Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 612/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 148  par. 2,  art. 149  par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2008 r. sprawy ze skargi B. i Z. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiocie pozwolenia na budowę. skargę oddala


UZASADNIENIE

Sygnatura akt VIISa/Wa 612/08

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] odmawiającą wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty P. nr [...] z dnia [...].

Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta P. udzielił G. i G. G. pozwolenia na budowę zbiornika na gnojówkę wraz z płytą gnojową na działce nr ew. [...] w miejscowości K. gm. B.

Dnia 8 listopada 2007r. B. i Z. N. złożyli wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Za przyczynę uzasadniającą złożenie wniosku wskazali pominięcie ich jako strony w postępowaniu administracyjnym rozstrzygniętym w/w decyzją administracyjną tj. zaistnieniem przesłanki określonej w art. 145§1 pkt. 4 kpa. Organ administracji architektoniczno – budowlanej rozpatrując sprawę zbadał zachowanie przez wnioskodawcę przesłanki formalnej dotyczącej terminu do występowania z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego.

W dokumentach archiwalnych znajdujących się w posiadaniu urzędu, pod nr [...], znajduje się pismo B. i Z. N. (data wpływu 7 września 2007r.), z którego wynika, że przynajmniej od dnia złożenia pisma tj. 7.09.2007r. wiedzieli o prawomocnej już wówczas w/w decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem 8 października 2007r. minął termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z przyczyn podanych we wniosku z dnia 8 listopada 2007r. Złożenie w dniu 8 listopada 2007r. wniosku o wznowienie postępowania nastąpiło po upływie wymaganego prawem terminu 1 miesiąca jaki musiał być zachowany od dnia, w którym strona powzięła wiadomość o istnieniu decyzji o pozwoleniu na budowę.

Odnosząc się do uzasadnienia wniosku o wznowienie postępowania organ wyjaśnił, że pozwolenie na budowę będące przedmiotem w/w decyzji zostało wydane dla inwestycji obsługującej ilość obsady zwierzęcej nieprzekraczającą 40 DJP (dużych jednostek przeliczeniowych). Przy tej ilości zwierząt nie jest wymagane przeprowadzenie procedury administracyjnej o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla takiej inwestycji. Organ przywołał §3 ust. 1 pkt. 90 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm.), zgodnie z którym chów i hodowla zwierząt w liczbie do 40 DJP nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Wobec stwierdzenia uchybienia formalnego polegającego na niezachowaniu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, określonego w art. 148 kpa, z przyczyny określonej w art. 145 §1 pkt. 4 kpa, na podstawie art. 149 § 3 kpa, organ odmówił wznowienia postępowania.

W wyniku rozpoznania odwołania B. i Z. N. od w/w decyzji organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Starosty P. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że w wniosek B.Z. N. z dnia 8 listopada 2007r. o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę w/w inwestycji z dnia [...] został złożony z uchybieniem terminu określonego w art. 148 kpa.

B. i Z. N. złożyli skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że zaskarżona decyzja została wydana w wyniku niewłaściwej oceny dowodów albowiem składając pismo z dnia 7 września 2008r. (na które powołuje się organ w uzasadnieniu decyzji) nie wiedzieli o prawomocnej już decyzji o pozwoleniu na budowę zamierzenia inwestycyjnego. W piśmie tym domagali się wyjaśnienia dlaczego zostali odsunięci jako strona w sprawie wydania pozwolenia na budowę płyty obornikowej i zbiornika na gnojówkę. W odpowiedzi na to pismo – pismem z dnia 12 września 2007r. Starostwo Powiatowe udzieliło wymijającej odpowiedzi. W konsekwencji powyższego wystąpili – pismem z dnia 3 października 2007r. do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o uchylenia pozwolenia na realizacje inwestycji, które to pismo zostało postanowieniem z dnia [...] przekazane do rozpoznania zgodnie z właściwością do Wojewody [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjne zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy P.p.s.a.).

Mając na względzie powyższe unormowanie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] wydana została w ramach postępowania prowadzonego w trybie art. 145 i nast. kpa, regulujących nadzwyczajne postępowanie administracyjne służące weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych przez pryzmat przesłanek wznowieniowych, określonych w art. 145 § 1 i 145a § 1 kpa. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte, co najmniej jedną z kwalifikowanych wadliwości procesowych wyliczonych wyczerpująco w art. 145 §1 i 145a §1 kpa. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania może zostać wszczęte z urzędu lub na wniosek strony, z tym że jeśli chodzi o przyczynę określoną w art. 145 §1 pkt. 4 kpa – tylko na żądanie strony (art. 147kpa). Złożenie wniosku wszczyna postępowanie wstępne, które powinno zakończyć się załatwieniem sprawy rozstrzygnięciem przewidzianym w art.149 kpa. A zatem obowiązkiem organu, do którego wpływa wniosek o wznowienie postępowania jest w pierwszej kolejności – w ramach badania czy spełnia on warunki formalne – ocena czy podmiot żądający wznowienia powołuje się na przesłanki określone w art. 145 §1 i 145a kpa oraz czy wniosek został złożony w terminie określonym w art. 148 kpa. W przypadku uznania, że spełnione zostały w/w przesłanki wydaje postanowienie określone w art. 149 § 2 kpa (o wznowieniu postępowania administracyjnego). Jeżeli w wyniku wstępnego badania wniosku stwierdzi, że wznowienie jest niemożliwe z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych – winien wydać decyzję odmawiającą wznowienia postępowania – w na podstawie art. 149 § 3 kpa. W doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym reprezentowany jest jednolity pogląd, że przedmiotową przyczyną uzasadniającą odmowę wznowienia postępowania jest złożenie wniosku po upływie ustawowego terminu, gdy termin ten nie został przywrócony.

