Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1653/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 89 ust. 1 pkt 2, art. 89 ust. 2 pkt 2,
journal: Dz.U. 2018 poz 165
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jedn.
article: art. 89 ust. 1 pkt 2, art. 134 § 1, art. 135, art. 269 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant Patrycja Kołtan-Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 12 września 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 października 2016 r. sygn. akt I SA/Po 664/16 w sprawie ze skargi P. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od P. G. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu kwotę 2700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 12 października 2016 r., sygn. akt I SA/Po 664/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z [...] lutego 2016 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, oddalił skargę.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

W trakcie czynności kontrolnych przeprowadzonych [...] grudnia 2014 r. w [...] S. przy ul. [...] w miejscowości Lubosz, w którym działalność gospodarczą pod nazwą: "E." prowadził P.G. (dalej: skarżący, strona) funkcjonariusze celni ustalili, że działały tam urządzenia o nazwach: Casino Games nr [...] i Super Bank nr [...]. Podczas eksperymentu, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1404 z późn. zm.; dalej: u.s.c.), kontrolujący przeprowadzili gry kontrolne, które wykazały, że gry oferowane na tych urządzeniach są grami na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Potwierdziły to też dołączone do akt sprawy dwie ekspertyzy biegłego sądowego W. K. z [...] maja 2015 r., z oględzin automatów.

Gry były urządzane na urządzeniu elektronicznym i elektromechanicznym, były to gry o wygrane pieniężne oraz rzeczowe. Automaty w trakcie prowadzonej gry umożliwiały realizację wypłat wygranych pieniężnych (punkty kredytowe zamienione były na pieniądze) lub rozpoczęcie nowej gry za punkty uzyskane w wyniku wygranej w poprzedniej grze (bez dodatkowej opłaty) oraz gry zawierały element losowości, ponieważ wynik gry był nieprzewidywalny dla gracza, grający nie miał wpływu na wynik gry, a wynik gry zależał od przypadku, losu, szczęścia.

Organ uznał, że zorganizowane gry na ww automatach urządzane były z naruszeniem przepisów ustawy o grach hazardowych, gdyż lokal, w którym znajdowały się te automaty, nie był kasynem gry, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1a u.g.h.

Za urządzającego gry na ww. automatach poza kasynem gry, uznano skarżącego jako posiadającego tytuł prawny do korzystania z lokalu, w którym znajdowały się automaty do gier. Z treści umowy najmu z [...] października 2014 r. wynikało, że choć strona nie była właścicielem kontrolowanych automatów do gier, to jednak była zaangażowana w urządzanie gier na kontrolowanych automatach. Umowa najmu części powierzchni lokalu z [...] października 2014 r. została zawarta pomiędzy właścicielem automatów – firmą [...] sp. z o.o. (najemcą) a P.G. (wynajmującym). Przedmiotem umowy był najem części powierzchni lokalu, będącego we władaniu wynajmującego w celu instalacji i eksploatacji na tej powierzchni urządzeń do gier. Skarżący wyrażając zgodę na wynajęcie części powierzchni lokalu, wyposażył więc świadomie ten lokal w automaty do gier, zapewnił warunki umożliwiające uruchomienie tych automatów (dostęp do energii elektrycznej) oraz ich właściwą eksploatację. Wynajmujący zobowiązał się, że umożliwi swobodny dostęp do automatów wskazanym przez najemcę pracownikom lub służbom serwisowym najemcy, celem zapewnienia niezakłóconego i bezawaryjnego funkcjonowania automatów. Skarżący zobowiązał się także do bezawaryjnego funkcjonowania automatów oraz do niezwłocznego informowania najemcy o wszelkich dostrzeżonych utrudnieniach i zakłóceniach w pracy automatów, w tym ingerencji osób trzecich. Zatem wstawiając te automaty do ogólnodostępnego lokalu, strona udostępniła te urządzenia osobom trzecim i umożliwiła tym osobom prowadzenie gier na tychże automatach.

Decyzją z [...] sierpnia 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Lesznie wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 24.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach o nazwach: Casino Games nr [...] i Super Bank nr [...] poza kasynem gry w Mini Markecie Spożywczym przy ul. [...] w miejscowości L..

