zatem jak wywiodła Izba Skarbowa ich wykonywanie wyłącza opodatkowanie przychodu z nich uzyskanego w formie ryczałtu.

Dyrektor Izby Skarbowej zauważa, że zgodnie z zaświadczeniem Głównego Urzędu Statystycznego z dnia [...]. o nadaniu numeru identyfikacyjnego REGON skarżący prowadzący działalność pod nazwą B wykonywał usługi w zakresie badania rynku i opinii publicznej. W przypadku zaś niezgodności danych ujętych w zaświadczeniu ze stanem faktycznym podatnik winien był wystąpić o ich korektę bezpośrednio do Urzędu Statystycznego. Tymczasem skarżący nie wniósł żadnych zastrzeżeń w tym zakresie.

Organ II instancji podkreślił, iż podstawą rozstrzygnięcia w zaistniałej sprawie nie było wyłącznie wyżej wskazane zaświadczenie Głównego Urzędu Statystycznego. W złożonym bowiem w dniu [...]. w Urzędzie Skarbowym W. -K. oświadczeniu o rozpoczęciu z dniem [...] działalności gospodarczej podatnik wskazał, iż podmiotem jego działalności jest "badanie rynku i opinii publicznej". Również w informacji PIT-28/A stanowiącym załącznik do zeznania o wysokości uzyskanego przychodu określając rodzaj prowadzonej działalności podatnik wskazał "usługi, w tym w zakresie ekologii: doradztwo, organizacja imprez, edukacja, public relations, badanie rynku i opinii publicznej". Ze złożonego w toku prowadzonego postępowania oświadczenia skarżącego z dnia [...] zdaniem Izby Skarbowej można wnioskować, iż podatnik świadczył również usługi w zakresie badania rynku i opinii publicznej. Świadczenie takich usług potwierdzają również znajdujące się w aktach sprawy rachunki wystawione przez podatnika na rzecz zleceniodawców.

Podniosła Izba Skarbowa, iż podatnicy w toku prowadzonego postępowania nie wnosili o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków na okoliczność przedmiotu wykonywanych przez skarżącego usług w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Odnośnie zarzutu strony w przedmiocie udzielania przez pracownika Urzędu Skarbowego błędnej informacji o formie opodatkowania Izba Skarbowa zauważyła, iż powoływanie się na powyższy fakt nie może wpływać na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, bowiem nie można stwierdzić, iż pracownikowi udzielającemu odpowiedzi podatnik wyczerpująco przedstawił stan faktyczny sprawy.

Odnosząc się do kwestii nie oszacowania kosztów uzyskania przychodów z tytułu prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej podniosła Izba Skarbowa, iż ciężar wykazania, że wydatek został poniesiony w celu osiągnięcia przychodu spoczywa na podatniku. W trakcie postępowania podatkowego zdaniem organu odwoławczego podatnik nie udokumentował wydatków związanych z wykonywanymi usługami (poza ponoszonymi na lokal, w którym prowadzona była działalność gospodarcza) jak również chociażby nie uprawdopodobnił rodzaju i wysokości wydatków wyjaśniając jedynie, że po upływie kilku lat nie jest w stanie ich wykazać. Kierując się w/w zasadą kwalifikowania wydatków jako kosztów organy podatkowe uwzględniły jako koszty uzyskania przychodów kwotę [...].

Decyzję Izby Skarbowej podatnicy zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Podnieśli, iż stanowiąca przedmiot skargi decyzja została wydana z naruszeniem następujących przepisów prawa:

- art. 8 ust. 1 pkt 3 lit. e) ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne przez jego bezpodstawne zastosowanie i błędne przyjęcie, że przedmiot działalności gospodarczej prowadzonej przez D.D. wyłącza z opodatkowania w formie ryczałtu;

- art. 8 ust. 3 ustawy powołanej wyżej poprzez brak ustalenia ewentualnego momentu osiągnięcia przychodu powodującego opodatkowanie na zasadach ogólnych;

- art. 122, art. 187 § 1 i art. 229 ustawy - Ordynacja podatkowa tj. naruszenie zasady prawdy obiektywnej wskutek nie ustalenia rzeczywistego przedmiotu prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej;

- art. 180, 188 i 191 ustawy - Ordynacja podatkowa i wskutek powyższego oparcia rozstrzygnięcia na niepełnym i niezweryfikowanym materiale dowodowym;

