Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1582/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-08-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6269 Inne o symbolu podstawowym 626
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5 a ust. 4 pkt 11
journal: Dz.U. 2010 nr 234 poz 1536
law: Ustawa z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Alicja Plucińska – Filipowicz Sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak Protokolant Andżelika Nycz po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Dolnośląskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Wr 13/12 w sprawie ze skargi Gminy Ząbkowice Śląskie na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Dolnośląskiego z dnia 1 lutego 2011 r., nr NK-N.0911.1.2011.MW2 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały z dnia 30 grudnia 2010 r., nr IV/11/2010 w sprawie przyjęcia rocznego programu współpracy Gminy Ząbkowice Śląskie z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietna 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie na rok 2011 oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Wr 13/12, po rozpoznaniu skargi Gminy Ząbkowice Śląskie, uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Dolnośląskiego z dnia 1 lutego 2011 r., w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały z dnia 30 grudnia 2010 r. , w sprawie przyjęcia rocznego programu współpracy Gminy Ząbkowice Śląskie z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie na rok 2011.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy:

Wojewoda Dolnośląski rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 1 lutego 2011 r. na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. dalej zwanej "u.s.g.") stwierdził nieważność wskazanej wyżej uchwały Rady Miejskiej Ząbkowic Śląskich z dnia 30 grudnia 2010 r.

W ocenie Wojewody przedmiotowa uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem prawa, po upływie terminu, wynikającego z art. 5 a ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i wolontariacie (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 234, poz. 1536, zwanej dalej "u.d.p.p."), w związku z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a ponadto § 8 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 6, ust. 7, ust. 8 i ust. 9 załącznika do uchwały zostały podjęte z istotnym naruszeniem odpowiednio: art. 11 ust. 2, art. 13 ust. 3, art. 13 ust. 1, art. 15 ust. 2 i art. 12 i art. 19a ust. 1 i ust 6 w związku z art. 5a ust. 1 wskazanej ustawy. Uchwała została podjęta po upływie ustawowego terminu, a to po dniu 30 listopada roku poprzedzającego okres obowiązywania programu, co jest równoznaczne z niewypełnieniem upoważnienia ustawowego, a tym samym nieważnością uchwały. Ponadto w ocenie organu nadzoru § 12 ust. 4 załącznika do uchwały narusza w sposób istotny art. 5 ust. 4 pkt. 11 ustawy, ponieważ tryb powoływania i zasady działania komisji konkursowych do opiniowania ofert w otwartych konkursach ofert powinien określać program współpracy z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3.

Gmina Ząbkowice Śląskie w skardze na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze wniosła o jego uchylenie. Strona skarżąca przyznała, że rzeczywiście program współpracy został uchwalony w dniu 30 grudnia 2010 r., a więc po przekroczeniu terminu zakreślonego w art. 5a ust. 1 ustawy, jednakże w ocenie strony naruszenie tego terminu nie powinno być bezwzględną przesłanką do stwierdzenia nieważności całej uchwały, bowiem przedmiotowy termin należy traktować instrukcyjnie, a czynione analogie do funduszu sołeckiego są nieuzasadnione. Określony w ustawie termin nie ma charakteru terminu zawitego. Ponadto strona skarżąca podniosła, że dopiero z dniem 12 marca 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o działalności pożytku publicznego i wolontariacie, z uwagi na co Rada Miejska Ząbkowic Śląskich miała zaledwie 9 miesięcy na przeprowadzenie konsultacji z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust 3 i uchwalenie rocznego programu współpracy, przez co nie sposób było podjąć przedmiotowej uchwały w terminie.

Odnosząc się zaś do twierdzeń Wojewody Dolnośląskiego dotyczących sprzeczności § 12 ust. 4 załącznik do uchwały z art. 5a ust. 1 u.d.p.p., Gmina wskazała, iż przedmiotowe postanowienia dotyczące przyznania Burmistrzowi kompetencji do powołania składu komisji konkursowej i określania regulaminu pracy mają wyłącznie charakter wykonawczy i miały służyć w intencji Rady Miejskiej sprawnemu przeprowadzeniu procedury konkursowej dla realizacji ważnych z punktu społecznego zadań gminy. Ponadto strona skarżąca zarzuciła, że organ nadzoru naruszył przepisy art. 91 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym i art. 61 § 4 k.p.a. gdyż nie zawiadomił Gminy o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały. W związku z powyższym skarżąca Gmina wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i zasądzenie kosztów postępowania

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym.

Wyrokiem z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt III SA/Wr 176/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę na wymienione rozstrzygnięcie nadzorcze, uznając za zasadne argumenty w nim podnoszone, uzasadniające stwierdzenie nieważności uchwały.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 2107/11, uchylił wyrok z dnia 6 lipca 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że stosownie do treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1824/11, podjętej na kanwie sprawy o analogicznym stanie faktycznym uznał, że termin określony w art. 5a ust. 1 u.d.p.p. jest terminem instrukcyjnym. W wyroku tym NSA uznał, że zarzut naruszenia poprzez błędną wykładnię art. 5a ust. 1 u.d.p.p. ma usprawiedliwione podstawy. Zdaniem NSA nie można bowiem podzielić poglądu o "zawitym" charakterze określonego ustawowo terminu na podjęcie przez radę uchwały w sprawie rocznego programu współpracy z organizacjami pozarządowymi. Jak wyjaśniono, w sytuacji, gdy przepis art. 5a ust. 1 nie określa charakteru terminu ani jego skutków prawnych należy posłużyć się także wykładnią celowościową. Powołany przepis został wprowadzony w celu zobowiązania organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego do uchwalania rocznych programów współpracy i to zawierających ustawowo określone elementy. Projektodawca nowelizacji ustawy przypisywał temu obowiązkowi tak duże znaczenie, że projektował także zabezpieczenie wykonania tego obowiązku poprzez wprowadzenie "zarządzenia zastępczego" wojewody w przypadkach niepodjęcia uchwały w ustalonym terminie. Potwierdza to, że współpracę z organizacjami pozarządowymi uznaje się za szczególnie istotną w procesie demokratyzacji sposobu działania publicznej władzy samorządowej i zasad good governance przy wykonywaniu zadań publicznych. Program współpracy z organizacjami pozarządowymi powinien zawierać w szczególności m.in. ustalenie zasad współpracy, jej zakres przedmiotowy, formy współpracy, priorytetowe zadania publiczne, okres i sposób realizacji programu, wysokość środków przeznaczonych na realizację programu, sposób oceny jego realizacji oraz tryb powoływania i zasady działania komisji konkursowych do opiniowania ofert w otwartych konkursach ofert. Program ten zawiera zatem, obok norm o programowym charakterze, także normy prawne, służące realizacji współpracy z organizacjami pozarządowymi.

NSA podzielił stanowisko wyrażone w skardze kasacyjnej, że termin ten nie ma charakteru zawitego materialnoprawnego, a prawidłowe rozumienie przepisu art. 5a ust. 1 pow. ustawy musi uwzględniać także konsekwencje związane z charakterem terminu. NSA podkreślił, że uznanie terminu "do 30 listopada roku poprzedzającego okres obowiązywania programu" za termin instrukcyjny, wewnętrzny nie oznacza, że organy stanowiące mogą się uchylać od podjęcia stosownej uchwały. Oznacza natomiast, że uchybienie określonego w art. 5a ust. 1 pow. ustawy terminu, mimo, że stanowi niewątpliwie naruszenie prawa, nie daje podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały i samo przez się nie pozbawia organu stanowiącego kompetencji do podjęcia takiej uchwały. Tym samym podjęcie uchwały w sprawie programu współpracy z organizacjami pozarządowymi po upływie ustawowego terminu, mimo, że jest naruszeniem prawa, to – w świetle zasad wykładni celowościowej, nie jest – z uwagi na przedmiot uchwały, charakter terminu i skutki jakie wiążą się z uznaniem terminu za materialnoprawny - naruszeniem istotnym dającym podstawę do stwierdzenia nieważności takiej uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku podkreślił, że rozstrzygając ponownie przedmiotową sprawę związany był, zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej zwanej "p.p.s.a."), wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 2107/11.

W związku z tym Sąd Wojewódzki przyjął, w ślad za stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że termin określony w art. 5a ust. 1 u.d.p.p. jest terminem instrukcyjnym. Kierując się wykładnią przepisu art. 5a ust. 1 u.d.p.p. dokonaną przez NSA wskazał, że przeważające znaczenie przy interpretacji normy prawnej zawartej w tym przepisie ma wykładnia celowościowa. Powołany przepis został wprowadzony w celu zobowiązania organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego do uchwalania rocznych programów współpracy i to zawierających ustawowo określone elementy. Projektodawca nowelizacji ustawy przypisywał temu obowiązkowi tak duże znaczenie, że projektował także zabezpieczenie wykonania tego obowiązku poprzez wprowadzenie "zarządzenia zastępczego" wojewody w przypadkach niepodjęcia uchwały w ustalonym terminie. Program jest uchwalany, po obligatoryjnych konsultacjach z ustawowo określonymi organizacjami pozarządowymi i innymi podmiotami, przeprowadzonych w określony ustawą sposób. Ustawowy wymóg takich konsultacji i obligatoryjne elementy programu stanowią uznanie roli takich organizacji przy wykonywaniu zadań publicznych i rodzą dla nich określone uprawnienia. Niekwestionowane znaczenie współpracy organizacji pozarządowych z jednostkami samorządu terytorialnego przy wykonywaniu zadań publicznych musi być uwzględniane w procesie wykładni przepisu art. 5a ust. 1, w tym, dla określenia charakteru określonego w nim terminu.

W tym kontekście, zdaniem Sądu pierwszej instancji, uznanie za zasadne stanowiska organu nadzoru negatywnie wpłynęłoby nie tylko na status organu, który definitywnie utraciłby kompetencję do uchwalenia programu na kolejny rok, ale także na status i uprawnienia organizacji pozarządowych. Takie skutki zaś pozostawałyby w ewidentnej sprzeczności z celami nowelizacji wskazanymi w uzasadnieniu projektu nowelizacji ustawy o organizacjach pożytku publicznego i o wolontariacie. Z tego powodu Sąd Wojewódzki opowiedział się za instrukcyjnym charakterem przepisu art. 5a ust. 1 u.d.p.p., czego konsekwencją było uznanie, że podjęcie przez Radę Gminy uchwały w tym przedmiocie, po terminie wskazanym w ustawie, mimo, że jest naruszeniem prawa, to nie jest naruszeniem istotnym dającym podstawę do stwierdzenia nieważności takiej uchwały.

W odniesieniu do pozostałych zarzutów organu nadzoru Sąd wskazał, że choć Rada Gminy podejmując przedmiotową uchwałę dopuściła się pewnych uchybień prawa, to jednak nie były one istotne w stopniu uzasadniającym stwierdzenie nieważności uchwały.

Wbrew stanowisku organu nadzoru, przy podejmowaniu uchwały nie naruszono art. 5 ust. 4 pkt. 11 u.d.p.p. (powinno być "5a ust. 4 pkt 11"), z uwagi na nie określenie trybu powoływania i zasad działania komisji konkursowych do opiniowania ofert w otwartych konkursach ofert w programie współpracy z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3. Zdaniem Sądu przedmiotowa uchwała w § 12 przewidziała tryb powoływania i zasady działania komisji konkursowej do opiniowania ofert, przekazując do kompetencji Burmistrza jedynie opracowanie regulaminu Pracy Komisji Konkursowej. Niemniej jednak, zasady ogólne działania Komisji, w tym zasady rozpatrywania ofert i ich opiniowania, zawarte zostały w rocznym programie współpracy. W ocenie Sądu, przekazanie do kompetencji organu wykonawczego uregulowania materii o charakterze stricte administracyjnym i porządkowym prac Komisji, nie jest naruszeniem przepisów ustawy, a więc nie mogło stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności.

Naruszeniem natomiast prawa jest w istocie, zdaniem Sądu, zamieszczanie w uchwale materii uregulowanej szczegółowo w akcie rangi ustawowej, tj. art. 11 ust. 2, art. 13 ust. 3, art. 13 ust. 1, art. 15 ust. 2 i art. 12 i art. 19a ust. 1 i ust 6. Sąd podkreślił jednak, że przeniesienie postanowień ustawy wprost do treści uchwały, pomimo, że stanowi naruszenie zasad techniki legislacyjnej, nie jest naruszeniem o tak istotnym ciężarze gatunkowym, żeby mogło uzasadniać stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego. W orzecznictwie sądowoadministracynym wielokrotnie podnoszono, że dla stwierdzenia nieważności uchwały, jej sprzeczność z prawem musi być oczywista i bezpośrednia. W odniesieniu do nieprawidłowych redakcji przepisów zawartych w aktach miejscowych, orzecznictwo zaś przyjęło tezę, że jest to naruszenie prawa nieistotne, pozostające bez wpływu na ważność aktu.

Z tych względów Sąd Wojewódzki uchylił rozstrzygnięcie nadzorcze na podstawie art. 148 p.p.s.a.

Wojewoda Dolnośląski w skardze kasacyjnej od powyższego orzeczenia wniósł o jego uchylenie w całości, rozpoznanie skargi Gminy Ząbkowice Śląskie na podstawie art. 188 p.p.s.a. i jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Wyrokowi Wojewoda zarzucił błędną wykładnię art. 5 ust. 4 pkt 11 (powinno być "5a ust. 4 pkt 11") ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (t.j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 234, poz. 1536).

W uzasadnieniu organ podkreślił, że z art. 5a ust. 4 u.d.p.p. wynika wprost, że to w programie współpracy z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3 ustawy określa się tryb powoływania i zasady działania komisji konkursowych do opiniowania ofert w otwartych konkursach ofert. Nie sposób z treści tego przepisu wywieść kompetencję do normowania tego typu zagadnień w zarządzeniu Burmistrza. W art. 5 ust 1 u.d.p.p. wskazuje się wyraźnie, że przedmiotowy program uchwala organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego. Zdaniem Wojewody niczym nieuzasadniony jest także dokonany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny podział na sprawy "o charakterze stricte administracyjnym i porządkowym" i zasady ogólne działania Komisji, i idące za tym rozróżnienie trybu, w jakim będą one wprowadzane. Program współpracy uchwalany jest przez radę gminy w drodze uchwały po konsultacjach z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3 u.d.p.p., przeprowadzonych w sposób określony w art. 5 ust. 5 u.d.p.p.. Wymogu takiego nie sposób zastosować w odniesieniu do zarządzenia Burmistrza, co powoduje, że istotna część zagadnień, przekazanych do unormowania w tym trybie, może zostać wprowadzona bez wymaganych konsultacji. Z § 12 uchwały wynika, że w skład komisji konkursowej wchodzą przedstawiciele Burmistrza i organizacji (z wyłączeniem organizacji, które biorą udział w konkursie), jednak o składzie, a więc także i proporcji tych reprezentacji, będzie decydował Burmistrz. Zagadnienie to niewątpliwie nie jest obojętne dla organizacji pozarządowych i materia ta winna podlegać stosownym konsultacjom, podobnie jak pozostałe zapisy programu. Podobnie regulamin pracy komisji może w sposób istotny wpływać na przebieg procedury konkursowej. Chodzi tutaj między innymi o sposób podejmowania decyzji przez organ kolegialny, bowiem uchwała mówi jedynie o przypisywaniu przez komisję oceny punktowej złożonym ofertom. Nie jest zatem wiadome, w jaki sposób określone zostanie stanowisko komisji, a rozstrzygnięcie w tym zakresie będzie zawierało zarządzenie Burmistrza. Również i to zagadnienie niewątpliwie byłoby przedmiotem zainteresowania organizacji pozarządowych i podmiotów, o których mowa w art. 3 ust. 3 u.d.p.p.. Zdaniem Wojewody nie sposób dokonać podziału pomiędzy te zagadnienia, które powinny być zawarte, zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 5 ust. 4 pkt 11 u.d.p.p., w programie współpracy uchwalanym przez Radę Miejską po przeprowadzeniu wymaganych konsultacji a te, które mogą zostać zamieszczone w zarządzeniu Burmistrza z pominięciem przewidzianego trybu. Z powyższego wynika także, że skoro Rada Miejska dokonała subdelegacji przypisanej jej kompetencji i zleciła organowi wykonawczemu uzupełnienie wprowadzonych przez siebie unormowań o konkretne ustalenia (skład komisji i regulamin jej prac), to regulacja § 12 załącznika do uchwały nie może zostać uznana za kompletną. Z treści § 12 ust. 4 uchwały wynika, że Rada Miejska pozostawiła część zagadnień, które powinny znaleźć się w programie, do uregulowania w innym trybie i drodze innego aktu. Tymczasem art. 5 ust. 4 wskazuje wprost na minimalny zakres przedmiotowy uchwały podjętej na postawie art. 5 ust. 1 u.d.p.p.. Skoro w szczególności powinny znaleźć się w niej regulacje dotyczące trybu powoływania i zasady działania komisji konkursowych do opiniowania ofert w otwartych konkursach ofert, nie sposób uznać, że program może te zagadnienia pomijać pozostawiając je czy to w ogóle nieuregulowane, czy też uregulowane jedynie częściowo i wybiórczo. Wydany w ten sposób akt administracyjny musiałby zostać uznany za niespójny, niekompletny, w zasadzie niemożliwy do wykonania. Stąd naruszenie przez § 12 ust. 4 uchwały artykułu 5 ust. 4 pkt 11 u.d.p.p. w związku z naruszeniem art. 5 ust. 1 i ust. 4 u.d.p.p., wskazane w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia nadzorczego, uzasadniają stwierdzenie nieważności uchwały w całości. Co za tym idzie, sentencja wydanego przez Wojewodę Dolnośląskiego rozstrzygnięcia nadzorczego jest w zupełności poprawna. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia zawarta została także argumentacja przemawiająca za uznaniem za istotne naruszenie prawa przez § 12 ust. 4 uchwały.

W świetle powyższego zdaniem Wojewody brak było podstaw do zastosowania art. 148 p.p.s.a. i uchylenia rozstrzygnięcia nadzorczego. Pomimo bowiem zakwestionowania przez NSA i WSA we Wrocławiu stanowiska organu nadzoru odnośnie charakteru terminu do podjęcia uchwały, wskazanego w art. 5a ust. 1 zdanie drugie u.d.p.p., nadal spełniało ono kryterium prawidłowości aktu nadzoru. Skoro naruszenie przez § 12 ust. 4 uchwały art. 5 ust. 4 pkt 11 w związku z art. 5 ust. 1 u.d.p.p. musi skutkować stwierdzeniem nieważności uchwały w całości, wyrok uchylający rozstrzygnięcie nadzorcze w tym przedmiocie nie może zostać uznany za prawidłowy. Niezależnie bowiem od zastrzeżeń Sądów obydwu instancji odnośnie części uzasadnienia rozstrzygnięcia, uzasadnienie odnoszące się do § 12 ust. 4 uchwały odpowiada zakresowi interwencji nadzorczej.

Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania, przewidzianych w art. 183 § 2 p.p.s.a.

Zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 5a ust. 4 pkt 11 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i wolontariacie (t.j. Dz.U. z 2010 r., Nr 234, poz. 1536, zwanej dalej "u.d.p.p.") – uznać należało za nieusprawiedliwiony.

Wojewoda kwestionując stanowisko Sądu Wojewódzkiego wyrażone w zaskarżonym wyroku podniósł, że dokonane rozstrzygnięciem nadzorczym stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miejskiej z 30 grudnia 2010 r. w sprawie przyjęcia rocznego programu współpracy Gminy z organizacjami pozarządowymi oraz oznaczonymi podmiotami uzasadnione było naruszeniem przez § 12 ust. 4 tej uchwały art. 5a ust. 4 pkt 11 u.d.p.p. Zgodnie z wymienionym przepisem uchwalany przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego program współpracy z organizacjami pozarządowymi oraz oznaczonymi podmiotami zawiera m. in. tryb powoływania i zasady działania komisji konkursowych do opiniowania ofert w otwartych konkursach ofert. Natomiast Rada Gminy postanowiła w § 12 ust. 4 uchwały, że skład Komisji Konkursowej oraz regulamin jej pracy określa zarządzeniem Burmistrz.

Sąd Wojewódzki uznając, że przy podejmowaniu uchwały nie naruszono art. 5a ust. 4 pkt 11 u.d.p.p. wskazał, iż uchwała w § 12 przewidziała tryb powoływania i zasady działania komisji konkursowej do opiniowania ofert, przekazując do kompetencji Burmistrza jedynie opracowanie regulaminu pracy Komisji Konkursowej. Sąd stwierdził, że ogólne zasady działania Komisji, w tym zasady rozpatrywania ofert i ich opiniowania zawarte zostały w rocznym programie współpracy.

Akceptując stanowisko Sądu Wojewódzkiego zaznaczyć należy, że istotne znaczenie dla oceny prawidłowości § 12 ust. 4 uchwały miało zestawienie jego treści z postanowieniami całej uchwały, a zwłaszcza § 12. Mianowicie w § 8 uchwały regulującym sposób realizacji programu postanowiono m. in., że zlecenie realizacji zadań gminy odbywa się po przeprowadzeniu otwartego konkursu ofert, a decyzję o wyborze ofert i wysokości dotacji podejmuje Burmistrz w formie zarządzenia, po zasięgnięciu opinii komisji konkursowej (ust. 1, ust. 4). Unormowanie trybu powoływania i zasad działania komisji konkursowych do opiniowania ofert zawarto w § 12 uchwały, stanowiącym o składzie komisji, sposobie i czasie jej powołania oraz kryteriach obowiązujących przy rozpatrywaniu ofert. W ust. 9 i 10 wymienionego paragrafu postanowiono, że Komisja opiniuje wszystkie oferty i przypisuje im ocenę punktową, natomiast ostatecznego wyboru najkorzystniejszych ofert wraz z decyzją o wysokości kwoty przyznanej dotacji dokonuje Burmistrz.

Uwzględniając zawarte w § 12 uchwały unormowanie stwierdzić należy, że niezasadny jest zarzut naruszenia art. 5a ust. 4 pkt 11 u.d.p.p. Rada Gminy zawarła bowiem w wymienionym paragrafie istotne postanowienia stanowiące o trybie powoływania i zasadach działania komisji konkursowej do opiniowania ofert. Oczywiście można czynić zastrzeżenia co do tego, czy uregulowanie zawarte w uchwale jest wystarczająco skonkretyzowane. Niewątpliwie pożądane było rozwinięcie treści uchwały w kierunku wskazanym przez Wojewodę w zakresie unormowania § 12. Jednak za dopuszczalne należało uznać również takie rozwiązanie jakie przyjęła Rada Miejska, a polegające na przypisaniu organowi wykonawczemu obowiązku określenia składu Komisji Konkursowej oraz regulaminu jej pracy. Zaznaczyć trzeba, że stosownie do § 13 ust. 2 uchwały, Burmistrz przedkłada Radzie sprawozdanie z realizacji Programu. Przekazanie zatem określonych kompetencji Burmistrzowi nie pozbawiło Rady Miejskiej uprawnień kontrolnych w zakresie realizacji Programu. Zaznaczyć ponadto trzeba, że niezależnie od regulacji przedmiotowej uchwały zgodnie z art. 15 ustawy o samorządzie gminnym rada gminy jest organem stanowiącym i kontrolnym w gminie. Oznacza to, iż rada jest właściwa w zakresie stanowienia prawa lokalnego oraz kontroli realizacji zadań gminy przez organ wykonawczy. W ramach więc ustrojowych relacji pomiędzy wymienionymi organami gminy Rada Miejska mimo przekazania Burmistrzowi uprawnienia określenia składu Komisji Konkursowej oraz regulaminu pracy, ma zagwarantowaną kontrolę nad realizacją Programu.

Nietrafnie podniesiono również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że poprzez ustalenie składu, a zwłaszcza regulaminu pracy Komisji, Burmistrz będzie mógł wpływać m. in. na "sposób podejmowania decyzji przez organ kolegialny". Tymczasem Komisja Konkursowa powoływana jest wyłącznie w celu opiniowania ofert złożonych przez organizacje w otwartych konkursach ofert, a kompetencje decyzyjne co do wyboru ofert i przyznania dotacji zastrzeżone zostały do wyłącznej kompetencji Burmistrza.

Z tych wszystkich względów należało przyjąć, że wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, regulacja § 12 uchwały zawiera minimalny zakres unormowania nakazanego przepisem art. 5a ust. 4 pkt 11 ustawy.

W konsekwencji skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, o czym orzeczono zgodnie z art. 184 p.p.s.a.