Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1374/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 239b par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi J.W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr UNP: [...] znak pisma: [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu A. G. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 1374/15

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r. nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r. określającej J. W. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. w kwocie 12.943 zł oraz odsetki od należnych zaliczek na podatek dochodowy za poszczególne miesiące liczone na dzień 30.04.2012 r. w kwocie 1.878 zł.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. określił J. W. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011r. w kwocie 12.943 zł oraz odsetki od należnych zaliczek na podatek dochodowy za poszczególne miesiące liczone na dzień 30.04.2012 r. w kwocie 1.878 zł.

Postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. powyższej decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności, powołując się na spełnienie przesłanek określonych przepisami art. 239a, 239b § 1 pkt 4 oraz § 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Postanowienie zostało doręczone stronie w dniu 21.04.2015 r.

Pismem z dnia 24.04.2015 r. strona wniosła zażalenie na ww. postanowienie zarzucając mu naruszenie art. 239b § 1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na nadaniu decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji, gdy nie zachodzą podstawy do jego zastosowania, gdyż nie zostały spełnione przesłanki nadania rygoru. Jak wskazano "nie toczy się żadna wszczęta zgodnie z prawem egzekucja, gdyż organ nie dysponuje żadną ostateczną decyzją (...) brak jest podstaw do prowadzenia egzekucji."

Mając powyższe na uwadze, strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wydając zaskarżone postanowienie, w pierwszej kolejności podniósł, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] nr. nr [...] przez organ podatkowy I instancji nastąpiło na podstawie art. 239b § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, tj. w sytuacji, gdy organ podatkowy posiadał informacje, z których wynikało, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych — podczas gdy, w sentencji tego rozstrzygnięcia powołano art. 239b § 1 pkt 4, tj. okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące.

Organ II instancji dostrzegł powyższą nieprawidłowość, jednakże uznał, iż nie stanowi ona podstawy do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Stwierdził, że uzasadnioną przesłanką do nadania rygoru jest fakt, iż wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych.

Odnosząc się do kwestii zasadności nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r., Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że konstrukcja przepisu art. 239b Ordynacji podatkowej zakłada kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek, aby można było nadać decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności. Po pierwsze musi zaistnieć co najmniej jeden z czterech warunków określonych w § 1 art. 239b ww. ustawy, a po drugie organ podatkowy musi uprawdopodobnić, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 ustawa Ordynacja podatkowa).

Następnie stwierdzono, że w przedmiotowej sprawie pierwsza z przesłanek została spełniona w oparciu o przepis art. 239b § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, bowiem Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. posiadał informacje, z których wynikało, że na dzień wydania zaskarżonego postanowienia w stosunku do strony prowadzone było postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...] i [...] wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w T., obejmujących zaległości w podatku od towarów i usług za 6/2008, 7/2008, 9/2008, 5/2009, 8/2010, 1/2011. Wskazano przy tym, że tytuł wykonawczy nr [...] został wydany na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z [...] r. nr [...] ,której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, natomiast tytuły wykonawcze o nr [...] zostały wystawione na podstawie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. o nr [...], [...] i [...], które to są decyzjami ostatecznymi w administracyjnym toku instancji. Zatem nie zgodzono się z zarzutem strony skarżącej o nie prowadzeniu w stosunku do niej żadnej egzekucji, gdyż postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec strony toczy się w oparciu o wskazane w tytułach wykonawczych podstawy prawne dochodzenia zaległości. Powyższe oznacza, jak stwierdził organ, że spełniona została przesłanka wskazana w art. 239b § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

Z kolei mając na uwadze drugą przesłankę, wynikającą z treści art. 239b § 2 ustawa Ordynacja podatkowa, tj. uprawdopodobnienie przez organ podatkowy, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane – organ II instancji stwierdził, że również ta przesłanka została spełniona. Podniesiono, że uprawdopodobnienie nie oznacza jednoznacznego udowodnienia, że do niewykonania decyzji w rzeczywistości dojdzie. W sprawie o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wystarczy, że organy podatkowe wykażą, że niewykonanie zobowiązania podatkowego jest prawdopodobne.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. uprawdopodobnił, że zobowiązanie wynikające z decyzji nieostatecznej nie zostanie wykonane. Z akt sprawy wynika bowiem, że na dzień wydania zaskarżonego postanowienia na stronie ciążyły łącznie zaległości podatkowe w kwocie 158.979,52 zł, w tym zaległości w podatku od towarów i usług:

