Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1184/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 3, par. 6
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 25 stycznia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2012 roku sprawy ze skargi A. L.-J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Ł. po rozpatrzeniu wniosku A. L.-J. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r. nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo-usługowego, na podstawie art. 138 §1 pkt 1 w związku z art. 127 §3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku art. 59 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...]r.

Jak wynika z akt sprawy w dniu 19 kwietnia 2011r. A. L.-J., strona postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r., wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności tej decyzji w trybie art. 156 §1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Wnioskodawczyni wskazała, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy, dopuszcza realizację inwestycji w granicy jej działki, przy czym inwestor nie legitymuje się postanowieniem zezwalającym na odstępstwo budowlane. Pismem z dnia 7 czerwca 2010r. organ zawiadomił o wszczęciu postępowania z wniosku strony.

Decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo-usługowego.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy A. L.-J. zarzuciła, iż decyzja z dnia [...]r. nie została poprzedzona właściwym postępowaniem wyjaśniającym i pozostaje w sprzeczności z uzasadnieniem poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia [...]r., a także treścią wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 kwietnia 2008r., sygn. akt II SA/Łd 728/07, zawiera zatem wadę wymienioną w art. 156 §1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu strona wywodziła, iż decyzja ostateczna z dnia [...]r. dopuszcza szerokość frontowej elewacji wzdłuż ulicy A, do południowej granicy działki nr [...]; od strony ulicy A od linii rozgraniczającej ulicy B do wschodniej granicy działki nr [...], co - w ocenie strony - nie jest prawidłowe.

Nadto wnioski z analizy, stanowiące część decyzji ustalającej warunki zabudowy, nie są podpisane, a budynek, którego strona jest właścicielem i użytkownikiem, nie został uwidoczniony na mapie stanowiącej załącznik do spornej decyzji.

Budynek frontowy strony został zrealizowany przy narożniku ulic, przed budynkiem istniał pasaż pieszy stanowiący "skrót" w przejściu od jednej ulicy do drugiej, obok było skrzyżowanie ulic, a ustalenie linii zabudowy do linii zabudowy ulicy B spowodowało zredukowanie "trójkąta widoczności". Plan realizacyjny osiedla, zatwierdzony przed laty, przewidywał na tym terenie zieleń, co wynika z posiadanych przez stronę map. Strona podnosi ponadto, iż w budynku przewidzianym do realizacji, znajduje się duża hala sprzedaży oraz hale bankowe, łącznie 391m², budowa spowoduje zatem całkowite zasłonięcie budynku strony, co stanowi naruszenie praw osób trzecich. Nie przewidziano także odpowiedniej ilości miejsc parkingowych.

Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Ł. utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...]r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium podniosło, iż zdaniem strony podstawę stwierdzenia wydania decyzji z dnia [...]r. z rażącym naruszeniem prawa stanowi fakt umieszczenia w niej zapisu dopuszczającego możliwość realizacji planowanej inwestycji w granicy z działkami sąsiednimi. Chodzi o zapis w części II decyzji, gdzie wskazano "szerokość frontowej elewacji budynku - dopuszcza się: od strony ulicy B - od nieprzekraczalnej linii zabudowy wyznaczonej wzdłuż ulicy A, do południowej granicy działki [...]". Dalej podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko, iż zapis ten, po uwzględnieniu całej decyzji, jak i części opisowej analizy urbanistycznej, dopuszcza jedynie możliwość sytuowania planowanego obiektu w granicy działek sąsiednich, o ile zachowane zostaną warunki techniczne wynikające z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Oznacza to, iż treść decyzji ustalającej warunki zabudowy nie przesądza o usytuowaniu inwestycji w granicy działek, bądź w odległości mniejszej niż to wynika z §12 ust. 1 rozporządzenia, w tym bowiem zakresie ocena taka należy do organu wydającego pozwolenie na budowę.

