Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1178/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla (spr.) Sędziowie : NSA Joanna Tuszyńska WSA Mariusz Kotulski Protokolant : Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2017 r. sprawy ze skarg M. K. i R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 7 lipca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz M. K. kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

1.

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 22.03.2017 r. (Nr [...]) po rozpoznaniu wniosku "S." sp. z o.o. w K. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: budowa budynku usługowo-hotelowego wraz z garażem podziemnym, układem komunikacyjnym, stacją transformatorową na działkach nr [...], [...], [...], obr. [...] oraz infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. G. /D. w K.. Nadto, powyższą decyzją umorzone zostało postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla części zamierzenia inwestycyjnego obejmującego przebudowę zjazdów z działki nr [...] na działkę nr [...] i z działki nr [...] na dz. nr [...] obr. [...] przy ul G. /D. w K..

Parametry planowanej inwestycji wskazana decyzja określiła w następujący sposób:

Linia zabudowy

wyznaczono obowiązującą linię (zgodnie z załącznikiem graficznym nr 2 i 4 do decyzji):

- od strony ul. G. jako przedłużenie linii zabudowy występującej na działkach nr [...], [...], [...], [...] – w granicy z działką drogową nr [...];

- od strony al. D. jako kontynuację linii zabudowy występującej na działce nr [...], [...] tj.: w granicy z działką drogową nr [...];

- dopuszczono zarówno od strony ul. G. jak i al. D. możliwość zastosowania podcieni i cofnięć w elewacjach budynku, w szczególności w strefie parterów oraz przejść i przejazdów.

Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki/terenu wyznaczono na poziomie 60 % z tolerancją +-5 % uzasadnioną względami technologicznymi na etapie projektu budowlanego.

Powierzchnia biologiczna czynna określona została na poziomie 15 %.

Szerokość elewacji frontowej

- od ul. G. – odpowiednio do szerokości terenu inwestycji (szerokość działki nr [...]+[...]+[...]), co zgodnie z wyrysem z mapy ewidencyjnej gruntów daje 22 m.

- od al. D. – od 9 do 10 m przy czym ustalono konieczność zabudowy w granicy z działką nr [...]. Podawała jednocześnie decyzja, iż wskazane wartości są jedynie orientacyjne, ustalone na podstawie materiałów geodezyjnych. Precyzyjne wielkości tych parametrów (szerokość działki nr [...], [...], [...]) należy bowiem ustalić na etapie sporządzania projektu budowlanego.

Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki

- od ul. G. :

. 16 m z tolerancją +/-0,5 m uzasadnioną względami technologicznymi na etapie sporządzania projektu budowlanego;

. dopuszczono wykonanie dodatkowej kondygnacji do wysokości 19 m z tolerancją - 0,5 m, (od 18,5 do 19 m), pod warunkiem cofnięcia jej co najmniej 3 m względem głównej bryły budynku (lica elewacji frontowej).

- od al. D. :

. 16 m z tolerancją +/- 0,5 m;

. dopuszczono wykonanie dodatkowej kondygnacji do wysokości 19 m z tolerancją - 0,5 (od 18,5 do 19 m), pod warunkiem cofnięcia jej co najmniej 3 m względem głównej bryły budynku (lica elewacji frontowej).

Geometria dachu – przewidziano dach płaski

Nadto, określone zostały następujące dodatkowe cechy zabudowy i zagospodarowania terenu:

- ustalono konieczność realizacji projektowanego budynku w granicy z działką nr [...] i [...] od ul. G. – na odcinku odpowiadającym ścianie szczytowej budynku nr [...] (dz. nr [...]) tj. ok. 11 m;

- ustalono konieczność zabudowy w granicy z działką [...] od al. D. na odcinkach o długościach wynikających ze szczegółowych rozwiązań projektowych;

- ustalono konieczność zachowania odpowiednich odległości (określonych przepisami prawa budowlanego) projektowanego budynku od granicy z działką nr [...];

- dla garażu podziemnego dopuszczono możliwość jego realizacji w granicach z działkami nr [...], [...], [...], [...] na odcinkach o długościach wynikających ze szczegółowych rozwiązań projektowych;

- wszelkie urządzenia techniczne winny zawierać się w wyznaczonej maksymalnej wysokości budynku i powinny być tak zlokalizowane aby nie były widoczne w perspektywie ul. G. i al. D. w obu kierunkach;

- ustalono możliwość kształtowania bryły z zastosowaniem podcięć i cofnięć;

- przewidziano wykończenie elewacji materiałami o wysokiej jakości i stonowanej kolorystyce.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że jest to kolejne rozstrzygnięcie wydane w sprawie powyższej inwestycji. W toku postępowania organ administracji zlecił ponowne wykonanie analizy urbanistyczno-architektonicznej celem uwzględnienia zarzutów zawartych we wcześniejszej, kasatoryjnej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Natomiast w dniu 05.10.2016 r. pełnomocnik inwestora dokonał korekty wniosku wnosząc o zmniejszenie szerokości elewacji frontowej obiektu od strony al. D. . Organ I instancji wskazał, iż w toku postępowania wystąpił w oparciu o art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej u.p.z.p.) o uzgodnienie projektu decyzji przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K., jednak organ ten, nie udzielił żadnej informacji. Zgodnie z art. 53 ust. 5 u.p.z.p., oznacza to dokonanie uzgodnienia. Organ prowadzący postępowanie wystąpił też do jednostek merytorycznie właściwych i podległych Prezydentowi Miasta o przekazanie opinii w zakresie przedmiotu inwestycji wskazanego w projekcie decyzji. W odpowiedzi na to wystąpienie, otrzymał opinie od ZIKiT z [...].09.2014 r. oraz z [...].02.2017 r. w zakresie obsługi komunikacyjnej, Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego z dnia [...].10.2015 r. w odniesieniu do obszarów zagrożonych powodzią, Wydziału Kształtowania Środowiska z [...].09.2014 r. w zakresie ochrony środowiska, Biura Planowania Przestrzennego z [...].09.2014 r., Zespołu Urbanistycznego z dnia [...].02.2015 r. i z [...].03.2015 r.

W ocenie organu I instancji, spełnione zostały przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. uprawniające do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto organ ten wyjaśnił, iż w zakresie tej części wniosku, który obejmował budowę zjazdów z terenu inwestycji, umorzono postępowania ze względu na zmianę art. 29 ust. 6 ustawy o drogach publicznych. Od dnia 1.01.2017 r. budowa zjazdu nie wymaga decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, co spowodowało, że ta część wniosku Inwestora stała się bezprzedmiotowa.

2.

Odwołanie od tej decyzji wnieśli M. K., R. B., a także Wspólnota Mieszkaniowa [...] w K..

Odwołująca się M. K. zarzuciła naruszenie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z par. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazała na błędną wykładnię tych przepisów i wadliwe przyjęcie, że zostały spełnione wszystkie przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Zarzuciła również naruszenie art. 7, 8, 9, 10 oraz 77 K.p.a. Podkreśliła, że planowany obiekt znacząco odbiega od pozostałych budynków znajdujących się w obszarze analizowanym, bowiem funkcja hotelowa nie jest kontynuacją funkcji już istniejącej. Nadto, organ nie powiadomił uczestników postępowania o korekcie wniosku dokonanej przez inwestora, skutkiem czego strony nie mogły się wypowiedzieć w tym zakresie.

Odwołujący się R. B. zarzucił błędne wyznaczenie linii zabudowy między budynkami nr [...] i [...] przy al. D. . Linia ta winna być kontynuacją linii sąsiedniego budynku nr [...] i poprowadzona winna zostać po obrysie ściany parteru budynku, a nie po obrysie wysuniętych nawieszonych balkonów. Prawidłowa linia zabudowy winna być cofnięta od ulicy ok. 1,5 m w głąb działki nr [...]. Nadto, dla prawidłowego oświetlenia budynku nr [...] linia zabudowy powinna przebiegać w głębi działki, w odległości nie mniejszej niż 20 m. od granicy pomiędzy działką nr [...], a działką drogową nr [...].

W ocenie odwołującego się, nie została prawidłowo wyznaczona szerokość elewacji frontowej przyszłego budynku od strony al. D. . Wątpliwości R. B. budził także parametr powierzchni nowej zabudowy. W ocenie odwołującego się, wskaźnik ten wyliczony został na podstawie jedynie wybranych działek, bo niektóre działki, zabudowane są w sposób naruszający przepisy prawa budowlanego (np. 90%, 88%, 93%), co powoduje, że zawyżają ten wskaźnik. Analiza nie uwzględniła działek mniejszych, np. [...], [...].

