Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 702/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: uchylono postanowienie organu II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 121
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Mirosław Bator SWSA Paweł Darmoń (spr.) SWSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 września 2021 r. sprawy ze skargi M. G. na postanowienie nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lutego 2020 r, znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia uchyla zaskarżone postanowienie wraz z poprzedzającym go postanowieniem organu I instancji


UZASADNIENIE

Postanowieniem nr [...] z dnia 11 lipca 2019 r., znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D. T. nałożył na zobowiązaną M. G. grzywnę w wysokości 66 593,51 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 7 maja 2019 r.

Po rozpatrzeniu zażalenia M. G. wniesionego na to postanowienie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z 18 lutego 2020 r. uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej wysokości nałożonej grzywny i orzekł w tym zakresie grzywnę w wysokości 66 401,42 zł, zaś w pozostałym zakresie utrzymał skarżone postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że egzekwowany w przedmiotowej sprawie obowiązek wynika z decyzji Naczelnika Miasta i Gminy D. T. z dnia 27 września 1988 r., znak: [...], w której "po rozpatrzeniu sprawy wybudowanego bez pozwolenia budynku gospodarczego na działce Nr [...] stanowiącej własność Ob. W. W. położonej w D. T. ul. [...]" nakazano "dokonać rozbiórki przedmiotowego budynku gospodarczego wybudowanego bez pozwolenia na działce OB. W. W. w D. T. , ul. [...], oraz uporządkowania terenu po rozbiórce w terminie do dnia 1988-11-30". Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia 15 listopada 1988 r., znak: [...]

W związku z wnioskiem M. G. Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję nr [...] z dnia 7 marca 2019 r., znak: [...] o odmowie zmiany ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia 15 listopada 1988 r.. znak: [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w D. T. z dnia 27 września 1988 r., znak: [...] Decyzja Inspektor Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 7 marca 2019 r., znak: [...] została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 maja 2019 r., znak: [...] Na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 maja 2019 r., znak: [...], złożona została skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 22 stycznia 2020 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1715/19, skargę oddalił (wyrok jest nieprawomocny).

Z kolei decyzją z dnia 20 listopada 2019 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił "stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Urzędu Wojewódzkiego w T. z dnia 15 listopada 1988 r., znak: [...]". W/w decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie jest ostateczna w związku ze złożonym wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Upomnieniem nr [...] z dnia 23 października 2018 r., znak: [...] i upomnieniem nr [...] z dnia 23 października 2018 r., znak: [...], PINB w D. T. wezwał K. G. i M. G. do wykonania rozbiórki.

W dniu 7 maja 2019 r. PINB w D. T. wystawił wobec M. G. tytuł wykonawczy nr [...], stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, a dotyczący w/w obowiązku. W terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanej odpisu tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 7 maja 2019 r. nie zostały zgłoszone zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej zwana: upea).

W dniu 11 lipca 2019 r. przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku, podczas której stwierdzono, że zobowiązani nie wykonali rozbiórki budynku ani też nie przystąpili do robót rozbiórkowych.

Postanowieniem nr [...] z dnia 11 lipca 2019 r., znak: [...], PINB w D. T. nałożył na zobowiązaną M. G., grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 7 maja 2019 r. Zażalenie na to postanowienie złożyła M. G. w piśmie z daty wpływu 1 sierpnia 2019 r. i w piśmie z daty wpływu 2 sierpnia 2019 r.

W odrębnym piśmie z daty wpływu 2 sierpnia 2019 r. M. G. zgłosiła zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W sprawie zgłoszonych zarzutów PINB w D. T. wydał postanowienie nr [...] z dnia 11 września 2019 r., znak: [...] o odmowie ich uwzględnienia. Zażalenie na to postanowienie wniosła M. G.. Sprawa w/w zażalenia zarejestrowana została rozpatrzona osobno pod znakiem: [...]

Jak wskazuje organ grzywna w celu przymuszenia jest środkiem egzekucyjnym, który ma zastosowanie w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Do tego typu obowiązków należy obowiązek nałożony w decyzji Naczelnika Miasta i Gminy D. T. z dnia 27 września 1988 r., znak: [...], utrzymanej w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia 15 listopada 1988 r., znak: [...]

W dalszej części uzasadnienia przytoczono stosowne przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Prowadzona egzekucja dotyczy spełnienia obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, a ściślej obowiązku rozbiórki budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] (obecnie działka nr [...]) przy ul. [...] w D. T. . Treść w/w decyzji nie pozostawia wątpliwości co do tego, że rozbiórce podlega budynek, a zatem przy ustalaniu wysokości grzywny w celu przymuszenia zastosowanie ma art. 121 § 5 upea.

Wymiary budynku podlegającego rozbiórce zostały określone podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych przez pracowników powiatowego inspektoratu w dniu 12 października 2018 r. Powierzchnia zabudowy budynku, którego rozbiórka egzekwowana jest w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 7 maja 2019 r., wynosi 75,87 m2. Taką też wartość powierzchni zabudowy przyjął PINB w D. T. do obliczenia wysokości grzywny w celu przymuszenia nakładanej na M. G..

Organ egzekucyjny określił ceną 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, którą przyjął z obowiązującego w dniu orzekania przez ten organ Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 22 maja 2019 r. w sprawie ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za I kwartał 2019 r. (Dz. U. GUS z 2019 r., poz. 23). Cena ta wynosiła 4 388 zł. Jednakże w trakcie postępowania zażaleniowego nastąpiła zmiana ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego - ogłoszona przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Komunikacie z dnia 21 listopada 2019 r. w sprawie ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za III kwartał 2019 r. (Dz. U. GUS z 2019 r., poz. 56) wynosi 4 376 zł. Przy uwzględnieniu powierzchni zabudowy podlegającego rozbiórce budynku i cenie 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, wskazanej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w aktualnym komunikacie, obliczenie wysokości grzywny w celu przymuszenia na podstawie art. 121 § 5 upea przedstawia się w następujący sposób:

75,87 m2x 1/5 x 4 376 zł/ m2 = 66 401,42 zł

Z porównania kwoty grzywny nałożonej zaskarżonym postanowieniem - 66 593,51 zł oraz wyliczonej przez MWINB wartości - 66 401,42 zł wyraźnie wynika, że obecnie jest niższa, a zatem organ odwoławczy zmienił rozstrzygnięcie w tym zakresie - uwzględniając wartość powierzchni zabudowy budynku podlegającego rozbiórce i cenę 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, określoną przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w aktualnym komunikacie.

W pozostałym zakresie zdaniem organu odwoławczego skarżone postanowienie było prawidłowe.

W zażaleniu z daty wpływu 2 sierpnia 2019 r. M. G. wniosła również o zawieszenie postępowania odwoławczego. Postanowieniem nr [...] z dnia 18 lutego 2020 r.. znak: [...], MWINB odmówił zawieszenia w/w postępowania zażaleniowego.

Dodatkowo w zażaleniu z daty wpływu 2 sierpnia 2019 r. M. G. wskazała, że pomimo wniosku zobowiązanego organ odmówił odtworzenia akt postępowania administracyjnego oraz uprzednio prowadzonego postępowania egzekucyjnego, a brak tych akt powoduje brak pewności obrotu prawnego. W zażaleniu tym M. G. zarzuciła organowi egzekucyjnemu naruszenie art. 123 w zw. z art. 121 § 4 w zw. z art. 121 § 5 upea "w związku z nałożoną wcześniej grzywną w celu przymuszenia, która została zapłacona na przełomie lat 80 i 90 ubiegłego wieku".

Organ odwoławczy wyjaśnił, że kwestii "uprzednio prowadzonego postępowania egzekucyjnego" dotyczy postanowienie Małopolskiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia 18 grudnia 2017 r., znak: [...], wydane w związku ze skargą na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych w celu doprowadzenia do wykonania obowiązku nakazanego decyzją Naczelnika Miasta i Gminy w D. T. z dnia 27 września 1988 r., znak: [...], utrzymaną w mocy decyzją Dyrektora Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Urzędu Wojewódzkiego w T. z dnia 15 listopada 1988 r., znak: [...] (potwierdzona za zgodność z oryginałem kopia tego postanowienia włączona została do akt postępowania egzekucyjnego znak: [...], pozycja nr 1). W postanowieniu tym stwierdzono, że analiza przedłożonych przez skarżącego dokumentów wskazuje, że Naczelnik Miasta i Gminy w D. T. , działając jako wierzyciel i jednocześnie organ egzekucyjny, upomnieniem z dnia 15 lutego 1989 r., znak: [...], wezwał M. G. i K. G. do wykonania obowiązku wynikającego z wydanej przez siebie decyzji z dnia 27 września 1988 r., znak: [...], utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Urzędu Wojewódzkiego w T. z dnia 15 listopada 1988 r., znak: [...], a następnie tytułem wykonawczym z dnia 2 maja 1989 r. wszczął wobec wyżej wymienionych postępowanie egzekucyjne. W ramach wszczętego postępowania na zobowiązanych dwukrotnie nakładana była grzywna w celu przymuszenia do wykonania egzekwowanego obowiązku.

