Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 97/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 134 par. 1 , art. 145 par. 1 pkt 1 , art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: Art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: Art. 92 a ust. 1 , ust. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: Art. 6, art. 7, art. 8
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 Art. 12
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski Sędziowie WSA Dorota Dąbek (spr.) WSA Hanna Knysiak – Molczyk Protokolant Ewelina Knapczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2014 r. sprawy ze skargi M. Z. "A" na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 30 października 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala.


UZASADNIENIE

wyroku WSA w Krakowie z dnia 27 maja 2014 r.

Decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na przedsiębiorcę M. Z. "A" karę pieniężną w wysokości 9150 zł. Organ I instancji wyjaśnił, iż w dniu 7 maja 2012 r. w siedzibie przedsiębiorcy rozpoczęto czynności kontrolne i pobrano wymagane dokumenty. Zakres kontroli obejmował okres od 1 czerwca 2011 r. do 31 stycznia 2012 r. W celach kontrolnych pobrano dokumenty związane z dostępem do rynku przewozów drogowych. Kontrolą objęto wszystkich kierowców, a do analizy czasu pracy pobrano za pokwitowaniem wszystkie okazane wykresówki pochodzące z tachografów za okres od 1 czerwca do 31 grudnia 2011 r. W trakcie kontroli ustalono, iż w okresie 6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli dwóch kierowców wykonywało przewozy na rzecz przedsiębiorcy – jeden na podstawie umowy o pracę, a drugim był przedsiębiorca wykonujący przewozy osobiście.

W wyniku kontroli organ I instancji stwierdził następujące naruszenia:

1. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy – o czas powyżej 15 minut do 30 minut, co stanowi naruszenie art. 7 oraz art. 4 lit. d i lit. j rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. L 102 z 11.4.2006, str. 1-14). Organ I instancji dokonał analizy danych pochodzących z wykresówki kierowcy K. G. i stwierdził, że:

– w dniu 28.07.2011 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 godziny prowadząc pojazd przez 8 godzin i 30 minut od godziny 720 do 1800;

– w dniu 19.08.2011 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 40 minut prowadząc pojazd przez 5 godzin i 10 minut od godziny 810 do 1515;

– w dniu 22.08.2011 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 50 minut prowadząc pojazd przez 5 godzin i 20 minut od godziny 1015 do 1640;

– w dniu 6.09.2011 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 30 minut prowadząc pojazd przez 6 godzin od godziny 1000 do 1745;

– w dniu 9.09.2011 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 45 minut prowadząc pojazd przez 5 godzin i 15 minut od godziny 1015 do 1655;

– w dniu 30.09.2011 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 60 minut prowadząc pojazd przez 5 godzin i 30 minut od godziny 1020 do 1710;

– w dniu 17.10.2011 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 50 minut prowadząc pojazd przez 5 godzin i 20 minut od godziny 1110 do 1735;

– w dniu 19.10.2011 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 10 minut prowadząc pojazd przez 5 godzin i 40 minut od godziny 1000 do 1720;

– w dniu 18.11.2011 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 30 minut prowadząc pojazd przez 6 godzin od godziny 1025 do 1830;

– w dniu 21/22.11.2011 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 60 minut prowadząc pojazd przez 5 godzin i 15 minut od godziny 2250 dnia 21.11.2011 r. do 510 dnia 22.11.2011 r.;

– w dniu 1/2.12.2011 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 30 minut prowadząc pojazd przez 5 godzin od godziny 2235 dnia 1.12.2011 r. do 440 dnia 2.12.2011 r.

Za naruszenie to organ I instancji wymierzył przedsiębiorcy karę 1650 zł.

2. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy – za każde następne rozpoczęte 30 minut, co stanowi naruszenie art. 7 oraz art. 4 lit. d i lit. j rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. L 102 z 11.4.2006, str. 1-14). Organ I instancji dokonał analizy danych pochodzących z wykresówki kierowcy K. G. i stwierdził, że naruszenie to miało miejsce w dniach 28.07, 19.08, 22.08, 6.09, 9.09, 30.09, 17.10, 19.10, 18.11 i 21/22.11 2011 r. Organ I instancji przytoczył te same okoliczności i argumenty co w przypadku naruszenia wymienionego w pkt 1. Za naruszenie to organ I instancji wymierzył przedsiębiorcy karę 3400 zł.

3. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji, co stanowi naruszenie art. 13, załącznik I, rozdział VI ust. 1, 3, załącznik IB rozdział VI ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U. L 370 z 31.12.1985, str. 21). Organ I instancji wskazał, iż wykresówki z pojazdu o nr rej [...] z dni 7, 8, 9, 12, 13, 14 i 15.09.2011 r. kierowcy M. Z. potwierdzają, że tachograf zainstalowany w pojeździe winien zostać poddany badaniu ponieważ nie działał prawidłowo. Rysik przebytej drogi nie rejestrował prawidłowo i zaniżał w znacznym stopniu faktycznie przejechaną odległość. Za naruszenie to organ I instancji wymierzył przedsiębiorcy karę 1000 zł.

4. okazanie podczas kontroli wykresówki brudnej lub uszkodzonej w stopniu uniemożliwiającym odczytanie danych – za każdą wykresówkę, co stanowi naruszenie art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U. L 370 z 31.12.1985, str. 21 z późn. zm.). Organ I instancji stwierdził, iż na wykresówce kierowcy K. G. z dnia 6.12.2011 r. zamazano zapis przebytej drogi, prędkości i aktywności kierowcy, co uniemożliwiło prawidłowy odczyt zapisu w okresie od 715 do 900. Za naruszenie to organ I instancji wymierzył przedsiębiorcy karę 300 zł.

5. brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów: 4. miejsca lub daty końcowej używania wykresówki, co stanowi naruszenie art. 15 ust. 5 lit. b rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U. L 370 z 31.12.1985, str. 21). Organ I instancji wskazał, iż na wykresówce z dnia 23/24.11.2011 r. z pojazdu o nr rej. [...] kierowca K. G. nie wpisał wymaganej informacji dotyczącej miejsca zakończenia używania wykresówki. Za naruszenie to organ I instancji wymierzył przedsiębiorcy karę 50 zł.

6. brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów: 5. stanu licznika kilometrów w chwili rozpoczęcia użytkowania pojazdu, co stanowi naruszenie art. 15 ust. 5 lit. d rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U. L 370 z 31.12.1985, str. 21). Organ I instancji wskazał, iż kierowca K. G. na wykresówce z pojazdu o nr rej. [...] w dniu 6.06.2011 r. błędnie wpisał stan licznika w chwili rozpoczęcia jazdy. Kierowca spisał bowiem końcowy stan licznika z ostatniej wykresówki z dnia 3.06.2011 r. jako 990059. Prawidłowy stan licznika winien natomiast wynosić 990161, gdyż w dniu 4.06.2011 r. 102 km tym pojazdem przejechał właściciel M. Z. Za naruszenie to organ I instancji wymierzył przedsiębiorcy karę 50 zł.

7. okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy – za każdą wykresówkę, co stanowi naruszenie art. 15 ust. 2, art. 16 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U. L 370 z 31.12.1985, str. 21). Organ I instancji wskazał, iż:

– na wykresówce z dnia 14.09.2011 r. kierowca K. G., prowadząc pojazd o nr rej. [...], nie zarejestrował czasu poświęconego na przejechanie ok 70 km. O godzinie 1600 nastąpiło zacięcie tachografu. Do tego czasu kierowca zarejestrował ok. 170 km. Zgodnie z wpisami dotyczącymi stanów licznika w chwili rozpoczęcia i zakończenia kierowca przejechał 241 km.

– na wykresówce z dnia 17.10.2011 r. kierowca K. G. prowadząc pojazd o nr rej. [...] nie zarejestrował czasu swojej aktywności w godzinach od 900 do 1100 i między 1730 a 1800. Ponadto na wykresówce zarejestrowano podwójny zapis w godzinach 1440 – 1815.

– na wykresówce z pojazdu o nr rej. [...] z dnia 27.10.2011 r. kierowca K. G. nie naniósł ręcznie czasu swojej aktywności z powodu uszkodzenia tachografu.

– na wykresówce z pojazdu o nr rej. [...] z dnia 13.09.2011 r. kierowca K. G. nie naniósł ręcznie czasu swojej aktywności. Na wykresówce nie zarejestrowano czasu jazdy ok. 60 km. Zgodnie z wpisami dotyczącymi stanu licznika kierowca przejechał 346 km. Na wykresówce zarejestrowano ok. 285. Na podstawie analizy zapisu na wykresówce organ stwierdził, iż o godzinie 1520 i 1550 miało miejsce uszkodzenie zapisu na wykresówce.

– na wykresówce z pojazdu o nr rej. [...] z dnia 25/26.08.2011 r. kierowca K. G. nie naniósł ręcznie czasu swojej aktywności. Na wykresówce nie zarejestrowano czasu jazdy ok. 60 km. Zgodnie z wpisami dotyczącymi stanu licznika kierowca przejechał 385 km. Na wykresówce zarejestrowano ok. 325. Na podstawie analizy zapisu na wykresówce oraz wpisu kierowcy stwierdzono, iż o godzinie 255 dnia 26.08.2011 r. miało miejsce uszkodzenie zapisu na wykresówce.

– na wykresówce z pojazdu o nr rej. [...] z dnia 6.12.2011 r. kierowca M. Z. nie zarejestrował przejazdu ok. 5 km. Zgodnie z wpisem dotyczącym stanów licznika kierowca przejechał 121 km a na wykresówce zarejestrowano 116 km.

– na wykresówce z pojazdu o nr rej. [...] z dnia 10.08.2011 r. kierowca M. Z. nie zarejestrował przejazdu ok. 7 km. Zgodnie z wpisem dotyczącym stanów licznika kierowca przejechał 276 km a na wykresówce zarejestrowano 270 km. Ponad to stwierdzono brak ciągłości rysika przebytej drogi z wykresówką bezpośrednio poprzedzającą mimo kontynuacji wpisów stanów licznika.

– na wykresówce z pojazdu o nr rej [...] z dnia 12.08.2011 r. kierowca M. Z. nie zarejestrował przejazdu ok. 5 km. Zgodnie z wpisem dotyczącym stanów licznika kierowca przejechał 295 km, a na wykresówce zarejestrowano 290 km. Ponad to stwierdzono brak ciągłości rysika przebytej drogi z wykresówką bezpośrednio poprzedzającą mimo kontynuacji wpisów stanów licznika.

– na wykresówce z pojazdu o nr rej. [...] z dnia 29.06.2011 r. kierowca M. Z. nie zarejestrował przejazdu ok. 7 km. Zgodnie z wpisem dotyczącym stanów licznika kierowca przejechał 201 km a na wykresówce zarejestrowano ok. 195 km. Ponadto stwierdzono brak ciągłości rysika przebytej drogi z wykresówką bezpośrednio następującą mimo kontynuacji wpisów stanów licznika.

Po rozpatrzeniu odwołania M. Z., Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...] uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2012 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, iż w przypadku naruszenia w postaci przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy kary nakłada się za wskazane okresy w odniesieniu do poszczególnych kierowców. Z protokołu kontroli [...] z dnia 11 maja 2012 r. wynika, iż odwołujący się w kontrolowanym okresie sam prowadził pojazd, a także zatrudniał kierowcę K. G. Natomiast większość ustaleń organu I instancji w zakresie powyższego naruszenia nie jest przypisana do konkretnych kierowców i ma przez to zbyt ogólnikowy charakter, co zdaniem organu II instancji, uniemożliwia właściwą kontrolę i odniesienie się do tych wskazań. W opinii organu odwoławczego, powyższe naruszenia w postaci przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy winny zostać przypisane do osoby konkretnego kierowcy i wówczas dopiero będzie możliwa weryfikacja w zakresie ich poprawności.

Ponadto Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, iż w odniesieniu do naruszenia w postaci okazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy organ I instancji niektóre przypadki tego naruszenia oparł jedynie o różnicę w stanie licznika kilometrów. Dotyczy to naruszeń stwierdzonych na wykresówkach opisanych za dni: 14.09.2011 r., 13.09.2011 r., 25/26.08.2011 r. kierowcy K. G. oraz tarcz tachografu za dni: 06.12.2011 r., 10.08.2011 r., 12.08.2011 r., 29.06.2011 r. wypisanych na kierowcę M. Z. Zdaniem organu II instancji, celem weryfikacji i zbadania powyższego naruszenia pomocnym mogłoby się okazać przesłuchanie kierowców, na których tarczach tachografu organ stwierdził naruszenia na okoliczności ich powstania. Samo stwierdzenia naruszenia w postaci okazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy jedynie na podstawie różnicy we wskazaniach licznika kilometrów nie jest bowiem dowodem wystarczającym dla jego wykazania i przypisania stronie. W związku z powyższym Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję organu I instancji uznając, iż naruszył on przepisy postępowania, które miały istotny wpływ na treść tej decyzji, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kpa, art. 80 Kpa oraz art. 107 § 3 Kpa.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...] nałożył na przedsiębiorcę M. Z. "A" karę pieniężną w wysokości 8150 zł. W wyniku kontroli organ I instancji stwierdził następujące naruszenia:

1. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy – o czas powyżej 15 minut do 30 minut, co stanowi naruszenie art. 7 oraz art. 4 lit. d i lit. j rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. L 102 z 11.4.2006, str. 1-14). Organ I instancji dokonał analizy danych pochodzących z wykresówki kierowcy K. G. i stwierdził, że:

– w dniu 28.07.2011 r. kierowca, prowadząc pojazd o nr rej. [...], przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 godziny prowadząc pojazd przez 8 godzin i 30 minut od godziny 720 do 1800. Organ I instancji nie uwzględnił wpisu kierowcy na rewersie wykresówki, że przyczyną odstąpienia od obowiązujących zasad była awaria sygnalizacji świetlnej, objazd i brak parkingów, gdyż kierowca kilkukrotnie zatrzymywał się rejestrując odpoczynek i powinien odebrać odpoczynek w odpowiedniej długości. Za błędne organ uznał stanowisko strony, iż kierowca odebrał wymaganą przerwę w godzinach 1220 do 1240 i w godzinie 1547 – 1622. Organ wskazał, iż w okresie od 1547 do 1622 nie można mówić o nieprzerwanym odpoczynku, gdyż o godzinie 1605 miało miejsce przestawienie pojazdu co jest odzwierciedlone zapisem prędkości na wykresówce, a o 1610 przerwa zasilania tachografu. Zdaniem organu I instancji, okres ten nie był odpoczynkiem trwającym nieprzerwanie przez 30 minut.