Odwołująca się Wspólnota Mieszkaniowa [...] w K. zarzuciła brak prawidłowego ustalenia stron postępowania, uniemożliwienie stronom zapoznania się z materiałem sprawy, a także brak uzgodnienia projektu decyzji z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K.. Wskazała, że za stronę bezzasadnie nie został uznany A. B., a jedynie zarząd odwołującej się wspólnoty mieszkaniowej, w której A. B. pełni funkcje członka zarządu. Osoba ta jest właścicielem lokalu mieszkalnego znajdującego się ostatnim piętrze w budynku. Planowana inwestycja będzie wyższa niż budynek przy ul. D. [...], a więc zacieni istniejący budynek. Ta okoliczność winna skutkować uznaniem A. B. za stronę postępowania.

3.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 7.07.2017 r. ([...]) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Kolegium Odwoławcze przedstawiło regulacje prawne mające w sprawie zastosowanie oraz przyczyny uchylania wcześniej wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Podało, że sporządzona nowa analiza urbanistyczna poprawnie określa obszar analizowany. Ocena zabudowy obszaru analizowanego posłużyła zaś do ustalenia wskaźników i cech przyszłej zabudowy. W analizie znalazła się charakterystyka terenu, opis funkcji występującej w obszarze analizowanym, cechy istniejącej zabudowy, tj.: formy architektonicznej, linii zabudowy, wskaźnika wielkości zabudowy do powierzchni działki, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, kalenicy, a także określeniu geometrii dachu. Na podstawie analizy, uprawniona osoba sporządziła projekt decyzji, który wskazał przebieg linii zabudowy i to zarówno od ul. G. jak i od al. D. . Następnie Kolegium przedstawiło parametry inwestycji objętej kwestionowaną decyzją Prezydenta Miasta K. podając, iż parametry te zostały szeroko uzasadnione w analizie urbanistyczno-architektonicznej. Wskazało, iż wskaźniki te nie odbiegają od tych, którymi odznacza się zabudowa znajdująca się w prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym.

W zakresie zarzutów stron wskazało SKO, że organ I instancji, przy wszczęciu postępowania informował strony o treści art. 10 kpa. Podało, iż funkcja usługowa jest szeroko reprezentowana w obszarze analizowanym i obiekt usługowo-hotelowy będzie się mieścił w ramach w tym zakresie zastanego porządku. Co do braku stanowiska organu uzgadniającego, Kolegium zwróciło uwagę na art. 53 ust. 5 u.p.z.p. Następnie SKO ponownie opisało parametry inwestycji zawarte w zaskarżonej decyzji, streszczając jej ustalenia. W kwestii zaś uznania za stronę postępowania A. B., mieszkańca budynku nr [...] przy ul. D. , SKO podało, że reprezentacja Wspólnoty tego budynku odbywa się przez zarząd (organ). A. B. nie wykazał swojego indywidualnego interesu prawnego w sprawie.

5.

Skargę do WSA w Krakowie na opisaną wyżej decyzję wnieśli: M. K. oraz R. B..

Skarżąca M. K. zarzuciła naruszenie:

a) art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z par. 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez uznanie, że spełnione zostały przesłanki do wydania decyzji;

b) art. 7, 77, 107 par. 3 k.p.a. w zw. z art. 11, 8, 140 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie wszystkich okoliczności i zarzutów przedstawionych przez skarżącą w odwołaniu i w toku postępowania.

W uzasadnieniu skargi podała, że planowany obiekt swoją funkcją odbiega od pozostałych obiektów znajdujących się obszarze analizowanym Zabudowa hotelowa z usługami narusza art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

Zarzuciła też, że organ I instancji, po dokonanej przez inwestora korekcie wniosku nie zwrócił się do stron postępowania o wniesienie ewentualnych uwag do inwestycji. Korekta wniosku powoduje, że planowana inwestycja zwiększa istotnie szerokość elewacji frontowej obiektu od strony al. D. . Zwróciła uwagę, że SKO nie odniosło się do zarzutu niewyczerpującego zebrania całego materiału dowodowego. Organ administracji nie ustalił średniej elewacji budynków znajdujących się od ul. G. uznając, że nie jest to konieczne z uwagi na to, iż budynki te obejmują szerokość działek. Skarżąca domagała się także wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania sądowego.

Skarżący R. B. wskazał na naruszenie zasady kształtowania przestrzennego miasta, w tym art. 2 pkt 1 u.p.z.p. Podał, że linia zabudowy winna być wyznaczona w głębi działki, w odległości 20 m od granicy z działką drogową nr [...], aby zapewnić konieczną odległość między budynkami i niezbędne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Skarżący podkreślił, że na zabudowę kubaturową nie pozwala par. 13 i 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Akcentował, że decyzja o warunkach zabudowy w zakresie szerokości elewacji frontowej od al. D. (9-10 m) spowoduje naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Pozbawienie nasłonecznienia mieszkań obniży ich wartość. Zdaniem skarżącego, wszystkie ustalone decyzją o warunkach zabudowy wskaźniki i parametry inwestycji, wymagają poprawy. Skarżący domagał się także wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

6.

