Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 303/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1 i par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 134 par. 1, art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 a) i c), art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 127, art. 247 par. 1 pkt 3,
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska ( spr.) WSA Walentyna Długaszewska WSA Mirella Ławniczak Protokolant : st. sekr. sąd. Kamila Perkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 lipca 2009r. przy udziale sprawy ze skargi Spółki A w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia 09 lutego 2009r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej zwrotu nadpłaconego podatku akcyzowego. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia 26 maja 2008r. Nr [...], II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu na rzecz skarżącego kwotę [...],- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. /-/ M. Ławniczak /-/ M. Kosewska /-/ W. Długaszewska WSA/wyr. 1- sentencja wyroku


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celnego w Poznaniu decyzją z dnia 25 września 2006 r., nr [...] na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 z późn. zm.) oraz § 2 i § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu akcyzy od wyrobów akcyzowych zharmonizowanych (Dz. U. Nr 74, poz. 674) orzekł o zwrocie na rzecz spółki A w P. nadpłaconego podatku akcyzowego od oleju opałowego będącego przedmiotem dostawy wewnątrzwspólnotowej dokonanej w dniu 16 maja 2006 r. w łącznej kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w dniu 10 maja 2006 r. spółka A złożyła wniosek o zwrot podatku akcyzowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej oleju opałowego będącego przedmiotem tej dostawy w dniu 16 maja 2006 r. Do wniosku dołączyła m.in.: kopię faktury dostawy wewnątrzwspólnotowej nr [...] z dnia 24 kwietnia 2006 r. oraz kopię faktury VAT nr [...] z dnia 24 kwietnia 2006 r.; informację z dnia 5 kwietnia 2006 r. o przelewie kwoty [...] zł na konto Izby Celnej w Poznaniu tytułem [...] AKC; oryginał karty A dokumentu alternatywnego T2 nr [...]; kopię karty 4 dokumentu T2L [...]; kopię listu przewozowego SMGS nr [...]; oryginał pisma firmy B o sygnaturze [...] z dnia 8 sierpnia 2006 r. potwierdzającego otrzymanie od spółki A przedmiotowego towaru wraz z urzędowym tłumaczeniem; kopię pisma firmy B z dnia 27 marca 2006 r. wyjaśniającego, iż olej ciężki klasyfikowany do kodu CN 27101999 nie jest na Łotwie wyrobem akcyzowym zharmonizowanym wraz z urzędowym tłumaczeniem. Naczelnik Urzędu Celnego ustalił, że spółka A złożyła deklarację uproszczoną nabycia wewnątrzwspólnotowego w dniu 12 kwietnia 2006 r. i dokonała zapłaty podatku wraz z należnymi odsetkami w łącznej kwocie [...] zł, a procedura T2 o sygnaturze [...] została zakończona w urzędzie celnym przeznaczenia na Łotwie. W tych okolicznościach organ stwierdził, że podatnik spełnił wymogi określone w art. 60 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym oraz w § 2 i 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu akcyzy od wyrobów akcyzowych zharmonizowanych. Organ wyjaśnił przy tym, iż w kwocie zwracanej akcyzy uwzględnił również zapłacone przez podatnika odsetki, stwierdzając w powołaniu na art. 72 § 2 Ordynacji podatkowej, że odsetki dzielą byt prawny zaległości podatkowej.

Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2008 r., nr [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu z dnia 25 września 2006 r., nr [...].

Decyzją z dnia 26 maja 2008 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu na podstawie art. 3 pkt 7, art. 72 § 1 pkt 1 i § 2, art. 76 b, art. 247 § 1 pkt 3, art. 247 § 1, art. 248 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 54 ust. 1, art. 60 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.), § 15 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 kwietnia 2004 r. w sprawie dokumentacji związanej z przemieszczaniem wyrobów akcyzowych zharmonizowanych (Dz. U. Nr 81, poz. 744 ze zm.) oraz § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu akcyzy od wyrobów akcyzowych zharmonizowanych (Dz. U. Nr 74, poz. 674) stwierdził nieważność decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu z dnia 25 września 2006 r., nr [...].

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Celnej przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Następnie wskazał, że zgodnie z art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.), dostawa lub nabycie wewnątrzwspólnotowe wyrobów akcyzowych zharmonizowanych, od których została zapłacona akcyza, są dokonywane na podstawie uproszczonego dokumentu towarzyszącego. Uproszczony dokument towarzyszący może być zastąpiony przez dokument handlowy w przypadku, gdy dokument ten zawiera takie same dane, jakie są wymagane dla uproszczonego dokumentu towarzyszącego. Przepis art. 60 powołanej ustawy stanowi, że podmiotowi, który dostarczył wyroby akcyzowe zharmonizowane na terytorium państwa członkowskiego, od których akcyza została zapłacona na terytorium kraju, przysługuje zwrot akcyzy. Zwrot ten następuje na wniosek podmiotu. Zgodnie z § 2 rozporządzenia w sprawie zwrotu akcyzy od wyrobów akcyzowych zharmonizowanych w przypadku wystąpienia o zwrot podatku akcyzowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej wyrobów akcyzowych zharmonizowanych z zapłaconą akcyzą, podatnik jest zobowiązany m.in. posiadać potwierdzenie otrzymania przez odbiorcę z państwa członkowskiego wyrobów akcyzowych zharmonizowanych na trzeciej karcie uproszczonego dokumentu towarzyszącego lub kopii dokumentu handlowego. Organ stwierdził, iż z zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, że strona do wniosku o zwrot akcyzy od wyrobów akcyzowych zharmonizowanych, które zostały dostarczone na terytorium innego państwa członkowskiego nie dołączyła potwierdzonej u odbiorcy trzeciej karty uproszczonego dokumentu towarzyszącego dotyczącego przedmiotowej dostawy. Natomiast przedłożona przez stronę faktura VAT nr [...] z dnia 24 kwietnia 2006 r. nie zawiera wszystkich danych, które wynikają ze wzoru uproszczonego dokumentu towarzyszącego, nie posiada numeracji odpowiadającej temu dokumentowi, nie zawiera wymaganego na niej napisu "Uproszczony dokument towarzyszący (wyroby akcyzowe) dla celów kontroli", a także nie został na niej potwierdzony odbiór wyrobów akcyzowych przez kontrahenta podatnika, a tym samym przedłożona faktura nie spełnia wymogów określonych w ww. przepisach. Powyższe oznacza, że strona występując z wnioskiem o zwrot podatku akcyzowego nie spełniła wymogów określonych przepisami prawa, a tym samym stronie nie przysługiwał zwrot podatku akcyzowego. Powyższe stanowi – zdaniem Dyrektora Izby Celnej, rażące naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego. Dodatkowo Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż zwrot podatku akcyzowego na podstawie art. 60 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym – w odróżnieniu od stwierdzenia nadpłaty, obejmuje kwotę podatku akcyzowego od wyrobów akcyzowych zharmonizowanych bez odsetek za zwłokę pobranych od zaległości podatkowej. Ponadto wykazana przez Spółkę kwota podatku w deklaracji z 5 kwietnia 2006 r. była podatkiem należnym. Zdaniem organu nadzoru nie było zatem podstaw do orzeczenia w przedmiotowej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego o zwrocie podatku akcyzowego wraz odsetkami w oparciu o art. 72 Ordynacji podatkowej.

Od powyższej decyzji odwołała się spółka A i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, zarzucając:

- naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 60 ustawy o podatku akcyzowym poprzez przyjęcie, iż nie istniały przesłanki do zwrotu podatku akcyzowego na rzecz podatnika,

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej przez jego zastosowanie i przyjęcie, iż decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu z dnia 25 września 2006 r. rażąco narusza prawo oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji, dlaczego w ocenie organu decyzja będąca przedmiotem postępowania rażąco narusza prawo.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono, iż towar dostarczony przez podatnika w świetle polskich przepisów jest wyrobem akcyzowym zharmonizowanym, jednakże nie stanowi on wyrobu akcyzowego w myśl przepisów prawa łotewskiego, czyli obowiązującego w państwie członkowskim, do którego zostały one dostarczone przez podatnika, w związku z czym przy jego sprzedaży nie można było wystawić administracyjnego dokumentu towarzyszącego. Ponadto strona podkreśliła, że dostarczyła przedmiotowe wyroby na Łotwę i udokumentowała fakt jego otrzymania przez odbiorcę. Wszelkie potwierdzenia zostały przedstawione organowi wydającemu decyzję w przedmiocie zwrotu, co znalazło wyraz w uzasadnieniu decyzji o zwrocie akcyzy. Tym samym w świetle postanowień art. 60 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym istniały – zdaniem skarżącej podstawy do zwrotu akcyzy na rzecz podatnika. Nawet zaś gdyby przyjąć, iż organ dokonujący zwrotu akcyzy dokonał niewłaściwej interpretacji art. 60 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, tego rodzaju naruszenie przepisów nie miało – zdaniem skarżącej charakteru rażącego.

