Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1135/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. art. 64, art. 64a
journal: Dz.U. 2019 poz 1507
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - teskt jedn.
article: art. art 7, art 77 art 80, art 107 §3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 145 § 1  pkt 1 lit a i lit c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska - Jaroszewicz (spr.) Sędzia WSA Łukasz Trochym po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 listopada 2020 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z obowiązku ponoszenia opłat za pobyt w domu opieki społecznej uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...].


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] kwietnia 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z [...] lutego 2020 r. nr [...] odmawiającą M. S. całkowitego zwolnienia z obowiązku ponoszenia opłat za pobyt ojca W. S. w Domu Pomocy Społecznej w [...].

Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

M. S. wnioskiem z [...] grudnia 2019 r. wystąpiła do Wójta Gminy [...] o zwolnienie, na podstawie art. 64 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, z obowiązku płacenia należności za pobyt ojca w Domu Pomocy Społecznej w [...]. Strona wyjaśniła, że jest zmuszana do uiszczania przedmiotowej należności za ojca, który opuścił rodzinę kiedy miała 3 miesiące i do tej pory nie miała kontaktów z nim, ani z jego rodziną. W. S. nie poczuwał się do żadnych obowiązków wobec rodziny, nie utrzymywał żadnych, nawet dorywczych kontaktów i jej nie odwiedzał. Nie zapłacił też dobrowolnie zasądzonych alimentów, w związku z tym matka zmuszona była wystąpić o pomoc do ZUS, a następnie do funduszu alimentacyjnego. Strona do tej pory nie wie jak jej ojciec wygląda. Po rozwodzie [...] czerwca 1993 r. matka wnosiła o całkowite pozbawienie go praw rodzicielskich, na co W. S. wyraził zgodę i zostało to zapisane w protokole rozprawy sądowej. Sąd prawa te jednak ograniczył do osobistych kontaktów z córką. Mimo wyroku ograniczającego jedynie prawa rodzicielskie W. S. konsekwentnie żadnych kontaktów z córką nie utrzymywał, twierdził nawet, że nie płaci alimentów, ponieważ dzieci (także z poprzedniego związku) nie są jego. O zaprzeczenie ojcostwa jednak nie wystąpił. Skarżąca zaznaczyła, że gdyby nie decyzja Sądu o ograniczeniu jedynie praw rodzicielskich, podjęta wbrew zgodnemu oświadczeniu stron, byłaby obecnie zwolniona z obowiązku ponoszenia odpłatności, zgodnie z art. 64a ustawy o pomocy społecznej, tak jak inna z córek, która z tej odpłatności jest zwolniona, mimo identycznej sytuacji i braku jakichkolwiek kontaktów z W. S.

Zaległości W. S. z tytułu niezapłaconych alimentów na rzecz córek wynoszą [...] zł. Na wniosek M. S. postępowanie egzekucyjne dotyczące zaległości alimentacyjnych zostało umorzone [...] maja 2017 r. Wniosek wynikał z tego, że w czasie przeprowadzania pierwszego wywiadu w kwietniu 2017 r. uzyskała ona informację o umieszczeniu W. S. w domu pomocy społecznej, w związku z czym postanowiła zrezygnować z dochodzenia zadłużenia wobec siebie. Obciążenie jej opłatami za pobyt W. S. w domu pomocy społecznej byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.

Wójta Gminy [...] decyzją z [...] lutego 2020 r. odmówił M. S. całkowitego zwolnienia z obowiązku ponoszenia opłat za pobyt ojca w DPS, nałożonego decyzją Wójta Gminy [...] z [...] marca 2019 r., z uwagi na brak przesłanek do zastosowania wnioskowanej ulgi.

M. S. wniosła odwołanie od powyższej decyzji powołując orzecznictwo sądowoadministracyjne, z którego wynika, że katalog przesłanek uprawniających organ do zwolnienia z odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej, zawarty w art. 64 ustawy o pomocy społecznej jest katalogiem otwartym i winien przewidywać także inne okoliczności stanowiące podstawę do zastosowania przedmiotowego zwolnienia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozpoznając sprawę stwierdziło, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 61 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1507 ze zm.), opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wnoszą:

- małżonek, zstępni przed wstępnymi - zgodnie z umową zawartą w trybie art. 103 ust. 2: w przypadku osoby samotnie gospodarującej, jeżeli dochód jest wyższy niż 300 % kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, jednak kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300 % tego kryterium, w przypadku osoby w rodzinie, jeżeli posiadany dochód na osobę jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, z tym że kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300 % kryterium na osobę w rodzinie.

Postanowienia art. 61 ww. ustawy mają charakter obligatoryjny i nie pozostawiają ustalenia opłaty za pobyt w DPS do uznania organu administracyjnego.

SKO podkreśliło, że w przedmiotowej sprawie na podstawie decyzji Wójta Gminy [...] z [...] marca 2019 r., utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2019 r., M. S. została zobowiązana do ponoszenia opłaty za pobyt ojca – W. S. w Domu Pomocy Społecznej w [...], w kwocie [...] zł. Skarga na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została oddalona wyrokiem z dnia 7 listopada 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 1168/19.

W myśl art. 64 ustawy o pomocy społecznej osoby wnoszące opłatę mogą być zwolnione, na ich wniosek, częściowo lub całkowicie z tej opłaty, po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego w szczególności jeżeli:

1. wnoszą opłatę za pobyt innych członków rodziny w domu pomocy społecznej, ośrodku wsparcia lub innej placówce;

2. występują uzasadnione okoliczności, zwłaszcza długotrwała choroba, bezrobocie, niepełnosprawność, śmierć członka rodziny, straty materialne powstałe w wyniku klęski żywiołowej łub innych zdarzeń losowych;

3. małżonkowie, zstępni, wstępni utrzymują się z jednego świadczenia lub wynagrodzenia;

4. osoba obowiązana do wnoszenia opłaty jest w ciąży lub samotnie wychowuje dziecko,

5. osoba obowiązana do wnoszenia opłaty lub jej rodzic przebywała w rodzinie zastępczej, rodzinnym domu dziecka lub placówce opiekuńczo-wychowawczej, na podstawie orzeczenia sądu o ograniczeniu władzy rodzicielskiej osobie kierowanej do domu pomocy społecznej lub mieszkańcowi domu;

6. osoba obowiązana do wnoszenia opłaty przedstawi wyrok sądu oddalający powództwo o alimenty na rzecz osoby kierowanej do domu pomocy społecznej lub mieszkańca domu.

Kolegium podkreśliło, że zgodnie z powołanym art. 64 całkowite lub częściowe zwolnienie z opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej opiera się na uznaniu administracyjnym, co oznacza, że od oceny organu administracyjnego zależy, czy ulga ta zostanie stronie przyznana oraz w jakiej wysokości. W świetle tego przepisu organ nie ma obowiązku zwolnić z uiszczenia opłaty, jest to wyłącznie jego uprawnienie, które może zastosować jeżeli są spełnione przesłanki określone w tym przepisie.

Na podstawie art. 64a ustawy o pomocy społecznej osobę obowiązaną do wnoszenia opłaty za pobyt mieszkańca domu pomocy społecznej zwalnia się całkowicie z opłaty, na jej wniosek, pod warunkiem że przedstawi prawomocne orzeczenie sądu o pozbawieniu rodzica władzy rodzicielskiej nad tą osobą i oświadczy, że władza rodzicielska nie została przywrócona albo prawomocne orzeczenie sądu o skazaniu za umyślne przestępstwo popełnione z użyciem przemocy na szkodę osoby obowiązanej do wnoszenia opłaty, jej małoletniego rodzeństwa lub jej rodzica. Zwolnienia te obejmują zstępnych osoby zwolnionej z opłaty za pobyt mieszkańca w domu pomocy społecznej.

Kolegium wskazało, że skarżąca jako podstawę wniosku o zwolnienie z opłat powołała art. 64 ustawy o pomocy społecznej z uwagi na okoliczności uzasadniające jej zdaniem zwolnienie jej z opłaty za pobyt ojca w domu pomocy społecznej. Tymi okolicznościami jest ograniczenie wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w [...] Wydział [...] [...] z [...] czerwca 1993 r. sygn. akt [...] władzy rodzicielskiej W. S. wobec skarżącej, uchylanie się ww. od alimentów na rzecz córki, nieutrzymywanie z córką jakichkolwiek kontaktów.

Organ odwoławczy podkreślił, że art. 64 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej istotnie wskazuje na możliwość wydania decyzji zwalniającej z opłat jeżeli występują "uzasadnione okoliczności". Pojęcie to nie zostało sprecyzowane. Jednak wymienione w nim przykładowe okoliczności uzasadniające zwolnienie z opłat wskazują, że zamiarem ustawodawcy było objęcie jego zakresem zdarzeń związanych ze stanem zdrowia zobowiązanego lub członków jego rodziny, jak również sytuacji nagłego pogorszenia się sytuacji materialnej, będącej wynikiem zdarzeń niezależnych od woli zobowiązanego.