Postanowieniami z dnia 28.11.2017 r., sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

7.

Zarządzeniem z dnia 1.12.2017 r. sąd połączył sprawę II SA/Kr 1179/17 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą II SA/Kr 1178/17.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi są zasadne i skutkują uchyleniem zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7.07.2017 r. Decyzja ta bowiem wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik kontrolowanej sprawy (art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. 2017 r., poz. 1369; dalej ustawa powoływana jako p.p.s.a.).

Jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest zasada dwuinstancyjności (art. 15 K.p.a., art. 78 Konstytucji R.P.). Zasada to oznacza, że strona postępowania ma prawo do dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy zawisłej przed organem administracji publicznej. Każda zatem sprawa administracyjna, która załatwiona została decyzją pierwszoinstancyjną, w wyniku wniesienia odwołania uruchamiającego tok instancji podlega ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ odwoławczy. Wskazane, dwukrotne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy oznacza natomiast obowiązek przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego, którego zakres wyznacza mający zastosowanie przepis prawa materialnego. Następnie, niezbędna jest ocena zebranych dowodów, usunięcie ewentualnych naruszeń prawa popełnionych przez organ I instancji, a także rzetelne ustosunkowania się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu, z poszanowaniem wymogów uzasadniania decyzji administracyjnej określonych w art. 107 par. 3 K.p.a. Tak określone kompetencje organu odwoławczego wynikające z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego nakazują przyjąć, że rolą tego organu nie jest weryfikacja (kontrola) zaskarżonej decyzji, lecz ponowne, merytoryczne rozpoznanie sprawy w jej całokształcie.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że analiza kontrolowanej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7.07.2017 r. prowadzi do wniosku, iż wskazany organ nie uczynił zadość wymogom wynikającym z opisanej powyżej zasady postępowania administracyjnego.

