Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 30/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 6 pkt 2, art. 124 ust. 1, 1a
journal: Dz.U. 2018 poz 121
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Magdalena Dobek – Rak (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Pazdykiewicz po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2019 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewody z dnia 22 października 2018 r. nr [...] w przedmiocie zajęcia nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego M. B. kwotę 200 (dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

M. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 22 października 2018 r., nr [..], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 8 czerwca 2017 r.,

nr [..], udzielającą A. zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości położonej w G. stanowiącej działki nr [..] i nr [..], obręb ewidencyjny [..], będącej własnością: I. B., M. B., J. B., D. K., H. B., T. R., D. B. - w związku z realizacją inwestycji celu publicznego, o której mowa w decyzji Prezydenta Miasta wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej z dnia 7 czerwca 2017 r., nr [..] (pkt 1), oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności (pkt 2).

Zaskarżona decyzja podjęta została w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia 31 marca 2011 r., nr [..], Wojewoda, na podstawie ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (t.j.: Dz. U. z 2010 r., nr 26, poz. 133 ze zm.), dalej jako ustawa Euro, orzekł o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 dla inwestycji pn. "Budowa dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji Stacja [..]".

Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 10 listopada 2015 r. Z kolei decyzją z dnia 28 czerwca 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody z dnia 31 marca 2011 r. ustalającej lokalizację inwestycji oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 10 listopada 2015 r.

Wnioskiem z dnia 3 sierpnia 2012 r., A. zwróciła się do Prezydenta Miasta, wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej, o wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, oznaczonej w ewidencji gruntów m.in. jako działka: nr [..] obręb [..], gmina Miasto, o całkowitej powierzchni 2.307 m2 (0,2307 ha) i działka nr [..] obręb [..], gmina Miasto, o całkowitej powierzchni 18.325 m2 (1,8325 ha), poprzez udzielenie inwestorowi zgody na założenie i przeprowadzenie na nieruchomościach przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej oraz podziemnych, naziemnych i nadziemnych obiektów oraz urządzeń do korzystania z tych przewodów i urządzeń w postaci - dwutorowej linii napowietrzanej 2x110kV wraz z jednym słupem energetycznym, obejmującej odcinek linii łącznej długości ok. 298 m, oraz wydanie w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości poprzez nadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności.

Postanowieniami z dnia 14 grudnia 2012 r. i z dnia 19 lutego 2014 r. Prezydent Miasta zawieszał postępowanie w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oraz udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości ze względu na konieczność ustanowienia kuratora dla częściowo ubezwłasnowolnionej I. B. Postępowanie podjęto postanowieniem organu z dnia 6 grudnia 2016 r.

Decyzją z dnia 7 czerwca 2017 r., nr [..], Prezydent Miasta orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości oznaczonej jako działka nr [..], obręb ewidencyjny nr [..], położonej w G., oraz działka [..], obręb [..] położonej w G., stanowiącej własność: I. B., M. B., J. B., D. K., H. B., T. R., D. B. poprzez udzielenie A. zezwolenia na założenie i przeprowadzenie na części ww. nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej w postaci budowy dwutorowej napowietrznej elektroenergetycznej linii 2x110 kV, wraz z 1 słupem, relacji [..].

Ponadto, decyzją z dnia 8 czerwca 2017 r. Prezydent Miasta udzielił A. zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części przedmiotowych nieruchomości w związku z realizacją inwestycji celu publicznego, o której mowa w decyzji Prezydenta Miasta z dnia 7 czerwca 2017 r. (pkt 1) oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności (pkt 2).

Decyzją z dnia 19 października 2018 r., nr [..], Wojewoda uchylił decyzję z dnia 7 czerwca 207 r. o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości i orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z części ww. nieruchomości poprzez udzielenie Spółce A. zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej oraz podziemnych, naziemnych i nadziemnych obiektów oraz urządzeń do korzystania z tych przewodów i urządzeń w postaci dwutorowej linii napowietrzanej 2x110 kV, wraz z jednym słupem energetycznym (zlokalizowanym na działce nr [..]), obejmującej odcinek linii o maksymalnej długości 298 m - zgodnie z załącznikami graficznymi nr 1 (dla działki nr [..]) i nr 2 (dla działki nr [..]), stanowiącymi integralną część niniejszej decyzji.

Natomiast na skutek rozpoznania odwołania wniesionego przez I. B. - działającą przez kuratora A. B., M. B., J. B., T. B., H. B., D. B.i D. K., od decyzji z dnia 8 czerwca 2017 r. zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w granicach wynikających z decyzji z dnia 7 czerwca 2017 r., Wojewoda decyzją z dnia 22 października 2018 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka uprzedniego wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 121 ze zm.), zwanej dalej u.g.n., o czym świadczy decyzja Prezydenta Miasta z dnia 7 czerwca 2017 r. Jak zauważył Wojewoda, orzeczenie to wprawdzie zostało uchylone, lecz zastąpiono je decyzją wydaną w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. o tożsamym rozstrzygnięciu zezwalającym na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. W konsekwencji, w niniejszej sprawie należało zbadać, czy zastały przesłanki określone w art. 108 k.p.a., lub czy zachodzi ważny interes gospodarczy, umożliwiające nadanie tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

W tym zakresie Wojewoda stanął na stanowisku, że przesłanki takie zostały spełnione. W myśl bowiem art. 6 pkt 2 u.g.n. budowa przedmiotowej linii energetycznej stanowi realizację celu publicznego. Wskazał na to sam inwestor we wniosku podając, że projektowana linia elektroenergetyczna jest ważnym elementem dla zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego aglomeracji. W ocenie organu zapewnienie dostaw energii ma nie tylko podstawowe znaczenie dla poszczególnych jednostek, ale jest również istotne z punktu widzenia ogółu społeczeństwa. Ma ono bowiem bezpośredni wpływ na rozwój cywilizacyjny regionu oraz poziom życia obywateli. Jest również elementem zaspokojenia zbiorowych potrzeb mieszkańców w zakresie lokalnej infrastruktury. Ponadto, jak wskazano w decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012, w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji, jest ona niezbędna dla rozwoju południowych dzielnic G., oraz miejscowości B., a stacja pozwoli na realizację inwestycji mieszkaniowych i usługowych – obecnie wstrzymanych ze względu na brak możliwości ich zasilenia. Organ wydający tę decyzję wskazał ponadto, że linia ta, wraz ze stacją GPZ [..], znacznie poprawią pewność zasilania aglomeracji trójmiejskiej, a także umożliwią dalszy rozwój gospodarczy regionu. Podkreślił także, że w chwili obecnej w tym rejonie istnieje poważny niedobór mocy na potrzeby inwestycji budowlanych.

Podkreślono, że ustawodawca wprowadzając art. 124 ust. 1a u.g.n. wskazał, że ze względu na doniosłość inwestycji celu publicznego, w przypadku wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości decyzji tej obligatoryjnie powinien zostać nadany przez starostę rygor natychmiastowej wykonalności. To, oraz możliwość wydania na wniosek inwestora decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości, w przypadku wystąpienia omówionych wyżej przesłanek, znacząco przyśpieszy rozpoczynanie inwestycji celu publicznego, w tym zwłaszcza inwestycji liniowych.

Wojewoda uznał, że w rozpoznawanej sprawie spełniona została druga z przesłanek wskazanych w art. 124 ust. 1a u.g.n., tj. zaistniał zarówno interes społeczny oraz ważny interes gospodarczy, które uzasadniają udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w związku z realizacją inwestycji celu publicznego oraz nadanie tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

W skardze M. B. wskazał, że nie zgadza się na przedmiotową inwestycję, albowiem nie chce mieszkać z żoną i dwójką dzieci pod przewodami planowanej linii energetycznej, gdyż będzie całodobowo narażony na silne działanie pola elektromagnetycznego oraz istnieje ryzyko zerwania się przewodów na skutek ich oblodzenia lub w czasie wichury oraz zły odbiór telewizji satelitarnej. Dalsze korzystanie z siedliska na działce nr [..] i [..] nie jest też możliwe z tego względu, że ptaki siadające na przewodach linii będą zanieczyszczać odchodami plantacje prowadzone przez skarżącego. Skarżący wskazał też, że lokalizacja przewodów nie spełnia wymogów normy PN-E-05100:1992, dotyczącej odległości między budynkami a skrajnym przewodem linii, gdyż linia nie może być zawieszona nad budynkiem. Zatem decyzja zezwalająca na lokalizację inwestycji lokalizuje linie obok budynków, a nie nad nimi. W tym stanie rzeczy skarżący zwrócił się o wywłaszczenie budynków na działkach nr [..] i nr [..] na podstawie art. 124 ust. 5 u.g.n.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 25 stycznia 2019 r. skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz wskazał na wydaną przez Prezydenta Miasta decyzję z dnia 7 stycznia 2019 r. o umorzeniu postępowania w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę dwutorowej napowietrznej linii WN-2x110kV wraz z przewodem odgromowym typu OPGW relacji SE [...], ze względu na wycofanie przez inwestora wniosku o pozwolenie na budowę ww. inwestycji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie z przyczyn w niej wskazanych.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem Sąd kontrolując legalność zaskarżonej decyzji w ramach kompetencji zakreślonych dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. uwzględnił naruszenia prawa, których skarżący nie podniósł w skardze koncentrując się na zarzutach, które Sąd uznał za niezasadne.

Kontroli legalności w niniejszej sprawie poddano decyzję Wojewody utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta, wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej, z dnia 8 czerwca 2017 r. o udzieleniu A.zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości położonej w G., stanowiącej działki nr [..] i nr [..], w związku z realizacją inwestycji celu publicznego objętej decyzją Prezydenta Miasta, wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej, z dnia 7 czerwca 2017 r., ograniczającą sposób korzystania ze wskazanych wyżej działek poprzez udzielenie Spółce zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej w postaci budowy dwutorowej napowietrznej elektroenergetycznej linii 2x110 kV. Organy w niniejszej sprawie uznały, że za wydaniem decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości przemawiał zarówno interes społeczny, jak i ważny interes gospodarczy.

Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 121 ze zm.), zwanej dalej u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Natomiast na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n., w przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

Decyzja zezwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest zależna od decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Warunkiem wydania decyzji z art. 124 ust. 1a u.g.n. jest bowiem uprzednie wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n.

Wskazać jednakże należy, że z przepisów art. 124 u.g.n., a w szczególności jego ust. 1a, nie wynika aby w postępowaniu dotyczącym zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, organ badał ponownie przesłanki ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. W konsekwencji zatem zasadność ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości może być badana jedynie w skardze na decyzję wydaną na podstawie art. 124 u.g.n. Natomiast podważanie na etapie udzielania zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości wyników wcześniejszych koniecznych etapów procesu inwestycyjnego, z których każdy podlegał możliwości poddania kontroli zgodności z prawem, jest bezskuteczne (por. wyrok NSA w Warszawie 7 września 2016 r., I OSK 1853/15, LEX nr 2167281, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 lutego 2015 r., II SA/Bk 1099/14, dostępne na stronie https://orzeczenia.gov.pl).

Wobec powyższego zarzuty skargi odwołujące się do przewidywanego przez skarżącego negatywnego wpływu planowanej linii elektroenergetycznej na jego nieruchomość skutkującego brakiem możliwości dalszego korzystania z siedliska zgodnie z jego przeznaczeniem, nie mogły odnieść skutku w niniejszymi postępowaniu.

Decyzja o niezwłocznym zajęciu wydawana w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. ma charakter subsydiarny w stosunku do decyzji o zezwoleniu na ograniczenie prawa własności nieruchomości. Celem tego unormowania jest umożliwienie wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu w sytuacji, kiedy pierwotna decyzja o ograniczeniu nie może być wykonywana.

Zgodnie bowiem z treścią art. 9 u.g.n. w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie.

Stąd też decyzja o niezwłocznym zajęciu umożliwia rozpoczęcia realizacji inwestycji w sytuacji, gdy decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości nie jest jeszcze ostateczna lub wykonalna (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 października 2017 r., II SA/Gd 233/17, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Subsydiarny charakter decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości oznacza, że decyzja taka może istnieć w obrocie prawnym tylko wtedy, kiedy występuje w obrocie prawnym poprzedzająca ją decyzja o ograniczeniu prawa do nieruchomości. Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o ograniczeniu, oznacza automatycznie konieczność uchylenia późniejszej decyzji o niezwłocznym zajęciu (por. wyroki NSA z dnia 8 marca 2017 r. I OSK 2418/16 i z dnia 16 marca 2016 r., I OSK 1990/15, wyroki WSA w Rzeszowie z dnia 5 lipca 2017 r., II SA/Rz 349/17 i z dnia 7 września 2017 r., II SA/Rz 533/17, wyrok WSA w Kielcach z dnia 9 marca 2016 r., II SA/Ke 1045/15, dostępne na stronie https://orzeczenia.gov.pl).

Nie ulega przy tym wątpliwości, że zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości może nastąpić wyłącznie w takim zakresie, w jakim uprzednio ograniczono sposób korzystanie z tejże nieruchomości.

W niniejszej sprawie Prezydent Miasta, wykonujący zadanie starosty z zakresu administracji rządowej, decyzją z dnia 8 czerwca 2017 r. r. zezwolił na niezwłoczne zajęcie nieruchomości stanowiących działki nr [..] i [..] w celu realizacji inwestycji celu publicznego wskazanej w decyzji z dnia 7 czerwca 2017 r.

Decyzją z dnia 7 czerwca 2017 r. Prezydent Miasta, wykonujący zadanie starosty z zakresu administracji rządowej, orzekł bowiem o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowiących własność m.in. skarżącego, położonych w G. stanowiących działki o nr [..] i nr [..] poprzez udzielenie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie na część ww. nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej w postaci budowy dwutorowej napowietrznej elektroenergetycznej linii 2x110 kV, wraz z 1 słupem, relacji [..] obejmującej odcinek linii o długości 298 m, zajmując powierzchnię 2.563,5 m2 – zgodnie z załącznikiem graficznym nr 1 stanowiącym integralną część niniejszej decyzji.

Decyzja ta została jednak uchylona przez Wojewodę decyzją z dnia 19 października 2018 r., który jednocześnie orzekł na nowo o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości oznaczonej jako działki nr [..] i [..] położonych w G., poprzez udzielenie A. zezwolenia na założenie i przeprowadzenie na tych nieruchomościach przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej oraz podziemnych, naziemnych i nadziemnych obiektów oraz urządzeń do korzystania z tych przewodów i urządzeń w postaci – dwutorowej linii napowietrznej 2x110 kV, wraz z jednym słupem energetycznym (na działce nr [..]), obejmującej odcinek linii o maksymalnej długości 298 m – zgodnie z załącznikami graficznymi nr 1 (działka nr [..]) i nr 2 (działka nr [..]), stanowiącymi integralną część niniejszej decyzji. Z treści uzasadnienia powyższej decyzji, której egzemplarz Sąd w toku postępowania sądowego pozyskał uzupełniająco od organu, wynika, że w decyzji z dnia 7 czerwca 2017 r. błędnie określono teren ograniczenia korzystania z części działek nr [..] i [..] wskazując, że chodzi o odcinek długości 298 m, zajmujący powierzchnię 2.563,5 m2. Według organu wskazana powierzchnia nie stanowi wnioskowanego obszaru ograniczenia, lecz rzeczywisty obszar zajęcia nieruchomości pod planowaną inwestycję pod słupem energetycznym oraz poziomy rzut przewodów skrajnych na płaszczyznę nieruchomości. Z załączonych do wniosku map wynika, że wnioskowany teren jest prawie trzykrotnie szerszy. Z tych przyczyn uchylono decyzję z dnia 7 czerwca 2017 r. i merytorycznie orzeczono w sposób precyzyjny określając zakres ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości.

W dniu rozstrzygania niniejszej sprawy – 22 października 2018 r. - Wojewoda nie mógł więc utrzymać w mocy decyzji Prezydenta Miasta z dnia 8 czerwca 2017 r. r. zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w celu realizacji inwestycji celu publicznego wskazanej w decyzji z dnia 7 czerwca 2017 r., jako że decyzji tej nie było już w obrocie prawnym. Podkreślić przy tym należy, że oba te rozstrzygnięcia zasadniczo różnią się zakresem obszaru podlegającego ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości i nie można o nich powiedzieć, że "są tożsame co do istoty rozstrzygnięcia".

Z tych wszystkich względów, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda weźmie pod uwagę ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku i stosownie do stwierdzonych okoliczności faktycznych i prawnych podejmie właściwe rozstrzygnięcie, uwzględniając, że Wojewoda może rozstrzygać w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jedynie w związku z ograniczeniem korzystania z nieruchomości orzeczonym w decyzji z dnia 19 października 2018 r., jeżeli nie będzie ona jeszcze wykonalna w rozumieniu art. 9 u.g.n.

O kosztach postępowania Sąd orzekł zaś na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 200 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi.