Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 249/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-05-15 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

II SA/Gd 249/14 POSTANOWIENIE Dnia 15 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym spraw ze skarg A Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. i B Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 lutego 2014 r., sygn. akt [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 24 lutego 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. o określeniu dla "A" Spółki Akcyjnej z siedzibą w W., Oddziału w G., zlokalizowanego przy ul. [...], dopuszczalnego poziomu emisji hałasu w środowisku z terenu działalności na granicy zabudowy mieszkaniowej przy ul. [...] w G.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję, "A" S.A. z siedzibą w W. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka stwierdziła, że istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków w postaci wstrzymania pracy zakładu Spółki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), określanej dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania decyzji przede wszystkim na podstawie oświadczeń strony. To w jej interesie leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek wstrzymania wykonania. Twierdzenia te winny zaś zostać poparte niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych, wystarczająco obrazujących jej sytuację. Brak takiego odniesienia uniemożliwia pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie - przychylenie się do zgłoszonego żądania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 stycznia 2014 r. sygn. akt II FSK 2165/13 i podane w nim orzecznictwo sądów administracyjnych, dostępny na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu wydawana jest na podstawie art. 115a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 1232 ze zm.), zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N. Zasadniczo obowiązek przestrzegania dopuszczalnych norm natężenia hałasu wynika bezpośrednio z mocy prawa i nie wymaga indywidualizacji w formie decyzji administracyjnych. W praktyce może jednak występować przekroczenie dopuszczalnych norm natężenia hałasu, określonych rozporządzeniem w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Dlatego w art. 115a komentowanej ustawy została przewidziana podstawa prawna do wydania przez organy ochrony środowiska decyzji o dopuszczalnym poziomie natężenia hałasu. (K. Gruszecki Komentarz do art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska System informacji prawnej Lex) Decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu nie podlega wykonaniu w drodze egzekucji. Decyzja ta charakteryzuje się skutecznością, wynika z niej obowiązek przestrzegania przepisu obowiązującego prawa.

W ocenie Sądu, wydana decyzja nie powoduje skutków przewidzianych w art. 61 § 1 p.p.s.a., nie nakłada ona bowiem na stronę nowych obowiązków nie przewidzianych przepisami prawa, organ stwierdził w niej jedynie, iż dany podmiot w związku ze swoją działalnością emituje hałas, który poza terenem działalności tego podmiotu przekracza dopuszczalny poziom dla danego terenu objętego ochroną prawą.

Nadto wskazać należy, że skarżąca – "A" S.A. w W. wskazała, że decyzja naraża ją na znaczną szkodę związaną z niebezpieczeństwem wstrzymania działalności zakładu. Skarżąca w żaden sposób nie uwiarygodniła konieczności wstrzymania działalności zakładu, ani nie określiła i nie wykazała wysokości grożącej jej w związku z treścią decyzji szkody. Trudno uznać, że z decyzji określającej dopuszczalny poziom emisji hałasu wynika wprost konieczność wstrzymania pracy w zakładzie zlokalizowanym przy ul. [...] w G.. Tym bardziej, że jak twierdzi wnioskująca Spółka, przekroczenie poziomu hałasu przez zakład jest znikome, a źródeł hałasu skarżąca upatruje głównie w lokalnym ruchu ulicznym.

W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd oddalił wniosek jako niezasadny.