Podkreślenia wymaga bowiem, iż treść uzasadnienia ocenianej decyzji nie zawiera właściwie jakichkolwiek własnych stanowisk i ocen Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które przemawiać by mogły za dokonaniem przez ten organ ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy. Treść tej decyzji ogranicza się wyłącznie, poza przytoczeniem przepisów prawa, do powtórzenia ustaleń zawartych w objętej odwołaniem decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 22.03.2017 r. Tymczasem zaakcentować należy, iż ustalenie warunków zabudowy musi być poprzedzone przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2017 r., poz. 1073), przy zachowaniu wymogów określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Nie czyni zaś zadość wskazanym wymogom ograniczenie się organu odwoławczego jedynie do zacytowania ustaleń decyzji pierwszoinstancyjnej i wskazania, że parametry inwestycji zostały ustalone prawidłowo w oparciu o analizę urbanistyczno-architektoniczną. Zadaniem organu II instancji wydającego rozstrzygnięcie w wyniku rozpoznania odwołania od decyzji ustalającej warunki zabudowy, winna być bowiem przede wszystkim szczegółowa ocena przyjętych parametrów przyszłej inwestycji, bazująca na skrupulatnej ocenie materiału dowodowego, w tym podstawowego w tego rodzaju sprawach dokumentu – tj. analizy urbanistyczno-architektonicznej. W sytuacji zaś zgłoszenia przez strony postępowania zastrzeżeń względem ustaleń wynikających z tego dowodu, rzeczą organu odwoławczego jest zbadanie ich merytorycznej zasadności i kompleksowe ustosunkowanie się do podniesionych kwestii. W tym zaś kontekście podkreślić należy, iż M. K. w odwołaniu od decyzji organu I instancji akcentowała, że obiekt objęty kwestionowaną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 22.03.2017 r. znacząco odbiega od pozostałych obiektów w obszarze analizowanym. Strona zgłosiła przy tym zarzuty względem wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej. Także w odwołaniu R. B. sformułowano precyzyjne zarzuty odnośnie do ustalonej przez organ I instancji linii zabudowy między blokami nr [...] i 12 przy al. D. , szerokości elewacji frontowej od strony wskazanej alei, a także parametru wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki. W tym ostatnim zakresie odwołujący się podał konkretne nieruchomości, które w jego ocenie, nie zostały uwzględnione przy ustalaniu powyższego parametru. Zauważyć należy, że organ odwoławczy nie ustosunkował się merytorycznie do tych zarzutów, a także nie przeprowadził własnej, dogłębnej analizy i oceny materiału dowodowego sprawy, bezkrytycznie jedynie przywołując w uzasadnieniu swej decyzji treść rozstrzygnięcia organu I instancji. Powyższe świadczy o naruszeniu przepisów postępowania (art. 15, art. 80, art. 107 par. 3 k.p.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że rzetelna ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z poszanowaniem wskazanych powyżej przepisów postępowania, mogła prowadzić do odmiennego rozstrzygnięcia sprawy. Wskazać w tym zakresie trzeba, że istotne wątpliwości budzi już sposób ustalenia pierwszego parametru przyszłej inwestycji tj. linii zabudowy. Załącznik nr 1 do decyzji organu I instancji stanowi, że "wyznacza się obowiązującą linię nowej (zgodnie z załącznikiem graficznym nr 2 i 4 do decyzji)". Pomijając nawet cytowany sposób redakcji tego rozstrzygnięcia podkreślić należy, że załącznik nr 1 do decyzji, stanowiący część tekstową warunków zabudowy, w zakresie powyższego parametru ustala linię zabudowy, jako linię "obowiązującą", zarówno od strony ul. G. jak i al. D. . Tymczasem graficzny załącznik nr 2 do wskazanej decyzji wskazuje, że linię obowiązującą przyszłej zabudowy wyznaczono wyłącznie od strony ul. G. , zaś od al. D. ustalona została "nieprzekraczalna linia zabudowy". Powyższy wniosek wynika jednoznacznie z graficznego sposobu oznaczenia tego parametru na mapie obejmującej obszar analizowany (k. 911 akt administracyjnych). Z wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej (załącznik nr 3 do decyzji organu I instancji; k. 909v) wynika zaś, że "nie ma podstaw do wyznaczenia obowiązującej linii zabudowy od strony al. D. , i należy ją wyznaczyć jako linię nieprzekraczalną". Wskazane, wzajemnie wykluczające się ustalenia parametru linii zabudowy ("obowiązującej" w części tekstowej i "nieprzekraczalnej" w części graficznej i wynikach analizy) świadczą o istotnej wadliwości zaskarżonej decyzji. Nadto wskazać trzeba, że nie jest jasne to rozstrzygnięcie zawarte w decyzji ustalającej warunki zabudowy, które wskazuje, że "obowiązująca linię zabudowy od strony al. D. wyznacza się jako kontynuację linii zabudowy występującej na działce nr [...], [...] tj. w granicy z działką drogową nr [...]". Zauważyć bowiem należy, iż z mapy stanowiącej załącznik nr 2 do cytowanej decyzji wynika, że budynki przy al. D. , położone po obu stronach terenu inwestycji, nie znajdują się w granicy z działką drogową, lecz są od tej granicy oddalone. Zatem, "kontynuacja występującej linii zabudowy" w nawiązaniu do tych, sąsiednich budynków, nie będzie odbywać się "w granicy z działką drogową", skoro z mapy wynika, że budynki te są od granicy wskazanej działki wyraźnie cofnięte.

Wątpliwości budzi także parametr wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu. W tabeli obrazującej intensywność zabudowy dla poszczególnych działek w obszarze analizowanym (k. 908) pominięto niektóre działki. Wadliwości tej nie dostrzegł organ odwoławczy, co także przemawia za uchyleniem zaskarżonej w sprawie decyzji.

Mając na uwadze przedstawione wyżej rozważania, sąd uchylił zaskarżoną decyzję SKO w [...] z dnia 7.07.2017 r. (pkt I sentencji). Podstawą prawną tego rozstrzygnięcia jest art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. O zwrocie skarżącej M. K. kosztów postępowania (pkt II sentencji) sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Ponownie rozpoznając sprawę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokona wszechstronnej oceny tej sprawy, wynikającej z zasady dwuinstancyjności postępowania, weryfikując ustalone parametry przyszłej inwestycji. Ocena ta winna bazować na sprawdzeniu sporządzonej w sprawie analizy urbanistyczno-architektonicznej, w kontekście miarodajności i poprawności przyjętych rozwiązań planistycznych, a w szczególności tego, czy ustalone parametry inwestycji są merytorycznie uzasadnione i znajdują należyte oparcie w materiale dowodowym. Analiza ta przy tym dokonana winna zostać także w aspekcie zarzutów podniesionych w odwołaniach od decyzji organu I instancji.