Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 882/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 47 par. 1, art. 37 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 2 pkt 4 i 5, art. 35 ust. 1 i 2, art. 36 ust. 1, art. 40 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2002 nr 126 poz 1069
law: Ustawa z dnia 5 lipca 2002 r. o świadczeniu przez prawników zagranicznych pomocy prawnej w Rzeczypospolitej Polskiej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński, , po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej postanawia: odrzucić skargę;


UZASADNIENIE

W dniu [...] adwokat H.A.K. działająca jako pełnomocnik skarżącego – J.S., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., skargę na postanowienie tego organu z dnia [...], nr [...], mocą którego organ odwoławczy odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Kierownika Działu Profilaktyki i Pomocy Dziecku i Rodzinie Ośrodka Pomocy Społecznej w G. (działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta G.) z dnia [...], nr [...], wydanej przez przedmiocie odpłatności za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej.

Wezwaniem z dnia [...], wystosowanym na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV z dnia [...], zwrócono się do pełnomocnik skarżącego o usunięcie braków formalnych skargi, poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz o dołączenie do akt sprawy dokumentu sporządzonego w języku polskim lub jego tłumaczenia poświadczonego przez tłumacza przysięgłego, potwierdzającego jej zarejestrowanie w państwie macierzystym jako osoby uprawnionej do wykonywania zawodu przy użyciu tytułu "[...]", stosownie do art. 40 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 5 lipca 2002 r. o świadczeniu przez prawników zagranicznych pomocy prawnej w Rzeczypospolitej Polskiej. Na dokonanie rzeczonych czynności wyznaczono termin siedmiu dni, licząc od daty doręczenia wezwania, informując o rygorze odrzucenia skargi.

Jak wynika z dołączonego do akt sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru (patrz: karta nr [...] akt sprawy), przywołane wezwanie z dnia [...] doręczone zostało pełnomocnik skarżącego w dniu [...].

W odpowiedzi na powyższe, w dniu [...] do tutejszego Sądu wpłynęło (za pośrednictwem telefaksu) pismo adwokat H.A.K. datowane na dzień [...], a także wydruki:

- pełnomocnictwa procesowego z dnia [...] do działania w imieniu J.S. "przeciwko Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w sprawie: [...]",

- dokumentu zatytułowanego jako "Akt" z dnia [...] mocą którego H.A.K. została dopuszczona do adwokatury w Republice B. oraz

- zaświadczenia z dnia [...] o wpisaniu jej na listę adwokatów Sądu Krajowego w W.

Następnie, to jest w dniu [...] do Sądu wpłynęła przesyłka zawierająca oryginał wspomnianego pisma z procesowego z dnia [...], oraz kserokopie wskazanych wyżej: "Aktu" z dnia [...] i zaświadczenia z dnia [...],

Pomimo wezwania pełnomocnik skarżącego nie nadesłała natomiast pełnomocnictwa do reprezentowania J.S. w niniejszej sprawie (to jest dotyczącej skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...]. Nie przedłożyła także oryginału lub uwierzytelnionej fotokopii dokumentu sporządzonego w języku polskim bądź jego tłumaczenia poświadczonego przez tłumacza przysięgłego, potwierdzającego zarejestrowanie jej w państwie macierzystym jako osoby uprawnionej do wykonywania zawodu przy użyciu tytułu "[...]".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 34 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Zgodnie przy tym z art. 35 §1 cytowanej regulacji, pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Z brzmienia art. 37 §1 p.p.s.a. wynika natomiast, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub jego wierzytelny odpis.

W tym miejscu należy podkreślić, że ustanowiona przez skarżącego pełnomocnik jest obywatelem Republiki [...] a tym samym w niniejszej sprawie zastosowanie mają unormowania szczególne zawarte w ustawie z dnia 5 lipca 2002 r. o świadczeniu przez prawników zagranicznych pomocy prawnej w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 126, poz.1069 ze zm.).

W myśl art. 1 ust. 2 rzeczonego aktu prawnego, pomoc prawna oznacza działalność w zakresie odpowiadającym uprawnieniom adwokata lub radcy prawnego i obejmuje w szczególności udzielanie porad prawnych, sporządzanie opinii prawnych, opracowywanie projektów aktów prawnych oraz występowanie przed sądami i urzędami. Z kolei art. 2 pkt 1 określa, że za prawnika zagranicznego uznaje się prawnika z Unii Europejskiej i prawnika spoza Unii Europejskiej.