Kolegium wyjaśniło, iż odstępstwo od zasad lokalizowania obiektów względem granic działki określonych w §12 w/w rozporządzenia stanowi budowa obiektu:

- przy granicy, w sytuacji gdy na działce sąsiedniej bezpośrednio przy granicy nie istnieje obiekt budowlany lub

- w odległości od 1,5 m do 3 m od granicy, jeżeli na działce sąsiedniej, w takiej samej odległości od granicy, nie istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo nie wydano decyzji o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku.

Organ podkreślił, że ustawodawca mając na uwadze, iż nie we wszystkich przypadkach będzie możliwe spełnienie wymagań z §12 w/w rozporządzenia, przewidział w pewnych przypadkach, szczególnie uzasadnionych, możliwość niezastosowania się do niektórych z tych wymagań. Przy czym ocena, czy w danej sytuacji zachodzą przypadki szczególnie uzasadnione, należy do organu administracji architektoniczno-budowlanej oraz ministra, który ustanowił odpowiednie przepisy techniczno-budowlane.

Wniosek do ministra o zgodę na odstępstwo należy złożyć przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie decyzji ustalającej warunki zabudowy.

Reasumując, decyzja z dnia [...]r. nie może stanowić podstawy do wydania pozwolenia na budowę obiektu usytuowanego w granicy, o ile nie są spełnione warunki wynikające z §12 rozporządzenia lub inwestor nie uzyskał zgody na odstępstwo budowlane. Jeżeli zaś taka sytuacja ma miejsce, co sugeruje strona, to stanowi to podstawę do ewentualnego kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie decyzji ustalającej warunki zabudowy.

Taki charakter decyzji z dnia [...]r. i jej zapisy powodują, iż za nieuzasadnione na tym etapie procesu należy uznać wszystkie zarzuty dotyczące sytuowania planowanego obiektu na gruncie, w tym w granicy, jak i argumenty złożonej przez stronę opinii, która w istocie dotyczy wpływu planowanej inwestycji na działkę sąsiednią.

Ustosunkowując się do argumentów strony związanych z powołanym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., organ wyjaśnił, iż akty te nie odnoszą się do kwestii nieważności. Nie sposób zatem stwierdzić, iż zawierają one jakąś ocenę prawną, którą aktualnie organy byłyby związane.

Fakt, iż oba akty prowadziły do wyeliminowania z obrotu prawnego określonych decyzji, oznacza tylko tyle, iż decyzje te były obciążone określonymi wadami, co nie oznacza, iż w sprawie zupełnie nie było dopuszczalne ustalenie warunków zabudowy.

Kolegium stwierdziło ponadto, wskazując, co należy rozumieć pod pojęciem rażącego naruszenia prawa jako przesłanki warunkującej stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, iż decyzja z dnia [...]r. wprawdzie narusza art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r., jednakże nie w stopniu rażącym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. L.-J. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją SKO, zarzuciła naruszenie zasad postępowania, tj. art. 6,7,8,9 K.p.a., a także art. 73, 77, 107 K.p.a. w związku z art. 156 §1 pkt 2 K.p.a.

Wywodząc, jak dotychczas, skarżąca zwróciła uwagę, iż o rażącym naruszeniu prawa świadczy także fakt, iż decyzja z dnia [...]r. jest różnie przez organy interpretowana, co jest niedopuszczalne. Organ administracji architektoniczno -budowlanej stwierdził bowiem, wydając pozwolenie na budowę, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy umożliwia usytuowanie projektowanego budynku bezpośrednio przy granicy od strony południowej w granicy działki nr [...] z działką nr [...] od strony wschodniej w granicy działki nr [...] i nr [...] z działką nr [...]. Natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji stwierdza, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy nie przesądza o usytuowaniu planowanej inwestycji w granicy działki sąsiedniej, bądź też w odległości mniejszej, niż ta wynikająca z §12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., nie znajdując uzasadnienia dla zarzutów skargi, wniosło o oddalenie skargi.

