Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 481/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32, art. 38 ust. 1 i ust. 2, art. 103 w zw. z art. 100
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Eugeniusz Wasilewski, Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi S. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. w sprawie mianowania S. S. na stanowisko eksperta Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w części dotyczącej daty mianowania na stanowisko oraz ustalił datę mianowania na dzień [...] lutego 2015 r., a w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.

Do wydania powyższych rozkazów personalnych doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. [...] S. S. – ekspert Wydziału w [...] Biura [...] KGP, została z dniem [....] kwietnia 2014 r. delegowana z urzędu do czasowego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...]. Następnie, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2014 r., czas delegacji przedłużono do 12 miesięcy.

Kolejnym rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. Komendant Główny Policji odwołał z dniem [...] grudnia 2014 r. S. S. z delegowania oraz zwolnił z zajmowanego stanowiska. Ponadto z dniem [...] grudnia 2014 r. przeniósł wymienioną z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] Rozstrzygnięciu nadano rygor natychmiastowej wykonalności i doręczono stronie w dniu 15 grudnia 2014 r.

W następstwie powyższego, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] mianował [...] S. S. na stanowisko eksperta Zespołu [...] Wydziału [...] KWP w [...] w 9 grupie zaszeregowania z mnożnikiem 2,05 kwoty bazowej z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] zł i dodatkiem służbowym w wysokości [...] zł miesięcznie, zaś rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. powierzył wymienionej pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku eksperta w Wydziale [...] w Komendzie Miejskiej Policji w [...] - z dniem [...] grudnia 2014 r.

W odwołaniu od rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. o mianowaniu [...] S. S. na stanowisko eksperta Zespołu [...] Wydziału [...] KWP w [...] pełnomocnik skarżącej zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 100 w związku z art. 103 ustawy o Policji poprzez ustalenie uposażenia skarżącej pomniejszonego o dodatek specjalny, który przysługiwał jej na poprzednim stanowisku, pomimo iż policjant zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, a także naruszenie art. 107 § 1 K.p.a. w związku z art. 11 K.p.a. poprzez niezawarcie w zaskarżonym rozkazie personalnym przekonującego uzasadnienia faktycznego i prawnego dotyczącego merytorycznych, a nie formalnych przesłanek zwolnienia skarżącej z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce Policji. Jednocześnie pełnomocnik wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez przyznanie skarżącej dodatku specjalnego w wysokości 30% kwoty bazowej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu odwołania, przywołując treść art. 103 ust. 1 ustawy o Policji pełnomocnik stwierdził, że skoro ta norma nie rozróżnia uposażenia zasadniczego i dodatków, a ogranicza się tylko do wskazania, że przeniesiony policjant zachowuje uprawnienie do poprzednio pobieranego uposażenia to przyjąć należy, iż skarżącej należy się na nowym stanowisku uposażenie wraz z wszystkimi dodatkami należnymi podczas pracy w [...]. Ponadto pełnomocnik wywiódł, że nie można zastosować przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. i na ich podstawie obniżyć dodatek służbowy, gdyż art. 103 ust. 1 ustawy o Policji jest przepisem szczególnym wobec przepisów ww. ustawy i przepisów wykonawczych, a zatem wyłączone jest ich stosowanie.

Komendant Główny Policji, w wyniku rozpoznania powyższego odwołania rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. w części dotyczącej daty mianowania na stanowisko oraz ustalił datę mianowania na dzień [...] lutego 2015 r., a w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, iż decyzja o mianowaniu S. S. na stanowisko w strukturach Wydziału [...] podjęta została na skutek konieczności umieszczenia policjanta w strukturze jednostki w związku z przeniesieniem do dalszego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] na mocy rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. Organ podkreślić jednocześnie, że uprzednio [...] S. S. pełniła służbę na stanowisku w strukturach Wydziału w [...] Biura [...] KGP, a zatem komórki organizacyjnej, której misją jest coraz skuteczniejsze eliminowanie i ograniczanie korupcji w Policji, zaś wśród jej zadań wymienia się podejmowanie czynności operacyjno-rozpoznawczych i dochodzeniowo-śledczych. Tak więc mianowanie strony na stanowisko w Zespole [...] Wydziału [...] KWP w [...] uwzględnia dotychczasowe doświadczenie zawodowe policjanta i wpisuje się w koncepcję optymalnego wykorzystania zasobów ludzkich pozostających w dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Przy mianowaniu uwzględniono zatem zarówno możliwości mianowania na nieobsadzone stanowisko służbowe, jak i wykształcenie i kwalifikacje zawodowe policjanta oraz staż służby.

Jednocześnie Komendant Wojewódzkiego Policji w [...] mianował policjanta na stanowisko równorzędne do zajmowanego do tej pory (tj. stanowisko eksperta) - pod względem grupy zaszeregowania, jak również mnożnika kwoty bazowej i stopnia etatowego, a także przyznał dodatek służbowy w dotychczasowej wysokości.

Ustosunkowując się do argumentów podniesionych przez pełnomocnika w odwołaniu organ wskazał, że zgodnie z § 15 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego prawo do dodatku specjalnego w wysokości do 30% kwoty bazowej jest nierozerwalnie związane z pełnieniem służby w konkretnej jednostce (komórce) organizacyjnej Policji oraz z wykonywaniem ścisłe określonych zadań służbowych. Oczywistym wobec tego jest, że każdy funkcjonariusz przeniesiony do pełnienia służby w innej niż wskazane w przepisie jednostce (komórce) organizacyjnej Policji musi liczyć się z faktem wygaśnięcia prawa do pobierania tegoż dodatku. Przyjęcie zatem, że skarżąca została mianowana na stanowisko, które nie odpowiada wymogom równorzędności wskazywałoby, że policjant Komendy Stołecznej Policji uprawniony do otrzymywania dodatku stołecznego na stanowisku np. asystenta, zajmuje stanowisko wyższe niż policjant na stanowisku asystenta w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...], a specjalista Biura Operacji Antyterrorystycznych Komendy Głównej Policji (uprawniony do dodatku specjalnego) jest stanowiskiem "wyższym" niż np. specjalista Biura Łączności i Informatyki Komendy Głównej Policji.

Dodatek specjalny w istocie przysługiwał stronie podczas służby w strukturach Biura [...], jednak obecnie, wobec mianowania na stanowisko niemieszczące się w katalogu wymienionym w § 15 ww. rozporządzenia brak jest podstaw prawnych do jego przyznania, zaś jego ewentualne przyznanie byłoby ewidentnym naruszeniem prawa.

Odnosząc się kolei do rozważań zawartych w odwołaniu dotyczących art. 103 ust. 1 ustawy o Policji organ odwoławczy podkreślił, że [...] S. S., zajmująca uprzednio stanowisko eksperta, została mianowana na stanowisko eksperta, a zatem z całą pewnością nie jest to stanowisko zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego, o jakim mowa w przywołanym przepisie. Tym samym art. 103 ust. 1 ustawy o Policji nie ma zastosowania do omawianego przypadku.

Niezależnie od powyższego organ odwoławczy zaznaczył, że użyte w art. 103 ust. 1 ww. ustawy określenie "prawo do stawki uposażenia" nie jest tożsame z określeniem "prawa do stawki dodatku służbowego/ funkcyjnego/ stołecznego/ specjalnego". Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że ma on charakter gwarancyjny zapewniający policjantowi przeniesionemu na stanowisko zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego prawo do zachowania stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. Dotyczy on jednak wyłącznie prawa do zachowania stawki uposażenia zasadniczego. Zaszeregowaniu stanowisk służbowych odpowiadają stawki uposażenia zasadniczego wyrażone w postaci mnożników kwoty bazowej. Oznacza to, że użyte w tym przepisie sformułowanie "prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku" nie obejmuje dodatków do uposażenia o których mowa w art. 100 tej ustawy. Z tych względów uznać należy, iż zarzut dotyczący art. 103 i art. 100 ustawy o Policji jest nietrafny.

Z kolei w odniesieniu do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 107 § 1 K.p.a. w związku z art. 11 K.p.a. organ stwierdził, iż nie może on odnieść skutku, albowiem zaskarżony rozkaz nie dotyczy zwolnienia [...] S. S. z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce Policji.

Jednocześnie organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 130 § 2 K.p.a. wniesienie odwołania od rozkazu personalnego w przedmiocie mianowania na nowe stanowisko służbowe wstrzymało wykonanie zaskarżonej decyzji, albowiem rozstrzygnięciu temu nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 K.p.a., jak również nie podlegało ono natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy. Dlatego też, po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, należało uchylić zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty mianowania na nowe stanowisko w strukturach Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] i wyznaczyć nową datę mianowania na stanowisko służbowe na dzień [...] lutego 2015 r.

W skardze na powyższy rozkaz personalny skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. S. wniosła o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonemu rozkazowi personalnemu zarzuciła:

I. naruszenie art. 100 w zw. z art. 103 ustawy o Policji, poprzez ustalenie jej uposażenia pomniejszonego o dodatek specjalny, który przysługiwał jej na poprzednim stanowisko, pomimo iż policjant zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku;

II. naruszanie art. 107 § 1 K.p.a. w zw. z art. 11 K.p.a. poprzez niezawarcie w zaskarżonym rozkazie personalnym przekonującego uzasadnienia faktycznego i prawnego dotyczącego merytorycznych, a nie formalnych przesłanek zwolnienia skarżącej z dotychczas zajmowanego i przeniesienia do pełnienia służby iw innej jednostce Policji;

III. naruszenie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez wydanie orzeczenia arbitralnego, przekraczającego granice dozwolonej uznaniowości aktu administracyjnego w ten sposób, że rozkaz personalny nie uwzględnia interesu służbowego Policji oraz dotychczasowego doświadczenia zawodowego policjanta;

IV. naruszanie art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego oraz dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów poprzez pominięcie przez organ II instancji faktu, iż wobec skarżącej wydano rozkaz personalny, w trybie art. 37 ustawy o Policji, w przedmiocie powierzenia pełnienia obowiązków służbowych na stanowisku eksperta w Wydziale [...] w Komendzie Miejskiej w [...] , które to stanowisko jest nieadekwatne do jej doświadczenia zawodowego.

W uzasadnieniu skargi podniosła, iż przed zwolnieniem z zajmowanego stanowiska, które nastąpiło w dniu [...] grudnia 2014 r. była przypisana jako ekspert do 9 grupy zaszeregowania, z mnożnikiem 2,05 kwoty bazowej 1.523,29 zł, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] zł, z dodatkiem służbowym w kwocie [...] zł oraz dodatkiem specjalnym w wysokości 30% kwoty bazowej. W związku natomiast z mianowaniem na stanowisko eksperta w Wydziale [...] Komendy Wojewódzkiej w [...] ustalono jej 9 grupę zaszeregowania z mnożnikiem 2,05 kwoty bazowej z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] zł i dodatkiem służbowym w wysokości [...] zł miesięcznie. Jej uposażenie zostało zatem pomniejszone o dodatek specjalny w wysokości 30 %. kwoty bazowej. Ponadto rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wydanym na podstawie art. 37 ustawy o Policji powierzono jej pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku Wydziale [...] w Komendzie Miejskiej w [...]. Skarżąca zaznaczyła, iż wprawdzie czasowe powierzenie policjantowi pełnienia obowiązków na innym stanowisku w trybie art. 37 ustawy o Policji nie podlega zaskarżeniu, jednakże oczywistym faktem jest, iż wobec wydania takiego orzeczenia skutki rozkazu personalnego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [....] Komendanta Wojewódzkiego Policji dotyczącego jej mianowania na stanowisko eksperta w Wydziale [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] są iluzoryczne albowiem faktycznie pełni służbę w wydziale, którego właściwość nie dotyczy materii, w której posiada największe doświadczenie.

W ocenie skarżącej, w związku z faktem, iż rozkaz personalny nr [...] dotyczący mianowania na stanowisko eksperta w Wydziale [...] KWP [...], jak i rozkaz personalny nr [...] zostały wydane w tym samym dniu ([...] grudnia 2014 r.) oraz przez ten sam organ (Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]) organ II instancji, tj. Komendant Główny Policji, jako instancja merytoryczna nie zaś wyłącznie kontrolna, był zobowiązany uwzględnić powyższą okoliczność.

Skarżąca podkreśliła, że decyzja o mianowaniu, zwolnieniu, przeniesieniu funkcjonariusza przez przełożonego służbowego jest decyzją uznaniową, lecz nie dowolną. Ramy tego uznania administracyjnego wyznacza przepis art 7 K.p.a., a mianowicie interes społeczny (w tym przypadku interes służbowy Policji) oraz słuszny interes policjanta.

W jej ocenie pouczenie, że od rozkazu o czasowym powierzeniu pełnienia obowiązków na innym stanowisku w trybie art. 37 ustawy o Policji nie przysługuje środek odwoławczy, należy uznać za błędne i naruszające jej uzasadniony interes.

Odnosząc się natomiast do kwestii obniżenia wynagrodzenia w związku z zmianą stanowiska służbowego skarżąca podniosła, że jej uposażenie zostało pomniejszone o dodatek specjalny w wysokości 30 %. kwoty bazowej. Zaznaczyła przy tym, że okolicznością bezsporną jest fakt, iż przedmiotowy dodatek przysługuje funkcjonariuszom wskazanym w § 15 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Jednakże zgodnie z art. 103 ust. 1 ustawy o Policji policjant przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. Gwarancja udzielona przez art. 103 ust. 1 ustawy o Policji rozciąga się zarówno na uposażenie zasadnicze, jak i dodatki do tego uposażenia albowiem zgodnie z art. 100 tej ustawy uposażenie składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Natomiast art. 103 ust. 1 ustawy o Policji gwarantuje policjantowi prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku. Należy zatem przyjąć, że na nowym stanowisku należy się jej uposażenie wraz z wszystkimi dodatkami należnymi podczas pracy w [...].

W konsekwencji należy stwierdzić, że skoro art. 103 ust. 1 ustawy o Policji jest przepisem szczególnym stanowiącym wyjątek od reguł stosowanych w art. 101 ust. 1 tej ustawy, to niewłaściwe było zastosowanie przez Komendanta Głównego Policji art. 101 ust. 1ustawy o Policji w zw. z § 15 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. i obniżenie jej uposażenia o dodatek specjalny w wysokości 30 % kwoty uposażenia.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.

Organ podkreślił przy tym, iż przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżonym rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji była wyłącznie kwestia mianowania S. S. na stanowisko eksperta Zespołu [...] Wydziału [...] KWP w [...].

Rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [....] z dnia [...] grudnia 2014 r. o powierzeniu S. S. obowiązków na stanowisku eksperta w Wydziale [...] w Komendzie Miejskiej Policji w [...] wydany na podstawie art. 37 ustawy o policji nie jest natomiast decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 K.p.a. Tym samym na rozstrzygniecie to nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Organ zaznaczył jednocześnie, że przepis art. 103 ustawy o Policji nie miał zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż S. S. została mianowana na stanowisko równorzędne eksperta, które zaszeregowane jest do tej samej grupy uposażenia zasadniczego, co dotychczas przez nią zajmowane.

Odnosząc się do argumentów skargi organ dodatkowo podniósł, że użyte w art. 103 ust. 1 ustawy o Policji określenie "prawo do stawki uposażenia" nie jest tożsame z określeniem "prawa do stawki dodatku służbowego", czy też "dodatku specjalnego". Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że ma on charakter gwarancyjny zapewniający policjantowi przeniesionemu na stanowisko zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego prawo do zachowania stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. Dotyczy on jednak wyłącznie prawa do zachowania stawki uposażenia zasadniczego. Oznacza to, że użyte w tym przepisie sformułowanie "prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku" nie obejmuje dodatków do uposażenia o których mowa w art. 100 ustawy o Policji. Z tych względów za nietrafny należy uznać podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 103 ust. 1 i art. 100 ustawy o Policji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Sąd jest władny wzruszyć zaskarżoną decyzję jedynie w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa. Art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako P.p.s.a.) określa w jakich sytuacjach decyzje lub postanowienia podlegają uchyleniu.

