Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 349/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 23 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1614
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jedn.
article: art. 389 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1121
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie WSA Jolanta Górska WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 października 2019 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie stanowiska dotyczącego projektu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

A. (dalej jako "Spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 kwietnia 2019 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Burmistrza (dalej jako Burmistrza) z dnia 26 października 2018 r., w przedmiocie stanowiska dotyczącego projektu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia celu publicznego.

Zaskarżone postanowienie podjęte zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wójt Gminy prowadził postępowanie z wniosku Spółki A. z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, a polegającego na wydobyciu osadów piasku z koryta rzeki N., od km 46+120 do km 46+750. Jak wynikało z dołączonej dokumentacji, inwestycja będzie realizowana częściowo na terenie gminy E., a częściowo na terenie gminy N.

Ponownie rozpoznając sprawę Wójt Gminy przedłożył Burmistrzowi do uzgodnienia projekt decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia "Wydobycie osadów piasku z rzeki N. od km 46+120 do km 46+750".

Po zapoznaniu się z treścią dokumentu organ współdziałający zaakceptował projekt decyzji bez uwag, o czym orzekł w postanowieniu z dnia 26 października 2018 r.

Jak wskazał Burmistrz, z uzasadnienia przedłożonego projektu decyzji wynikało, że planowane przedsięwzięcie będzie polegało na wydobyciu osadów piasku z koryta rzeki N., od km 46+120 do km 46+750, tj. na odcinku 0,63 km na granicy województw: p. i w.. Na terenie Gminy N. inwestycja obejmować będzie działki nr [...]-[..], obręb J. Transport do i z miejsc załadunku odbywać się będzie asfaltową drogą powiatową nr [...], zlokalizowaną na wale przeciwpowodziowym, działka nr [...]. Miejsce załadunku kruszywa obejmie działki [..] i [..]. Łączna, planowana do wydobycia ilość kruszywa wynosi szacunkowo 118.717 m2 z powierzchni 36.322 m2. Działki, na których planuje się wydobycie osadów piasku, obejmują grunty pokryte wodami płynącymi, pozostające we władaniu Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej. Teren ten jest przynależy do Skarbu Państwa. W części realizowanej na terenie Gminy przedsięwzięcie, w odniesieniu do działek nr [..]-[..], zlokalizowane będzie w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu. Zgodnie z § 35 ust. 3 pkt 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej Nr 260/XL/98 z dnia 3 kwietnia 1998 r. (Dz. Urz. Woj. z 1998 r. Nr, poz. 62) na omawianym obszarze obowiązuje zakaz realizacji wysypisk, wylewisk, składów odpadów oraz rozległych terenów eksploatacji surowców. Ponadto na Obszarze Chronionego Krajobrazu ustanowionego rozporządzeniem nr [..] Wojewody z dnia 23 kwietnia 2008 r. obowiązuje zakaz wydobywania do celów gospodarczych skał (§ 4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia). Inwestor zaś ubiega się o decyzję środowiskową w związku z wymogiem uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na wydobywanie z wód kamienia, żwiru, piasku oraz innych materiałów w ramach szczególnego korzystania z wód oraz w związku z koncesją na wydobycie kopaliny. Inwestycja jest działalnością przemysłową i jest wprost zakazana ustaleniami planu. Lokalizacja inwestycji narusza zatem postanowienia planu miejscowego, wobec czego w myśl art. 80 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm.), dalej jako u.d.i.ś. konieczne jest wydanie decyzji odmownej.

Mając na uwadze powyższe organ współdziałający stwierdził, że część terenu inwestycji, która znajduje się na obszarze gminy leży w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu, na którym zgodnie

z § 35 ust. 3 pkt 5 uchwały o planie, obowiązuje zakaz realizacji wysypisk, wylewisk, składów odpadów oraz rozległych terenów eksploatacji surowców. Ponadto, w myśl § 35 ust. 2 planu, na Obszarze Chronionego Krajobrazu obowiązuje zasada ścisłego podporządkowania działalności gospodarczej, w tym produkcji rolnej - ochronie środowiska. Jak wskazał Burmistrz, kopalina wydobyta ze złoża jest surowcem. W tym przypadku jest to piasek wydobyty z terenu jakim jest rzeka N. Planowane przedsięwzięcie będzie zaś polegać na eksploatacji piasku na około kilometrowym odcinku rzeki. Skoro więc plan wprost zakazuje lokalizacji inwestycji przemysłowych na ww. terenie, co oznacza że każda działalność przemysłowa, w tym wydobycie kopalin jest zakazana, tym samym Burmistrz nie może ustosunkować się pozytywnie do realizacji inwestycji na działkach leżących w obszarze jego właściwości.

W uzasadnieniu Burmistrz wyjaśnił też, że mimo pewnego podobieństwa między oczyszczaniem dna rzeki z wydobyciem piasku z dna rzeki w zakresie sposobu działania, należy wskazać na inny cel działalności i inne skutki. Oczyszczanie dna rzeki ma na celu zachowanie dotychczasowego stanu rzeczy, ochronę przed zmianami i polega na minimalnej ingerencji w środowisko. Celem przedsiębiorcy jest natomiast eksploatacja złoża w zakresie szerszym niż zachowanie dotychczasowego stanu dna rzeki - zakres ingerencji w środowisko jest większy.

