Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2270/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 210 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Nowecki, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Gurba, sędzia WSA Anna Wesołowska (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Grażyna Wojda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2017 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2015 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta P. (Burmistrz) decyzją z [...] września 2015 r. określił T. S. i S. S. (Skarżący) podatek od nieruchomości na rok 2015 za nieruchomość położoną w P. przy ul. [...], na kwotę 274 zł.

W uzasadnieniu wskazał, że Skarżący i jego żona są właścicielami przedmiotowej nieruchomości. Do podstawy opodatkowania przyjęto: grunt o powierzchni 595,00 m2. Organ wskazał również, że zgodnie z art. 3 ust. 1-3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. 2014 r. poz. 849 ze zm., dalej : "ustawa") właściciele nieruchomości są obowiązani opłacać podatek od nieruchomości.

Organ przy wymiarze podatku wziął pod uwagę wypełnioną przez Skarżącego "Informację w sprawie podatku od nieruchomości" z 27 kwietnia 2015 r. oraz wypis z rejestru gruntów Starostwa Powiatowego w P. z 21 stycznia 2015 r.

Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji podnosząc naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego to jest art. 7 Konstytucji, art. 6 k.p.a., art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne w związku z art. 20 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 24 ust. 1 tej ustawy poprzez wadliwe przyjęcie, że podstawą do wymiaru podatków są dane z wypisu z rejestru gruntów podczas gdy literalne brzmienie tych przepisów przesądza, że podstawę wymiaru podatku winny stanowić nie tylko dane zawarte w bazie danych prowadzonej za pomocą systemów teleinformatycznych, z których drukowane są wypisy i wyrysy z rejestru gruntów ale także dane znajdujące się zbiorze dokumentów, uzasadniającym wpisy do bazy danych, które łącznie tworzą tzw. ewidencję gruntów i budynków, jak również naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. poprzez nierozważenie w sposób wszechstronny całego materiału dowodowego i orzekanie z pominięciem danych wynikających ze zbioru dokumentów uzasadniającym wpisy do bazy danych.

Z uwagi na powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (SKO) decyzją z [...] maja 2016 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza.

SKO wyjaśniło, że zgodnie z wypisem z rejestru gruntów znajdującym się w aktach sprawy z dnia 21 stycznia 2015 r., nieruchomość o nr ewidencyjnym [...] położona przy ul. [...] w P. stanowi współwłasność Skarżącego i T. S. oraz posiada powierzchnię 595m2, oznaczoną jaki Bp. Identyczne zapisy zawarte są w wypisie z rejestru gruntów z dnia 3 listopada 2015 r., który potwierdza, że dane co do przedmiotu opodatkowania nie uległy zmianie.

SKO wskazało następnie, że dane zawarte w ewidencji mają charakter dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej. Podważenie tych zapisów bądź ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ wyjaśnił, że dla orzeczenia w zakresie podatku od nieruchomości istotne znaczenie mają tylko zapisy wynikające z ewidencji gruntów i budynków i dopóki nie zostaną zmienione ich treść jest dla organów podatkowych wiążąca.

Z uwagi na powyższe SKO uznało zarzuty podniesione w odwołaniu za niezasadne.

Nie zgadzając się z powyższą decyzję Skarżący wniósł skargę do tutejszego sądu zarzucając decyzji organu

1} naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z art. 20 ust, 1 i art. 24 ust. 1 tejże ustawy - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że podstawę wymiaru podatków może stanowić jedynie część danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, tj. dane z wyłączeniem zbioru dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych;

2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 122, art. 187 § 1, art. 191 § 1 oraz 194 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w zw, z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne - przez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego na podstawie akt sprawy, z których jednoznacznie wynika, że w sprawie istnieją dowody (dokumenty) co do których należy się wypowiedzieć, a których to rozpatrzenie prowadziłoby do wniosku, iż dane zawarte w ewidencji gruntów są wzajemnie sprzeczne i nie mogą w związku z tym stanowić podstawy do wymiaru podatku, jak również wyprowadzenie domniemań z dokumentów urzędowych jedynie z części informacji zawartych w tych dokumentach,

3) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 210 § 1 punkt 6 ustawy Ordynacja podatkowa przez nieodniesienie się w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia do zarzutów podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu i innych pismach.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego organowi administracyjnemu oraz zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z opłatą skarbową w kwocie 17 zł tytułem opłaconego pełnomocnictwa.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

W niniejszej sprawie spór toczy się o zasadność opodatkowania podatkiem od nieruchomości działki o nr [...] o powierzchni 0.0595ha położonej w P. przy ul. [...].

W aktach administracyjnych znajdują się wypisy z rejestru gruntów z 21 stycznia 2015 r. oraz 3 listopada 2015 r., z których wynika, że Skarżący i T. S. są współwłaścicielami powyższej nieruchomości. Ponadto z akt administracyjnych wynika, że Skarżący złożyli w Urzędzie Miejskim w P. informację w sprawie podatku od nieruchomości, w której wykazali do opodatkowania nieruchomość o powierzchni 595 m2.

Podatek od nieruchomości na rok 2015 ustalony został zatem na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów zarówno co do powierzchni, rodzaju użytków jak i przysługiwania prawa własności do przedmiotowej nieruchomości Skarżącemu i T. S..