– w dniu 19.08.2011 r. kierowca, prowadząc pojazd o nr rej. [...], przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 40 minut prowadząc pojazd przez 5 godzin i 10 minut od godziny 810 do 1515. Organ I instancji nie uwzględnił wpisu kierowcy na rewersie wykresówki, że przyczyną odstąpienia od obowiązujących zasad były utrudnienia w ruchu, gdyż kierowca kilkukrotnie zatrzymywał się rejestrując odpoczynek i w tym miejscu winien był odebrać go w oznaczonej długości. Odnosząc się do twierdzeń strony, że kierowca w godzinach od 1200 do 1500 w dniu 19.08.2011 r. poruszał się w utrudnionych warunkach i dlatego jego wpis powinien być uwzględniony, organ I instancji podniósł, iż jazda bez wymaganej przerwy w jeździe bez wątpienia zagrażała bezpieczeństwu drogowemu. Zdaniem organu, argument strony o niskiej prędkości jest nietrafny, gdyż w terenie zabudowany pojazd o dmc powyżej 3,5 tony nie może przekraczać 50 km/h, a utrudnienia w ruchu pojazdów w piątek w godzinach 12-17 są dalece prawdopodobne. Ponadto kierowca odbierał czterokrotnie odpoczynek 15 minutowy i mógł jeden z nich wydłużyć do 30 minut.

– w dniu 22.08.2011 r. kierowca, prowadząc pojazd o nr rej. [...], przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 50 minut prowadząc pojazd przez 5 godzin i 20 minut od godziny 1015 do 1640. Organ nie uwzględnił tłumaczenia kierowcy, że przyczyną były utrudnienia w ruchu, gdyż kierowca kilkukrotnie zatrzymywał się rejestrując odpoczynek i w tym miejscu winien był odebrać go w oznaczonej długości. Odnosząc się do twierdzeń strony, że kierowca odebrał wymagany odpoczynek w okresie od 943 do godziny 1015 i od godziny 1340 do 1415 organ I instancji stwierdził, iż strona nie może dowolnie dobierać odpoczynki i analizować jazdę bez przerwy nie patrząc na okres poprzedzający. Organ wyjaśnił, iż kierowca rozpoczął jazdę o godzinie 625 i w godzinach od 740 do 800 zarejestrował odpoczynek minimum 15 minutowy i odpoczynek w godzinach od 945 do 1015 jest drugą przerwą minimum 30 minutową i okres od 1015 do 1640 jest nowym okresem rozliczeniowym jazdy bez przerwy.

– w dniu 6.09.2011 r. kierowca, prowadząc pojazd o nr rej. [...], przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 30 minut prowadząc pojazd przez 6 godzin od godziny 1000 do 1745. Organ nie uwzględnił tłumaczenia kierowcy, że przyczyną był wypadek, gdyż kierowca kilkukrotnie zatrzymywał się rejestrując odpoczynek i w tym miejscu winien był odebrać go w oznaczonej długości.

– w dniu 9.09.2011 r. kierowca, prowadząc pojazd o nr rej. [...], przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 45 minut prowadząc pojazd przez 5 godzin i 15 minut od godziny 1015 do 1655. Organ I instancji nie uwzględnił wpisu kierowcy na rewersie wykresówki, że przyczyną odstąpienia od obowiązujących zasad były utrudnienia w ruchu, gdyż kierowca kilkukrotnie zatrzymywał się rejestrując odpoczynek i w tym miejscu winien był odebrać go w wymaganej długości. Organ stwierdził, iż utrudnienia w ruchu w piątek w godzinach 15-17 są dalece prawdopodobne i niska średnia prędkość pojazdu nie może być przyczyną do odstąpienia od obowiązujących zasad.

– w dniu 30.09.2011 r. kierowca, prowadząc pojazd o nr rej. [...], przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 60 minut prowadząc pojazd przez 5 godzin i 30 minut od godziny 1020 do 1710.

– w dniu 17.10.2011 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 50 minut prowadząc pojazd przez 5 godzin i 20 minut od godziny 1110 do 1735. Jako przyczynę odstąpienia od obowiązujących zasad kierowca wskazał przerwanie przerwy o godzinie 1310, co jednak, zdaniem organu, nie zwalnia kierowcy z obowiązku odebrania wymaganego odpoczynku po jego przerwaniu.

– w dniu 19.10.2011 r. kierowca, prowadząc pojazd o nr rej. [...], przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 10 minut prowadząc pojazd przez 5 godzin i 40 minut od godziny 1000 do 1720. Organ I instancji nie uwzględnił wpisu kierowcy na rewersie wykresówki, że przyczyną odstąpienia od obowiązujących zasad był przymus opuszczenia prywatnego parkingu, gdyż kierowca kilkukrotnie zatrzymywał się rejestrując odpoczynek i w tym miejscu winien był odebrać go w oznaczonej długości.

– w dniu 18.11.2011 r. kierowca, prowadząc pojazd o nr rej. [...], przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 30 minut prowadząc pojazd przez 6 godzin od godziny 1025 do 1830. Organ I instancji nie uwzględnił wpisu kierowcy na rewersie wykresówki, że przyczyną odstąpienia od obowiązujących zasad były utrudnienia w ruchu, gdyż kierowca kilkukrotnie zatrzymywał się rejestrując odpoczynek i w tym miejscu winien był odebrać go w oznaczonej długości.

– w dniu 21/22.11.2011 r. kierowca, prowadząc pojazd o nr rej. [...], przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 60 minut prowadząc pojazd przez 5 godzin i 30 minut od godziny 2250 dnia 21.11.2011 r. do 510 dnia 22.11.2011 r. Organ I instancji nie uwzględnił wpisu kierowcy na rewersie wykresówki, że przyczyną odstąpienia od obowiązujących zasad były utrudnienia w ruchu, gdyż kierowca kilkukrotnie zatrzymywał się rejestrując odpoczynek i w tym miejscu winien był odebrać go w oznaczonej długości.

– w dniu 1/2.12.2011 r. kierowca, prowadząc pojazd o nr rej. [...], przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 30 minut prowadząc pojazd przez 5 godzin od godziny 2235 dnia 1.12.2011 r. do 440 dnia 2.12.2011 r. Organ I instancji nie uwzględnił wpisu kierowcy na rewersie wykresówki, że przyczyną odstąpienia od obowiązujących zasad było polecenie przewiezienia ładunku w inne miejsce, gdyż kierowca kilkukrotnie zatrzymywał się rejestrując odpoczynek i w tym miejscu winien był odebrać go w oznaczonej długości.

Za naruszenie to organ I instancji wymierzył przedsiębiorcy karę 1650 zł.

2. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy – za każde następne rozpoczęte 30 minut co stanowi naruszenie art. 7 oraz art. 4 lit. d i lit. j rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. L 102 z 11.4.2006, str. 1-14). Organ I instancji dokonał analizy danych pochodzących z wykresówki kierowcy K. G. i stwierdził, że naruszenie to miało miejsce w dniach 28.07, 19.08, 22.08, 6.09, 9.09, 30.09, 17.10, 19.10, 18.11 i 21/22.11 2011 r. Organ I instancji przytoczył te same okoliczności i argumenty co w przypadku naruszenia wymienionego w pkt 1. Za naruszenie to organ I instancji wymierzył przedsiębiorcy karę 3400 zł.

3. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji, co stanowi naruszenie art. 13, załącznik I, rozdział VI ust. 1, 3, załącznik IB rozdział VI ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U. L 370 z 31.12.1985, str. 21). Organ I instancji podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] 2012 r. nr [...] i wymierzył przedsiębiorcy karę 1000 zł.

4. okazanie podczas kontroli wykresówki brudnej lub uszkodzonej w stopniu uniemożliwiającym odczytanie danych – za każdą wykresówkę, co stanowi naruszenie art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U. L 370 z 31.12.1985, str. 21 z późn. zm.). Organ I instancji podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] 2012 r. nr [...] i wymierzył przedsiębiorcy karę 300 zł.

5. brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów: 4. miejsca lub daty końcowej używania wykresówki, co stanowi naruszenie art. 15 ust. 5 lit. b rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U. L 370 z 31.12.1985, str. 21). Organ I instancji przytoczył te same okoliczności i argumenty co w decyzji z dnia [...] 2012 r. nr [...] i wymierzył przedsiębiorcy karę 50 zł.

6. brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów: 5. stanu licznika kilometrów w chwili rozpoczęcia użytkowania pojazdu, co stanowi naruszenie art. 15 ust. 5 lit. d rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U. L 370 z 31.12.1985, str. 21). Organ I instancji wskazał, iż:

– kierowca K. G. na wykresówce z pojazdu o nr rej. [...] w dniu 6.06.2011 r. błędnie wpisał stan licznika w chwili rozpoczęcia jazdy. Kierowca spisał bowiem końcowy stan licznika z ostatniej wykresówki z dnia 3.06.2011 r. jako 990059. Prawidłowy stan licznika winien wynosić 990161, gdyż w dniu 4.06.2011 r. 102 km tym pojazdem przejechał właściciel M. Z.

– na wykresówce z pojazdu o nr rej. [...] z dnia 8.12.2011 r. kierowca M. Z. błędnie wpisał stan początkowy licznika – zamiast stanu 295317 winien wpisać stan zastany czyli około 295322. Organ I instancji wskazał, iż M. Z. zeznał, że pojazd, który prowadził o nr rej. [...] często się psuł i mechanik, który dokonywał napraw musiał dokonać przejazdu próbnego a stany kilometrów kierowca wpisywał z wykresówek poprzedzających a nie zastanych w momencie rozpoczęcie użytkowania pojazdu.

– na wykresówce z pojazdu o nr rej. [...] z dnia 12.08.2011 r. kierowca M. Z. zarejestrował 290 km, a przejechał 295 km. Kierowca zeznał, iż stan początkowy na wykresówce z dnia 12.08.2011 r. spisał ze stanu końcowego z wykresówki z dnia 11.08.2011 r.

– na wykresówce z pojazdu o nr rej. [...] z dnia 30.06.2011 r. kierowca M. Z., zgodnie z wpisem dotyczącym stanów licznika, przejechał 201 km, a na wykresówce zarejestrowano ok. 195 km. Kierowca przyznał w protokole przesłuchania, iż stan początkowy na wykresówce z dnia 30.06.2011 r. spisał ze stanu końcowego z wykresówki z dnia 29.06.2011 r.

Za to naruszenie organ I instancji wymierzył przedsiębiorcy karę w wysokości 200 zł.

7. brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów: 6. stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu, co stanowi naruszenie art. 15 ust. 5 lit. d rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U. L 370 z 31.12.1985). Organ I instancji podniósł, iż na wykresówce z pojazdu o nr rej. [...] z dnia 10.08.2011 r. kierowca M. Z. nie zarejestrował przejazdu ok. 7 km. Zgodnie z wpisem dotyczącym stanów licznika kierowca zadeklarował, iż przejechał 276 km, a na wykresówce zarejestrowano 270 km. Organ I instancji wskazał, iż w protokole przesłuchania strona przyznała, iż w dniu 10.08.2011 r. nie wpisała stanu końcowego i że pochodzi on z wykresówki następującej. Organ uznał więc, iż skoro stan końcowy wpisany został w innym dniu i jest niezgodny ze stanem faktycznym to brak jest rzeczywistego stanu końcowego z dnia 10.08.2011 r. Za to naruszenie organ I instancji wymierzył przedsiębiorcy karę w wysokości 50 zł.

8. okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy – za każdą wykresówkę, co stanowi naruszenie art. 15 ust. 2, art. 16 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U. L 370 z 31.12.1985, str. 21). Organ I instancji wskazał, iż:

– na wykresówce z dnia 14.09.2011 r. kierowca K. G., prowadząc pojazd o nr rej. [...], nie zarejestrował czasu poświęconego na przejechanie ok. 70 km. O godzinie 1600 nastąpiło zacięcie tachografu. Do tego czasu kierowca zarejestrował ok 170 km. Zgodnie z wpisami dotyczącymi stanów licznika w chwili rozpoczęcia i zakończenia kierowca przejechał 241 km. Organ wskazał, iż w protokole przesłuchania z dnia 5.03.2013 r. kierowca przyznał, iż to on po godzinie 16 dnia 14.09.2011 r. prowadził pojazd. Natomiast na rewersie wykresówki ręcznie nie naniesiono aktywności kierowcy jaką winien zarejestrować tachograf.

– na wykresówce z dnia 17.10.2011 r. kierowca K. G. prowadząc pojazd o nr rej. [...] nie zarejestrował czasu swojej aktywności w godzinach od 900 do 1100 i od 1730 do 1800. Ponadto na wykresówce zarejestrowano podwójny zapis w godzinach 1440 – 1815.

– na wykresówce z pojazdu o nr rej. [...] z dnia 27.10.2011 r. kierowca K. G. nie naniósł ręcznie czasu swojej aktywności z powodu uszkodzenia tachografu.

– na wykresówce z pojazdu o nr rej. [...] z dnia 13.09.2011 r. kierowca K. G. nie naniósł ręcznie czasu swojej aktywności. Na wykresówce nie zarejestrowano czasu jazdy ok. 60 km. Zgodnie z wpisami dotyczącymi stanu licznika kierowca przejechał 346 km. Na wykresówce zarejestrowano ok. 285. Na podstawie analizy zapisu na wykresówce organ stwierdził, iż o godzinie 1520 i 1550 miało miejsce uszkodzenie zapisu na wykresówce.

– na wykresówce z pojazdu o nr rej. [...] z dnia 25/26.08.2011 r. kierowca K. G. nie naniósł ręcznie czasu swojej aktywności. Na wykresówce nie zarejestrowano czasu jazdy ok. 60 km. Zgodnie z wpisami dotyczącymi stanu licznika kierowca przejechał 385 km. Na wykresówce zarejestrowano ok. 325. Na podstawie analizy zapisu na wykresówce oraz wpisu kierowcy stwierdzono, iż o godzinie 255 dnia 26.08.2011 r. miało miejsce uszkodzenie zapisu na wykresówce. 385 km. Na wykresówce zarejestrowano ok 325. Organ I instancji wskazał, iż w protokole przesłuchania z dnia 5.03.2013 r. kierowca zeznał, że to on w dniu 25/26.08.2011 r. prowadził pojazd pokonując odcinek 385 km i to on wpisywał stany licznika w chwili rozpoczęcia i kończenia użytkowania pojazdu. Nie podano jednak przyczyny niezarejestrowania ok. 60 km. Zdaniem organu, jeśli tachograf uległ awarii kierowca winien ręcznie nanieść niezarejestrowaną aktywność na wykresówce. Na podstawie analizy zapisu na wykresówce oraz wpisu kierowcy organ I instancji stwierdził, iż o godzinie 255 dnia 26.08.2011 r. miało miejsce uszkodzenie zapisu na wykresówce. Odnosząc się do wyjaśnień strony, że kierowca K. G. na wykresówkach z dni 14.09, 17.10, 27.10, 13.09.2011 r. nie zarejestrował ręcznie swojej aktywności ponieważ nie był świadom uszkodzenia tachografu, organ I instancji podniósł, iż obowiązkiem kierowcy jest czuwanie nad prawidłową pracą tachografu. Zdaniem organu, kierowca dokonując codziennych wpisów dotyczących stanu i miejsca zakończenia używania wykresówki mógł zauważyć uszkodzenie tachografu. Również przedsiębiorca gdyby regularnie kontrolował kierowcę zauważyłby usterkę. Organ I instancji stwierdził, że jeżeli nawet doszło do uszkodzenia tachografu to obowiązkiem kierowcy jest ręczne naniesienie czasu aktywności na wykresówkę zgodnie z art. 16 rozporządzenia 3821/85.

