Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2258/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 91 ust. 1, art. 107 par. 1, art. 107 ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 161
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: par. 1, par. 2, par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 100 poz 918
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Danuta Kania, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 maja 2020 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za rok 2017 uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...].


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie,

– art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096),

– art. 91 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r., poz. 161), a także

– art. 6a ustawy o Policji w związku z § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 192 z późn. zm.),

po rozpatrzeniu odwołania A. W. od decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. wydanej z upoważnienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o odmowie przyznania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za rok 2017, postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż A. W. od dnia [...] maja 2019 r. jest emerytem policyjnym. W trakcie pełnienia służby zainteresowany oświadczeniem mieszkaniowym z dnia [...] marca 2019 r., które wpłynęło do organu [...] marca 2019 r., zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o ustalenie uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości za rok 2017. W oświadczeniu poinformował, że wraz z żoną A. W. oraz córką P. W. i synem A. W. zamieszkuje we własnym domu położonym w S. przy ul. [...] nr [...].

Po rozpatrzeniu okoliczności faktycznych i prawnych w sprawie Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. odmówił stronie przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za rok 2017. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, iż prawo do przedmiotowego świadczenia pieniężnego ustala się na dzień 1 stycznia danego roku kalendarzowego na podstawie corocznie składanego przez policjanta oświadczenia mieszkaniowego. Z uwagi na fakt, iż oświadczenie strony wpłynęło do organu I instancji w dniu [...] marca 2019 r. żądanie skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Decyzja o przyznaniu równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego ma bowiem charakter konstytutywny i wywołuje skutek ex nunc (na przyszłość), a więc skutki wydania decyzji powstają dopiero od momentu jej doręczenia. Bezpodstawne jest zatem żądanie strony w kwestii ustalenia uprawnień i wypłaty równoważnika za okres wcześniejszy, tj. rok 2017.

Od decyzji organu I instancji A. W. wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji, który po rozpatrzeniu sprawy stwierdził, co następuje.

Prawo policjanta do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego regulują przepisy rozdziału 8 – "Mieszkania funkcjonariuszy Policji" ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

Stosownie do art. 91 ust. 1 ustawy, policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych.

Wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 91 ust. 2 ustawy o Policji rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego w przepisie § 3 ust. 2 stanowi, że ustalenia uprawnień policjanta do otrzymania równoważnika pieniężnego, o którym mowa w ust. 1, oraz do liczby norm zaludnienia przysługujących zamieszkałym z nim członkom rodziny dokonuje się według stanu na dzień 1 stycznia danego roku kalendarzowego na podstawie corocznie składanego przez niego oświadczenia mieszkaniowego.

Natomiast w świetle § 3 ust. 5 rozporządzenia "Wzór oświadczenia mieszkaniowego do ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości określa załącznik do rozporządzenia".

Jak wynika z powołanych uregulowań prawnych, postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego wszczyna się na wniosek (oświadczenie) strony, a zatem decyzja o przyznaniu przedmiotowego świadczenia pieniężnego może dotyczyć okresu od dnia złożenia wniosku, a nie sprzed daty jego złożenia (§ 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w związku z art. 61 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego).

Warunkiem zatem przyznania przedmiotowego świadczenia pieniężnego za dany rok kalendarzowy, przy uwzględnieniu pozytywnych przesłanek określonych w przepisach powołanego rozporządzenia, jest zachowanie przez stronę terminu złożenia oświadczenia mieszkaniowego. W tej sytuacji, data złożenia organowi oświadczenia mieszkaniowego jest istotna, bowiem przepisy rozporządzenia wiążą z tą datą skutki prawne.

Organ odwoławczy wskazał, iż oświadczenie datowane [...] marca 2019 r. do ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości za rok 2017 wpłynęło do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] w dniu [...] marca 2019 r. W ocenie Komendanta Głównego Policji słusznie zatem organ I instancji decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. odmówił stronie prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za rok 2017.

Organ II instancji podzielił stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], że decyzja przyznająca równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego ma charakter decyzji konstytutywnej (taki pogląd prezentuje również Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku Składu Siedmiu Sędziów NSA z dnia 10 grudnia 2001 r., sygn. akt OSA 8/01), a cechą aktów konstytutywnych jest to, że tworzą one nowe prawa lub obowiązki, a zatem wywołują skutki prawne jedynie na przyszłość (ex nunc).

Ponadto zarówno przepisy ustawy o Policji, jak i wydane na jej podstawie przepisy wykonawcze nie przewidują możliwości wypłaty tego świadczenia pieniężnego za okresy poprzedzające dzień złożenia przez policjanta wniosku (oświadczenia) o ustalenie uprawnień, jeżeli przed datą jego złożenia funkcjonariusz Policji nie miał ustalonego prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego.

