Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 746/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6305 Zwrot należności celnych
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 180 par. 1, art. 187 par. 1, art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 51
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 220 ust. 1 i art 236
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.

SENTENCJA

Dnia 3 kwietnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie: Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.), Asesor WSA Ewa Alberciak, Protokolant Referendarz Sądowy Robert Adamczewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2008 roku sprawy ze skargi P. B. [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] znak [...] w przedmiocie zwrotu prawnie nienależnej kwoty cła 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Ł. nr [...] z dnia [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Ł. na rzecz P. B. [...] kwotę 788 (siedemset osiemdziesiąt osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 746/07

UZASADNIENIE

W dniu 2 listopada 2007 roku P.B. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. orzekającą o zwrocie kwoty cła prawnie nienależnej w wysokości 540 złotych.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny:

W dniu [...] P.B. zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu używany samochód marki Jeep Grand Cherokee, wyprodukowany w 2005 roku, o pojemności silnika 4701 cm2.

Importer zaklasyfikował pojazd do kodu 8703 24 90 00 zintegrowanej taryfy celnej Wspólnot Europejskich (TARIC) oraz zadeklarował wartość celną towaru w wysokości 3100,00 USD. Oprócz powyższego samochodu importer zgłosił:

- w pozycji 2 - błotniki, zaklasyfikowane do kodu TARIC 8708 29 90 90,

- w pozycji 3 - atrapa przednia, zaklasyfikowane do kodu TARIC 3926 30 00 00,

- w pozycji 4 – ramię wycieraczek, zaklasyfikowane do kodu TARIC 8512 90 00 00

- w pozycji 5 - zderzak, zaklasyfikowany do kodu TARIC 8708 10 90 00.

Strona do akt sprawy załączyła ocenę techniczną sporządzoną przez rzeczoznawcę samochodowego K.F., który wskazał, że "(...) w wyniku dokonanych oględzin stwierdzono, że w/w pojazd jest zdekompletowany. Stwierdzono ślady korozji układu wydechowego i elementów zawieszenie (...). Ujawnione podczas oględzin braki powstały w wyniku demontażu w/w elementów pojazdów. Brak jest dostatecznych podstaw do stwierdzenia w jakich okolicznościach i w jakim czasie nastąpił demontaż w/w elementów pojazdu (...)".

W toku prowadzonego postępowania dowodowego organ I instancji powołał biegłego J.B. w celu sporządzenia opinii dotyczącej określenia wartości pojazdu na rynku amerykańskim i na rynku polskim w stanie zdekompletowanym oraz w stanie uwzględniającym zakupione i zgłoszone oddzielnie części, w wyniku czego biegły sporządził opinie techniczne.

Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. uznał, że w sprawie występują uzasadnione wątpliwości, czy zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę. Stosując metodę ustalania wartości celnej określoną w art. 31 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dnia 19 października 1992 r. ze zm.) ustalił wartość celną sprowadzonego pojazdu na kwotę 61.684,00 złotych. Decyzją z dnia [...] określił niezaksięgowaną kwotę należności wynikających z długu celnego w wysokości 5236,00 złotych, stanowiącą różnicę między kwotą cła zaksięgowaną na podstawie zgłoszenia celnego a prawnie należną.

Na skutek odwołania strony skarżącej, Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją z dnia [...] uchylił decyzję I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Po uzupełnieniu materiału dowodowego, Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. ponownie uznał, że w sprawie występują uzasadnione wątpliwości, czy zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę i w konsekwencji ustalił wartość celną sprowadzonego pojazdu na kwotę 56.280,00 złotych.

Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. orzekł o zwrocie kwoty cła prawnie nienależnej w wysokości 540 zł stanowiącej różnicę między kwotą cła zaksięgowanego i zapłaconego według zgłoszenia celnego oraz decyzji z [...], a prawnie należnego.

W odwołaniu od powyższej decyzji importer wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie rozstrzygnięcia w sprawie, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 210 § 1 pkt 5 i § 4 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne, poprzez zamieszczenie w operatywniej części decyzji rozstrzygnięcia niezgodnego z przedmiotem prowadzonego postępowania oraz brak uzasadnienia w tym zakresie wskazanej podstawy prawnej. Ponadto naruszenie art. 122 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne, poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu zebrania materiału dowodowego oraz przez uchylenie się od wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania polegające na dowolnym uznaniu, że sprowadzone razem z pojazdem części pochodziły z jednego samochodu oraz że fakt zakupienia pojazdu oraz części u dwóch różnych kontrahentów nie stanowi przeszkody do dokonania klasyfikacji taryfowej zgłoszonych towarów jako pojazdu samochodowego, a także na dowolnym uznaniu, że cena podana przez stronę przy odprawie celnej nie jest ceną rynkową na rynku USA i że w związku z tym nie może być uznana za cenę transakcyjną.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji, odnosząc się do ogólnych zasad taryfikowania towarów wynikających z Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich oraz opinii biegłego J.B., organ stwierdził, że przedmiotem zgłoszenia był samochód osobowy Jeep Grand Cherokee w stanie rozmontowanym, w którym brak jedynie reflektorów przednich i tylnych lamp zespolonych - kod TARIC 8703 24 90 00. Powyższe organ ustalił na podstawie Reguły 1 i 2a Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej. W ocenie organu, w świetle reguły 2a fakt dokonania zakupu pojazdu oraz części pojazdu u dwóch różnych kontrahentów, nie stanowi przeszkody do dokonania klasyfikacji taryfowej zgłoszonych towarów jako pojazdu samochodowego występującego w dniu zgłoszenia w stanie rozmontowanym.

Powołując się na przepisu Wspólnotowego Kodeksu Celnego organ wskazał, że wątpliwości organu celnego wzbudziła wiarygodność przedłożonych przez stronę dokumentów handlowych w zakresie uwidocznionej na nich ceny transakcyjnej (łączna kwota 3.465,00 dolarów amerykańskich). Oceną techniczną z dnia 4 września 2006 r. rzeczoznawca J.B. oszacował wartość badanego pojazdu na rynku USA w lipcu 2006 r. w wysokości 9.660,00 dolarów amerykańskich. W związku z powyższym, organ stwierdził, że w sprawie występują uzasadnione przyczyny do zakwestionowania wiarygodności złożonych dokumentów, służących do określenia wartości celnej, dołączonych do zgłoszenia celnego, w szczególności nie przyjęcia za podstawę ceny należnej i faktycznie zapłaconej z dokumentów handlowych.

Konsekwencją zakwestionowania wiarygodności dokumentów była konieczność ustalenia wartości celnej towaru z wykorzystaniem sposobu określonego w art. 30 ust. 2 lit. a - d WKC. Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. w celu ustalenia wartości celnej posłużył się metodą przewidzianą w art. 31 WKC. Jako, że samochody używane stanowią szczególny rodzaj towaru, zastosowanie metod ustalania wartości celnej określonych w art. 30 ust. 2 lit. a i b WKC w oparciu o wartość transakcyjną towarów identycznych bądź podobnych jest problematyczne. Kolejna metoda ustalania wartości celnej - metoda ceny jednostkowej towarów identycznych lub podobnych (art. 30 ust. 2 pkt c WKC) może znaleźć zastosowanie wyłącznie w przypadku importu dla celów handlowych towarów masowych. Przeciwko natomiast ustalaniu wartości celnej w oparciu o metodę wartości kalkulowanej (art. 30 ust. 2 lit. d WKC) przemawia fakt, że używane pojazdy nie są produkowane jako takie, dlatego też metoda ta, oparta na koszcie produkcji importowanych towarów, nie może być brana pod uwagę. W przypadku odrzucenia metody "wartości transakcyjnej" do ustalenia wartości celnej pojazdów używanych, właściwą metodą zastępczą jest metoda "ostatniej szansy" określona w art. 31 WKC. Przepis ten przewiduje, że jeżeli wartość celna nie może być ustalona na podstawie przepisów art. 29 lub 30 WKC jest ustalana na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. oraz Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. W szczególności dokonuje się weryfikacji w oparciu o materiały porównawcze dla samochodów o parametrach zgodnych z danymi dla sprowadzonych przez importera, wyprodukowanych poza Wspólnotą, sprzedawanych na rynku Wspólnoty. Zgodnie z postanowieniami Porozumienia, w sytuacji, gdy wartość celna przywożonych używanych pojazdów samochodowych ustalana jest w oparciu o art. 31 KWC, istnieje możliwość skorzystania z wyspecjalizowanych katalogów lub czasopism zawierających średnie ceny rynkowe tych pojazdów na obszarze Wspólnoty (z wyjątkiem pojazdów samochodowych wyprodukowanych na obszarze Wspólnoty) bądź z opinii biegłych.

