Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3936/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 187
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędziowie sędzia WSA Piotr Przybysz (sprawozdawca), sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2015 r. sprawy ze skargi T. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za grudzień 2008 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz T. A. kwotę 3 107 zł (słownie: trzy tysiące sto siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 27 listopada 2014 r. T.A., prowadzący działalności gospodarczą pod firmą G. (dalej jako "Strona", "Podatnik" lub "Skarżący"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2014 r. w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za grudzień 2008 r.

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. przeprowadził kontrolę podatkową wobec Skarżącego w zakresie prawidłowości zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa z tytułu podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2008 r. W wyniku ustaleń dokonanych w toku kontroli podatkowej organ I instancji postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. wszczął wobec Strony postępowanie podatkowe w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r.

W toku prowadzonego postępowania organ I instancji zakwestionował prawo do obniżenia podatku należnego z faktur VAT dokumentujących sprzedaż stali żebrowanej z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...], z dnia [...] grudnia 2008 r. [...] i dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] wystawionych przez firmę B., dotyczących czynności, które w ocenie organu podatkowego nie zostały dokonane.

Ponadto stwierdzono, że transakcje zakupu udokumentowane ww. fakturami były ściśle związane z transakcjami sprzedaży na rzecz P. Sp. jawna oraz P. Sp. jawna [...], gdyż przedmiotem tych transakcji był ten sam towar.

Organ I instancji ustalił, iż Skarżący nie dysponował towarem ujętym na zakwestionowanych fakturach jako właściciel i w konsekwencji nie mógł dokonać ich dostawy. W związku z tym stwierdził, iż zakwestionowane faktury nie dokumentowały dostaw zrealizowanych przez Stronę na rzecz podmiotów, które uwidocznione są jako odbiorcy towaru.

W przedmiotowej sprawie Strona odliczyła podatek naliczony wynikający z faktur VAT wystawionych przez B.. Na ww. fakturach jako przedmiot transakcji wskazano stal żebrowaną fi [...]. Z faktur VAT wynika, że towar sprzedany Skarżącemu został nabyty przez P.B. od firmy B.. Natomiast firma B. miała nabyć przedmiotowy towar od S.K., który zarówno w deklaracjach VAT-7, jak i zeznaniu w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. nie wykazał transakcji sprzedaży na rzecz P.B..

W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. określił Stronie w podatku od towarów i usług prawidłową kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za grudzień 2008 r. w wysokości 52.597 zł oraz orzekł na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, ze zm., dalej jako "ustawa o VAT") podatek do zapłaty za grudzień 2008 r. w łącznej kwocie 23.565 zł.

Pismem z dnia 8 sierpnia 2014 r. Skarżący złożył odwołanie od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. i wniósł o uchylenie ww. decyzji oraz umorzenie postępowania w sprawie.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a), art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a), art. 99 ust. 12 oraz art. 108 ustawy o VAT,

- art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 180 § 1 i § 2 w związku z art. 187 § 1 oraz art. 191, a także art. 194 § 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm., dalej "O.p.").

W uzasadnieniu wyjaśniał, że transakcje z firmą B. były związane z zamówieniami i wcześniejszą współpracą z firmą B. Zamówienia były składane do firmy B. Składał je osobiście pracownik Strony – F.N. Otrzymał on telefoniczną informację w grudniu 2008 r. w czasie realizacji dostaw z B., że fakturować dostawy będzie B., z którą B.I współpracuje.

Wskazał również, że wniósł o przesłuchanie jako świadków ówczesnych pracowników: dyrektora J.N., handlowca F.N., magazyniera i suwnicowej w magazynie w M. – E.K. na okoliczność dokonanych dostaw stali.

Strona zarzuciła organowi pierwszej instancji brak dokonania oceny zebranego materiału dowodowego oraz nieprzeprowadzenie kompletnego postępowania dowodowego w celu przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym, tj. decyzji wydanej wobec B.

Zdaniem Skarżącego dowody już zgromadzone w niniejszym postępowaniu jednoznacznie wskazują, iż dostawy stali z firmy B. były rzeczywiste, co miały potwierdzać dokumenty (poza samymi fakturami również dokumenty przewozowe i magazynowe), jak i świadkowie przesłuchani w tej sprawie.

Strona zarzuciła również, iż nie dokonano ustalenia, czy działała ona w dobrej wierze, czy też świadomie uczestniczyła w oszustwie podatkowym.

W odniesieniu do faktur VAT wystawionych przez Stronę, w związku z którymi organ I instancji określił obowiązek zapłaty podatku w trybie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem, iż są to "puste faktury", skoro został ustalony przepływ towaru.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] października 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazał, iż rozpatrywana sprawa dotyczy rozstrzygnięcia, czy posiadane przez Stronę faktury, wystawione przez firmę B. tytułem dostawy stali żebrowanej, oraz faktury następnie wystawione przez Spółkę na sprzedaż tych towarów na rzecz P. Sp. jawna i P. Sp. jawna [...] dokumentują faktyczne zdarzenia gospodarcze.

W ocenie Organu, zgromadzone w trakcie przeprowadzonego postępowania podatkowego dowody jednoznacznie świadczą o tym, iż faktury wystawione przez P.B. nie dokumentują rzeczywistych transakcji obrotu stalą. Dowodami o kluczowym charakterze, potwierdzającymi powyższą konkluzję ,jest m.in. decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. wydana dla P.B., protokoły przesłuchania świadków M.M., J.M., S.G. oraz S.K.

Organ stwierdził, iż M.M. zeznał w toku przesłuchania w charakterze świadka w dniu 28 lipca 2011 r., że był zatrudniony w firmie B. początkowo na stanowisku handlowca, a później na stanowisku dyrektora do spraw handlu. Świadek wskazał, że zajmował się głównie sprzedażą stali i sporadycznie zakupem towarów. Pan M.M. nie potrafił wyjaśnić, w jaki sposób firma B. weszła w posiadanie faktur wystawionych z danymi S.K.. Wyjaśnił również, że firma B. nie posiadała żadnych magazynów, nie było to konieczne, ponieważ firma B. była tzw. firmą przerzutową, tzn. posiadając ofertę zakupu rozsyłała ją do kontrahentów. Następnie dokonywała zakupu i zakupiony towar bezpośrednio przekazywała odbiorcom, więc nie wymagało to magazynowania lub składowania. Natomiast odnośnie transportu towarów zakupionych i sprzedanych przez firmę B. świadek wskazał, że odbywało się to w różnoraki sposób. Firma B. posiadała swój transport, jak również korzystała ze spedycji lub kontrahenci dowozili towar.

Organ wskazał, iż przesłuchany w charakterze strony w dniu 9 listopada 2009 r. S.K. zeznał, iż w 2008 r. założył firmę P., niemniej jednak nie przeprowadzał żadnych transakcji, nie zatrudniał pracowników, korzystał z usług biura rachunkowego, opłacał jedynie ZUS, telefon i księgową ze środków finansowych uzyskiwanych z nielegalnej pracy na budowach. S.K. po okazaniu mu faktur VAT wystawionych na rzecz B., na których jako wystawca widnieje jego firma, oświadczył, że nie wystawiał tych faktur, widniejący na fakturach podpis nie jest jego podpisem, nigdy nie dysponował zafakturowanym towarem, nie zna firmy B. ani też jej pracowników.

Organ odwoławczy wskazując na ustalenia zawarte w decyzji z dnia [...] marca 2012 r. wydanej dla P.B. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r., w której stwierdzono, iż transakcje zakupu stali pomiędzy firmą B., a firmą B. nie miały miejsca. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że poza fakturami VAT nie istnieją inne dowody potwierdzające dokonanie zakupu stali przez P.B.. Na potwierdzenie zapłaty przez P.B. za towar rzekomo nabyty od M.L. przedłożył jedynie dowody KP zawierające liczne braki formalne. Ponadto wskazano, że w toku kontroli podatkowej przeprowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. wobec firmy B. stwierdzono, że M.L. nie wykonywała faktycznie żadnej działalności w zakresie handlu wyrobami hutniczymi. Powyższe w ocenie organu odwoławczego świadczyło o braku możliwości sprzedaży przez P.B. Stronie towaru, którego sam nie nabył.