Wobec powyższego nie można mówić o roszczeniu w sytuacji, gdy policjant składając oświadczenie mieszkaniowe o przyznanie wymienionego równoważnika pieniężnego, domaga się jego wypłaty za okres sprzed złożenia wniosku.

Z akt sprawy nie wynika, aby A. W. przed dniem [...] marca 2019 r., tj. przed dniem złożenia oświadczenia mieszkaniowego miał ustalone bezterminowo prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, która miałaby walor ostateczności.

Niezależnie od powyższego, jak słusznie stwierdził organ I instancji w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, w niniejszej sprawie nie ma również zastosowania art. 107 ustawy o Policji, w myśl którego: "Roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne".

Cytowany przepis zawarty jest w rozdziale 9 ustawy o Policji zatytułowanym "Uposażenie i inne świadczenia pieniężne policjantów". Natomiast szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość uposażenia oraz dodatków do uposażenia, a także innych świadczeń pieniężnych (wymienionych w tym rozdziale) określa, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy.

W przypadku zaś równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, którego uregulowanie znajduje się w odrębnym rozdziale 8 pt. "Mieszkania funkcjonariuszy Policji" cytowanej ustawy, wysokość i szczegółowe zasady przyznawania i zwracania tego równoważnika określa, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych.

Komendant Główny Policji podkreślił ponadto, iż przysługujące policjantowi prawa podmiotowe powstają na podstawie ustawy lub decyzji administracyjnej. Prawem podmiotowym powstającym na podstawie ustawy jest prawo do uposażenia i odpowiednich dodatków do uposażenia, tym samym policjantowi przysługuje roszczenie z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych wymienionych w rozdziale 9 ustawy o Policji. Natomiast prawo policjanta do przydziału lokalu mieszkalnego, przyznania pomocy finansowej, lub do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego albo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego jest prawem podmiotowym, które powstaje na podstawie decyzji administracyjnej. Prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego jest swoistym ekwiwalentem za niezaspokojenie potrzeb mieszkaniowych policjanta w drodze decyzji administracyjnej z zasobów lokali mieszkalnych, o których mowa w art. 90 ustawy o Policji i jest prawem pochodnym do prawa wynikającego z art. 88 ust. 1 ustawy pragmatycznej. Natomiast prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego jest tą formą pomocy mieszkaniowej, która przysługuje jedynie tym policjantom, którzy zajmują lokal mieszkalny na podstawie określonego w przepisie § 1 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. tytułu prawnego. Taki pogląd prezentuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie m.in. w wyroku z dnia 21 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 864/15.

Wobec powyższego, zdaniem Komendanta Głównego Policji, równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego nie jest związany z uposażeniem policjanta i innymi świadczeniami z tego zakresu, a zatem nie ma do niego zastosowania cytowany wyżej przepis art. 107 ustawy pragmatycznej.

Niezależnie od powyższego, organ podkreślił, że orzecznictwo w zakresie przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego jest niejednolite. Każda sprawa administracyjna jest indywidualna i przez pryzmat jej stanu faktycznego należy oceniać przesłanki materialne. Powołane powyżej wyroki sądów administracyjnych wyraźnie wskazują, że przedmiotowe świadczenie przysługuje policjantowi spełniającemu ustawowe warunki od dnia złożenia stosownego oświadczenia. Zatem najwcześniej od dnia złożenia oświadczenia mieszkaniowego do ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości, można taki równoważnik przyznać na podstawie decyzji administracyjnej.

Skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji wniósł A. W. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia:

1. art. 138 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji oraz

2. art. 107 ustawy o Policji regulującego kwestię przedawnienia roszczeń.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz rozstrzygnięcie sprawy w trybie uproszczonym.

W uzasadnieniu skargi powołano się na orzecznictwo sądów administracyjnych, a mianowicie na: wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 749/18 oraz wyroki NSA z dnia 21 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 1132/16 oraz z dnia 31 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 2572/16, z których to wyroków wynika, zdaniem skarżącego, iż decyzja w przedmiocie przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego ma charakter deklaratoryjny, a nie – jak twierdzą organy – charakter konstytutywny.

Zdaniem skarżącego równoważnik pieniężny za remont lokalu mieszkalnego przyznaje się w drodze decyzji administracyjnej po złożeniu stosownego oświadczenia mieszkaniowego, za okres od daty zaistnienia ustawowych przesłanek do jego otrzymania przez funkcjonariusza.

Skarżący nadmienił, iż w okresie od lipca 2016 r. do marca 2018 r. był oddelegowany do wykonywania zadań w Polskim Kontyngencie Policyjnym przy Misji Narodów Zjednoczonych w [...]. Po powrocie z oddelegowania stawił się zgodnie z rozkazem Komendanta Głównego Policji do służby w jednostce macierzystej, tj. [...] Pododdziale [...] Policji w B. na jeden dzień, a następnie, ciągle z rozkazem, rozpoczął wykorzystywanie tzw. urlopu misyjnego. W trakcie urlopu został skierowany do Polikliniki MSWiA w [...] celem wykonania badań profilaktycznych. W rezultacie tych badań został uznany za niezdolnego do dalszej służby w Policji i zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] maja 2019 r.

Przedstawiony ciąg zdarzeń spowodował, iż skarżący złożył wniosek o przyznanie przedmiotowego równoważnika dopiero w marcu 2019 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Przystępując do oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, należy podkreślić, iż istotą sporu w niniejszej sprawie było ustalenie, czy sporna decyzja posiada charakter konstytutywny – jak wykazują organy czy deklaratoryjny – jak podkreśla skarżący.

Przypomnieć w związku z tym wypada, że na mocy decyzji konstytutywnej dochodzi do powstania, określonej w tej decyzji, sytuacji prawnej. Decyzja ta swoją mocą kształtuje prawa i obowiązki jej adresatów. W odróżnieniu od niej, decyzja deklaratoryjna sama z siebie nie powoduje natomiast zmiany prawa, a jedynie potwierdza stan prawny, jaki zaistniał – w określonej dacie – z mocy samego prawa. Zatem ta ostatnia decyzja jedynie stwierdza istnienie, powstałych wcześniej, określonych praw. Jedną z konsekwencji takiego rozróżnienia jest to, że w przypadku decyzji konstytutywnych – kształtujących stosunek administracyjnoprawny w chwili ich wydania, należy stosować przepisy obowiązujące w tej właśnie chwili (przepisy nowe), a w przypadku decyzji deklaratoryjnych – stwierdzających ukształtowanie się stosunku administracyjnoprawnego z mocy samego prawa we wcześniejszym okresie, stosować należy przepisy obowiązujące w chwili konkretyzacji tego stosunku, na mocy których doszło do powstania stosunku prawnego (przepisy poprzednie) – zob. uzasadnienie uchwały NSA z dnia 10 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OPS 1/06). Z zasady tej wyprowadzić można wniosek, że dla zakresu oddziaływania deklaratoryjnej decyzji administracyjnej wstecz znaczenie ma data spełnienia przez adresata decyzji przesłanek uzasadniających możliwość konkretyzacji jego praw lub obowiązków, a nie data wydania decyzji.

Postępowanie w przedmiotowej sprawie toczyło się na podstawie ustawy o Policji. Zgodnie z art. 91 ust. 1 policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Z treści przytoczonych przepisów wynika, że policjantowi przysługuje prawo do ubiegania się o przyznanie równoważnika pieniężnego, jednakże może on to uczynić po spełnieniu określonych wymogów. Stosownie do treści § 3 powołanego wyżej rozporządzenia prawo to przyznaje się na podstawie oświadczenia mieszkaniowego złożonego przez policjanta. Zatem w sprawie realizacji prawa do spornego równoważnika organ nie działa z urzędu, lecz konieczny jest wniosek funkcjonariusza w tym przedmiocie. Organ rozpoznając taki wniosek, bada uprawnienia funkcjonariusza pod kątem przesłanek do jego uzyskania, a przyznanie równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego następuje w formie decyzji.

Podkreślić należy, iż przepis art. 91 ust. 1 ustawy o Policji, stanowiący materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji, umieszczony jest w rozdziale 8 ustawy o Policji zatytułowanym "Mieszkania funkcjonariuszy Policji" i należy interpretować go w powiązaniu z innymi przepisami tego rozdziału jako integralną jego część. W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że skarżący ma uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Sporna jest natomiast kwestia, od jakiej daty skarżącemu należy się ten równoważnik pieniężny. Zdaniem organu równoważnik można przyznać tylko za okres od dnia złożenia oświadczenia mieszkaniowego wraz z wnioskiem o wypłatę tego równoważnika, natomiast skarżący prezentuje pogląd, że prawo do równoważnika pieniężnego należy mu się za 2017 r. mimo złożenia wniosku dopiero w marcu 2019 r.

Wskazać więc należy, że uprawnienie funkcjonariusza do przedmiotowego świadczenia należy oceniać bezpośrednio w oparciu o przepisy resortowe. Norma z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji jednoznacznie konkretyzuje, kiedy równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przyznaje się. Natomiast § 2 określa zamknięty katalog sytuacji, kiedy ten równoważnik nie przysługuje.

