Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1175/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Aleksandra Borowiec-Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi G. S.A. z siedzibą w P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2005r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącej spółki G. S.A. z siedzibą w P. kwotę 455 (czterysta pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zwany dalej Ministrem utrzymał w mocy swoją własną decyzję nr [...] z dnia [...] stycznia 2005r. odmawiającą zmiany w trybie art.154 § 1 KPA prawomocnej decyzji z dnia [...] czerwca 2004r. o odmowie zgody na uprzywilejowanie w ruchu drogowym trzech pojazdów pogotowia gazowego należących do firmy P. S.A. /obecnie G. S.A./. Do jej wydania doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2004r. P. S.A. zwróciła się do Ministra o wydanie na podstawie art.53 ust.1 p.12 ustawy z dnia 20 czerwca 1987r. prawo o ruchu drogowym /Dz.U. nr 58 z 2003r. poz.515/ zezwolenia na używanie trzech pojazdów pogotowia gazowego jako pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym. W uzasadnieniu wskazała, że prowadzi działalność w zakresie budowy sieci gazowych przesyłowych i rozdzielczych oraz dystrybucji gazu ziemnego dla odbiorców prywatnych i instytucjonalnych. W przypadku awarii specjalistycznie wyposażony pojazd pogotowia gazowego jest używany do dotarcia do miejsca zdarzenia w celu związanym bezpośrednio z ratowaniem życia i zdrowia ludzkiego.

Minister zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], na którego terenie znajdowała się siedziba spółki, o opinię w tej sprawie. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wyraził opinię negatywną i wskazał, że pojazdy należące do wnioskodawcy nie będą używane bezpośrednio do ratowania życia i zdrowia ludzkiego i nie spełniają wymogów z art.53 ust.1,p.12 prawa o ruchu drogowym. Minister zwrócił się także o opinię do Komendanta Wojewódzkiego Straży Pożarnej w [...], który wyjaśnił, że działania ratownicze prowadzą jednostki ochrony przeciwpożarowej, a P. S.A. do nich nie należy, zaś posiadany przez P. S.A. specjalistyczny sprzęt służący do usuwania awarii może jedynie wspomagać działania ratowniczo gaśnicze prowadzone przez jednostki ochrony przeciwpożarowej. Jasnego stanowiska, co do zasadności uprzywilejowania pogotowia gazowego P. S.A. Komendant Straży właściwie nie zajął.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2004r. Minister odmówił zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym wskazanych we wniosku pojazdów należących do wnioskodawcy. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art.53 ust.1 p.12 prawa o ruchu drogowym, a w uzasadnieniu wskazał, że uprzywilejowane mogą być tylko pojazdy przeznaczone do stałego i bezpośredniego wykorzystania do ratowania życia i zdrowia ludzkiego, zaś działalność wnioskodawcy nie polega na ratowaniu życia i zdrowia ludzkiego, tylko na dystrybucji paliw gazowych w systemie sieciowym. Decyzja ta uprawomocniła się.

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2004r. "P." S.A. wystąpiła z wnioskiem o zmianę decyzji z [...] czerwca 2004r. w trybie art.154 § 1 KPA i przyznanie trzem pojazdom pogotowia gazowego uprzywilejowania w ruchu drogowym. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że prowadzi działalność na terenie czterech województw: [...],[...],[...] i [...] i na większej części tego obszaru jest jedynym przedsiębiorstwem dostarczającym gaz do gospodarstw domowych, firm i urzędów. Prawo energetyczne ustanowiło obowiązek utworzenia pogotowia gazowego, które ma na celu zapobieganie niebezpieczeństwu grożącemu życiu i zdrowiu ludzi w związku z awariami gazociągów. Wszystkie przedsiębiorstwa energetyczne utworzyły pogotowia gazowe i pogotowia te są pojazdami uprzywilejowanymi w ruchu drogowym na mocy decyzji Ministra. Wnioskodawca, który utworzył obowiązkowe pogotowie gazowe również chce korzystać z uprzywilejowania, a dotychczas nie ma żadnych pojazdów uprzywilejowanych w ruchu, mimo iż działa na znacznym obszarze /4 województwa, 1000km sieci, ponad 4000 odbiorców gazu/. Działalność pogotowia gazowego jest bardzo podobna do działalności straży pożarnej: straż ratuje życie i zdrowie ludzi zagrożone pożarem a pogotowie gazowe ratuje życie i zdrowie ludzi zagrożone wybuchem ulatniającego się gazu. Istotą działalności pogotowia gazowego jest zapobieganie interwencji straży pożarnej i niedopuszczenie do tragedii. Nadanie uprzywilejowania tylko trzem wskazanym pojazdom nie wpłynie na bezpieczeństwo w ruchu drogowym w czterech województwach. Za zmianą decyzji przemawia zarówno interes społeczny - bezpieczeństwo osób imienia, jak i słuszny interes wnioskodawcy, który chciałby wypełniać należycie nałożone na niego obowiązki.

