Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1810/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 140aa ust. 4, art. 140aa ust. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2015 r. sprawy ze skargi M. H. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii III oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] sierpnia 2013 r. w miejscowości S. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli zespół pojazdów składający się z dwuosiowego samochodu specjalnego marki [...] o nr rej. [...] wraz z dwuosiową przyczepą marki [...] o nr rej. [...]. Zespołem pojazdów kierował M.B., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem samochodów w ilości 6 sztuk (ładunek podzielny) w imieniu przedsiębiorcy M.H. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: M.

W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm:

- długość zespołu pojazdów 19,7 m (po odjęciu 1 % błędu wynikającego

z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu) - przekroczenie dopuszczalnej długości o 0,95 m,

- wysokość zespołu pojazdów 4,15 m (po odjęciu 1 % błędu wynikającego

z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu) - przekroczenie o 0,15 m.

Pomiaru długości pojazdu wraz z ładunkiem dokonano przy pomocy przymiaru wstęgowego o nr [...], który w dniu kontroli legitymował się świadectwem legalizacji pierwotnej wydanym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar

w K. z datą ważności do [...] grudnia 2016 r.

Pomiaru wysokości zespołu pojazdów dokonano przy zastosowaniu wysokościomierza teleskopowego o nr [...], który w dniu kontroli legitymował się świadectwem wzorcowania nr [...] wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P.

Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013r.

W toku postępowania strona przedstawiła zezwolenie kategorii III nr [...] na przejazd pojazdu nienormatywnego na okres w terminie od [...] czerwca 2013 r. do [...] grudnia 2013 r. zezwalające na przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego, który spełnia wymagania w zakresie wymiarów, masy oraz nacisków określonych w tabeli nr 3.

Decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego orzekł o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5000 (pięć tysięcy) złotych.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii III ze względu na naruszenie warunku zakazu umieszczania ładunku podzielnego. Naruszenie stwierdzono w wyniku przekroczenia dopuszczalnej długości i wysokości zespołu pojazdów.

Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. M.H. wniósł odwołanie wnosząc, że w dniu kontroli legitymowała się zezwoleniem kategorii III na przejazd pojazdu nienormatywnego, w związku z czym dopełniła ona wszelkich starań by zapewnić prawidłowy i zgodny z przepisami transport. Kierowca nie posiadał w chwili kontroli zezwolenia, lecz zostało ono dostarczone po kontroli, pomimo tego pojazd skierowano na parking strzeżony. Strona zwróciła uwagę na treść art. 92c ustawy

o transporcie drogowym i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] Główny Inspektor transportu Drogowego działając na podstawie art 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 64 ust. 1, 2. art. 64 c, art. 140 aa ust. 1, 3 pkt 1, 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 2, ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 - zwanej dalej prd), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260 - zwanej dalej udp), § 2 ust. 1 pkt 4, ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2013 r. poz. 951), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2013 r. o nałożeniu kary pieniężnej

w wysokości 5000 (pięć tysięcy) złotych, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 62 ust. 4a pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, długość zespołu 2 pojazdów nie może przekraczać 18,75 m, a 3 pojazdów - 22 m, z wyjątkiem zespołu pojazdów złożonego z: pojazdu samochodowego i naczepy, których długość nie może przekraczać 16,5 m. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r.

w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2013 r. poz. 951), długość pojazdu nie może przekraczać w przypadku zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy -18,75 m.

Stosownie do treści § 2 ust. 2 ww. rozporządzenia szerokość pojazdu,

z zastrzeżeniem ust. 12, § 45 ust. 3 pkt 1, § 54 ust. 3, nie może przekraczać 2,55 m

i nie obejmuje ona lusterek zewnętrznych, świateł umieszczonych na bokach pojazdu oraz elementów elastycznych wykonanych z gumy lub z innych tworzyw sztucznych. Szerokość nadwozia pojazdu, który przeznaczony jest do przewozu towarów

w określonej temperaturze, jeżeli jego ściany boczne wraz z izolacją termiczną mają grubość nie mniejszą niż 45 mm każda, może wynosić do 2,6 m.

Organ wskazał, że w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należy nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii III, które stosownie do lp. 3 załącznika nr 1 do prd jest wydawane na przejazd pojazdu po drodze publicznej:

a) o naciskach osi i rzeczywistej masie całkowitej nie większych od dopuszczalnych,

b) o szerokości nieprzekraczającej 3,2 m,

c) o długości nieprzekraczającej:

15 m dla pojedynczego pojazdu, - 23 m dla zespołu pojazdów,

d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m.

Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym: karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości 5000 zł - za brak zezwolenia kategorii III-VI.

W niniejszej sprawie kara pieniężna wynosi: 5000 złotych.

Organ wyjaśnił, że ustalając kategorię wymaganego zezwolenia organ kierował się wymiarami, masą, naciskami osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać,

Zdaniem organu odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny. Z całokształtu materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Organ zauważył, iż w toku postępowania strona przedstawiła zezwolenie kategorii III nr [...] na przejazd pojazdu nienormatywnego na okres

w terminie od [...] czerwca 2013 r. do [...] grudnia 2013 r. zezwalające na przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego, który spełnia wymagania w zakresie wymiarów, masy oraz nacisków określonych w tabeli nr 3.W trakcie kontroli jednak kierowca nie miał zezwolenia przy sobie.

Ponadto w ocenie organu bez znaczenia pozostaje kwestia nieokazania przez kierowcę zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego w sytuacji, gdyż posiadane zezwolenie legitymowało do przejazdu z ładunkiem niepodzielnym, podczas gdy w niniejszym przypadku przewożono ładunek podzielny w postaci sześciu sztuk samochodów.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa

ust. 4 prd. Strona nie dostarczyła także takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 prd.

W rozpatrywanym przypadku przewożono samochody w ilości sześciu sztuk, które nie stanowią ładunku sypkiego, ani drewna. Nie znajduje więc zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Organ odwoławczy zauważył, że [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. poinformował stronę, iż w przypadku zaistnienia okoliczności świadczących, że dochowała ona należytej staranności

w realizacji czynności związanych z przejazdem, nie miała wpływu na powstanie naruszenia, powinna stosowne dowody przedstawić.

Strona pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. złożyła wyjaśnienia, które zdaniem organu nie stanowią dowodów świadczących, że dochowała należytej staranności

w realizacji czynności związanych z przejazdem, nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Należy zauważyć, iż podmiot wykonujący przejazd posiadając wiedzę na temat ładunku, który podjął się przetransportować powinien był podjąć kroki celem takiego załadunku, aby pojazd po wykonaniu czynności załadunkowych był normatywny na całej trasie przejazdu. Dopracowanie się sprawnego systemu załadunku pojazdów, w którym powinien uczestniczyć zarówno załadowca jak i podmiot wykonujący przejazd, tak by nie przekraczane były normy wymagane przepisami, leży niewątpliwie w jego interesie. Sposób doboru określonych środków (stworzenie własnych procedur załadunku, szczegółowa organizacja pracy, kształtowanie stosunków zobowiązaniowych z pozostałymi uczestnikami obrotu prawnego, ustalanie trasy przejazdu) jest kwestią indywidualną. Ustawodawca nie narzuca w tym względnie gotowych rozwiązań. Z tych względów, to w gestii podmiotu wykonującego przejazd jest takie zorganizowanie przejazdu i czynności towarzyszących przejazdowi, aby mając na względzie treść wynikających

z przepisów prawa obowiązków nie narazić samego siebie na sankcje administracyjne, które są konsekwencją ich naruszenia. To przecież podmiot wykonujący przejazd decyduje o wyborze trasy, czy zachowaniu się na drodze podczas wykonywania przejazdu i musi on uwzględniać w swych rachubach bezpieczeństwo zarówno kierowcy jak i innych uczestników ruchu.

Kierowca będąc obecny podczas czynności załadunkowych powinien był czynnie w nich uczestniczyć, aby prawidłowo rozmieścić ładunek, zachować normatywność pojazdu na całej trasie przejazdu, czego jednak zaniechał. W ocenie organu powyższe jednoznacznie świadczy o braku należytej staranności w relacji czynności związanych z przejazdem tutaj domniemanie odpowiedzialności przewoźnika za naruszenie prawa przez kierowcę. Przewoźnik organizuje, bowiem pracę kierowców i sprawuje nad nimi nadzór. Ponosi on ryzyko prowadzenia przedsiębiorstwa transportowego oraz posiada instrumenty prawne i faktyczne, aby zapewnić należyte wykonywanie obowiązków przez kierowców tak, aby nie dochodziło do naruszenia prawa

Między zachowaniem strony niniejszego postępowania administracyjnego,

a stwierdzonym naruszeniem istnieje normalny i bezpośredni związek przyczynowy. Normalnym zjawiskiem jest takie, które w danym układzie stosunków i warunków według doświadczenia życiowego występuje jako typowe. Jest to tego rodzaju zdarzenie, które w ogóle zdolne jest wywołać naruszenie i z reguły je wywołuje. To czy, następstwo jest normalne czy nie decydują kryteria obiektywne oparte na zasadach doświadczenia życiowego oraz dostępnej wiedzy.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. M.H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie,

W uzasadnieniu podniósł, iż Główny Inspektor Transportu Drogowego

w W. dokonał oceny na podstawie błędnych dowodów zgromadzonych

w sprawie. Zdaniem skarżącego nie nastąpiło naruszenie przepisów i wymiary zespołu pojazdów określone ustawą nie zostały przekroczone. Podkreślił,

iż w przypadku gdyby takie przekroczenie wymiarów miało miejsce, to nie miał wpływu na ten stan rzeczy, gdyż w ramach prowadzonej działalności transportowej jego firma związana jest umową współpracy z firmą C. zajmującą się dystrybucją i obsługą nowych pojazdów. To właśnie tej firmie udostępniane są ich autotransportery i kierowane są do określonych fabryk w celu przewozu przewidzianego przez nich ładunku.

Zdaniem skarżącego w przedmiotowym przypadku nie nastąpiło jednak przekroczenie wymiarów, a więc nie miało miejsca naruszenie przepisów. Zespół pojazdów [...] nr rej. [...] wraz z przyczepą marki [...] o nr rej. [...], kierowany przez M.B. w dniu [...].08.2013 roku został wysłany przez spedytora firmy C. pododdział Polska do fabryki w Z. (SK). Tam został załadowany ładunkiem 7 szt. samochodów marki [...]. Wg pracowników obsługi fabryki i kierowcy autotransporter może przewozić taki ładunek bez naruszenia przepisów ustawy "Prawo o ruchu drogowym". Załadowany pojazd

z przyczepą był mierzony przed wyjazdem z fabryki ([...]) i jego gabaryty mieściły się w normach określonych regulaminami umowy ECG (patrz kopia w załączeniu) i przepisami ustawy "Prawo o ruchu drogowym". Wysokość pojazdu

z ładunkiem nie przekraczała 4,00 metrów, a długość z ładunkiem nie przekraczała wartości 21,25 m.

Skarżący zauważył, że inspektorzy w trakcie kontroli mierzyli pojazd łącznie

z ładunkiem, a wymiary odnosili do dopuszczalnych wymiarów samego pojazdu. Na terenie Rzeczypospolitej Polskiej pojazd może przewozić ładunek wystający i tak

w tym przypadku było. Wystający ładunek (część przewożonego nowego pojazdu) był oznakowany zgodnie z przepisami ustawy. Długość zespołu pojazdów (samochód z przyczepą) zgodnie z ustawą "Prawo o ruchu drogowym" art. 62, nie może przekraczać wartości 18,75 metra, natomiast wystawać może ładunek poza obrysy pojazdów na odległość 2,00 metry w tył i 0,50 metra do przodu, pod warunkiem odpowiedniego oznakowania (art. 61). Wobec powyższego długość zespołu pojazdu łącznie z ładunkiem wystającym może wynosić w Polsce 21,25 metra, co też nie zostało przekroczone. Wysokość zespołu również nie mogła przekraczać wartości 4,00 metry jak stanowi "Prawo o ruchu drogowym", gdyż mierzona była przed wyjazdem z fabryki i sprawdzana za pomocą specjalnych bramek przejazdowych. Zatem uważam, że zmierzona wartość wysokości na drodze przez inspektora, przy użyciu przyrządu o nr. [...]będącego bez ważnej legalizacji Głównego Urzędu Miar jest niedokładna i obarczona dużym błędem (namierzona przez inspektora wysokość to 4,15 metra).

Skarżący wskazał ponadto że, po dokonaniu pomiarów inspektorzy zażądali zezwolenia na przewóz ładunku ponadnormatywnego, którego kierowca przy sobie nie posiadał, gdyż nie był do tego zobligowany w przypadku przewozu ładunku normatywnego. Jednakże będąc w posiadaniu takiegoż zostało ono dostarczone do siedziby Inspekcji Transportu Drogowego w N. Po opłaceniu kosztów eskorty i parkingu (1 379 zł), zespół pojazdów został zwolniony, a więc dopuszczony do dalszej jazdy, bez przeładunku.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd

w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Badając decyzję wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że nie narusza ona prawa.

Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego którą nałożono na skarżącego karę pieniężnej w wysokości 5000 (pięć tysięcy) złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii III ze względu na naruszenie warunku zakazu umieszczania ładunku podzielnego.

W ocenie Sądu mając na uwadze ustalony w sprawie stan faktyczny oraz obowiązujące przepisy stwierdzić należy, że decyzje organów obu instancji są prawidłowe.

Definicja pojazdu nienormatywnego została zawarta w art. 2 ust. 35a ustawy

z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 - zwanej dalej prd). Pojazd nienormatywny według ustawowej definicji jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy.

Poruszanie się po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych zostało obwarowane licznymi obostrzeniami wymienionymi w art. 64 ust. 1, 2 i 3 prd. Zalicza się do nich wymóg uzyskania zezwolenia. Przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony jest ładunek podzielny jest możliwy tylko na podstawie zezwoleń kategorii I lub II (art. 64 ust. 2 prd). Stosownie do art. 140ab ust. 2 prd w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Przepis art. 64 ust. 2 prd ustanawia zakaz przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny. Zatem z treści art. 140ab ust. 2 prd wynika, że przy kwalifikowaniu naruszeń związanych z ustaleniem braku właściwej kategorii zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony jest ładunek podzielny, okoliczność w postaci prawnej niemożności uzyskania zezwolenia kategorii I -VII nie ma żadnego znaczenia. Ustawodawca, bowiem przyjął, że w takiej sytuacji nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia.

Jak wynika z akt sprawy w dniu [...] sierpnia 2013 r. w miejscowości S. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli zespół pojazdów składający się

z dwuosiowego samochodu specjalnego marki [...] o nr rej. [...] wraz z dwuosiową przyczepą marki [...] o nr rej. [...]. Zespołem pojazdów kierował M.B., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem samochodów w ilości 6 sztuk (ładunek podzielny) w imieniu przedsiębiorcy M.H. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: M. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r.

W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm:

- długość zespołu pojazdów 19,7 m (po odjęciu 1 % błędu wynikającego

z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu) - przekroczenie dopuszczalnej długości o 0,95 m,

- wysokość zespołu pojazdów 4,15 m (po odjęciu 1 % błędu wynikającego

z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu) - przekroczenie o 0,15 m.

Jak stanowi art. 62 ust. 4a pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, długość zespołu 2 pojazdów nie może przekraczać 18,75 m, a 3 pojazdów - 22 m,

z wyjątkiem zespołu pojazdów złożonego z: pojazdu samochodowego i naczepy, których długość nie może przekraczać 16,5 m.

W ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należało więc nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii III, które stosownie do lp. 3 załącznika nr 1 do prd jest wydawane na przejazd pojazdu po drodze publicznej:

a) o naciskach osi i rzeczywistej masie całkowitej nie większych od dopuszczalnych,

b) o szerokości nieprzekraczającej 3,2 m,

c) o długości nieprzekraczającej: - 15 m dla pojedynczego pojazdu, - 23 m dla zespołu pojazdów,

d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m.

Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym: karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości 5000 zł - za brak zezwolenia kategorii III-VI. W niniejszej sprawie kara pieniężna wynosi: 5000 złotych.

Zauważyć należy, że w toku postępowania strona przedstawiła zezwolenie kategorii III nr [...] na przejazd pojazdu nienormatywnego na okres w terminie od [...] czerwca 2013 r. do [...] grudnia 2013 r. zezwalające na przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego, który spełnia wymagania w zakresie wymiarów, masy oraz nacisków określonych w tabeli nr 3. Zezwolenia tego kierowca nie posiadał przy sobie, a ponadto zgodnie z art 64 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II.

Ponadto w toku postępowania, strona nie dostarczyła także takich dowodów,

z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 prd. W rozpatrywanym przypadku przewożono samochody w ilości sześciu sztuk, które nie stanowią ładunku sypkiego, ani drewna. Nie znajduje więc także zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Niezależnie od powyższego jak wynika z akt sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. poinformował stronę, iż w przypadku zaistnienia okoliczności świadczących, że dochowała ona należytej staranności w realizacji czynności związanych

z przejazdem, nie miała wpływu na powstanie naruszenia, powinna stosowne dowody przedstawić. Strona pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. złożyła wyjaśnienia, które jak zasadnie uznał organ nie stanowią dowodów świadczących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Kierowca będąc obecny podczas czynności załadunkowych powinien był czynnie w nich uczestniczyć, aby prawidłowo rozmieścić ładunek, zachować normatywność pojazdu na całej trasie przejazdu, czego jednak zaniechał.

Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art.151 p.p.s.a. skargę oddalił.