Zasadą wyrażona w art.148 § 2 kpa jest, że strona wnosi podanie w terminie 1 miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia a w przypadku, gdy przyczyną wznowienia ma być brak udziału strony w postępowaniu bez własnej winy - termin ten biegnie od dnia dowiedzenia się o decyzji.

Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy wskazać należy, iż organ przyjął, iż B. i Z. N. złożyli wniosek o wznowienie postępowania z uchybieniem w/w terminu albowiem już 7 września 2007r. wiedzieli o prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę a więc termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynął im 8 października 2007r. (wniosek złożony został 8 listopada 2008).

W ocenie Sądu, trafnie organy administracji obu instancji oceniły, że wniosek został złożony po upływie1-miesięcznego terminu, mimo że – wbrew ustaleniom zawartym w uzasadnieniu decyzji nie można ponad wszelką wątpliwość stwierdzić, że omawiany termin upłynął 8 października 2007r. Dla ustalenia daty, w której skarżący dowiedzieli się o decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę organ powołał się na treść pisma B.Z. N. z dnia 4.07.2007r. (data wpływu do organu 7.09.2007r.). Tymczasem analiza treści tego pisma nie wskazuje jednoznacznie, że wnioskodawcy w tej dacie wiedzieli o decyzji zezwalającej na budowę zbiornika na gnojówkę wraz z płytą gnojową. Co więcej – w odpowiedzi na to pismo z dnia 12 września 2007r. organ poinformował skarżących, że "przed tut. organem architektoniczno – budowlanym nie toczyło się żadne postępowanie z ich udziałem dotyczące zabudowy działki nr ew. [...] w K.". Pisma tego również nie można zatem uznać za poinformowanie zainteresowanych o decyzji zezwalającej na budowę. Uszło bowiem uwadze organu, że postępowanie w sprawie realizacji przedmiotowej inwestycji zostało zapoczątkowane złożeniem przez inwestorów wniosku o ustalenie warunków zabudowy. W postępowaniu tym skarżący, jak wynika z akt postępowania administracyjnego, posiadali przymiot strony. Z tych też względów – w ich ocenie – stali się stroną całego procesu inwestycyjnego. Poinformowanie o "zakończeniu postępowania w sprawie z wniosku państwa B. i G. G." mogło zatem być odczytane jako zakończenie postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. Z tych samych powodów przedwcześnie, bez poczynienia dodatkowych ustaleń w tym zakresie, organ uznał, że przez użycie w piśmie z dnia 7.09.2007r. określenia "pozwolenie na budowę" skarżący poinformowali organ, że posiadają wiedzę o wydaniu pozwolenia na budowę z dnia [...].

Okoliczność ta pozostaje jednak bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Skarżący zaprzeczyli wprawdzie ażeby w dacie wysyłania pisma do Starosty z dnia 7.09.2007r. wiedzieli o wydaniu decyzji z dnia [...] jednakże na rozprawie dnia 23.10.2008r. przyznali, że o wydaniu takiej decyzji dowiedzieli się w pierwszych dniach września 2007r. Pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy fakt, że skarżący nie znali w tej dacie treści tej decyzji. Ustawodawca uzależnił bowiem początek biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienia postępowania od dowiedzenia się o "wydaniu" decyzji nie zaś o jej "treści".

I wreszcie – nawet gdyby przyjąć najbardziej korzystną dla skarżących datę, od której zaczął biec termin do złożenia wniosku, to i tak należałoby uznać, że termin ten upłynął (najpóźniej) 2 listopada 2007r. W aktach sprawy znajduje się bowiem pismo B.Z. N. z dnia 3 października 2007r., w którym skarżący wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Bez wątpienia zatem – najpóźniej w tej dacie posiadali oni wiedzę o tym że decyzja kończąca postępowanie, którego dotyczy wniosek o wznowienie została wydana.

Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który miałby uzasadniać wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Mając zatem na uwadze, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa oraz, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić.

Z tych względów – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji.