Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1170/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 24 par. 1 pkt 5,  art. 76,  art. 7,  art. 88,  art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 92 ust. 1,  ust. 4,  art. 4 pkt 3 i 4,  art. 14,  art. 33,  art. 93 ust. 7,
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 134 par. 1,  art. 135,  art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda, Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 marca 2012 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 4 pkt 4, art. 5 ust. 1, art. 11 ust. 3, art. 33 ust. 1 i ust. 2, art. 39a ust. 1, art. 39j, art. 39k ust. 1-3, art. 39l ust. 1, art. 92 ust. 1 pkt 2 i pkt 8 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz lp. 1. 2, lp. 1. 8. ust. 1, lp. 10.1 lit. a i lit. b, lp. 10. 2 lit. a i lit. b, lp. 10. 4 lit. a i lit. b, lp. 11. 2 ust. 1, lp. 11. 4 ust. 2, lp. 11. 4 ust. 6 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, art. 6, art. 8 ust. 1-9, art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 13, art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. ze zm.), § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 1 kwietnia 2005 r. w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz wykonujących pracę na stanowisku kierowcy (Dz. U. z 2005r., Nr 69, poz. 622), po rozpatrzeniu odwołania P.G. - prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma "A" - od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...], nr [...] dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Uzasadniając decyzję organ wskazał, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło:

- wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji,

- wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne

z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne,

- skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego,

- przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego,

- okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy,

- nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego - nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu oraz jednoczesne używanie kilku wykresówek przez kierowcę.

Powyższe naruszenia ustalone zostały podczas kontroli przedsiębiorstwa

i udokumentowane zostały protokołem kontroli nr [...] z dnia [...]. Zakres kontroli obejmował okres jednego roku, tj. [...].

Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

W dniu [...],Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nr [...] o nałożeniu na przedsiębiorcę Firmy "A" kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie.

Organ odwoławczy decyzją nr [...] uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Organ wskazał, że żaden z dowodów przedstawionych przez organ I instancji nie pozwala na przyjęcie wniosku, by pojazdem o numerze rejestracyjnym [...] w okresie objętym kontrolą były wykonywane przewozy będące transportem drogowym.

W dniu [...],Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, po ponownym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, wydał decyzję nr [...] o nałożeniu na ww. przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie.

W odwołaniu P.G. wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji

w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o umorzenie postępowania w części dotyczącej naruszeń czasu pracy kierowców oraz wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Przedsiębiorca zarzucił decyzji organu I instancji naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz przepisów procedury administracyjnej. Odwołujący wskazał, że nie ma wpływu na działanie kierowców znajdujących się w trasie. Odnosząc się do kwestii nałożenia kary pieniężnej za naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji podkreślił, iż jego działanie nie było nakierowane na uszczuplenie dochodów w budżecie państwa. Przez cały okres objęty kontrolą w przedsiębiorstwie wykorzystywano taką samą liczbę pojazdów, natomiast w związku z wymianą taboru wymieniono jeden z pojazdów. Nowy pojazd i poprzedni miały zbliżone numery rejestracyjne, przez co zmiana ta nie została zauważona, a dyspozytor umożliwiając opuszczenie bazy firmy posługiwał się wcześniejszym identyfikującym pojazd numerem, który odnosił się do poprzedniego pojazdu. P.G. podkreślił, że przez cały okres wypełniał obowiązek posiadania takiej ilości wypisów z licencji, która odpowiada ilości pojazdów wykorzystywanych do działalności gospodarczej przez jego przedsiębiorstwo.

Organ odwoławczy po analizie materiału dowodowego zgromadzonego

w sprawie wskazał, że stosownie do treści art. 92 ust. 1 pkt 2 i pkt 8 ustawy

o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, przepisów o czasie pracy kierowców lub przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 15.000 zł. Natomiast zgodnie z art. 92 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych nałożonych podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie może przekroczyć 30.000 zł. Konsekwencją powyższego jest:

- treść lp. 1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, który za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji nakłada karę pieniężną

w wysokości 8.000 zł,

- treść lp. 1.8 ust. 1 załącznika do ww. ustawy, który nakłada karę pieniężną

w wysokości 500 zł w przypadku wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy, w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne,

- treść lp. 10.2 lit. a załącznika do ustawy o transporcie drogowym, który za skrócenie dziennego okresu odpoczynku o czas do jednej godziny nakłada karę pieniężną w wysokości 100 zł oraz lp. 10.2 lit b ww. załącznika, nakładający karę pieniężną za skrócenie dziennego okresu odpoczynku w wysokości 200 zł za każdą rozpoczętą kolejną godzinę,

- treść lp. 10.4 lit. a załącznika do ustawy o transporcie drogowym, który

za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godziny nakłada karę pieniężną w wysokości 150 zł oraz lp. 10.4 lit b ww. załącznika, nakładający karę pieniężną za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu, za każdą następna rozpoczętą godzinę nakłada karę

w wysokości 200 zł,

- treść lp. 11.2 ust. 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, który za naruszenie polegające na nieprawidłowym działaniu urządzenia rejestrującego - nieuzasadnionym użyciu kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu nakłada karę pieniężną w wysokości 200 zł za każdy dzień do maksymalnej wysokości 2.000 zł,

- treść lp. 11.4. ust. 2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, który za okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy nakłada karę pieniężną w wysokości 500 zł za każdą wykresówkę,

- treść lp. 11.4 ust. 6 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, który za naruszenia polegające na jednoczesnym używaniu kilku wykresówek przez jednego kierowcę nakłada karę pieniężną w wysokości 1.000 zł.

W dalszej części uzasadnienia decyzji, odnosząc się do poszczególnych naruszeń, które były podstawą nałożenia kary pieniężnej P.G. przez organ I instancji, odnośnie do naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, organ odwoławczy zacytował treść art. 8 ust. 3 pkt 8, art.11 ust.3, art. 14 ust.1, art. 18 ust.1 ustawy o transporcie drogowym.

Mając na względzie powyższe przepisy organ odwoławczy zauważył, że zgodnie ze znajdującymi się w aktach sprawy dokumentami w postaci: protokołu z okazania dokumentów sporządzonego w [...] w dniu [...], poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy oraz protokołu kontroli z dnia [...], nr [...], skarżący dysponował ważną licencją na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy. Podczas kontroli przedsiębiorca okazał wykaz pojazdów zgłoszonych do powyższej licencji w liczbie [...] sztuk. Ponadto organ I instancji w toku postępowania rozpoznawczego ustalił na podstawie pisma z Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego z dnia [...], nr [...], iż jeden z pojazdów wymieniony w powyższym wykazie, tj. pojazd o numerze rejestracyjnym [...], został zgłoszony do licencji w dniu [...].

W dniu [...], jak również w złożonym odwołaniu przedsiębiorca składając wyjaśnienie nie zakwestionował faktu wykonywania transportu drogowego pojazdem o nr rej. [...] jedynie wskazał, że w związku z wymianą taboru wymieniono jeden z pojazdów. Nowy pojazd o nr rej. [...] i poprzedni o nr rej. [...] miały zbliżone numery rejestracyjne, a dyspozytor umożliwiając opuszczenie bazy firmy posługiwał się wcześniejszym identyfikującym pojazd numerem, który odnosił się do poprzedniego pojazdu.

W dniu [...], strona przesłała do organu I instancji oświadczenie,

z treści którego wynika, że auto o nr rej. [...] w okresie [...] wykonywało usługi na potrzeby własne. W związku z tym przedsiębiorca nie posiada dokumentacji potwierdzającej przewozy wyżej wymienionym pojazdem.

Organ odwoławczy wskazał nadto, że przedsiębiorca w postępowaniu administracyjnym przed organem I i II instancji nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających fakt, iż przewozy drogowe wykonywane pojazdem o nr rej. [...] były przewozami w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Ponadto, organ I instancji stwierdził wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, gdyż w aktach sprawy znajdują się wykresówki kierowcy W.N. świadczące o tym, że w okresie kontrolowanym wykonywany był transport drogowy pojazdem o nr rej. [...].

W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do uznania, iż w okresie poddanym kontroli w przedsiębiorstwie doszło do naruszenia przepisów prawa. Przedsiębiorca nie może wykonywać działalności w oparciu o uprawnienia wynikające z licencji pojazdem, na który nie uzyskał stosownego wypisu. Jeśli decyduje się na wykonywanie transportu drogowego, tak, jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie, tj. bez posiadania stosownych uprawnień, musi się liczyć z ewentualnymi konsekwencjami, w tym także w przypadku zatrzymania go do kontroli przez uprawnione podmioty, do ponoszenia kosztów związanych z nałożonymi karami pieniężnymi.

Po analizie materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, że kara pieniężna z tytułu naruszenia lp. 1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym wynosi 8.000 zł.

Odnośnie do naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne organ odwoławczy przytoczył treść art. 39j, 39k i art. 39l ustawy

o transporcie drogowym i mając na uwadze powyższe przepisy podał, że podczas kontroli w przedsiębiorstwie stwierdzono, że kierowcy D.D. i D.M. (za okres [...]) nie odbyli badań psychologicznych stwierdzających brak przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Tym samym kara pieniężna z tytułu naruszenia lp. 1.8.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym wynosi [...] zł.

Odnośnie do naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin, nie częściej niż dwa razy w tygodniu.

Natomiast stosownie do treści art. 8 ust. 1 - 5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24-godzinnym okresie, po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24-godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku.

Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 2, w ciągu 30 godzin od zakończenia dziennego lub tygodniowego okresu odpoczynku, kierowca należący do kilkuosobowej załogi musi skorzystać z kolejnego dziennego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 9 godzin. Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju.

W dalszej części uzasadnienia decyzji organ odwoławczy wskazał i opisał stwierdzone przypadki skrócenia dziennego czasu odpoczynku u różnych kierowców, w różnych dniach, a mianowicie:

- analiza zapisów z wykresówki kierowcy W.N. wykazała, że w dniu

[...], o godzinie [...] ww. kierowca rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy i zakończył o godzinie [...] następnego dnia, w ciągu którego powinien skorzystać z minimum 9-godzinnego nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca skorzystał z [...] odpoczynku dziennego, pomiędzy godzinami [...] dnia [...], a [...] dnia [...]. Stanowi to skrócenie dziennego czasu odpoczynku o [...]. Kara pieniężna za powyższe naruszenie wynosi [...] złotych;

- analiza zapisów z wykresówek kierowcy W.N. wykazała, że w dniu

[...], o godzinie [...] ww. kierowca rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy i zakończył o godzinie [...] następnego dnia, w ciągu którego powinien skorzystać z minimum 9-godzinnego nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca skorzystał z [...] odpoczynku dziennego, pomiędzy godzinami [...] dnia [...], a [...] dnia [...]. Stanowi to skrócenie dziennego czasu odpoczynku o [...]. Kara pieniężna za powyższe naruszenie wynosi [...] złotych;

- analiza zapisów z wykresówek kierowcy W.N. wykazała, że w dniu

[...], o godzinie [...] ww. kierowca rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy i zakończył o godzinie [...] następnego dnia, w ciągu którego powinien skorzystać z minimum 9-godzinnego nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca skorzystał z [...] minut odpoczynku dziennego, pomiędzy godzinami [...] dnia [...], a [...] dnia [...]. Stanowi to skrócenie dziennego czasu odpoczynku o [...]. Kara pieniężna za powyższe naruszenie wynosi [...] złotych;

- analiza zapisów z wykresówek kierowcy W.N. wykazała, że w dniu

[...], o godzinie [...] ww. kierowca rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy i zakończył o godzinie [...] następnego dnia, w ciągu którego powinien skorzystać z minimum 9-godzinnego nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca skorzystał z [...] odpoczynku dziennego, pomiędzy godzinami [...] dnia [...], a [...] dnia [...]. Stanowi to skrócenie dziennego czasu odpoczynku o [...]. Kara pieniężna za powyższe naruszenie wynosi [...] złotych;

- analiza zapisów z wykresówek kierowcy D.M. wykazała,

że w dniu [...], o godzinie [...] ww. kierowca rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy i zakończył o godzinie [...] następnego dnia, w ciągu którego powinien skorzystać z minimum 9-godzinnego nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca skorzystał z 8 godzin odpoczynku dziennego, pomiędzy godzinami [...] dnia [...], a [...] dnia [...]. Stanowi to skrócenie dziennego czasu odpoczynku o [...]. Kara pieniężna za powyższe naruszenie wynosi [...] złotych;

- analiza zapisów z wykresówek kierowcy D.M. wykazała,

że w dniu [...], o godzinie [...] ww. kierowca rozpoczął

24-godzinny okres rozliczeniowy i zakończył o godzinie [...] następnego dnia,

w ciągu którego powinien skorzystać z minimum 9-godzinnego nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca skorzystał z [...] minut odpoczynku dziennego, pomiędzy godzinami [...] dnia [...], a [...] dnia [...]. Stanowi to skrócenie dziennego czasu odpoczynku o [...]. Kara pieniężna za powyższe naruszenie wynosi [...] złotych;

- analiza zapisów z wykresówek kierowcy D.M. wykazała,

że w dniu [...], o godzinie [...] ww. kierowca rozpoczął

24-godzinny okres rozliczeniowy i zakończył o godzinie [...] następnego dnia,

w ciągu którego powinien skorzystać z minimum 9-godzinnego nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca skorzystał z [...] odpoczynku dziennego, pomiędzy godzinami [...] dnia [...], a [...] dnia [...]. Stanowi to skrócenie dziennego czasu odpoczynku o [...]. Kara pieniężna za powyższe naruszenie wynosi [...] złotych;