Wykładnia systemowa tej regulacji ustawowej wskazuje zaś, że prawo do równoważnika pieniężnego należy łączyć jedynie z faktem spełnienia przesłanek pozytywnych z § 1 ww. aktu wykonawczego. Ani bowiem ustawa o Policji, ani powoływane rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nie formułują wprost innych w tym zakresie przesłanek. Takich dodatkowych warunków nie można też wyprowadzać w drodze zabiegów interpretacyjnych. Niedopuszczalne są bowiem wszelkie zabiegi interpretacyjne prowadzące do sformułowania dodatkowych przesłanek, mogących w konsekwencji doprowadzić do pozbawienia czy ograniczenia praw podmiotowych przyznanych ustawą (por. wyrok Sądu Najwyższego z 13 lutego 1996 r., III AZP 23/95, OSN 1996/15/205).

Organ właściwy w rozumieniu § 9 rozporządzenia zobligowany jest do wydania decyzji, której materialnoprawną podstawą są przepisy ustawy o Policji i wydanego w trybie delegacji ustawowej – ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę decyzja taka będzie miała charakter deklaratoryjny, a zatem potwierdzający prawo do równoważnika w okresie, w którym funkcjonariusz spełniał przesłanki do jego przyznania. Uprawnienie do spornego równoważnika ma charakter obiektywny, a o tym czy policjantowi w drodze decyzji zostanie on przyznany, decyduje jedynie udokumentowanie spełnienia wszystkich przesłanek prawem przewidzianych, uprawniających do tego świadczenia. Niewystąpienie przez policjanta z wnioskiem o wypłatę równoważnika powoduje, że równoważnik taki nie jest wypłacany. Nie oznacza to jednak, że policjant traci prawo do tego dodatku z tytułu zgodnego z rzeczywistym stanem rzeczy.

Jedynym ograniczeniem są tu przepisy o przedawnieniu, a w szczególności przepis art. 107 § 1 ustawy o Policji. Przepis ten zamieszczony został wprawdzie w rozdziale 9 "Uposażenie i inne świadczenia pieniężne policjantów", ale ma on zastosowanie do wszelkich świadczeń pieniężnych wynikających z ustawy. Przekonuje o tym, jak przyjął NSA w wyroku z dnia 21 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 1132/16 CBOSA, jego literalna wykładnia. Zgodnie z tą regulacją roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne, a zatem jej zakres obejmuje też "inne świadczenia" związane ze służbą w Policji, w tym także świadczenia wynikające z przepisów niezamieszczonych w rozdziale 9 ustawy o Policji. Pod tym względem świadczenie to podobne jest do innych dodatków płacowych, które niewątpliwie ulegają przedawnieniu. A zatem funkcjonariusz, spełniający ustawowe warunki przewidziane w art. 91 ust. 1 ustawy o Policji, może żądać przyznania mu spornego równoważnika za cały przysługujący mu okres, dopóki nie nastąpi przedawnienie takiego roszczenia. Policjant z chwilą spełnienia przesłanek warunkujących powstanie prawa do równoważnika posiada roszczenie o jego wypłatę. Nie oznacza to jednak, że z tą chwilą powstaje po stronie organów Policji obowiązek realizacji świadczenia. Obowiązek ten istnieje bowiem potencjalnie i warunkowo. Przy czym zauważyć należy, iż te czynności nie stanowią podstawy nabycia prawa do realizacji roszczenia, które w dacie ich podejmowania faktycznie istniało. Złożenie przez policjanta oświadczenia mieszkaniowego stanowi natomiast podjęcie czynności, o której mowa w art. 107 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji, a więc przerywa bieg przedawnienia.

Konkludując, przyjąć należy, że równoważnik pieniężny za remont lokalu mieszkalnego przyznaje się w drodze decyzji administracyjnej po złożeniu wspomnianego oświadczenia mieszkaniowego, ale za okres od daty istnienia ustawowych przesłanek do jego otrzymania przez funkcjonariusza.

Powyższe stanowisko znajduje oparcie także w wyrokach NSA: z 21 marca 2018 r. o sygn. akt I OSK 1132/16 oraz z 31 maja 2017 r. o sygn. akt I OSK 2572/16, dotyczących wprawdzie uprawnienia do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, jednakże z uwagi na podobieństwo w prawnym uregulowaniu tej problematyki do spornej kwestii poglądy zawarte w tych wyrokach mają zastosowanie i w niniejszym postępowaniu.

Zatem skoro podnoszony przez organy pogląd przeciwny opiera się na błędnym założeniu i nie uwzględnia faktu, że uprawnienie do równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego ma charakter obiektywny, a o tym czy policjantowi w drodze decyzji zostanie on przyznany, decyduje jedynie udokumentowanie spełnienia wszystkich przesłanek ustawowych uprawniających do tego świadczenia, to tut. Sąd stwierdzając naruszenie prawa materialnego (art. 91 ust. 1 ustawy o Policji), uznał za zasadne uchylenie zaskarżonej decyzji w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za rok 2017 oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji.

Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.