Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1620/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-10-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1, art. 87 par. 1 i par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka po rozpoznaniu w dniu 13 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. B. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2007 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1620/07) oddalającego skargę S. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską postanawia p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej


UZASADNIENIE

Skarżący – S. B., wniósł w dniu 10 sierpnia 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 listopada 2007 r. oddalił skargę.

W dniu 7 lutego 2008 r. reprezentujący skarżącego adwokat J. M. nadał w placówce pocztowej sporządzoną przez siebie skargę kasacyjną na powyższy wyrok. Do skargi dołączono dowód uiszczenia tytułem wpisu sądowego od skargi kasacyjnej kwoty 100 zł, jednakże na konto bankowe inne niż konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (k. 49 akt sądowych).

Po sprawdzeniu w rejestrze opłat sądowych stwierdzono, iż do dnia 28 lutego 2008 r. nie uiszczono w niniejszej sprawie wpisu od skargi kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił przedmiotową skargę kasacyjną ze względu na nieuiszczenie stałego wpisu sądowego od skargi kasacyjnej

Postanowienie zostało doręczone stronie skarżącej, reprezentowanej przez pełnomocnika procesowego, w dniu 7 maja 2008 r.

W dniu 14 maja 2008 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od przedmiotowej skargi kasacyjnej.

We wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi pełnomocnik skarżącego wskazywał iż skarżący z przyczyn nadzwyczajnych i od niego niezależnych uchybił terminowi uiszczenia wpisu sądowego w terminie zakreślonym do wniesienia skargi kasacyjnej. Do skargi kasacyjnej dołączono dowód przelania przez skarżącego kwoty 100 zł na inny rachunek niż na rachunek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sytuacja taka była konsekwencją oczywistej omyłki w wypełnieniu przelewu bankowego dotyczącego uiszczenia ww. wpisu, bowiem równolegle z tą czynnością wypełniony był także przelew na rzecz innego podmiotu na taką samą kwotę. Osoba wypełniająca powyższe przelewy na przelewie przeznaczonym do uiszczenia ww. wpisu omyłkowo wskazała konto innego niż Sąd odbiorcy. O niezawinionej omyłce przy wypełnianiu przelewy w ocenie strony skarżącej świadczy fakt, iż w jego treści, poza błędnym numerem rachunku bankowego, wskazano prawidłowe oznaczenie Sądu, tytuł dokonywanej wpłaty oraz sygnaturę akt.

Do wniosku załączono polecenie przez skarżącego przelewu na właściwe konto Sądu kwoty 100 zł tytułem wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w omawianej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej cyt. jako p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.).

Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.

Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Kryterium braku winy o jakiej mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. (J.P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 149). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku - por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., V SA 793/02 (M.Pr. 2002, nr 23, s. 1059).

Wykazane przez skarżącego okoliczności nie wykluczały możliwości zachowania terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie należy wskazać, iż skarżący jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który powinien dopilnować, aby czynność procesowa została dokonana terminowo. Pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością jakby działał na własną rzecz (patrz: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2004 r. – FZ 7/04, niepubl.). Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 lipca 2004 r. (FZ 110/04, niepubl.) stwierdził, że profesjonalny pełnomocnik powinien mieć świadomość wagi terminowego dokonywania określonych czynności procesowych. "Osoba działająca przez pełnomocnika działa w taki sposób, jakby sama dokonywała czynności procesowych, tyle że przy wykorzystaniu profesjonalnej pomocy. Skarżącego natomiast obciąża odpowiedzialność związana z wyborem jednostki, której zleciła pomoc prawną, a skutki podejmowanych przez pełnomocnika działań i zaniechań obciążają mocodawcę."

W przedmiotowej sprawie reprezentujący skarżącego adwokat J. M. nie dopełnił obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej polegającej na uiszczeniu stałego wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. We wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenienia wpisu sądowego od skargi pełnomocnik skarżącego wskazuje, iż uiszczenie przez skarżącego kwoty 100 zł tytułem wpisu sądowego od skargi kasacyjnej był konsekwencją oczywistej omyłki w wypełnieniu przelewu bankowego dotyczącego uiszczenia ww. wpisu, bowiem równolegle z tą czynnością wypełniony był także przelew na rzecz innego podmiotu na taką samą kwotę.

Udzielone przez skarżącego w dniu 31 stycznia 2008 r. pełnomocnictwo upoważniało adwokata J. M. do reprezentowania go w postępowaniu kasacyjnym. W myśl art. 39 p.p.s.a. pełnomocnictwo do powadzenia poszczególnych spraw obejmuje z samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu. Pełnomocnik skarżącego, sporządzający w jego imieniu skargę kasacyjną i przesyłający ją do Sądu, zobligowany był do sprawdzenia, czy uiszczony przez skarżącego wpis sądowy od skargi kasacyjnej wniesiony został na konto właściwego Sądu. Za przejaw niestarannego zachowania i zaniedbania należy uznać niepodjęcie przez pełnomocnika strony skarżącej niezbędnych czynności zapewniających wpłynięcie należnej opłaty na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Z powyższych względów na mocy art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzeczono jak w sentencji.