Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 98/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 7 września 2012 r. (data wpływu do organu) R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpatrzenia odwołania wniesionego przez skarżącego od decyzji Burmistrza B. z dnia 12 stycznia 2012 r. [...].

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy wyjaśnia, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a cyt. ustawy, a więc m.in. w takich, które mogą zakończyć się decyzją administracyjną, postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy (zob. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2011, str. 536).

Wyjaśnić należy, że w przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu, lecz brak ich podjęcia w określonej formie oraz w określonym terminie. Orzekając w sprawie dotyczącej skargi na bezczynność organu, sąd nie przeprowadza kontroli określonego aktu lub czynności, lecz biorąc za podstawę stan faktyczny i prawny danej sprawy, rozstrzyga, czy istotnie organ pozostaje w bezczynności (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 812/08, Legalis).

Ponadto, rozpoznając skargę na bezczynność organu sąd orzeka, biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy istniejący w dacie wniesienia skargi oraz w czasie wydawania orzeczenia sądowego. Zgodnie bowiem z treścią art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Dlatego też wydanie przez organ decyzji w sprawie, w której złożono skargę na bezczynność, wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy decyzja taka została podjęta z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania.

Skarżący R. S. przedmiotem skargi, wniesionej w niniejszej sprawie do Sądu w dniu 7 września 2012 r., uczynił bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpoznania odwołania wniesionego przez skarżącego od decyzji Burmistrza B. z dnia 12 stycznia 2012 r. Z akt administracyjnych wynika, że w dniu 29 lutego 2012 r. Kolegium rozpoznało przedmiotowe odwołanie wniesione przez R. S. i decyzją nr [...], utrzymało w mocy decyzję Burmistrza B. z dnia 12 stycznia 2012 r. Bezsporne jest, że decyzja Kolegium została faktycznie doręczona pełnomocnikowi skarżącego G. C. dopiero w dniu 25 lipca 2012 r. wraz z pouczeniem o możliwości jej zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia, które to pouczenie zostało zawarte w piśmie organu odwoławczego z dnia 13 lipca 2012 r. (k. 21 akt niniejszej sprawy). A zatem w chwili wniesienia do Sądu skargi na bezczynność, odwołanie R. S. od decyzji Burmistrza B. z dnia 12 stycznia 2012 r. zostało przez Kolegium rozpoznane, a decyzja w tym przedmiocie została doręczona ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi skarżącego. Co więcej, w dniu 23 sierpnia 2012 r., a więc jeszcze przed wniesieniem skargi na bezczynność, skarżący R. S. wniósł skargę na decyzję Kolegium z dnia 29 lutego 2012 r. Na marginesie jedynie należy odnotować, że uwzględniając tę skargę, decyzją z dnia 17 września 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło swoją decyzję z dnia 29 lutego 2012 r. oraz decyzję Burmistrza B. z dnia 12 stycznia 2012 r. i umorzyło postępowanie organu I instancji w całości.

Wskazać należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że jeżeli w chwili wniesienia skargi organ nie pozostawał już w bezczynności, to skarga na bezczynność nie może odnieść skutku, albowiem nie może już wchodzić w rachubę zobowiązanie organu przez Sąd do wydania w określony terminie aktu. Skarga taka jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zob. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 czerwca 2010 r., sygn. akt I SAB/GL 4/10, Lex nr 785364; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 16 czerwca 2005 r., sygn. akt II SAB/Bk 24/05, Legalis).

Ponieważ w niniejszej sprawie, w chwili wniesienia skargi do Sądu organ nie pozostawał już w bezczynności, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę odrzucił. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy.