Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 2832/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Zieliński (spr.) Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia NSA Stanisław Małek Protokolant ref. staż. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2004 r. przy udziale sprawy ze skargi "SPOŁEM" Gastronomicznej Spółdzielni Spożywców w P. na postanowienie Wojewody z dnia [...] października 2002r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o d d a l a s k a r g ę /-/B. Drzazga /-/A. Zieliński /-/St. Małek


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2002r., nr [...], na podstawie art. 219 kpa Prezydent Miasta P. odmówił Gastronomicznej Spółdzielni Spożywców "Społem" w P. wydania zaświadczenia o wybudowaniu zgodnie z pozwoleniem na budowę pawilonu gastronomicznego – kawiarni letniej zlokalizowanej na terenie Parku [...] w P. . W uzasadnieniu stwierdzono, że organ administracyjno – budowlany nie dysponuje żadnymi materiałami archiwalnymi dotyczącymi wydania pozwolenia na budowę dla pawilonu gastronomicznego, którego dotyczył wniosek. Organ podkreślił, że nie było możliwości uwzględnienia materiałów dowodowych przedstawionych przez Wnioskodawcę, jako że potwierdzały one jedynie fakt wpisania pawilonu do ewidencji środków trwałych w 1967r.

Gastronomiczna Spółdzielnia Spożywców "Społem" w P. złożyła odwołanie od powyższego postanowienia, zarzucając organowi naruszenie art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 220 kpa i wniosła o uchylenie postanowienia Prezydenta i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Odwołująca się wskazała, że przedłożone przez nią wnioski dowodowe – dowód z karty środka trwałego jak i dowody z zeznań świadków – miały istotne znaczenie dla sprawy. W odwołaniu wskazano, że wpis do kartoteki środków trwałych mógł być dokonany jedynie w oparciu o pozwolenie na użytkowanie, które z kolei mogło być wydane tylko w oparciu o pozwolenie na budowę. Odwołująca się podniosła również, że organ zaniechał przeprowadzenia dowodu z posiadanej przez siebie dokumentacji w postaci rejestrów, ewidencji i innych materiałów z tego okresu, a jedynie ograniczył się do stwierdzenia, że Wydział Urbanistyki i Architektury nie posiada pozwoleń na budowę z odpowiedniego okresu. Spółdzielnia wskazała również, że skoro inwestor był przedsiębiorstwem państwowym to nie mógł dopuścić się samowoli budowlanej. Ponadto organ nie zbadał, czy w dyspozycji Urzędu Miasta znajduje się dokumentacja obejmująca uchwały i decyzje Rady Narodowej Miasta P. z roku 1966/1967, z której wynika umocowanie inwestora do podjęcia inwestycji gastronomicznej na terenie "Parku [...]".

Postanowieniem z dnia [...] października 2002r., nr [...], Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 218 § 1 organ administracji jest obowiązany wydać zaświadczenie na żądanie osoby mającej w tym interes prawny, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego wynikającego z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych będących w jego posiadaniu. Skoro organ nie posiada dokumentacji potwierdzającej istnienie pozwolenia na budowę, wydanie zaświadczenia żądanej treści nie było możliwe.

