Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 877/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 247
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
article: art. 7, art. 11, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: par. 3 ust. 1 pkt 95
journal: Dz.U. 2019 poz 1839
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Asesor WSA Tomasz Furmanek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi D.K. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 31 sierpnia 2021 r. nr 261/2021 znak GPB-III.7721.178.2021 KT w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. dc


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 31 sierpnia 2021r. nr 261/2021 Wojewoda Łódzki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. 2021r., poz. 735), zwanej k.p.a., i art. 26 oraz art. 27 ustawy z dnia 13 lutego 2020r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020r., poz. 471ze zm.), zwanej ustawą zmieniającą, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Skierniewice z dnia 28 maja 2021r. nr 153/2021 w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę piekarni na działce nr ewid. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w S.

W uzasadnieniu tej decyzji Wojewoda wskazał, że odwołania od decyzji organu I instancji zostały złożone przez strony postępowania — właścicieli działek nr ewid. [...] i [...] w obrębie [...] w S., bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji, z zachowaniem ustawowego terminu.

W pierwszej kolejności Wojewoda podkreślił, że w związku z dołączeniem do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę 4 egzemplarzy projektu budowlanego, zastosowanie w niniejszej sprawie ma art. 26 ustawy zmieniającej i wiąże się również z koniecznością zastosowania art. 27 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, a zatem pomimo złożenia wniosku o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę dnia 30 kwietnia 2021r., zastosowanie w przedmiotowej sprawie mają przepisy ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333) oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy w brzmieniu sprzed jej nowelizacji.

Następnie Wojewoda wyjaśnił, że przedmiotem opracowania jest budowa obiektu produkcyjnego - piekarni, na działce nr ewid. [...] w S. Obecnie na działce inwestycyjnej znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny oraz cztery budynki gospodarcze wraz z utwardzeniem terenu. Istniejący wjazd na działkę znajduje się od strony ul. [...]. Projektuje się budynek piekarni o powierzchni zabudowy 1 303,68 m2 i prostej, jednokondygnacyjnej bryle o wysokości maksymalnej 6,6 m w kalenicy. Powierzchnia użytkowa wynosi 1 245,10 m2, natomiast kubatura obiektu to 7 600 m3.

Jednocześnie Wojewoda wskazał, że działka, na której projektowana jest przedmiotowa inwestycja nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Prezydent Miasta Skierniewice w dniu15 października 2020 r. wydał decyzję o warunkach zabudowy nr 62/2020 dla inwestora - M.N., dla realizacji zabudowy produkcyjnej - budowy budynku piekarni. W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego od ww. decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 21 stycznia 2021r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest ostateczna.

Wojewoda stwierdził, że zakres projektu budowalnego i przeznaczenie projektowanego budynku jest zgodny z ww. decyzją o warunkach zabudowy. W decyzji tej wskazano, że w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta zatwierdzonym Uchwałą Nr X/47/90 Rady Miejskiej w Skierniewicach z dnia 19 grudnia 1990r., który z mocy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, utracił moc obowiązywania w dniu 31 grudnia 2003r., teren inwestycji znajdował się w obszarach oznaczonych jako: "Tereny zabudowy mieszkaniowej z dopuszczeniem nieuciążliwych zakładów produkcyjno - usługowych oraz tereny upraw polowych i ogrodniczych", "Tereny przemysłu. Tereny urządzeń komunikacji samochodowej, zaplecza technicznego motoryzacji.", "Ulicę zbiorczą obszarową", "Ulicę lokalną przemysłową". W związku z powyższym, warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego dla przedmiotowej inwestycji nie ustalono, powołując się na art. 61 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, że przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1.

Mając na uwadze powyższe Wojewoda dodał, że zgodnie z ww. decyzją warunki dotyczące obsługi w zakresie infrastruktury technicznej kształtują się następująco:

a) zaopatrzenie w energię elektryczną - z istniejącego przyłącza do sieci elektroenergetycznej. Zaprojektowano włączenie do istniejącej sieci elektroenergetycznej, warunek spełniony;

b) zaopatrzenie w ogrzewanie w sposób lokalny - zaprojektowano nagrzewnice elektryczne, warunek spełniony;

c) zaopatrzenie w wodę na warunkach Zakładu Wodociągów i Kanalizacji W. Sp. z o.o. - włączenie do sieci według warunków wyznaczonych przez Zakład Wodociągów i Kanalizacji, warunek spełniony; Odprowadzenie ścieków bytowych na warunkach Zakładu Wodociągów i Kanalizacji W. Sp. z o.o. - włączenie do sieci według warunków wyznaczonych przez Zakład Wodociągów i Kanalizacji, warunek spełniony;

d) wyznaczenie jednego miejsca postojowego na dwie zatrudnione osoby-zaprojektowano 5 stanowisk parkingowych na 10 zatrudnionych osób, warunek spełniony.

Zdaniem Wojewody, projekt budowlany spełnia powyższe wymagania zapisane w decyzji o warunkach zabudowy nr 62/2020.

Oceniając lokalizację przedmiotowego budynku produkcyjnego na działce nr ewid. [...], Wojewoda odwołał się do art. 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019r., poz. 1065 ze zm.). Planowana inwestycja ma zostać zlokalizowana w odległości 4,93 - 5,00 m od działki nr ewid. [...] oraz 4,00 - 4,17 m od terenu działki o nr ewid. [...]. W ocenie zatem Wojewody, kwestie związane z wymaganymi odległościami od terenów sąsiednich zostały zachowane.

Zdaniem Wojewody, projektowana inwestycja nie spowoduje również przesłaniania istniejących sąsiedzkich budynków, o czym mówi § 13 i 60 ww. rozporządzenia ze względu na umiejscowienie obiektu w odległości 72,5 m od zabudowań na działce nr ewid. [...] oraz 32,5 m od budynków na działce nr ewid. [...] oraz jego maksymalna wysokość równa 6,6 m.

Organ II instancji stwierdził również, iż kwestia zgodności z § 23 została zachowana w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z zapisami widniejącymi w projekcie budowlanym, gromadzenie odpadów stałych ma odbywać się w istniejącym pojemniku usytuowanym na placu gospodarczym na działce inwestora. Natomiast z uwagi na zakres projektu budowlanego, zastosowania nie mają § 36 i 40. Zgodnie z § 271 rozporządzenia, odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, być mniejsza niż 8 m. Wynika to z zapisów zawartych w tabeli w ust. 1, która stanowi, że najmniejsza odległość między budynkami produkcyjnymi (PM), a obiektami mieszkalnymi (ZL) wynosi 8 m. Mapa do celów projektowych stanowi, że odległości do najbliższych zabudowań na działkach sąsiednich to kolejno 32,5 m oraz 72,5 m. Mając na uwadze powyższe Wojewoda stwierdził, że planowana inwestycja spełnia w tym zakresie warunki techniczne (§ 13, § 57, § 60, § 271- 273) przywołanego rozporządzenia.

W dalszej kolejności Wojewoda wskazał, że w dniu 10 sierpnia 2021r. wezwał inwestora do dostarczenia oświadczenia projektanta dotyczącego możliwości podłączenia projektowanego obiektu budowlanego do istniejącej sieci ciepłowniczej, na podstawie art. 33 ust. 2 pkt. 10 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2020r., poz. 1333), zgodnie z warunkami określonymi w art. 7b ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. -Prawo energetyczne (Dz. U. z 2020 r., poz. 833, 843 i 1086) uzupełnionego o zdanie "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia oraz dołączenia" oraz uzgodnienia Państwowej Inspekcji Sanitarnej lub rzeczoznawcy do spraw sanitarnohigienicznych na podstawie art. 3 pkt 2 lit. a) ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej z dnia 14 marca 1985r., (Dz. U. z 2021r. poz. 195) na projekcie zagospodarowania przestrzennego oraz na rzucie przyziemia.

