Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 377/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 3 par. 1, art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 61 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 136 par. 2,  art. 8 i 9, art. 7 i 77 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.),, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Alicja Poznańska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 maja 2018 r. sprawy ze skargi P. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącego P. J. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. - Dz. U. z 2017 r.,

poz. 1257 ze zm.) i z powołaniem się na art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca

2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. - Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania P. J., reprezentowanego przez

r. pr. K. K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza W. z [...] r. Nr [...] (znak: [...]) ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji mającej polegać na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i niezbędnej infrastruktury technicznej związanej z budynkiem, na terenie działki nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym Zastań, gmina W., wydaną na rzecz R. B..

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przestawił ustalenia i oceny organu I instancji, z których wynika, iż wnioskiem z dnia 2 sierpnia 2017 r. R. B. zwrócił się do Burmistrza W. o ustalenie warunków zabudowy dla ww. inwestycji. Do wniosku załączono kopię mapy zasadniczej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, charakterystykę inwestycji, oświadczenie [...] z 26 maja 2017 r. w sprawie zapewnienia dostaw energii elektrycznej, a także warunki przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej z 7 lipca 2017 r. wydane przez Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w W..

Po przeprowadzeniu analizy urbanistycznej i przygotowaniu projektu decyzji Burmistrz W. zawiadomieniem z 16 sierpnia 2017 r. (znak: [...]) poinformował strony o wszczęciu postępowania i możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Jednocześnie, pismami z 16 sierpnia 2017 r., organ I instancji zwrócił się o uzgodnienie powyższej do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w S., Okręgowego Urzędu Górniczego w P., Urzędu Morskiego w S., Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w S., Starostwa Powiatowego w K. P. - Wydziału Budownictwa i Ochrony Środowiska oraz Zarządu Dróg Powiatowych w K. P..

Dyrektor Urzędu Morskiego w S. postanowieniem z [...] r. (znak: GPG- [...]) uzgodnił pozytywnie przesłany projekt decyzji.

Z. Wojewódzki Konserwator Zabytków w S. postanowieniem z [...] r. (znak: [...]) uzgodnił pozytywnie ww. projekt decyzji. Pozytywnie pod kątem ochrony gruntów rolnych i leśnych projekt decyzji uzgodnił S. K. - Wydział Budownictwa, Ochrony Środowiska i Rolnictwa, w postanowieniu z [...] r. (znak: [...]). Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w P. postanowieniem z [...] r. (znak: [...]) uzgodnił pozytywnie przesłany projekt decyzji, jednakże PGNiG S.A. w piśmie z [...] r. (znak: [...](2).17) zwróciło uwagę na konieczność przestrzegania odległości od znajdujących się w sąsiedztwie ropociągu i odwiertu, wynikających z rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 kwietnia 2014 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących prowadzenia ruchu zakładów górniczych wydobywających kopaliny otworami wiertniczymi (Dz. U. z 2014 r., poz. 812).

Po przeprowadzeniu powyższego postępowania Burmistrz W. decyzją

Nr [...] z [...] r. ustalił warunki zabudowy dla ww. inwestycji.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł P. J., reprezentowany przez

r. pr. K. K., zarzucając wydanie jej z naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie odwołującego się organ I instancji nie przeprowadził wymaganej analizy urbanistycznej, której wyniki wraz z załącznikiem mapowym powinny stanowić załączniki do decyzji, a w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, ponieważ w obszarze analizowanym nie ma żadnej działki zabudowanej w sposób pozwalający ustalić warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Nadto skarżący wskazał, że w sprawie wyznaczono zbyt duży obszar analizowany, stanowiący w istocie 4-krotność szerokości frontu działki inwestycyjnej.

Po rozpoznaniu odwołania oraz zapoznaniu się z aktami sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało odwołanie za bezzasadne. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ, po przytoczeniu przepisów art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 60 ust. 4, art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stwierdził, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe gdy:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu,

2) teren ma dostęp do drogi publicznej,

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego,

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych

i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskana przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1, a ponadto

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi,

przy uwzględnieniu wymagań określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164,

poz. 1588)

Wskazano też, iż przepisy przytoczonego rozporządzenia wprowadzają zasadę ustalania parametrów nowej zabudowy w oparciu o średni wskaźnik tych parametrów w zabudowie istniejącej na obszarze analizowanym. Jednocześnie jednak przepisy rozporządzenia dopuszczają stosowanie wyjątku od tej zasady, jeżeli wynika to z analizy funkcji i cech istniejącej zabudowy.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "SKO") badana decyzja Burmistrza W. Nr [...] jest zgodna z powyższymi przepisami.

Uzasadniając to stanowisko SKO wskazało, iż w niniejszej sprawie analizę urbanistyczną oraz projekt decyzji o warunkach zabudowy wraz z załącznikami sporządziła osoba posiadająca wymagane uprawnienia urbanistyczne. Badana decyzja Nr [...] posiada załączniki: tekstowy, zawierający wyniki analizy urbanistycznej, oraz graficzny. Na załączniku graficznym zaznaczono granice terenu inwestycji i granice obszaru analizowanego. Kopia mapy zasadniczej, na której sporządzony został załącznik graficzny, wykonana została w skali 1:1000 i została uwierzytelniona za zgodność z oryginałem. Niezrozumiały zatem jest zarzut skarżącego dotyczący nieprzeprowadzenia analizy urbanistycznej i nie załączenia do decyzji jej wyników oraz załącznika mapowego.

W załączniku tekstowym do decyzji wskazano, że analizę urbanistyczną sporządzono w obszarze analizowanym wyznaczonym w odległości 130,00 m wokół granic terenu inwestycji. Front działki inwestycyjnej od strony działki drogowej nr [...] wynosi 3,0 m. Przepis § 3 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że obszar analizowany wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki co oznacza, że obszar ten można wyznaczyć w większej odległości, zwłaszcza w przypadku znacznego rozproszenia zabudowy (wyrok NSA w Warszawie w wyroku z 22.03.2017 r., sygn. akt II OSK 1840/15). W analizowanym przypadku wskazano, że na styku z działką drogową nr [...] działka inwestycyjna mierzy zaledwie 3,0 m, zaś cały teren inwestycji posiada szerokość 30,0 m. Z załącznika graficznego do decyzji wynika, że działka inwestycyjna połączona jest z drogą publiczną za pomocą tzw. "sięgacza" o szerokości niezbędnej do poruszania się samochodów, dlatego szerokość frontu działki inwestycyjnej nr [...] jest tak mała. Ze względu na wymiary pozostałej części działki inwestycyjnej wyznaczanie obszaru analizowanego w promieniu 50,0 m nie byłoby miarodajne, zwłaszcza jeśli uwzględni się że w tej części miejscowości działki są duże, a zabudowa rozproszona. Wobec powyższego brak jest podstaw do stwierdzenia, aby obszar analizowany wyznaczony został w sposób niezgodny z § 3 ust. 2 rozporządzenia.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu ustalenie w formie decyzji warunków zabudowy możliwe jest wtedy, gdy w obszarze analizowanym co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana

w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy, przy czym sąsiedztwo w tym przypadku rozumiane jest szeroko i nie chodzi tutaj o bezpośrednie graniczenie z działką inwestycyjną. Co prawda w wyznaczonym w niniejszej sprawie obszarze analizowanym istnieje tylko jedna działka zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym - działka nr [...], jednakże – w ocenie organu odwoławczego - jest to wystarczające do określenia wymagań dla nowej zabudowy. Planowana inwestycja polegać ma na budowie domu mieszkalnego jednorodzinnego. Nie można też pominąć faktu, że w sąsiedztwie terenu inwestycji wyznaczane są działki pod przyszłą zabudowę mieszkalną jednorodzinną (działki nr [...] do [...]). Spełniony zatem został wymóg kontynuacji funkcji.

Działka inwestycyjna ma zapewniony dostęp do drogi publicznej – działka nr [...].

Zgodnie z § 4 rozporządzenia obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust. 1); w przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami (ust. 2); jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (ust. 3); dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy urbanistycznej (ust. 4).

W niniejszej sprawie na podstawie § 4 ust. 4 ww. rozporządzenia wyznaczono obowiązującą linię zabudowy w odległości 130,0 m od granicy z działką drogową nr [...]. Takie rozwiązanie uzasadnione zostało niewielką szerokością działki inwestycyjnej na styku z działką drogową nr [...], a także koniecznością spełnienia wymogów wynikających z rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 kwietnia 2014 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących prowadzenia mchu zakładów górniczych wydobywających kopaliny otworami wiertniczymi (Dz. U. z 2014 roku, poz. 812). Parametr linii zabudowy został zatem wyznaczony w sposób zgodny z § 4 ust. 4 rozporządzenia.

Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika zabudowy występującego w obszarze analizowanym. Przepis § 5 ust. 2 rozporządzenia dopuszcza wyjątki od tej zasady, jeżeli wynika to z analizy urbanistycznej. W treści badanej decyzji ustalono dopuszczalny wskaźnik zabudowy na poziomie do 6 % powierzchni terenu działki. Z wyników analizy urbanistycznej wynika natomiast, że w obszarze analizowanym istnieje tylko jedna działka, zabudowana w 6,2 %. W tej sytuacji uznać należy, że parametr ten wyznaczony został w sposób zgodny z § 5 rozporządzenia.

W myśl § 6 ust. 1 rozporządzenia przy ustalaniu szerokości elewacji frontowej bierze się pod uwagę średnią z obszaru analizowanego oraz stosuje 20% tolerancję do tak ustalonej wartości. Jednocześnie § 6 ust. 2 rozporządzenia dopuszcza inny sposób wyznaczenia tego parametru, jeżeli wynika to z analizy urbanistycznej. W niniejszej sprawie szerokość elewacji frontowej ustalono na poziomie do 14,0 m. Jedyny występujący w obszarze analizowanym budynek mieszkalny na działce nr [...] posiada szerokość elewacji mierzącą 6,0 m. W wynikach z analizy urbanistycznej wskazano jednak, że w bezpośrednim sąsiedztwie granic obszaru analizowanego na działce nr [...] znajduje się. budynek o szerokości elewacji wynoszącej 13,5 m. W tej sytuacji uznać należy, że takie wyznaczenie szerokości elewacji frontowej jest zgodne z § 6 ust. 2 rozporządzenia.

Przepis § 7 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej ustala się jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich. Jeżeli wysokość elewacji frontowych budynków na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia wyznacza się ten parametr na podstawie średniej z obszaru analizowanego. Na podstawie przepisu § 7 ust. 4 rozporządzenia można wyznaczyć ten parametr w jeszcze inny sposób, jeżeli wynika to z analizy urbanistycznej. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wyznaczono w niniejszej sprawie na poziomie do 3,5 m. Z wyników analizy urbanistycznej wynika, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku na działce nr [...] wynosi 3,5 m. W tej sytuacji uznać należy, że parametr wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej wyznaczono w sposób zgodny z § 7 rozporządzenia.

W przypadku geometrii dachu organ I instancji ustalił, że dach ma być stromy dwu- lub wielospadowy o kącie nachylenia połaci w przedziale od 35° do 45° prostopadłym kierunku kalenicy w stosunku do granicy z działką drogowa nr [...]. Wysokość kalenicy ustalono na poziomie do 9,0 m. Zasady ustalania parametrów geometrii dachu nie są tak rygorystyczne jak w przypadku pozostałych parametrów, o czym świadczy treść § 8 rozporządzenia, zgodnie z którym parametry te wyznacza się odpowiednio do stanu istniejącego w obszarze analizowanym. W tej sytuacji uznać należy, że parametry geometrii dachu ustalone zostały w sposób zgodny z § 8 rozporządzenia.

Z przedłożonych przez inwestora zapewnień i promes od dostawców mediów wynika, że istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego.

Ponadto teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne.

W związku z powyższym SKO nie znalazło podstaw do uwzględnienia odwołania.

Powyższą decyzję P. J. – właściciel sąsiedniej nieruchomości – działki nr [...], reprezentowany przez r. pr. K. K. zaskarżył skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, domagając się jej uchylenia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm.

Zaskarżonej decyzji zrzucił:

a) naruszenie przepisów K.p.a., a to:

- art. 15 - na skutek naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego z uwagi na to, że przedmiotowa sprawa nie została przez organ drugiej instancji raz jeszcze rozpoznana merytorycznie,

- art. 10 § 1 - na skutek tego, że w postępowaniu przed organem II instancji została naruszona zasada zapewnienia stronie prawa czynnego udziału w postępowaniu, z uwagi na to, że decyzja została wydana dzień po tym, jak strona otrzymała zawiadomienie o przekazaniu sprawy organowi II instancji,

- art. 80 - na skutek naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów z uwagi na to, że w postępowaniu przed organem II instancji nie została przeprowadzona analiza materiału dowodowego w sprawie, na co wskazuje jednoznacznie treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji,

b) naruszenie przepisów prawa materialnego to jest art. 59 ust. 1 w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy w zw. z art. 2 pkt 1 z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073) poprzez ich błędną wykładnię, w efekcie przyjęcia, że planowana zabudowa stanowi kontynuację w zakresie funkcji i cech zabudowy istniejącej, podczas gdy organ II instancji stanowiska w tym zakresie nie uzasadniał, a nadto na skutek tego, że ustalone warunki zabudowy godzą w zasadę ładu przestrzennego, gdyż nowa zabudowa będzie całkowicie odmienna od zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym,

c) naruszenie przepisów § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na skutek jego niewłaściwego zastosowania i w konsekwencji nieprawidłowego uznania, że wskaźnik powierzchni zabudowy został wyznaczony prawidłowo,

d) naruszenie przepisów § 6 ust. 2 rozporządzenia - na skutek jego niewłaściwego zastosowania i w konsekwencji nieprawidłowego uznania, że szerokość elewacji frontowej została wyznaczona prawidłowo.

W uzasadnieniu skargi skarżący obszernie rozwinął powyższe zarzuty, wskazując m.in., iż w przedmiotowej sprawie organ II instancji ograniczył się do skontrolowania formalnej poprawności rozstrzygnięcia organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji brak jest wyników merytorycznej analizy sprawy przez organ II instancji, w szczególności analizy materiału dowodowego. Jest to widoczne w kontekście badania przez organ II instancji spełnienia przez projektowaną zabudowę wymogów wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe m.in. w sytuacji spełnienia warunku, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji stwierdza, że w wyznaczonym obszarze analizowanym istnieje l tylko jedna działka zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym - działka nr [...] - co jest wystarczające dla określenia wymagań nowej zabudowy.

Analiza zaskarżonej decyzji nie daje w zasadzie żadnej wiedzy na temat tego na jakiej podstawie organ II instancji przyjął, że planowana zabudowa będzie spełniać kryterium kontynuacji funkcji, gdyż uzasadnienie w tym zakresie sprowadza się do jednego zdania, która zasadniczo stwierdza, że tak będzie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu II instancji brak jest bliższego określenia parametrów obiektu, który został przyjęty do wyznaczenia parametrów dla zabudowy nowej, co powoduje,

że ocena w tym zakresie jest co najmniej utrudniona. Pomimo tego, możliwe

do wyinterpretowania z uzasadnienia decyzji parametry obiektu istniejącego na działce [...] budzą wątpliwości co do słuszności rozstrzygnięcia. Zasadniczo bowiem decyzja dotyczy zabudowy jednorodzinnej, aczkolwiek jeśli weźmie się pod uwagę parametry planowanej zabudowy wynikające z decyzji o warunkach zabudowy, a więc wysokość do 9 m oraz wymiary 18 m x 14 m, można mieć uzasadnione wątpliwości co do tego, czy faktycznie o zabudowę jednorodzinną w tym przypadku chodzi.

Budynek znajdujący się na działce nr [...] ma bowiem elewację frontową

o szerokości 6 metrów, podczas gdy planowana zabudowa ma mieć elewację frontową o szerokości do 14 m, a więc niemal dwu i pół krotnie większą. Wprawdzie prawodawca w § 6 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuścił wyznaczenie innej szerokości elewacji, jeżeli wynika to z analizy, jednakże strona winna mieć możliwość zweryfikowania przyczyn dopuszczenia innej szerokości elewacji. Chodzi również o to, aby wyniki analizy nie prowadziły do naruszenia zasady wynikającej z art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. zasady ładu przestrzennego.

Ponadto wyznaczenie wskaźnika powierzchni zabudowy nastąpiło niezgodnie

z przepisami rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skoro bowiem w obszarze analizowanym zabudowana jest tylko jedna działka, to nie ma możliwości wyznaczenia średniego wskaźnika zabudowy, gdyż ten możliwy jest do wyznaczenia przy istnieniu co najmniej dwóch zabudowanych działek w obszarze analizowanym. Zastosowanie znajdzie zatem przepis § 5 ust. 2 rozporządzenia, ale wówczas należy mieć na uwadze zachowanie ładu przestrzennego. Tymczasem bezkrytyczne wyznaczenie wskaźnika zabudowy na poziomie 6% w odniesieniu do działki, która jest znacznie większa niż działka [...] spowoduje, że de facto powstanie obiekt powierzchniowo i kubaturowo zupełnie nieprzystający do parametrów zabudowy istniejącej. Takie ustalenie parametrów zabudowy z całą pewnością stanowi naruszenie zasady ładu przestrzennego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje na to, że organ l instancji skorzystał z regulacji § 5 ust. 2 rozporządzenia, jednakże jakimi przesłankami się kierował i jakie informacje zawarte w analizie skłoniły go do stanowiska o prawidłowości wyznaczenia tego parametru zabudowy nie sposób stwierdzić. Treść uzasadnienia nie prowadzi do wniosku, że w zakresie ustalenia tego parametru zabudowy nie doszło do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy. Zdaniem skarżącego, organ II instancji jedynie bezkrytycznie powielił argumentację organu I instancji.

Ponadto w przedmiotowej sprawie organ I instancji powiadomił pełnomocnika strony o tym, że odwołanie zostało przesłane do organu II instancji pismem z dnia

26 października 2017 r., które zostało doręczone w dniu 30 października 2017 r. Zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] r. W takim przypadku zasada czynnego udziału strony w postępowaniu została zredukowana do absurdalnego minimum. W jakim bowiem sposób strona miałaby podjąć jakąkolwiek aktywność przed organem II instancji, kiedy decyzja organu II instancji została wydana dzień po tym, jak strona dowiedziała się o przekazaniu do organu II instancji akt sprawy. W ocenie strony działania organu, takie jak wyżej opisane, kłóci się zarówno z zasadą państwa prawnego, jak i z zasadą prawa do bycia wysłuchanym, która wprawdzie z art. 45 Konstytucji może być wywiedziona głownie w kontekście postępowań przed sądami, jednakże niewątpliwie powinna znaleźć swoją emanację również na gruncie postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.

- dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy Sąd eliminuje zaskarżony akt z obrotu prawnego (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).

Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany z zarzutami i wnioskami skargi.

Sądowa kontrola dokonana w niniejszej sprawie według ww. kryteriów dała podstawę do stwierdzenia, że skarga jest zasadna, choć nie wszystkie zawarte w jej uzasadnieniu wywody można uznać za trafne.

W szczególności za zasadny uznać należy zarzut (choć nie jego uzasadnienie), iż organ odwoławczy nie rozpoznał ponownie sprawy w jej całokształcie, bezkrytycznie uznając ustalenia i oceny organu I instancji za prawidłowe.

W uzasadnieniu skargi zawarty jest zarzut, że decyzja organu I instancji została wydana bez przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, co jest bezpodstawne, gdyż decyzja zawiera taką analizę a jej wyniki stanowiące załącznik tekstowy i graficzny, stanowią integralną część tej decyzji. Jednakże analiza ta w świetle wymogów u.p.z.p. budzi istotne wątpliwości.

W szczególności analiza decyzji organu I instancji, jak i stanowiącej jej załącznik "Analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu", a w szczególności jej części graficznej, budzą nierozwiane przez organ odwoławczy wątpliwości co do spełnienia zasadniczego warunku wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy wskazanego w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., tj. wymogu, aby co najmniej jedna działka dostępna z tej samej drogi publicznej była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu

Jak wynika z treści ww. "Analizy...", w szeroko zakreślonym obszarze analizowanym (130 m wokół działki inwestycyjnej - co jest dopuszczalne), stwierdzono jedną zabudowaną działkę nr [...], jednakże – jak wynika z jej załącznika graficznego – działka ta nie przylega do działki drogowej nr [...] (drogi powiatowej), do której przylega działka inwestycyjna (nr [...]). Dostępna jest natomiast z działki drogowej nr [...].

Ani z części tekstowej "Analizy", ani z treści decyzji organów obu instancji nie wynika, czy działka drogowa nr [...] stanowi drogę publiczną. W przeciwnym wypadku działka ta w ogóle nie mogłaby być brana pod uwagę w zakresie spełnienia warunku wydania decyzji o warunkach zabudowy wynikających z treści art. 61 ust. 1 u.p.z.p.

Brak informacji w tym zakresie w treści zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji uznać należy za brak należytego wyjaśnienia sprawy, wymaganego do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Stanowi to naruszenie art. 7 i 77 § 1 K.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik spawy.

W przypadku, gdyby działka drogowa nr [...] nie była drogą publiczną, co dawałoby podstawę do uznania, że działka nr [...] dostępna jest z tej samej drogi publicznej (tj. działki nr [...]), a zatem mogłaby stanowić podstawę określenia wymagań dla zabudowy działki nr [...] (zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.), należałoby rozważyć możliwość spełnienia na działce inwestycyjnej warunku usytuowania linii zabudowy do przedmiotowej inwestycji w sposób określony w § 4 ust. 1 - 3 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. a w przypadku zastosowania ust. 4 tego przepisu – szczegółowo i przekonywująco, zgodnie z wymogami art. 8 i 9 K.p.a. przyjęte rozwiązanie uzasadnić. Podobnie należałoby uczynić z pozostałymi parametrami nowej zabudowy.

Zapisy w zaskarżonej decyzji jak i decyzji I-instancyjnej w tym zakresie są zdawkowe, co również należy uznać za naruszenie tych przepisów, mogące mieć wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy zobowiązany będzie we własnym zakresie lub przy zastosowaniu art. 136 § 2 K.p.a. wyjaśnić powyższe kwestie, usunąć występujące wątpliwości i odpowiednio do tych ustaleń wydać rozstrzygnięcie – po rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 P.p.s.a.