Zdaniem SKO w [...] również analiza całego art. 64 ustawy o pomocy społecznej wskazuje, że ustawodawca pod pojęciem okoliczności uzasadniających zwolnienie z opłat rozumiał okoliczności dotyczące sytuacji ekonomicznej. Relacja pomiędzy uprawnionym do przebywania w domu pomocy społecznej, a osobą zobowiązaną do ponoszenia kosztów jako podstawy do zwolnienia z opłaty zawarta jest w art. 64a tej ustawy. Decyzja wydana na podstawie art. 64a nie ma charakteru uznaniowego. Jeżeli osoba zobowiązana wystąpi z wnioskiem o zwolnienie i przedstawi wymienione w nim orzeczenia, organ zobowiązany jest do wydania decyzji o zwolnieniu z opłat.

Kolegium zaznaczyło, że przepisy ustawy o pomocy społecznej przewidują przesłanki odnoszące się do relacji osoby zobowiązanej do opłat i osoby przebywającej w domu pomocy społecznej, pozwalające na zwolnienie z obowiązku uiszczenia opłat. Ustawodawca dostrzegł konieczność uwzględnienia przy nakładaniu obowiązku ponoszenia opłat za pobyt w domu pomocy społecznej relacji pomiędzy jego pensjonariuszem, a osobą zobowiązaną. Jednakże zastrzegł, że może to nastąpić po spełnieniu wymienionych wyżej warunków.

Zdaniem Kolegium skarżąca wymienionych w art. 64a ustawy o pomocy społecznej dowodów nie przedłożyła. Okoliczności osobiste dotyczące relacji pomiędzy osobą zobowiązaną do uiszczenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej, a jego pensjonariuszem mogą być podstawą do zwolnienia z obowiązku ponoszenia tych kosztów o ile nieprawidłowość tych relacji potwierdzona zostanie orzeczeniem sądu powszechnego. Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 listopada 2019 r. sygn. akt I OSK 1861/19 (LEX nr 2777919).

SKO w [...] podkreśliło, że okolicznością niesporną jest, że ojciec skarżącej nie został pozbawiony władzy rodzicielskiej. Z akt sprawy nie wynika aby strona przebywała w rodzinie zastępczej, rodzinnym domu dziecka lub placówce opiekuńczo-wychowawczej, na podstawie orzeczenia sądu o ograniczeniu władzy rodzicielskiej osobie kierowanej do domu pomocy społecznej lub mieszkańcowi domu. Skarżąca nie przedstawiła też wyroku sądu oddalającego powództwo o alimenty na rzecz osoby kierowanej do domu pomocy społecznej lub mieszkańca domu. Tylko te okoliczności, według ustawodawcy i powołanego wyżej orzeczenia NSA, obejmujące wzajemne relacje mogą być podstawą do zwolnienia z opłat.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła M. S. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Skarżąca podniosła, że stanowisko SKO w [...], iż nie występują uzasadnione okoliczności, uzasadniające zwolnienie jej od opłat, wymienione w art. 64 ustawy o pomocy społecznej, jest wadliwe.

Skarżąca zaznaczyła, że orzecznictwo sądów administracyjnych w kwestii konieczności potwierdzenia orzeczeniem sądu powszechnego nieprawidłowość relacji pomiędzy pensjonariuszem domu pomocy społecznej, a osobą zobowiązaną, które mogą być podstawą do zwolnienia od opłat, nie jest jednolite. Z wielu orzeczeń, wymienionych m.in. w odwołaniu wynika, że relacje te powinny być i były analizowane i uwzględniane.

Na potwierdzenie stanowiska skarżąca przytoczyła stosowne orzecznictwo sądowoadministracyjne, w tym wyroki NSA z 23 października 2018 r. sygn. akt I OSK 2776/17 oraz z 27 listopada 2019 r. sygn. akt I OSK 1861/19. Zdaniem skarżącej niezrozumiałe jest dlaczego sąd powszechny zlekceważył zgodne oświadczenie stron o zgodzie na pozbawienie ojca skarżącej praw rodzicielskich i władzę tę tylko ograniczył. Przepisy nakładające na zobowiązanych obowiązek ponoszenia opłat za dom pomocy społecznej i ustalające zasady zwalniania od tego obowiązku weszły w życie dużo później i nie było możliwości ich przewidzenia.

Skarżąca podniosła, że nie powinna być karana koniecznością ponoszenia opłat za pobyt w domu pomocy społecznej zupełnie obcego człowieka i to nie wiadomo jak długo. Niezrozumiałe też jest nałożenie na nią tego obowiązku, podczas gdy inna z córek, J. S., będąca w identycznej sytuacji rodzinnej, tzn. niemająca nigdy żadnych związków ani kontaktów z ojcem, została zwolniona od opłat, bo sąd nie przyznał mu praw rodzicielskich.

Skarżąca wskazała ponadto, że nie ma żadnej możliwości wystąpienia do sądu o przeprowadzenie postępowania w sprawie przeciwko niej o alimenty na rzecz W. S., żeby uzyskać ewentualne oddalenie powództwa o alimenty, co dawałoby możliwość ubiegania się o zwolnienie z obowiązku ponoszenia opłat. Możliwość taką ma natomiast, na podstawie art. 110 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej, kierownik ośrodka pomocy społecznej, który zgodnie z tym zapisem: "może wytaczać na rzecz obywateli powództwa o roszczenia alimentacyjne". W ocenie skarżącej organ powinien podjąć wszelkie działania w celu wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, czego wymaga tego zasada prawdy obiektywnej zawarta w art. 7 kpa.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu.

Z akt sprawy wynika, że W. S. nie ponosi pełnej odpłatności za swój pobyt w domu pomocy społecznej. Skarżąca, jako zstępna, jest więc osobą zobowiązaną w myśl przepisów ustawy o pomocy społecznej do wnoszenia opłaty za pobyt ojca w tej placówce.

Art. 64 u.p.s. stanowi, że osoby wnoszące opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej można zwolnić, na ich wniosek, częściowo lub całkowicie z tej opłaty, w szczególności jeżeli: 1) wnoszą opłatę za pobyt innych członków rodziny w domu pomocy społecznej, ośrodku wsparcia lub innej placówce; 2) występują uzasadnione okoliczności, zwłaszcza długotrwała choroba, bezrobocie, niepełnosprawność, śmierć członka rodziny, straty materialne powstałe w wyniku klęski żywiołowej lub innych zdarzeń losowych; 3) małżonkowie, zstępni, wstępni utrzymują się z jednego świadczenia lub wynagrodzenia; 4) osoba obowiązana do wnoszenia opłaty jest w ciąży lub samotnie wychowuje dziecko.

Zgodnie natomiast z art. 64a u.p.s osobę zobowiązaną do wnoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej zwalnia się całkowicie z tej opłaty na jej wniosek pod warunkiem, że przedstawi prawomocne orzeczenie sądu o pozbawieniu rodzica władzy rodzicielskiej nad tą osobą i oświadczy, że władza rodzicielska nie została przywrócona a także w sytuacji gdy osoba taka przedstawi prawomocne orzeczenie sądu o skazaniu za umyślne przestępstwo popełnione z użyciem przemocy na szkodę osoby obowiązanej do wnoszenia opłaty, jej małoletniego rodzeństwa lub jej rodzica.

Analizując wskazane przepisy Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 3509/18 stwierdził, że art. 64 u.p.s. odnosi się przede wszystkim do sytuacji materialnej osoby zobowiązanej, a nie do relacji pomiędzy członkami rodziny. Zawarte natomiast w art. 64a u.p.s. zwolnienie z obowiązku ponoszenia opłat za pobyt członka rodziny w domu pomocy społecznej przewidziane w przypadku istnienia prawomocnego orzeczenia w przedmiocie pozbawienia władzy rodzicielskiej lub skazania za umyślne przestępstwo popełnione na szkodę zobowiązanego, wyraźnie wskazuje na wolę ustawodawcy, ażeby w zakresie więzi rodzinnych rozstrzygające znaczenie miał wyłącznie wyrok sądu powszechnego przesądzający o zniwelowaniu więzi rodzinnych.

Fakt ograniczenia władzy rodzicielskiej, na który wskazywała w toku postępowania administracyjnego Skarżąca, sam w sobie nie mógł zatem uzasadniać zwolnienia jej z opłatności na podstawie art.64a u.p.s.. Trudno też przyjąć, że w tych okolicznościach organ powinien prowadzić jakiekolwiek postępowanie dowodowe na okoliczność relacji jakie łączyły w dzieciństwie i młodości Skarżącą z jej ojcem. W rozpoznawanej sprawie jest zatem bezsporne, że przepis art. 64a u.p.s. nie może znaleźć tu zastosowania, gdyż Skarżąca nie dysponuje prawomocnym orzeczeniem sądu o pozbawieniu ojca władzy rodzicielskiej.

