Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 996/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 178 w zw. z art. 180
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Izabella Kulig-Maciszewska (spr.) Sędziowie NSA Anna Lech Joanna Runge-Lissowska Protokolant Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. S. od wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 kwietnia 2005r. sygn. akt 3 II SA/Gd 1478/03 w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Komendanta Policji w Gdańsku z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego postanowił odrzucić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2005 r. sygn. akt 3 II SA/Gd 1478/03, oddalił skargę P. S. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Komendanta Policji w Gdańsku z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego.

Od wyroku tego skargę kasacyjną złożył P. S. wskazując, iż istotnym zagadnieniem w sprawie jest kwestia "(...) dopuszczalności orzekania w niniejszym postępowaniu na podstawie art. 222 kc (ochrona własności), w przedmiocie zwrotu lokalu mieszkalnego w części objętej przydziałem kwatery policyjnej. Skoro kwatera policyjna została przydzielona i nadal jest traktowana jako działająca na rzecz B. K. jako pobierającej świadczenie w ramach zaopatrzenia przysługującego z tytułu policyjnej renty rodzinnej, to czy uchylenie się przez Policję od dostarczenia lokalu zastępczego na rzecz zajmującej sporny lokal B. K., pozbawia właściciela nieruchomości oparcia roszczenia o wydanie lokalu o art. 222 kc. Gdyby przyjąć, iż przydzielona kwatera policyjna jest następstwem oddania lokalu w ramach publicznej gospodarki lokalami przez Urząd Miasta w [...] Wydział Spraw Lokalowych, to fakt zniesienie na terenie Miasta [...] publicznej gospodarki lokalami, odnosiłby się również do ustania obowiązywania tytułu najmu pomiędzy właścicielem nieruchomości, a Policją.

Natomiast uregulowanie art. 90 Ustawy o policji stanowiące, iż właścicielowi domu przysługuje prawo zamieszkania w opróżnionym lokalu, skojarzone z obowiązkiem dostarczania lokalu zastępczego przez Policję na rzecz osoby uprawnionej do kwatery policyjnej, jest obowiązkiem ustawowym obciążającym Policję, zobowiązaną do opróżnienia i wydania właścicielowi w oparciu o cyt. art. 222 kc lokalu lub jego części.(...)".

Ponadto skarżący powołał się na "(...) naruszenie przepisów postępowania polegające na tym, że sąd nie rozstrzygnął w kwestii wniosku alternatywnego, w którym roszczenie wydania dotyczyło ograniczenia powierzchni mieszkalnej i wydania tej powierzchni jako ponadnormatywnej, stosownie do norm zaludnienia określonych w § 7 rozporządzenia MSWiA z 17 października 2001 r. Dz. U. 16.11.2001 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów; nie bez znaczenia jest również zagadnienie, które budzi poważną wątpliwość polegające na tym, że strona w osobie Policji jest dysponentem lokalu, o którego wydanie właściciel wnosi, a jednocześnie tenże organ - Policja, jest instancją orzekającą w kwestii odmowy uwzględnienia roszczeń. Występuje tu zatem kumulacja strony przeciwnej, zainteresowanej w rozstrzygnięciu i organu rozstrzygającego. W ten sposób nie został spełniony proceduralny wymóg równości stron, co z punktu widzenia naruszenia prawa musiało mieć wpływ na orzeczenie uwzględniające tylko jednostronny interes Policji."

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – zwaną dalej Ppsa) określa wymagania konstrukcyjne skargi kasacyjnej, którymi są: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie czy jest ono zaskarżane w całości czy w części, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany, a przede wszystkim przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Zarówno w orzecznictwie dotyczącym postępowania cywilnego, jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, prezentowany jest pogląd, iż braki w tym zakresie nie podlegają sanacji, co w konsekwencji może czynić skargę kasacyjną niedopuszczalną (por. m.in. postanowienie SN z 12.12.2000 r. w spr. V CKN 1780/00 opubl. OSN 2001 r. Nr 3, poz. 53; postanowienie NSA z dnia 16.03.2004 r. w sprawie FSK 209/04 i glosa do tego postanowienia opubl. OSK 2004 Nr 6, poz. 73).

W skardze kasacyjnej należy zatem przytoczyć podstawy kasacyjne wraz z ich uzasadnieniem, a zgodnie z art. 174 ppsa można ją oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Prawidłowe wskazanie podstaw kasacji jest elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej, właściwym tylko dla niej i nieulegającym sanacji, przy czym nie jest wystarczające przytoczenie przepisu ustawy stanowiącego podstawę kasacji, konieczne jest sprecyzowanie, do jakiego naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło oraz na czym ono polegało, wskazując konkretny przepis prawa.

Zgodnie bowiem z art. 183 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną związany jest jej granicami. Władny jest zatem badać sprawę tylko z punktu widzenia podstawy kasacyjnej i braki skargi kasacyjnej w tym zakresie powodują jej odrzucenie, bowiem uniemożliwiają one merytoryczne rozpoznanie tego środka prawnego. Sąd nie może ani domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej, ani wnioskować na czym strona skarżąca opiera swoje żądanie.

W niniejszej sprawie braki skargi kasacyjnej właśnie w zakresie wskazania jej podstaw uniemożliwiły rozpoznanie sprawy. Skarżący w ogóle nie powołał podstaw kasacyjnych i faktycznie nie sprecyzował zarzutów w stosunku do wyroku Sądu I instancji.

Wskazane jako zarzuty rozważania interpretacyjne samego skarżącego bez jednoczesnego wskazania konkretnego przepisu prawa materialnego, które były stosowane lub – zdaniem skarżącego – winny być zastosowane przez Sąd oraz konkretnego przepisu postępowania naruszonego przez sąd, całkowicie uniemożliwiają merytoryczne rozpoznanie sprawy. Ani z przedstawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, ani z ich uzasadnienia w ogóle nie wynika, jakie konkretne przepisy prawa zostały przez Sąd naruszone, a Naczelny Sąd Administracyjny - co stwierdzono wyżej - jest związany granicami kasacji i nie posiada kompetencji do precyzowania zarzutów.

W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 178 w zw. z art. 180 ppsa – orzekł jak w sentencji postanowienia.