Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 317/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2,3,4,5
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 maja 2012 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 31 marca 2011 r. Wójt Gminy K określił I Sp. z o.o. z siedzibą w W wysokość podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie 10 510 zł za działki: nr 101/155, nr 101/154, nr 196/3, nr 196/5, 196/4, nr 186/2 i część działki nr 101/121 oznaczone w ewidencji gruntów symbolem Bp, oraz podatku rolnego za część działki nr 101/121 o pow. 0,7076 ha od kwietnia do grudnia – oznaczonej symbolem RIII w kwocie 91 zł.

W odwołaniu z dnia 20 kwietnia 2011 r. Spółka zaskarżyła powyższą decyzję w części dotyczącej opodatkowania działki nr 101/59 (po podziale nr 101/154 i nr 101/155) podatkiem od nieruchomości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako SKO) decyzją z dnia 24 stycznia 2012 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Kolegium wyjaśniło, że ustawa z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.jedn.: Dz.U. 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm., dalej jako "u.p.o.l.") reguluje kwestie opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Przepis art. 2 ust. 1 tej ustawy stanowi, że opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z treści art. 2 ust. 2 wynika, że opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Natomiast przepis art. 3 ust. 1 u.p.o.l. stanowi, że podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, które są właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych albo wieczystymi użytkownikami gruntów.

Kolegium zauważyło także, że zgodnie z art. 1 ustawy o podatku rolnym, opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza.

Organ podniósł, że podatnik w 2010 r. był właścicielem nieruchomości składającej się z siedmiu działek. Z wypisu z rejestru gruntów wynika, że wszystkie grunty oznaczone SA symbolem Bp- zurbanizowane tereny niezabudowane, z wyjątkiem części działki 101/121, która oznaczona jest symbolem RIII. Z powyższego organ wywiódł, że opodatkowaniu podatkiem rolnym może podlegać jedynie cześć działki nr 101/121 oznaczona symbolem RIII. Natomiast pozostałe działki, w tym działki 101/155 i nr 101/154 - nie są zakwalifikowane jako użytki rolne, lecz jako zurbanizowane tereny niezabudowane, w związku z czym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

SKO podkreśliło, że przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu nie była kwestia wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej lub leśnej, lecz określenie wysokości zobowiązania podatkowego, w związku ze złożoną przez podatnika korektą deklaracji podatku od nieruchomości za 2010 r.

Zdaniem Kolegium, organ podatkowy I instancji prawidłowo przyjął w oparciu o zapisy widniejące w rejestrze gruntów, że grunty podatnika (oprócz części działki oznaczonej RIII) podlegały w 2010 r. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

Pełnomocnik spółki zarzucił organom podatkowym błędną wykładnię i w konsekwencji nie zastosowanie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.jedn.: Dz. U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1266 ze zm. - dalej zwana u.o.g.r.l.) oraz art. 2 ust. 2 u.p.o.l.

Zdaniem spółki, z uwagi na to, że w stosunku do działki oznaczonej symbolem Bp/RIIIb i Bp/RIVa nigdy nie została wydana decyzja zezwalająca na wyłączenie z produkcji rolnej (art. 11 ust. 1 u.o.g.r.l.), nieruchomość ta nie utraciła charakteru gruntu rolnego, a więc powinna być opodatkowana podatkiem rolnym, a nie podatkiem od nieruchomości. Ponadto grunty te nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 u.p.o.l. Pełnomocnik strony podkreślił, że oznaczenie nieruchomości zostało zmienione z symbolu Bp/RIIIb i Bp/RIVa na symbol Bp, zawiadomieniem z dnia 28 stycznia 2009 r. tak więc przed tą datą nieruchomość figurowała w ewidencji gruntów jako użytek rolny, i nie mogła być przedmiotem podatku od nieruchomości.

Podatnik podniósł, że oznaczenia Bp/RIIIb i Bp/RlVa nie odpowiadają wymogom rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Dodatkowo odnosząc się do wcześniejszych aktów prawnych regulujących tę kwestię, wywiódł, że poprzednie zapisy zachowały swoją ważność do czasu modernizacji ewidencji. Zdaniem strony wszystkie użytki rolne, bez względu na to czy stanowią gospodarstwo rolne, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Spółka powołując się na art. 2 ust. 2 oraz art. 1a ust. 3 pkt 1 u.p.o.l. zaznaczyła że przepisy te wprowadzają wyjątek od zasady określonej w art. 2 ust. 1 u.p.o.l, mówiącej, iż co do zasady grunty podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wyjątek stanowi opodatkowanie podatkiem rolnym lub leśnym, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym. Zatem, żeby opodatkować dany grunt podatkiem od nieruchomości, trzeba najpierw ustalić, czy nie podlega on opodatkowaniu podatkiem rolnym lub leśnym. Podstawowym kryterium jest klasyfikacja gruntu przyjęta w ewidencji gruntów i budynków.

