Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 665/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 135, art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 27 listopada 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Protokolant Asystent sędziego Adrian Król, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2008 roku sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. LS


UZASADNIENIE

W dniu 21 lutego 2008 r. do Starostwa Powiatowego w S. wpłynął wniosek M. i S. G. o pozwolenie na rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr ewid. 93/1 położonej w S. przy ulicy A. 194, przy granicy z działką o nr ewid. 92.

Organ I instancji na podstawie art. 61 § 1 i § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zawiadomił o wszczęciu postępowania Z.S., właścicielkę sąsiedniej działki, która w piśmie z dnia 6 marca 2008 r. oświadczyła, iż nie wyraża zgody na przewidzianą rozbudowę, gdyż jej zdaniem spowoduje to zacienienie światła w pokoju jej domu, a zabudowa wzdłuż całej granicy zacieni jej podwórko i stworzy tunel na działce. Rozbudowa będzie nadto osłabiać jej fundament, co może doprowadzić do pęknięcia ściany jej budynku i spowoduje zawilgocenie budynku od strony sąsiada.

W związku z powyższymi zastrzeżeniami Starosta S. w dniu [...] r. wydał na podstawie art. 123 K.p.a. oraz art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) postanowienie nr [...], którym nałożył na M. i S. G. obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego załączonego do wniosku z dnia 21 lutego 2008 r. przez wyjaśnienie po pierwsze kwestii zacienienia przez projektowaną rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na sąsiedniej działce nr ewid. 92, a także zacienienia tej działki w świetle obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych, w tym wymogów § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich sytuowanie (Dz.U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.). Po drugie organ I instancji nakazał wyjaśnić inwestorom możliwość wpływu planowanej rozbudowy (w szczególności tarasu) na fundament oraz ścianę (w tym również na jej zawilgocenie) istniejącego budynku na działce o nr ewid. 92. Po trzecie zobowiązano M. i S. G. do wyjaśnienia, dlaczego planowana rozbudowa nie spełnia warunku zawartego w decyzji Prezydenta Miasta S. Nr [...] z dnia [...] r. o warunkach zabudowy w pkt III, według którego wysokość projektowanego budynku ma stanowić kontynuację budynku istniejącego. Natomiast, jak wynika z przedłożonego projektu wysokość budynku od strony południowej ma się zwiększyć o ok. 72 cm. Ponadto zobowiązano inwestorów do przedłożenia, aktualnego na dzień sporządzenia projektu, zaświadczenia z Izby Inżynierów Budownictwa, dotyczącego uprawnień projektanta K.M.

W wykonaniu nałożonego obowiązku wyjaśniono, iż jedyne okno, które jest przedmiotem wpływu zaciemnienia, umieszczone jest w ścianie elewacji wschodniej, prostopadłej do granicy działki, a projektowana rozbudowa zgodna jest z § 60 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich sytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) . Po drugie istniejąca piwnica nie podlega rozbudowie, lecz jedynie adaptacji płyty żelbetonowej stropo-dachu piwnicy na taras przydomowy, natomiast odległość pomiędzy istniejącymi budynkami mieszkalnymi w naturalny sposób wytwarza wzmożony ciąg powietrza, co w sposób dostateczny powoduje jego wymianę i jednocześnie zapobiega jakimkolwiek zawilgoceniom. Po trzecie wyjaśniono, że inwestorzy złożyli wniosek o zmianę pkt III decyzji Prezydenta Miasta S. Nr [...] z dnia [...] r. o warunkach zabudowy, który jednak został rozpatrzony negatywnie decyzją Prezydenta Miasta S. Nr [...] z dnia [...] r. W związku z powyższym w celu przystosowania planowanej nadbudowy do funkcji mieszkalnej przyjęto, po konsultacji z Wydziałem Architektury i Budownictwa, rozwiązanie polegające na zachowaniu charakterystycznych fragmentów dachu jako jednospadowych z odprowadzeniem wód opadowych na teren podwórza, natomiast pozostałe fragmenty od strony podwórza rozwiązano w kształcie lukarn. Spowodowało to podwyższenie tej części dachu o 72 cm, co jednak nie skutkuje negatywnie na działkę o nr ewid. 92 i nie powoduje naruszenia ładu przestrzennego jak i formy architektonicznej istniejącej zabudowy siedliskowej.

