Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 474/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 4 pkt 9,  art. 12 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2014 poz 851
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity
article: art. 6
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk, Sędziowie WSA Dorota Kozłowska (spr.), Wojciech Organiściak, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2015 r. sprawy ze skargi A S.A. w K. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] do Dyrektora Izby Skarbowej w K. (dalej: organ interpretacyjny) wpłynął wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy:

1. wartość podatku VAT, zapłacona przez spółkę, do której wnioskodawca wniesie aport nie będzie stanowiła dla wnioskodawcy przychodu w podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (pytanie oznaczone we wniosku nr 1),

2. podzielenie transakcji na dwie odrębne operacje nie będzie miało wpływu na jej skutki podatkowe tj. będzie rodziło takie same skutki podatkowe jak przedstawione w stanowisku wnioskodawcy dotyczącym pytania nr 1 (pytanie oznaczone we wniosku nr 3).

We wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Spółka [...] S.A. z siedzibą w K. (dalej: wnioskodawca, Spółka, skarżąca) jest udziałowcem spółki [...] Sp. z o.o. (dalej: Spółka A), posiadającym 29,4 % udziałów. W wyniku umowy zawartej z drugim udziałowcem (panem X) prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą B, Spółka zobowiązała się do powzięcia stosownych uchwał, w wyniku których ma dojść do podwyższenia kapitału zakładowego Spółki A. Wraz z podwyższeniem kapitału zakładowego, Spółka obejmie nowe udziały w Spółce A, przy czym ich objęcie nastąpi w zamian za aport w postaci maszyn i urządzeń należących do Spółki, a wykorzystywanych przez Spółkę na podstawie umowy dzierżawy. Wartość nominalna objętych udziałów będzie równa wartości netto wnoszonego aportu, a sama wysokość przedmiotu aportu zostanie ustalona jako równowartość wartości księgowej ujawnionej w dokumentacji rachunkowej Spółki. Spółka jako zarejestrowany czynny podatnik VAT wystawi na rzecz Spółki A fakturę VAT w kwocie netto równej wnoszonemu aportowi. Ponieważ Spółka A również jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT, podatek wykazany na fakturze będzie podatkiem naliczonym, który Spółka A będzie mogła odliczyć od podatku należnego. Na mocy porozumienia ze Spółką A wnioskodawca otrzyma od Spółki A zwrot w gotówce podatku VAT wynikającego z wystawionej faktury dokumentującej wniesienie aportu. Nadto Spółka rozważa podzielenie transakcji na dwie części.

Odnośnie pytania nr 1 wnioskodawca stwierdził, że kwota podatku VAT, zapłacona Spółce przez Spółkę A nie będzie stanowić dla Spółki przychodu podlegającego opodatkowaniem podatkiem dochodowym od osób prawnych. Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 851 ze zm., dalej u.p.d.o.p.), przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe. Na mocy ust. 3 powołanego artykułu, za przychód związany z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Z kolei w art. 12 ust. 4 u.p.d.o.p. ustawodawca wskazał katalog przysporzeń, które nie stanowią dla podatnika przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Z art. 12 ust. 4 pkt 9 u.p.d.o.p. wynika, że do przychodów nie zalicza się należnego podatku od towarów i usług. Podatek ten nie jest również uznawany za koszt uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.p. Jak wynika z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r., Nr 177 poz. 1054 ze zm., dalej u.p.t.u.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega:

1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2. eksport towarów;

3. import towarów na terytorium kraju;

4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Natomiast przez odpłatną dostawę towarów, zgodnie z art. 7 ust. 1 u.p.t.u. rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Tym samym przeniesienie własności maszyn i urządzeń, stanowiących aport do Spółki A, w związku z objęciem nowych udziałów w Spółce A będzie, zdaniem Spółki, opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Z tego tytułu Spółka będzie zobowiązana odprowadzić należny podatek VAT w części, w której nie rozliczy go z podatkiem naliczonym. Równocześnie dla Spółki A kwota wykazana na fakturze będzie podatkiem naliczonym, który Spółka A będzie mogła rozliczyć z własnym podatkiem należnym. W przypadku, gdyby Spółka nie otrzymała od Spółki A zapłaty w gotówce podatku wynikającego z faktury dokumentującej wniesienie aportu przez Spółkę, doszłoby do naruszenia zasady neutralności podatku od towarów i usług, ponieważ podatkiem tym byłaby obciążona jedynie Spółka. Wiąże się to z jednej strony z obowiązkiem rozpoznania podatku należnego przez Spółkę, z drugiej zaś z brakiem zapłaty przez Spółkę A kwot wykazanych na fakturze. Zdaniem wnioskodawcy pomimo braku płatności po stronie Spółki A, spółka ta będzie uprawniona do rozliczenia podatku wykazanego na fakturze wystawionej przez Spółkę, który to podatek nie stanowił dla Spółki A żadnego ciężaru ekonomicznego.