Organ przedstawił sposób wyliczenia wartości rynkowej przedmiotowego samochodu wynikający ze sporządzonej przez biegłego opinii, dokonując jego korekty o koszty wykonania koniecznych napraw. Jako wartość bazową do ustalenia wartości celnej pojazdu w trybie art. 31 WKC przyjęto kwotę 114.400,00 złotych, którą następnie pomniejszono o zwyczajową marżę (ustaloną w toku postępowania i przyjętą w wysokości najkorzystniejszej dla importera) oraz opłaty i podatki importowe. W konsekwencji wartość celną pojazdu ustalono na kwotę 56.280,00 złotych.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 210 § 1 pkt 5 i § 4 Ordynacji podatkowej poprzez zamieszczenie w operatywniej części decyzji rozstrzygnięcia niezgodnego z przedmiotem prowadzonego postępowania oraz brak uzasadnienia w tym zakresie, Dyrektor Izby Celnej w Ł. wyjaśnił, że decyzja wydawana w trybie art. 51 Prawa Celnego dotyczy wyłącznie niezaksięgowanej kwoty należności wynikającą z długu celnego, a nie całości należności wynikających długu celnego. Po uchyleniu decyzji organu celnego I instancji przez Dyrektora Izby Celnej w Ł. decyzją z dnia [...], Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. decyzją z dnia [...] ustalił wartość celną pojazdu na kwotę 56.280,00 złotych oraz orzekł o zwrocie kwoty cła prawnie nienależnej w wysokości 540 zł stanowiącą różnicę między kwotą cła zaksięgowanego i zapłaconego według zgłoszenia celnego z [...] oraz decyzji z [...], a prawnie należnego. Zatem organ celny I instancji działając na podstawie art. 236 WKC i art. 886 ust. 1 i ust. 2 a i b RWKC - prawidłowo orzekł o zwrocie kwoty cła prawnie nienależnej w wysokości 540,00 zł

Ponadto Dyrektor Izby Celnej w Ł. określił, że podstawą do zakwestionowania wartości transakcyjnej były ustalenia zawarte w ocenie technicznej z 4 września 2006 roku, do której biegły załączył wydruk internetowy sporządzony w języku angielskim. To biegły na podstawie swej wiedzy, umiejętności, doświadczenia zawodowego, szczególnych kwalifikacji oraz materiałów źródłowych dokonał określonej oceny, która znalazła swój wyraz w treści oceny technicznej. Jeżeli strona kwestionuje ustalenia poczynione przez biegłego rzeczoznawcę winna w tym zakresie przedstawić opinię innego biegłego.

Następnie organ II instancji odniósł się do załączonych do akt sprawy wydruków z serwisu internetowego www.allegro.pl, stwierdzając, że samochody w oferowane były albo uszkodzone albo innego typu, a zatem nie mogą stanowić porównania dla ceny rynkowej przedmiotu niniejszego postępowania. Ponadto organ wyjaśnił, że przedstawione w ofertach ceny nie są cenami sprzedaży, a jedynie cenami będącymi efektem przebiegu licytacji.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi P.B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący podniósł zarzuty tożsame z zarzutami odwołania. Ponadto zarzucił naruszenie art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 Prawo celnego oraz naruszenie art. 27 zdanie 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w związku z art. 4 pkt 1, 3 i 5 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 roku o języku polskim poprzez nieprawidłową ocenę opinii biegłego wynikającą z zaniechania tłumaczenia materiałów źródłowych i w konsekwencji brak zweryfikowania założeń poczynionych przez biegłego i przyjętych przez niego sposobów wyceny. Jako kolejny zarzut skarżący wskazał naruszenia art. 29 i art. 31 Rozporządzenia Rady ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny w związku z art. 187 Rozporządzenia Komisji ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny poprzez wadliwe określenie wartości celnej importowanego towaru.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1. uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca.