W odniesieniu do powyższego Wojewoda wskazał, że uzupełnione oświadczenie oraz projekt zagospodarowania przestrzennego jak i rzut przyziemia z uzgodnieniem rzeczoznawcy do spraw sanitarnohigienicznych zostały dostarczone do kancelarii Urzędu Wojewódzkiego w Łodzi w dniu 20 sierpnia 2021r. Po weryfikacji złożonych materiałów, organ II instancji stwierdza zgodność dokumentacji projektowej z obowiązującymi przepisami.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż projektowany obiekt wraz z niezbędną infrastrukturą zaprojektowano z zachowaniem odległości określonych w przepisach szczegółowych, w tym regulujących kwestię bezpieczeństwa przeciwpożarowego i ochrony sanitarnej. Projekt został uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych i rzeczoznawcę do spraw sanitarno-higienicznych. Zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej stwierdził w dniu 10 maja 2021r. rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. J.B. Pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych projekt został uzgodniony w dniu 19 sierpnia 2021r. przez rzeczoznawcę do spraw sanitarnohigienicznych w zakresie budownictwa przemysłowego i ogólnego bez ochrony zdrowia mgr inż. M.D.

Nadto Wojewoda wyjaśnił, że to do inwestora, nie zaś do organu, czy też uczestnika postępowania należy decyzja co do charakteru, lokalizacji i zakresu inwestycji. Organ administracji architektoniczno-budowlanej posiada przy tym jedynie kompetencje do zbadania, czy przedstawiony przez inwestora projekt jest zgodny z prawem. Każda inwestycja realizowana w sąsiedztwie może powodować uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów. Planowana inwestycja jest opracowana zgodnie z wydaną decyzją o warunkach zabudowy, poza tym, jak wynika z dokumentacji budowlanej realizacja inwestycji nie będzie powodować zacienienia istniejących budynków mieszkalnych ze względu na gabaryty projektowanego budynku jak i odległości projektowanej inwestycji od zabudowań na nieruchomościach Skarżących, która wynosi od 32,5 m do 72,5 m.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniach, dotyczących uciążliwości związanych z hałasem oraz zapachem, Kolegium uznało, że na obecnym etapie inwestycja nie wskazuje na wystąpienie ponadnormatywnego hałasu z uwagi na brak w projekcie urządzeń stanowiących jego źródła. Kwestie zapachów nie zostały zaś uregulowane w polskim prawie. Z projektu budowlanego oraz charakterystyki inwestycji nie wynika, że może dojść do wprowadzenia do powietrza czy gruntu ponadnormatywnych substancji dla których ustanowione zostały normy, które mogą wywoływać uciążliwości zapachowe.

Zdaniem organu odwoławczego, immisje hałasu czy ewentualnych zapachów wydobywające się z przedmiotowego obiektu są immisjami pośrednimi, które reguluje Kodeks cywilny.

Dodatkowo Kolegium wyjaśniło, że wskazywane argumenty dotyczące spadku wartości nieruchomości poprzez wybudowanie obiektu produkcyjnego na działce sąsiedniej, nie są objęte zakresem kompetencji organu architektoniczno - budowlanego w toczącym się postępowaniu w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę, tak więc podnoszone zarzuty nie mogą być rozpatrywane na danym etapie.

Skargę na tę decyzję złożyła D.K. zarzucając:

1) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2) ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej: ustawa środowiskowa) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 95 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (dalej: Rozporządzenie) poprzez zaniechanie ustalenia przez organ należytego wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego sprawy, w szczególności w zakresie wielkości planowanej i zamierzonej produkcji przez Inwestora, w sytuacji, gdy okoliczność ta miała istotne znaczenia z punktu widzenia konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zamierzonej inwestycji, a w konsekwencji

2) naruszenie art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2) ustawy środowiskowej w zw. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (dalej: p.b.) poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę bez ustalenia zgodności zamierzonej inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska;

3) naruszenie art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 1 p.b. poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, mimo że wniosek Inwestora nie był kompletny z uwagi na niezałączenie wymaganych prawem dokumentów w postaci decyzji środowiskowej;

4) naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. poprzez poczynienie niedostatecznych, opartych wyłącznie na twierdzeniach inwestora ustaleń o braku oddziaływania zamierzonej inwestycji na sąsiednie nieruchomości i całkowite pominięcie obowiązku poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich, na które będzie oddziaływał budynek wzniesiony przez inwestora;

5) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstawy faktycznej wydanego rozstrzygnięcia.