Decyzją z dnia 9 lutego 2009 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu na podstawie art. 210 § 4, art. 221, art. 233 § 1 pkt 1, art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 54, art. 60 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.), § 15 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 kwietnia 2004 r. w sprawie dokumentacji związanej z przemieszczaniem wyrobów akcyzowych zharmonizowanych (Dz. U. Nr 81, poz. 744 ze zm.) oraz § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu akcyzy od wyrobów akcyzowych zharmonizowanych (Dz. U. Nr 74, poz. 674) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji poczyniono ustalenia faktyczne i rozważania tożsame z przedstawionymi w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że podniesiona przez stronę okoliczność, iż olej opałowy nie podlegał opodatkowaniu na podatkiem akcyzowym na terytorium Łotwy nie znosi obowiązku przedstawienia dokumentu, który spełniałby wymogi wynikające z ww. przepisów. Ponadto wbrew twierdzeniom podatnika nie był on zobowiązany do wystawienia administracyjnego dokumentu towarzyszącego, lecz dokumentu spełniającego wymogi uproszczonego dokumentu towarzyszącego. Zwrócił także uwagę, iż odbiorca oleju opałowego tj. firma B z siedzibą w R. w piśmie z dnia 8 sierpnia 2006 r. stwierdziła, iż nadawca towaru, czyli spółka A nie wystawiła dokumentu administracyjnego na ww. przesyłkę. Można z tego wnioskować, iż ww. odbiorca miał możliwość potwierdzenia odbioru wyrobów, lecz nie uczynił tego z uwagi na to, że dokument taki nie został przedłożony przez dostawcę. Organ wyjaśnił także, iż przyczyną stwierdzenia rażącego naruszenia prawa w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego był nieuprawniony zwrot podatku akcyzowego, skoro nie było podstaw do zwrotu tego podatku wobec niespełnienia przez stronę warunków wynikających wprost z przepisów ustawy i rozporządzenia. Rozstrzygnięcie orzekające o zwrocie naruszało w sposób oczywisty ww. normy i jako takie obrażało zasady praworządności. Ponadto organ stwierdził, że z uzasadnienia decyzji z dnia 26 maja 2008 r. wynika jasno, iż przesłanką rażącego naruszenia prawa w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego było błędne uznanie przez ten organ, że przedłożona przez stronę faktura, w świetle obowiązujących przepisów, mogła stanowić podstawę do zwrotu podatku akcyzowego.

W skardze na powyższą decyzję spółka A, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, zarzucając:

- naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 60 ustawy o podatku akcyzowym poprzez przyjęcie, iż nie istniały przesłanki do zwrotu podatku akcyzowego na rzecz podatnika,

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej przez jego zastosowanie i przyjęcie, iż decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu z dnia 25 września 2006 r. rażąco narusza prawo oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji, dlaczego w ocenie organu decyzja będąca przedmiotem postępowania rażąco narusza prawo.

W uzasadnieniu skargi podtrzymano stanowisko i argumentację przedstawioną w odwołaniu, odnosząc je do zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z powyższej regulacji wynika, iż sądowa kontrola zaskarżonego aktu administracyjnego jest dokonywana według kryterium legalności, przy czym sąd administracyjny w granicach danej sprawy bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, choćby nie były one podniesione w skardze. Z kolei stosownie do art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji w powyżej określonych granicach Sąd stwierdził naruszenie prawa uzasadniające wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji z dnia 26 maja 2006 r.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia zaskarżonego w niniejszej sprawie stanowił art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Stosownie do tego przepisu organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy stanowi ono szczególnie ciężkie naruszenie prawa, jest oczywiste przy niewątpliwym stanie prawnym i jest nie do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Natomiast postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nie może prowadzić do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym. Postępowanie to ogranicza się do zbadania, czy kwestionowana decyzja ostateczna jest dotknięta jedną z kwalifikowanych wad wymienionych enumeratywnie w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej uzasadniających stwierdzenie jej nieważności. Z uwagi na szczególny charakter instytucji stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, stanowiącej wyjątek od zasady trwałości decyzji podatkowych (art. 128 Ordynacji podatkowej), niedopuszczalne jest stosowanie rozszerzającej wykładni przepisów określających zastosowanie tego nadzwyczajnego środka.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy zwrócić uwagę, iż zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji z dnia 26 maja 2006 r. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 25 września 2006 r. rażąco narusza prawo z uwagi na to, że orzeka o zwrocie podatku akcyzowego, pomimo że strona nie spełniała warunków uzyskania tego zwrotu. Stwierdzenie to zostało poprzedzone dokonaniem oceny zasadności wniosku strony o zwrot podatku akcyzowego w świetle warunków uzyskania zwrotu akcyzy wynikających z przepisów ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.) oraz przepisów wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu akcyzy od wyrobów akcyzowych zharmonizowanych (Dz. U. Nr 74, poz. 674). W szczególności organ nadzoru dokonał ponownej oceny materiału dowodowego zgromadzonego przez organ pierwszej instancji, by w konsekwencji stwierdzić, że przedłożone przez stronę dokumenty nie czyniły zadość wymogom stawianym przez przepisy regulujące zwrot podatku akcyzowego. W ten sposób zdaniem Sądu organ nadzoru wkroczył w merytoryczne rozpoznanie sprawy w przedmiocie zwrotu podatku akcyzowego – niedopuszczalne w postępowaniu nieważnościowym. Natomiast rażące naruszenie prawa stwierdził wskutek dokonania odmiennej subsumpcji okoliczności faktycznych sprawy dotyczącej zwrotu podatku akcyzowego pod normy prawne regulujące warunki tego zwrotu, uznając że kwestionowaną decyzją orzeczono zwrot podatku akcyzowego, pomimo że dokumenty przedłożone przez stronę nie dawały podstaw do tego zwrotu. Tymczasem tego rodzaju ocena nie jest uprawniona na gruncie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji podatkowej i nie może być podstawą stwierdzenia rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Należy przy tym zwrócić uwagę, że strona już w toku postępowania zwyczajnego przed Naczelnikiem Urzędu Celnego w przedmiocie zwrotu podatku akcyzowego podnosiła okoliczność, że towar będący przedmiotem dostawy wewnątrzwspólnotowej nie stanowi wyrobu akcyzowego w państwie członkowskim, do którego został dostarczony, co – zdaniem strony, uniemożliwiało jej ścisłe zachowanie wszystkich wymogów określonych przepisami regulującymi zwrot podatku akcyzowego. Rozstrzygnięcie sprawy było zatem uzależnione od oceny stanu faktycznego ze szczególnym uwzględnieniem podnoszonych przez stronę wyjątkowych (nietypowych) okoliczności, tejże konkretnej sprawy. Tym samym w niniejszej sprawie nie jest możliwe stwierdzenie, czy decyzja Naczelnika Urzędu Celnego narusza prawo przez proste zestawienie treści normy prawnej z zakwestionowanym rozstrzygnięciem, lecz wymaga rozważenia indywidualnych okoliczności sprawy, w tym zbadania obiektywnej możliwości złożenia przez stronę wymaganych dokumentów w świetle wyjątkowych okoliczności sprawy podnoszonych przez stronę. W tej sytuacji nie może być zaś mowy o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, gdyż nie jest możliwe stwierdzenie naruszenia prawa bez wnikliwej analizy stanu faktycznego sprawy, co jest wykluczone w nadzwyczajnym postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2000 r., III SA 3279/99, Lex nr 47928). Prowadziłoby to bowiem do niedopuszczalnego w tym postępowaniu ponownego rozpoznania sprawy co do jej istoty, stanowiącego naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego (art. 127 Ordynacji podatkowej).

W ocenie Sądu nie można również potraktować jako rażące naruszenie prawa uwzględnienia w decyzji o zwrocie podatku akcyzowego odsetek za zwłokę w powołaniu się na art. 72 § 2 Ordynacji podatkowej. Wobec braku wyraźnej normy prawnej wykluczającej taką możliwość, co rodzi konieczność jej wyinterpretowania z ogólnych zasad dotyczących zwrotu podatku akcyzowego i jego istoty wynikających z przepisów dotyczących tego zwrotu, w pewnym zakresie odsyłających również do przepisów Ordynacji podatkowej o nadpłacie (art. 76 b Ordynacji podatkowej), także i w tej kwestii nie może być mowy o oczywistym, a tym samym o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.

Mając na uwadze powyżej stwierdzone naruszenia przepisów prawa materialnego, oraz procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, należało uchylić zarówno zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia 26 maja 2008 r., o czym orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a.

O kosztach oraz o wstrzymaniu zaskarżonej decyzji orzeczono w punktach: II i III sentencji wyroku zgodnie z art. 152 oraz art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

/-/M. Ławniczak /-/M. Kosewska /-/W. Długaszewska

za nieobecnego sędziego

/-/M. Kosewska