W rozpoznawanej sprawie Sąd, oceniając legalność zaskarżonej decyzji, stwierdził, iż organy administracji publicznej naruszyły przepisy postępowania, zwłaszcza art. 51 ustawy z dnia 19 marca 2004 roku Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) w związku z art. 220 ust. 1 i 236 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 roku ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE. L 302 z dnia 19 października 1992 roku) oraz art. 187 § 1 i 191 ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 ze zm.), a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Należy zgodzić się z zarzutem strony skarżącej, że w trakcie postępowania doszło do nieuzasadnionej zmiany przedmiotu postępowania i co się z tym wiąże do wydania decyzji nieodpowiadającej istocie toczącej się sprawy celnej.

Zaskarżona decyzja utrzymywała w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...] orzekające o zwrocie kwoty cła prawnie nienależnej, stanowiącej różnicę między kwotą cła zaksięgowanego i zapłaconego według zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...] oraz decyzji nr [...] z dnia [...] a prawnie należną, w sytuacji, gdy brak było decyzji określającej prawnie należną kwotę niezaksiegowanych należności wynikających z długu celnego. Organy celne oparły swoje rozstrzygnięcia na art. 236 WKC, który stanowi, iż należności celne przywozowe lub wywozowe podlegają zwrotowi, gdy okaże się, że w chwili uiszczenia kwota tych należności nie była prawnie należna lub że kwota ta została zaksięgowana niezgodnie z art. 220 ust. 2. Należności celne przywozowe lub wywozowe podlegają umorzeniu, gdy okaże się, że w chwili zaksięgowania kwota tych należności nie była prawnie należna lub że kwota ta została zaksięgowana niezgodnie z art. 220 ust. 2. Należności nie podlegają zwrotowi ani umorzeniu, w przypadku gdy fakty, które doprowadziły do zapłacenia lub zaksięgowania kwoty prawnie nienależnej, są wynikiem świadomego działania osoby zainteresowanej. W myśl natomiast ustępu 2 art. 236 WKC należności celne przywozowe lub wywozowe są zwracane lub umarzane po złożeniu wniosku przed upływem trzech lat, licząc od dnia powiadomienia dłużnika o tych należnościach. Wniosek należy złożyć we właściwym urzędzie celnym. Termin ten może zostać przedłużony, jeżeli osoba zainteresowana udowodni, iż ze względu na nieprzewidziane okoliczności lub działanie siły wyższej nie mogła złożyć wniosku w terminie. Organy celne dokonują zwrotu lub umorzenia z urzędu, gdy same przed upływem tego terminu stwierdzą, że zaistniała jedna z okoliczności określonych w ust. 1 akapit pierwszy i drugi.

Cytowany wyżej przepis daje zatem organowi podstawę do zwrotu kwoty cła prawnie nienależnej, jednak, aby można było tego dokonać, należy uprzednio określić prawnie należną kwotę cła w oparciu o art. 51 ustawy Prawo celne. Zgodnie z tym przepisem organ celny, w drodze decyzji, określa kwotę należności wynikającą z długu celnego powstałego na podstawie art. 202 - 205, art. 210, art. 211 i art. 216 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, a także niezaksięgowaną kwotę należności wynikającą z długu celnego, gdy istnieją podstawy do jej zaksięgowania retrospektywnego na podstawie art. 220 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Od początku postępowania celnego organy uznały, iż wobec skarżącej winien mieć zastosowanie art. 220 ust. 1 WKC, w myśl którego, jeżeli kwota należności wynikających z długu celnego nie została zaksięgowana zgodnie z art. 218 i 219 lub została zaksięgowana kwota niższa od prawnie należnej, to zaksięgowania kwoty należności do pokrycia lub pozostającej do pokrycia należy dokonać w terminie dwóch dni, licząc od dnia, w którym organy celne dowiedziały się o tej sytuacji i miały możliwość obliczyć kwotę prawnie należną, jak również określić dłużnika (zaksięgowanie retrospektywne). Skoro tak, to postępowanie w niniejszej sprawie winno zakończyć się decyzją w przedmiocie określenia niezaksięgowanej kwoty należności wynikającej z długu celnego. Taka decyzja wydana została przez Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. w dniu [...], jednak została uchylona decyzją Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Nie ulega wątpliwości, iż ponowne rozpatrzenie sprawy oznacza konieczność wydania decyzji zawierającej rozstrzygnięcie w takim samym przedmiocie jak rozstrzygnięcie decyzji uchylonej. W ocenie Sądu, mimo uiszczenia przez skarżącą kwoty należności celnej określonej w decyzji z dnia [...], po jej uchyleniu nadal istniała podstawa prawna do wydania decyzji określającej niezaksięgowaną kwotę należności wynikającej z długu celnego w oparciu o art. 51 Prawa celnego w związku z art. 220 ust. 1 WKC. Pojęcie "zaksięgowanie" oznacza bowiem decyzję administracyjną, na mocy której zostaje określona prawidłowa kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych pobieranych przez właściwe organy celne nie zaś wpisanie tej kwoty przez organy celne do księgowości, które może nastąpić z mocą wsteczną. Decyzję taką należy wydać najpóźniej w chwili podania danej kwoty należności do wiadomości dłużnika (Prawo celne Unii Europejskiej, Michael Lux, Wydawnictwo BW Szczecin, grudzień 2004 r., str. 500). Uchylenie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...] spowodowało, że cała określona w tej decyzji kwota stała się kwotą prawnie nienależną i do czasu wydania nowej decyzji w przedmiocie określenia niezaksięgowanej kwoty należności wynikającej z długu celnego powstałego w związku ze zgłoszeniem celnym SAD nr [...] z dnia [...], brak było podstaw do orzekania o zwrocie tylko części z tej kwoty. Należy zaznaczyć, iż zawarcie wyliczeń odnoszących się do określenia niezaksięgowanej kwoty należności wynikającej z długu celnego w uzasadnieniu decyzji nie może być uznane za dokonanie rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Jak wynika z art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, uzasadnienie decyzji winno wyjaśniać przyczyny faktyczne i prawne podjętego w decyzji rozstrzygnięcia, a nie zastępować czy tez uzupełniać braki rozstrzygnięcia. Podkreślenia wymaga także, że Sąd nie neguje ustaleń organów celnych w zakresie przyjętej metody ustalenia wartości celnej towaru jak również zastosowania wskazanych w uzasadnieniach rozstrzygnięć reguł interpretacji, które doprowadziły do klasyfikacji taryfowej zgłoszonych towarów jako pojazdu samochodowego, a w konsekwencji do innego niż wskazała strona określenia wartości rynkowej samochodu.

Z uwagi na rodzaj stwierdzonych uchybień, powodujących w istocie brak możliwości doniesienia się do merytorycznego rozstrzygnięcia podjętego w sprawie, należy zaznaczyć, iż Sąd podzielił również pogląd strony skarżącej odnoszący się do naruszenia przez organy art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 roku o języku polskim (Dz. U. Nr 90, poz. 999 ze zm.), poprzez dokonanie ustaleń dowodowych o istotnym dla sprawy znaczeniu w oparciu o obcojęzyczny materiał dowodowy. W ocenie Sądu, niedopuszczalne jest w świetle ww. przepisów dokonywanie analizy materiału dowodowego, którym jest również opinia biegłego wraz z załączonymi do niej dokumentami, bez przetłumaczenia tego materiału na język polski. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, że opinia biegłego, tak jak każdy dowód zgromadzony w toku postępowania, podlega ocenie organu, a strona postępowania powinna mieć możliwość ustosunkowania się do tego dowodu. Skoro w rozpoznawanej sprawie materiały, na których oparł się biegły dokonując wyceny spornego pojazdu, nie zostały przetłumaczone na język polski, to faktycznie uniemożliwia to stronie (jak i Sądowi) prawidłowe odniesienie się do takiej opinii biegłego.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny zadbać o to, by postępowanie zakończyło się wydaniem decyzji odpowiadającej przedmiotowi toczącego się postępowania. Organy muszą mieć również na uwadze, iż decyzja w przedmiocie zwrotu kwoty cła prawnie nienależnej powinna być poprzedzona określeniem kwoty cła prawnie należnej, wynikającej w tym przypadku z decyzji rozstrzygającej o niezaksięgowanej kwocie należności wynikającej z długu celnego. Ponadto, obcojęzyczne materiały znajdujące się w aktach sprawy i mające istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, winny być przetłumaczone na język polski.

Mając na względzie treść art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono, że do czasu uprawomocnienia się wyroku zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy.

TG