Zdaniem Sądu jednakże w przypadkach wyjątkowych, w sytuacji braku prawomocnego orzeczenia o którym mowa w art. 64a u.p.s., istnieje możliwość oceny więzi rodzinnych i okoliczności sprawy w oparciu o art. 64 u.s.p., co oznacza, że stosunki rodzinne pomiędzy mieszkańcem domu pomocy społecznej a zobowiązanym do ponoszenia opłaty mogą mieć znaczenie dla procesu obejmującego zwolnienie. Wskazać należy, że katalog przypadków wymieniony w art. 64 u.p.s. nie ma charakteru zamkniętego, na co wskazuje użycie zwrotu "w szczególności" lub posłużenie się przesłanką wystąpienia "uzasadnionych okoliczności". W art. 64 u.p.s. ustawodawca zawarł szeroki katalog okoliczności, w szczególności dotyczących sytuacji majątkowej ale także osobistej osoby ubiegającej się o zwolnienie z opłat. Sąd podkreśla, że wskazane inne okoliczności nie wymienione w art. 64 u.p.s. powinny mieć charakter obiektywny, wyjątkowy i nadzwyczajny. Muszą to być zatem okoliczności szczególnie uzasadnione i związane z wyjątkową i trudną sytuacją podmiotu ubiegającego się o zwolnienie (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 4 lipca 2018 r., sygn. akt IV SA/Gl 15/18, wyrok WSA w Szczecinie z 26 października 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 892/17, CBOSA).

Sytuacja rodzinna Skarżącej została przez nią udokumentowana orzeczeniami Sądu powszechnego zarówno co do faktu ograniczenia W. S. władzy rodzicielskiej jak i popełnienia przestępstwa polegającego na uporczywym uchylaniu się od alimentowania córki. Materiał dowodowy w postaci oświadczenia matki Skarżącej, kopii powyższych orzeczeń i protokołu rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku orzekającego rozwód rodziców M. S. potwierdza, że ojciec Skarżącej zaprzeczał swojemu ojcostwu, domagał się pozbawienia go władzy rodzicielskiej, od początku nie miał woli utrzymywania żadnych kontaktów z dzieckiem, co konsekwentnie realizował aż do chwili obecnej. Wskazany brak jakichkolwiek relacji osobistych od chwili urodzenia, przy dodatkowym uporczywym zaniechaniu wypełniania obowiązku alimentacyjnego stanowi zdaniem Sądu okoliczność szczególną, związaną z sytuacją rodzinną podmiotu ubiegającego się o zwolnienie , która może decydować o występowaniu uzasadnionej okoliczności warunkującej możliwość zwolnienia z opłaty za pobyt tego członka rodziny w domu pomocy społecznej na podstawie art. 64 u.p.s. Niewątpliwie jest to bowiem okoliczność związana z sytuacją rodzinną podmiotu ubiegającego się o zwolnienie.

Podkreślenia wymaga, że w sprawie o zwolnienie z obowiązku ponoszenia opłat za pobyt w domu pomocy społecznej właściwe organy dysponują swobodą decyzyjną w zakresie oceny prawnej stanu faktycznego sprawy oraz wyboru rodzaju jej rozstrzygnięcia. Jednakże są także zobowiązane do dokonania wyczerpujących rozważań czy w danej sprawie nie zaistniały szczególnie uzasadnione okoliczności warunkujące możliwość zwolnienia z opłaty.

To oznacza, że organy orzekające w sprawie niniejszej naruszyły ogólne reguły postępowania administracyjnego zobowiązujące do realizacji zasady prawdy obiektywnej w interesie obywatela, zebrania i oceny całości materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przepisu prawa materialnego będącego podstawą wydania kwestionowanej decyzji, tj. art. 64 u.p.s. przez jego błędną wykładnię polegającą na pominięciu przy rozstrzyganiu sprawy istnienia w niej szczególnie uzasadnionej okoliczności wynikającej z analizy zgromadzonego materiału dowodowego.

Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią powyższe wskazania co do dalszego postępowania.

Mając na uwadze, że w sprawie niniejszej doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego zawartych w art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. a w konsekwencji do naruszenia przepisu prawa materialnego - art. 64 u.p.s. poprzez jego błędną wykładnię z powodu nierozważenia i niewyjaśnienia w sposób odpowiadający wymogom postępowania administracyjnego wskazanych powyżej istotnych okoliczności sprawy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy Sąd orzekł jak na wstępie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.

Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło w związku z obowiązywaniem stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19. Zgodnie bowiem z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), dodanego art. 46 pkt 21 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 875), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Taka zaś sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, bowiem rozpoznanie sprawy stało się konieczne z uwagi na datę wpływu skarg do sądu i dotychczasowy okres oczekiwania stron na zakończenie postępowania sądowego. Z uwagi jednak na wzrost wykrytych zakażeń w całym kraju, w tym na Mazowszu oraz objęcia Warszawy strefą zagrożenia przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a nie można było przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.