Zdaniem strony wobec tego, że zmiany klasyfikacji w ewidencji dokonano w dniu 28 stycznia 2009 r. należy przyjąć, że przed ww. datą omawiania nieruchomość figurowała w ewidencji gruntów i budynków jako użytek rolny. Pełnomocnik Spółki powołując się na § 68 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r., Nr 38, poz. 454) wywiódł, że skoro obok oznaczenia nieruchomości jako gruntu ornego, wskazana została też klasa gruntu jako RIIIb oraz RIVa (grunty orne średniej klasy) - mamy do czynienia z użytkiem rolnym.

Strona powołując się na treść art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r., Nr 240 poz. 2027 ze zm.), wskazała, że podstawą wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, a na poparcie swego stanowiska powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2008 r. II FSK 372/07.

Skarżąca spółka podkreśla, że organy w zaskarżonych decyzjach zawarły sprzeczne stanowisko wskazując z jednej strony za priorytet zapisy znajdujące się w ewidencji i wskazuje, że wyjątkiem jest zajęcie jej na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż rolnicza, natomiast z drugiej strony uznaje wyższość stanu faktycznego nad zapisami ewidencyjnymi a za wyjątek uznaje nie wykorzystywanie działki w celach prowadzenia działalności rolniczej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270), - dalej jako "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Istota sporu w przedmiotowej sprawie dotyczy rozstrzygnięcia, czy należąca do strony skarżącej działka nr 101/59 powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, czy też podatkiem rolnym.

Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że działka nr 101/59 o powierzchni 8903 m² położona w K w Gminie K została przez stronę skarżącą zakupiona aktem notarialnym z dnia 20 listopada 2007 r., w którym potwierdzono, że zgodnie z aktualnym planem zagospodarowania przestrzennego wskazana działka, na której wyznaczono dwie strefy parkingowe, znajduje się w strefie usług komercyjnych i rzemiosła. Do dnia 28 stycznia 2009 r. działka figurowała w prowadzonej przez Starostę ewidencji gruntów i budynków pod symbolami Bp-RIIIb (0, 3723 ha) oraz Bp-RIVa (0,5180 ha). Poprzez dokonaną z dniem 28 stycznia 2009 r. zmianę prowadzący ewidencję organ dokonał ujednolicenia dotyczących działki podwójnych symboli w całości oznaczając ją symbolem Bp (0,8903 ha). Zmiany dokonano na podstawie sporządzonego w 2007 r. operatu aktualizacyjnego nr 3006/2007, złożonego w dniu 2 września 2008 r.

Organy stoją na stanowisku, że skoro od początku 2009 r. sporna działka została jednoznacznie oznaczona symbolem Bp i figurowała w ewidencji jako zurbanizowane tereny niezabudowane, w 2010 r. nie mogła podlegać opodatkowaniu podatkiem zastrzeżonym dla działek rolnych.

Strona skarżąca wywodzi natomiast, że skoro przed 2009 r. wskazana działka pomimo oznaczenia działki symbolem Bp, była w tym samym czasie oznaczona także symbolami RIIIB oraz RIVa, to stanowiła nieruchomość rolną. W ocenie strony skarżącej wprowadzone w 2009 r. w ewidencji zmiany nie pozbawiły działki charakteru nieruchomości rolnej, wobec czego w 2010 r. nie powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, ale podatkiem rolnym. Zgodnie z przekonaniem strony, nabywając w 2007 r. działkę oznaczoną symbolem Bp-R, nabyła ona bowiem nieruchomość rolną, która do chwili obecnej zachowała ten status, ponieważ nigdy nie została wyłączona z produkcji rolnej na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych.

Ponieważ zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty z wyłączeniem użytków rolnych, strony niniejszego postępowania zasadnie wskazują, że ustalenie, czy sporna działka nr 101/59 była w 2010 r. roku nieruchomością rolną, rozstrzyga problem właściwego dla jej opodatkowania podatku.