Za to naruszenie organ I instancji wymierzył przedsiębiorcy karę w wysokości 1500 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji Inspektora Transportu Drogowego M. Z. wniósł o stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Odwołujący się zarzucił, iż organ I instancji przytoczył nieobowiązujące na dzień wystawienia decyzji akty prawne. Chodzi tu o ustawę o transporcie drogowym z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874 z późn. zm.), podczas gdy ustawą obowiązującą jest ustawa o transporcie drogowym z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 1265). Organ I instancji powołał się również na nieaktualny dziennik ustaw w przypadku ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, gdyż obowiązującym jest Dziennik Ustaw z 2013 r. poz. 267. Zdaniem odwołującego się, takie potraktowanie sprawy świadczy o małym zaangażowaniu Inspektora w tę sprawę i budzi dużą wątpliwość co do rzetelnego i profesjonalnego rozstrzygnięcia wszystkich wątpliwości i poprawnego przeanalizowania zebranych dokumentów. W związku z tym M. Z. uważa, iż przedmiotowa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa i nie może być traktowana jako ważna.

Odwołujący się podniósł również, iż organ I Instancji naruszył art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż sprawa była rozpatrywana ponad 12 miesięcy, a nie jak przewidują to przepisy maksymalnie 2 miesiące.

Ponadto M. Z. zarzucił, iż kontrolujący przekroczył swoje uprawnienia, gdyż w § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2 września 2009 r. w sprawie kontroli przewozu drogowego (Dz. U. nr 145, poz. 1184) wskazano elementy jakie podlegają kontroli w przypadku kontroli w przedsiębiorstwie opisane w załączniku nr 5 w/w rozporządzenia. Zdaniem odwołującego się, treść załącznika nr 5 rozporządzenia z dnia 2 września 2009 r. stanowi wykaz podstawowych elementów objętych kontrolą drogową jak również kontrolą działalności gospodarczej i żaden z tych elementów nie wskazuje do kontroli czasu jazdy ciągłej (jazdy bez wymaganej 45 minutowej przerwy). Dlatego też odwołujący się uważa, że decyzja organu I instancji została wydana z rażącym naruszeniem prawa i należy stwierdzić jej nieważność. Odwołujący się stwierdził, iż żaden z organów nie odniósł się do tego argumentu, mimo że podnosił go już w odwołaniu od pierwszej decyzji organu I instancji z dnia [...] 2012 r.

Odnosząc się z kolei do naruszeń kierowcy K. G. (przekroczenie jazdy ciągłej) M. Z. podniósł, że na 125 skontrolowanych wykresówek tego kierowcy, opisy o "nadzwyczajnych" sytuacjach znajdowały się na 15 wykresówkach. Świadczy to, zdaniem odwołującego się, że kierowca stosował się do obowiązujących norm czasu prowadzenia pojazdu, a tylko w nielicznych sytuacjach musiał powołać się na istniejący i obowiązujący przepis art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Odwołujący się nie zgodził się również z argumentacją kontrolującego, że w godzinach 14-17 można przewidzieć, co będzie się działo na ulicach K, gdyż w większości przypadków kierowca przejeżdżając przez K nie przekraczał czasu kierowania pojazdu, a więc da się przejechać przez miasto nie stojąc w korkach. Zdaniem M. Z., kontrolujący w żaden sposób nie udowodnił, że kierowca przekraczając nieznacznie czas jazdy ciągłej stworzył zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

Odwołujący się stwierdził również, iż decyzją organu I instancji nałożono na niego karę pieniężną za naruszenia, które nie zostały zapisane w protokole kontroli.

Decyzją z dnia 30 października 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1265 z późn. zm.), Ip. 5.2, Ip. 6.3.6, Ip. 6.3.3, Ip. 6.1.4, Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 7 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006 r.), art. 14, art. 15, rozdział VI rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. z późn. zm.), § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzenia urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym – tachografów samochodowych (Dz. U. nr 33 poz. 295 z dnia 11 lutego 2005 r.), Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2013 r. nr [...].

Odnosząc się do naruszeń polegających na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy – o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut, organ II instancji przytoczył te same okoliczności i argumenty co organ I instancji. Organ odwoławczy wskazał, iż naruszeń tych dopuścił się kierowca K. G. w dniach 28.07, 19.08, 28.08, 6.09, 9.09, 30.09, 17.10, 19.10, 18.11, 21/22.11, 1/2.12 2011 r. Organ II instancji zakwestionował jednak wysokość kary nałożonej na przedsiębiorcę za to naruszenie. Jego zdaniem, w dniu 28.07.2011 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 4 godziny, a nie jak wskazał organ I instancji o 3 godziny. W związku z tym kara za popełnione w tym dniu naruszenie winna wynieść 1550 zł, zaś łączna kara – 5450 zł, a nie 5050 zł. Organ II instancji stwierdził jednak, że z uwagi na treść art. 139 Kodeksu postępowania administracyjnego nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się i dlatego decyzję organu I instancji należało utrzymać w mocy. Odnośnie pozostałych naruszeń organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji i stwierdził, że kary pieniężne za te naruszenia zostały nałożone słusznie i zgodnie z przepisami prawa.

Odnosząc się do argumentów strony podniesionych w odwołaniu, organ II instancji stwierdził, iż w sprawie nie zaistniały okoliczności wymienione w art. 92c ustawy o transporcie drogowym mogące wyłączyć odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenie, tj. okoliczności sprawy i dowody nie wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Zdaniem organu odwoławczego, wskazane wyżej okoliczności wykluczają także możliwość zastosowania art. 92b ustawy o transporcie drogowym, gdyż organizacja i dyscyplina pracy w przedsiębiorstwie była niewystarczająca. Organ podkreślił przy tym, iż strona nie wskazała dowodów mogących zmienić ustalenia organu I i II instancji. Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, iż podczas kontroli czasu pracy zatrudnionych kierowców wykryto liczne naruszenia czasu pracy. Zdaniem organu, ilość i rozmiar naruszeń czynią niewiarygodnymi wyjaśnienia strony, iż zapewniła właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w przewozach drogowych. Strona nie wykazała bowiem aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Przedsiębiorca nie przedstawił w postępowaniu dokumentów takich jak zlecenia przewozowe, listy przewozowe itp., z których wynikałoby jednoznacznie, że przedsiębiorca podejmował się wykonania takich zleceń przewozowych, których realizacja nie pociągałaby za sobą naruszenia przez kierowcę przepisów rozporządzenia 561/2006. Organ II instancji wskazał, iż w ramach przesłanek określonych przez art. 92b ustawy mieści się również organizacja pracy czyli m.in. wyznaczenie kierującym pojazdami takiej ilości oraz terminów załadunków i rozładunków aby mogli oni odbierać prawidłowe odpoczynki, przerwy oraz nie przekraczać czasu jazdy. Organ odwoławczy podkreślił, iż takich dowodów na właściwą organizację pracy przedsiębiorstwa strona nie przedstawiła. W ocenie organu II instancji, w niniejszej sprawie nie można mówić o prawidłowej organizacji pracy w przedsiębiorstwie albowiem kierowcy wielokrotnie naruszali obowiązujące przepisy dotyczące czasu pracy kierowców, jak również sam przedsiębiorca kierując pojazdem nie przestrzegał obowiązujących przepisów. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przedsiębiorca transportowy jako odpowiedzialny za właściwą organizację przewozu, musi uważnie planować przejazd kierowcy, tak aby był on bezpieczny i uwzględniał na przykład regularnie występujące na drogach korki, warunki atmosferyczne i dostęp do odpowiednich parkingów, innymi słowy musi tak organizować trasę by kierowcy mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia i aby spełniać wymagania załadowców oraz firm ubezpieczeniowych w zakresie bezpieczeństwa w czasie postojów. Ponadto kierowca musi bezwzględnie przestrzegać przepisów i nie przekraczać dopuszczalnego czasu prowadzenia pojazdu, za wyjątkiem wystąpienia nieprzewidzianych i wyjątkowych okoliczności, gdy nie jest w stanie przestrzegać rozporządzenia bez spowodowania zagrożenia dla bezpieczeństwa drogowego, bezpieczeństwa osób pojazdu lub ładunku. Organ II instancji stwierdził, iż samo posiadanie przez kierowcę szkoleń z zakresu stosowania przepisów unijnych jest jedynie minimalnym warunkiem, który musi zostać spełniony w zakresie właściwej organizacji i dyscypliny pracy. Przedsiębiorca musi także właściwie planować przewozy, tak by kierowcy mogli postępować tak jak zostali przeszkoleni. Odwołujący się w niniejszej sprawie nie przedłożył żadnych dowodów potwierdzających by spełnił wyżej określony warunek.