W zażaleniu Spółka podniosła, że obecnie na gruncie ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo wodne brak jest podstaw do traktowania przedmiotu przedsięwzięcia w innych kategoriach niż działalność w sferze korzystania z wód i usług wodnych. Z kolei zakaz wynikający z § 35 ust. 3 pkt 5 planu miejscowego jest obecnie bezprawny, bowiem wykracza poza katalog zakazów wskazanych dla obszarów chronionego krajobrazu w ustawie o ochronie przyrody. Nie istnieje zatem podstawa prawna do ustanowienia przez gminę takich zakazów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, wobec czego powołane zapisy planu nie mogą stanowić samodzielnie źródła zakazów. Ponadto, jak wskazała strona, przedmiot przedsięwzięcia w zakresie dopuszczalnych parametrów wydobycia piasku został określony przez organ administracji wodnej odpowiedzialny za utrzymanie wód i ograniczył plany wnioskodawcy. Zamierzone wydobycie nie prowadzi do naruszenia struktur geologicznych pod dnem rzeki, dotyczy naniesionego rumoszu, a wydobycie ma uzasadnienie w potrzebach utrzymania rzeki, ochrony przeciwpowodziowej i budowie nowej przeprawy mostowej.

Na skutek rozpoznania zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2019 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie oraz ustalenia zawarte w projekcie decyzji Wójta stwierdzając, że lokalizacja planowanej inwestycji narusza postanowienia § 35 ust. 3 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który wprost zakazuje lokalizacji wszelkich inwestycji przemysłowych. To właśnie ten zakaz, a nie ustanowiony w pkt 5 zakaz realizacji wysypisk, wylewisk, składów odpadów oraz rozległych terenów eksploatacji surowców, ma istotne znaczenie w sprawie. Jak wskazało Kolegium samo wydobycie surowca nastąpić ma na terenie gminy E., natomiast działki leżące na obszarze gminy są przewidziane jako tereny służące czynnościom, które nastąpić mają po wydobyciu kopaliny. Niemniej, przedsiębiorca planuje wykorzystanie tych terenów pod działalność przemysłową, służącą wydobyciu kopaliny, wchodzącą w przedmiot prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Natomiast każda działalność przemysłowa, w tym także wydobycie kopalin, jest zakazana na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu. Zakaz ustalony w § 35 ust. 3 pkt 1 planu ma charakter bezwzględny i nie doznaje jakichkolwiek wyjątków.

Następnie Kolegium dokonało wykładni językowej niezdefiniowanego w planie miejscowym pojęcie "inwestycji przemysłowych", dochodząc do wniosku, że pojęcie przemysłu obejmuje wydobywanie kopalin, w tym kamieni i piasku, a działalność ta należy do jednej z sekcji przemysłu obejmującej górnictwo i wydobywanie. W związku z tym, w świetle § 35 ust. 3 pkt 1 planu odczytywanego według reguł języka polskiego, jest inwestycją przemysłową, a jej realizacja na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu jest zabroniona. Taka też interpretacja postanowień planu jest akceptowana w orzecznictwie sądów administracyjnych.

W tym stanie rzeczy nie można było dla planowanej inwestycji wydać pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wobec czego Burmistrz, któremu przedłożono projekt decyzji odmownej mógł nie wnosić uwag do opracowanego projektu orzeczenia.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia Kolegium uznało, że wydanie decyzji, której projekt podlegał uzgodnieniu w niniejszym postępowaniu regulują przepisy u.d.i.ś. natomiast nowa ustawa Prawo wodne nie wprowadziła istotnych zmian w regulacji ww. aktu, w tym jego art. 80 ust. 2 i 3, mogących mieć wpływ na wynik sprawy. W szczególności nie zwolniono przedsiębiorcy planującego wydobycie kopaliny z dna rzeki z uzyskania decyzji środowiskowej i nie wyłączono obowiązku ustalenia, czy inwestycja nie narusza planu miejscowego. W postępowaniu administracyjnym w sprawie decyzji środowiskowej organy administracji nie mogą badać ustaleń planu miejscowego w zakresie, który wykracza poza dyspozycję art. 80 ust. 2 i ust. 3 u.d.i.ś. Natomiast miejscowemu planowi zagospodarowania przestrzennego, choćby był dotknięty wadą, nie można odmówić mocy obowiązującej jako aktowi prawa miejscowego i do czasu stwierdzenia jego nieważności lub uchylenia we właściwym trybie, organy administracji i sąd administracyjny obowiązane są respektować jego postanowienia. Ten aspekt został już poruszony wyrokach WSA w Gdańsku sygn. akt II SA/Gd 379/17 i II SA/Gd 454/18, gdzie wskazano, że podnoszony przez Spółkę zarzut niezgodności postanowień § 35 planu w zakresie ustalonych tam zakazów z przepisami art. 24 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody jest nietrafny, bowiem nie można weryfikować zgodności z prawem ustaleń planu przyjętego uchwałą Rady Gminy z 1998 r. odnosząc je do przepisów ustawy o ochronie przyrody przyjętej dopiero w dniu 16 kwietnia 2004 r.

Również wywody dotyczące podobieństwa planowanej inwestycji z oczyszczaniem dna rzeki są bezprzedmiotowe. Z karty informacyjnej przedsięwzięcia nie wynika bowiem, aby realizacja inwestycji polegać miała na oczyszczaniu dna rzeki jako czynności zmierzającej do utrzymania właściwego stanu wód, prowadzonej przez administratora. Treść karty jednoznacznie wskazuje, że inwestor ubiega się o decyzję środowiskową w związku z wymogiem uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na wydobywanie z wód kamienia, żwiru, piasku oraz innych materiałów w ranach szczególnego korzystania z wód oraz koncesji na wydobycie kopaliny, a przedsięwzięcie wymienione jest w § 3 ust. 1 pkt 41 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 1-2 karty).

W ocenie Kolegium planowane przedsięwzięcie nie może być utożsamiane z utrzymaniem wód przez ich administratora. Jest to przemysłowa, zarobkowa eksploatacja złoża kruszywa naturalnego, a inwestor jako prowadzący działalność gospodarczą w zakresie wydobycia złóż pozostaje w całkowicie odmiennej sytuacji faktycznej i prawnej od podmiotów zarządzających zasobami wodnymi, których celem jest m.in. ochrona wód i środowiska związanego z tymi zasobami, w szczególności w zakresie: zapewnienia odpowiedniej ilości i jakości wody dla ludności, ochrony przed powodzią oraz suszą, ochrony zasobów wodnych przed zanieczyszczeniem oraz niewłaściwą lub nadmierną eksploatacją, utrzymywania lub poprawy stanu ekosystemów wodnych i zależnych od wód, zapewnienia wody na potrzeby rolnictwa oraz przemysłu, tworzenia warunków dla energetycznego, transportowego oraz rybackiego wykorzystania wód, zaspokojenia potrzeb związanych z turystyką, sportem oraz rekreacją.

W skardze Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając:

1. wadliwą kwalifikację przedmiotu przedsięwzięcia jako "działalności przemysłowej" w rozumieniu § 35 ust. 3 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, jak też błędne zastosowanie tego przepisu, skutkujące błędną oceną co do niezgodności przedsięwzięcia z tym planem i wadliwym zastosowaniem art. 80 ust.3 u.d.i.ś., a w tym zakresie:

- nieuwzględnienie zmiany stanu prawnego i orzeczenie w sprawie z pominięciem nowego stanu prawnego odnośnie do wydobywania kamienia, żwiru, piasku i materiałów z wód, wprowadzonego z dniem 1 stycznia 2018 r. przez ustawę z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, mocą której dokonana została również nowelizacja przepisów w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięć na środowisko, mająca istotny wpływ na wynik sprawy,

- wadliwą wykładnię pojęcia "działalności przemysłowej" przez objęcie jego zakresem działań stanowiących, normatywnie, wyłącznie korzystanie z wód, jak też wadliwe zastosowanie zakazu jej prowadzenia do przedsięwzięcia, którego przedmiot wiąże się z korzystaniem z wód i ma charakter równoważny czynnościom utrzymania tych wód, w rozmiarze i zakresie odpowiadającym takiemu utrzymaniu, określonym przez organy administracji wodnej;

2. wadliwą subsumcję stanu faktycznego do hipotezy § 35 ust. 3 pkt 1 miejscowego planu, opartą na błędnym ustaleniu, że przedsięwzięcie obejmuje swoim przedmiotem wykonywanie działalności przemysłowej na obszarze objętym zakazem jej prowadzenia, w sytuacji gdy wydobycie piasku zwód jest planowane poza obszarem gminy, na którym obowiązuje taki zakaz, przy jednocześnie wadliwym uznaniu za taką działalność czynności transportowych prowadzonych w obszarze planu miejscowego, jedynie funkcjonalnie powiązanych z wydobyciem, związanych z odbiorem piasku ze statku poza granicami terenu wydobycia (przed 1.01.2018 r. - poza granicami terenu zakładu górniczego, w rozumieniu przepisów prawa geologicznego i górniczego);

3. pominięcie w ocenie, że zakaz stanowi wynik niedozwolonej inkorporacji do planu miejscowego nieobowiązujących już obecnie przepisów dotyczących Obszaru Chronionego Krajobrazu, a w konsekwencji, iż obecnie źródłem zakazu w sposób niedozwolony jest wyłącznie sam plan zagospodarowania przestrzennego, któremu w tym zakresie należy odmówić obowiązywania i stosowania w niniejszej sprawie;

4. wadliwe niezastosowanie art. 81 ust. 1 u.d.i.ś., a przez to niewskazanie, wespół z organem prowadzącym sprawę, wariantu przedsięwzięcia, który nie pozostawałby w sprzeczności z zakazem działalności przemysłowej, wedle jego interpretacji przyjętej przez organ, np. polegającego na rozładunku na prawym brzegu rzeki N. lub transporcie wodnym wydobytego piasku do najbliższego portu.

W uzasadnieniu podano, że w analizowanym planie miejscowym działalność w zakresie eksploatacji surowców została expressis verbis wyodrębniona (§ 35 ust. 2 pkt 5 planu) od działalności określonej w pkt 1, tj. inwestycji przemysłowych. Z uwagi na powyższe rozgraniczenie, przyjęcie dokonanej przez organy interpretacji, zgodnie z którą eksploatacja surowców jest zawsze niedozwoloną "działalnością przemysłową", wykluczałaby tę eksploatację w ogóle, co byłoby sprzeczne z § 35 ust. 3 pkt 5 planu. Tymczasem na gruncie planu eksploatacja traktowana jest inaczej niż działalność przemysłowa.