Skarżący w swoich pismach składanych zarówno w toku postępowania podatkowego jak i sądowoadministracyjnego wywodził, że organy rozstrzygając sprawę dotyczącą opodatkowania nieruchomości winny zbadać wszystkie dokumenty stanowiące podstawę wpisów do ewidencji gruntów i budynków, w tym odpisy aktów notarialnych jak również odpisy prawomocnych decyzji i orzeczeń, z których wynikają zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków. W jego ocenie, celem ustalenia wymiaru opodatkowania konieczne było zbadanie wszystkich danych znajdujących się w zbiorze dokumentów, uzasadniających wpisy do bazy danych, w tym aktów notarialnych wraz z załącznikami oraz decyzji wydanych w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku.

Skarżący nie wskazał jednak konkretnie, które z ustaleń faktycznych poczynionych przez organy podatkowe jest wadliwe. Nie wiadomo zatem, czy w jego ocenie nie przysługuje jemu i jego żonie prawo własności do spornej nieruchomości, czy też powierzchnia nieruchomości jest inna. Skarżący nie wyjaśnił także, jakie ewentualnie dokumenty mogłyby potwierdzać, że stan faktyczny jest inny niż ustalony przez organy.

W znajdującej się w aktach sprawy informacji w sprawie podatku od nieruchomości Skarżący wskazał, że toczą się liczne postępowania dotyczące przedmiotowej nieruchomości. W skardze podniósł, że w innym postępowaniu został uznany nie za właściciela przedmiotowej nieruchomości ale za współwłaściciela większej nieruchomości, w której skład wchodzić miała przedmiotowa działka.

Sąd wyjaśnia w tym miejscu, że z urzędu znany mu jest fakt, iż wyrokiem z 19 lutego 2015 r. sygn. akt IV Sa/Wa 2254/14 tutejszy sąd uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów i budynków oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] lipca 2014 roku nr [...]. W uzasadnieniu sąd wyjaśnił, że postępowanie prowadzone przez organy miało na celu ustalenie, czy wpis w ewidencji gruntów i budynków T. i S. małżonków S. jako właścicieli działki [...], był prawidłowy. Organy geodezyjne obu instancji uznały, że wpis ten jest nieprawidłowy, jednak tutejszy sąd na skutek skargi m.in. Skarżącego uchylił decyzje organów obu instancji.

Zatem przyjęcie przez organy podatkowe na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, że Skarżący jest wraz z T. S. współwłaścicielem działki nr [...] o powierzchni 595 m2 nie stało w sprzeczności ani z treścią wyroku tutejszego sądu z 19 lutego 2015 r. sygn. akt IV Sa/Wa 2254/14, ani też ze stanowiskiem Skarżącego, który w sprawie zakończonej powyższym wyrokiem kwestionował możliwość uznania, że nie przysługuje jemu i jego żonie prawo własności do powyższej nieruchomości a jedynie udział w prawie własności większej nieruchomości.

Zatem w sytuacji, w której Skarżący w toku postępowania podatkowego nie wskazał jakie konkretnie ustalenia organów podatkowych kwestionuje ani też jakie dowody miałyby pozwolić na zakwestionowanie tychże ustaleń, podniesione przez niego zarzuty naruszenia przepisów postępowania uznać należało za niezasadne.

Za niezasadne uznać należało również zarzuty naruszenia przepisów ustawy - prawo geodezyjne.

Jak już zwrócił uwagę tutejszy sąd rozpatrując skargę Skarżącego na decyzję dotyczącą wymiaru podatku od nieruchomości na 2013 r. (wyrok z 28 kwietnia 2014 r. III SA/Wa 224/14, od którego skarga kasacyjna oddalona została wyrokiem NSA z dnia 14 czerwca 2016 r. II FSK 3310/14) z uwagi na treść art. 21 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, organy podatkowe nie mogą czynić własnych ustaleń, bowiem ściśle związane są wypisem z ewidencji gruntów i budynków.

Sąd wyjaśnia w tym miejscu dodatkowo, że organy podatkowe nie są właściwe dla dokonywania oceny prawidłowości wpisów dokonanych w ewidencji gruntów i budynków na podstawie dokumentów złożonych do zbioru dokumentów stanowiących podstawę wpisu do tejże ewidencji - a do tego zdają się zmierzają zarzuty podniesione przez Skarżącego. Jeżeli dokumenty te zostały już raz ocenione przez organy właściwe w sprawach geodezji i kartografii, brak jest podstaw do prowadzenia przez organy podatkowe postępowania mającego na celu wykazanie, że stan faktyczny jest inny niż wynikający z ewidencji.

Podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej poprzez nie odniesienie się do zarzutów podniesionych w odwołaniu również uznać należało za niezasadny. SKO w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wyjaśniło, przywołując obszernie orzecznictwo sądowe, w tym wyrok NSA z 26 września 2014 r. II FSK 3099/14, dlaczego uznaje, że podstawą do dokonania wymiaru podatku od nieruchomości winny być dane z ewidencji gruntów i budynków. Okoliczność, że organ nie odniósł się wprost do zarzutów naruszenia przepisów k.p.a. nie mających zastosowania w sprawie, jak również do zarzutu naruszenia art. 7 Konstytucji pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. ( Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) oddalił skargę.