W oparciu o te zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżąca podniosła, że wniosek o pozwolenie na budowę dotyczył budynku piekarni - cukierni. Skarżąca dodała, że tego rodzaju inwestycja może stanowić przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i wynika to z treści § 3 ust. 1 pkt 95) Rozporządzenia. Zdaniem skarżącej, w konsekwencji jest konieczność uzyskania decyzji środowiskowej, o czym stanowi przepis art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej. Decyzja środowiskowa, o ile przepisy przewidują jej uzyskanie, stanowi konieczny element wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Wynika to z treści art. 33 ust. 2 pkt 1 p.b., stanowiącego, że do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć wymagane przepisami prawa dokumenty. Skarżąca zwróciła przy tym uwagę, że gdyby bowiem okazało się, że zdolność produkcyjna instalacji cukierniczych, które niewątpliwie powstaną z uwagi na charakter planowanego przedsięwzięcia produkcja ciastek, cukierków) przekracza 50 t na rok, a do wniosku nie została załączona wymagana przepisami prawa w takiej sytuacji decyzja środowiskowa, to postępowanie administracyjne nie mogłoby się zakończyć pozytywnym rozpoznaniem wniosku inwestora. Uznanie przez organ, że zamierzona inwestycja mieści się w kategoriach przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko winno skutkować wezwaniem do uzupełnienia wniosku poprzez przedłożenie decyzji środowiskowej.

W ocenie skarżącej, nie tylko nie został określony obszar oddziaływania obiektu, ale również w sposób niedostateczny rozważono właśnie interesy osób trzecich - właścicieli sąsiednich nieruchomości. Będą oni narażeni na zapachy i hałasy związane z funkcjonowaniem piekarni, przede wszystkim jednak znacznie zmniejszy się wartość ich nieruchomości.

W odpowiedzi na tę skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022r., poz. 329 z późn. zm.), zwanej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020r., poz. 1842), zwanej ustawą covidową, znowelizowanym na mocy art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), z dniem 3 lipca 2021r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Stosownie do art. 15 zzs4 ust.3. ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Na tle tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 30 listopada 2020r., II OPS 6/19, wyraził pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego".

Zważywszy na treść powyższej regulacji zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 7 kwietnia 2022 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej, ziściły się bowiem warunki określone w tym przepisie. Rozpoznanie tej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 22 marca 2022 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku w związku z oświadczeniem skarżącej o braku możliwości technicznych uczestniczenia w tej rozprawie, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie tego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z dnia 7 kwietnia 2022 r.

Wymagany przy tym przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa materialnego ani też przepisów postępowania, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy a zatem brak jest podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 z późn. zm.) (zwanej: p.b.). Stosownie do art. 35 ust. 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust.1. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego,

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych

Analiza zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organ dokonał sprawdzeń i ustaleń w zakresie ustalonym w przywołanym powyżej przepisie. W szczególności organ wojewódzki ustalił, iż teren, na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja, nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, natomiast w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta zatwierdzonym Uchwałą Nr X/47/90 Rady Miejskiej w Skierniewicach z dnia 19 grudnia 1990r., który utracił moc obowiązywania w dniu 31 grudnia 2003r., teren ten znajdował się w obszarach oznaczonych jako: "Tereny zabudowy mieszkaniowej z dopuszczeniem nieuciążliwych zakładów produkcyjno - usługowych oraz tereny upraw polowych i ogrodniczych", "Tereny przemysłu. Tereny urządzeń komunikacji samochodowej, zaplecza technicznego motoryzacji.", "Ulicę zbiorczą obszarową", "Ulicę lokalną przemysłową". Organ dokonał także sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi a także kompletności przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego oraz posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Organ odwoławczy ustalił, że projekt został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, aktualne na dzień ich opracowania, oraz złożyły oświadczenia, o których mowa w art. 20 ust. 4 p.b. dotyczące sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej. W ocenie Sądu powyższe ustalenia organu zostały dokonane prawidłowo, w oparciu o wszechstronną analizę zebranego w sprawie materiału.