Rozpatrując odwołanie strony, Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu (dalej: DIC, Dyrektor) na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 2 ust. 3 – ust. 5, art. 3, art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 89 ust. 1 pkt 2, art. 89 ust. 2 pkt 2, art. 90 i art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 612 z późn. zm.; dalej: u.g.h.) nie podzielił jej argumentów i utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Odnosząc się do zasadniczego zarzutu bezprawnego prowadzenia postępowania w sprawie wymierzenia stronie kary pieniężnej na podstawie przepisów technicznych, tj. art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 91 u.g.h., DIC odniósł się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE, Trybunał) z 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach C-213/11,

C-214/11, C-217/11 z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 11 marca 2015 r., sygn. akt P 4/14. Organ stwierdził, że choć według TSUE art. 14 ust. 1 u.g.h. stanowił przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE (pkt 25 wyroku), to przepis art. 14 ust. 1 u.g.h., nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Z kolei zawartego w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. sformułowania, nie należy bezpośrednio utożsamiać z art. 14 ust. 1 tego aktu. Ustawa o grach hazardowych docelowo nie przewiduje możliwości prowadzenia gier na automatach w innych miejscach niż kasyna gry. W ocenie DIC nie oznacza to jednak, że brak art. 14 ust. 1 w u.g.h. umożliwi podmiotom dowolne prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach i gier na automatach o niskich wygranych. Przy tym art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. stanowi samoistną regulację i nie jest przepisem technicznym.

Ponadto prowadzenie gier na automatach przez podmioty lub osoby nie posiadające stosownej koncesji, czy też zezwolenia, jak również urządzanie takich gier w innych miejscach niż wskazane w ustawie oraz zezwoleniu, nigdy nie było legalne. Nie sposób więc dopatrzyć się ograniczeń w zakresie obrotu urządzeniami, które służą do prowadzenia działalności wbrew obowiązującym przepisom prawa.

Zdaniem Dyrektora nie do przyjęcia byłaby sytuacja, kiedy podmioty prowadzące działalność hazardową, podlegającą reglamentacji, próbują wywodzić swoje prawa na podstawie jednego punktu wyroku TSUE, w oderwaniu od całej jego treści, zwłaszcza że TSUE wydając wyrok z 19 lipca 2012 r. w ogóle nie miał na celu pozbawienia tego typu działalności jakichkolwiek regulacji, czy też kontroli.

Ponadto przyznanie słuszności stanowisku strony, stanowiłoby rażącą dyskryminację innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, szczególnie w zakresie gier hazardowych. Od samego początku ustawodawca założył, że będzie to działalność reglamentowana, po uzyskaniu stosownego pozwolenia, w przewidzianych w ustawie miejscach i po spełnieniu określonych warunków. Uznanie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. za przepis techniczny, który nie może być stosowany, w związku z brakiem jego notyfikacji i pozbawienie państwa możliwości sprawowania nadzoru nad działalnością hazardową, byłoby naruszeniem podstawowych norm prawnych pochodzących wprost z Konstytucji RP. Trybunał Konstytucyjny w wyroku P 4/14 zaś nie stwierdził, aby przepisy ustawy o grach hazardowych były niezgodne z Konstytucją RP.

Dyrektor podzielił ustalenia organu I instancji co losowego charakteru gier urządzanych na ww. automatach do gier i stwierdzenia, że podlegają one przepisom ustawy o grach hazardowych. Końcowy układ symboli na bębnach nie zależał od zręczności gracza. Ponadto gry te były urządzane w celach komercyjnych, o czym świadczył chociażby fakt, iż aby rozpocząć grę trzeba było dokonać wpłaty środków pieniężnych. Automaty umożliwiały zdobywanie wygranych w postaci punktów kredytowych. Umożliwiały też realizację wypłat wygranych pieniężnych.

Zdaniem DIC kontrola została przeprowadzona w sposób prawidłowy. Dokumenty z kontroli potwierdziły zaistnienie konkretnego zdarzenia, tj. urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Ustalenia kontrolujących w zakresie charakteru gier na ww. automatach zostały także potwierdzone opiniami biegłego sądowego, że automat Super Bank nr [...] to urządzenie elektromechaniczne, posiadające dwa zestawy trzech ruchomych bębnów napędzanych przez silniczki elektryczne, których zasilaniem, jak i ilością bębnów steruje oprogramowanie automatu pełniące funkcję generatora losowego. Drugi automat - Casino Games [...] to urządzenie elektroniczne, sterowane przez wbudowany komputer z dedykowanym oprogramowaniem pełniącym funkcję generatora losowego. Automat posiada monitor komputerowy, na którym symuluje gry na automatach bębnowych. Zasada prowadzenia gier na ww urządzeniach była taka sama. Aby rozegrać grę, automaty należało zasilić środkami pieniężnymi za pośrednictwem akceptora monet lub banknotów, po czym środki te były przeliczane na punkty kredytowe w przeliczniku 1 zł to 10 punktów kredytowych. Biegły potwierdził też komercyjny charakter tych gier, gdyż w celu przeprowadzenia gry niezbędne było zasilenie automatu za pośrednictwem akceptora monet lub banknotów. Badane automaty umożliwiały realizację wypłat wygranych pieniężnych. Według opinii rozegranie gier polegało na wybraniu gry i stawki w ramach posiadanych punktów kredytowych. Zadanie grającego ograniczało się wyłącznie do naciśnięcia przycisku uruchomiającego grę, co w przypadku gier bębnowych powoduje uruchomienie bębnów wyświetlanych na ekranie, które następnie zatrzymują się samoczynnie, bez żadnego udziału gracza. O ilości obrotów i chwili zatrzymania bębnów decydowało oprogramowanie automatów. Automaty nie posiadały aktywnych w czasie ruchu bębnów przy korzystnym układzie symboli graficznych.

Dyrektor nie podzielił argumentacji strony co do potrzeby wystąpienia do Ministra Finansów o ustalenie w drodze decyzji administracyjnej, na podstawie art. 2 ust. 6 i ust. 7 u.g.h., czy sporne urządzenia do gry stanowią automaty do gier hazardowych.

Organ odwoławczy stwierdził, że materiał zgromadzony dawał podstawy do uznania strony za podmiot urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Podał, że z umowy najmu części powierzchni lokalu z [...] października 2014 r. wynikało, że odwołujący oddaje najemcy w użytkowanie część lokalu w celu eksploatowania automatów lub innych urządzeń do gier. Fakt ten potwierdzili funkcjonariusze celni, którzy w kontrolowanym lokalu zastali włączone i gotowe do gry automaty. Z treści ww. umowy wynikało, że skarżący zobowiązuje się zapewnić swobodny dostęp do automatów w godzinach otwarcia lokalu, chronić automaty lub urządzenia do gier przed ich uszkodzeniem czy dewastacją, a także zapewnić dostęp do energii elektrycznej, celem zasilania urządzeń. Ponadto czynsz najmu części powierzchni lokalu płatny był w okresie eksploatacji automatów lub innych urządzeń do gier, a więc nie był czynszem stricte związanym z wynajmem powierzchni w kontrolowanym lokalu. Analiza treści ww. umowy wskazywała, że strona czerpała zysk nie z najmu powierzchni lokalu, ale z tego tytułu, że były tam eksploatowane automaty do gry.

Stwierdzony w sprawie stan faktyczny podlegał subsumcji pod normę prawną zawartą w art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi strony, oddalił ją.

Odnosząc się do zarzutu oparcia zaskarżonej decyzji na przepisach art. 89 u.g.h. stanowiących przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, a tym samym nie mogącymi znaleźć zastosowania i stanowić podstawy wymierzania kar pieniężnych, WSA powołał się na uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16. W myśl tej uchwały art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy. Przepis ten mógł więc stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów u.g.h. Dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w omawianym przepisie, oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny – w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE – charakter art. 14 ust. 1 u.g.h.

Sąd I instancji podkreślił, że według NSA uznanie art. 14 ust. 1 u.g.h. za przepis techniczny, nie oznacza, że bezskuteczność tego przepisu – w znaczeniu nadawanym w orzecznictwie europejskim przepisom technicznym, których projekty nie zostały notyfikowane – realizuje się w wymiarze bliskim utracie jego mocy powszechnie obowiązującej, a przez to w swoistego rodzaju generalnym uwolnieniu (poluzowaniu) zasad prowadzenia działalności polegającej na organizowaniu i urządzaniu gier na automatach z konsekwencją w postaci generalnej niestosowalności art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., penalizującego urządzanie gier na automatach w sposób niezgodny z prawem oraz redukowania istotnych funkcji tego przepisu. Przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., nie pozostaje w tego rodzaju (funkcjonalnym) związku z technicznym przepisem art. 14 u.g.h., który zawsze i bezwarunkowo uzasadnia odmowę jego zastosowania, jako podstawy nałożenia kary pieniężnej, ilekroć podmiot urządzający gry na automatach czyni to poza kasynem gry.

Sąd I instancji uznał się związany ww uchwałą, zgodnie z art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). Zauważył, że dopóki nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować.

Dlatego za bezzasadne WSA uznał zarzuty bezpodstawnego wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej, mimo braku notyfikacji projektów u.g.h. Przepisy art. 89 u.g.h., nie stanowią bowiem przepisów technicznych objętych, wynikającym z dyrektywy 98/34/WE, obowiązkiem notyfikacji ich projektu. Zaskarżona decyzja więc, z uwagi na powołaną uchwałę NSA, nie naruszała prawa materialnego,

tj. art. 89 u.g.h., w zw. z art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE.

Za bezzasadny WSA uznał zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie wobec skarżącego, który nie uważał siebie za podmiot posiadający status "osoby urządzającej gry na automatach" i tym samym nie był adresatem normy prawnej z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Sąd uznając, że wyrażenie "urządzanie gier", o którym mowa w ww. przepisie należy rozumieć szeroko jako synonim pojęć: "utworzyć, uporządkować zagospodarować", "zorganizować, przedsięwziąć, zrobić", przyjął, że "urządzanie gier" obejmuje podejmowanie aktywnych działań, czynności dotyczących zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych (eksploatacji automatów), w znaczeniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. Natomiast urządzający gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h., to podmiot realizujący (wykonujący) te działania, czynności. Urządzanie gier na automatach obejmuje nie tylko fizyczne jej prowadzenie, ale także inne zachowania aktywne, polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca do zamontowania urządzenia, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego automatu nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatu w stanie stałej aktywności, umożliwiającej jego sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, związane z obsługą urządzenia czy zatrudnieniem odpowiednio przeszkolonego personelu i ewentualnie jego szkolenie. W konsekwencji warunkiem przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. pozostaje wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Jednocześnie uznanie osoby fizycznej za "urządzającego gry" każdorazowo wymaga uwzględnienia okoliczności faktycznych konkretnej sprawy, w tym ustalenia, czy osoba taka podejmowała czynności, polegające m.in. na opisanych wyżej aktywnych działaniach, wskazujących na istotny udział w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych. Zdaniem Sądu, o takich zachowaniach można mówić w przypadku skarżącego. Z treści omawianej umowy najmu części powierzchni lokalu wynikało, że skarżący oddał najemcy (M. sp. z o.o. z siedzibą w P.) w użytkowanie część lokalu w celu eksploatowania automatów lub innych urządzeń do gier. Fakt ten potwierdzili funkcjonariusze celni, którzy w kontrolowanym lokalu zastali włączone i gotowe do gry automaty. Z zapisów ww umowy wynikało zaś, że skarżący zobowiązał się zapewnić swobodny dostęp do automatów w godzinach otwarcia lokalu, chronić automaty lub urządzenia do gier przed ich uszkodzeniem czy dewastacją, a także zapewnić dostęp do energii elektrycznej, celem zasilania urządzeń. Według § 3 umowy czynsz za najem 2 m2 powierzchni lokalu płatny był w okresie eksploatacji automatów lub innych urządzeń do gier od każdej sztuki automatu lub innego urządzenia do gier, a więc nie był czynszem stricte związanym z wynajmem powierzchni części lokalu. Prawidłowo więc zostało ustalone, że skarżący czerpał zysk nie z najmu części powierzchni lokalu, ale z tego tytułu, że były tam eksploatowane automaty do gier. Wstawiając automaty do ogólnodostępnego miejsca w swoim lokalu, udostępnił urządzenia osobom trzecim i umożliwił tym osobom prowadzenie gier na nich. Zgadzając się na wprowadzenie ww automatów do swojego lokalu, zasilanie ich energią elektryczną, a także spełnianie pozostałych obowiązków na niego nałożonych, za które otrzymywał wynagrodzenie, był urządzającym gry na automatach poza kasynem gry w myśl art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.

Sąd I instancji przyjął, że obie decyzje zostały wydane w toku postępowania prowadzonego w sposób zgodny z przepisami procedury podatkowej. Organy nie naruszyły zasad wynikających z art. 122 i 120 O.p. Wbrew zarzutom skargi organy, uznając, że przepis art. 89 u.g.h. nie stanowi przepisu technicznego w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, nie dopuściły się naruszeń prawa materialnego.

Z orzeczeniem powyższym nie zgodził się P. G. i wystąpił ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Na zasadzie art. 173 § 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżył w całości powyższy wyrok. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów:

1) obrazę przepisów postępowania w postaci naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. (Dz.U. z 2015 r. poz. 612) poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na objęciu dyspozycją ww. przepisu skarżącego, pomimo że:

- jako podmiot nieposiadający statusu "osoby urządzającej gry na automatach" nie jest adresatem normy prawnej z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.

- za podmiot urządzający gry na przedmiotowych automatach do gier w dniu [...] grudnia 2014 r. została uznana M. sp. z o.o., co potwierdza równoległe postępowanie podatkowe dotyczące wymierzenia wobec niej kary pieniężnej w wysokości 24.000 zł, prowadzone przez te same organy celne, Naczelnika Urzędu Celnego w Lesznie (sygn.: [...]), a następnie Dyrektora Izby Celnej w P. (sygn.: [...]), o którym to postępowaniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie tylko był informowany przez skarżącego, ale również posiadał wiedzę z urzędu, mając w swoim referacie sprawę zarejestrowaną pod sygn. I SA/Po 374/16, w której 8 listopada 2016 r. wydał wyrok oddalający skargę na decyzję wymierzającą karę pieniężną; mimo powyższego w zaskarżonym wyroku w żadnym miejscu nie ustosunkował się do ww. zarzutu podwójnego karania za ten sam czyn dwóch różnych podmiotów,

w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie ww. przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. poprzez rzeczywiste wymierzenie kary w wysokości 24.000 zł za jeden automat do gier, a więc kary w wysokości nieprzewidzianej ustawą,

2) art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze późn. zm.; dalej: dyrektywa 98/34/WE) oraz art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE w zw. art. 89 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 u.g.h. w zw. z art. 14 u.g.h. poprzez błędną wykładnię art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ww. przepisów dyrektywy 98/34/WE, wyrażającą się mylnym założeniem, że przepis

art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.h. mógł być zastosowany względem skarżącego, podczas gdy powołany przepis, wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 u.g.h. współtworzy "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE, a w konsekwencji braku notyfikacji projektu u.g.h. Komisji Europejskiej, nie może być on stosowany, zaś postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej wobec strony powinno zostać w tym stanie rzeczy umorzone; z powyższym błędem wiąże się zaś mylne niezastosowanie przez organ, a następnie WSA, dokonujący kontroli rozstrzygnięć organów podatkowych, wynikającej z ww. przepisów dyrektywy 98/34/WE oraz orzecznictwa TSUE sankcji bezskuteczności względem art. 89 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 u.g.h. w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h., co przesądza o niezasadności wymierzonej kary pieniężnej,

3) naruszenie przepisu postępowania, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 269 § 1 i § 2 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji zaniechanie przedstawienia zagadnienia prawnego, występującego w niniejszej sprawie (tj. charakteru normy prawnej zawartej w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jak również dopuszczalności zastosowania względem skarżącego sankcji administracyjnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. za naruszenie zakazu zawartego w nienotyfikowanym przepisie technicznym - art. 14 ust. 1 u.g.h.), do rozpoznania pełnemu składowi Naczelnego Sadu Administracyjnego, mimo występujących w niniejszej sprawie wątpliwości dotyczących prawidłowości uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2016 r., sygn. akt: II GPS 1/16, wobec wkroczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, podejmujący ww. uchwałę, w wyłączne kompetencje Trybunału Sprawiedliwości UE oraz naruszenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zasady efektywności prawa Unii Europejskiej, wyrażonej w ar. 4 ust. 3 i art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

4) obrazę przepisów postępowania w postaci naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art, 135 p.p.s.a. w zw. z art. 1 pkt 4 w zw. z art. 1 pkt 11 oraz w zw. z art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE poprzez zaniechanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zbadania charakteru normy prawnej przepisu art. 89 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.g.h. w zw. z art 14 ust. 1 u.g.h., w brzmieniu obowiązującym przed dniem 3 września 2015 r., stanowiącej podstawę prawną wydanych w sprawie decyzji Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Lesznie, pod kątem jej wpływu na swobodny przepływ towaru i usług na terenie Unii Europejskiej,

5) nadto zarzucił naruszenie przepisu art. 9 w zw. z art. 91 ust 3 Konstytucji RP w zw. z art. 4 pkt 3 i art. 288 Traktatu o Unii Europejskiej, poprzez bezpodstawną odmowę zastosowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przepisów prawa Unii Europejskiej nakazujących sądom i organom krajowym dokonywania pro unijnej wykładni prawa krajowego, z której wynika z kolei obowiązek odmowy zastosowania przepisów, które pozostają sprzeczne z prawem unijnym, powyższy obowiązek ciążył na Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu również mimo podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały w składzie siedmiu sędziów.

Mając na uwadze powyższe zarzuty wnosił o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji DIC oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, jak również o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący przedstawił argumenty na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej.

W piśmie z [...] marca 2017 r. skarżący, w odpowiedzi na wezwanie Sądu, uzupełnił wnioski skargi kasacyjnej o zmianę zaskarżonego wyroku i uchylenie zaskarżonych decyzji obu instancji w całości, alternatywnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania.

Obecny na rozprawie pełnomocnik organu wnosił o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, gdyż stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa.

Uwzględniając istotę sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, komplementarny charakter zarzutów kasacyjnych uzasadnia, aby rozpatrzeć je łącznie. W skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego. Podkreślenia przy tym wymaga, że argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej została przedstawiona w taki sposób, że zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego ściśle powiązano (uzasadniano) z naruszeniem przepisów postępowania i odwrotnie - potencjalne błędy proceduralne skutkowały w ocenie autora skargi kasacyjnej uchybieniami materialnoprawnymi. Sposób sformułowania zarzutów i ich wzajemne powiązanie powodowały konieczność łącznego ich rozpatrzenia.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż nie jest zasadny zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie przepisów postępowania, zmierzający do zakwestionowania stanowiska WSA, że organy zasadnie przypisały skarżącemu przymiot urządzającego gry na automatach w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.

Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. należy przede wszystkim wskazać, że stan prawny rozpatrywanej sprawy kształtują przepisy ustawy o grach hazardowych w brzmieniu poprzedzającym wejście w życie ustawy z 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 88), która wprowadziła do art. 89 ust. 1 u.g.h. osobną podstawę do wymierzenia kary pieniężnej posiadaczowi lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier (art. 89 ust. 1 pkt 3 i 4). Na gruncie omawianej regulacji w brzmieniu poprzedzającym wejście w życie wspomnianej nowelizacji Naczelny Sąd Administracyjny w swym orzecznictwie przyjmował, że sankcja

z art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. może zostać nałożona na więcej niż jeden podmiot w sytuacji, gdy każdemu z nich można przypisać cechę "urządzającego gry" na tym samym automacie, w tym samym miejscu i czasie

(por.: wyrok NSA z 24 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 251/18). Wynika to z szerokiego zakresu definicji podmiotu "urządzającego gry na automatach", jaką należy przyjąć na potrzeby tego rodzaju postępowań. Wykładnia tego pojęcia, umożliwiająca nakładanie kar administracyjnych na więcej niż jeden podmiot, jest niezbędna, jeżeli system kontroli i skuteczność przewidzianych przez ustawodawcę sankcji ma mieć realny charakter, zwłaszcza zaś jeżeli spojrzy się na to zagadnienie z perspektywy eliminowania sytuacji obejścia, bądź nadużycia prawa przez podmioty uczestniczące w działalności hazardowej. Nie do pogodzenia bowiem z zasadą skuteczności stanowionego prawa byłaby taka wykładnia przepisów u.g.h., która w istocie pozostawiałaby bez kontroli i sankcji, np. sytuacje tworzenia pozorów urządzania gier na automatach przez jeden podmiot, a więc też jego nominalnej odpowiedzialności, podczas gdy w rzeczywistości gry na automacie urządzane byłyby również na rachunek innego podmiotu jako element wspólnego przedsięwzięcia (por.: wyrok NSA z 12 lipca 2018 r. sygn. akt II GSK 298/18). Jednocześnie NSA prezentował stanowisko, że przy ocenie, czy podmiot nie powinien zostać uznany za urządzającego gry na automacie niezbędne jest odwołanie się do wszystkich elementów stanu faktycznego (por.: wyroki NSA: z 9 listopada 2016 r. sygn. akt II GSK 2736/16; z 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt II GSK 5233/16; z 13 czerwca 2019 r. sygn. akt II GSK 1398/17, opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc poczynione uwagi na grunt niniejszego postępowania Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że WSA, biorąc pod uwagę niekwestionowane przez autora skargi kasacyjnej okoliczności stanu faktycznego, słusznie uznał, że zachowanie skarżącego świadczyło o jego aktywnej postawie podczas urządzania gier na automacie znajdującym się w lokalu, do którego Skarżący posiadał tytuł prawny. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, organy dokonały w tym zakresie niezbędnych ustaleń i ich oceny, co słusznie zaakceptował WSA.

W szczególności poddały analizie prawa i obowiązki wynikające z umowy zawartej pomiędzy stroną a M. Sp. z o.o., która dostarczyła sporne urządzenia do lokalu skarżącego, a także sposób realizacji postanowień tej umowy. W umowie tej postanowiono, że obowiązkiem skarżącego jako wynajmującego będzie zapewnienie swobodnego dostępu do urządzenia w godzinach otwarcia lokalu. Skarżący zobowiązał się też do ochrony automatów przed uszkodzeniami lub zniszczeniem, przyjęła na siebie obowiązek informowania najemcy ze stosownym wyprzedzeniem o zmianie godzin otwarcia lokalu lub przerw w pracy lokalu, jak również zobowiązała się do niezwłocznego informowania najemcy o wszelkich awariach, uszkodzeniach, nieprawidłowościach w pracy automatów, próbach ingerencji w konstrukcję automatów przez osoby nieupoważnione oraz zmianie danych dotyczących lokalu. Ponadto strony umowy ustaliły, że świadczenie przysługujące skarżącemu jako wynajmującemu część powierzchni w lokalu, do którego posiadał tytuł prawny, obejmuje także zapłatę za ochronę automatów przed uszkodzeniami lub zniszczeniem, a zatem za nadzór wykonywany przez wynajmującego w stosunku do rzeczy należącej do najemcy. Z treści umowy wynika także, że wysokość wynagrodzenia została powiązana z okresem faktycznej eksploatacji automatów, a podstawą ustalenia wysokości czynszu najmu nie był metraż najętej powierzchni, ale liczba automatów. Zauważyć także należy, że wynajmujący zobowiązał się, że w okresie obowiązywania umowy nie będzie w tym lokalu eksploatował innych automatów i urządzeń, należących do niego lub osób trzecich. Wbrew zatem twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji słusznie przyjął, że aktywność wynajmującego nie polegała jedynie na dostarczeniu energii elektrycznej i uruchomieniu ww. automatów.

Wszystkie te okoliczności stanowią podstawę do uznania, że skarżący był "urządzającym gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 2 u.g.h. Świadczą one o tym, że rola skarżącego w całym przedsięwzięciu wykraczała ponad zwyczajne udostępnianie najemcy powierzchni swojego lokalu. Skarżący stwarzał bowiem techniczne, ekonomiczne i organizacyjne warunki umożliwiające sprawne i niezakłócone funkcjonowanie urządzeń oraz ich używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. W tej sytuacji skarżący nie może być uznany jedynie za podwykonawcę podmiotu urządzającego gry.

Biorąc pod uwagę przedstawioną wyżej argumentację stwierdzić należy, że nie są zasadne zarzuty skargi kasacyjnej opisane w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej.

Mając na uwadze kolejne z podniesionych zarzutów - które dotyczą głównie prawa materialnego należy na wstępie podkreślić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał oceny techniczności art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE w oparciu o obowiązującą uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z 16 maja 2016 r. sygn. akt II GPS 1/16. Jednakże Sąd I instancji nie dokonywał wykładni, a tym samym oceny techniczności art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., tak jak to zarzuca skarżący w pkt 2 petitum i w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Wobec tego już na wstępie należy uznać, że zarzut ten jest niezasadny. Ponadto jak wskazano, podstawą nałożenia kary pieniężnej na skarżącego był art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów, w uchwale z 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16 wyjaśnił, że: "1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. 2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.).".

W uzasadnieniu powołanej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny podniósł między innymi, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie kwalifikuje się do żadnej spośród grup przepisów technicznych, o których mowa w dyrektywie 98/34/WE. Powołanego przepisu nie można kwalifikować do kategorii przepisów technicznych wymienionej w art. 1 pkt 11 dyrektywy, gdyż nie ustanawia żadnego rodzaju zakazu produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu lub zakazu świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług, a "ustanowionej w nim sankcji wiążącej się z działaniem polegającym na urządzaniu gier niezgodnie z przyjętymi w tym zakresie zasadami i bezpośrednio ukierunkowanej na zapewnienie respektowania tych zasad, nie sposób byłoby i tak łączyć z "zakazem użytkowania". Z tego mianowicie powodu, że przepis ten, gdy chodzi o ustanowione w nim przesłanki nałożenia kary pieniężnej nie skutkuje tym, aby konsekwencje nałożenia tej kary wyrażały się w ingerowaniu - i to w sposób oczywisty - w same możliwości dopuszczalnego przeznaczenia produktu pozostawiając miejsce jedynie na jego marginalne zastosowanie w stosunku do tego, którego można byłoby rozsądnie oczekiwać".

Zdaniem składu powiększonego NSA, skoro w art. 1 pkt 3 dyrektywy 98/34/WE mowa jest o specyfikacji zawartej w dokumencie, który opisuje wymagane cechy produktu, takie jak: poziom jakości, wydajności, bezpieczeństwa lub wymiary, włącznie z wymaganiami mającymi zastosowanie do produktu w zakresie nazwy, pod jaką jest sprzedawany, terminologii, symboli, badań i metod badania, opakowania, oznakowania i etykietowania oraz procedur oceny zgodności, to za oczywiste uznać należy, że tak opisany warunek uznania danego przepisu krajowego za "specyfikację techniczną", nie jest spełniony w odniesieniu do art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.

W uchwale przyjęto także, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie stanowi "innych wymagań", o których mowa w art. 1 pkt 4 dyrektywy 98/34/WE, gdyż odnosi się do określonego sposobu prowadzenia działalności przez podmioty urządzające gry, a nie do produktów. Nie określa również warunków determinujących w sposób istotny skład, właściwości lub sprzedaż produktu.

W uzasadnieniu uchwały stwierdzono, że funkcje art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jako przepisu penalizującego naruszenie zasad organizowania i urządzania gier na automatach określonych w technicznym przepisie art. 14 ust. 1 u.g.h., którego projekt nie został notyfikowany Komisji Europejskiej, nie wyrażają się w represji i odwecie, jako reakcji na ich naruszenie, lecz samoistnie zmierzają do restytucji niepobranych należności i podatku od gier oraz kompensowania w ten sposób strat budżetu Państwa poniesionych w związku z nielegalnym urządzaniem gier hazardowych na automatach. Naczelny Sąd Administracyjny w powiększonym składzie stwierdził także, że "(...) brak poddania się ustawie o grach hazardowych w zakresie określonych nią zasad organizowania i urządzania gier na automatach i urządzanie tych gier w sposób zilustrowany przywołanymi przykładami lub podobnymi im - co do ich istoty - działaniami lub zachowaniami, nie uzasadnia odmowy stosowania w tego rodzaju stanach faktycznych art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, jako podstawy nałożenia kary pieniężnej tylko z tego powodu, że przepis ten penalizuje naruszenie zasad organizowania i urządzania gier na automatach, które określone zostały w przepisie technicznym, którego projekt nie został notyfikowany Komisji Europejskiej, zgodnie z art. 8 ust. 1 dyrektywy transparentnej.".

Mając na uwadze, wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a., ogólną moc wiążącą uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego, stwierdzić należy, że Sąd I instancji w wyroku z 12 października 2016 r. miał obowiązek uwzględnić dokonaną wykładnię art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Wobec tego postawiony w pkt 2) petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego należało uznać za chybiony.

Również chybiony jest sformułowany w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej, zarzut naruszenia przepisu postępowania, mający istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 269 § 1 i § 2 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji zaniechanie przedstawienia zagadnienia prawnego, występującego w niniejszej sprawie do rozpoznania pełnemu składowi NSA, mimo wątpliwości dotyczących prawidłowości uchwały z dnia 16 maja 2016 r. sygn. akt II GPS 1/16 wobec wkroczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w kompetencje TSUE oraz naruszenia zasady efektywności prawa UE wyrażonej w art. 4 ust. 3 i art. 28 TFUE.

Przede wszystkim należy zaznaczyć, że uchwała składu siedmiu sędziów NSA jest wiążąca w danej sprawie (art. 187 § 2 p.p.s.a.), ma ona ponadto tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a. Przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA. Skład, który nie podziela takiego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu. Jeżeli natomiast skład sądzący, tak jak w rozpoznawanej w sprawie, nie stwierdzi zasadności uruchomienia trybu przewidzianego w art. 269 p.p.s.a., to obowiązany jest respektować stanowisko wyrażone w uchwale składu poszerzonego Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie można w związku z tym skutecznie zarzucić sądowi administracyjnemu złamania prawa, jeżeli zastosował on przepis prawa w znaczeniu nadanym mu uchwałą składu poszerzonego Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie można mu również zarzucić uchybienia obowiązującym przepisom, jeżeli podzielił on stanowisko zajęte w uchwale składu poszerzonego i nie przedstawił rozstrzygniętego w niej zagadnienia prawnego do rozpoznania przez inny skład poszerzony (por. postanowienie NSA z 10 stycznia 2013 r., sygn. akt II FSK 824/10, opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając na uwadze moc wiążącą powyższej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r. sygn. akt II GPS 1/16, za całkowicie chybione należało uznać zarzuty sformułowane w pkt 4) oraz w pkt 5) skargi kasacyjnej tj. naruszenie art. 134 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 1 pkt 4 w zw. z art. 1 pkt 11 oraz w zw. z art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE oraz naruszenie art. 9 w zw. z art. 91 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 4 pkt 3 i art. 288 Traktatu o Unii Europejskiej.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji

O kosztach postępowania kasacyjnego w pkt 2 sentencji wyroku orzeczono stosownie do art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804, obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 265), zasądzając od skarżącego kasacyjnie na rzecz organu reprezentowanego przez radcę prawnego, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji 2.700 zł, za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.