- 6/2008, 7/2008, 9/2008 - kwota należności głównej 24.037,63 zł, kwota odsetek za zwłokę 17.607,29 zł,

- 5/2009 - kwota należności głównej 8.980 zł, kwota odsetek za zwłokę 5.495,76 zł,

- 8/2010 - kwota należności głównej 9.016 zł, kwota odsetek za zwłokę 4.384 zł,

- 1/2011 - kwota należności głównej 16.049 zł, kwota odsetek za zwłokę, 7.035,84 zł oraz zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych:

• za 2008 w kwocie 37.030 zł,

• za 2009 r. w kwocie 7.072 zł,

• za 2010 r . w kwocie 7.137 zł, kwota odsetek za zwłokę 314 zł,

• za 2011 r. w kwocie 12.943 zł, kwota odsetek za zwłokę 1.878 zł.

Natomiast z informacji będących w posiadaniu Urzędu Skarbowego w T. wynikało, że J. W. uzyskiwał dochód w kwotach:

• 2011 r.-14.068,38 zł;

• 2012 r. -14.849,24 zł;

• 2013 r.-15.490,91 zł,

• 2014 r.- 15.798,78 zł.

Mając na uwadze powyższe uznano, że kwota do zapłaty wraz z innymi należnościami, które strona obowiązana była zapłacić na dzień wydania zaskarżonego postanowienia znacznie przewyższała jej roczny dochód. W związku z tym świadczyć to może, że istniała uzasadniona obawa niewykonania decyzji organu pierwszej instancji.

Ponadto organ odwoławczy podniósł, że podatnik dokonał w dniach 25.03.2013r. i 29.03.2013r. sprzedaży nieruchomości, co w efekcie spowodowało znaczne ograniczenie majątku.

Dodatkowo wskazano, że strona w dniu 05.03.2015 r. (data wpływu do Urzędu 06.03.2015 r.) od ww. decyzji wymiarowej złożyła odwołanie, kwestionując dokonane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. ustalenia oraz podjęte rozstrzygnięcie i nie uregulowała dobrowolnie kwoty zobowiązania podatkowego wynikającego z tej decyzji. Okoliczności te, zdaniem organu, potwierdzają wyrażone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. "obiekcje" co do dobrowolnego wykonania decyzji. Podniesiono przy tym, że w świetle orzeczeń NSA okoliczność złożenia odwołania, nie jest sama w sobie przesłanką nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, co wprost wynika z treści art 239b ustawy Ordynacja podatkowa, jednak w kontekście innych pozytywnych przesłanek nadania rygoru, świadczyć może o uprawdopodobnieniu niewykonania zobowiązania podatkowego.

Mając na uwadze powyższe oraz fakt, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła przesłanka, o której mowa w cytowanym wcześniej art. 239b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej (organ podatkowy posiadał informacje, z których wynikało, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych), a jednocześnie ogół okoliczności potwierdzał, że organ podatkowy pierwszej instancji uprawdopodobnił możliwość niewykonania zobowiązania wynikającego z decyzji "wymiarowej", stwierdzono, że zasadnym było wydanie zaskarżonego postanowienia z dnia [...] r.

Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., z [...] r. strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności mających wpływ na wynik sprawy. W ocenie strony skarżącej nie jest wobec niej prowadzone żadne postępowanie egzekucyjne, co potwierdził Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w postanowieniach z dnia [...] r. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...].

W konkluzji wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu I instancji.

W piśmie z dnia 14 stycznia 2016 r., stanowiącym uzupełnienie skargi i wniesionym przez ustanowionego z urzędu pełnomocnika strony skarżącej, zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 239b § 1 pkt 1 oraz pkt 4 w związku z § 2 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, skutkujące utrzymaniem w mocy postanowienia wydanego przez organ I instancji, w sytuacji gdy dokonane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. zajęcia egzekucyjne oraz hipoteki ustanowione na nieruchomościach skarżącego są wystarczające do zaspokojenia zobowiązań podatkowych go obciążających,

- art. 120, 121 § 1, 122, 187 § 1 ww. ustawy poprzez pominięcie faktu, iż zajęcie egzekucyjne emerytury skarżącego oraz ustanowione hipoteki przymusowe na jego nieruchomościach pozwalają na zaspokojenie ewentualnych należności Skarbu Państwa.