Istotą sporu jest natomiast podnoszony w skardze zarzut naruszenia art. 71 ust. 2 pkt 2) ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 247 z późn. zm.) (dalej: ustawa środowiskowa) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 95 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839) (dalej: Rozporządzenie). Do naruszenia powyższych przepisów według skarżącej doszło wskutek tego, że planowana inwestycja obejmuje instalację do produkcji wyrobów cukierniczych lub syropów, o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 95 Rozporządzenia, co skutkuje obowiązkiem uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, której inwestor w niniejszej sprawie nie przedłożył.

Należy w pierwszej kolejności wskazać, że stosownie do ww. art. 71 ust. 2 uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zaś zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych. Natomiast zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ppkt b) prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

W kontrolowanej sprawie organy obu instancji ustaliły, że przedmiotowa inwestycja obejmuje budowę budynku piekarni. Ustalenie takie znajduje uzasadnienie i podstawę w treści wniosku o pozwolenie na budowę oraz załączonej do niego dokumentacji projektowej. Zakres projektu budowlanego i przeznaczenie projektowanego budynku (jak trafnie ustaliły organy) są zgodne z warunkami określonymi w decyzji Prezydenta Miasta Skierniewice z dnia 15 października 2020 r. o warunkach zabudowy nr 62/2020, wydanej dla inwestora – M.N., dla realizacji zabudowy produkcyjnej – budowy budynku piekarni. Decyzja organu drugiej instancji, utrzymująca w mocy powyższą decyzję Prezydenta Miasta Skierniewice była przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W sprawie z tej skargi WSA w Łodzi wydał wyrok z dnia 14 czerwca 2022 r. (sygn. akt II SA/Łd 845/21), w uzasadnieniu którego wskazuje, że zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r. poz. 283) uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rodzaje tych przedsięwzięć określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie znajduje się wśród nich planowana inwestycja. A zatem, zdaniem Sądu w sprawie II Sa/Łd 845/21, słusznie wskazał organ odwoławczy, że przedmiotowa inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jej realizacji, wydawanej na podstawie przepisów tej ustawy.

Odnośnie niniejszego postępowania należy wskazać, że istotą zarzutu podnoszonego w skardze jest okoliczność, że planowana inwestycja budowlana obejmuje, zdaniem skarżącej, budowę instalacji do produkcji wyrobów cukierniczych lub syropów, co skutkuje tym, że organy powinny ustalić zdolność produkcyjną takiej instalacji. Jeżeli bowiem wynosi ona co najmniej 50 t na rok, wówczas inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 95) rozporządzenia. Skarżąca podnosi w skardze do tut. Sądu, że w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy inwestor wskazywał, ze zamierza wznieść piekarnię służącą do wyrobu ciastek i cukierków. Skarżąca wyprowadza z tego konkluzję, że do produkcji tego rodzaju dóbr konieczne są odpowiednie instalacje, o których mowa w powołanym przepisie rozporządzenia. Zarzut powyższy w ocenie Sądu nie znajduje podstaw w okolicznościach niniejszej sprawy. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego do wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 30 kwietnia 2021 r. załączone zostały 4 egzemplarze projektu budowlanego. Organ dokonując oceny tego projektu ustalił, że dotyczy on budowy obiektu produkcyjnego na działce nr ewid. [...] w S., przy czym jego przeznaczenie określono jako budynek piekarni. Ustalenia te należy uznać za prawidłowe. Treść wniosku oraz załączonej do niego dokumentacji nie obejmuje żądania udzielenia pozwolenia na budowę obiektu obejmującego instalację do produkcji wyrobów cukierniczych lub syropów. Warto przy tym podkreślić, że przedmiotem postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę jest weryfikacja konkretnego, przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego, w kierunku jego zatwierdzenia i udzielenia pozwolenia na budowę. W postępowaniu tym, w odróżnieniu od spraw prowadzonych przez nadzór budowlany w stosunku do istniejących obiektów, organ architektoniczno-budowlany analizuje treść projektu budowlanego i sprawdza, czy objęta tym projektem inwestycja, jest zgodna z prawem. W postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę nie ma pola do skutecznego wywodzenia zarzutów, że zamierzenie budowlane w rzeczywistości będzie inne niż wyrysowane w projekcie oraz, że przez to pozwolenie na budowę nie może być udzielone. Oświadczenia inwestora składane w innym postępowaniu nie mogą rzutować na ocenę samego projektu, który ma niezmiennie obiektywną treść (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2017 r., II OSK 1782/16, Lex nr 2330055; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18 sierpnia 2021 r., II SA/Po 117/21. Lex nr 3231924). Nieuprawniona jest zatem teza skarżącej, że organy winny zbadać jaka jest planowana wielkość produkcji z wykorzystaniem instalacji do produkcji wyrobów cukierniczych lub syropów, w sytuacji gdy dokumentacja projektowa podlegająca ocenie organów nie obejmuje tego rodzaju instalacji, zaś jako przeznaczenie wskazuje budynek piekarni. Można natomiast dodać, że gdyby doszło do realizacji zamierzenia niezgodnie z projektem, to powstaje stan, który może potencjalnie być przedmiotem zainteresowania organów nadzoru budowlanego uprawnionych do przeprowadzenia odpowiednich postępowań.