Przepis art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Kwestia znaczenia zapisów ewidencji dla wymiaru podatków była już wielokrotnie przedmiotem rozważań sądów administracyjnych. Zgodnie z ugruntowaną w tym zakresie linią orzeczniczą, którą podziela także orzekający w niniejszej sprawie Sąd, dla określenia zobowiązania podatkowego organy nie są uprawnione do przyjmowania innych danych niż te, które wynikają z ewidencji gruntów i budynków (tak m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2010 r. II FSK 1243/08 oraz z dnia 29 października 2009 r. II FSK 854/08WSA, czy powołany przez stronę skarżącą wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2008 r. II FSK 372/07, wyrok WSA w Lublinie I SA/Lu 31/11 z dnia 8 kwietnia 2011 r., wyrok WSA w Warszawie III SA/Wa 1206/05 z dnia 7 lipca 2005 r., wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 stycznia 2010 r. I SA/Kr 955/09, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010 r. III SA/Po 363/09, wyrok WSA w Kielcach z dnia 20 stycznia 2011 r. I SA/Ke 630/10 itd. Opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Na marginesie, mając na uwadze okoliczności przedmiotowej sprawy, Sąd podkreśla oczywisty brak uzasadnienia dla odstępstwa od wskazanej zasady, zwłaszcza w sytuacji gdy zawarte w ewidencji dane faktycznie odzwierciedlają rzeczywisty i zgodny z jej przeznaczeniem sposób użytkowania danej nieruchomości.

Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji i czynionych w niej zapisów reguluje rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38.poz. 454 ze zm. zwane dalej rozporządzeniem o ewidencji). Paragraf 67 rozporządzenia dzieli wykazywane w ewidencji użytki gruntowe na grupy, w których wyraźnie rozróżnia użytki rolne (pkt 1) od gruntów zabudowanych i zurbanizowanych (pkt 3). Z kolei w grupie użytków rolnych w § 68 ust. 1 wymienia poszczególne użytki i ich oznakowanie, gdzie symbol R zarezerwowany jest dla oznaczenia gruntów ornych (uzupełniany z reguły o klasę bonitacyjną gruntu w oparciu o wynikające z operatu gleboznawczego oznaczanie: I, II, III, IIIa, IIIb, IV, IVa, IVb, V, VI, itd.). Oznaczone symbolem Bp zurbanizowane tereny niezabudowane § 68 ust. 3 rozporządzenia o ewidencji jednoznacznie zalicza do gruntów zabudowanych i zurbanizowanych.

W przedmiotowej sprawie dotyczącej wymiaru podatku za 2010 r., najistotniejsze zatem pozostaje, co zasadnie podkreślają organy podatkowe, że począwszy od stycznia 2009 r. sporna działka figurowała w ewidencji gruntów i budynków pod oznaczeniem Bb, czyli jako zurbanizowane tereny niezabudowane, których nie zalicza się do użytków rolnych. Wobec ustalenia, że działka nie stanowi działki rolnej, organy podatkowe zasadnie dokonały zatem jej opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Ponieważ podatek od nieruchomości jest zobowiązaniem ustalanym w okresach rocznych, Sąd podziela stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy - dotyczącej 2010 r. - nie ma znaczenia to, czy w latach wcześniejszych sporna działka była działką rolną., czy też nie.

Mając jednak na uwadze charakter podniesionych w skardze zarzutów, koncentrujących się na wskazaniu, że we wcześniejszych latach działka 101/59 posiadała oznaczanie Bp-R, Sąd uznał za zasadne podkreślić, że wbrew przekonaniu strony skarżącej z prowadzonej przez Starostę w latach 2007 i 2008 ewidencji gruntów i budynków wcale w jednoznaczny sposób nie wynikało, aby sporna działka była działką rolną. Strona skarżąca ma rację, że ta sama działka nie może być jednocześnie działką rolną i terenem zurbanizowanym. Dokonana przez Starostę w 2009 r. zmiana w ewidencji potwierdziła jednak, że sporna działka już wcześniej stanowiła zurbanizowany teren niezabudowany, co wynikało nie tylko z zapisów ewidencyjnych (oznaczanie działki w pierwszej kolejności symbolem Bp, czy widniejący w wypisach z ewidencji sformułowanie "użytek lub klasa – Bp-RIIIb, Bp-RIVa – zurbanizowane tereny niezabudowane") ale również fakt, że strona skarżąca nie nabyła wskazanej działki jako działki rolnej (co każdorazowo musi być uwzględniane przez przygotowującego akt notarialny notariusza), jak też postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla osiedla K, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy K z dnia 19 czerwca 1997 r., zgodnie z którym zakupiona aktem notarialnym z dnia 20 listopada 2007 r. działka nr 101/59 znajduje się w strefie usług komercyjnych i rzemiosła. Nie bez znacznie pozostaje również, że mająca miejsce od 2009 r. zmiana zapisów ewidencji została dokonana na podstawie operatu nr 2006/2007, sporządzonego w 2007, a złożonego w 2008 r., a także powołane przez organy stanowisko Głównego Wydziału Geodezji i Kartografii Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju oraz Ministerstwa Finansów, w którym wskazano, że grunty oznaczone symbolem Bp-R należą do terenów zurbanizowanych niezabudowanych, jeżeli są położone na terenach określonych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego jako inne niż rolne, który to warunek, jak wskazano wyżej, został w przedmiotowej sprawie niewątpliwie spełniony.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.