W uzasadnieniu pisma pełnomocnik argumentował, iż wskazując na obciążające skarżącego zaległości podatkowe w kwocie prawie 159 tys. zł organy obu instancji pominęły okoliczności dotyczące zastosowanych zajęć egzekucyjnych (zajęcie zabezpieczające emerytury skarżącego przekształciło się w zajęcie egzekucyjne) i ustanowienia hipoteki przymusowej, pozwalających na zaspokojenie roszczeń Skarbu Państwa. Nie uwzględniono zatem wartości majątku, na którym dokonano zabezpieczenia, a zatem nie uprawdopodobniono istnienia przesłanki z art. 239b § 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Zdaniem pełnomocnika, skarżący posiada majątek, z którego należności podatkowe mogłyby zostać uregulowane. Nie została również spełniona przesłanka, o której mowa w art. 239b § 1 pkt 1 przywołanej ustawy. W rezultacie brak było podstaw do tego, aby Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności.

Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu I instancji i zasądzenie według stawki maksymalnej 480 zł kosztów zastępstwa radcowskiego oświadczając, iż koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części.

W odpowiedzi na skargę i jej uzupełnienie Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie przytaczając argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego postanowienia, a jedynie uwzględniając skargę może je uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.

Kontrolując w powyżej zakreślonej kognicji zaskarżone przez J. W. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w stanie prawnym i faktycznym na dzień jego podjęcia, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie nie doszło bowiem do mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy zasadności nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011r. oraz odsetki od należnych zaliczek na podatek dochodowy za poszczególne miesiące liczone na dzień 30.04.2012 r. W ocenie strony skarżącej nie zachodziły podstawy do wydania postanowienia w tym przedmiocie, gdyż organ nie wykazał istnienia ustawowych przesłanek nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Organy podatkowe prezentują w tym zakresie odmienne stanowisko i to im należy przyznać rację.

Stosownie do art. 239a O.p. decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest spełnienie łącznie dwóch przesłanek, tj. jednej ze wskazanych w art. 239b § 1 pkt 1-4 O.p. oraz w § 2 art. 239b O.p. Warunkiem koniecznym dla nadania rygoru natychmiastowej wykonalności w trybie art. 239b § 1 O.p. jest bowiem jednoczesne uprawdopodobnienie przez organ podatkowy, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 O.p.).

Wymieniona w art. 239b § 1 pkt 1 O.p. przesłanka "prowadzenia postępowania egzekucyjnego" opiera się na założeniu, że skoro w zakresie innych należności (cywilnoprawnych lub publicznoprawnych) zostały wyczerpane możliwości dobrowolnego zaspokojenia wierzyciela, to należy przypuszczać, że strona postępowania również w przypadku obowiązków wynikających z decyzji nieostatecznej nie będzie chciała ich dobrowolnie wykonać. Informacje o toczących się postępowaniach egzekucyjnych mogą pochodzić z różnych źródeł, tj. np. od komornika sądowego, administracyjnego organu egzekucyjnego czy od wierzyciela określonych należności.

Z kolei wymieniona w art. 239 § 2 O.p. przesłanka "uprawdopodobnienia" niewykonania zobowiązania nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności. Sprowadza się ona do wykazania stosowną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy, przypuszczenia, że zobowiązanie to wygaśnie wskutek upływu terminu przedawnienia. Samo stwierdzenie okoliczności nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nie stanowi podstawy do jej zastosowania. Niezbędne jest jeszcze wykazanie, iż w konsekwencji ich zaistnienia zachodzi prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania przez zobowiązanego. Okoliczności te mogą zatem uprawdopodabniać obawę niewykonania zobowiązania dopiero wespół z innymi faktycznymi okolicznościami danej sprawy, na podstawie których można wnioskować, iż zobowiązanie nie zostanie jednak wykonane. Oparcie postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowego wyłącznie na stwierdzeniu samego faktu zaistnienia określonej okoliczności faktycznej, zbędnym czyniłoby drugą przesłankę zastosowania tego rygoru, jaką jest uprawdopodobnienie niebezpieczeństwa niewykonania zobowiązania.

W niniejszej sprawie organy podatkowe jako podstawę nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia [...] r. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011r. przyjęły okoliczność prowadzenia wobec strony skarżącej innych postępowań egzekucyjnych dotyczących należności pieniężnych.

Tak wskazana przesłanka nadania rygoru natychmiastowej wykonalności tej decyzji, w ocenie Sądu, zaistniała w niniejszej sprawie. Z załączonych akt administracyjnych wynika bowiem, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. posiadał informacje, że na dzień wydania zaskarżonego postanowienia w stosunku do strony prowadzone było postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...] i [...] wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. , obejmujących zaległości w podatku od towarów i usług za 6/2008, 7/2008, 9/2008, 5/2009, 8/2010, 1/2011. Poza tym, jak stwierdzono w zaskarżonym postanowieniu, tytuł wykonawczy nr [...] został wydany na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z [...] . nr [...],której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, natomiast tytuły wykonawcze o nr [...] zostały wystawione na podstawie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. o nr [...], [...] i [...], które to są decyzjami ostatecznymi w administracyjnym toku instancji. Zatem nie można zgodzić się z zarzutem strony skarżącej o nie prowadzeniu w stosunku do niej wszczętej zgodnie z prawem egzekucji, gdyż postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec strony toczy się w oparciu o wskazane w tytułach wykonawczych podstawy prawne dochodzenia zaległości. Ponadto, wbrew twierdzeniom strony, postępowanie egzekucyjne będące w toku na dzień wydawania zaskarżonego postanowienia, jest prowadzone jak wynika z akt administracyjnych i z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia, na podstawie tytułów wykonawczych dotyczących podatku od towarów i usług, a nie podatku dochodowego (co którego pierwotnie wydane decyzje wymiarowe pierwszoinstancyjne zostały uchylone przez organ II instancji, a po ponownym rozpatrzeniu sprawy zostały wydane ponownie i to właśnie tym nowym decyzjom wymiarowym nieostatecznym nadano - będący przedmiotem sporu - rygor natychmiastowej wykonalności).

Powyższe oznacza, że spełniona została przesłanka wskazana w art. 239b § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

Podnieść też należy, że oprócz zaistnienia zdarzeń, o których mowa w ww. art. 239b § 1 O.p. niezbędne jest, aby decyzji nieostatecznej nadać rygor natychmiastowej wykonalności - uprawdopodobnienie przez organ podatkowy, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

W przedmiotowej sprawie, jak słusznie podniesiono, istnieją podstawy, aby przypuszczać, że wynikający z decyzji z [...] r. obowiązek zapłaty zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. oraz odsetek od należnych zaliczek na podatek dochodowy za poszczególne miesiące liczone na dzień 02.05.2011 r., nie zostanie wykonany. Organ wskazał, że przemawiają za tym następujące okoliczności:

1) na dzień wydania zaskarżonego postanowienia na stronie ciążyły łącznie zaległości podatkowe w kwocie 158.979,52 zł, w tym zaległości w podatku od towarów i usług oraz zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych;

2) J. W. uzyskiwał następujący dochód w okresie 2011r.-2014r.: w 2011 r.-14.068,38 zł; w 2012 r. -14.849,24 zł; w 2013 r.-15.490,91 zł, w 2014 r.- 15.798,78 zł;

3) podatnik dokonał w dniach 25.03.2013r. i 29.03.2013r. sprzedaży nieruchomości, co w efekcie spowodowało znaczne ograniczenie majątku (sprzedaż nastąpiła w toku prowadzonego postępowania podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2008 - 2011);

4) strona w dniu 05.03.2015 r. (data wpływu do Urzędu 06.03.2015 r.) od ww. decyzji wymiarowej złożyła odwołanie, kwestionując dokonane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. ustalenia oraz podjęte rozstrzygnięcie i nie uregulowała dobrowolnie kwoty zobowiązania podatkowego wynikającego z tej decyzji.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu, zasadnie uznano, że kwota do zapłaty wraz z innymi należnościami, które strona obowiązana była zapłacić na dzień wydania zaskarżonego postanowienia znacznie przewyższała jej roczny dochód. Ponadto sprzedaż nieruchomości w toku postępowania wymiarowego spowodowała znaczne ograniczenie majątku strony. Dodatkowo strona złożyła odwołanie, kwestionując podjęte przez organ rozstrzygnięcie wymiarowe i nie uregulowała dobrowolnie kwoty zobowiązania podatkowego wynikającego z tej decyzji.

W ocenie Sądu, wyżej wskazane okoliczności uprawdopodabniają fakt, że decyzja z [...] r. nie zostanie wykonana, stąd też słusznie organ II instancji orzekł o utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności.

Odnosząc się do zarzutów skargi, dotyczących naruszenia art. 239b § 1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa stwierdzić należy, że są one nieuzasadnione. Podstawą nadania w rozpatrywanej sprawie decyzji wymiarowej rygoru natychmiastowej wykonalności był przepis art. 239b § 1 pkt 1 O.p. Wprawdzie organ I instancji w sentencji swojego postanowienia niezasadnie powołał się na art. 239b § 1 pkt 4, ale nieprawidłowość ta - w sytuacji właściwego uzasadnienia zajętego stanowiska – zdaniem Sądu nie była wystarczającą podstawą do uchylenia przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w T.. Do kwestii tej odniesiono się zarówno w zaskarżonym postanowieniu, jak i w odpowiedzi na skargę.

Natomiast co do twierdzeń dotyczących posiadania przez stronę skarżącą majątku, z którego możliwe byłoby uregulowanie zaległości podatkowych, podnieść należy, iż w tym zakresie nie przedstawiono żadnych konkretnych danych. Jeżeli w opinii strony nie zaistniało prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania wynikającego z decyzji wymiarowej, to w takim przypadku na niej spoczywa obowiązek wykazania tych okoliczności. Informacji takich ani w toku postępowania podatkowego, ani też skargowego, nie podano. Faktu posiadania majątku nie potwierdza również treść skierowanego do Sądu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Małżonkowie W., jak wynika ze złożonego wniosku i oświadczenia o stanie majątkowym, są posiadaczami wyłącznie nieruchomości rolnej o powierzchni 0,28 ha, nie posiadają oszczędności, papierów wartościowych, wierzytelności, pojazdów mechanicznych, itp., spłacają raty pożyczek w kwocie prawie 1.200 zł miesięcznie, z uwagi na wiek i stan zdrowia obciążają ich również koszty leczenia.

Z powyższego wynika, że z jednej strony strona skarżąca we wnioskach o prawo pomocy podnosi, że jej sytuacja majątkowa nie pozwala na poniesienie kosztów postępowania sądowego, a z drugiej strony w sprawach o nadanie rygoru podnosi, że jej majątek jest wystarczający do uregulowania obciążających ją należności podatkowych w kwocie ponad 158.000 zł. Poza tym, jak wskazano na rozprawie w dniu 14 czerwca 2016 r., kwotę ponad 700.000 zł uzyskaną ze sprzedaży działek strona skarżąca przeznaczyła na potrzeby swoich dzieci, nie bacząc na obciążające ją należności. Strona skarżąca sprzecznie też wskazuje, że nie toczy się względem niej żadne postępowanie egzekucyjne, zatem przesłanka z art. 239b § 1 pkt 1 O.p. nie została spełniona, a następnie podnosi, że zajęcie zabezpieczające przekształciło się w zajęcie egzekucyjne, o czym została poinformowana pismem Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r. w związku z doręczeniem tytułów egzekucyjnych. Podnieść przy tym należy, że art. 239b § 1 pkt 1 O.p., wskazujący przesłanki nadania rygoru natychmiastowej wykonalności stanowi w § 1 pkt 1, że warunkiem nadania rygoru jest posiadanie informacji o toczącym się wobec strony postępowaniu egzekucyjnym w zakresie innych należności i ta przesłanka została bezsprzecznie spełniona. Przypomnieć w tym miejscu należy, że podniesione we wcześniejszych rozważaniach argumenty organów obu instancji co do uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania wynikającego z decyzji wymiarowej nie budzą wątpliwości Sądu, dlatego zarzuty strony odnoszące się do nie wykazania przez organy przesłanek nadania rygoru są, zdaniem Sądu, nieuzasadnione.

W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów art. 120, 121 § 1, 122, czy 187 § 1 O.p. Organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, dokonana ocena zebranych dowodów nie narusza granic swobodnej oceny dowodów, w sposób wyczerpujący przedstawiły argumenty uzasadniające podjęcie zaskarżonego rozstrzygnięcia, wyjaśniono jego podstawę prawną.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił jako bezzasadną. O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 490) – mając na uwadze datę wniesienia skargi zastosowanie znalazły przepisy rozporządzenia obowiązujące przed 1 stycznia 2016 r.

P.C.