Podkreślono, że w sprawie obowiązku orzeczonego w decyzji z dnia 27 września 1988 r., znak: [...], ówczesny wierzyciel będący równocześnie organem egzekucyjnym, tj. Naczelnik Urzędu Miasta i Gminy w D. T. , doprowadził do wszczęcia postępowania egzekucyjnego i postępowanie to prowadził, natomiast PINB w D. T. po przejęciu kompetencji Naczelnika Urzędu Miasta i Gminy w D. T. w zakresie egzekucji obowiązku wynikającego z decyzji z dnia 27 września 1988 r., znak: [...], nie podejmował żadnych czynności egzekucyjnych w tym postępowaniu ze względu na brak przekazania mu akt w/w postępowania po reformie ustrojowej Państwa powołującej powiatowych inspektorów nadzoru budowlanego.

Doręczając upomnienia i tytuł wykonawczy PINB w D. T. wszczął wobec M. G. nowe postępowanie egzekucyjne, w którym uprawniony jest do stosowania wobec niej jako zobowiązanej środków egzekucyjnych.

MWINB nie dostrzegł naruszenia art. 121 § 4 u.p.e.a., zgodnie z którym jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa, chyba że dotyczy obowiązku utrzymania obiektu budowlanego w stanie nieoszpecającym otoczenia. Zdaniem organu jednorazowość grzywny w celu przymuszenia należy odnosić do postępowania egzekucyjnego, a nie do obowiązku. Zdaniem organu odwoławczego zastosowanie grzywny w celu przymuszenia w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym danego obowiązku niepieniężnego nie wyklucza możliwości zastosowania takiej grzywny w sytuacji, gdy konieczne okazało się wszczęcie nowego postępowania egzekucyjnego dotyczącego tego samego obowiązku. Postępowanie egzekucyjne prowadzone obecnie przez PINB w D. T. wobec M. G. nie stanowi kontynuacji postępowania prowadzonego przez Naczelnika Miasta i Gminy w D. T. w sprawie tego samego obowiązku.

Z treści postanowienia MWINB nr [...] z dnia 18 grudnia 2017 r., znak: [...], wynika, że PINB w D. T. zapytany w piśmie z dnia 7 maja 2014 r., znak: [...], czy podejmuje działania celem wyegzekwowania w/w obowiązku odpowiedział, że nie podejmował żadnych działań w sprawie obowiązku rozbiórki orzeczonego decyzją Naczelnika Miasta i Gminy w D. T. z dnia 27 września 1988 r., znak: [...], utrzymaną w mocy decyzją Dyrektora Wydziału Budownictwa. Urbanistyki i Architektury Urzędu Wojewódzkiego w T. z dnia 15 listopada 1988 r.. znak: [...], gdyż sprawa znak: [...] nie została mu przekazana po reformie ustrojowej Państwa powołującej Powiatowych Inspektorów Nadzoru Budowlanego i powierzającej im zadania z zakresu prawa budowlanego oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dlatego po tym, jak MWINB postanowieniem nr [...] z dnia 18 grudnia 2017 r.. znak: [...], wyznaczył termin do podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych w sprawie w/w obowiązku, PINB w D. T. uznał za konieczne wszcząć nowe postępowanie egzekucyjne. W tym nowym postępowaniu egzekucyjnym wszczętym wobec P. M. G. nałożona została skarżonym postanowieniem grzywna w celu przymuszenia. W związku z tym, że postępowanie prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 7 maja 2019 r. nie jest kontynuacją postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Miasta i Gminy w D. T. , ale nowym postępowaniem egzekucyjnym, w ocenie MWINB w K. nie doszło do naruszenia art. 121 § 4 upea.

Zdaniem organu odwoławczego - na prawidłowość zaskarżonego postanowienia wpływu nie ma podnoszona przez M. G. kwestia akt postępowania administracyjnego zakończonego decyzją, z której wynika egzekwowany obowiązek.

Opisane wyżej postanowienie zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. G.. Zarzuciła, że wobec braku akt administracyjnych postępowania w sprawie rozbiórki zachodzi niepewność, co do bytu prawnego wykonywanej obecnie decyzji. Skarżąca wskazała też, że w latach 90-tych XX wieku zapłaciła już grzywnę w celu przymuszenia, która nie została jej zwrócona. Jej zdaniem błędnie ustalono, że decyzje są w obrocie prawnym i dlatego Naczelnik Miasta i Gminy nie przesłał akt.

W odpowiedzi na skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa.

W myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji z uwagi na naruszenie art. 121 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 z późn. zm.), zgodnie z którym jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa, chyba że dotyczy obowiązku utrzymania obiektu budowlanego w stanie nieoszpecającym otoczenia. Pierwotnie ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zezwalała na wielokrotne nakładanie grzywny w celu przymuszenia również w sprawach z zakresu prawa budowlanego, jednakże na mocy ustawy z dnia 11 października 1996 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 146, poz. 680) § 4 art. 121 u.p.e.a. otrzymał brzmienie: "Jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa". Aktualne brzmienie omawianego przepisu zostało nadane ustawą z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz. U. poz. 774 z późn. zm.).

W zaskarżonym postanowieniu stwierdzono: "W ramach wszczętego postępowania na zobowiązanych dwukrotnie nakładana była grzywna w celu przymuszenia do wykonania egzekwowanego obowiązku (postanowieniem Naczelnika Miasta i Gminy w D. T. z dnia 2 czerwca 1989 r., znak: [...], utrzymanym w mocy postanowieniem Dyrektora Wydziału Budownictwa Urbanistyki i Architektury Urzędu Wojewódzkiego w T. wydanym w bliżej nieokreślonym dniu czerwca 1989 r., znak: [...], oraz postanowieniem Naczelnika Miasta i Gminy w D. T. z dnia 6 lipca 1989 r., znak: [...], utrzymanym w mocy postanowieniem Dyrektora Wydziału Budownictwa Urbanistyki i Architektury Urzędu Wojewódzkiego w T. wydanym w dniu 1 września 1989 r., znak: [...] Nie jest więc sporna okoliczność faktyczna dwukrotnego nałożenia w latach 80-tych XX wieku grzywny w celu przymuszenia do wykonania przedmiotowego obowiązku rozbiórki.

Sąd nie podziela stanowiska Inspektor Nadzoru Budowlanego jakoby prowadzone obecnie postępowanie egzekucyjne nie stanowiło kontynuacji prowadzonego wówczas postępowania i w związku z tym w "nowym" postępowaniu można było ponownie nałożyć grzywnę w celu przymuszenia.

Nie ulega wątpliwości, że egzekucji podlega ten sam obowiązek rozbiórki, wynikający z decyzji Naczelnika Miasta i Gminy D. T. z dnia 27 września 1988 r., znak: [...], w której "po rozpatrzeniu sprawy wybudowanego bez pozwolenia budynku gospodarczego na działce Nr [...] stanowiącej własność Ob. W. W. położonej w D. T. ul. [...]" nakazano "dokonać rozbiórki przedmiotowego budynku gospodarczego wybudowanego bez pozwolenia na działce OB. W. W. w D. T. , ul. [...], oraz uporządkowania terenu po rozbiórce w terminie do dnia 1988-11-30". Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia 15 listopada 1988 r., znak: [...] Decyzja jest ostateczna i pozostaje w obrocie prawnym.

W art. 90 ustawy z dnia 24 lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej - w związku z reformą ustrojową państwa (Dz. U. Nr 106, poz. 668 z późn. zm.) wprowadzono do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane zmiany związane z omawianą reformą ustrojową. W szczególności zmieniono rozdział 8 ustawy "Organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego".

Na mocy tej ustawy zmieniła się właściwość organów prowadzących postępowanie egzekucyjne w celu wykonania przedmiotowego obowiązku rozbiórki – właściwym w tej sprawie stał się Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D. T. .

W zaskarżonym postanowieniu Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że po reformie ustrojowej państwa z 1998 roku akta prowadzonej sprawy egzekucyjnej (w ramach której dwukrotnie nałożono grzywnę w celu przymuszenia) nie zostały przekazane Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w D. T. .

W tej sytuacji strona postępowania (również postępowania egzekucyjnego) nie może ponosić negatywnych skutków tego rodzaju zaniedbań organów administracji publicznej. Organy egzekucyjne nie wyjaśniły, z jakiej przyczyny akta nie zostały przekazane i czy prowadzone przed Naczelnikiem Miasta i Gminy w D. T. postępowanie nie zostało zakończone.

Na mocy art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dz. U. z 2020 r poz. 1427 ze zm. ), jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r poz. 256 ze zm.). Stosownie do art. 6 i 7 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W toku postępowania stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Tym ogólnym zasadom postępowania administracyjnego organy obu instancji nie sprostały w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

Jednocześnie Sąd nie kwestionuje prawidłowości doręczenia skarżącej upomnienia oraz tytułu wykonawczego w latach 2018 – 2019 r., jednak z uwagi na gwarancyjny charakter przepisu art. 121 § 4 u.p.e.a. należy wykluczyć możliwość ponownego nałożenia grzywny w celu przymuszenia w tym postępowaniu.

Z powyższych względów Sąd uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, jako naruszające przepis art. 121 § 4 u.p.e.a. – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.