Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 32/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2021-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 234 ust. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2268
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r Prawo wodne - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.), Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 marca 2021 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia ... nr ... w przedmiocie zakłócenia stosunków wodnych na gruncie oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z [...]nr [...] uchyliło decyzję Burmistrza Miasta i Gminy B. z [...] r. nr [..] w przedmiocie nałożenia na G.G. obowiązku wykonania renowacji rowu odpływowego na działce o nr ewid[...] obręb P.P. o szerokości w dnie 0,40 m, nachyleniu skarp 1:1, w odległości minimalnej 1,0 m od granicy działki o nr ewid. [...] obręb P.P., o spadku

w kierunku północnym zgodnie z naturalnym spadkiem terenu oraz w sposób wskazany w uzasadnieniu decyzji, przy czym należy umocnić i zabezpieczyć darniną skarpę rowu (przede wszystkim po stronie ogrodzenia działki nr ewid. [...]),

w terminie do 30 lipca 2020 r. i umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazano, że decyzja Burmistrza została wydana na podstawie art. 234 ust. 3 ustawy z 20 lipca 2017r. Prawo wodne. Wyjaśniono, że postępowanie toczy się na wniosek B.K. z 1 kwietnia 2019 r. We wniosku podała, że doszło do zakłócenia stosunków wodnych przez czynności zmiany kierunku biegu wody na działce o nr ewid. [...] obręb P.-P. należącej do G.G.. Wobec tego organ zawiadomił strony o terminie przeprowadzenia oględzin w sprawie. W dniu 10 maja 2019 r. odbyła się wizja w terenie, w trakcie której stwierdzono wykonanie rowu odwadniającego na działce nr [...] obręb P.-P. bezpośrednio przy istniejącym budynku gospodarczym należącym do B.K.. Organ wskazał, że zawiadomił strony o wystąpieniu do biegłego J. J. w celu wykonania opinii wodnoprawnej dotyczącej stanu wody na działkach nr [...] i [...], w P.-P., a także poinformował strony

o podpisaniu umowy z biegłym w zakresie wykonania opinii wodno-prawnej , która jest niezbędna do wydana decyzji administracyjnej.

Powołując się na opinię biegłego organ wskazał, że analiza ukształtowania terenu w bezpośrednim rejonie przepustu na działkę nr [...] wskazuje, że jest to urządzenie niezbędne i zasadna była jego realizacja przez wykonawcę drogi. Do przepustu z południowej części drogi spływają głównie wody powierzchniowe (poza częścią wód melioracyjnych opisanych wyżej) z działki nr 121 B.K. a także

nr 122 G.G. i wobec gliniastego podłoża ma charakter decydujący, nie mówiąc już o wodach spływającej ze szczelnej nawierzchni drogi. Zatem postulat skarżącej co do usunięcia przepustu jest irracjonalny, gdy skutkuje zmianą stanu wody w sposób prowadzący do zalewania działki nr 122 (szkodami G.G.) m.in. wodami spływającymi z niezabudowanej działki nr 121 będącej jej własnością. Przedstawione ustalenia nie zmieniają faktu, że odpływ z przepustu rowem na działce nr [...] nie może skutkować szkodami na działce nr [...]. Szkód takich

w trakcie oględzin biegły nie stwierdził, ale w trakcie nawalnych opadów mogą one wystąpić. Przepust i rów odprowadzający z niego wody funkcjonuje od dawna

i G.G. niczego nie zmienił. Niemnie jednak jego obciąża utrzymanie sprawności spływu rowem. Oględziny wykazały, że w/w podejmuje nawet jakieś czynności naprawczo-regulacyjnej ale w sposób mało profesjonalny. Szlak rowu narzuca lokalizacja przepustu i narzucają wymogi ochrony płotu i zabudowań na działce nr [...]. Rów ten posiadać powinien szerokość w dnie 0,40 m, nachylenie skarp 1:1, minimalna odległość rowu 1,0 m od granicy działki nr ewid. [...] obręb P.P., spadek w kierunku północnym zgodnie z naturalnym spadkiem terenu. Skarpy rowu (przede wszystkim po stronie ogrodzenia działki nr ewid. [...]) umocnienie i zabezpieczenie darniną. Można to wykonać poprzez zagęszczenie skarpy i posiew traw. Wykonanie opisanych czynności zabezpieczających teren

nr [...] dla jego użytkowego wykorzystania, prace takie nie wymagają jakiś ogromnych nakładów.

Wobec powyższych stwierdzeń organ uznał, że właściciel działki nr [...] G.G. nie zmienił stanu na tym terenie. Spływ wody przepustem pod drogą

i rowem istniejącym na tej działce następuje od dawna. Niemniej jednak to G.G. obciąża utrzymanie sprawności funkcjonowania rowu w taki sposób, aby nie mogło dojść do szkód na działce sąsiedniej nr [...]. Czynności umożliwiające spływ podejmuje, jednak aby były one skuteczne w oparciu o art. 234 ust. 2 i 3 ustawy Prawo wodne, winien zostać zobowiązany do renowacji rowu dokładnie w sposób wskazany w wydanej opinii wodnoprawnej.

Od powyższej decyzji G.G. złożył odwołanie.

Kolegium uchylając decyzję pierwszej instancji i umarzając postępowanie pierwszoinstancyjne wskazało na treść art. 234 ust. 3 ustawy Prawo wodne regulujące przesłanki wydania nakazu właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegającym szkodom. Wyjaśniło, że przed wydaniem decyzji w sprawie zakłócenia stosunków wodnych na gruncie właściwy organ obowiązany jest przeprowadzić postępowanie dowodowe celem ustalenia, czy wystąpiły przesłanki skierowania do właściciela gruntu nakazu,

o którym mowa w art. 29 ust. 3 Prawa wodnego (aktualnie 234 ust. 3 ). Organ winien wyjaśnić, czy właściciel dokonał zmiany stosunków wodnych na swoim gruncie i czy zmiana ta wpływa szkodliwie na grunty sąsiednie.

W niniejszej sprawie celem bezsprzecznego ustalenia stanu faktycznego na gruncie, a także, czy zachodzą przesłanki z art. 234 ust. 3 ustawy Prawo wodne, został powołany biegły J. J., który przygotował w sprawie opinię dotyczącą stanu wody na działkach nr ewid. [...] i [...] obręb P.-P. gm. B., której wnioski Kolegium szczegółowo przywołało. Co najistotniejsze, biegły jednoznacznie stwierdził, że przepust i rów odprowadzający z niego wody funkcjonuje od dawna i G.G. niczego nie zmienił. Jego natomiast obciąża utrzymanie sprawności spływu rowem. Biegły podniósł kwestię niesprawnego działania systemu melioracyjnego, a także rowów przydrożnych i przepustów pod drogą, wskazując jednocześnie, że planowana renowacja drogi wiąże się

z usprawnieniem rowów przydrożnych i przepustów wjazdowych na posesje, co powinno ograniczyć spływ wód przepustem na działkę nr [...].

W konsekwencji Kolegium wskazało na przepisy art. 191, art. 205 ustawy Prawo wodne dotyczące kwestii utrzymywania urządzeń wodnych i urządzeń melioracji i stwierdziło, że niezależnie od tego czy przedmiotowy rów zakwalifikowany zostanie do urządzeń wodnych, czy do urządzeń melioracji wodnej organem właściwym do podjęcia ewentualnych dalszych działań w sprawie będzie Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie.

W związku z tym, zdaniem SKO, organ pierwszej instancji niewłaściwe zastosował przepisy art. 234 ust. 3 ustawy Prawo wodne nakładając na G.G. obowiązek renowacji rowu znajdującego się na jego działce nr [...] w P.-P., w sytuacji gdy nie wystąpiły przesłanki warunkujące nałożenie obowiązku określonego w tym przepisem. Problem w sprawie sprowadza się do wadliwego funkcjonowania urządzeń wodnych z uwagi na ich zanieczyszczenie, czy też niesprawne działanie, a ewentualne nałożenie obowiązków w tym zakresie pozostaje w gestii właściwego organu Wód Polskich.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w K. złożyła B.K.. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzuciła naruszenie:

- art. 7 w zw. z art. 76 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia w dostateczny sposób zmian jakie zaszły na gruncie i czasu ich powstania, ich wpływu na zmianę stosunków wodnych, a oparcie się jedynie na opinii biegłego;

- art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepowołanie biegłego odpowiedniej specjalności,

tj. biegłego ds. hydrologii;

- art. 234 ustawy prawo wodne poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że działania właściciela działki nr ewid. [...], tj. usypanie pryzmy ziemi i budowa przepustu wodnego nie zmieniły stosunków wodnych;

sprzeczność istotnych ustaleń Wójta Miasta i Gminy B. mających wpływ na treść zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wójta Miasta i Gminy B. z zebranym w toku postępowania materiałem dowodowym tj.:

- arbitralne przyjęcie, że zalewanie posesji skarżącej B.K. wynika

z nieprawidłowego utrzymania rowu melioracyjnego, a wybudowanie przez sąsiada przepustu w pasie drogowym i podwyższenie gruntu poprzez usypanie pryzmy ziemi na działce sąsiadującej nie miało wpływu na stosunki wodne,

- uznanie, że właściciel działki nr ewid. [...] nie zmienił stanu wody na terenie obu posesji i uznanie, że spływ wody przepustem pod drogą i rowem istniejącym na działce nr ewid. [...] następuje od dawna,

- przyjęciu, że warunki terenowo-lokalizacyjne rejonu nieruchomości nr ewid. [...]

i [...] oraz naturalny spływ z kierunku południowego na północny skutkują kłopotami ich właścicieli,

- brak dostarczającego wyjaśnienia w opinii biegłego czy usypanie przez właściciela działki nr ewid. [...] pryzmy gruntu miało wpływ na zamianę stosunków wodnych

w obrębie obu posesji.

W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła, że organ w sposób bezkrytyczny przyjął ustalenia biegłego. W ocenie strony ustalenia te są pobieżne i w rzeczywistości rozmijają się z celem jaki winien być zrealizowany w niniejszym postępowaniu,

tj. ustalenie czy doszło do zmiany stosunków wodnych. Biegły nie bierze pod uwagę istotnych okoliczności takich jak wybudowanie przez sąsiada przepustu i usypanie pryzmy ziemi, które to okoliczności w mojej ocenie w sposób istotny zmieniły sytuację hydrologiczną na posesjach stron. Z obserwacji skarżącej, jako osoby na stałe tam mieszkającej wynika, że wszystko zaczęło się wraz z pracami ziemnymi jakie zaczął sąsiad, tj. usypanie pryzmy ziemi i budowa przepustu. Działania tego typu poskutkowały tym, że brak jest odpowiednio dużo miejsca, aby woda miała swobodny przepływ. Wobec powyższego twierdzenia biegłego, że nie ma to znaczenia są dla mnie co najmniej zaskakujące. Ponadto nie sposób zrozumieć

w jaki sposób biegły doszedł do wniosku, że właściciel działki [...] nie zmienił stanu wody na naszych posesjach. W toku postępowania w sposób jednoznaczny skarżąca podnosiła, że wskutek działań sąsiada dochodzi do zalania jej posesji. Zdaniem skarżącej sąsiad usypując na swojej działce wielką hałdę ziemi w sposób istotny naruszył panujące tam dotychczas stosunki wodne. Przed podniesieniem wysokości działki woda miała swobodny spływ całą szerokością działki, po wykonaniu nasypu

w całości kieruję się w stronę mojej posesji. Okoliczność ta nie była przedmiotem badania ani przez powołanego biegłego ani przez gminę.

W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko przedstawione

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

W pismach procesowych z 14 grudnia 2020 r. i 22 lutego 2021 r. G.G. nie zgodził się z nałożonym na niego obowiązkiem renowacji rowu, który znajduje się na działce nr ew. [...]. Skoro rów główny znajdujący się obecnie na działce A. K. (dawniej własność J. K. działka nr [...]) nie był pogłębiany nigdy, co przyczynia się do złego odprowadzania wód z pobliskich działek. Było to przyczyną niedrożności odpływu od studzienki melioracyjnej znajdującej się na działce autora pisma. Zdaniem biegłego rzeczoznawcy budowa drogi miała rozwiązać spór.

W ocenie uczestnika Burmistrz wynajmując rzeczoznawcę naraził uczestnika na dodatkowe koszty wiedząc, że spór rozstrzygnie się po budowie drogi. W związku

z tym skarżący wniósł o umorzenie wszystkich kosztów, nałożonych na niego przez Urząd Miasta i Gminy B., podtrzymanie decyzji Kolegium oraz o oddalenie wszystkich nakazów Burmistrza związanych ze sprawą. Podniósł, że sąsiadka, która go zaskarżyła przez 16 lat nie zauważała w tej kwestii żadnego problemu, tym bardziej nie powinna wnosić skarg teraz jak woda ma swój prawidłowy bieg. Uczestnik ponadto opisał szczegółowo historię sporu z sąsiadką.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U.2021.137) i art. 134 § 1 ustawy

z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(t.j. Dz.U.2019.2325 ze zm.), dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe.

Sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, zgodnie

z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału, z 8 lutego 2021 r., wydanym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.374 ze zm.), zmienionej ustawą z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U.2020.875). Zgodnie ze wskazanym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Materialnoprawną podstawę decyzji organu I instancji stanowił przepis

art. 234 ust. 3 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U.2018.2268 ze zm.),

z treści którego wynika, że przesłankami wydania nakazów w tym trybie jest ustalenie, że właściciel gruntu spowodował zmiany stanu wody na swoim gruncie

i zmiany te wywierają szkodliwy wpływ na grunty sąsiednie. Trafnie więc wskazywał organ odwoławczy, że wydanie w tym przedmiocie decyzji wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia, czy i jakich zmian dokonał na swoim gruncie właściciel, czy zmiany te spowodowały zmiany stosunków wodnych, i czy zmiany te szkodzą gruntom sąsiednim. Zmiany dokonane na gruncie mogą być różnego rodzaju. Może to być zmiana naturalnego ukształtowania terenu (nawiezienie ziemi w celu podwyższenia terenu, usunięcie ziemi w celu obniżenia terenu, wykopanie rowu, bądź jego zasypanie). Sam fakt dokonania określonej zmiany nie jest wystarczający do zastosowania art. 234 ust. 3 Prawa wodnego. Konieczne jest ustalenie, że dokonana przez właściciela nieruchomości zmiana spowodowała zmianę stanu wody na gruncie. Ponadto warunkiem koniecznym do wydania przez uprawniony organ nakazu przywrócenia stanu poprzedniego, albo wykonania urządzeń zapobiegających szkodom w przypadku zmiany stanu wody na gruncie jest wystąpienie realnej szkody w chwili zainicjowania postępowania.

