Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 565/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Mariusz Kotulski NSA Jan Zimmermann (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi D.J. S.J. , K.U. i M.D. na uchwałę Rady Gminy Wiśniowa z dnia 15 marca 2010 r. nr XXIX/187/10 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości Wiśniowa skargę oddala.


UZASADNIENIE

II SA/Kr 565/11

UZASADNIENIE

Rada Gminy Wiśniowa podjęła w dniu 15 marca 2010 r. uchwałę Nr XXIX/187/10 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości Wiśniowa.

W dniu 7 marca 2011 r. skargę na powyższą uchwałę skierowali do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie: D.J. , zam. w [...] , S.J. , zam. w [...]. , M.D. zam. w [...] i K.U. , zam. w [...]. Przed wniesieniem skargi, pismem z dnia 22 lutego 2011 r. wezwali oni bezskutecznie Radę Gminy Wiśniowa do usunięcia naruszenia prawa.

Skarżący zarzucili naruszenie art. 14 i art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez nie podjęcie uchwały o przystąpieniu do sporządzania nowego planu po stwierdzeniu nieważności poprzedniej uchwały wyrokiem WSA z dnia 30 kwietnia 2009 r. Zarzucono także naruszenie art. 21 i art. 64 Konstytucji RP przez brak ochrony prawa własności oraz braku ustalenia obowiązkowej opłaty planistycznej. Dalsze zarzuty skargi dotyczą następujących kwestii: przestępstwa wprowadzenia błąd wymiaru sprawiedliwości, zaniechania i nienależytego wykonywania obowiązków, poświadczenia nieprawdy, wprowadzenia w błąd mieszkańców, marnotrawstwa publicznych środków finansowych, dyskryminacji i naruszenia zasad współżycia społecznego, ubliżania godności człowieka, arbitralnej woli urzędników, stwarzania niebezpieczeństwa dla życia, zdrowia i mienia oraz wadliwości głosowania.

W uzasadnieniu skargi napisano, że zaskarżona uchwała jest nieważna, gdyż zatwierdziła plan, który nie został przez Wójta sporządzony w okresie od dnia 1 czerwca 2009 r. do dnia 15 marca 2010 r. Zdaniem skarżących, po stwierdzeniu w dniu 30 kwietnia 2009 r. nieważności poprzedniego planu z dnia 16 czerwca 2008 r., plan należało sporządzić od nowa. Procedura rozpoczęta w dniu 1 czerwca 2009 r. miała tylko na celu zrealizowanie wniosku M.K. o ciąg pieszo jezdny na

cudzej własności. Projekt planu został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 16 grudnia 2009 r. do 18 stycznia 2010 r.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Napisano tu, że zarzut nie podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu jest chybiony. WSA w Krakowie stwierdził bowiem nieważność poprzedniego planu ze względu na naruszenie procedury na etapie rozpatrywania uwag oraz ze względu na to, że nie na wszystkich terenach objętych planem ustalono stawkę opłaty planistycznej. W tej sytuacji należało przyjąć, że procedura planistyczna rozpoczęta uchwałą z dnia 28 marca 2006 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu stała się otwarta i podjęto działania, zmierzające do jej kontynuacji i zakończenia. W dalszym ciągu odpowiedzi wymieniono te działania.

Stwierdzono dalej, że zasadniczą kwestią skargi jest utworzenie ciągu komunikacyjnego na działce Nr [...], co narusza interes prawny skarżących. Wyjaśniono, że droga ta stanowi dojazd do posesji i kompleksowych terenów budowlanych, a także dojazd do pól. Droga ta jest odzwierciedleniem drogi już istniejącej. Stworzenie ciągu pieszo - jezdnego ma na celu zwiększenie bezpieczeństwa pieszych. Oznaczenie drogi w planie nie wprowadza zmiany dotychczasowych właścicieli a samo naruszenie interesu prawnego nie stanowi podstawy do wyeliminowania uchwały z obrotu prawnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) w połączeniu z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U z 2001 r. Nr 142, póz. 1591 z późn. zm.) w przypadku skargi wniesionej na uchwałę organu gminy powinnością sądu administracyjnego jest zbadanie, czy uchwała ta nie jest sprzeczna z prawem. Ustawowe sformułowanie: "sprzeczność z prawem" oznacza kwalifikowaną wadę prawną, polegająca właśnie na sprzeczności (działanie contra legem), toteż nie chodzi tu o jakiekolwiek naruszenie prawa. Z określeniem tym koresponduje zresztą kompetencja sądu do stwierdzenia nieważności, a nie do zwykłego uchylenia zaskarżonej uchwały.

Powyższa uwaga odnosi się w pełni do analizy miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, przy czym do podstaw oceny dochodzi tu jeszcze art. 28 u.p.z.p., zgodnie z którym naruszenie zasad sporządzania planu, a także istotne naruszenie trybu jego sporządzania powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części. W przypadku skarg na plan miejscowy mamy więc do czynienia z tak zakreśloną całością, determinującą zakres orzekania sądu.

Realizując powyższe założenia Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała nie jest sprzeczna z prawem, a także, że nie naruszono w sposób istotny trybu sporządzania planu ani zasad jego sporządzania.

Argumenty powołane w skardze nie są trafne.

Nie można się zgodzić z poglądem, że po stwierdzeniu nieważności uchwały przyjmującej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinny zostać powtórzone wszystkie czynności planistyczne łącznie z uchwałą o przystąpieniu do sporządzania planu. Uchwała ta nie została przecież zakwestionowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w jego poprzednim wyroku i zachowała w pełni swoja moc prawną. W tej sytuacji właśnie wydanie nowej uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego spotkałoby się z sankcja nieważności, gdyż byłoby ponownym aktem wydanym w tej samej sprawie (res iudicata). Ponadto przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717 z późn. zm.) wyraźnie stanowią, że "jeżeli rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody, stwierdzające nieważność uchwały w sprawie (...) planu miejscowego stanie się prawomocne (...), czynności, o których mowa w art. (...) 17 ponawia się w zakresie niezbędnym do doprowadzenia do zgodności projektu (...) planu z przepisami prawnymi" (art. 28 ust. 2). To samo oczywiście dotyczy również wyroku sądu administracyjnego, stwierdzającego nieważność uchwały o planie miejscowym. Dlatego nie można doszukiwać się naruszenia prawa w tym, że organy Gminy Wiśniowa nie ponowiły wszystkich czynności planistycznych. Sąd stwierdził, że ponowiono te czynności, które właśnie były "niezbędne" dla należytego wykonania poprzedniego wyroku sądowego, w tym powtórzono wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu, zebrano i rozpatrzono ponownie wnioski i uwagi do planu a także wprowadzono stawkę opłaty planistycznej na wszystkich terenach objętych planem.

Nie jest również trafny zarzut dotyczący poprowadzenia ciągu pieszo-jezdnego na działce Nr [...]. Tego rodzaju zamierzenie mieści się całkowicie w ramach władztwa planistycznego Gminy tym bardziej, że zaplanowany ciąg pokrywa się z istniejącą drogą. Propozycja ta, jeżeli nawet narusza interes prawny skarżących, nie jest sprzeczna z prawem. Należy podkreślić, że samo naruszenie interesu prawnego jednostki stanowi tylko podstawę do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, natomiast nie może przesądzać o uwzględnieniu takiej skargi.

W opisanej sytuacji, skoro zaskarżona uchwała nie narusza prawa, Sąd oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).