Na rozprawie, w dniu 25 stycznia 2012r., skarżąca złożyła pismo procesowe, w którym podtrzymała zarzuty i argumentację skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa

i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do uregulowania art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala.

W ocenie sądu, analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i stanowiska wywiedzionego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji z dnia [...]r., nie pozostawia wątpliwości, iż w sprawie niniejszej nie doszło do naruszenia prawa, które obligowałoby sąd do wyeliminowania tegoż rozstrzygnięcia z obrotu prawnego na podstawie art. 145 p.p.s.a.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...]r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo-usługowego.

Podstawę prawną kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, zwanej w dalszej części K.p.a., a w szczególności art. 156 §1 pkt 2 K.p.a., stosownie do którego organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Podkreślić należy, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 §1 K.p.a.

Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest sprawa procesowa: "rozpoznanie i rozstrzygnięcie w trybie unormowanym przepisami prawa procesowego zgodnego z przepisami, głównie materialnego prawa administracyjnego, rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej materialnej, a zatem jej prawidłowości, pod kątem kwalifikowanych wad prawnych decyzji administracyjnej kończącej postępowanie zwykłe lub nadzwyczajne. W postępowaniu tym organ nie może jednak przejść do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej materialnej.

W przeciwieństwie do pozostałych dwóch trybów postępowania nadzwyczajnego, w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji przedmiot tego postępowania został ograniczony wyłącznie do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy procesowej" (B. Adamiak, Przedmiot postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, PiP 2001/8/31).

Dodać należy, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 §1 pkt 2 K.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2010r., sygn.akt I OSK 170/10, publikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl).

Wobec powyższego bez wpływu na wynik kontroli sądowoadministracyjnej pozostaje rozstrzygnięcie tutejszego sądu wydane w sprawie o sygn.akt II SA/Łd 728/07, jak również decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. Żaden z tych aktów nie został wydany po złożeniu wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...]r. Jak prawidłowo zauważył organ, trudno tym samym przyjąć, iż akty te zawierają jakąkolwiek ocenę, którą organy byłyby obecnie związane. W następstwie tego także i sąd rozpoznający przedmiotową skargę nie jest obowiązany do kontroli zaskarżonej decyzji poprzez pryzmat przywołanych rozstrzygnięć.

Powracając na grunt niniejszej sprawy, w ocenie sądu stanowisko wywiedzione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zasługuje na uwzględnienie.

Analiza akt administracyjnych sprawy, a w szczególności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. uprawnia do twierdzenia, iż przedmiotowa decyzja nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, które skutkowałoby stwierdzeniem jej nieważności. Zdaniem sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie uznało, że wprawdzie przy wydaniu przedmiotowej decyzji z dnia [...]r. doszło do naruszenia prawa, niemniej nie sposób zgodzić się ze stroną skarżącą, iż naruszenie to miało charakter rażącego naruszenia prawa, o którym stanowi art. 156 §1 pkt 2 K.p.a.

Trudno bowiem wywieść, iż kwestionowana przez stronę skarżącą decyzja wydana została wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, aby treść tegoż rozstrzygnięcia pozostawała w wyraźnej i oczywistej sprzeczność z treścią przepisu i aby charakter naruszenia powodował, iż nie może być ona akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.

W istocie, zdaniem strony skarżącej, podstawę stwierdzenia wydania decyzji z dnia [...]r. z rażącym naruszeniem prawa stanowi fakt umieszczenia w niej zapisu dopuszczającego możliwość realizacji planowanej inwestycji w granicy z działkami sąsiednimi. Chodzi o zapis w części II decyzji, gdzie wskazano m.in. "szerokość frontowej elewacji budynku - dopuszcza się: od strony ulicy B - od nieprzekraczalnej linii zabudowy wyznaczonej wzdłuż ulicy A, do południowej granicy działki [...]".

Stosownie bowiem do art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, powoływanej daje jako u.p.z.p., decyzja o warunkach zabudowy określa m.in. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych.

Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz.U. nr 164, poz. 1588 ), w § 3 przewiduje, iż w celu realizacji wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p.

W oparciu o tak wyznaczony obszar analizowany organ wyznacza, chociażby kwestionowaną przez stronę skarżącą, szerokość elewacji frontowej planowanej inwestycji. W § 6 w/w rozporządzenia ustawodawca zapisał, iż szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 w/w rozporządzenia.

Wprawdzie lektura tak sformułowanej normy prawnej w świetle zapisów decyzji z dnia [...]r. wskazuje, iż szerokość elewacji frontowej nie została wyznaczona w sposób wymagany przez przywołaną normę, niemniej w aktach sprawy znajduje się dokumentacja potwierdzająca, iż w istocie w toku analizy urbanistyczno-architektonicznej organ miał na uwadze wyraźne brzmienie § 6 w/w rozporządzenia.

W przywołanej analizie znajdują się bowiem wyliczenia odpowiadające wymogowi ustalenia średniej szerokość elewacji frontowej, istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym. Z kolei w wynikach z analizy zawarty został zapis tożsamy z zapisem decyzji, dodatkowo obarczony obowiązkiem zachowania przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm. ). A ponieważ przywołane rozporządzenie stanowi akt wykonawczy do ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, co za tym idzie - nie stanowi podstawy działania dla organów administracji na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy, prawidłowym jest pominięcie tego zapisu w samej decyzji.

Konsekwencją złożenia prawidłowego wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę będzie bowiem z urzędu zbadanie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, czy zamierzenie budowlane spełnia wszystkie warunki wynikające z rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r.

Na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy taka kontrola jest niedopuszczalna, nie jest zatem celowym zawarcie takiego zapisu w samej decyzji. Organ na etapie postępowania o warunkach zabudowy nie powinien rozstrzygać o usytuowaniu obiektu w stosunku do granic nieruchomości, czy istniejących obiektów, a więc o warunkach techniczno-budowlanych. Zakres uprawnień organów uprawnionych do wydania decyzji o warunkach zabudowy nie może kolidować z kompetencjami organu uprawnionego do wydania pozwolenia na budowę (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 maja 2005r., sygn.akt IV SA/Wa 905/04; wyrok WSA w Łodzi z dnia 25 września 2007r., sygn.akt II SA/Łd 719/07 – publ. http://cbois.nsa.gov.pl).

Z kolei sama analiza ma odzwierciedlać przyjęty przez organ tok ustalania poszczególnych parametrów i wskazywać na ich prawidłowość, co też czyni analiza sporządzona dla potrzeb wydania decyzji z dnia [...]r.

Wprawdzie gdyby zapis analizy co do szerokości elewacji frontowej był tożsamy z zapisem decyzji, byłoby zachowana pełna spójność. Niemniej jednak nie jest to naruszenie prawa, które należy zakwalifikować jako rażące, gdyż tak ustalona szerokość znajduje potwierdzenie w materiale sprawy i co najistotniejsze - nie przesądza o ostatecznym usytuowaniu planowanego przedsięwzięcia w terenie.

Jak już wskazano zakres ustaleń decyzji o warunkach zabudowy wynika wprost z art. 54 u.p.z.p., jak też z innych przepisów oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r., lecz co ważne - brak w nich podstaw do wskazania w tej decyzji możliwości lub konieczności usytuowania budynków bezpośrednio przy granicy. Decyzja ustalająca warunki wytycza podstawowe kierunki ukształtowania projektowanej inwestycji, a dopiero przedmiotem zainteresowania organu wydającego pozwolenie na budowę, jest zapewnienie zgodności rozwiązań projektowych z przepisami budowlanymi.

Ostatecznie zatem dopiero na kolejnym etapie rozstrzygnięta zostanie kwestia, czy rzeczywiście inwestycja zostanie zrealizowana w granicy z działką skarżącej i czy nie będzie takie usytuowanie sprzeczne z zapisami § 12 wskazanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r.