Dokonując oceny zasadności skargi S. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie.

Należy w tym miejscu przypomnieć, że przedmiotem postępowania zakończonego powyższym rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji była kwestia mianowania S. S. na stanowisko eksperta Zespołu [...] Wydziału [...] KWP w [...].

Wydanie rozkazu personalnego o mianowaniu skarżącej na stanowisko eksperta w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] było następstwem jej wcześniejszego przeniesienia z urzędu przez Komendanta Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. do dalszego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...].

Rozkaz personalny Komendanta Główny Policji o przeniesieniu S. S. do pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] został utrzymany w mocy decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r., a skarga S. S. na powyższą decyzję została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 493/15,

Kwestia przeniesienia skarżącej do pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] została więc już prawomocnie rozstrzygnięta i nie mogła być przedmiotem ponownej kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu.

Kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu nie mógł też zostać poddany, wbrew argumentom skargi, rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. o powierzeniu S. S. obowiązków na stanowisku eksperta w Wydziale [...] w Komendzie Miejskiej Policji w [...] wydany na podstawie art. 37 ustawy o Policji. Zgodnie bowiem z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem rozkaz personalny wydany na podstawie art. 37 ustawy o Policji nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 K.p.a., od której przysługuje odwołanie do organu wyższej instancji. Jest to akt władczy o charakterze wewnętrznym, wynikającym z podległości służbowej funkcjonariusza, niepodlegający zaskarżeniu w trybie administracyjnym ani sądowym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 1652/13, LEX nr 1583207).

Podstawę materialnoprawną wydanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia o mianowaniu S. S. na stanowisko eksperta Zespołu [...] Wydziału [...] KWP w [...] stanowił przepis art. 32 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.). Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych.

Przepis ten ma charakter kompetencyjny, gdyż określono w nim wyłącznie organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nim wymienionych. Nie wskazano natomiast w tym przepisie kryteriów i merytorycznych przesłanek, uzasadniających podejmowanie decyzji w tych sprawach. Nie ma jednak wątpliwości, że na podstawie tego przepisu mianowanie funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe, będące następstwem jego zwolnienia z dotychczasowego stanowiska, może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Wynika to a contrario z art. 38 ust. 1 i 2 omawianej ustawy o Policji, w którym wymieniono w sposób wyczerpujący obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe.

Ustawa o Policji nie definiuje pojęcia "stanowisko równorzędne" (w przeciwieństwie np. do aktualnej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych), choć często się nim posługuje i wiąże z nim określone konsekwencje (np. art. 38 ust. 2 pkt 1 i art. 42 ust. 1).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, iż "stanowisko równorzędne" oznacza stanowisko, które musi charakteryzować się: takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, takim samym dodatkiem służbowym oraz takim samym stopniem etatowym. Wszystkie te warunki powinny być spełnione łącznie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 2414/11, publ. https://cbois.nsa.gov.pl).

W ramach kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy mieć jednocześnie na uwadze, iż zwolnienie funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska służbowego w jednostce organizacyjnej Policji i mianowanie go do dalszego pełnienia służby na innym stanowisku przez właściwy organ jest dozwolone zawsze, o ile mianowanie następuje na równorzędne stanowisko służbowe. Polityka kadrowa w formacjach Policji należy natomiast do jej kierownictwa, które w tym zakresie jest ograniczone jedynie zakazem mianowania funkcjonariusza na niższe stanowisko od tego, które do tej pory zajmował, z wyjątkiem sytuacji określonej w art. 38 ustawy pragmatycznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 1225/11, publ. https://cbois.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu, Komendant Główny Policji w zaskarżonej decyzji w sposób wyczerpujący wyjaśnił kwestię równorzędności stanowisk, poprzednio i obecnie zajmowanego. Dodatkowo zwrócił też uwagę na aspekty prawne związane z istotą stosunku służbowego policjanta, w tym związane z problematyką zwalniania ze stanowiska służbowego, przeniesienia z urzędu i mianowania skarżącej na równorzędne stanowisko służbowe w rozumieniu art. 32 ustawy o Policji.

Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie organ wykazał, że skarżąca została mianowana na stanowisko równorzędne w stosunku do dotychczas zajmowanego. W odniesieniu do obydwu stanowisk skarżącej (aktualnego i poprzednio zajmowanego) identyczne są elementy, które przesądzają o ich równorzędności, a mianowicie: grupa zaszeregowania uposażenia zasadniczego, stopień etatowy oraz rodzaj przyznanego dodatku. Zgodnie z tabelą zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych stanowiącą załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. nr 152, poz. 1732 ze zm.), stanowisko eksperta zarówno w strukturze Komendy Głównej Policji, jak i w strukturze Komendy Wojewódzkiej Policji jest zaszeregowane do tej samej – 9 grupy uposażenia zasadniczego oraz odpowiada mu stopień etatowy podinspektora, a ponadto przepisy rozporządzenia przewidują na tym stanowisku dodatek służbowy.

Stanowisko eksperta Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] odpowiada parametrom stanowiska ekspert Biura [...] Komendy Głównej Policji, także pod względem zbliżonego profilu zadań – zwalczania korupcji w Policji, a tym samym uwzględnia dotychczasowe doświadczenie zawodowe policjantki .

Skarżąca nie kwestionowała, iż stanowisko eksperta w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] , na które została mianowana, pod względem parametrów uposażenia (9 grupa zaszeregowania z mnożnikiem 2,05 kwoty bazowej, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] zł i dodatkiem służbowym w wysokości [...] zł miesięcznie) odpowiada jej dotychczasowym warunkom płacowym, za wyjątkiem pozbawienia policjantki dodatku specjalnego.

Dodatek specjalny, co stanowi oś sporu w niniejszej sprawie, zgodnie z § 15 powołanego rozporządzenia, przysługuje jednak tylko policjantowi pełniącemu służbę w ściśle określonej wyspecjalizowanej jednostce (komórce) organizacyjnej Policji, tj.: 1) Biurze Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji, 2) Centralnym Biurze Śledczym Policji, 3) pododdziale antyterrorystycznym lub komórce antyterrorystycznej Policji. Przepis ten jest jasny, precyzyjny i racjonalny, albowiem zawężenie kręgu funkcjonariuszy uprawnionych do przedmiotowego dodatku wynika z charakteru służby pełnionej w wymienionych jednostkach "podwyższonego ryzyka". Skarżąca była zatem uprawniona do otrzymywania przedmiotowego dodatku pełniąc służbę na stanowisku eksperta w Biurze [...] KGP. Przeniesienie skarżącej do Komendy Wojewódzkiej w [...] i w konsekwencji mianowanie na stanowisko eksperta Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] spowodowało, iż odpadła podstawa prawna do przyznania i wypłacania powyższego dodatku specjalnego. Jednostki organizacyjne (komórki) komend wojewódzkich Policji nie zostały bowiem wymienione w § 15 ww. rozporządzenia. Oznacza to, iż przyznanie skarżącej dodatku specjalnego na obecnie zajmowanym stanowisku w sposób oczywisty naruszałoby powołany przepis. Brak dodatku specjalnego na obecnym stanowisku nie oznacza jednak braku równorzędności tego stanowiska z poprzednio zajmowanym.

W świetle powyższego, stwierdzić należy, iż nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisu art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 103 w zw. z art. 100 ustawy o Policji, albowiem przepis ten nie miał w niniejszej sprawie zastosowania, gdyż skarżąca nie została przeniesiona na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego.

Nie znajdują także uzasadnienia zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego. Komendant Główny Policji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uwzględnił wszystkie istotne okoliczności sprawy, a więc przede wszystkim przeprowadził ocenę w zakresie tego, czy mianowanie skarżącej nastąpiło na stanowisko równorzędne. W ocenie Sądu argumentacja zawarta w obszernym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest wystarczająca, odnosi się do wszystkich zarzutów odwołania i spełnia wymagania art. 107 § 3 K.p.a. Organ wskazał zarówno na przesłanki faktyczne, powodujące konieczność mianowania funkcjonariusza na równorzędne stanowisko służbowe w strukturze Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] , jak i przepisy prawa, które były podstawą podjętej decyzji.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji odpowiadają prawu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.