Ponadto, w ocenie skarżącej, ustanowiony w planie zakaz powinien być interpretacyjnie wiązany z reżimem prawnym obszaru chronionego, a zatem przede wszystkim w kontekście celu ochrony tego obszaru (tu: ochrony krajobrazu). Afiszowane przez organy podporządkowanie wszelkiej działalności ochronie środowiska, z uwagi na zbyt szeroki zakres, jest więc w okolicznościach niniejszej sprawy dowolne. Wydobycie osadów piasku z koryta rzeki, jak wszystkie prace związane z utrzymaniem tego koryta, nie godzą w żaden sposób w ten cel, nie prowadzą bowiem do powstania makropowierzchniowych ingerencji w powierzchnię ziemi i do zmiany krajobrazu, szczególnie krajobrazu wizualnego. Wydobycie piasku z koryta rzeki nie powoduje też trwałych zmian w krajobrazie naturalnym, więc obszar chronionego krajobrazu nie doznaje uszczerbku.

Organ odwoławczy nie uwzględnił też zmiany stanu prawnego, która nastąpiła w toku postępowania, tymczasem z dniem wejścia w życie Prawa wodnego z 2017 r. doszło do istotnej zmiany reżimu prawnego wydobywania kamienia, żwiru, piasku i innych materiałów z wód. Po dniu 1 stycznia 2018 r. decyzja środowiskowa służyć będzie uzyskaniu pozwolenia wodnoprawnego na wydobywanie piasku i żwiru z wody i decyzja ta będzie już samodzielną podstawa podjęcia realizacji. Zmiana ta miała na celu uporządkowanie niejednolitego podejścia od wydobycia piasku i żwiru z wód, kiedy to wydobycie dozwolone było albo na podstawie prawa wodnego albo w oparciu o pozwolenie wodnoprawne i koncesje wydobywczą. Ponadto dotychczas problemem było uznawanie rumoszu rzecznego (tu: osadów piasku) za złoża kopaliny, natomiast obecnie wydobycie to, jako działalność w sferze korzystania z wód i usług wodnych, przestało być działalnością górniczą, uznawaną przez organu za działalność przemysłową. Obecnie więc planowane przedsięwzięcie ma być postacią korzystania z wód.

Ponadto wadliwie w sprawie przyjęto, że prace prowadzone przez Spółkę będą miałby charakter ingerencji w środowisko geologiczne pod jej dnem. Tymczasem Spółka planuje wydobycie osadów piasku, a więc rumoszu, naniosu, bez ingerencji w profil koryta rzeki i przestrzeń pod nim. Co więcej, rzędna, do które może być prowadzone wydobycie została określona przez właściwy organ administracji wodnej. W związku z tym brak jest podstaw do różnicowania prac związanych z utrzymywaniem rzeki przedmiotem przedsięwzięcia, albowiem oba działania, niezależnie od nazwy procesu, który służyłby wydobyciu rumoszu, i niezależnie czy czyniłaby to sama administracja wodna czy wyręczałaby ją w tym Spółka w ramach przedsięwzięcia, powodują dokładnie te same skutki, w tym skutki dla środowiska, a szczególnie krajobrazu. Różnicowania tych stanów nie uzasadnia również cel gospodarczy przedsięwzięcia, gdyż służy ono zarazem realizacji celu publicznego, jak i wyręcza podmiot ustawowo obowiązany do takich działań w realizacji tego celu publicznego.

Strona zwróciła też uwagę na inne przedsięwzięcie, które planowała zainicjować – organizacji na terenie obr. J., gmina N., zakładu górniczego, gdzie wydobycie i magazynowanie wydobytych osadów piasku w instalacji wykonanej dla tych potrzeb było rozważane na terenie obr. J. Natomiast przyjęta przez organy teza o integralności przedsięwzięcia i wszystkich związanych z nim działań powoduje, że zakaz wynikający z planu miejscowego rozciągany jest na działania, które go nie naruszają (transport), jak i że naruszenie zakazu wywodzone jest z działań (działalność wydobywcza) podejmowanych na obszarze, gdzie zakaz ten nie obowiązuje. Zakaz ów winien więc być odnoszony co najwyżej do części przedsięwzięcia.

Końcowo skarżąca zwróciła uwagę, że na skutek zmiany przepisów o ochronie przyrody i aktu tworzącego obszar chronionego krajobrazu zakaz ustanowiony planie jest niezgodny z przepisami prawa. Obecnie rozporządzenie Nr [..] Wojewody z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz obecna Uchwała nr 259/XXIV/16 Sejmiku Województwa z dnia 25 lipca 2016 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie, precyzujących które z ustawowych zakazów zostały ustanowione na obszarze, nie przewidują takiego zakazu. W związku z tym organy winny były odmówić stosowania § 35 planu w części związane z zakazami dotyczącymi obszaru chronionego krajobrazu, które nie maja pokrycia w obowiązującej uchwale.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2107 ze zm.) sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego aktu z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd orzeka na podstawie akt sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Przedmiotem kontroli legalności przeprowadzonej przez sąd było postanowienie Kolegium, którym utrzymano w mocy postanowienie Burmistrza N. z dnia 26 października 2018 r., mocą którego organ nie wniósł uwag do projektu decyzji Wójta Gminy w sprawie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą "Wydobycie osadów piasku z rzeki od km 46+120 do km 46+750".

Podstawą prawną działań organów był art. 75 ust. 4 u.d.i.ś., który stanowi, że w przypadku przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w których właściwy jest wójt, burmistrz albo prezydent miasta i wykraczających poza obszar jednej gminy, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia wydaje wójt, burmistrz, prezydent miasta, na którego obszarze właściwości znajduje się największa część terenu, na którym ma być realizowane to przedsięwzięcie, po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza, prezydenta miasta właściwego dla pozostałego terenu, na którym ma być realizowane to przedsięwzięcie

W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że kontrolowane postanowienie zostało wydane po ponownym przekazaniu organowi współdziałającemu projektu decyzji Wójta w sprawie środowiskowych uwarunkowań inwestycji.

Jak bowiem wynika z akt sprawy, wcześniejsze postanowienie Burmistrza z dnia 21 sierpnia 2017 r. o pozytywnym uzgodnieniu decyzji odmownej oraz utrzymujące je mocy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 stycznia 2018 r. zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 226/18. Jak wskazał wówczas WSA, projekt przedłożonej decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań wnioskowanego przedsięwzięcia został zaakceptowany przez Burmistrza bez uwag, przy czym organ ten, wbrew ustawowym obowiązkom, nie ustalił okoliczności faktycznych istotnych dla zajętego stanowiska ani przyjętej interpretacji postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mającego zastosowanie na obszarze właściwości organu współdziałającego, na którym położona jest część inwestycji. Stanowisko to zaakceptował organ drugiej instancji pomimo tego, że jak sam zauważył, w obliczu braku w postanowieniu Burmistrza jakichkolwiek treści merytorycznych, nie mógł się do nich odnieść. Skoro więc organy obu instancji nie wyjaśniły istoty niniejszej sprawy ani motywów zajętego w postanowieniu stanowiska, sąd pozbawiony był możliwości skontrolowania legalności takiego stanowiska. W związku z tym sąd zobowiązał organy, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy dokonały oceny faktycznej i prawnej wskazanej sprawy i wyjaśniły swoje stanowisko w sposób umożliwiający jego weryfikację. Przy czym zwrócił uwagę, że prowadząc ponownie postępowanie organ powinien zgromadzić dokumenty, z których czerpał informacje odnośnie charakteru zgłoszonego przedsięwzięcia, w tym kopie wniosku o wydanie decyzji środowiskowej czy karty informacyjnej przedsięwzięcia, oraz danych pozwalających zweryfikować jego kompetencję do współdziałania w oparciu o art. 75 ust. 4 u.d.i.ś., wynikających z wypisów i wyrysów z planu miejscowego i ewidencji gruntów.

Powyższa okoliczność ma istotne znaczenie, bowiem zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez "ocenę prawną" rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt, zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast "wskazania co do dalszego postępowania" dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych.

W ocenie sądu obecnie zarówno Burmistrz jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze zastosowały się do wskazań WSA dotyczących ponownego rozpoznania sprawy, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji.

W toku tego postępowania ustalono na podstawie przedłożonej dokumentacji, w szczególności na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia, że będzie ono polegało na wydobyciu osadów piasku z koryta rzeki N., od km 46+120 do km 46+750, tj. na odcinku 0,63 km na granicy województw: p. i w. Na terenie Gminy inwestycja obejmować będzie działki nr [..]-[..] obręb J. Czynności ładunkowe, które mają być prowadzone bieżąco, bez magazynowania piasku, odbywać się będą bezpośrednio w strefie brzegowej na działkach nr [..] i [..]. Miejsce załadunku kruszywa obejmie działki [..] i [..], zaś transport do i z miejsc załadunku odbywać się będzie asfaltową drogą powiatową nr [..], zlokalizowaną na wale przeciwpowodziowym - działka nr [..]. Ponadto ustalono, że część terenu inwestycji leżąca na obszarze gminy N. objęta jest postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N., zatwierdzonego uchwałą nr 260/XL/98 Rady Miejskiej z dnia 3 kwietnia 1998 r. (Dz. Urz. Woj. z 1998 r. nr 9, poz. 62).

Mając to na uwadze Burmistrz odczytał ustalenia zawarte w planie i wskazał, że zgodnie z tym aktem działka [..], na której ma odbywać się załadunek kruszywa, położona jest na obszarze wód otwartych, działka nr [..], na której również będzie odbywał się załadunek, znajduje się na terenach rolnych pozostałych, zaś działka nr [..] służąca do transportu - na terenie drogi powiatowej. Działki te znajdują się przy tym w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu, natomiast zgodnie z § 35 ust. 2 planu na obszarze tym obowiązuje zasada ścisłego podporządkowania działalności gospodarczej, w tym produkcji rolnej, ochronie środowiska. W ust. 3 omawianego zapisu uchwałodawca lokalny zawarł m.in. zakaz realizacji wszelkich inwestycji przemysłowych (pkt 1) czy zakaz realizacji wszelkich inwestycji przemysłowych, realizacji wysypisk, wylewisk, składów odpadów oraz rozległych terenów eksploatacji surowców (pkt 5). Tymczasem jak wynika z akt inwestor ubiega się o decyzję środowiskową w związku z wymogiem uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na wydobywanie z wód kamienia, żwiru, piasku oraz innych materiałów w ramach szczególnego korzystania z wód oraz w związku z koncesją na wydobycie kopaliny. W ocenie Kolegium przedmiotowa inwestycja, będąca inwestycją przemysłową, narusza zatem nie tylko zakaz określony w pkt 5, jak stwierdził to organ pierwszej instancji, ale przede wszystkim zakaz z pkt 1 ww. przepisu planu miejscowego.

W ocenie sądu stanowisko organu zasługuje na aprobatę.

Wskazać bowiem trzeba, że brak zawarcia w akcie prawa miejscowego definicji pojęć użytych w planie uprawniał organy do skorzystania z definicji języka potocznego, w którym przez przemysł rozumie się produkcję materialną polegającą na wydobywaniu z ziemi bogactw naturalnych i wytwarzaniu produktów w sposób masowy przy użyciu urządzeń mechanicznych (red. S. Skorupko, H. Anderska, Z. Łempicka, Mały Słownik Języka Polskiego, Warszawa, s. 651). Przemysł ten dzieli się na wydobywczy, obejmujący pozyskiwanie zasobów przyrody (węgla, kamieni itp.) oraz przetwórczy, obejmujący uszlachetnianie i przetwarzanie surowców i materiałów w celu przystosowania ich do różnorodnych potrzeb konsumpcyjnych i produkcyjnych. W związku z tym, w ocenie sądu, pojęcie "przemysłu" obejmuje wydobywanie kopalin, w tym kamieni i piasku, co potwierdza również systematyka przyjęta w obowiązującej w Polsce Europejskiej Klasyfikacji Działalności. W Klasyfikacji tej działalność polegająca na wydobywaniu kamieni, piasku i gliny należy bowiem do jednej z sekcji przemysłu obejmującej górnictwo i wydobywanie. Wydobywania z koryta rzeki kruszywa naturalnego – osadów, mieści się w pojęciu działalności przemysłowej.

Z przedłożonej w sprawie dokumentacji wynika także, że wydobycie surowca nastąpić ma na terenie gminy E., natomiast działki leżące na obszarze gminy N. są przewidziane jako tereny służące czynnościom, które nastąpić mają po wydobyciu kopaliny. Rację ma więc skarżąca, że samo wydobycie odbywać się będzie poza obszarem gminy, na którym obowiązują zakazy. Nie można jednak pomijać, że inwestor planuje wykorzystywać tereny położone na obszarze objętym planem pod działalność przemysłową, służącą wydobyciu kopaliny, wchodzącą w przedmiot prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Wszystkie czynności określone w karcie informacyjnej związane są więc z jednym przedsięwzięciem – wydobyciem surowca i pozostają ze sobą w ścisłym, nierozerwalnym związku, a pominięcie któregoś z etapów niewątpliwie może skutecznie uniemożliwić prowadzenie całej działalności. Tak też traktuje to inwestor opisując inwestycję nie jako samo wydobycie, ale także załadunek wydobytego surowca i jego transport, co pozwala przyjąć, że w spornej inwestycji wydobyciem jest zespół ww. czynności, tj. zarówno pozyskanie jak i działania służące dystrybucji kopaliny. Dopiero bowiem łączne prowadzenie tych czynności należy uznać za działalność przemysłową wydobycia kopalin.

Zakaz ustalony w § 35 ust. 3 pkt 1 planu ma natomiast charakter bezwzględny i nie doznaje jakichkolwiek wyjątków, zatem każda działalność przemysłowa, w tym także wydobycie kopalin, jest zakazana na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu. Nie ma więc znaczenia, że sama czynność wydobycia i stanowiące niezbędny element do realizacji przedsięwzięcia, dokonywane są bezpośrednio terenie objętym zakazem. Tym samym wywiedziony przez organy z dyspozycji § 35 ust. 3 pkt 1 planu zakaz działalności wydobywczej na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu jest prawidłowy.

Nie sposób też zgodzić się z poglądem, jakoby planowane przez skarżącą przedsięwzięcie można było utożsamiać z "utrzymaniem wód" przez administratora. Już bowiem sama lektura karty informacyjnej przedsięwzięcia prowadzi do wniosku, że planowana inwestycja ma polegać na przemysłowej, zarobkowej eksploatacji złoża kruszywa naturalnego, a okoliczność, że zasoby złóż tego kruszywa zlokalizowane są pod wodami rzeki N. nie zmienia charakteru tej inwestycji. Wobec tego zarzuty naruszenia zasady równości w związku ze stosowaniem różnych zasad w odniesieniu do podmiotów będących w takiej samej sytuacji nie mogły zostać uwzględnione, albowiem skarżąca jako prowadząca działalność gospodarczą w zakresie wydobycia złóż pozostaje w całkowicie odmiennej sytuacji faktycznej i prawnej od podmiotów zarządzających zasobami wodnymi, których celem jest zaspokajanie potrzeb ludności i gospodarki oraz ochrona wód i środowiska związanego z tymi zasobami, w szczególności w zakresie: zapewnienia odpowiedniej ilości i jakości wody dla ludności, ochrony przed powodzią oraz suszą, ochrony zasobów wodnych przed zanieczyszczeniem oraz niewłaściwą lub nadmierną eksploatacją, utrzymywania lub poprawy stanu ekosystemów wodnych i zależnych od wód, zapewnienia wody na potrzeby rolnictwa oraz przemysłu, tworzenia warunków dla energetycznego, transportowego oraz rybackiego wykorzystania wód, zaspokojenia potrzeb związanych z turystyką, sportem oraz rekreacją.

W ocenie sądu prawidłowo też wskazał organ pierwszej instancji, że dodatkową przesłanką naruszenia planu jest określony w § 35 ust. 3 pkt 5 planu zakaz realizacji rozległych terenów eksploatacji surowców. Należy bowiem zgodzić się, że planowana inwestycja służy realizacji rozległych terenów eksploatacji surowca. Zgodnie z definicją słownikową pojęcia "surowiec" jest to materiał naturalny pochodzenia zwierzęcego, roślinnego lub mineralnego, który poddaje się obróbce na półprodukty lub wyroby gotowe (Mały Słownik Języka Polskiego...., s. 788). Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 29 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2017 r., poz. 2126 ze zm.), dalej jako Prawo geologiczne i górnicze, złożem kopaliny jest naturalne nagromadzenie minerałów, skał oraz innych substancji, których wydobywanie może przynieść korzyść gospodarczą, i które zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, wymaga uzyskania koncesji. Wydobywanie piasku ze złóż zlokalizowanych pod wodami rzeki N. zakwalifikować więc należało jako wydobywanie surowca naturalnego, czyli wydobywanie kopalin ze złóż, bez względu na to, gdzie te złoża się znajdują, objęte obowiązkiem uzyskania koncesji (art. 21 pkt 2 Prawa geologicznego i górniczego).

Odnosząc się do kwestii "rozległości" terenu eksploatacji zauważyć trzeba, że zgodnie z danymi zawartymi w karcie informacyjnej przedsięwzięcia powierzchnia gruntu zajętego pod wodą wynosić będzie 86.142 m2, obszar wyłączony z eksploatacji z przyczyn przyrodniczych - 52.058 m2, a powierzchnia możliwego wydobycia według dokumentacji geologicznej – 3,6322 ha. Wartości te nie pozostawiają wątpliwości, że planowana przez skarżącą działalność ma objąć rozległe tereny eksploatacji osadów piasku w rozumieniu § 35 ust. 3 pkt 5 planu, co czyni je niedopuszczalnymi. Interpretacja przymiotnika "rozległe" nie doznaje w treści planu dodatkowych uwarunkowań, zaś celu, jakiemu służy ustanowienie obszaru chronionego krajobrazu nie można ograniczać wyłącznie do zachowania walorów estetyczno-wizualnych, pomijając całkowicie ochronę innych elementów składowych krajobrazu jako środowiska przyrodniczo-geograficznego. Tymczasem ta forma ochrony przyrody przewidziana w art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r., poz. 1614), a wcześniej w art. 26 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2002 r., poz. 1079), konkretyzuje i realizuje cele ochrony przyrody określone w art. 2 ust. 2 ww. ustaw.

Natomiast już z treści samej karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika cel, w jakim utworzono Obszar Chronionego Krajobrazu, a mianowicie zachowania kompleksu łąk, pastwisk i szuwarów stanowiących ostoję ptaków i drobnych ssaków na obszarze. Walory krajobrazowe tego obszaru stanowią: koryto rzeki, ciągi izolowanych zbiorników wodnych (starorzecza), pasy oczeretów i szuwarów, strefy zadrzewień i zakrzewień oraz nieliczne tereny leśne. Treść stanowiącego załącznik do karty informacyjnej raportu z inwentaryzacji i waloryzacji przyrodniczej sporządzonego dla potrzeb planowanego przedsięwzięcia potwierdza zaś, że na obszarze objętym inwestycją występują elementy flory i fauny wymagające ochrony. Postanowienia planu stanowią natomiast niewątpliwie jeden z elementów systemu tej ochrony.

Mając to wszystko na uwadze sąd uznał, że wyniki prawidłowo przeprowadzonego w sprawie postępowania, w toku którego organ w oparciu o zebrany materiał dowodowy poczynił istotne ustalenia faktyczne podlegające następnie ocenie, pozwalały na stwierdzenie, że planowana inwestycja naruszałaby ww. postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tej zaś sytuacji, stosownie do art. 80 ust. 2 w związku z ust. 3 u.d.i.ś., nie byłoby możliwe wydanie dla przedmiotowej inwestycji pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skoro więc w przedstawionych okolicznościach odmowa wydania takiej decyzji była w pełni zasadna, brak było przesłanek do wniesienia przez Burmistrza uwag do opracowanego przez Wójta projektu decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazujących na konieczność uwzględnienia w niniejszej sprawie przepisów nowej ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1566), zwanej dalej Prawem wodnym, przywołać należy art. 545 tej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji, który stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w sprawach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania albo zmiany decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 u.d.i.ś., stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem 1 stycznia 2018 r. Oznacza to, że w sprawie z wniosku skarżącej o ustalenie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia, złożonego w dniu 14 marca 2017 r., nie było podstaw do uwzględniania przepisów Prawa wodnego z 2017 r., albowiem wszczęta została jeszcze przed dniem 1 stycznia 2018 r., czyli przed wejściem w życie nowego Prawa wodnego.

Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że na gruncie powoływanego przez skarżącą Prawa wodnego wydobywanie z wód powierzchniowych, w tym z morskich wód wewnętrznych wraz z wodami wewnętrznymi Zatoki Gdańskiej oraz wód morza terytorialnego, kamienia, żwiru, piasku oraz innych materiałów, a także wycinanie roślin z wód lub brzegu, jest jednym z rodzajów szczególnego korzystania z wód wykraczającym poza powszechne korzystanie z wód oraz zwykłe korzystanie z wód (art. 34 pkt 8 Prawa wodnego). To szczególne korzystanie z wód, na podstawie art. 389 pkt 1 Prawa wodnego, wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Podobnie zresztą tę kwestię regulowała ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1121).

Wydobywanie kamienia i żwiru z wód nie zostało zakwalifikowane do usług wodnych, ale jako szczególne korzystanie z wód, na mocy art. 269 pkt 2 Prawa wodnego, zostało obciążone opłatą za usługi wodne. W odniesieniu do przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu żwiru i piasku z wód to novum ustawowe ma wyłącznie taki skutek, że pojawiło się istotne zagadnienie prawne związane ze wzajemnymi relacjami przepisów Prawa geologicznego i górniczego oraz Prawa wodnego w zakresie obowiązku ponoszenia opłat za wykonywanie takiej działalności. Prawo geologiczne i górnicze przewiduje bowiem jednorazową opłatę koncesyjną z tytułu udzielenia koncesji oraz opłatę eksploatacyjną za wydobywanie kopalin ustalaną w oparciu o ilość wydobycia w okresie rozliczeniowym.

W związku z tym problematyka podnoszona przez skarżącą Spółkę sprowadza się do opłat publicznoprawnych związanych z prowadzeniem przedmiotowej działalności, lecz nie ma to wpływu na ocenę jej charakteru i nie może stanowić jakiekolwiek wskazówki interpretacyjnej, jak tego oczekiwała skarżąca, w zakresie wykładni postanowień planu miejscowego.

Niezasadny okazał się także zarzut dotyczący zastosowania postanowień planu sprzecznych z obowiązującymi w dacie orzekania przez organy przepisami ochrony przyrody. W tym zakresie wskazać należy, że zarówno organy administracji orzekające w sprawie, jak i sąd kontrolujący wydane rozstrzygnięcia, nie są uprawnione do równoległej kontroli zgodności z prawem postanowień obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który był wzorcem oceny zgłoszonego przedsięwzięcia. Nie jest bowiem rolą organu administracji rozstrzygającego w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań, ani wojewódzkiego sądu administracyjnego kontrolującego legalność decyzji w tym przedmiocie, ani Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego skargę kasacyjną, ocena normy planistycznej, która jest podstawą stwierdzenia zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Sądowoadministracyjna kontrola aktu prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, odbywa się w postępowaniu wszczętym skargą na uchwałę przyjmującą ten plan. Jeżeli normy aktu planistycznego są niejasne, nieprecyzyjne, bądź ze sobą sprzeczne, to należy je kwestionować wnosząc skargę do sądu administracyjnego w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r., poz. 506).

W związku z tym, w postępowaniu administracyjnym, które kończy się wydaniem decyzji środowiskowej bądź jej odmową, a które z punktu widzenia legalności kontroluje sąd administracyjny, nie można badać ustaleń planu w zakresie, który wykracza poza dyspozycję art. 80 ust. 2 i ust. 3 u.d.i.ś. (por. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 28 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1898/15, dostępny w CBOSA, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Miejscowemu planowi zagospodarowania przestrzennego, choćby był dotknięty wadą, nie można odmówić mocy obowiązującej jako aktowi prawa miejscowego i do czasu stwierdzenia jego nieważności lub uchylenia we właściwym trybie, organy administracji i sąd administracyjny obowiązane są respektować jego postanowienia. Wobec tego takich działań kontrolnych tym bardziej nie można poodejmować w postępowaniu uzgodnieniowym, którego celem jest zaopiniowanie przedłożonego projektu decyzji środowiskowej.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że zarzut niezgodności postanowień § 35 planu w zakresie ustalonych tam zakazów z przepisami art. 24 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody jest nietrafny. Nie można bowiem weryfikować zgodności z prawem ustaleń planu przyjętego uchwałą Rady Gminy z 1998 r. odnosząc je do przepisów ustawy o ochronie przyrody przyjętej dopiero w dniu 16 kwietnia 2004 r.

Mając to wszystko na uwadze sąd uznał, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza odpowiadają prawu. W szczególności organ pierwszej instancji wykonał wskazania sądu zawarte w wyroku z dnia 20 czerwca 2018 r. i dokonał oceny faktycznej i prawnej sprawy, a następnie wyjaśnił swoje stanowisko w sposób, który umożliwił sądowi jego prawną weryfikację. Przeprowadzona przez sąd kontrola legalności wydanych rozstrzygnięć doprowadziła zaś do wniosku, że postępowanie organów odpowiada wymogom stawianym w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a także nie narusza art. 15 k.p.a.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

Sąd orzekał w niniejszej prawie w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a.