W świetle powyższego sąd, w składzie rozpoznającym przedmiotową skargę, uznał, iż stwierdzone naruszenie prawa nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa. Wydanie kwestionowanej decyzji z [...] roku poprzedzone zostało przeprowadzeniem analizy urbanistyczno-architektonicznej, dla której przygotowano wymagane zestawienia danych dla wyznaczenia poszczególnych parametrów inwestycji stosownie do zapisów wymienionego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r., nie odstąpiono od określenia żadnego z koniecznych elementów w stopniu, w jakim jest to dopuszczalne na etapie postępowania zmierzającego do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy.

W toku postępowania administracyjnego, jak i w skardze i piśmie procesowym złożonym na rozprawie, skarżąca sformułowała nadto zarzut naruszenia jej interesów jako właściciela nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji, naruszenie jej praw procesowych, w szczególności prawa własności i prawa do niezakłóconego korzystania z własnej nieruchomości.

W ocenie sądu, analiza dokumentów kontrolowanego postępowania nie potwierdza zasadność tych zarzutów, nie mogą one znaleźć oparcia w materiale sprawy również i z tego względu, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy, jak już sąd podkreślił, nie przesądza o faktycznej realizacji inwestycji. Z tego też względu zastrzega ochronę interesów osób trzecich wyłącznie w zakresie, w jakim pozwalają na to przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a ich uszczegółowienie następuje przed organami administracji architektoniczno-budowlanej w ramach art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane.

Szczególny charakter decyzji ustalającej warunki zabudowy oraz przysługujące każdemu obywatelowi prawo do korzystania ze swej własności i zagospodarowania własnej nieruchomości w ramach wyznaczonych obowiązującymi przepisami skutkuje stwierdzeniem, iż decyzja z dnia [...]r. w sposób wyczerpujący zabezpiecza interesy skarżącej. Ewentualne naruszenie prawa własności strony pozostaje natomiast zarówno poza kognicją organów administracji publicznej, jak i sądu administracyjnego.

Podobnie generalnie formułowane zarzuty naruszenia podstawowych zasad postępowania nie znajdują potwierdzenia w materiale sprawy. Zauważyć bowiem trzeba, iż postępowanie ostatecznie zakończone decyzją z [...] roku wszczęte zostało na wniosek inwestora z grudnia 2006 roku i począwszy od pierwszej wydanej w sprawie decyzji strona skarżąca była zaliczona do kręgu stron tegoż postępowania, doręczane były jej wydane w sprawie rozstrzygnięcia i nie zaistniały przeszkody prawne, aby w tym toku strona mogła zgłosić wszelkie swe zastrzeżenia i zarzuty, które byłyby przedmiotem analizy organów administracji. Obecnie zaś kontrola postępowania zakończonego kwestionowaną przez skarżącą decyzją ostateczną nie wykazała, aby doszło do naruszenia generalnych zasad postępowania w stopniu rażąco naruszającym prawo.

Reasumując, w ocenie sądu stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wyczerpująco wywiedzione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zasługuje na uwzględnienie. Analiza materiału dowodowego niniejszej sprawy nie pozostawia wątpliwości, iż ostateczna decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności przepisu §6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Proste zestawienie treści przedmiotowej decyzji z przywołanymi przepisami nie wskazuje na ich oczywistą sprzeczność, zaś uchybienia, jakich dopuścił się organ, nie mogą stanowić podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego tejże decyzji w trybie stwierdzenia jej nieważności. Niewątpliwie również postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji przeprowadzone zostało z poszanowaniem procedury administracyjnej, a wywiedzione stanowisko zostało uzasadnione w sposób wynikający z przepisu art. 107 §3 K.p.a.

Z tych wszystkich względów, nie znajdując prawnych argumentów przemawiających za uznaniem skargi za uzasadnioną, sąd w oparciu o treść art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.

ar