- analiza zapisów z wykresówek kierowcy D.M. wykazała,

że w dniu [...], o godzinie [...] ww. kierowca rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy i zakończył o godzinie [...] następnego dnia, w ciągu którego powinien skorzystać z minimum 9-godzinnego nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca skorzystał z [...] odpoczynku dziennego, pomiędzy godzinami [...] dnia [...], a [...] dnia [...]. Stanowi to skrócenie dziennego czasu odpoczynku o [...]. Kara pieniężna za powyższe naruszenie wynosi [...] złotych;

- analiza zapisów z wykresówek kierowcy D.D. wykazała, że w dniu

[...], o godzinie [...] ww. kierowca rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy i zakończył o godzinie [...] następnego dnia, w ciągu którego powinien skorzystać z minimum 9-godzinnego nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca skorzystał z [...] odpoczynku dziennego, pomiędzy godzinami [...] dnia [...], a [...] dnia [...]. Stanowi to skrócenie dziennego czasu odpoczynku o [...]. Kara pieniężna za powyższe naruszenie wynosi [...] złotych;

- analiza zapisów z wykresówek kierowcy D.D. wykazała, że w dniu [...]., o godzinie [...] ww. kierowca rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy i zakończył o godzinie [...] następnego dnia, w ciągu którego powinien skorzystać z minimum 9-godzinnego nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca skorzystał z [...] odpoczynku dziennego, pomiędzy godzinami [...] dnia [...], a [...] dnia [...]. Stanowi to skrócenie dziennego czasu odpoczynku o [...]. Kara pieniężna za powyższe naruszenie wynosi [...] złotych;

- analiza zapisów z wykresówek kierowcy D.D. wykazała, że w dniu

[...], o godzinie [...] ww. kierowca rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy i zakończył o godzinie [...] następnego dnia, w ciągu którego powinien skorzystać z minimum 9-godzinnego nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca skorzystał z [...] odpoczynku dziennego, pomiędzy godzinami [...] dnia [...], a [...] dnia [...]. Stanowi to skrócenie dziennego czasu odpoczynku o [...]. Kara pieniężna za powyższe naruszenie wynosi [...] złotych;

- analiza zapisów z wykresówek kierowcy S.S. wykazała, że w dniu

[...], o godzinie [...] ww. kierowca rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy i zakończył o godzinie [...] następnego dnia, w ciągu którego powinien skorzystać z minimum 9-godzinnego nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca skorzystał z [...] odpoczynku dziennego, pomiędzy godzinami [...] dnia [...], a [...] dnia [...]. Stanowi to skrócenie dziennego czasu odpoczynku o [...]. Kara pieniężna za powyższe naruszenie wynosi [...] złotych;

- analiza zapisów z wykresówek kierowcy S.S. wykazała, że w dniu

[...], o godzinie [...] ww. kierowca rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy i zakończył o godzinie [...] następnego dnia, w ciągu którego powinien skorzystać z minimum 11-godzinnego nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca skorzystał z [...] odpoczynku dziennego, pomiędzy godzinami [...] dnia [...], a [...] dnia [...]. Stanowi to skrócenie dziennego czasu odpoczynku o [...] minut. Kara pieniężna za powyższe naruszenie wynosi [...] złotych.

Organ II instancji podał nadto, że zgodnie z treścią art. 12 rozporządzenia 561/2006, pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu na drodze oraz w celu umożliwienia kierowcy dojazdu do odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów niniejszego rozporządzenia w zakresie niezbędnym do zapewnienia bezpieczeństwa osób pojazdu lub jego ładunku. Kierowca musi podać rodzaj i powód odstąpienia od rejestracji w wykresówce przyrządu kontrolnego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój.

Mając powyższe na względzie, po analizie materiału dowodowego, organ odwoławczy stwierdził, że kara pieniężna z tytułu naruszenia lp. 10.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym wynosi [...] złotych.

Odnośnie do naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego Główny Inspektor Transportu Drogowego podał, że zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin, nie częściej niż dwa razy w tygodniu.

Natomiast stosownie do art. 1 decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 07.06.2011r. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, nie naruszając przepisów art. 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 zalecane podejście wyłącznie dla potrzeb obliczenia dziennego okresu prowadzenia pojazdu, w sytuacji gdy kierowca nie wykorzystał w całości okresów dziennego odpoczynku wymaganych zgodnie z przepisami rozporządzenia nr (WE) 561/2006 jest następujące: obliczanie dziennego okresu prowadzenia pojazdu kończy się wraz z początkiem nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. Obliczanie kolejnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu zaczyna się po upływie tego nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin.

Organ II instancji po analizie wykresówek kierowcy W.N. stwierdził, że w okresie rozpoczynającym się o godzinie [...] dnia [...], a zakończonym o godzinie [...] dnia [...], łączny czas prowadzenia pojazdu wyniósł [...]. Norma 10 godzin jazdy dziennej została przekroczona o [...]. Kara pieniężna z tytułu powyższego naruszenia wynosi [...] złotych.

Ponadto, analiza zapisów z wykresówek kierowcy D.D. wykazała,

że w okresie rozpoczynającym się o godzinie [...] dnia [...], a zakończonym o godzinie [...] dnia [...], łączny czas prowadzenia pojazdu wyniósł [...]. Norma 10 godzin jazdy dziennej została przekroczona o [...]. Kara pieniężna z tytułu powyższego naruszenia wynosi [...] złotych.

Analiza zapisów z wykresówek kierowcy D.D. wykazała, że w okresie rozpoczynającym się o godzinie [...] dnia [...], a zakończonym o godzinie [...] dnia [...], łączny czas prowadzenia pojazdu wyniósł [...]. Norma 10 godzin jazdy dziennej została przekroczona o [...]. Kara pieniężna z tytułu powyższego naruszenia wynosi [...] złotych.

Organ odwoławczy wyjaśnił dalej, że w sytuacji, kiedy kierowca nie korzysta

z minimum 7 godzinnego nieprzerwanego odpoczynku w ciągu 24 godzin

(a w przypadku kilkuosobowej załogi - w ciągu 30 godzin) od momentu rozpoczęcia dziennego okresu, czyli od momentu zakończenia ostatniego odpoczynku dziennego lub tygodniowego, należy liczyć czas prowadzenia do momentu minimum 7-godzinnego odpoczynku.

W świetle powyższego, po analizie materiału dowodowego, organ ten stwierdził, że kara pieniężna z tytułu naruszenia lp.10.4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym wynosi [...] złotych.

Odnośnie do naruszenia polegającego na nieprawidłowym działaniu urządzenia rejestrującego, tj. nieuzasadnionym użyciu kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu, Główny Inspektor Transportu Drogowego podał, że stosownie do art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, kierowcy stosują wykresówki w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona.

Analiza zapisów z wykresówek kierowcy W.N. wykazała,

że kierowca ten kierując pojazdem samochodowym o nr rej. [...], od godziny [...] dnia [...], do godziny [...] dnia [...], używał pierwszej wykresówki. Następnie o godzinie [...] dnia [...], kierując tym samym pojazdem, włożył drugą wykresówkę i kontynuował jazdę. Kara pieniężna z tytułu powyższego naruszenia wynosi [...] złotych.

Analiza zapisów z wykresówek kierowcy D.M. wykazała,

że kierowca ten kierując pojazdem samochodowym o nr rej. [...], od godziny [...] dnia [...], do godziny [...] dnia [...], używał pierwszej wykresówki. Następnie o godzinie [...] dnia [...], kierując tym samym pojazdem, włożył drugą wykresówkę i kontynuował jazdę. Kara pieniężna z tytułu powyższego naruszenia wynosi [...] złotych.

Analiza zapisów z wykresówek kierowcy D.D. wykazała, że kierowca ten kierując pojazdem samochodowym o nr rej. [...] od godziny [...] dnia [...], do godziny [...] dnia [...], używał pierwszej wykresówki. Następnie o godzinie [...] dnia [...], kierując tym samym pojazdem, włożył drugą wykresówkę i kontynuował jazdę. Kara pieniężna z tytułu powyższego naruszenia wynosi [...] złotych.

Analiza zapisów z wykresówek kierowcy D.D. wykazała, że kierowca ten kierując pojazdem samochodowym o nr rej. [...], od godziny [...] dnia [...], do godziny [...] dnia [...], używał pierwszej wykresówki. Następnie o godzinie [...] dnia [...], kierując tym samym pojazdem, włożył drugą wykresówkę i kontynuował jazdę. Kara pieniężna z tytułu powyższego naruszenia wynosi [...] złotych.

Po analizie materiału dowodowego organ II instancji stwierdził, że kara pieniężna z tytułu naruszenia lp. 11.2 ust. 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym wynosi [...] złotych.

Odnośnie do naruszenia polegającego na okazaniu podczas kontroli

w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy, organ odwoławczy wskazał, że stosownie do treści art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, czas spędzony na dojeździe do miejsca postoju pojazdu objętego zakresem niniejszego rozporządzenia lub powrotu z tego miejsca, jeżeli pojazd nie znajduje się ani w miejscu zamieszkania kierowcy, ani w bazie pracodawcy, w której kierowca zwykle pracuje, nie jest liczony jako odpoczynek lub przerwa, chyba że kierowca znajduje się na promie lub w pociągu i posiada dostęp do koi lub do kuszetki.

Zgodnie z art. 6 ust. 5 ww. rozporządzenia, kierowca zapisuje jako inną pracę cały czas określony w art. 4 pkt e), a także cały czas spędzony na prowadzeniu pojazdu używanego do działalności zarobkowej nieobjętego zakresem stosowania niniejszego rozporządzenia oraz zapisuje wszelkie okresy gotowości określone w art. 15 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 od ostatniego dziennego lub tygodniowego okresu odpoczynku. Zapisu tego dokonuje się ręcznie na wykresówce, na wydruku lub przy użyciu funkcji ręcznego wprowadzania danych do urządzenia rejestrującego.

Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85, kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Jeżeli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące, zgodnie

z załącznikiem I do rozporządzenia nr 3821/85, w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać urządzeń zainstalowanych w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 3 tiret drugie lit. b), c) i d), wprowadza się na wykresówkę, ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc karty.

Organ wskazał stwierdzone przypadki ww. naruszenia, a mianowicie:

- na wykresówce kierowcy W.N. z dnia [...] brak jest danych o aktywności kierowcy od godziny [...] do godziny [...]; kara pieniężna

z tytułu powyższego naruszenia wynosi [...] zł;

- na wykresówce kierowcy D.D. z dnia [...] brak jest danych o aktywności kierowcy od godziny [...] do godziny [...]; kara pieniężna z tytułu powyższego naruszenia wynosi [...] zł;

- na wykresówce kierowcy S.S. z dnia [...] brak jest danych o aktywności kierowcy od godziny [...] do godziny [...]; kara pieniężna z tytułu powyższego naruszenia wynosi [...] zł.

Po analizie materiału dowodowego organ II instancji stwierdził, że kara pieniężna z tytułu naruszenia lp. 11.4 ust. 2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym wynosi [...] złotych.

Odnośnie do naruszenia polegającego na nieprawidłowym działaniu urządzenia rejestrującego, tj. jednoczesnym używaniu kilku wykresówek przez kierowcę, Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że kierowca W.N. w dniu [...], od godziny [...] do [...] jednocześnie używał dwóch wykresówek. W tym samym czasie wykresówka znajdowała się w pojeździe o nr rej. [...] oraz w pojeździe o nr rej. [...]. W momencie, gdy kierowca poruszał się jednym z pojazdów (o nr rej. [...]), na wykresówce znajdującej się w drugim pojeździe (o nr rej. [...]) rejestrowany był czas gotowości. Kara pieniężna z tytułu powyższego naruszenia wynosi [...] złotych.

Organ odwoławczy podał dalej, że zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, przewoźnik drogowy obowiązany jest zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Transport drogowy może być wykonywany zgodnie z prawem tylko w sytuacji, gdy użyty przez przedsiębiorcę pojazd samochodowy należeć będzie do tych środków transportu, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do wydania licencji.

W ocenie organu nie ma znaczenia dla odpowiedzialności strony późniejsze usunięcie stanu niezgodnego z prawem, czyli zgłoszenie pojazdu do licencji. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w czasie objętym kontrolą strona wykonywała transport drogowy pojazdem niezgłoszonym do licencji.

Na poparcie powyższego stanowiska Główny Inspektor Transportu Drogowego powołał wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2008 r., sygn. akt II GSK 156/08 oraz z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt II GSK 780/09.

Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiotowej sprawie nie można stwierdzić, iż przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszenia lub nie mógł realnie przewidzieć powstania naruszenia. Organ zaznaczył,

że strona obowiązana jest do zapewnienia takiej organizacji pracy, która zapewni jej przestrzeganie obowiązujących norm prawnych. Brak możliwości przewidzenia powstania naruszenia musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy tylko zakwestionować swoją odpowiedzialność. W zaistniałym stanie faktycznym do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie nie wystąpiły nadzwyczajne okoliczności uzasadniające powstanie naruszeń, co potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.

Organ odwoławczy podkreślił, że podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a więc działalność w celach zarobkowych, zawodowo i we własnym imieniu zobowiązany jest dołożyć maksimum staranności, by była prowadzona ona zgodnie z przepisami prawa. Natomiast uchybienie przepisanym normom skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku do ustawy o transporcie drogowym. Kary określone zostały w sposób sztywny w ramach poszczególnych przewinień, a tym samym decyzja wydawana na podstawie tych przepisów ma charakter związany.