W skardze na postanowienie Wojewody Gastronomiczna Spółdzielnia Spożywców "Społem", wnosząc o jego uchylenie, zarzuciła organowi II instancji naruszenie art. 77 i art. 10 § 1 kpa poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia odwołania Skarżącej oraz uniemożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranego materiału przed wydaniem postanowienia. Spółdzielnia podkreśliła, że organ był zobowiązany zgodnie z art. 75 § 1 kpa dopuścić jako dowód wszystko, co mogło się przyczynić do wyjaśnienia zasadności wniosku o wydanie zaświadczenia. W pozostałym zakresie Skarżąca powtórzyła argumenty zawarte w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał w całości swą dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna. Uregulowane w dziale VII kpa podstawy i procedura wydawania zaświadczeń określają jednoznacznie komu i z jakich źródeł może być wystawione zaświadczenie. Art. 217 § 2 pkt 2 kpa stanowi, że organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o to zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W niniejszej sprawie Gastronomiczna Spółdzielnia Spożywców "Społem" wykazała swój interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia we wniosku o jego wydanie z dnia 29 lipca 2002. Z kolei art. 218 § 1 kpa, statuując obowiązek wystawienia przez organ administracji zaświadczenia w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 kpa stanowi, że obowiązek ten dotyczy potwierdzania faktów albo stanu prawnego wynikających z prowadzonych przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Przepis ten zawiera zatem istotne z punktu widzenia przedmiotowej sprawy zawężenie źródeł, na podstawie których może być wydane zaświadczenie. Może więc być ono wydane wyłącznie na podstawie trzech rodzajów źródeł: prowadzonych przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. O ile pierwsze dwa źródła nie nastręczają problemów interpretacyjnych, o tyle może budzić wątpliwości jaki zakres należy przypisać pojęciu "innych danych" znajdujących się w posiadaniu organu. W wyroku NSA z dnia 21 stycznia 1997r. (sygn. SA/Ł 3105/95; OSP 1998, nr 6, poz. 106) wyrażono pogląd, że "określenie danych znajdujących się w jego posiadaniu nie może być rozumiane dowolnie i rozszerzająco poprzez obejmowanie nim także danych dostarczonych właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie w celu potwierdzenia faktów z tych danych wynikających". Sąd przychyla się w całości do tak przeprowadzonej interpretacji przepisu art. 218 § 1 kpa. Ewentualne uwzględnienie przez organy orzekające wniosków dowodowych Skarżącej, które nie dotyczyły źródeł określonych w art. 218 § 1 – a więc dowodu z karty środków trwałych czy z zeznań świadków – nie znajdowałoby podstaw w przepisach prawa.

Powyższe wywody nabierają dodatkowego znaczenia wobec podnoszonego przez Skarżącą zarzutu naruszenia art. 75 § 1 kpa, poprzez nie dopuszczenie jako dowodu wszystkiego, co mogłoby się przyczynić do rozpoznania wniosku – a więc dowodu z karty środków trwałych i z zeznań świadków. Należy w tym kontekście zwrócić uwagę, że art. 218 § 2 wprowadza istotne ograniczenie ram postępowania dowodowego w porównaniu z regulacjami art. 75 – 86 kpa. Przewidziane w art. 218 § 2 postępowanie wyjaśniające przeprowadzane jest przez organ jedynie "w koniecznym zakresie", co oznacza - w związku z art. 218 § 1 - że postępowanie to musi odnosić się do faktów i okoliczności wynikających z prowadzonych przez organ ewidencji, rejestrów, czy zbiorów innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Tylko bowiem na podstawie tych źródeł może być wydane zaświadczenie. Teza ta została wyrażona w cytowanym już powyżej wyroku NSA, jak i w wyroku tegoż sądu z dnia 2 września 1998r., sygn. II SA/Łd 1119/96. Odmowa dopuszczenia wskazanych przez Skarżącą dowodów była zatem zasadna.

Skarżąca zarzuciła w zażaleniu organowi I instancji nie przeprowadzenie wystarczająco wnikliwego postępowania dowodowego także w zakresie dokumentacji relewantnej z punktu widzenia rozpatrywanych przepisów, tj. z ewidencji, rejestrów i innych danych znajdujących się w posiadaniu organu. Z uzasadnienia postanowienia organu I instancji wynika tymczasem, że postępowanie wyjaśniające w żądanym zakresie zostało przeprowadzone. Prezydent Miasta P. wskazał, że nie posiada "żadnych materiałów archiwalnych" dotyczących wydania pozwolenia na budowę przedmiotowego pawilonu gastronomicznego. Określenie to obejmuje najwyraźniej wszelką dokumentację posiadaną przez organ orzekający. Należy zatem uznać, że zarzuty naruszenia przez Prezydenta Miasta P. jak i Wojewodę wskazanych przez Skarżącą przepisów kpa nie znajdują uzasadnienia.

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.

/-/ B. Drzazga /-/ A. Zieliński /-/ S. Małek

kk