Decyzją nr [...] z [...] stycznia 2005r. Minister, powołując się na art.154 § 1 KPA, odmówił zmiany decyzji z [...] czerwca 2004r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, jak w uzasadnieniu pierwszej decyzji, że dystrybucja paliw nie jest działaniem związanym z ratowaniem życia i zdrowia ludzkiego, do którego konieczne jest posiadanie pojazdów uprzywilejowanych w ruchu. Podniósł ponadto, że jego decyzja jest uznaniowa, a po wnikliwej analizie materiału dowodowego doszedł do wniosku, że pojazdy wnioskodawcy nie są używane stale i bezpośrednio w związku z ratowaniem życia i zdrowia ludzkiego, zatem nie spełniają wymogów z art.53 ust.1 p.12 prawa o ruchu drogowym, bowiem uprzywilejowane mogą być tylko pojazdy wykorzystywane stale i bezpośrednio do ratowania życia i zdrowia ludzkiego. Wskazał także, że okoliczności sprawy nie zmieniły się i brak przesłanek do wzruszenia decyzji.

Wnioskodawca wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podniósł, że działalność pogotowia gazowego polega na rzeczywistym ratowaniu życia i zdrowia ludzi, przyznanie uprzywilejowania w ruchu wpłynie na zwiększenie bezpieczeństwa, gdyż skutki wybuchu gazociągu są znacznie gorsze niż skutki dopuszczenia do ruchu trzech pojazdów uprzywilejowanych. Samochody pogotowia gazowego spełniają wymogi z art.53 ust.1 p. 1 prawa o ruchu drogowym, a świadczy o tym najlepiej przyznanie przez Ministra, na podstawie tego samego przepisu, uprzywilejowania samochodom pogotowia gazowego należącym do innych firm. Wśród przesłanek zmiany decyzji w trybie art.154 § 1 KPA nie ma konieczności zmiany okoliczności sprawy, zatem wystarczy, że za zmianą decyzji przemawia samo tylko istnienie interesu społecznego i słusznego interesu wnioskodawcy. Do wniosku dołączył zestawienie 208 interwencji pogotowia gazowego P. S.A.

Rozpoznając sprawę ponownie Minister zwrócił się o zajęcie stanowiska do komendantów Policji trzech spośród czterech województw, na których terenie działa skarżąca.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] zajął stanowisko negatywne co do uprzywilejowania w ruchu pojazdów wnioskodawcy. Wskazał, że na terenie województwa [...] działa już uprzywilejowane w ruchu pogotowie gazowe należące do [...] Spółki Gazownictwa. Są także inne firmy posiadające specjalistyczny sprzęt do ratowania życia i zdrowia ludzkiego w razie wybuchu gazu. Te pojazdy w zupełności zaspokajają potrzeby w zakresie usuwania awarii gazociągów.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] zajął stanowisko negatywne co do uprzywilejowania w ruchu pojazdów wnioskodawcy. Wskazał, że na terenie województwa [...] działa już uprzywilejowane w ruchu pogotowie gazowe należące do [...] Spółki Gazownictwa.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał postanowienie w trybie art.106 § 3 KPA i zaopiniował pozytywnie uprzywilejowanie w ruchu pojazdów wnioskodawcy. Wskazał, że na terenie województwa [...] istnieje oddział zamiejscowy pogotowia gazowego w [...] i jego prawidłowe funkcjonowanie wymaga posiadania pojazdów pogotowia gazowego uprzywilejowanych w ruchu. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. wszystkie oddziały pogotowia gazowego wnioskodawcy, także te które znajdują się na terenie innych województw /w K. -woj. [...] i P. – woj. [...]/, wymagają uprzywilejowania w ruchu. Wskazał także, że nie posiada informacji o współpracy między przedsiębiorstwami energetycznymi, co do możliwości korzystania w razie awarii z obcych pojazdów pogotowia energetycznego.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2005r. nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] stycznia 2005r. Powołał się na rat.53 ust.1 p.12 prawa o ruchu drogowym i art.138 § 1 p.1 KPA w związku z art.127 § 3 KPA. W uzasadnieniu powołał się na negatywne stanowiska i opinie komendantów Policji i wskazał, że nie każda działalność pogotowia gazowego służy do bezpośredniego ratowania życia i zdrowia ludzkiego. Powołał się na linię orzeczniczą NSA wskazującą na konieczność zawężenia kategorii pojazdów uprzywilejowanych w ruchu. Wskazał, że zwiększanie liczby pojazdów uprzywilejowanych wpływa na wzrost zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W decyzji uznaniowej organ ma prawo wyboru rozstrzygnięcia, a w rozpatrywanej sprawie nie zostały spełnione przesłanki z art.53 ust.1, p.12 prawa o ruchu drogowym. Wnioskodawca nie wykazał, że wskazane do uprzywilejowania pojazdy będą rzeczywiście wykorzystane do akcji związanych bezpośrednio z ratowaniem życia i zdrowia ludzi. Wskazał też, że nie uwzględnił stanowiska Komendanta Policji w W., gdyż na terenie województwa [...] prowadzi działalność [...] Spółka Gazownictwa, która ma pojazdy pogotowia gazowego uprzywilejowane w ruchu.

Na decyzję tę następca prawny P. S.A. – G. S.A., zwana dalej Skarżącą, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie. Zarzucała naruszenie prawa materialnego tj. art.53 § 1 p.12 prawa o ruchu drogowym oraz naruszenie prawa procesowego tj. art.7 i 107 § 3 KPA poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazała, że nie jest istotne jaki jest przedmiot jej działalności tylko cel, do którego mają być używane pojazdy. Wszystkie akcje pogotowia gazowego są związane z ratowaniem życia i zdrowia ludzi objętych strefą rażenia. Nie jest istotne, że inne przedsiębiorstwa gazowe mają już pogotowia gazowe uprzywilejowane w ruchu, gdyż każde przedsiębiorstwo ma obowiązek utworzyć własne pogotowie gazowe. Na przeważającym terenie swojej działalności Skarżąca jest jedynym dystrybutorem gazu, zna najlepiej przebieg instalacji gazowych i tylko sama może skutecznie i szybko usuwać awarie w swojej sieci. Podniósł, że większe zagrożenie płynie z niesprawnego pogotowia gazowego niż ze zwiększenia liczby pojazdów uprzywilejowanych, gdyż skutki wybuchu gazu są zawsze bardzo niebezpieczne. Zarzucił naruszenie granic uznania administracyjnego oraz brak odniesienia do twierdzeń skarżącego, co do sposobu wykorzystania pojazdów pogotowia gazowego. Wskazał też, że Minister powołał się na stanowisko Komendanta Policji w [...], podczas gdy w tej sprawie o stanowisko takie się nie zwracał.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie wywodząc jak dotychczas i podnosząc, że korzystając z uznania administracyjnego ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia. Działania Skarżącej zapobiegają wypadkom niosącym niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia ludzkiego, jednak to nie znaczy, że Skarżąca używa pojazdów do ratowania życia i zdrowia ludzkiego w sposób stały i bezpośredni. Skarżąca nie wykazała kopiami umów, że współpracuje ze Strażą Pożarną lub Policją, zatem z materiału dowodowego nie wynika jednoznacznie, że ratuje życie lub zdrowie ludzi. Skarżąca nie jest jedyną firmą gazowniczą, która spotkała się z odmową uprzywilejowania. Organ zebrał materiał dowodowy, w szczególności opinie komendantów Policji, co do potrzeby uprzywilejowania, zatem niezasadny jest zarzut niezbadania sprawy i niedostatecznego uzasadnienia rozstrzygnięcia.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym pełnomocnik Ministra potwierdził, że nie ma zasady uprzywilejowania wszystkich pogotowi gazowych, ale nie potrafił wyjaśnić dlaczego inne firmy otrzymują zgodę na uprzywilejowanie a Skarżąca zgody nie otrzymała.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1270/, dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.

Kontrolując w ten sposób zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził naruszenie prawa, skarga jest więc uzasadniona.

Wskazać na wstępie należy, że postępowanie niniejsze toczyło się w trybie art.154 KPA tj. w trybie nadzwyczajnym, przeznaczonym do weryfikowania decyzji prawomocnych, prawidłowych lub nieprawidłowych, dotkniętych wadami niekwalifikowanymi tj. nie dającymi podstaw do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. W omawianym trybie zmieniona może być każda odmowna decyzja, jeżeli za zmianą przemawiają względy interesu społecznego lub słuszny interes strony. Zatem, po wszczęciu postępowania na wniosek strony w trybie art.154 KPA, organ powinien zbadać sprawę ponownie i rozważyć czy wzgląd na interes społeczny lub słuszny interes strony przemawia za uchyleniem decyzji odmownej i zmianą treści rozstrzygnięcia. Decyzja ma charakter uznaniowy, ale działanie organu wymaga respektowania postanowień art.7 KPA tj. wydania rozstrzygnięcia pozytywnego dla strony, jeżeli nie sprzeciwiają się temu konkretne racje interesu społecznego.

Jak wynika z powyższego decyzja w sprawie niniejszej zawiera elementy uznania administracyjnego, zatem kontrola Sądu polega jedynie na zbadaniu czy nie posiada ona cech dowolności i czy w sposób należyty zostały wyważone interesy społeczne i uzasadnione interesy strony /por. wyrok NSA z dnia 9 października 1998r. sygn. akt. II SA 1081/98, LEX 41419/.

Podejmując decyzję Minister powinien zbadać i rozważyć, czy słuszny interes strony i względy społeczne przemawiają za uwzględnieniem żądania strony i wydaniem decyzji pozytywnej, zamiast dotychczasowej decyzji odmownej.

Podjęcie rozstrzygnięcia najpierw wymaga zbadania czy przepisy prawa materialnego w ogóle pozwalają na wydanie decyzji pozytywnej, a dopiero potem rozważenie, czy za zmianą decyzji odmownej na pozytywną przemawia słuszny interes strony i interes społeczny. Dopuszczalność wydania decyzji pozytywnej uwarunkowana jest istnieniem okoliczności określonych w art.53 ust.1.p.12 prawa o ruchu drogowym tj. ustaleniem, że wnioskowane do uprzywilejowania pojazdy są używane w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Jeśli nie są używane w tym celu, decyzja musi być negatywna i o zmianie nie może być mowy. Jeśli są używane we wskazanym w ustawie celu, Minister może wydać zezwolenie na uprzywilejowanie w ruchu, a więc zmiana decyzji jest dopuszczalna co do zasady.

W ocenie Sądu ten pierwszy etap rozważań organu zawiera błędy, bowiem opiera się na tezie, że pojazdy pogotowia gazowego Skarżącej nie są używane dla ratowania życia lub zdrowia ludzi, a zatem nie mogą zostać uprzywilejowane w ruchu, gdyż nie mieszczą się w hipotezie art.53 ust.1, p.12 prawa o ruchu drogowym. Jak wynika z twierdzeń samego organu, różnym firmom gazowniczym wydawane były zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu pojazdów pogotowia gazowego. Z faktu tego należy wnioskować, że co do zasady, pogotowia gazowe uznawane były przez Ministra za pojazdy używane "w związku z ratowaniem życia i zdrowia ludzkiego", gdyż inaczej żadne takie pojazdy nie mogłyby dostać zgody na uprzywilejowanie w ruchu. Uznawanie pojazdów pogotowia gazowego za pojazdy używane "w związku z ratowaniem życia i zdrowia ludzkiego" należy uznać za słuszne. Choć Sąd aprobuje w całości pogląd o konieczności ścisłej interpretacji pojęcia używania pojazdu "w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego", to stoi na stanowisku, że samo zapobieganie wybuchowi gazu w czasie awarii sieci jest działaniem "w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego", w tym znaczeniu, że jego niepodjęcie w porę może skutkować utratą życia i zdrowia ludzi. Pojazd pogotowia gazowego przeznaczonego do usuwania awarii w sieci gazowej, która grozi wybuchem gazu, z założenia jest więc pojazdem używanym "w związku ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego".

Z powyższego wynika, że prawo materialne, co do zasady, nie stoi na przeszkodzie podjęciu uznaniowej decyzji Ministra i wydaniu zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu pojazdów Skarżącej.