- art. 23 § 1 w związku z art. 21 § 3 ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez nie oszacowanie kosztów uzyskania przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) stanowi, że sprawy w których skargi zostały wniesione przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W myśl treści przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sprawowana przez sądy administracyjne kontrola przeprowadzana pod względem zgodności zaskarżonych decyzji z prawem, jeżeli ustawy stanowią inaczej i tylko w sytuacji naruszenia tego prawa mającego lub mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, zaskarżone decyzje podlegają uchyleniu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Na mocy art. 2 powołanej wyżej ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem podlegają przychody uzyskane przez osoby fizyczne z prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej. Tak więc forma opodatkowana wynika z samych przepisów prawa i nie zależy od decyzji organu podatkowego. Również jej zmiana na formę opodatkowania na zasadach ogólnych nie wiąże się z jego rozstrzygnięciem, ale z czynnościami prawnymi dokonanymi przez podatnika. Zgodnie bowiem z art. 9 ustawy podatnik może zrzec się opodatkowania w formie ryczałtu, jeżeli złoży stosowne pisemne świadczenie w terminie nie później niż do 20 stycznia roku podatkowego lub do dnia poprzedzającego dzień rozpoczęcia działalności, jeżeli podatnik rozpoczyna działalność w roku podatkowym.

Wprowadzając zryczałtowany formę opodatkowania działalności gospodarczej, prawodawca podatkowy jednak zastrzegł wyłącznie tej formy opodatkowania w sytuacjach określonych w art. 8 ust. 1 pkt 3 lit. e) ustawy. Określił tam krąg podatników którzy mimo uzyskiwania przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej nie mogą korzystać z opodatkowania ryczałtowego. Do kręgu tego zostali zaliczeni podatnicy którzy w całości lub w części uzyskują przychody z rodzajów działalności gospodarczej określonych w powołanym artykule, w tym także z działalności polegającej na świadczeniu usług wymienionych w załączniku nr 2 do ustawy.

W załączniku tym jest wymieniona działalność podatnika zgłoszona w ewidencji statystycznej jako wg PKD: 7413 badanie rynku i opinii publicznej i wg EKO 7413 - badanie rynku i opinii publicznej.

Ponieważ, jak wynika z powołanej wyżej ustawy o zryczałtowanym podatku od przychodów ewidencjonowanych decyduje rodzaj faktycznej prowadzonej działalności i osiągane z niej przychody, a nie klasyfikacja zgłoszonej działalności gospodarczej rzeczą organów podatkowych było wyjaśnienie zakresu rzeczywistej działalności gospodarczej jaką podatnik wykonywał (por. wyrok NSA z dnia 29.06.2000r. sygn. akt I SA/Kr 2066/98). Nie można podzielić stanowiska organu odwoławczego iż z tego obowiązku organy podatkowe wywiązały się. Wprawdzie organy podatkowe swoje rozstrzygnięcie nie oparły wyłącznie na zaświadczeniu Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 27 lipca 1998r. o nadaniu numeru identyfikacyjnego REGON ale i w oparciu o inne dowody jak chociażby o informację skarżącego znajdująca się w PIT-28/A stanowiącą załącznik do zeznania o wysokości uzyskanego przychodu, to podkreślenia wymaga, jednakże iż te dowody na które powołuje się organ podatkowy a które sporządził podatnik wedle wyjaśnienia skarżącego zawierają stwierdzenie, iż prowadził on między innymi działalność: badanie rynku i opinii publicznej li tylko z przyczyn ujednolicenia określenia prowadzonej działalności w zgodności z jej określeniem w zaświadczeniu GUS o nadaniu numeru identyfikacyjnego. Ta część wyjaśnień skarżącego zupełnie została pominięta przez organy podatkowe a o tyle jest ona istotna iż osłabia ona moc dowodową dowodów w oparciu o które organy podatkowe uznały iż rzeczywiście skarżący prowadził działalność badania rynku i opinii publicznej. Zwrócić należy uwagę iż w toku postępowania odwoławczego skarżący sugerował możliwość przeprowadzenia dowodu z zeznań w charakterze świadków swoich kontrahentów w celu ustalenia czy rzeczywiście można uznać iż prowadził on usługi "badanie rynku i opinii publicznej". Wprawdzie wniosek dowodowym w tym zakresie nie został formalnie przez podatnika zgłoszony, ale rzeczą organów podatkowych zdaniem Sądu było rozpytanie skarżącego jakich świadków należało jego zdaniem przesłuchać na jaką dokładnie okoliczność i uzyskać od niego informacje niezbędne dla przeprowadzenia powyższego dowodu.

Odwołać należy się w tym miejscu do art. 122 ustawy ordynacja podatkowa z 29 sierpnia 1997r. (Dz. U. Nr 137 poz. 926 z późn. zm.), który ustala naczelną zasadę postępowania a mianowicie zasadę prawdy obiektywnej. Z zasady tej wynika obowiązek organu podatkowego "wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawa, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa". (Dawidowicz w "Ogólne postępowanie administracyjne - Zarys systemu PWN W-wa 1962 str. 108). Realizacja zasada prawdy obiektywnej ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności, prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Odwołać się należy w tym miejscu do wyroku NSA z 12 kwietnia 2000r. (I SA/Lu 1608/98) w którym NSA podkreślił: "organ podatkowy narusza prawo nie tylko w wypadku wadliwej oceny prawnej stanu faktycznego, wadliwego zastosowania prawa ale i w równym stopniu wtedy, gdy prawidłowo zastosuje prawo do wadliwie ustalonego stanu faktycznego. Niezgodne z prawdą ustalenie stanu faktycznego prowadzi w postępowaniu do naruszenia prawa. Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego jest nie tylko ustalenie faktów zgodnie z rzeczywistością, ale również prawidłowa "Ocena prawna wszystkich prawotwórczych w danej sprawie faktów".

Z zasady prawdy obiektywnej wynikają dla organu obowiązki:

- po pierwsze określenie z urzędu, jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy

- po drugie, przeprowadzenie z urzędu dowodów pozwalających na prawidłowe ustalenie faktycznego sprawy

To rozwiązanie prawne kształtuje zatem w postępowaniu podatkowym ciężar dowodów. W prawie publicznym regułą jest, że ciężar dowodu spoczywa na organie administracji publicznej.

Przenosząc powyższe ogólne uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy w sytuacji kiedy istnieją wątpliwości co do zakresu rzeczywistej działalności gospodarczej skarżącego, wyjaśnień podatnika o których mowa wyżej odnoszących się do określenia w niektórych dokumentach rodzaju działalności jako badanie rynku i opinii publicznej winien organ podatkowy w celu rozwiania powyższych wątpliwości podjąć próbę przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony przewidzianego w art. 199 ordynacji podatkowej. Przeprowadzenie powyższego dowodu zdaniem Sądu tym bardziej jest zasadne skoro organy podatkowe odwołały się do pisemnego oświadczenia podatnika z dnia [...]. Z treści zaś tegoż oświadczenia nie da się w sposób jednoznaczny, nie budzący żadnych wątpliwości wywieść, iż faktycznie skarżący wykonywał usługi badania rynku i opinii publicznej.

Ponownie badając zakres rzeczywiście wykonywanej działalności gospodarczej organy podatkowe winny mieć na uwadze regulację prawną zawartą w art. 8 ust. 3 przedmiotowej ustawy stanowiąca z jakim dniem podatnicy tracą prawo do opodatkowania w formie ryczałtu i opłacają podatek dochodowy na ogólnych zasadach.

Wreszcie jeżeli po uzupełnieniu materiału dowodowego okaże się iż rzeczywiście skarżący nie mógł z uwagi na rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej korzystać z rozliczenia się z należności podatkowych w formie zryczałtowanej do rzeczą organu podatkowego będzie podjęcie próby ustalenia wysokości kosztów jakie podatnik poniósł w związku z prowadzoną działalnością. Zgodnie bowiem z art. 23 § 1 pkt 3 ordynacji podatkowej organ podatkowy określa podstawę opodatkowania w drodze oszacowania jeżeli podatnik naruszył warunki uprawniające do korzystania ze zryczałtowanej formy opodatkowania. Naruszenie tych warunków powoduje, iż podatnik zostaje opodatkowany na zasadach ogólnych. Wymaga to ustalenia podstawy opodatkowania zgodnie z jej konstrukcją prawną ujętą w ustawie normującej dany podatek (dochód podatnika), a nie podstawy właściwej dla określonego ryczałtu: W tej sytuacji podmiot korzystający ze zryczałtowanej formy opodatkowania nie prowadzi ewidencji, niezbędnej do dokonania wymiaru na zasadach ogólnych, lecz znacznie uproszczoną ewidencję właściwa ryczałtowi, co powoduje, iż z reguły występuje brak danych niezbędnych do określenia rzeczywistej podstawy opodatkowania, a więc spełnione są przesłanki prawne do określenia jej w drodze oszacowania.

Nie sposób zgodzić się z organami podatkowymi, iż podatnik nie zgłaszał w trakcie postępowania podatkowego, oprócz kosztów uznanych przez organy faktu poniesienia innych kosztów. Podniósł bowiem skarżący iż prowadzona przez niego działalność gospodarcza wiązała się z koniecznością wyjazdów służbowych do różnych miejscowości w kraju. Podatnik podawał nawet nazwy tychże miejscowości. Wskazywał iż wyjazdy te pociągały za sobą nie tylko koszty przejazdu pociągiem czy też samochodem ale i koszty noclegów. Organ podatkowy winien zatem rozważyć czy rzeczywiście uzyskany przez skarżącego przychód wiązał się z ponoszeniem opisanych wyżej wydatków i ewentualnie tych które jeszcze wskaże, które można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. W przypadku pozytywnej odpowiedzi rzeczą organów podatkowych będzie konieczność oszacowania tychże wydatków.

Reasumując zatem wobec zasadności podnoszonych w skardze zarzutów należało zaskarżoną decyzję i poprzedzająca ją decyzję organu I instancji uchylić zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonych decyzji oraz orzeczenie o kosztach uzasadniają przepisy art. 152 i 200 ustawy powołanej wyżej.