Przypomnieć należy, że obowiązkiem organu administracji wyrażonym

w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa jest podjęcie wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organ administracji jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Postępowanie wyjaśniające w sprawie dotyczącej uregulowania stosunków wodnych na gruncie, w tym ewentualnego nałożenia w trybie administracyjnym obowiązków na podstawie powołanego art. 234 ust. 3 Prawa wodnego, z racji na jego specyfikę i skomplikowanie wymaga sięgnięcia do wiedzy specjalistycznej. Nie może też ograniczać się wyłącznie do stwierdzenia wykonania określonych prac na gruncie. Nie każda bowiem zmiana stosunków wodnych będzie powodowała zastosowanie powołanego przepisu art. 234 ust. 3, a jedynie taka, która negatywnie, szkodliwie wpływa na grunty sąsiednie. Inaczej rzecz ujmując, organ musi ustalić oraz wykazać istnienie związku przyczynowo-skutkowego między dokonaną zmianą na działce a wynikłą z powodu tej zmiany szkodą na gruncie sąsiednim. Ocena zmiany stosunków wodnych wymaga wiadomości specjalnych i odpowiedniej wiedzy z zakresu hydrologii, gospodarki wodnej, melioracji wodnych i postępowań wodnoprawnych oraz ewentualnie przeprowadzenia odpowiednich analiz, badań, pomiarów lub obliczeń. Oględziny nieruchomości przez osoby nieposiadające wyspecjalizowanej wiedzy w odnośnym zakresie mogą być niewystarczające dla obiektywnej oceny okoliczności danej sprawy, tj. czy doszło do zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Nadto, gdy istnieje różnica stanowisk skarżącego i sprawcy zarzucanego zakłócenia stosunków wodnych, opinia biegłego może być jedynym dowodem przesądzającym o istnieniu związku przyczynowego między określonym działaniem a stanem wód na gruntach sąsiednich oraz wskazującym, w razie przesądzenia tego związku, rodzaj koniecznych do wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. Celowe jest zatem w tej kategorii spraw dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, w której treść merytoryczną co prawda organ wkraczać nie może, ponieważ nie dysponuje wiedzą specjalistyczną jaką posiada biegły, ma jednak obowiązek ocenić jej wartość dowodową, wiarygodność i przydatność dla rozstrzygnięcia sprawy.

Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie organy prawidłowo, wbrew twierdzeniom skarżącej ustaliły stan faktyczny sprawy. Zasadniczy wpływ na te ustalenia miała opinia prawidłowo powołanego przez organ biegłego, posiadającego stosowne uprawnienia w zakresie postępowań wodnoprawnych oraz wizja w terenie.

Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego ustalono m.in., że wody melioracyjne z południowej strony drogi powiatowej na północną planowano przeprowadzić ciągami drenarskimi lub rowami oraz przepustami pod drogą

z częściowym wykorzystaniem do tego celu poboczy drogi (rowów przydrożnych przy stanie istniejącej wówczas drogi). Projekt przewidywał sprowadzenie wód zbieranych ciągami drenarskimi z działek nr ewid. [...], [...], [...], [...] a nawet części [...] poprzez studzienkę rewizyjno-połączeniową na działce nr [...]przewodem drenarskim do rowu melioracyjnego. Z kolei spływ z tego rowu fragmentem rowu przydrożnego i przepustem skierowano na północną stronę drogi. Tak też opisany fragment instalacji melioracyjnych wykonano. Niedrożność spływu przewodem melioracyjnym na odcinku między opisywaną wyżej studzienką melioracyjną,

a rowem melioracyjnym spowodowała zalewanie zabudowań na działce nr 122. Wobec tego E. G. (ojciec G.G.) ok. 2003 r. wykonał przewód odpływowy PVC 0150 mm między ciągiem drenarskim a rowem przydrożnym. Tego samego rowu przydrożnego, do którego spływają wody z rowu melioracyjnego tyle, że w odległości ok. 45,0 m od przewodu PVC 0150 mm. Organ ustalił ponadto, że zdegradowany rów przydrożny (m.in. zamulony przepust wjazdowy z rur betonowych 0400 mm na działkę nr [...]) pomimo ukształtowanie terenowego odpowiadającego nawierzchni drogi nie pozwala na swobodny spływ wód melioracyjnych z przewodu PVC 0150 mm w kierunku wschodnim. W efekcie w trakcie znacznych opadów wody melioracyjne odprowadzane drenażem z działek nr [...] (własność B.K.)

nr [...] ( własność G.G.), Nr [...] (własność nieuregulowana wielu osób)

a także działki nr [...] (własność J.K.) i nr [...]spływają rowem przydrożnym nie do przepustu melioracyjnego (w kierunku wschodnim) a do przepustu pod drogą znajdującego się między budynkami mieszkalnymi G.G. i B.K.

w kierunku zachodnim. Jednocześnie ustalono, że planowana na pierwsze półrocze br. renowacja drogi wiąże się z usprawnieniem rowów przydrożnych i wszystkich przepustów wjazdowych na posesje. W efekcie ograniczony zostanie spływ przepustem na działkę nr [...], którego usunięcie sugeruje B.K.. Stwierdzono ponadto, że przepust jest urządzeniem niezbędnym i zasadne było jego wykonanie. Do niego spływają bowiem głównie wody powierzchniowe (poza częścią melioracyjnych) z działki nr [...] B.K., a także z działki G.G. nr [...]. Zlikwidowanie tego przepustu spowoduje zalewanie działki nr 122 m.in. wodą spływającą z działki B.K. o nr [...].

W konsekwencji przeprowadzono postępowanie wykazało, że system melioracyjny jest niesprawny, ponieważ spływ wody utrudnia zamulony przepust

i zdegradowny rów. Właściciel działki nr [...] G.G. niczego nie zmienił, tj. nie zmienił stanu wody na gruncie. Przepust i rów odprowdzający z niego wody funkcjonuje od dawna.

Tak ustalony stan faktyczny wskazuje na brak przesłanki wydania nakazu na podstawie art. 234 ust. 3 ustawy Prawo wodne, co Burmistrz jednak nieprawidłowo uczynił nakazując uczestnikowi postępowania renowację rowu. Nakaz ten, jak prawidłowo stwierdziło Kolegium, nie może bowiem obejmować renowacji urządzeń melioracji wodnych ani urządzeń wodnych, o których mowa w art. 191 ust. 1 i art. 205 ustawy Prawo wodne. W świetle tych regulacji kompetencje do wydania decyzji obejmujących tego rodzaju nakazy należą do właściwych organów Wód Polskich.

W konsekwencji Kolegium prawidłowo stwierdziło brak uprawnienia Burmistrza do wydania decyzji obejmującej nakaz renowacji rowu odpływowego i uchyliło decyzję organu pierwszej instancji oraz umorzyło postępowanie pierwszoinstancyjne.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że postępowanie

w niniejszej sprawie toczyło się z wniosku skarżącej, która w jego treści wskazywała, że problem powstał z uwagi na wykonanie rowu przez sąsiada przy granicy jej działki. Zwróciła również uwagę, że E. G. (ojciec G.G.) skierował wodę ze studzienek, które były pod lasem w kierunku przepustu, w sytuacji gdy woda powinna być kierowana do rowu melioracyjnego. Jednocześnie jej żądanie dotyczyło skierowania wody ze studzienek do rowu melioracyjnego, a nie do małego przepustu, bądź zlikwidowania tego przepustu. W trakcie oględzin 10 czerwca

2019 r. skarżąca podtrzymała swoje żądanie. Nie wskazywała na ewentualne negatywne oddziaływanie hałdy nasypanej na działce nr [...]. Wobec tego również biegły i organ nie byli zobligowani do poczynienia ustaleń w zakresie negatywnego odziaływania nasypanego gruntu na działkę nr [...]. Działania zarówno organu, jak

i biegłego koncentrowały się na wyjaśnieniu zarzutów podnoszonych przez skarżącą we wniosku. Jednocześnie Sąd podziela stanowisko Kolegium, wyrażone

w odpowiedzi na skargę, że jeżeli skarżąca uważa, że hałda powstała na działce

nr [...] skutkuje zaburzeniem stosunków wodnych w spornym obszarze i ma negatywny wpływ na jej działkę, może wystąpić z odrębnym wnioskiem do Burmistrza Miasta i Gminy w B..

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., skargę oddalił.