Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1117/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art 106
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Sędziowie: WSA Beata Łomnicka WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 listopada 2019 r. sprawy ze skargi H. A. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2019 r., znak: [...] w przedmiocie opinii w sprawie zezwolenia na przetwarzanie odpadów I. uchyla zaskarżone postanowienie; I. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej H. A. B. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 24 czerwca 2019 r. (znak: [...]) na podstawie:

- art. 41 ust. 6a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 701 z późn. zm. – dalej jako: ustawa o odpadach lub u.o.) oraz

- art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.),

po rozpoznaniu zażalenia H. B., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowo-Usługowa "[...]" H. A. B., na postanowienie Burmistrza Miasta C. z dnia 22 marca 2019 r., Nr [...] negatywnie opiniujące wniosek w sprawie wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów dla Firmy Handlowo-Usługowej "[...]" H. A. B.,

utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Postanowieniem z dnia 22 marca 2019 r., Nr [...] Burmistrz Miasta C. negatywnie zaopiniował wniosek w sprawie wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów dla Firmy Handlowo-Usługowej "[...]" H. A. B.. Wskazano przy tym, że powodem wydania negatywnej opinii była niezgodność planowanego przedsięwzięcia z przepisami prawa, tj. rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz.U. z 2015 r., poz. 796).

Zażalenie na ww. postanowienie wniosła H. B., prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowo-Usługowa "[...]" H. A. B., zarzucając kwestionowanemu postanowieniu:

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że nie zostały wykazane wszystkie okoliczności faktyczne niezbędne dla pozytywnego zaopiniowania jej wniosku, a w szczególności na uznaniu, że strona powinna była przedłożyć "projekt rekultywacji", podczas gdy wniosek obejmował jedynie teren już zrekultywowany (zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy C. dla części obszaru składowiska odpadów poflotacyjnych Zakładów [...] S.A. w T.), a nadto polegający na pominięciu przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy załączonego przez stronę do wniosku załącznika graficznego, na którym został zaznaczony obszar objęty wnioskiem (obszar 1 ha), który w całości był położony na terenie obszarów terenów zrekultywowanych składowisk odpadów przemysłowych (Z-SOP) zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy C. (§ 5 ust. 2);

naruszenie art. 106 § 1 k.p.a. w zw. z art. 46 ust. 3 pkt 2 w zw. z ust. 6a ustawy o odpadach, poprzez niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w uznaniu przez organ, że posiada on kompetencję do pełnej merytorycznej oceny treści wniosku;

naruszenie art. 7b k.p.a., poprzez wydanie opinii nieadekwatnej do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego;

- naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami i załącznika do niego w części Lp 15, poprzez błędną wykładnię przejawiającą się w przyjęciu, że zgodnie z ww. rozporządzeniem zakładany obsiew 80 drzew sprawi, że planowany proces "nie będzie procesem przetwarzania odpadów, gdyż nie spowoduje osiągnięcia założonych celów, tj. odtworzenia warstwy glebotwórczej".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenia i zapoznaniu się z materiałem zgromadzonym w sprawie wskazało na wstępie, że w dniu 1 sierpnia 2018 r. do Starostwa Powiatowego w C. wpłynął wniosek H. B., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowo-Usługowa "[...]" H. A. B., o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów. W dalszej kolejności podano, że Starosta [...], działając na podstawie art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach, zwrócił się do Burmistrza Miasta C. z prośbą o sporządzenie opinii w przedmiotowej sprawie, w następstwie czego Burmistrz Miasta C. wydał postanowienie z dnia 22 marca 2019 r., Nr [...] negatywnie opiniujące wniosek w sprawie wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów dla Firmy Handlowo-Usługowej "[...]" H. A. B.. Wobec powyższego, organ odwoławczy powołując się na treść art. 41 ust. 6a i 6b ustawy o odpadach wskazał, że w ww. przepisach ustawodawca nie wskazał, czego dokładnie ma dotyczyć opinia wydawana przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta. Dlatego też zdaniem organu II instancji należało przyjąć, że chodzi o ogólne ustosunkowanie się do przedmiotu wniosku i ewentualnych warunków zezwolenia, a w związku z tym opinia powinna sprowadzać się do przedstawienia stanowiska, czy zdaniem organu planowane przedsięwzięcie będzie zgodne z przepisami prawa, w tym z przepisami prawa miejscowego. W tym zakresie organ odwoławczy powołując się na treść art. 29 i art. 30 ustawy o odpadach zwrócił uwagę, że z przepisów tych wynika, iż istnieje obowiązek przetwarzania odpadów w instalacjach i urządzeniach oraz istnieje zakaz przetwarzania odpadów poza instalacjami lub urządzeniami, natomiast w pewnych przypadkach dopuszczono odzysk poza instalacjami lub urządzeniami, a przypadki te określono w art. 30 ust. 2 ustawy o odpadach. Wobec powyższego, organ II instancji podał, że we wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów wskazano, iż przetwarzanie odpadu o kodzie 190503, tj. kompostu nieodpowiadającego wymaganiom, będzie odbywało się poza instalacjami i urządzeniami na części działek nr [...] (C., obręb L.), [...], [...], [...], [...] (T., obręb W.), [...] (T., obręb T.), metodą R3 (Recykling lub odzysk substancji organicznych, które nie są stosowane jako rozpuszczalniki w tym kompostowanie i inne biologiczne procesy przekształcania). Dalej wskazano we wniosku, że kompost nieodpowiadający wymaganiom będzie przez wnioskodawcę stosowany do bieżącego utrzymania rekultywacji skarp zamkniętego obiektu unieszkodliwiania odpadów wydobywczych w miejscu wypadów warstw biologicznych w celu odtworzenia warstwy glebotwórczej oraz nasadzenia sadzonek drzew. Odnosząc się zatem do treści ww. wniosku zaznaczono na wstępie, że przetwarzanie odpadów to procesy odzysku lub unieszkodliwiania, w tym przygotowanie poprzedzające odzysk lub unieszkodliwianie (art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy o odpadach), zaś zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz.U. z 2015 r., poz. 796) odpady o kodzie 19 05 03, tj. kompost nieodpowiadający wymaganiom (nienadający się do wykorzystania), mogą być poddane odzyskowi, przy zachowaniu określonych warunków, tj. do rekultywacji biologicznej zamkniętych obiektów unieszkodliwiania odpadów wydobywczych i zwałowisk skał płonnych pochodzących z górnictwa węgla kamiennego lub ich części (tak zwanej okrywy rekultywacyjnej), przy czym grubość warstwy stosowanych odpadów powinna być uzależniona od planowanych obsiewów lub nasadzeń, w procesie odzysku R3 (R3 Recykling lub odzysk substancji organicznych, które nie są stosowane jako rozpuszczalniki (w tym kompostowanie i inne biologiczne procesy przekształcania). Organ odwoławczy powołał się również na treść art. 103 ustawy o odpadach oraz na zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 10 lipca 2008 r. o odpadach wydobywczych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1849 z późn. zm.) definicję pojęcia rekultywacja terenu, a następnie wskazał, że w zaskarżonym postanowieniu Burmistrz Miasta C. wyraził swoją opinię co do przetwarzania odpadów na działce nr [...], wskazując, że jest to działka położona w C., na terenie zamkniętego obiektu unieszkodliwiania odpadów wydobywczych po byłych Zakładach Górniczych ZG "[...]" S.A. Dodano także, że decyzją z dnia 30 września 2010 r., Nr [...] Marszałek Województwa [...] wydał zgodę ZG "[...]" S.A. w likwidacji na zamknięcie obiektu unieszkodliwiania odpadów wydobywczych – składowiska odpadów poflotacyjnych, określił sposób oraz harmonogram realizacji działań związanych z zamknięciem obiektu, a także określił harmonogram działań związanych z jego rekultywacją. Podkreślono przy tym, że Burmistrz Miasta C. wskazał, iż zaprzestanie składowania odpadów wydobywczych w obiekcie unieszkodliwiania odpadów wydobywczych nastąpiło z dniem 30 czerwca 2009 r., zaś prace związane z technicznym zamknięciem obiektu zakończyły się w dniu 30 maja 2012 r., a działania rekultywacyjne – w dniu 30 grudnia 2012 r.

Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, że działka nr [...] obręb L., na której planowane jest przetwarzanie odpadu o kodzie 19 05 03, objęta była miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy C. dla części obszaru składowiska odpadów poflotacyjnych Zakładów Górniczych [...] położonej w granicach administracyjnych Miasta i Gminy C. (uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia 28 stycznia 2003 r., Dz. Urz. [...] 2003 r. Nr [...] – dalej też jako: MPZP). Podniesiono przy tym, że z załącznika do wniosku Nr 1 (karta akt nr [...]) oraz z załącznika do uchwały Nr [...] (Rysunek Planu) wynikało, że obszar objęty wnioskiem mieścił się w terenie składowiska odpadów przemysłowych, który oznaczony został na rysunku planu symbolem Z-SOP, do którego odnosił się § 5 ust. 2 ww. MPZP, zgodnie z którym ustalono, że oznaczone na rysunku planu symbolem Z-SOP, to "Tereny zrekultywowanych składowisk odpadów przemysłowych" z podstawowym przeznaczeniem zieleń wysoka zapobiegająca erozji skarp hałdy, na którym obowiązuje: bieżące utrzymywanie biologicznej rekultywacji skarp składowiska (lit. a), monitoring składowiska w zakresie właściwości geotechnicznych osadów i skarp obwałowań oraz jakości wód powierzchniowych oraz odcieków i filtrów zbieranych w rowach opaskowych (lit. b), monitoring geodezyjny i przeciwpożarowy (lit. c), a dopuszcza się: wtórną rekultywację polegającą na zmniejszeniu nachylenia skarp hałdy (lit. a), infrastrukturę techniczną związaną z funkcjonowaniem składowiska (lit. b), drogi technologiczne (lit. c). Wobec powyższego, organ odwoławczy podał, że działania rekultywacyjne zostały zakończone w dniu 30 grudnia 2012 r., natomiast z powyższych postanowień MPZP wynikało, że podstawowym przeznaczeniem terenu oznaczonego symbolem Z-SOP było bieżące utrzymywanie biologicznej rekultywacji skarp składowiska. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło przy tym uwagę, że z ww. rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami wynikało z kolei, że odpady o kodzie 19 05 03, tj. kompost nieodpowiadający wymaganiom (nienadający się do wykorzystania), mogą być poddane odzyskowi, zgodnie z określonymi warunkami, tj. do rekultywacji biologicznej zamkniętych obiektów unieszkodliwiania odpadów wydobywczych i zwałowisk skał płonnych pochodzących z górnictwa węgla kamiennego lub ich części (tak zwanej okrywy rekultywacyjnej), przy czym grubość warstwy stosowanych odpadów powinna być uzależniona od planowanych obsiewów lub nasadzeń. W nawiązaniu do powyższego podniesiono, że wnioskodawca we wniosku wskazał, iż przetwarzanie odpadów będzie polegało na nawiezieniu ww. odpadu na południowo-wschodnią skarpę zamkniętego obiektu unieszkodliwiania odpadów wydobywczych obejmującą m.in. działkę nr [...] obręb L., a następnie jego rozplantowanie na powierzchni 1 ha, w celu utworzenia 50 cm warstwy glebotwórczej, na której następnie nasadzonych zostanie 80 szt. drzew, w związku z czym – w ocenie organu odwoławczego – wnioskodawca nie wykazał, czy przyjęta grubość warstwy stosowanych odpadów była wystarczająca dla planowanych obsiewów lub nasadzeń i dlatego też organ II instancji przychylił się do negatywnej opinii Burmistrza Miasta C. i utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Skargę na ww. postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżąca – H. A. B., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, a także zasądzenia na rzecz skarżącej od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

a) art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach, poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na błędnym uznaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, iż Burmistrz Miasta C. posiada kompetencję do pełnej i ogólnej merytorycznej oceny treści wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów, podczas gdy Burmistrz Miasta C. nie jest organem z mocy prawa władnym do oceny spełnienia przesłanek wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów – te kompetencje zgodnie z ustawą o odpadach powierzone zostały starostom, a nie burmistrzom. Dodano przy tym, że skoro art. 41 ust 6a ustawy o odpadach uzależnia wydanie zezwolenia od zajęcia stanowiska w formie opinii przez burmistrza (w tym przypadku Burmistrza Miasta C.), to opinia ta nie może dotyczyć dowolnych spraw związanych z przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz tylko tych aspektów, które wiążą się z zadaniami organu opiniującego, a więc w tym przypadku powinny dotyczyć zgodności wniosku z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a ponieważ organ II instancji uznał, iż wniosek o wydanie zezwolenia jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bowiem podstawowym przeznaczeniem działek, na których skarżąca planuje przetwarzać odpady, jest bieżące utrzymywanie biologicznej rekultywacji skarp składowiska, stwierdzenie takie powinno skutkować uchyleniem postanowienia Burmistrza Miasta C. i wydaniem pozytywnej opinii w zakresie wniosku skarżącej o wydanie pozwolenia na przetwarzanie odpadów;

2. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy:

a) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach, poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu I instancji o negatywnym zaopiniowaniu wniosku skarżącej w sprawie wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów dla Firmy Handlowo-Usługowej [...]" H. A. B. w sytuacji, gdy wniosek skarżącej o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów zasługuje na pozytywną opinię Burmistrza Miasta C., bowiem spełnia wszystkie przesłanki formalne i merytoryczne określone przepisami prawa, w szczególności skarżąca w treści wniosku wykazała, iż zamierzony przez nią sposób gospodarowania odpadami jest zgodny z planami gospodarki odpadami oraz przepisami prawa, w tym prawa miejscowego, a także nie może powodować zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska;

b) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., polegające na nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz jego dowolną ocenę, a także niepodejmowanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a w szczególności nieuwzględnienie wszystkich podnoszonych argumentów skarżącej w przedmiotowym postępowaniu, w tym:

* brak odniesienia się w sposób merytoryczny do przyjętej przez skarżącą we wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów grubości 50 cm warstwy odpadów na powierzchni m.in. działki nr [...], obręb L., naniesionej celem odtworzenia warstwy glebotwórczej, na której następnie nasadzonych zostanie 80 sztuk drzew, w szczególności poprzez brak wskazania, czy zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego przyjęta grubość warstwy stosowanych odpadów jest wystarczająca dla planowanych obsiewów lub nasadzeń, czy też nie, a także czy przyjęta ilość sztuk drzew będzie wystarczająca, czy też nie,

* stwierdzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, iż skarżąca nie wykazała, czy przyjęta grubość warstwy stosowanych odpadów jest wystarczająca dla planowanych obsiewów lub nasadzeń, podczas gdy analiza wniosku skarżącej o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów wskazuje, iż wskazana grubość warstwy stosowanych odpadów została określona przez skarżącą w odniesieniu do stanu faktycznego działek i ich powierzchni oraz zakresu i sposobu planowanego przetwarzania odpadami;

* uznanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, iż nie zostały wykazane przez skarżącą wszystkie okoliczności faktyczne niezbędne dla pozytywnego zaopiniowania wniosku o wydanie przez Starostę Powiatu C. zezwolenia na przetwarzanie odpadów metodą odzysku R-3, w sytuacji gdy wniosek skarżącej spełnia wszystkie przesłanki formalne i merytoryczne określone przepisami prawa, w szczególności wykazuje, iż zamierzony przez skarżącą sposób gospodarowania odpadami jest zgodny z planami gospodarki odpadami oraz przepisami prawa, w tym prawa miejscowego, a także nie może powodować zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska;

c) art. 106 § 1 w zw. art. 7a w zw. z art. 7b k.p.a. w zw. z art. 41 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach, polegające na błędnym uznaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, iż Burmistrz Miasta C. posiada kompetencję do pełnej merytorycznej oceny treści wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów, podczas gdy Burmistrz Miasta C. nie jest organem z mocy prawa władnym do oceny spełnienia przesłanek do wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów – te kompetencje zgodnie z ustawą o odpadach powierzone zostały starostom, a nie burmistrzom. Dodano przy tym, że skoro art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach uzależnia wydanie zezwolenia od zajęcia stanowiska w formie opinii przez burmistrza (w tym przypadku Burmistrza Miasta C.), to opinia ta nie może dotyczyć dowolnych spraw związanych z przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz tylko tych aspektów, które wiążą się z zadaniami organu opiniującego, a więc w tym przypadku do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, za który Burmistrz odpowiada. Dodatkowo wskazano, iż jeżeli w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej (w tym przypadku co do przedmiotu opinii burmistrza wydawanej na podstawie art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach) wątpliwości te powinny być rozstrzygane na korzyść strony, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca;

d) art. 107 § 3 w zw. z art. 8 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego postanowienia polegające na zawarciu w nim zbyt ogólnych stwierdzeń oraz przytoczeniu w jego treści jedynie obowiązujących przepisów prawa bez odniesienia do stanu faktycznego sprawy, a także nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącej zawartych w zażaleniu, w tym:

* stwierdzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, iż skarżąca nie wykazała, czy przyjęta grubość warstwy stosowanych odpadów jest wystarczająca dla planowanych obsiewów lub nasadzeń, przy jednoczesnym niewskazaniu podstaw prawnych, które nakazywałyby czy i w jaki sposób wnioskodawca powinien wykazać czy przyjęta grubość warstwy stosowanych odpadów będzie wystarczająca dla planowanych obsiewów,

* niewskazanie z jakich przyczyn Samorządowe Kolegium Odwoławcze przychyliło się do negatywnej opinii Burmistrza Miasta C., w szczególności nie wykazanie, by zamierzony przez skarżącą sposób gospodarowania odpadami mógł powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska, a także by był niezgodny z planami gospodarki odpadami, czy z przepisami prawa, w tym prawa miejscowego – wręcz przeciwnie w ocenie skarżącej, z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wprost wynika, iż zamierzony przez skarżącą sposób gospodarowania odpadami jest zgodny z planami gospodarki odpadami, przepisami prawa, w tym prawa miejscowego. Nadto dodano, że w treści uzasadnienia postanowienia nie wskazano żadnego, nawet potencjalnego zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska, które mogłoby spowodować przetwarzanie odpadów przez skarżącą w sposób wskazany we wniosku. Zdaniem skarżącej, brak stwierdzenia negatywnych przesłanek do odmowy wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów powinien skutkować pozytywną opinią wniosku wydaną przez organ,

* brak ustosunkowania się do zawartego w zażaleniu z dnia 21 maja 2019 r. zarzutu skarżącej w zakresie dokonanych błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę postanowienia Burmistrza Miasta C. z dnia 22 marca 2019 r. polegających na uznaniu przez Burmistrza Miasta C., iż nie zostały wykazane wszystkie okoliczności faktyczne niezbędne dla pozytywnego zaopiniowania wniosku o wydanie przez Starostę Powiatu C. zezwolenia na przetwarzanie odpadów metodą odzysku R-3, a w szczególności na uznaniu, że skarżąca powinna była przedłożyć "projekt rekultywacji", podczas gdy wniosek obejmuje w całości teren już zrekultywowany (zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy C. dla części obszaru składowiska odpadów poflotacyjnych Zakładów Górniczych [...] S. A. w T.), a nadto polegający na pominięciu przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy załączonego przez stronę do wniosku załącznika graficznego, na którym został zaznaczony obszar objęty wnioskiem (a więc obszar 1 ha), który w całości jest położony na obszarze terenów zrekultywowanych składowisk odpadów przemysłowych (Z-SOP) zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy C.,

* brak ustosunkowania się do zawartego w zażaleniu z dnia 21 maja 2019 r. zarzutu skarżącej w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego, a to rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami i załącznika do niego w części Lp 15, poprzez błędną jego wykładnię przejawiającą się w przyjęciu, że zgodnie z tym rozporządzeniem zakładany obsiew 80 drzew sprawi, że planowany proces "nie będzie procesem przetwarzania odpadów, gdyż nie spowoduje osiągnięcia założonych celów, tj. odtworzenia warstwy glebotwórczej",

które to naruszenia uniemożliwiają realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.

W uzasadnieniu skargi skarżąca kwestionując twierdzenia organu odwoławczego szczegółowo rozwinęła podniesione zarzuty, przedstawiając argumentację na ich poparcie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 z późn. zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

W tym miejscu wymaga jednak podkreślenia, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (zob. w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, LEX nr 173127).

Stosownie zaś do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na postanowienie uchyla je, w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd administracyjny stwierdza wydanie postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Jednocześnie w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Należy również zaznaczyć, że zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku skarg na tego rodzaju postanowienia, skierowanie ich do rozpoznania w przywołanym trybie nie zostało uzależnione od stosownego wniosku strony w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe, na tej właśnie podstawie, Sąd rozpoznał przedmiotową skargę w trybie uproszczonym.

Skarga jest uzasadniona w zakresie wskazanym poniżej:

Zgodnie z treścią art. 41 ust. 6a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, Dz.U.2019.701 t.j.: "1. Prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia.2. Zezwolenie na zbieranie odpadów i zezwolenie na przetwarzanie odpadów wydaje, w drodze decyzji, organ właściwy odpowiednio ze względu na miejsce zbierania lub przetwarzania odpadów.3. Organem właściwym jest (....) 2 starosta - w pozostałych przypadkach.(....). 5. Działalność wymagająca uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów i zezwolenia na przetwarzanie odpadów może być, na wniosek posiadacza odpadów, objęta jednym zezwoleniem na zbieranie i przetwarzanie odpadów.(....) 6a. Organ właściwy wydaje zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwych ze względu na miejsce prowadzenia zbierania odpadów lub przetwarzania odpadów. Wymóg zasięgania opinii prezydenta miasta nie dotyczy prezydenta miasta na prawach powiatu, jeżeli jest on organem właściwym do wydania zezwolenia.

6b. W przypadku niewydania opinii w terminie określonym w art. 106 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60) przyjmuje się, że wydano opinię pozytywną

7. Wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów polegającego na unieszkodliwianiu zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych wymaga zgody Głównego Inspektora Sanitarnego, o której mowa w art. 95 ust. 7.

8. Do wydania zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zezwolenia na zbieranie odpadów oraz zezwolenia na przetwarzanie odpadów.

9. Ilekroć w ustawie jest mowa o zezwoleniu na zbieranie odpadów lub zezwoleniu na przetwarzanie odpadów rozumie się przez to również zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów".

Zgodnie z art. 30 ustawy o odpadach:

"1. Zakazuje się przetwarzania odpadów poza instalacjami lub urządzeniami.

2. Dopuszcza się odzysk poza instalacjami lub urządzeniami w przypadku:

1)odzysku w procesie odzysku R10, o którym mowa w załączniku nr 1 do ustawy, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 4;

2)rodzajów odpadów wymienionych w przepisach wydanych na podstawie ust. 5, poddawanych odzyskowi, zgodnie z warunkami określonymi w tych przepisach, w procesach odzysku R3, R5, R11 i R12, o których mowa w załączniku nr 1 do ustawy;

3)osób fizycznych prowadzących kompostowanie na potrzeby własne.

3. Odzysk poza instalacjami lub urządzeniami, o którym mowa w ust. 2, może być prowadzony, jeżeli nie stwarza zagrożenia dla środowiska, życia lub zdrowia ludzi oraz jest prowadzony zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych odpowiednio na podstawie ust. 4 lub 5.

4. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, warunki odzysku w procesie odzysku R10, wymienionego w załączniku nr 1 do ustawy, i rodzaje odpadów dopuszczonych do takiego procesu odzysku, uwzględniając potrzebę ochrony życia i zdrowia ludzi oraz środowiska.

5. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje odpadów oraz warunki ich odzysku w procesach odzysku R3, R5, R11 i R12 wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy, poza instalacjami i urządzeniami, uwzględniając właściwości tych odpadów oraz możliwość bezpiecznego dla środowiska i zdrowia ludzi wykorzystania tych odpadów".

W myśl art. 106 k.p.a.:

"§ 1. Jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. § 2. Organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę. § 3. Organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest przedstawić je niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia mu żądania, chyba że przepis prawa przewiduje inny termin. § 4. Organ obowiązany do zajęcia stanowiska może w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. § 5. Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. § 6. W przypadku niezajęcia stanowiska w terminie określonym w § 3 stosuje się przepisy art. 36-38, przy czym organ obowiązany do zajęcia stanowiska niezwłocznie informuje organ załatwiający sprawę o wniesieniu ponaglenia".

W kontrolowanej sprawie jest bezsprzecznie, że wniosek skarżącej dotyczy przetwarzania poza instalacją odpadu o kodzie 19 05 03 - kompost nieodpowiadający wymaganiom w ilości 5 000 Mg/rok. Przetwarzanie ww. odpadu będzie polegało na jego stosowaniu do bieżącego utrzymania rekultywacji skarp zamkniętego obiektu unieszkodliwiania odpadów wydobywczych w miejscu wypadów warstw biologicznych w celu odtworzenia warstwy glebotwórczej oraz nasadzenia sadzonek drzew. Przetwarzanie odpadów prowadzone będzie metodą R-3 - recykling lub odzysk substancji organicznych, które nie są stosowane jako rozpuszczalniki (w tym kompostowanie i inne biologiczne procesy przekształcania), wyszczególnioną w załączniku nr 1 do ustawy o odpadach, oraz na warunkach wynikających z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz. U. z 2015 r. poz. 796) - załącznik nr 1 lp. 15, które dopuszcza wykorzystanie w/w odpadu do rekultywacji biologicznej zamkniętych obiektów unieszkodliwiania odpadów wydobywczych i zwałowisk skał płonnych pochodzących z górnictwa węgla kamiennego lub ich części (tak zwanej okrywy rekultywacyjnej), przy czym grubość warstwy stosowanych odpadów powinna być uzależniona od planowanych obsiewów i nasadzeń. Działka nr [...] obręb L., na której planowane jest przetwarzanie odpadu o kodzie 19 05 03, objęta była miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy C. dla części obszaru składowiska odpadów poflotacyjnych Zakładów Górniczych T. położonej w granicach administracyjnych Miasta i Gminy C. (uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia 28 stycznia 2003 r., Dz. Urz. Małop. z 2003 r. Nr [...]).