Prawnikiem z Unii Europejskiej jest osoba będąca obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, uprawniona do wykonywania zawodu przy użyciu jednego z tytułów zawodowych uzyskanych w państwie członkowskim Unii Europejskiej, określonych w wykazie stanowiącym załącznik nr 1 do ustawy (art. 2 pkt 2). W przypadku obywatela Republiki [...], tytułem takim jest [...].

Należy tu zaakcentować, że art. 2 pkt 4 i 5 przywołanej ustawy z dnia 5 lipca 2002 r., w zakresie świadczonej przez prawników zagranicznych pomocy prawnej rozróżnia usługi transgraniczne oznaczające jednorazową lub mającą charakter przejściowy czynność z zakresu pomocy prawnej, wykonywaną w Rzeczypospolitej Polskiej przez prawnika zagranicznego wykonującego stałą praktykę w innym państwie oraz stałą praktykę, pod pojęciem której należy rozumieć stałe i systematyczne świadczenie pomocy prawnej przez prawnika zagranicznego w Rzeczypospolitej Polskiej.

Zasady świadczenia usług transgranicznych przez prawników z Unii Europejskiej określone zostały szczegółowo w art. 35 i następnych wspomnianej ustawy. Zgodnie zatem z art. 35 ust. 1 i 2 tego aktu prawnego, prawnik z Unii Europejskiej jest uprawniony do świadczenia usług transgranicznych przy użyciu tytułu zawodowego uzyskanego w państwie macierzystym, wyrażonego w języku urzędowym tego państwa, z oznaczeniem organizacji zawodowej w państwie macierzystym, do której należy, albo sądu, przed którym ma prawo występować zgodnie z prawem tego państwa i w ramach omawianego uprawnienia może on wykonywać wszelkie czynności, do których uprawniony jest adwokat lub radca prawny. Z kolei po myśli art. 36 ust. 1 cytowanej ustawy, przy wykonywaniu usług transgranicznych polegających na reprezentowaniu klienta w postępowaniu przed sądami i innymi organami władzy publicznej, prawnik z Unii Europejskiej podlega tym samym warunkom wykonywania zawodu, jakie stosuje się do adwokata lub radcy prawnego, z wyjątkiem warunków dotyczących miejsca zamieszkania i wpisu na listę adwokatów lub radców prawnych.

Przepisy art. 40 ust. 1 i ust. 3 przywołanej ustawy stanowią natomiast, iż prawnik z Unii Europejskiej obowiązany jest przy pierwszej czynności w postępowaniu sądowym dołączyć do akt sprawy dokument stwierdzający, że jest on zarejestrowany w państwie macierzystym, jako osoba uprawniona do wykonywania zawodu przy użyciu jednego z tytułów zawodowych, o których mowa w art. 2 pkt 2, a jeżeli dokument, o którym mowa w ust. 1 nie jest sporządzony w języku polskim, prawnik z Unii Europejskiej powinien załączyć jego tłumaczenie na język polski, poświadczone przez tłumacza przysięgłego.

Przedstawienie takiego dokumentu jest niezbędne, celem wykazania istnienia po stronie prawnika zagranicznego uprawnień do występowania przez polskim sądem administracyjnym, a zatem także umocowania do wniesienia skargi inicjującej postępowanie przed tym sądem.

Jak więc wynika z zaprezentowanych wyżej unormowań, warunkiem nadania skardze dalszego biegu było złożenie przez H.A.K., po pierwsze - pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania J.S. w sprawie i po drugie - dokumentu sporządzonego w języku polskim lub przetłumaczonego na język polski przez tłumacza przysięgłego, stwierdzającego, że jest ona zarejestrowana w [...], jako osoba uprawniona do wykonywania zawodu przy użyciu tytułu [...]. Nie budzi wątpliwości, że powinien to być oryginał takiego dokumentu bądź jego odpis. Należy bowiem podkreślić, iż przepis art. 47 §1 p.p.s.a. stanowi wyraźnie, że do pisma strony (a zatem również do skargi) należy dołączyć odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych.