W dniu [...] r. Starosta S. na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego i art. 104 K.p.a. decyzją nr [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr ewid. 93/1, położonej w S. przy ulicy A., przy granicy z sąsiednią działką o nr ewid. 92. W uzasadnieniu organ stwierdził, po zbadaniu projektu budowlanego zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, iż projektowana dobudowa zaplanowana została na długości 3,93 m i ma przebiegać do narożnika budynku znajdującego się na działce sąsiedniej o nr ewid. 92. W projekcie nie przewiduje się wykonanie jakichkolwiek fundamentów, czy robót ziemnych przy ścianie sąsiedniego budynku, co mogłoby wpłynąć na osłabienie, czy zawilgocenie istniejących fundamentów lub ścian. Wysokość budynku objętego rozbudową od strony działki o nr ewid. 92 pozostanie bez zmian, czyli ok. 6,80 m. Powyższe rozwiązania zostały przyjęte przez organ I instancji bez zastrzeżeń. Zastrzeżenia budzi jednak fakt, iż w celu uzyskania powierzchni mieszkalnej na poddaszu fragmenty dachu od strony podwórza zaprojektowano w kształcie lukarn i podwyższono tę część dachu o ok. 72 cm. W ocenie organu zmiana wysokości dachu oraz jego geometrii jest niezgodna z pkt III ppkt 3) i 4) decyzji Prezydenta Miasta S. Nr [...] z dnia [...] r. ustalającej warunki zabudowy na działce o nr ewid. 93/1 i zadecydowała o odmowie uwzględnienia wniosku inwestorów.

Od powyższej decyzji odwołanie do Wojewody [...] złożyli M. i S. G., wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji o pozwoleniu na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr ewid. 93/1. Swoje żądanie odwołujący się uzasadnili tym, że aby uzyskać zgodnie z prawem budowlanym powierzchnię mieszkalną przez adaptację poddasza przyjęli rozwiązanie projektowe przez podwyższenie dachu w formie lukarn od strony podwórza o 72 cm. Nie spowoduje to żadnych negatywnych skutków na działce sąsiedniej o nr ewid. 92, a powiększenie mieszkania przez adaptację poddasza poprawi warunki rodziny M. i S. G.. Nadto odwołujący się powołali się na uzasadnienie decyzji Prezydenta Miasta S. Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie zmiany decyzji o warunkach zabudowy, z którego wynika, że po ponownej analizie wymagań dotyczących kształtowania ładu przestrzennego organ stwierdził, iż możliwa jest zmiana decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ustaleń określających wysokość i geometrię dachu budynku mieszkalnego, jednak zgodnie z art. 155 K.p.a. zmiana decyzji ostatecznej możliwa jest wyłącznie za zgodą wszystkich stron postępowania, a takiej zgody nie wyraziła Z.S., właścicielka sąsiedniej działki o nr ewid. 92. Dlatego organ odmówił zmiany decyzji ustalającej warunki zabudowy.

Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 K.p.a. oraz art. 28, art. 33 ust. 1 art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję Starosty S. w całości i zatwierdził M. i S. G. projekt budowlany oraz udzielił pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działce o nr ewid. 93/1 położonej w S. przy ulicy A. 194 zgodnie z załączonym projektem budowlanym stanowiącym załącznik do niniejszej decyzji. W uzasadnieniu organ II instancji, powołując się na art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego stwierdził, iż Starosta S., mimo obowiązku nie podał motywów swego stanowiska wraz z ich szczegółowym wyjaśnieniem. Nadto organ I instancji winien poddać rozwadze podnoszone przez stronę argumenty, odnieść je do norm wynikających z obowiązujących przepisów prawa i wykazać dowody takiego, a nie innego zastosowania tych przepisów. Zdaniem organu II instancji Starosta S. nie udowodnił także w sposób jednoznaczny niezgodność projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy.

Zdaniem Wojewody [...] inwestor wykonał wszystkie obowiązki wynikające z przepisów prawa, a z projektu wynika, że realizacja planowanej inwestycji nie pogorszy użytkowania i nie ograniczy korzystania z działek sąsiednich ponad przeciętną miarę. Rozbudowa budynku mieszkalnego została zaprojektowana zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając między innymi poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Organy administracji powinny zatem w części faktycznej uzasadnień swoich decyzji zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienia w części prawnej powinny wyjaśniać podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Organ odwoławczy, po przeprowadzeniu zebranego materiału, przyjął do analizy zacienienia, przewidzianą w dokumentacji projektowej, wysokość budynku objętego inwestycją wynoszącą 6,80 m. Według organu II instancji planowana budowa została zaprojektowana zgodnie z obowiązującymi przepisami wskazanego powyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury i jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy.

Od decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] r. wniosła skargę Z.S. Zdaniem skarżącej organ II instancji przyjął nieprawidłową wysokość budynku od strony działki o nr ewid. 92. Faktyczna bowiem wysokość wynosi 6,20 m, a nie jak wynika z projektu budowlanego 6,80 m. Po drugie, dobudowa na długości 3,93 m miała przebiegać do narożnika jej domu, a w rzeczywistości przebiega za ten narożnik. Planowana inwestycja spowoduje znaczne pogorszenie dotychczasowych warunków nasłonecznienia działki skarżącej, co zmniejsza jej wartość użytkową zarówno dla zamieszkiwania jak i prowadzenia upraw, a to z kolei stanowi naruszenie prawa. W konkluzji Z.S. zażądała uchylenia decyzji organu II instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W ramach wspomnianej kontroli sąd ocenia zaskarżony akt administracyjny pod kątem jego zgodności z przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Podkreślić przy tym trzeba, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosuje ponadto przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135). W następstwie powyższego, Sąd może skargę oddalić w trybie art. 151 ustawy, gdy uzna, że zaskarżony akt administracyjny odpowiada prawu, bądź też może skargę uwzględnić i uchylić sporny akt administracyjny w całości lub w części, gdy stwierdzi, że w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), gdy stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit b) bądź też stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c).

Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego – art. 35 ust. 1pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U. Nr156 z 2006 r. , poz. 1118 ze zm. ).

Powołany przepis stanowi, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego.

W rozpoznawanej sprawie, z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta S. inwestorzy dołączyli do wniosku o pozwolenie na budowę ostateczną decyzję Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia [...] r. o warunkach zabudowy ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego oraz rozbudowie istniejącego budynku gospodarczo – inwentarskiego, przewidzianej do realizacji na działce nr 93/1 ( obręb geod.[...] ) w S.

W treści tej decyzji w pkt 3 i 4 w zakresie ustaleń dotyczących warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego dla budynku mieszkalnego jednoznacznie ustalono wysokość budynku mieszkalnego jako kontynuację wysokości istniejącego budynku, zaś geometrię dachu jako kontynuację dachu nad istniejącym budynkiem.

Rozpoznając wniosek inwestorów o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego organ zobligowany był zatem w pierwszej kolejności zbadać, czy złożony projekt rozbudowy jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy. Dopóki bowiem decyzja ta pozostaje obrocie prawnym i nie zostanie zmieniona wiąże organ rozpoznający wniosek o wydanie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego w oparciu o ustalone w niej warunku nowej zabudowy czy też rozbudowy obiektu budowlanego.

Z dokumentacji projektowej rozbudowy budynku mieszkalnego załączonej do akt sprawy, a złożonej przez inwestorów wynika wprost, iż rozwiązanie projektowe przewiduje dach dwuspadowy o kącie nachylenia w kierunku nieruchomości skarżącej – 10 %, natomiast pozostałe fragmenty dachu zostały ukształtowane w formie lukarn, co spowoduje podwyższenie dachu o co najmniej 72 cm i zmianę jego geometrii. Okoliczność tę potwierdził również S.G. oraz skarżąca na rozprawie przed Sądem w dniu 27 listopada 2008 r. Taki sposób zmiany wysokości i geometrii dachu, który pierwotnie był dachem jednospadowym w kierunku nieruchomości inwestorów w sposób oczywisty narusza ustalenia powołanej decyzji o warunkach zabudowy i wyłącza możliwość zatwierdzenia złożonego projektu rozbudowy budynku i udzielenia pozwolenia na budowę.

Organ I instancji dostrzegając tę niezgodność odmówił zatwierdzenia projektu rozbudowy budynku mieszkalnego i udzielenia pozwolenia na tę rozbudowę.

W ocenie Sądu decyzja ta była prawidłowa i w żaden sposób nie naruszała przepisów Prawa budowlanego.

W tym stanie rzeczy, stanowisko Wojewody [...] wyrażone w motywach zaskarżonej decyzji, iż Starosta S. nie udowodnił w sposób jednoznaczny niezgodności projektu budowlanego z wydaną decyzją o warunkach zabudowy nie jest zasadne.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a. w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W oparciu o art. 152 powołanej ustawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.

B.C.