Z załącznika do wniosku Nr [...] (karta akt nr [...]) oraz z załącznika do uchwały Nr [...] (Rysunek Planu) wynikało, że obszar objęty wnioskiem mieścił się w terenie składowiska odpadów przemysłowych, który oznaczony został na rysunku planu symbolem Z-SOP, do którego odnosił się § 5 ust. 2 ww. MPZP, zgodnie z którym ustalono, że oznaczone na rysunku planu symbolem Z-SOP, to "Tereny zrekultywowanych składowisk odpadów przemysłowych" z podstawowym przeznaczeniem zieleń wysoka zapobiegająca erozji skarp hałdy, na którym obowiązuje: bieżące utrzymywanie biologicznej rekultywacji skarp składowiska (lit. a), monitoring składowiska w zakresie właściwości geotechnicznych osadów i skarp obwałowań oraz jakości wód powierzchniowych oraz odcieków i filtrów zbieranych w rowach opaskowych (lit. b), monitoring geodezyjny i przeciwpożarowy (lit. c), a dopuszcza się: wtórną rekultywację polegającą na zmniejszeniu nachylenia skarp hałdy (lit. a), infrastrukturę techniczną związaną z funkcjonowaniem składowiska (lit. b), drogi technologiczne (lit. c). O negatywnej opinii poddanej kontroli Sądu rozstrzygnęło przede wszystkim stanowisko kontrolowanych organów, że wnioskodawca we wniosku wskazał, że przetwarzanie odpadów będzie polegało na nawiezieniu ww. odpadu na południowo-wschodnią skarpę zamkniętego obiektu unieszkodliwiania odpadów wydobywczych obejmującą m.in. działkę nr [...] obręb L., a następnie jego rozplantowanie na powierzchni 1 ha, w celu utworzenia 50 cm warstwy glebotwórczej, na której następnie nasadzonych zostanie 80 szt. drzew, w związku z czym – przy czym w przedwczesnej , zdaniem Sądu, ocenie organu odwoławczego - wnioskodawca nie wykazał, czy przyjęta grubość warstwy stosowanych odpadów była wystarczająca dla planowanych obsiewów lub nasadzeń i w związku z powyższymi ustaleniami kontrolowany organ II instancji przychylił się do negatywnej opinii Burmistrza Miasta C. i utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Przenosząc do uwarunkowań docelowego stanu faktycznego wynikającego z wniosku skarżącej jak i stanu fatycznego istniejącego w rzeczywistości wyżej wskazane przepisy prawne i ustalenia, Sąd stwierdza, że organ II instancji rozpatrując zażalenie skarżącej nie uwzględnił specyfiki podstaw prawnych współdziałania organów administracyjnych przy wydawaniu decyzji administracyjnej w tym przypadku kiedy formą współdziałania jest wymóg uzyskania opinii. Wydawanie opinii kiedy tak wymaga odpowiednia norma kompetencyjna w trybie art. 106 k.p.a. stanowi formalną przesłankę wydania decyzji administracyjnej w tym znaczeniu, iż organ prowadzący postępowanie jest obowiązany uzyskać takie stanowisko przed wydaniem decyzji, zaś organ współdziałający jest obowiązany przed tym dniem odpowiednio przedstawić swoje stanowisko w sprawie. Zwrot w brzmieniu: "jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ w postaci wyrażenia opinii" - w ocenie Sądu nie może być natomiast odczytywany jako ustanawiający jakąkolwiek zależność treściową merytoryczną (materialną) decyzji administracyjnej od stanowiska opiniującego organu współdziałającego, czy też związanie organu wydającego decyzję treścią tego stanowiska. Niezależnie jednak od powyższej konstatacji trzeba stwierdzić, że zgodnie z art. 6 k.p.a. formułującym zasadę praworządności i stanowiącym, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa - przedmiotowe opinie powinny być wydawane na podstawie prawa i zgodnie z prawem. Sąd jednocześnie podziela stanowisko strony skarżącej, że kontrolowany organ przy wydawaniu opinii powinien ją formułować z perspektywy posiadanych zadań publicznych i związanych z nimi kompetencji. Niewątpliwie w pierwszej kolejności znaczenie w kontrolowanej sprawie ma opinia kontrolowanego organu w przedmiocie zgodności planowanego przedsięwzięcia z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Formułowane przez kontrolowany organ stanowisko opiniujące powinno być oparte o porządek prawny i powinno zasadniczo nawiązywać do kompetencji i zadań publicznych kontrolowanego organu zbieżnych z istotą sprawy, w której ma być wydana decyzja. Sąd nie wyklucza, że przedmiotowa opinia może w sentencji i/lub odpowiednio uzasadnieniu postanowienia formułować pewne uwagi, zastrzeżenia, postulaty a nawet warunki. Jednak i to istotne jeżeli te ww. stanowiska organu dotyczą oceny stanu faktycznego i nie korespondują z przepisem prawa materialnego, który jest relewantny/istotny z punktu widzenia kompetencji i zadań publicznych organu opiniującego w powiązaniu z normą materialną stosowaną przez organ decyzyjny, są czynione niejako z perspektywy oceny sprawy pod kątem dobra gminy - to w ocenie Sądu takie uwagi, zastrzeżenia nie powinny przeważać w sentencji postanowienia o negatywnej opinii współdziałającego - w sytuacji, kiedy weryfikacja przedsięwzięcia w myśl miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez pryzmat kompetencji organu współdziałającego i stosowanej normy prawa materialnego przez organ decyzyjny organu jest pozytywna. Organ współdziałający ma prawo sformułować i w opinii pozytywnej pewne dodatkowe zastrzeżenia po to, aby organ decyzyjny przy dokonaniu aktu subsumcji zwrócił na nie uwagę, ale przy wzięciu pod uwagę wyżej wskazanej oceny prawnej Sądu. Z faktu, że opinia nie jest wiążąca dla organu rozstrzygającego sprawę/organu decyzyjnego nie wynika, że wobec obowiązującego prawa jej treść może być dowolna lub/i obojętna wobec prawa, gdyż inaczej nie miało by ratio legis jej zażalanie do organu wyższego stopnia a także możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego. Obecnie orzekający skład Sądu podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2016 r. II GSK 847/15, zgodnie z którym: "1. Obowiązki organu współdziałającego w zakresie postępowania wyjaśniającego i obowiązki organu prowadzącego postępowanie administracyjne, zmierzając do wydania merytorycznej decyzji, kończącej to postępowanie nie są tożsame. To na organie prowadzącym postępowanie główne spoczywa obowiązek poczynienia ustaleń faktycznych w zakresie niezbędnym do zastosowania określonego przepisu materialnoprawnego i tym samym merytorycznego załatwienia sprawy. Niewątpliwie organ współdziałający - choć nie wydaje decyzji rozstrzygającej istotę sprawy - winien zbadać sprawę pod określonym kątem. Nie znaczy to jednak, że zobligowany jest do ustalenia okoliczności uzasadniających merytoryczne rozstrzygnięcie w takim zakresie jak ma to uczynić organ załatwiający sprawę".

W konsekwencji powyższych ustaleń Sąd stwierdza istotne naruszenie przez kontrolowany organ art. 106 § 1 w zw. art. 7a w zw. z art. 7b k.p.a. w zw. z art. 41 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach w sposób mogący mieć znaczenie dla wyniku sprawy - polegające na błędnym uznaniu przez organ II instancji, że Burmistrz Miasta C. posiada kompetencję do pełnej merytorycznej oceny treści wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów, podczas gdy Burmistrz Miasta C. nie jest organem z mocy prawa władnym do oceny spełnienia przesłanek do wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów – te kompetencje zgodnie z ustawą o odpadach powierzone zostały starostom a nie burmistrzom.

W świetle powyższych ustaleń Sąd stwierdza także naruszenie przez kontrolowany organ art. 107 § 3 w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 106 i art. 41 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 41 ust. 6a, art. 30 ust. 3 i ust. 5 ustawy o odpadach i rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz.U. z 2015 r., poz. 796) w zakresie dot. warunków odzysku odpadów o kodzie 19 05 03 w Załączniku zat. "RODZAJE ODPADÓW ORAZ WARUNKI ICH ODZYSKU W PROCESACH ODZYSKU R3, R5, R11 I R12 WYMIENIONYCH W ZAŁĄCZNIKU NR 1 DO USTAWY Z DNIA 14 GRUDNIA 2012 R. O ODPADACH, POZA INSTALACJAMI LUB URZĄDZENIAMI" (l.p.15) - w sposób mający znaczenie dla wyniku sprawy przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego postanowienia polegające na zawarciu w nim zbyt ogólnych stwierdzeń oraz przytoczeniu w jego treści jedynie obowiązujących przepisów prawa bez odniesienia do stanu faktycznego sprawy, a także nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącej zawartych w zażaleniu, w tym wyjaśnienia podstaw i okoliczności wymogu przedłożenia "projektu rekultywacji" – na tle ustaleń organu odwoławczego, że działania rekultywacyjne zostały zakończone w dniu 30 grudnia 2012 r., natomiast z postanowień MPZP wynikało, że podstawowym przeznaczeniem terenu oznaczonego symbolem Z-SOP było bieżące utrzymywanie biologicznej rekultywacji skarp składowiska. W tym zakresie obecnie kontrolujący Sąd nie może zastąpić kontrolowanego organu, gdyż przejąłby wtedy kompetencje organu opiniującego a zadaniem Sądu jest kontrolowanie administracji publicznej w subsumcji prawa a nie wyręczanie jej w tych aktach. Sąd podziela także stanowisko skarżącej dotyczące naruszenia art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach przez jego niewłaściwą wykładnię mającą znaczenie dla wyniku sprawy polegającą na błędnym uznaniu przez organ odwoławczy, że Burmistrz Miasta C. posiada kompetencję do pełnej i ogólnej merytorycznej oceny treści wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów, kiedy to Burmistrz Miasta C. nie jest organem z mocy prawa władnym do oceny spełnienia przesłanek wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów, gdyż te kompetencje zgodnie z ustawą o odpadach powierzone zostały starostom a nie burmistrzom. Jak to było wyjaśnione skoro art. 41 ust 6a ustawy o odpadach uzależnia wydanie zezwolenia od zajęcia stanowiska w formie opinii przez burmistrza (w tym przypadku Burmistrza Miasta C.), to opinia ta nie może dotyczyć dowolnych spraw związanych z przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz tylko tych aspektów, które wiążą się z zadaniami organu opiniującego, a więc w tym przypadku powinny dotyczyć przede wszystkim zgodności wniosku z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd wyjaśnia, że uchylił tylko decyzję organu II instancji wychodząc po dokonaniu oceny zaskarżonego postanowienia z założenia, że kontrolowany organ może w razie takiej potrzeby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające bez naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Wobec powyższych stwierdzeń, w przypadku kiedy w ocenie organu II instancji planowane przedsięwzięcie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - organ ten powinien rozważyć mając na uwadze powyższą ocenę Sądu jeszcze raz okoliczności prawne i faktyczne kontrolowanej sprawy pod kątem powyżej wyrażonych ocen prawnych i na koniec rozważyć, czy sentencja opinii powinna mieć walor negatywny.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy kontrolowany organ powinien się kierować powyższą oceną Sądu.

Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach jak w pkt II sentencji wyroku Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 200 p.p.s.a.