Stanowisko organu, że pogotowie gazowe należące do Skarżącej, w przeciwieństwie do pogotowi gazowych należących do innych firm, nie jest używane "w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzi", jest więc nieuzasadnione. Ustalenie tej kwestii nie polega na uznaniu administracyjnym, tylko na ocenie zgromadzonego materiału. Materiał ten powinien zawierać dane co do specjalistycznego wyposażenia pojazdów pogotowia gazowego wskazanych we wniosku i merytorycznej wiedzy organu, co do przeznaczenia i zadań pogotowia gazowego. Takich materiałów w aktach sprawy nie ma i organ ich nie żądał, co stanowi naruszenie art.7 i 77 § 1 KPA, gdyż skutkuje niewyjaśnieniem stanu faktycznego, co do rzeczywistego przeznaczenia pojazdów objętych wnioskiem i możliwości ich rzeczywistego zastosowania do ratowania życia i zdrowia ludzi. W tym stanie rzeczy pogląd organu, że pogotowia gazowe należące właśnie do Skarżącej, nie są używane "w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzi" jest przedwczesny i nie oparty na materiale dowodowym. Już sam ten brak wystarcza do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż kwestia ustalenia używania pojazdu "w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzi" jest w sprawie niniejszej zasadnicza, a nie została należycie wyjaśniona.

Wskazać należy, że etap uznania administracyjnego otwiera się dopiero po niewątpliwym ustaleniu faktów wymaganych przez ustawę tj. używania pojazdów w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Dopiero po tym ustaleniu organ powinien ocenić, czy pojazdom Skarżącej należy wydać zezwolenie na uprzywilejowanie w ruchu. Na tym etapie jest miejsce na uznanie administracyjne i ocenę czy interes społeczny i słuszny interes strony przemawiają za zmianą decyzji odmownej. Uznanie administracyjne nie oznacza dowolności, zatem uzasadnienie decyzji musi być szczególnie wnikliwe i wyjaśniać jakimi zindywidualizowanymi przesłankami kierował się organ. Prawidłowość uzasadnienia podlega kontroli sądowej. W sprawie niniejszej i ten etap podejmowania decyzji zawiera wady.

Podejmując decyzję w jej warstwie uznaniowej organ oparł się wyłącznie na negatywnym stanowisku organów Policji, co do zasadności zwiększenia ilości pojazdów uprzywilejowanych na podległym im terenie. Uzasadnienie tych stanowisk jest bardzo powierzchowne i opiera się przede wszystkim na informacji, że inne firmy gazownicze mają już uprzywilejowane pogotowia gazowe, które mogą być użyte w razie awarii. Jedyne pogłębione stanowisko zawarte w postanowieniu Komendanta Policji w W. zostało przez organ pominięte, jako odbiegające od innych. Nie ustosunkowano się do argumentacji strony, że zna ona najlepiej przebieg należących do niej instalacji i sama może najlepiej, najskuteczniej i najszybciej usunąć awarię. W tym stanie rzeczy należy uznać, że przy podejmowaniu decyzji słuszny interes strony nie został w ogóle rozważony, co narusza art.154 KPA.

Organ nie wyjaśnił też na czym opiera przekonanie, że zwiększenie o trzy liczby samochodów uprzywilejowanych na drogach wywoła większe zagrożenie, niż nieusunięta w porę awaria sieci gazowej. W ten sposób organ z naruszeniem art.154 KPA nie rozważył czy interes społeczny przemawia za zmianą decyzji odmownej, czy też przeciwnie – sprzeciwia się tej zmianie. W uzasadnieniu decyzji nie zostało też wyjaśnione, dlaczego przy licznych decyzjach pozytywnych w stosunku do innych firm gazowniczych, właśnie Skarżącej odmówiono zgody na uprzywilejowanie, a ten brak uzasadnienia decyzji narusza art.107 § 3 KPA i powoduje, że nosi ono cechy dowolności. Naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik postępowania, w szczególności wobec faktu, że również na rozprawie pełnomocnik Ministra nie potrafił wyjaśnić dlaczego Skarżącej odmówiono uprzywilejowania, podczas gdy pogotowia gazowe innych firm z takiego uprzywilejowania korzystają.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uzupełni ustalenia dotyczące wnioskowanych samochodów i szczegółowo rozważy w czy i w jaki sposób interes społeczny i słuszny interes strony przemawiają za zmianą decyzji lub odmową zmiany.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że przy wydawaniu decyzji w sprawie niniejszej doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy i działając na podstawie art.145 § 1 p.1, lit c uchylił obie decyzje.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art.200 i 205 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz na podstawie § 14 ust. 2 p.1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu /Dz.U. nr 163 z 2002r., poz. 1349 z późn. zmianami/ i zasądził kwotę 200 zł z tytułu zwrotu uiszczonego wpisu sądowego, kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego oraz kwotę 15 zł tytułem zwrotu opłaty od pełnomocnictwa.

Sąd nie orzekł na podstawie art.152 p.p.s.a., gdyż uchylone decyzje, jako prowadzące w istocie do odmowy przyznania uprawnienia nie nadają się do wykonania.