W związku z powyższym Sąd uznał za nieuzasadniony zarzuty naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2) ustawy środowiskowej w zw. z § 3 ust. 1 pkt 95 rozporządzenia poprzez zaniechanie ustalenia wielkości planowanej i zamierzonej produkcji przez Inwestora. W konsekwencji nieuzasadniony okazał się również zarzut naruszenia art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2) ustawy środowiskowej w zw. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b) p.b. oraz art. 33 ust. 2 pkt 1 p.b. poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, mimo że do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor nie załączył decyzji środowiskowej.

Sąd dokonał także oceny sformułowanego w skardze zarzutu, iż doszło do naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. poprzez poczynienie niedostatecznych ustaleń o braku oddziaływania zamierzonej inwestycji na sąsiednie nieruchomości i całkowite pominięcie obowiązku poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich.

W judykaturze ugruntowany jest pogląd, w myśl którego o naruszeniu interesu osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy prawa. Podkreśla się, że ochronie właścicieli nieruchomości określonej w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. podlegają nie wszystkie, lecz jedynie uzasadnione (kwalifikowane) interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może spowodować planowana inwestycja, lecz jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, nie zaś interesów faktycznych innych osób (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12 września 2003 r., IV SA 2971/01; z dnia 14 marca 2006 r., II OSK 643/05, Lex nr 198341; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2022 r., VII SA/Wa 1084/22, Lex nr 3421107). Wskazać należy także na stanowisko, które Sąd przyjmuje za swoje, a wedle którego zamiarem ustawodawcy było oparcie interesu prawnego właścicieli, użytkowników wieczystych i zarządców nieruchomości w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę wyłącznie na przepisach materialnego prawa administracyjnego, nie zaś na regulacjach prawa cywilnego dotyczących ochrony własności (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 25 września 2007 r., II OSK 1241/06, LEX nr 374699; z dnia 26 stycznia 2016 r., II OSK 1365/14, Lex nr 2034076). Warto wskazać także poglądy doktryny, w myśl których: "Pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 7 września 2010 r., II SA/Ol 597/10, LEX nr 753998). Interesy te muszą zatem znajdować swoje umocowanie w przepisach powszechnie obowiązującego prawa. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być jednak rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy (...). Należy przy tym zauważyć, że w art. 144 k.c. ustanowiona została odrębna, cywilnoprawna podstawa żądania ograniczenia oddziaływania immisji pośrednich na grunty sąsiednie. Przepisy prawa administracyjnego, w tym prawa budowlanego, mogą stanowić uzupełniający element oceny stopnia zakłóceń, a przede wszystkim tego, czy przekraczają one przeciętną miarę, o której stanowi art. 144 k.c. Działanie zgodnie z przepisami prawa budowlanego nie oznacza jednak automatycznie, że w określonym stanie faktycznym nie doszło do naruszenia art. 144 k.c." (W. Piątek, komentarz do art. 5, w: A. Gliniecki (red.), "Prawo budowlane. Komentarz", WK 2016).