Wnioskodawca wskazał, że jego zdaniem obowiązujące przepisy, w tym kodeks spółek handlowych, nie przewidują świadczenia na rzecz wspólników, w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego, innego niż objęcie udziałów, zapłata podatku VAT nastąpi na mocy odrębnego porozumienia ze Spółką A. Porozumienie to ma na celu wyrównanie obciążeń i zachowanie neutralnego charakteru podatku od towarów i usług. Zdaniem Spółki, otrzymanie od Spółki A płatności gotówkowej, w kwocie podatku VAT wskazanego na fakturze dokumentującej aport, będzie neutralne podatkowo na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych. Powyższe wynika z faktu, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym zastosowanie znajdzie art. 12 ust. 4 pkt 9 u.p.d.o.p., zgodnie z którym nie stanowi przychodu należny podatek od towarów i usług. Wskazany na fakturze podatek VAT jest konsekwencją prawidłowego zastosowania przepisów podatkowych przez Spółkę, nie będzie wynikał z samych uchwał, na mocy których Spółka będzie zobowiązana do wniesienia aportu w związku z nabyciem nowych udziałów. Zdaniem Spółki, nie bez znaczenia jest fakt, że wartość objętych udziałów będzie równa wartości netto przedmiotów aportu. Sama czynność wniesienia aportu, jako czynność podlegająca opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług nie zmieni charakteru podatku VAT wskazanego na fakturze dokumentującej aport. Zdaniem Spółki, wartość podatku VAT, który Spółka będzie zobowiązana rozliczyć, nadal będzie dla niej podatkiem należnym w rozumieniu art. 12 ust. 4 pkt 9 u.p.d.o.p. Spółka powołała się na podobne stanowiska zajęte przez Ministra Finansów w interpretacjach indywidualnych odnoszących się do podobnego stanu faktycznego. Przykładowo w interpretacji indywidualnej z [...] wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w K., sygn. [...] czytamy: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych w art. 12 ust. 4 enumeratywnie wylicza, jakiego rodzaju przysporzenia przedsiębiorcy nie są zaliczane do przychodów. I tak, zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 9 tej ustawy, do przychodów nie zalicza się należnego podatku od towarów i usług. Zatem, podatek VAT jako element ceny należnej obciąża bezpośrednio nabywcę towaru lub usługi i pozostaje dla zbywającego neutralny na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych. Podobne stanowisko zajął Minister Finansów w interpretacjach indywidualnych wydanych przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. w dniu [...] o nr [...], a także w interpretacji z dnia [...] o nr [...].

Reasumując zdaniem wnioskodawcy czynność wniesienia aportu do spółki kapitałowej w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego, nie zmienia charakteru podatku VAT powstałego na tej czynności i dla Spółki podatek ten stanowi podatek należny. Z kolei zapłata kwoty podatku VAT przez Spółkę A ma jedynie na celu zachowanie neutralności podatku VAT i służy przeniesieniu ciężaru ekonomicznego tego podatku na ostatecznego nabywcę - konsumenta usług i dostarczonych towarów. Tym samym otrzymanie przez Spółkę należności kwoty podatku VAT nie będzie stanowiło przychodu w podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 9 u.p.d.o.p.

Odnośnie pytania nr 3 wnioskodawca stwierdził, że jego zdaniem podzielenie transakcji wnoszenia aportu na dwie operacje nie będzie miało wpływu na opodatkowanie tzn. będzie rodziło skutki podatkowe takie jak przedstawione we własnym stanowisku w sprawie dotyczącym pytania nr 1.

W dniu [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., działający w imieniu Ministra Finansów, wydał na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., obecnie t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613, dalej: O.p.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), interpretację indywidualną nr [...], w której uznał stanowisko wnioskodawcy w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych odnośnie pytań nr 1 i 3 za nieprawidłowe.