Powyższa decyzja została zaskarżona przez P.G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie:

- art. 24 § 1 pkt. 5 K.p.a. poprzez dopuszczenie w toku postępowania do podejmowania czynności procesowych mających lub mogących mieć wpływ na wynik sprawy osoby, która brała udział w wydaniu zaskarżonej uprzednio decyzji,

tj. młodszego inspektora transportu drogowego W.S., która prowadziła postępowanie kontrolne i wydawała decyzję administracyjną, jako organ I instancji

i jednocześnie prowadziła postępowanie wyjaśniające w tej samej sprawie

(po uchyleniu decyzji przez organ II instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania), co zdaniem strony, skutkowało rażącym naruszeniem przepisów postępowania w zakresie bezstronności i rzetelności organu prowadzącego postępowanie,

- art. 80 K.p.a. poprzez dowolne i bezzasadne ograniczenie postępowania wyjaśniającego i przeprowadzenie dowodu z zeznań wyłącznie jednego z kierowców skarżącego, tj. W.N. oraz w charakterze strony skarżącego, podczas gdy zastrzeżenia obejmowały również zapisy czasu pracy pozostałych kierowców, których nie przesłuchano; ponadto nie rozpoznany został wniosek skarżącego o przesłuchanie również pozostałych kierowców, u których stwierdzono przekroczenia czasu pracy;

- art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie

w sprawie, pomimo potwierdzenia w zgromadzonym stanie faktycznym sprawy istnienia okoliczności wyłączających odpowiedzialność skarżącego na skutek zaistnienia okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć, co w konsekwencji skutkowało nałożeniem kary pieniężnej, podczas gdy uzasadnionym było umorzenie postępowania w zakresie zastrzeżeń podniesionych przez skarżącego;

- przepisów prawa materialnego, tj. art. 14 w związku z art. 8 ustawy o transporcie drogowym poprzez ich błędną interpretację i zastosowanie;

- przepisu art. 33 ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 80 K.p.a. poprzez dowolną i nie znajdującą potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym kwalifikację przewozów drogowych, co do których prowadzona była kontrola organu, w sytuacji, gdy nie zgromadzono żadnych dowodów, które by jednoznacznie potwierdzały fakt wykonywania transportu drogowego, w szczególności, gdy przedsiębiorca zwracał się do organu o doprecyzowanie żądania w zakresie przedłożenia dokumentów i uszczegółowienia, jakiej dokumentacji organ oczekuje od przedsiębiorcy w związku z prowadzoną kontrolą;

- art. 7 i 8 K.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy

i pomijanie składanych przez skarżącego wniosków dowodowych, co stanowiło niezaprzeczalny i podstawowy obowiązek organu, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, w tym skarżącego oraz prowadzenie postępowania w taki sposób, iż nie tylko nie pogłębiało ono zaufania skarżącego do organów Państwa, lecz wręcz przeciwnie budziło jego uzasadnione wątpliwości odnośnie intencji organów;

- art. 107 § 3 K.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób niezgodny z określonymi w ww. przepisie standardami.

Ponadto zdaniem skarżącego w rozpatrywanej sprawie doszło do przedawnienia karalności stwierdzonych w toku postępowania kontrolnego naruszeń w zakresie czasu pracy kierowców.

Mając na uwadze powyższe zarzuty P.G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o umorzenie postępowania w części dotyczącej naruszeń przepisów

o czasie pracy kierowców, powstałych wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w zaskarżonej decyzji organ nie odniósł się do oświadczenia kierowcy, iż przekroczenia czasu pracy występowały

w związku z tym, że kierowca chciał zakończyć trasę przewozu wcześniej, nie bacząc na powstałe naruszenia i nie informując przedsiębiorcy o fakcie, że zjeżdża do bazy firmy, np. przed dniami wolnymi (sobota i niedziela, dni świąteczne). Co więcej naruszenia te dokonywane były wbrew woli skarżącego i pomimo podejmowanych przez niego czynności (nagany, upomnienia).

Zdaniem P.G., nie miał on wpływu na samowolne działanie kierowców, którzy podczas wykonywania przewozów sami decydują o użyciu jednej lub kilku wykresówek, bądź też odebraniu wymaganego odpoczynku i niejednokrotnie przyznają się do dopuszczenia się naruszeń.

Skarżący wyjaśnił nadto, że utrudniony odczyt zapisów na wykresówkach spowodowany był niedbalstwem kierowców, a nie celowym działaniem przeciwko przedsiębiorcy. Co więcej przedsiębiorca dopełnił wszelkich ciążących na nim obowiązków związanych z organizacją pracy, kierowcy mieli prawidłowo prowadzoną dokumentację, pracowali na podstawie umów o pracę, a w momencie, gdy pracodawca stwierdził naruszenie obowiązków pracowniczych (nieprzestrzeganie czasu pracy kierowców) zostali zwolnieni dyscyplinarnie, na okoliczność czego zostały przedłożone stosowne dokumenty, do treści których organ się również nie odniósł.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia z Ip. 1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym - wykonywanie transportu drogowego pojazdem bez wymaganej licencji – strona ponownie podkreśliła, że przez cały okres objęty kontrolą w firmie było tyle samo pojazdów, natomiast w związku z wymianą taboru wymieniono jeden z samochodów. Nowy pojazd i poprzedni miały zbliżone numery rejestracyjne, przez co zmiana ta nie została zauważona. Dyspozytor umożliwiając opuszczenie bazy firmy posługiwał się wcześniejszym identyfikującym pojazd numerem, który odnosił się do uprzedniego pojazdu. Nie było to działanie przedsiębiorcy, które należałoby zakwalifikować jako niezgłoszenie pojazdu do licencji na wykonywanie transportu drogowego.

Ponadto w opinii strony organy nie zgromadziły w sprawie żadnych dowodów na potwierdzenie okoliczności, że przedsiębiorca wykonywał transport drogowy, a nie przewóz na potrzeby własne. P.G. nadmienił, że jego firma nie świadczy wyłącznie usług transportowych, ale również wykonuje także przewozy na potrzeby własne. Natomiast organy uchyliły się od znajdującego oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym ustalenia, jaki charakter faktycznie miał sporny przewóz drogowy i kwestia ta nadal, mimo podwójnej weryfikacji w ramach kontroli instancyjnej nie została wyjaśniona.

Zdaniem skarżącego nie można się zgodzić z tym, że o charakterze przewozu przesądza stwierdzenie w toku przesłuchania świadka, iż kierowca sporadycznie wykonywał zadania przewozowe o charakterze przewozów na potrzeby własne, czy też przewoził różne ładunki. Podobnie należy uznać za wiarygodne oświadczenie przedsiębiorcy, który może faktycznie nie pamiętać, jakie przewozy były wykonywane niemalże 3 lata temu, czy też w jakim dokładnie okresie.

W opinii strony nie jest również dowodem na wykonywanie usługi transportowej bilet na przeprawę promową, bowiem taki dokument może jedynie potwierdzać,

iż pojazd wówczas znajdował się w trasie. Natomiast zakup biletu u spedytora nie stwierdza, jaki był to rodzaj przewozu, a fakt ten został uznany przez organ w sposób jednoznaczny jako wiarygodny w związku z potwierdzeniem rodzaju przewozu z danego okresu.

P.G. nie zgodził się również ze stwierdzeniem organu, iż w toku postępowania wyjaśniającego przedmiotowy pojazd został zgłoszony przez przewoźnika do licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy, co miałoby być jednoznaczne, z tym że strona wykonywała przed tą datą usługi transportowe pojazdem zgłoszonym po kontroli. Takie wnioskowanie, zdaniem skarżącego, obarczone jest wadą logiczną ze względu na to, że nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Gdyby bowiem przyjąć twierdzenia organu za prawidłowe, należałoby założyć, że każdy pojazd zakupiony przez przedsiębiorcę, a następnie zgłoszony do licencji był w okresie pomiędzy zakupem, a dokonaniem zgłoszenia wykorzystywany do wykonywania usług transportowych. Natomiast zgłoszenie pojazdu już po kontroli, zdaniem skarżącego, może jedynie świadczyć o rzetelności przedsiębiorcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, a nie być traktowane w kategoriach przewinienia i przyznania się do winy.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270).

W pierwszej kolejności sąd odniesie się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art.24 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwanego dalej "K.p.a.". Zdaniem skarżącego, do naruszenia tego przepisu doszło poprzez dopuszczenie do podejmowania czynności procesowych, mających lub mogących mieć wpływ na wynik sprawy, W.S. – osoby, która prowadziła postępowanie kontrolne i wydawała decyzję organu I instancji i jednocześnie prowadziła postępowanie wyjaśniające w tej samej sprawie po uchyleniu decyzji przez organ II instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, co skutkowało rażącym naruszeniem przepisów postępowania w zakresie bezstronności i rzetelności organu prowadzącego postępowanie.

Zgodnie z art.24 § 1 pkt 5 K.p.a. pracownik organu podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Należy przyjąć, że powyższy przepis wyłącza pracownika z udziału w postępowaniu odwoławczym, jeżeli uczestniczył uprzednio w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, w którym wydano zaskarżoną odwołaniem decyzję. Powyższa reguła ma odpowiednie zastosowanie także w odniesieniu do sytuacji, w której pracownik naczelnego organu administracji publicznej lub samorządowego kolegium odwoławczego brał udział w wydaniu przez ten organ decyzji w pierwszej instancji, następnie zaskarżonej do tego samego organu wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W wyniku uchylenia decyzji przez organ odwoławczy i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, nie ma przeszkód prawnych by sprawę ponownie prowadził ten sam pracownik organu I instancji. W tej sytuacji zarzut skarżącego należało uznać za nieuzasadniony.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu była sprawa

o nałożenie na skarżącego P.G. – prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma "A", na podstawie art. 92 ust. 1 ustawy

z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, w brzmieniu obowiązujący w dacie kontroli, (DZ.U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), kary pieniężnej w wyniku przeprowadzonej kontroli przedsiębiorstwa. Stosownie do art. 92 ust. 1 ustawy

o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub, między innymi, przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy (art.92 ust.4 ).

Zgodnie z art. 92 ust. 2 ww. ustawy suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli w przedsiębiorstwie nie może przekroczyć kwoty 30.000 złotych.

Organ I instancji, stwierdzając szereg naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz przepisów regulujących czas pracy kierowców, nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] złotych, wskazując w uzasadnieniu decyzji jakie jednostkowe naruszenia i przypisane im kary składają się na powyższe rozstrzygnięcie. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał tą decyzję w mocy.

Ustalenia faktyczne organów w zakresie stwierdzonych naruszeń nie zostały przez skarżącego skutecznie podważone. Dokonane zostały one w wyniku kontroli, przeprowadzonej w oparciu o przepisy ustawy o transporcie drogowym, w siedzibie przedsiębiorcy, przez osobę działającą z upoważnienia Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego i udokumentowano je w formie protokołu. Dodać należy, że decydujące znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego mają dokumenty znajdujące się w kontrolowanym przedsiębiorstwie w czasie kontroli.

Protokół kontroli, jako dokument urzędowy, sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy w jego zakresie działania, stanowi, stosownie do art. 76 K.p.a., dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i korzysta z domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Ustalenie w trakcie kontroli, że doszło do wskazanych naruszeń pozwalało na jednoznaczne stwierdzenie, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki do wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej na podstawie art. 93 ustawy o transporcie drogowym. Przepis art. 93 ust. 1 ustawy stanowi bowiem podstawę prawną do wydania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej na podmiot wykonujący przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem.

Nakładając na skarżącego karę organ nie przekroczył maksymalnej kwoty. Prawidłowo przy tym dokonał kwalifikacji stwierdzonych naruszeń na podstawie wykazu ujętego w załączniku do ustawy i na jego postawie prawidłowo określił wysokość kar za poszczególne naruszenia. Przepis art. 92 ust. 4 ustawy odsyła bowiem do załącznika wskazując, że jest on wykazem naruszeń i przypisanych im wysokości kar pieniężnych. Wysokość tych kar jest przy tym określona w sposób sztywny, co oznacza, że organ nie może wymierzyć kary w innej wysokości niż ta, która wynika z załącznika do ustawy.

W niniejszej sprawie dokonano prawidłowych ustaleń co do zaistnienia okoliczności uzasadniających nałożenie kary pieniężnej, a jej wysokość określona została zgodnie z przepisami prawa.

Co prawda, prawidłowość ustaleń w tym zakresie kwestionuje skarżący, zarzucając naruszenie 7 i 88 K.p.a. oraz art. 14 w związku z art.8 i art.33 ustawy

o transporcie drogowym.

Skarżący nie zgadza się bowiem ze stwierdzonym naruszeniem, polegającym

na wykonywaniu transportu drogowego pojazdem nie zgłoszonym do licencji.

Zgodnie z art.4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, transport drogowy to krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy, a określenie to obejmuje również:

a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo

w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4,

b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy.

Niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - to w świetle art.4 pkt 4 ww. ustawy, każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,

d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.

Bezsprzecznym jest, że pojazd o numerze rejestracyjnym [...] był własnością skarżącego i począwszy od [...] wykonywane były nim przewozy, jednak dopiero w dniu [...] pojazd zgłoszony został do licencji. Jak wynika

z wykresówek, pojazd ten wykorzystywany był w pełnym rozmiarze czasowym, podobnie jak pozostałe pojazdy wpisane do licencji. Przesłuchany w charakterze świadka kierowca tego pojazdu zeznał, że przewoził różne towary nie tylko do firmy, ale także do [...]. Skarżący w toku postępowania kontrolnego oraz

w toku postępowania administracyjnego podnosił, że pomyłkowo nie zgłoszono pojazdu do licencji, a nadto, że tym pojazdem wykonywany był jedynie transport na potrzeby własne.

Faktyczne wykonywanie tym pojazdem tylko przewozów na potrzeby własne wyłączyłoby obowiązek zgłoszenia pojazdu do licencji. Na dowód wykonywania transportu jedynie na potrzeby własne skarżący nie przedłożył żadnych dowodów, choć wielokrotnie był wzywany przez organ do ich przedstawienia. Konsekwencją powyższego była konstatacja, że przewóz wykonywany przez skarżącego stanowił transport drogowy, a skarżący nie wykazał, że wykonywał przewóz, o którym mowa

w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, tj. przewóz na potrzeby własne.