W niniejszej sprawie skarżąca podnosiła naruszenie jej interesu polegające na oddziaływaniu przedmiotowej inwestycji na jej nieruchomość, jej uciążliwości, naruszeniu miru domowego, utracie wartości działek oraz zapachu z tego typu obiektu. Wobec tak sformułowanych zarzutów, w świetle powyżej przytoczonych poglądów orzecznictwa oraz doktryny, za trafne należy uznać stanowisko organu wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, według którego immisje hałasu czy ewentualnych zapachów są immisjami pośrednimi, które regulują przepisy prawa cywilnego a roszczenia z nimi związane winny być dochodzone na drodze postępowania cywilnego. Również zagadnienie spadku wartości nieruchomości nie jest rozstrzygane w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Z akt postępowania w niniejszej sprawie, jak trafnie zauważył organ, wynika, że projektowana inwestycja nie obejmuje urządzeń stanowiących potencjalne źródło ponadnormatywnego hałasu. W ocenie Sądu analiza akt nie wskazuje także na obrazę innych przepisów materialnego prawa administracyjnego chroniących interes skarżącej. Brak zatem podstaw do uwzględnienia zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. O naruszeniu interesu osób trzecich można bowiem mówić tylko wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne normy, co w sprawie niniejszej nie miało miejsca.

Oceniając zasadność zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Sąd zważył, że stosownie do treści tego przepisu uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. A zatem prawidłowe uzasadnienie decyzji administracyjnej, to takie które zawiera ocenę stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa, oraz wskazuje, jaki zachodzi związek między tą oceną, a treścią rozstrzygnięcia. Sposób sformułowania uzasadnienia winien czynić zadość zasadzie przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji w świetle zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. prowadzi do wniosku, że organ odwoławczy poddał ocenie i odniósł się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, przy czym należy zaznaczyć, że zarzut oparty na twierdzeniu, że przedmiotowa inwestycja obejmuje instalację do produkcji wyrobów cukierniczych lub syropów, nie został podniesiony przez skarżącą w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta Skierniewice, lecz pojawił się dopiero w skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W konsekwencji nie mógł podlegać ocenie organu odwoławczego. Dalsza analiza uzasadnienia wskazuje, że organ wszechstronnie i rzetelnie rozważył zebrany w sprawie materiał dowodowy a poczynione ustalenia faktyczne organu są spójne, pełne i znajdują oparcie w tym materiale. Wyjaśnił także podstawy prawne decyzji przywołując przepisy prawa stanowiące podstawę rozstrzygnięcia, tj. przepisy ustawy Prawo budowlane, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1065 z późn. zm.). W tym zakresie organ wyjaśnił związek między powoływanymi normami a ustaleniami faktycznymi oraz między dokonaną przez organ oceną a rozstrzygnięciem. Natomiast zastrzeżenia Sądu budzi uzasadnienie prawne badanej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy braku konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. oraz art. 71 ust. 1 ustawy środowiskowej). Organ przywołał bowiem ww. podstawę prawną oraz prawidłowo i rzetelnie ustalił stan faktyczny analizując parametry i przeznaczenie planowanej inwestycji polegającej na budowie budynku piekarni. Wskazał, że projektowana inwestycja odpowiada wymogom określonym w decyzji Prezydenta Miasta Skierniewice z dnia 15 października 2020 r. o warunkach zabudowy nr 62/2020. Zaniechał jednakże stwierdzenia odnoszącego się wprost do kwestii zaliczenia przedmiotowej inwestycji do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ograniczając się do konkluzji, że mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa, zatwierdzony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy ani nie narusza przepisów Prawa budowlanego jak i aktów wykonawczych. Organ nie wyjaśnił natomiast związku między ustalonymi faktami a wypełnieniem wymogu z art. 35 ust. 1 pkt 1 ppkt b) Prawa budowlanego, który nakazuje sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Dostrzegając powyższe uchybienie Sąd ocenił, że w realiach niniejszej sprawy nie stoi ono na przeszkodzie dokonania sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, oraz nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które dawałoby podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym w świetle art. 145 § 1 pkt 1 ppkt b) i c) p.p.s.a. nie może stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji.

W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

k.ż.