Z brzmienia art. 49 §1 p.p.s.a. wynika przy tym, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni. Z kolei po myśli art. 58 §1 pkt 3 tej regulacji, w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych skargi w zakreślonym terminie, sąd orzeka o jej odrzuceniu.

Mając na względzie powyższe, pismem z dnia [...] H.A.K. wezwano do nadesłania pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz do przedłożenia sporządzonego w języku polskim dokumentu (lub jego tłumaczenia poświadczonego przez tłumacza przysięgłego) potwierdzającego jej rejestrację w Republice [...], jako osoby uprawnionej do wykonywania zawodu przy użyciu tytułu zawodowego "[...]", pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika z dołączonego do akt sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru, rzeczone wezwanie zostało doręczone wyżej wymienionej w dniu [...].

W odpowiedzi na powyższe, pełnomocnik skarżącego przesłała w dniu [...] telefaksowe wydruki a następnie (to jest w dniu [...]) do Sądu wpłynęła przesyłka nadana przez nią w dniu [...], zawierająca oryginał pełnomocnictwa procesowego z dnia [...] do działania w imieniu J.S. "przeciwko Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w sprawie: [...]" i kserokopie przetłumaczonych na język polski: Aktu z dnia [...], mocą którego została dopuszczona do adwokatury w Republice [...] oraz zaświadczenia z dnia [...] o wpisaniu jej na listę adwokatów Sądu Krajowego w W. Żadna z tych kserokopii nie została poświadczona za zgodność z oryginałem (uwierzytelniona).

W tym stanie rzeczy nie sposób uznać, aby braki skargi został usunięty.

Nadesłane przez H.A.K. pełnomocnictwo nie odnosi się do niniejszego postępowania albowiem w jego treści wskazano wyraźnie, że udzielone zostało "w sprawie [...]". Tymczasem przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. o innym numerze, a mianowicie [...].

Odnosząc się z kolei do przedłożonych przez skarżącą kserokopii dokumentów potwierdzających jej rejestrację w Republice [...], jako osoby uprawnionej do wykonywania zawodu przy użyciu tytułu zawodowego "[...]" godzi się podnieść, że w świetle przywołanych wyżej rozważań prawnych nie budzi wątpliwości, iż celem wykazania swego umocowania do wniesienia skargi, pełnomocnik strony powinna przedłożyć ich oryginały albo odpisy. Pod pojęciem odpisu mieści się natomiast każdy jego dalszy egzemplarz zgodny z oryginałem (por. H. Knysiak-Molczyk /w:/ T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis Warszawa 2005, s. 208). Jak przyjmuje się w doktrynie i praktyce, istotą odpisu w rozumieniu art. 47 §1 p.p.s.a. jest odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma. Bez względu na to, czy jest to egzemplarz pisma zgodny układem treści z oryginałem (fotokopia, wydruk komputerowy), czy też osobno sporządzony dokument, poświadczenie jego zgodności z oryginałem zawsze jest niezbędne. Osoba poświadczająca przyjmuje bowiem odpowiedzialność za zgodność pisma z oryginałem. Za takim poglądem przemawia także treść art. 47 §2 p.p.s.a., który mówiąc o przykładowych odpisach (fotokopiach i wydrukach poczty elektronicznej) wymaga ich uwierzytelnienia. Z powyższego zapisu wynika także to, że odpisy sporządzane w innej formie muszą również być uwierzytelnione (vide: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków, Zakamycze 2005, str. 122).

Skoro zatem nadesłane przez A.K. kopie dokumentów stwierdzających, że jest ona zarejestrowana w [...], jako osoba uprawniona do wykonywania zawodu przy użyciu tytułu [...] nie zostały potwierdzone za zgodność z oryginałami, to należało przyjąć, że pomimo wezwania nie uzupełniła ona braku formalnego skargi w omawianym zakresie. Równocześnie trzeba podnieść, że wyżej wymieniona nie nadesłała pełnomocnictwa, z którego wynikałoby upoważnienie do reprezentowania J. S. w niniejszym postępowaniu.

Zważywszy powyższe postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 58 §1 pkt 3 p.p.s.a.