Ponadto z dowodów z zeznań właścicieli firm transportowych oraz zamówienia usługi transportowej złożonego przez Stronę wynikało, ze przewoźnicy odbierali wyroby stalowe z magazynu Spółki w M. Nie udowodniono jednak, w jaki sposób towar znalazł się w dyspozycji Strony, kto i kiedy dostarczył go do M..

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. nie ulegało wątpliwości, iż zebrane w sprawie dowody nie potwierdzają nabycia przez Stronę towarów wymienionych w spornych fakturach wystawionych przez P.B. W konsekwencji otrzymane faktury nie stanowiły podstawy do odliczenia wskazanego w nich podatku naliczonego. Skarżący nie mógł nabyć towarów, których firmy B. i B. nie mogły sprzedać. W toku kontroli w firmie B. w zakresie podatku dochodowego za 2008 r. stwierdzono, że M.L. nie wykonywała żadnych czynności gospodarczych dotyczących handlu wyrobami hutniczymi. S.K. w deklaracjach VAT-7 i w zeznaniu w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok nie wykazał transakcji na rzecz B. S.K. zeznał, że nie dokonywał żadnej transakcji sprzedaży, nie wystawiał faktur VAT, nie wie, skąd się wzięła jego pieczątka na fakturach wystawionych na rzecz B., podpis nie jest jego, nie otrzymał pieniędzy z tych faktur, nigdy nie dysponował blachą ani prętami żebrowymi, nie zna firmy B. Natomiast M.M., dyrektor ds. handlu w firmie B. w 2008 r., nie potrafił wyjaśnić w jaki sposób B. weszła w posiadanie faktur wystawionych z danymi S.K.. Ponadto na potwierdzenie zapłaty przez P.B. za towary rzekomo nabyte od M.L. przedłożono jedynie dowody KP zawierające liczne braki formalne.

Jednocześnie wskazano na występujące rozbieżności między wyjaśnieniami Strony, zgodnie z którymi towar był przewożony do dalszych nabywców od firmy B., a zeznaniami właścicieli firm transportowych, że towar odbierany był z M. Organ odwoławczy zaznaczył, iż nie przedłożył nie budzących wątpliwości dokumentów potwierdzających, w jaki sposób towar znalazł się w dyspozycji Strony, kto, kiedy i skąd dostarczył go do M.

WW. okoliczności w ocenie organu odwoławczego potwierdzały, iż faktury wystawione przez P.B. nie odzwierciedlają czynności rzeczywiście dokonanych, a co za tym idzie, Stronie nie przysługuje prawo odliczenia zawartego w nich podatku naliczonego. Z uwagi na powyższe chybione są zarzuty naruszenia art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT. Brak czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, przez co analizowane transakcje nie odzwierciedlają rzeczywistego obrotu gospodarczego, skutkował brakiem ochrony Strony działających w "dobrej wierze".

Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził tym niemniej, że Strona nie dochowała należytej staranności przy nawiązaniu współpracy i zawieraniu transakcji z kwestionowanym kontrahentem. Skarżący nie podjął jakichkolwiek działań mających na celu zweryfikowanie, czy działa on legalnie i jest godnym zaufania. Godząc się zaś na takie warunki współpracy i nie wykazując żadnego zainteresowania co do rzetelności działalności prowadzonej przez P.B. mógł co najmniej powziąć uzasadnione podejrzenie co do charakteru transakcji. Na osobach prowadzących zawodowo działalność gospodarczą ciąży obowiązek wykazywania szczególnej staranności w doborze kontrahentów, a także sprawdzenie, czy wykonują oni działalność zgodne z prawem.

Analizując materiał dowodowy organ odwoławczy stwierdził, że Strona faktycznie nie dostarczyła towarów na rzecz P. Sp. jawna oraz P. Sp. jawna [...]. Wystawione przez Stronę faktury dokumentowały dostawę towarów, która faktycznie nie została dokonana, miały charakter typowych tzw. "pustych faktur". Nie zostały wystawione dla potwierdzenia czynności fałszerstwa, lecz mając za przedmiot sprzedaż towarów fałszowały rzeczywiste ich dokonanie (realizację), kamuflując brak transakcji w celu wyłudzenia podatku. W rzeczywistości nie dokumentowały żadnych transakcji gospodarczych, co nie zwalniało jednak Skarżącego z obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług z nich wynikającego.

W opinii organu odwoławczego zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż zakwestionowane faktury VAT nie stanowią dokumentów dających Stronie prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z tychże faktur. Strona uczestniczyła w procederze nadużyć podatkowych polegającym na wystawianiu fikcyjnych faktur VAT na niezrealizowane w rzeczywistości dostawy towaru pomiędzy podmiotami wskazanymi na zakwestionowanych fakturach. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W.funkcja zakwestionowanych faktur VAT polegała na umożliwieniu odliczenia podatku naliczonego i pomniejszenia poniesionych kosztów działalności.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 188 O.p., przez nieprzesłuchanie pracowników Strony, tj. F.N. i J.N., wyjaśniono, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. uwzględnił wnioski w zakresie przesłuchania ww. osób. Jednakże przeprowadzenie tych dowodów nie było możliwe z uwagi na niepodejmowanie przez nich wezwań bądź niestawienie się w wyznaczonym terminach.

W przywołanej na wstępie skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Skarżący wniósł o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła naruszenie:

- art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a), art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a), art. 99 ust. 12 oraz art. 108 ustawy o VAT,

- art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 180 § 1 i § 2 w związku z art. 187 § 1 oraz art. 191, a także art. 194 § 1 i § 3 O.p.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że transakcje z firmą B. były związane z zamówieniami i wcześniejszą współpracą z firmą B. Wszystkie zamówienia były składane do firmy B.. Składał je osobiście pracownik Strony F.N. Skarżący zarzucił organom podatkowym przyjęcie ustaleń zawartych w decyzji wydanej w stosunku do sprzedawcy, firmy B., bez przeprowadzenia postępowania dowodowego w kontekście potwierdzenia tez zawartych w decyzjach wydanych wobec B. Organy podatkowe nie oceniły zebranego materiału dowodowego oraz nie przeprowadziły kompletnego postępowania dowodowego w celu przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym.

W dalszej kolejności zarzucił, że organ pierwszej instancji nie dokonał ustaleń, czy działał on w dobrej wierze, czy też świadomie uczestniczy w oszustwie podatkowym. Wadliwość tą konwalidował organ odwoławczy, co było niezgodne z zasadą dwuinstancyjności postępowania.

Strona zanegowała twierdzenia Dyrektora Izby Skarbowej co do braku zastosowania orzecznictwa TSUE dotyczącego ochrony podatników działających w dobrej wierze w przypadku, gdy faktury nie odzwierciedlają rzeczywistego obrotu gospodarczego. Skarżący podniósł, iż w zakresie dokonywanych dostaw był zobowiązany do dochowania zwykłej staranności, która nie obejmowała podejmowania działań wywiadowczych.

W ocenie Skarżącego nie można twierdzić, iż miał świadomość lub też powinien mieć świadomość co do charakteru dokonywanych transakcji.

Powołując się na orzecznictwo TSUE Skarżący sformułował wniosek, że to na organach państwa, a nie na podmiotach prywatnych działających z dochowaniem staranności kupieckiej, spoczywa w głównej mierze obowiązek weryfikacji legalności funkcjonowania podmiotów gospodarczych. Podatnicy nie mogą być obciążani negatywnymi skutkami braku należytego wywiązywania się z nałożonych na organy państwa obowiązków, w szczególności tych, które wywołują wymierne skutki w sferze finansów państwa.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

W skardze podniesiono zarzuty naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Przy tak sformułowanych zarzutach zasadnym pozostaje odniesienie się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, albowiem mają one bezpośredni wpływ na ustalenia stanu faktycznego w sprawie, który z kolei determinuje ocenę prawidłowości i wykładni zastosowania prawa materialnego.

W skardze zarzucono, że twierdzenie o braku dostawy towaru, którego dotyczą sporne faktury, jest nieuprawnione. W ocenie Skarżącego zostały zebrane stosowne dowody na okoliczność realizacji dostaw towarów, jednakże według organów Podatnik nie przedłożył nie budzących wątpliwości dokumentów potwierdzających, w jaki sposób towar znalazł się w dyspozycji Strony, kto, kiedy i skąd dostarczył go do M.. W ocenie organów zgromadzone w trakcie przeprowadzonego postępowania podatkowego dowody jednoznacznie świadczą o tym, iż faktury wystawione przez P.B. nie dokumentują rzeczywistych transakcji obrotu stalą.

Podatnik w toku postępowania przed organem I instancji wniósł o przesłuchanie świadków: J.N., F.N. i E.K.. W ocenie Skarżącego zeznania dwóch pierwszych osób są szczególnie znaczące, bowiem wyłącznie J.N. (dyrektor) i F.N. (handlowiec) zajmowali się operacyjnie kontraktami handlowymi w zakresie handlu stalą. Zeznania złożyła wyłącznie E.K., natomiast J.N. nie podjął przesyłki, a F.N. mimo skutecznego doręczenia wezwania nie stawił się w urzędzie. Wezwań nie ponowiono.

Sąd podziela pogląd, że zeznania J.N. oraz F.N. mają istotne znaczenie w rozpatrywanej sprawie, zarówno jeżeli chodzi o ustalenie, czy transakcje udokumentowane spornymi fakturami miały rzeczywiście miejsce, jak również o ustalenie dochowania przez Skarżącego należytej staranności w doborze kontrahentów i przeprowadzaniu transakcji. Z tego powodu zaniechanie ponownego wezwania tych świadków należy uznać za rażące naruszenie obowiązków organu dotyczących sposobu prowadzenia postępowania wyjaśniającego, określonych w art. 122 i art. 187 § 1 O.p. Taki sposób postępowania stanowi również naruszenie art. 121 § 1 O.p.

Sąd zauważa również, że zeznania składane przez jednego świadka (E.K.) zostały uznane za niewiarygodne ze względu na trudności świadka z precyzyjnym przedstawieniem wydarzeń sprzed kilku lat, a równocześnie zeznania T.A. – złożone po równie długim upływie czasu od opisywanych zdarzeń – zostały uznane przez organy za w pełni wiarygodne. Treść zeznań T.A. ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wśród okoliczności przemawiających za uznaniem, że sporne faktury nie stanowią podstawy do odliczenia wskazanego w nich podatku naliczonego, wskazano między innymi na istnienie rozbieżności pomiędzy wyjaśnieniami T.A., zgodnie z którymi towar był przewożony do dalszych nabywców od firmy B., a zeznaniami właścicieli firm transportowych, według których towar odbierany był z M. Zaskarżona decyzja nie zawiera rozważań na temat wiarygodności zeznań Strony, co uznać należy za naruszenie wynikającego z art. 187 § 1 O.p. obowiązku zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Stwierdzone naruszenia przepisów postępowania miały istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy zajmowanie stanowiska w sprawie zarzutów naruszenia prawa materialnego byłoby przedwczesne.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. ponownie rozpatrując sprawę uzupełni materiał dowodowy sprawy, w szczególności podejmie stosowne działania w celu przesłuchania świadków J.N. oraz .N., w zakresie dotyczącym ustalenia, czy dostawy stali z firmy B. były rzeczywiste, jak również ustali, czy Skarżący działał w dobrej wierze, czy też świadomie uczestniczył w oszustwie podatkowym.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Konsekwencją uwzględnienia skargi stało się orzeczenie - na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a - o obowiązku zwrotu przez organ na rzecz strony skarżącej poniesionych przez nią kosztów postępowania sądowego.