W ocenie organu odwoławczego, postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W przedmiotowej sprawie organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 Kodeksu postępowania administracyjnego i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem.

Odnosząc się do zarzutu strony, iż organ podał w decyzji nieaktualne publikatory ustawy o transporcie drogowym jak i Kodeksu postępowania administracyjnego organ odwoławczy stwierdził, iż powyższe działanie organu I instancji nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się natomiast do zarzutu odwołującego się, że kontrolujący przekroczył swoje uprawnienia organ II instancji podniósł, iż nie jest on zasadny i nie zasługuje na uwzględnienie. Organ wskazał, iż część B załącznika nr 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2 września 2009 r. w sprawie kontroli przewozu drogowego (Dz. U nr 145 poz. 1184), stanowi w punkcie 1, iż kontrola obejmuje tygodniowe okresy odpoczynku kierowcy oraz czasy prowadzenia pojazdu między tymi okresami, przestrzeganie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni (norma 90 godzin) oraz wykresówki, dane pobrane z tachografu cyfrowego i z karty kierowcy oraz wykonywane zgodnie z obowiązującymi przepisami, wydruki z tachografu cyfrowego oraz dokumentacja potwierdzająca fakt prowadzenia pojazdu lub nieprowadzenia pojazdu, w tym pojazdu, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia nr 561/2006 lub Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR). Organ II instancji wskazał, iż przedmiotem kontroli była zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie uprawnień do wykonywania przewóz drogowych określonych w przepisach ustawy o transporcie drogowym oraz przepisach wykonawczych do powyższej ustawy; przestrzeganie przepisów ruchu drogowego w zakresie transportu drogowego na zasadach określonych w przepisach ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. nr 98, poz. 602 z późn. zm.), zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie regulacji czasu pracy kierowców określonych w przepisach rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady. Organ II instancji wskazał, iż kontrola przestrzegania przez przedsiębiorcę przepisów rozporządzenia 561/2006 wynika z art. 4 pkt 22 lit. h ustawy o transporcie drogowym.

Pismem z dnia 5 grudnia 2013 r. M. Z. "A" wniósł skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7 i art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, iż bezzasadnie nałożono na nią kary:

1. 350 zł za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu o 40 min. w dniu 19.08.2011 r.

2. 350 zł za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu o 50 min. w dniu 28.08.2011 r.

3. 550 zł za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu o 90 min. w dniu 6.09.2011 r.

4. 350 zł za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu o 45 min. w dniu 09.09.2011 r.

5. 350 zł za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu o 50 min. w dniu 17.10.2011 r.

6. 550 zł za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu o 1 godz. i 10 min. w dniu 18.11.2011 r.

7. 350 zł za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu o 1 godz. w dniu 11/22.11.2011 r.

8. 150 zł za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu o 30 min. w dniu 1.12.2011 r.

Strona skarżąca stwierdziła, iż organ naruszył art. 6 i 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niezastosowanie art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1561/2006. Jej zdaniem, w przypadkach wymienionych w punktach od 1 do 8 kierowca prawidłowo skorzystał z odstępstwa z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i zgodnie z przepisami udokumentował zastosowanie odstępstwa na drugiej stronie wykresówki z tachografu. Zdaniem strony skarżącej organ zignorował fakty takie jak:

– wskazanie przez kierowcę odstępstwa w postaci znacznych utrudnień w ruchu, zatorów itp. czego odzwierciedleniem były zauważone przez organ w czasie analizy wykresówek częste postoje na kilka minut i które zdaniem organu powinny zostać przedłużone aby spełniały wymagania przerwy w jeździe. Strona skarżąca wyjaśniła, iż każdy z tych postojów odbywał się na jezdni i wynikał z warunków ruchu drogowego, a więc jego przedłużenie nie było możliwe. Strona skarżąca wskazała, że również przepisy art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 zezwalają kierowcy na dojazd do odpowiedniego miejsca postoju i nie nakładają obowiązku odbierania przerwy w całości w każdym miejscu, gdzie tylko pojazd zatrzymał się.

– w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 określono sposób dokumentowania odstępstwa od stosowania się do przepisów, tj. zapisania na wykresówce przyczyny odstępstwa. Natomiast według argumentacji organu mają to być dowody przedłożone organowi przez stronę.

– odstępstwa były krótkotrwałe.

– bardzo rygorystyczne podejście organu do prawidłowo zastosowanego przez kierowcę odstępstwa, gdy w podobnej sytuacji przekroczenie przez kierowcę dopuszczalnego czasu jazdy nawet w złej wierze o 14 minut nie podlega karze.

– żadne odstępstwo z wymienionych w punktach od 1 do 8 nie zagrażało bezpieczeństwu drogowemu co potwierdza, że organ zakwestionował prawidłowo zastosowane odstępstwa od stosowania się do przepisów.

Podsumowując strona skarżąca stwierdziła, iż doszło do naruszenie art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 przez organ I instancji, czego nie dostrzegł Główny Inspektor Transportu Drogowego, który jako organ II instancji zobowiązany był ponownie rozstrzygnąć sprawę, a nie ograniczać się tylko do kontroli decyzji organu I instancji czym naruszył art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Strona skarżąca wskazała, iż istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej organ II instancji wskazał, iż art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 został wprowadzony w celu umożliwienia kierowcom prawidłowej reakcji w sytuacjach niespodziewanego braku możliwości spełnienia wymogów rozporządzenia w trakcie realizacji zadania, czyli w sytuacjach nadzwyczajnych trudności, niezależnych od woli kierowcy oraz ewidentnie nieuniknionych i niedających się przewidzieć, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności. Organ II instancji stwierdził, iż w odniesieniu do naruszenia w postaci przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu w dniach: 19, 28 sierpnia 2011 r., 6, 9 września 2011 r., 17 października 2011 r., 18, 21/22 listopada 2011 r. oraz 1 grudnia 2011 r. w uzasadnieniu swojej decyzji szczegółowo wyjaśnił powody, dla których nie uznał wpisów kierowcy za adnotacje spełniające powyższe kryteria. W przeważającej mierze kierowca wskazywał na utrudnienia w ruchu (dnia 6 września 2011 r., 9 września 2011 r., 18 listopada 2011 r., 21/22 listopada 2011 r. oraz 1 grudnia 2011 r.). W odpowiedzi na powyższe po analizie zapisów aktywności kierowcy w w/w wypadkach organ wykazał, iż kierowca zatrzymywał się kilkakrotnie na okres paru minut rejestrując odpoczynek. Skoro zatem istniała możliwość zatrzymania pojazdu, to zdaniem organu II instancji, kierowca winien wykonać odpoczynek zgodnie z przepisami w wymaganym wymiarze, czego nie dopełnił.

Ponadto organ II instancji zważył, iż w przedmiotowej sprawie wypełniono obowiązek wynikający z art. 6, art. 7 i art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego i działając na podstawie przepisów prawa zgromadzono w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego jej rozstrzygnięcia oraz dopuszczono jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, oceniając na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Organ podjął również kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego z uwzględnieniem interesu społecznego oraz słusznego interesu stron.

Odpowiadając na pozostałe zarzuty strony skarżącej organ II instancji stwierdził, iż aktualne pozostaje jego stanowisko szeroko, precyzyjnie i dokładnie wyrażone w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, iż organy I i II instancji dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego, a kara pieniężna za powyższe naruszenie została wymierzona słusznie i zgodnie z przepisami prawa.

Na rozprawie w dniu 27 maja 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej wyjaśnił, iż kwestionuje ona decyzję w tej części, której dotyczy kara za osiem naruszeń wymienionych w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.), sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Zgodnie z treścią art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. W ust. 2 cytowanego przepisu ustawodawca zastrzegł, że suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych.

We wniesionej skardze na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego strona skarżąca zaznaczyła, że kwestionuje ją jedynie w zakresie w jakim nałożono na nią kary pieniężne na łączną kwotę 3000 zł za przekroczenie przez kierowcę K. G. maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy – o czas powyżej 15 minut do 30 minut w dniach: 19.08.2011 r. 28.08.2011 r., 6.09.2011 r., 09.09.2011 r., 17.10.2011 r., 18.11.2011 r., 11/22.11.2011 r. i 1.12.2011 r.

Zdaniem strony skarżącej, kary te nałożono bezzasadnie, gdyż organ nie uwzględnił treści art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006 r.). Zgodnie z tym przepisem pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój.

Analiza treści normy zawartej w przepisie art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 prowadzi do wniosku, że może on stanowić podstawę do odstąpienia od norm czasu pracy, jednak tylko pod pewnymi warunkami, które muszą być interpretowane zawężająco. Jednym z warunków jest zaistnienie usprawiedliwionych okoliczności uniemożliwiających wykorzystanie przez kierowcę wymaganej przerwy w prowadzeniu pojazdu na potrzeby wypoczynku. Mogą bowiem zaistnieć nadzwyczajne okoliczności, mające charakter siły wyższej (vis maior), a więc zdarzenia nie do uniknięcia, nad którym człowiek nie panuje i których nie mógł przewidzieć przy zachowaniu należytej staranności. Takie okoliczności, w świetle cytowanego przepisu, zwalniają od odpowiedzialności. Jednakże pojęcie siły wyższej nie obejmuje sytuacji, które można z łatwością przewidzieć i podjąć stosowne środki zaradcze.

|Art. 92b oraz art. 92c ustawy o transporcie drogowym nakładają na przedsiębiorcę bezwzględny obowiązek kontroli i właściwej organizacji|

|pracy kierowców, w celu przeciwdziałania naruszeniom wymogów ustawy. Wyrazem tego obowiązku jest m.in. art. 10 ust. 2 i ust. 3 zdanie 1|

|cyt. powyżej rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006r., który nakłada na przedsiębiorstwo transportowe obowiązek |

|organizowania pracy kierowcom w taki sposób, aby kierowcy mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów |

|rozdziału II rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole |

|przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia nr 561/2006 (art. 10 ust. 2 |

|rozporządzenia). W myśl art. 10 ust. 3 powołanego rozporządzenia przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, |

|których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa |

|Członkowskiego lub w państwie trzecim. Brak możliwości bieżącej kontroli kierowcy nie zwalnia przedsiębiorcy z odpowiedzialności |

|wynikającej z art. 92a ustawy o transporcie drogowym. Przyjęcie takiego poglądu oznaczałoby, że przedsiębiorca mógłby się na |

|okoliczność "braku wpływu", czy "okoliczności których nie mógłby przewidzieć" powoływać właściwie w każdej sytuacji naruszenia przez |

|kierowcę przepisów prawa, co w konsekwencji oznaczałoby w istocie zwolnienie przedsiębiorcy w każdej sytuacji z podstawowego obowiązku |

|jaki został określony w art. 10 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Treść przepisów art. 92b ust. 1 i art. 92 c ust. 1 ustawy o|

|transporcie drogowym nie może być interpretowana w sposób, który dopuszczałby zwolnienie przedsiębiorcy z obowiązku określonego m.in. w|

|art. 10 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 (por. m.in. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2009r., II GSK 989/08). Prawodawca |

|wyraźnie wskazał cel podejmowanych przez przedsiębiorcę działań, tj. zorganizowanie pracy kierowców w taki sposób, aby kierowcy ci |

|mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia nr 561/2006. Obowiązkiem |

|przedsiębiorcy jest zatem nadzór nad odpowiednimi zachowaniami ludzkimi. W zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie |

|prowadzi pojazd, gdzie trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy. Jednakże tej okoliczności nie można kwalifikować w kategoriach "braku |

|wpływu" czy okoliczności których "nie można przewidzieć", bowiem przedsiębiorca ma obowiązek organizowania kierowcom pracy w taki |

|sposób, aby nie dochodziło do naruszeń w zakresie czasu pracy. Fakt, że kierowca sam prowadzi pojazd, jest w tym przypadku bez |

|znaczenia, taka jest bowiem typowa sytuacja w stosunkach tego rodzaju. Wyłączenie odpowiedzialności w takim przypadku, który należy |

|uznać za typowy, godziłoby w specyfikę obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem czasu pracy, z którego to obowiązku |

|przedsiębiorca powinien się wywiązać. Brak stosowania przez przedsiębiorcę w tym zakresie właściwych rozwiązań obciąża go jako |

|pracodawcę. Przedsiębiorca powinien wykazać się dbałością o osiągnięcie zamierzonego celu. Prawodawca przykładowo jedynie wymienił |

|takie obowiązki jak wydawanie odpowiednich poleceń kierowcy i przeprowadzanie regularnych kontroli przestrzegania przepisów. W |

|zależności od powyższych czynników przedsiębiorca ma obowiązek wynikający z art. 10 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 takiej |

|organizacji prowadzonej działalności, aby nie dochodziło do naruszeń. |

|Na zakres obowiązków przewoźnika zwrócił uwagę również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 31 marca 2008 r. sygn. akt SK 75/06 |

|(30/2/A/2008). Trybunał Konstytucyjny podkreślił, iż regulacje zawarte w ustawie o transporcie drogowym (art. 5) zmierzają do |

|wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, ażeby działalność ta odbywała się w sposób |

|bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i |

|obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem, czy to|

|na zasadzie stosunku pracy, czy nawet na zasadzie samozatrudnienia. |

|W przepisach art. 92 b oraz 92 c ustawy o transporcie drogowym chodzi tylko i wyłącznie o zdarzenia nieoczekiwane i nadzwyczajne. W |

|dyspozycji art. 92b ust. 1 oraz 92 c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nie mieszczą się sytuacje, które są wynikiem zachowania |

|kierowcy, ale które wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych po stronie pracodawcy, w zakresie umożliwienia pracownikom |

|przestrzegania przepisów oraz dyscyplinowania ich do przestrzegania tych przepisów. Także kwestie właściwego doboru pracowników (ryzyko|

|osobowe) nie mieszczą się w zakresie regulacji 92 b ust. 1 oraz art. 92c ust.1. Rzeczą tylko i wyłącznie wynikającą z uznania |

|przedsiębiorcy jest właściwy dobór osób współpracujących z nim. Na przedsiębiorcy ciążą obowiązki zachowania należytej staranności, |

|właściwego systemu motywacyjnego, szkoleniowego, czy innego rodzaju środków dyscyplinujących, tak aby nie dochodziło do naruszeń |

|przepisów ustawy o transporcie drogowym. Przepisy ustawy o transporcie drogowym przewidują odpowiedzialność administracyjną podmiotu |

|wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z tytułu naruszenia obowiązków lub warunków przewozu |

|drogowego. Istota tego rodzaju odpowiedzialności administracyjnej sprowadza się do tego, że podlega jej podmiot charakteryzujący się |

|cechami wyrażonymi w normie prawnej stanowiącej podstawę odpowiedzialności, po wyczerpaniu określonych w tej normie znamion działania |

|lub zaniechania, lub też znamiona tego zachowania muszą zostać wyczerpane przez inny podmiot - o ile norma prawna przypisuje zachowanie|

|innego podmiotu lub skutek tego zachowania wspomnianemu podmiotowi administrowanemu (delikt administracyjny). Zaistnienie powyższych |

|przesłanek jest co do zasady wystarczające, aby podmiot administrowany obciążony został z tytułu popełnionego deliktu administracyjnego|

|sankcją administracyjną. Zbędne staje się w takim przypadku badanie jakichkolwiek innych dodatkowych okoliczności, jak na przykład winy|

|podmiotu administrowanego, nie mają one bowiem wpływu ani na poniesienie przez niego odpowiedzialności, ani na wymiar nakładanej na |

|niego sankcji administracyjnej. Wymienione przepisy wyraźnie statuują odpowiedzialność obiektywną. Podmiot wykonujący przewóz drogowy |

|jest zobowiązany do działań organizacyjnych gwarantujących bezpieczeństwo innych użytkowników dróg, w tym w zakresie doboru kierowców i|

|ułożenia planu ich pracy. Do uwolnienia się od odpowiedzialności nie wystarczy wykazanie braku winy, lecz wymagane jest udowodnione |

|podjęcie wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa. Nie wystarcza wykazanie zastosowania wszystkich|

|normalnych, rutynowych środków zabezpieczających, jeżeli sytuacja wymagała środków dodatkowych, np. spowodowanych - jak w niniejszej |

|sprawie – dostosowaniem planu przewozu do natężenia ruchu, dostępności parkingów, itp. |

|Z analizy wykresówek kierowcy K. G. wynika, że powodem odstąpienia przez niego od obowiązujących zasad w dniach wymienionych w pkt 1-8 |

|były: utrudnienia w ruchu, awaria rozrusznika i konieczność udania się do warsztatu bądź konieczność opuszczenia parkingu. Zdaniem |

|Sądu, sytuacji tych nie można uznać za okoliczności uniemożliwiające wykorzystanie przez kierowcę wymaganej przerwy w prowadzeniu |

|pojazdu. Utrudnienia w ruchu w postaci korków, czy objazdów są okolicznościami nieodłącznie związanymi z ruchem drogowym i planując |

|trasę strona winna brać je pod uwagę. Przy planowaniu trasy strona winna również ustalić lokalizację parkingów, na których kierowca |

|mógłby odpocząć. Jeżeli natomiast chodzi o awarię rozrusznika, to okoliczność ta nie została przez stronę skarżącą poparta żadnymi |

|dowodami świadczącymi o wykonanej naprawie pojazdu. |

|Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy trafnie oceniły, że nie występowały okoliczności zwalniające |

|przedsiębiorcę od odpowiedzialności. Takie zwolnienie może mieć miejsce, gdy wyłączną winą za powstanie naruszenia ponosi osoba trzecia|

|(kierowca) lub gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie niezależnych od przewoźnika. Obydwa wymienione przepisy mają |

|charakter wyjątkowy i podlegają interpretacji ścisłej. Przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytej staranności, tzn. że |

|organizując przewóz uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać, a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub |

|nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Istnieje domniemanie odpowiedzialności przewoźnika za naruszenie prawa przez |

|kierowcę. Przewoźnik organizuje bowiem pracę kierowców i sprawuje nad nimi nadzór. Ponosi on ryzyko prowadzenia przedsiębiorstwa |

|transportowego oraz posiada instrumenty prawne i faktyczne, aby zapewnić należyte wykonywanie obowiązków przez kierowców, |

|przeciwdziałając naruszeniom prawa. Domniemanie odpowiedzialności przewoźnika może być obalone i ciężar udowodnienia okoliczności |

|wymienionych w przytoczonych wyżej przepisach ustawy o transporcie drogowym spoczywa na przedsiębiorcy. Na skarżącym spoczywał zatem w |

|niniejszej sprawie ciężar wykazania, że dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa przez |

|kierowcę, przy czym brak takiego wpływu musiałby istnieć realnie. Pogląd taki jest powszechnie przyjmowany w orzecznictwie sądów |

|administracyjnych (m.in. w wyrokach NSA z dnia 2 czerwca 2009 r. sygn. akt II GSK 989/08, z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II |

|GSK 936/09, z dnia 27 sierpnia 2009 r. sygn. akt II GSK 4/09, z dnia 2 lutego 2011r. sygn. akt II GSK 140/10, z dnia 13 października |

|2009 r. sygn. akt II GSK 93/09, z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt II GSK 976/09, a dnia 24 lutego 2011 r. sygn. akt II GSK 258/10 |

|oraz z dnia 6 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 404/10 - wszystkie wyroki dostępne na http//www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przesłanki |

|egzoneracyjne odnoszą się do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach |

|przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć. Orzecznictwo sądów administracyjnych jest w tej materii jednolite, a Sąd |

|rozpoznający niniejszą skargę w pełni podziela prezentowane w nim stanowisko (por. m.in. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt II|

|GSK 716/10, wyrok WSA w Lublinie z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 738/11, wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2012 r., |

|sygn. akt III SA/Kr 1016/11). |

Sąd nie uwzględnił również zarzutu strony skarżącej, że organ II instancji naruszył art. 6, art. 7 i art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu, organy administracyjne w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy niezbędny do ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawy i dokonały jego oceny prawnej, zaś wysokość nałożonej na stronę skarżącą kary pieniężnej jest zgodna z przepisami prawa. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone rzetelnie, organy należycie ustaliły stan faktyczny, a uzasadnienie decyzji zawiera szczegółowy opis stanu faktycznego i prawnego stanowiącego podstawę wydania decyzji oraz wskazanie przyczyn, z powodu których organy przyjęły odpowiedzialność skarżącego, nie uwzględniając wyjaśnień złożonych przez kierowcę na wykresówkach za okoliczności zwalniające przedsiębiorcę od odpowiedzialności.

Mając powyższe na uwadze, Sąd skargę oddalił, orzekając na podstawie art. 151 p.p.s.a.