Organ interpretacyjny stwierdził, że zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe. Na mocy ust. 3 powołanego artykułu, za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Zatem przychodem są wszelkie przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym, których rzeczywiste otrzymanie, a w niektórych przypadkach już sam fakt, że są należne, powoduje obowiązek zapłaty podatku dochodowego. Co do zasady, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa. Z kolei art. 12 ust. 4 u.p.d.o.p., zawiera zamknięty katalog przysporzeń, które nie są zaliczane do przychodów. I tak zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.p., do przychodów nie zalicza się należnego podatku od towarów i usług.

Dokonując oceny opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego organ interpretacyjny podkreślił, że środki pieniężne przekazane przez Spółkę A na rzecz wnoszącego aport (wnioskodawcy) nie będą miały charakteru podatku. Zgodnie bowiem z art. 6 O.p., podatkiem jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, wynikające z ustawy podatkowej. Z okoliczności sprawy przedstawionej we wniosku jednoznacznie wynika, że otrzymana przez Spółkę kwota to tylko równowartość podatku VAT wynikającego z faktury potwierdzającej wniesienie aportu a nie ten podatek. W konsekwencji w przedmiotowej sprawie nie może znaleźć zastosowania art. 12 ust. 4 pkt 9 u.p.d.o.p.

Opisany we wniosku przez wnioskodawcę sposób rozliczenia równowartości kwoty podatku VAT określonej w fakturze potwierdzającej wniesienie aportu do Spółki A, tj. uiszczenie przez spółkę obejmującą aport przedmiotowej kwoty potwierdza, że rozliczenie tejże kwoty nie jest w świetle podatku dochodowego od osób prawnych neutralne podatkowo. Podzielenie transakcji na dwie odrębne operacje będzie wywoływało takie same skutki podatkowe tzn. otrzymane przez wnioskodawcę od Spółki A środki pieniężne stanowiące równowartość VAT należnego, wynikającego z odpowiedniej faktury VAT wystawionej na rzecz spółki obejmującej aport, stanowić będą przychód dla wnoszącego aport jako otrzymane pieniądze (art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p.).

Mając powyższe na uwadze organ interpretacyjny stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy w zakresie ustalenia, czy:

1. wartość podatku VAT, zapłacona przez spółkę, do której wnioskodawca wniesie aport nie będzie stanowiła dla wnioskodawcy przychodu w podatku dochodowym od osób prawnych,

2. podzielenie transakcji na dwie odrębne operacje nie będzie miało wpływu na jej skutki podatkowe tj. będzie rodziło takie same skutki podatkowe jak przedstawione w stanowisku wnioskodawcy dot. pytania nr 1 - jest nieprawidłowe.

Dla uzasadnienia prawidłowości swojego stanowiska organ interpretacyjny przywołał prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 1277/10.

Indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego została doręczona wnioskodawcy w dniu 5 stycznia 2015 r. W dniu 19 stycznia 2015 r. skarżąca wezwała organ interpretacyjny do usunięcia naruszenia prawa. W dniu [...] organ interpretacyjny udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, stwierdzając brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji.

W skardze na wydaną indywidualną interpretację, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, a mianowicie:

1. art. 12 ust. 4 pkt 9 u.p.d.o.p., poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie, iż podatek VAT, otrzymany przez skarżąca, w związku z wniesieniem aportu do Spółki A nie stanowi należnego podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 12 ust. 4 pkt 9 u.p.d.o.p., a w konsekwencji przez błędne ustalenie, że podatek VAT naliczony przez Spółkę z tytułu dostawy towarów poprzez aport, będzie stanowił przychód Spółki podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych,

2. art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. poprzez jego błędną wykładnię, iż w przypadku otrzymania należnego Spółce podatku VAT z tytułu aportu wniesionego do Spółki A, skarżąca będzie zobowiązana rozpoznać przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych,

3. art. 6 O.p. poprzez jego błędną wykładnię a w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie, iż podatek od towarów i usług, który zostanie naliczony przez Spółkę i zostanie otrzymany przez nią na podstawie umowy ze spółką nie stanowi podatku w rozumieniu ordynacji podatkowej,

4. naruszenie art. 121 § 1 O.p. poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych,

5. naruszenie art. 124 O.p. poprzez naruszenie przez organ podatkowy zasady przekonywania stron.