Co prawda w procedurze administracyjnej regułą jest, że to na organie spoczywa ciężar udowodnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia, jednakże również na stronie ciąży obowiązek współdziałania z organem i przedstawienia konkretnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń zwłaszcza, gdy postępowanie zmierza do nałożenia na nią obowiązków, a nieudowodnienie konkretnego faktu może prowadzić do wydania decyzji dlań niekorzystnej. W wyroku z dnia 23 września 1998 r., sygn. akt III SA 2792/97, LEX nr 44742, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że: "Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej w sprawach, w których na stronie spoczywa ciężar wskazania konkretnych faktów i zdarzeń, z których wywodzi ona dla siebie określone skutki prawne, a twierdzenia strony w tym zakresie są ogólnikowe lub lakoniczne, obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest wezwanie strony do uzupełnienia i sprecyzowania tych twierdzeń. Dopiero, gdy strona nie wskaże takich konkretnych okoliczności, można z tego wywieść negatywne dla niej wnioski".

Reasumując, o naruszeniu przez organ art.14 i art.33 ustawy o transporcie drogowym nie może być mowy.

Skarżący zarzucił także, że w sposób dowolny i bezzasadny organy ograniczyły postępowanie wyjaśniające i przeprowadziły dowód z zeznań wyłącznie jednego

z kierowców (W.N.) oraz z wyjaśnień strony (P.G.), podczas gdy wnosił on o przesłuchanie również pozostałych kierowców, u których stwierdzono przekroczenia czasu pracy.

Sąd stwierdził, iż faktycznie w odwołaniu od uchylonej następnie decyzji organu

I instancji z dnia [...], P.G. podnosił konieczność przeprowadzenia dodatkowych dowodów celem wykazania, "iż powstałe podwójne zapisy były nie tylko niedbalstwem i rażącą niekompetencją kierowców, ale i celowym działaniem przeciwko przedsiębiorcy". Zdaniem skarżącego: "W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przy każdym z kolejnych naruszeń zostały opisane wykresówki z poszczególnych dni, natomiast organ administracji nie podjął jakichkolwiek prób zmierzających do ustalenia, czy stwierdzone zapisy na tarczach tachografu znajdują odzwierciedlenie w stanie faktycznym. W przypadku wątpliwości co do stwierdzonych zapisów, organ administracji nie powinien oceniać materiału dowodowego na niekorzyść przedsiębiorcy, tak aby dopasować analizę zapisu do konkretnego naruszenia. Jeżeli pojawiają się jakiekolwiek rozbieżności co do zapisów tachografu, konieczna jest dodatkowa analiza w oparciu o wyjaśnienia przedsiębiorcy, a taka nie została przeprowadzona". Ponadto, ogólnie podniósł, że "mimo ciążącego na organie obowiązku wyczerpującego zebrania dowodów i ich rozpatrzenia, nie dopuścił on również dodatkowych dowodów oraz przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania świadków."

W ocenie sądu, czynności kontrolne (przeprowadzona kontrola u przewoźnika), jako podstawowy środkiem weryfikacji przestrzegania przez przedsiębiorcę prowadzącego działalność w zakresie transportu drogowego przepisów regulujących taką właśnie działalność powodują, że zarówno protokół kontroli, jak i załączone do niego dokumenty, są podstawowymi dowodami w sprawie administracyjnej wszczętej

w wyniku naruszeń stwierdzonych w toku kontroli. Takimi dowodami odnośnie do czasu pracy kierowców są wykresówki z urządzeń rejestrujących – tachografów - samoczynnie zapisujących nie tylko prędkość jazdy, ale również czas jazdy i postoju poszczególnych pojazdów samochodowych, co następnie przekłada się na czas pracy i odpoczynku poszczególnych kierowców. W zaskarżonej decyzji organ przedstawił stwierdzone uchybienia, a także wskazał na przepisy prawa krajowego i wspólnotowego regulujące czas pracy i odpoczynku oraz zasady korzystania z urządzeń rejestrujących. Skarżący nie wskazał w toku postępowania administracyjnego konkretnych wątpliwości związanych z odczytem wykresówek, zaś przeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadków (kierowców) na okoliczność dlaczego w sposób niezgodny z przepisami na wykresówkach nie dokonano stosownych adnotacji, bądź jakie były powody naruszenia przepisów regulujących czas pracy i odpoczynku kierowców, nie mogłoby mieć znaczenia dla sprawy.

Należy stwierdzić, że co do zasady w przypadku stwierdzenia naruszeń określonych w załączniku do ustawy o transporcie drogowym, po stronie organu powstaje obowiązek nałożenia stosownej, sztywno określonej kary pieniężnej.

Od obowiązku tego organ administracji odstąpić może wyłącznie jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć.

W tym właśnie zakresie, sporna pozostaje odpowiedzialność P.G. za powstałe naruszenia w sytuacji, gdy naruszenia przepisów prawa dopuścili się bezpośrednio pracownicy przedsiębiorstwa, co skarżący wiąże z zaistnieniem okoliczności wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy.

Zgodnie z art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, nie nakłada się kary, jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. W takiej sytuacji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej.

Przechodząc do rozstrzygnięcia tego spornego zagadnienia, w pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że odpowiedzialność określona w art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym ma charakter administracyjny co oznacza, że nie jest ona oparta na zasadzie winy i do stwierdzenia zaistnienia tej odpowiedzialności wystarczające jest - co do zasady - stwierdzenie naruszenia, nawet jeżeli powstało ono w sposób niezawiniony. Należy przy tym podkreślić, że adresatami sankcji określonej w art. 92 ust. 1 ustawy jest podmiot wykonujący przewóz drogowy oraz podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem. Odpowiedzialności na podstawie tego przepisu nie podlegają zatem kierowcy wykonujący fizycznie przewóz na rzecz przedsiębiorcy, tj. kierujący pojazdem w ramach przewozu czy transportu, lecz sam przedsiębiorca, na którego rzecz przewóz jest wykonywany.

Uwzględniając ugruntowane orzecznictwo sądowe, dotyczące rodzaju odpowiedzialności przedsiębiorcy w świetle uregulowań ustawy o transporcie drogowym, odwołujące się do wyroku Trybunał Konstytucyjnego z dnia 31 marca

2008 r. (sygn. akt SK 75/06, OTK-A 2008, nr 2, poz. 30), stwierdzić należy, że sankcje administracyjne - stosowane automatycznie z mocy ustawy - mają przede wszystkim znaczenie prewencyjne. Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Proces wymierzania kar pieniężnych należy zatem postrzegać w kontekście stosowania instrumentów władztwa administracyjnego. Kara administracyjna nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej. Oznacza to, że administracyjna kara pieniężna nie jest celem samym w sobie. Jej istotę stanowi wymuszenie na przedsiębiorcy przestrzegania przepisów prawa. Jest więc zapowiedzią negatywnych konsekwencji, jakie nastąpią w przypadku naruszenia obowiązków wynikających z dyrektyw administracyjnych, w tym przypadku - zapewnienia wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego. Stanowi zatem przejaw interwencjonizmu państwowego

w sferę, która została uznana przez ustawodawcę za szczególnie istotną i ma zagwarantować należyte prowadzenie działalności gospodarczej (wyrok NSA z dnia 17.11.2010 r., sygn. akt II GSK 976/09, WSA z dnia 24.09.2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 853/09; z dnia 26.04.2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 432/10 – dostępne w internecie).

Obowiązkiem przedsiębiorcy jest tym samym nadzór nad odpowiednimi zachowaniami ludzkimi, w celu zapewnienia przestrzegania przepisów prawa. Odpowiada on także za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy wykonujący przewóz na jego rzecz.

Stosownie do treści art.93 ust.7 ustawy o transporcie drogowym, odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz zostaje wyłączona jedynie wskutek zaistnienia zdarzenia, którego nie mógł przewidzieć. Chodzi tu zatem

o takie zdarzenia lub okoliczności, które nie są typowe i których, przy dołożeniu należytej staranności w zakresie organizacji pracy przedsiębiorstwa, nie sposób przewidzieć. Podmiot prowadzący działalność w zakresie transportu drogowego ma bowiem obowiązek przyjmowania optymalnych rozwiązań organizacyjnych, które zapewnią przestrzeganie przez osoby kierujące pojazdem przepisów o transporcie drogowym, w tym dotyczących czasu pracy kierowców. W kontekście tego,

na akceptację nie zasługuje twierdzenie, że na podstawie art. 93 ust. 7 ustawy jest

on zwolniony z odpowiedzialności, w sytuacji braku możliwości bieżącej kontroli kierowcy, podczas kierowania pojazdem. Wprawdzie wykonywanie czynności kierowania pojazdem z reguły odbywa się z wyłączeniem możliwości sprawowania bezpośredniej kontroli przez przedsiębiorcę, niemniej jednak wynikający z art. 10

ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 561/2006 obowiązek nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem czasu pracy kierowcy nie jest ograniczony do tych przypadków, kiedy możliwe jest sprawowanie bezpośredniej kontroli nad kierowcą. Takie rozumienie wspomnianego obowiązku w istocie powodowałoby, że podmiot wykonujący przewozy mógłby powołać się na okoliczność "braku wpływu", czy "okoliczności których nie mógł przewidzieć" w każdej sytuacji naruszenia przepisów przez kierowcę. Przepis art. 93 ust. 7 ustawy, stanowiący ogólną klauzulę wyłączającą odpowiedzialność administracyjną podmiotu wykonującego przewozy, nie może być interpretowany w sposób, który dopuszczałby zwolnienie przedsiębiorcy z obowiązków określonych prawem. To wypaczałoby sens wskazanego obowiązku i oznaczałoby w istocie zwolnienie z odpowiedzialności w każdej sytuacji.

W ocenie sądu, przedsiębiorca ma możliwość reagowania na działania osób, którymi posługuje się przy wykonywania transportu drogowego między innymi poprzez bieżącą kontrolę dokumentacji obrazującej czas pracy kierowcy i stosowanie, w przypadku stwierdzenia, naruszeń właściwych środków dyscyplinujących. W dyspozycji 93 ust. 7 ustawy nie mieszczą się sytuacje, które są wynikiem zachowania kierowcy, ale które bezpośrednio wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych w zakresie dyscyplinowania osób wykonujących na rzecz przedsiębiorcy usługi kierowania pojazdem. Także kwestia właściwego doboru pracowników (ryzyko osobowe) nie mieści się w zakresie regulacji art. 93 ust. 7 ustawy. Rzeczą przedsiębiorcy jest właściwy dobór osób współpracujących. Przy zachowaniu należytej staranności, właściwego systemu motywacyjnego, szkoleniowego, czy innego rodzaju środków dyscyplinujących nie dochodziłoby do naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym. Wymieniony przepis wyraźnie statuuje odpowiedzialność obiektywną. Nie wystarczy zatem wykazanie braku winy, lecz wymagane jest wykazanie podjęcia wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa.

Należy także dodać, że okoliczności objęte hipotezą przepisu art. 93 ust. 7 ustawy powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go z odpowiedzialności za wykroczenie kierowcy pojazdu będącego jego pracownikiem ( wyrok NSA z dnia 25.05.2011 r., sygn. akt II GSK 510/10; z dnia 20.10.2010 r., sygn. akt II GSK 936/09 dostępne w internecie).

Uwzględniając przedstawione powyżej rozważania, w ocenie sądu, uznać należało, że przepis art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym nie znajdował zastosowania w niniejszej sprawie. Z okoliczności faktycznych sprawy nie wynika aby zaistniały jakiekolwiek zdarzenia lub okoliczności, których skarżący, będący przedsiębiorcą wykonującym przewóz w ramach prowadzonej działalności, nie mógł przewidzieć, a więc zdarzenia nagłe (takie jak np. awaria, nagły atak choroby, czy inne przypadki losowe). Skarżący nie przedstawił też żadnych dowodów i nie wskazał na żadne okoliczności, które mogłyby być podstawą do uwolnienia od odpowiedzialności za powstałe naruszenia w oparciu o art. 93 ust. 7 ustawy. W prowadzonym przez skarżącego przedsiębiorstwie nadzór nad czasem pracy kierowców w zasadzie sprowadza się do sczytywania wykresówek, nie prowadzi się działań polegających na upominaniu czy karaniu kierowców za naruszenia norm czasu pracy ( patrz: wyjaśnienia strony ), a ilość naruszeń przepisów w kontrolowanym okresie wskazuje na brak właściwego nadzoru i złą organizację pracy leżącą u podstaw nieprawidłowości.

Powinnością przedsiębiorcy jest nie tylko zorganizowanie pracy kierowców w taki sposób, aby kierowcy mogli przestrzegać obowiązujące przepisy, ale również bieżące kontrolowanie wykonania powierzonych obowiązków. Brak egzekwowania od pracowników należytego wykonywania obowiązków, zgodnie z przepisami prawa, bądź też bezradność albo nieumiejętność ich egzekwowania, w żadnej mierze nie może stanowić przesłanki do uznania, że ziściły się wyjątkowe zdarzenia i okoliczności nie dające się przewidzieć.

Jako całkowicie niezasadne, w ocenie sądu, są także podniesione w skardze zarzuty naruszenia art.107 § 3 K.p.a. oraz przedawnienia karalności w zakresie naruszeń czasu pracy kierowców.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wszystkie wymogi art.107 § 3 K.p.a. zawiera bowiem oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie o możliwości zaskarżenia decyzji, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji.

Jak wyżej powiedziano, nałożona kara ma charakter administracyjny. To właśnie powoduje, że nie mają do niej zastosowania przepisy ustawy – Kodeks wykroczeń, a w szczególności art.45 tej ustawy. W postępowaniu administracyjnym ewentualne zasady przedawnienia możliwości karania za delikty administracyjne muszą wynikać z przepisów prawa materialnego, a więc w tym przypadku z ustawy o transporcie drogowym. Ustawa ta nie zawiera jednak takich przepisów.

Reasumując, w ocenie sądu, obciążając odpowiedzialnością i nakładając

na P.G. zaskarżoną decyzją karę pieniężną, organ nie naruszył prawa.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.