Stawiając powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

Uzasadniając swoje stanowisko pełnomocnik skarżącej wskazał, że z treści art. 6 O.p. wynika, iż podatkiem jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, wynikające z ustawy podatkowej. Zdaniem skarżącej, przepis ten wprost odnosi się do relacji pomiędzy skarżącą a Skarbem Państwa, województwem, powiatem lub gminą a porozumienie zawarte ze Spółką A nie pozbawia należności charakteru podatku. Na skarżącej będzie ciążył obowiązek uiszczenia zapłaty podatku wykazanego na fakturze, które to świadczenie ma charakter przymusowy (ponieważ nie zależy od woli skarżącej), bezzwrotny (ponieważ skarżąca nie będzie miała prawnej możliwości domagania się zwrotu podatku), a także nieodpłatny. Spółka nie może dokonać wyboru co do tego, czy wniesienie aportu powinno być opodatkowane podatkiem VAT, czy też nie. Tym samym podatek VAT wykazany na fakturze, która zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług musi dokumentować wniesienie aportu ma zdaniem skarżącej charakter przymusowy. Porozumienie, o którym mowa w przedstawionym stanie faktycznym, a które ma być zawarte pomiędzy skarżącą a Spółką A ma jedynie na celu wykazanie, że celem skarżącej jest przekazanie wartości majątkowych (aportu) do wysokości wartości netto. Zdaniem pełnomocnika skarżącej organ podatkowy naruszył treść art. 6 O.p. poprzez błędne ustalenie, że cywilnoprawne zobowiązanie pomiędzy skarżącą a Spółką A odnosi skutki w publicznoprawnym charakterze podatku od towarów i usług.

Podnosząc zarzut naruszenia przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych pełnomocnik skarżącej stwierdził, że organ podatkowy nie odniósł się do zasadności zastosowania art. 12 ust. 4 pkt 9 u.p.d.o.p. Z treści tego przepisu wynika bowiem, że do przychodów nie zalicza się należnego podatku od towarów i usług. Podatek ten nie jest również uznawany za koszt uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.p.

Pełnomocnik skarżącej powołując się na przepisy art. 5 ust. 1 i art. 7 ust. 1 u.p.t.u. stwierdził, że przeniesienie własności maszyn i urządzeń, stanowiących aport do Spółki A, w związku z objęciem nowych udziałów w Spółce A będzie opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Z tego tytułu skarżąca będzie zobowiązana odprowadzić należny podatek VAT w części, w której nie rozliczy go z podatkiem naliczonym. Zdaniem Spółki wartość podatku VAT, który Spółka będzie zobowiązana rozliczyć, nadal będzie dla niej podatkiem należnym w rozumieniu art. 12 ust. 4 pkt 9 u.p.d.o.p. Pełnomocnik skarżącej stwierdził więc, że organ podatkowy naruszył treść art. 12 ust. 4 pkt 9 u.p.d.o.p. poprzez jego błędną interpretację.

W kwestii naruszenia art. 121 O.p. pełnomocnik skarżącej podniósł, że rozbieżne stanowiska organów podatkowych w tym samym, lub w zbliżonym stanie faktycznym stanowią naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Poprzez wyrażenie swojego stanowiska, organ wyraźnie zdystansował się do wykładni przepisów wyrażonej w przytoczonych we wniosku interpretacjach Dyrektora Izby Skarbowej w K.: z dnia [...] nr [...], z dnia [...] nr [...], z dnia [...] nr [...].

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 124 O.p. pełnomocnik skarżącej wskazał, że organ podatkowy w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie uzasadnił swojej decyzji ograniczając się jedynie do lakonicznego stwierdzenia, że "brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (...)". Naruszył więc zasadę, o której mowa w art. 124 O.p., zgodnie z którą organy podatkowe powinny wyjaśnić stronie zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do dobrowolnego wykonania przez stronę decyzji bez stosowania środków przymusu.

Organ interpretacyjny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji oraz w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z [...].

Dodatkowo organ interpretacyjny wskazał odpowiadając na zarzut braku uzasadnienia zajętego przez organ podatkowy stanowiska w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, że strona może wnieść skargę nawet gdyby organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Ponadto przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie precyzują w jakiej formie winna następować odpowiedź organu podatkowego na zarzuty zawarte w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, ani co winna ona zwierać. Natomiast w udzielonej odpowiedzi wyraźnie wskazano, że dokonano ponownej analizy sprawy z uwzględnieniem zarzutów zawartych w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, lecz nie znaleziono podstaw do zmiany stanowiska zawartego w wydanej interpretacji indywidualnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy).

Ponadto zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Skarga okazała się nieuzasadniona.

W pierwszej kolejności należy się zgodzić z organem interpretacyjnym, że środki pieniężne przekazane przez Spółkę A na rzecz wnoszącego aport (skarżącej) nie będą miały charakteru podatku.

Zgodnie bowiem z art. 6 O.p., podatkiem jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, wynikające z ustawy podatkowej. Przepisy u.p.t.u. nie zawierają innej definicji w zakresie należnego podatku od towarów i usług. Istotne w sprawie jest również to, że stosownie do art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy.

Natomiast z przedstawionego przez skarżącą we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że otrzymana przez skarżącą kwota to tylko równowartość podatku VAT wynikającego z faktury potwierdzającej wniesienie aportu a nie ten podatek. Kwota ta nie jest zatem nieodpłatnym, przymusowym oraz bezzwrotnym świadczeniem pieniężnym na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy jak i nie została nałożona w drodze ustawy. Tym samym oczywistym jest, iż nie stanowi należnego podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 12 ust. 4 pkt 9 u.p.d.o.p.

Opisany we wniosku przez skarżącą sposób rozliczenia równowartości kwoty podatku VAT określonej w fakturze potwierdzającej wniesienie aportu do Spółki A, potwierdza, że rozliczenie tejże kwoty nie jest w świetle podatku dochodowego od osób prawnych neutralne podatkowo. Otrzymane zatem przez skarżącą od Spółki A środki pieniężne stanowiące równowartość podatku VAT należnego po stronie Spółki z tytułu omawianej transakcji, wynikającego z odpowiedniej faktury VAT wystawionej na rzecz Spółki A, stanowić będą przychód dla wnoszącego aport jako otrzymane pieniądze.

Rację ma również organ interpretacyjny, że podzielenie transakcji na dwie odrębne operacje będzie wywoływało takie same skutki podatkowe tzn. będą stanowić przychód dla wnoszącego aport jako otrzymane pieniądze (art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p.).

Niezasadne okazały się zatem zarzuty dotyczące naruszenia przepisów art. 12 ust. 4 pkt 9 u.p.d.o.p., art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. i art. 6 O.p. Organ interpretacyjny dokonał bowiem prawidłowej wykładni tych przepisów w świetle przedstawionego przez skarżącą stanu faktycznego. Stanowisko organu interpretacyjnego jest także zbieżne z poglądami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wyrażonymi w wyroku z dnia 21 lutego 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 1277/10, które skład orzekający rozpoznający sprawę w pełni podziela.

Nie została także naruszona zasada budzenia zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.). Zgodnie bowiem z tym przepisem, postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Organ przeanalizował zdarzenie przyszłe przedstawione przez skarżącą we wniosku oraz dokonał jego interpretacji na podstawie obowiązujących przepisów. Organ interpretacyjny działał stosownie do wymagań przepisów prawa obowiązujących przy wydawaniu interpretacji indywidualnych, ściśle trzymał się wytyczonych mu zasad postępowania. Przestrzeganie w postępowaniu przepisów prawa jest zarazem realizacją przesłanki prowadzenia tego postępowania w sposób budzący zaufanie.

Bezzasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 124 O.p., którego pełnomocnik skarżącej upatruje w tym, że organ podatkowy w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie uzasadnił swojej decyzji ograniczając się jedynie do lakonicznego stwierdzenia, że "brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego". Po pierwsze trzeba wskazać, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie uruchamia szczególnego trybu odwoławczego. Stwarza organowi możliwość samodzielnej weryfikacji udzielonej interpretacji w sytuacji, gdy strona zamierza skorzystać ze skargi do sądu administracyjnego (por. T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005; s. 241). Zaś odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w przypadku zakwestionowania interpretacji przepisów prawa podatkowego, nie jest kolejną interpretacją w sprawie, nie określa sytuacji prawnej wnioskodawcy przez zapewnienie mu lub odmowę zapewnienia przewidzianej w przepisach Ordynacji podatkowej ochrony. Wnioskodawca, a następnie organy podatkowe, są związane stanowiskiem organu interpretacyjnego wyrażonym w interpretacji, a nie sformułowanym w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia przepisów prawa. Po drugie nie ma racji skarżący, że organ naruszył zasadę, o której mowa w art. 124 O.p., zgodnie z którą organy podatkowe powinny wyjaśnić stronie zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do dobrowolnego wykonania przez stronę decyzji bez stosowania środków przymusu. Rozpoznawana sprawa dotyczy bowiem kontroli interpretacji indywidualnej, tryb wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego reguluje rozdział 1a O.p. Zaś przepis art. 124 O.p. nie ma zastosowania w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej. Nie został bowiem wymieniony w art. 14h O.p., który określa jakie przepisy O.p. stosuje się odpowiednio w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.