Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 753/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 107 par 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2014 r. sprawy ze skargi C. P. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez C. P. (dalej: "skarżącego") decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. (nr [...]) Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, działając na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 5 i 6 lit a w związku z art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r., Nr 264, poz. 1573 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego oraz jego żony Z. P. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. (nr [...]) o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco:

C. P. (obywatel [...]) złożył w dniu 5 marca 2013 r. do Wojewody [...] wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zamiar pozostania na terytorium Polski przez okres dłuższy niż trzy miesiące, skarżący uzasadnił pozostawaniem w związku małżeńskim z obywatelką RP, Z. P., co potwierdził przedłożony przez niego odpis skrócony aktu małżeństwa wydany w dniu 4 lutego 2013 r. przez kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w K. Skarżący w związku małżeńskim pozostaje od dnia [...] listopada 2010 r., a organ pierwszej instancji ustalił, że małżonkowie prowadzą wspólne gospodarstwo domowe.

Organ pierwszej instancji w toku postępowania wyjaśniającego ustalił, że skarżący naruszał obowiązujący porządek prawny ponieważ prawomocnym wyrokiem z dnia [...] stycznia 1998 r. został uznany przez władze [...] za winnego przestępstwa na tle seksualnym – inna czynność seksualna – wykorzystanie seksualne małoletniego.

Pismem z dnia 8 kwietnia 2013 r. Naczelnik Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w K. poinformował, że C. P. figuruje w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, oraz że w stosunku do niego Prokuratura Rejonowa K. prowadziła postępowanie zarejestrowane pod sygn. akt – [...].

Pismem z dnia 11 kwietnia 2013 r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej poinformował, iż Straż Graniczna nie posiada informacji, że wjazd i pobyt skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowią zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Prokuratura Rejonowa [...] poinformowała, że prowadzi postępowanie przygotowawcze przeciwko skarżącemu, który pozostaje pod zarzutem popełnienia przestępstwa z art. 202 § 2 kk. ("Kto małoletniemu poniżej lat 15 prezentuje treści pornograficzne lub udostępnia mu przedmioty mające taki charakter albo rozpowszechnia treści pornograficzne w sposób umożliwiający takiemu małoletniemu zapoznanie się z nimi, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2).

W dniu 27 maja 2013 r. skarżący został przesłuchany. Zeznał m. in., że był karany w [...] za napaść seksualną (tłumacz nie był pewien co do słowa napaść). Zdarzenie miało miejsce w 1987 r. w [...]. Skarżący zeznał: "Były to dwa lata ograniczenia wolności. Pracowałem poza zakładem karnym, studiowałem. Zarówno czyn jak i wyrok były w [...] – w okolicy C. Zostałem zwolniony przedterminowo za dobre sprawowanie. Kolejne przestępstwo 1997 rok w [...]. Wyrok – gdy zatrzymałem pasierba w intymnej sytuacji z dziewczyną, podczas uprawiania seksu. Wtedy się zdenerwowałem, uderzyłem ich. Chłopak miał 12 lat, dziewczyna była starsza. Oskarżenie podobnie jak wcześniej było na tle seksualnym, bez kontaktu fizycznego. Wyrok – podobnie – ograniczenie wolności na okres kilku lat, dokładnie nie pamiętam. Wyrok odbywałem w [...]. W pierwszym przypadku w ogóle byłem niewinny. Zapomniałem o tej sprawie. Moja ówczesna dziewczyna była w intymnej sytuacji z nieletnim dzieckiem, oskarżyła mnie o zaaranżowanie tej sytuacji. Przyjąłem na siebie winę. Było to – zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika – pośrednictwo w seksie z nieletnim. Nie posiadam odpisu wyroków w tych sprawach. Prawnik powiedział mi, że to zostanie usunięte z mojej kartoteki karnej – dotyczy wyroku z 87 roku (...)."

W dniu 2 maja 2013 r. do Wojewody [...] wpłynęło pismo Prokuratury Rejonowej K., z którego wynika, że postępowanie przygotowawcze przeciwko skarżącemu zostało zakończone w dniu [...] kwietnia 2013r. skierowaniem do Sadu Rejonowego dla K., Wydział II Karny w K. aktu oskarżenia przeciwko skarżącemu podejrzanemu o popełnienie przestępstwa z art. 202 § 2 kk.

Pismami z dnia 29 maja 2013 r. i 17 lipca 2013 r. Sąd Rejonowy dla K. poinformował, że postępowanie przeciwko cudzoziemcowi znajduje się we wstępnej fazie rozpoznania.

Ponadto w toku postępowania przed organem pierwszej instancji wpłynęły dokumenty zawierające informacje niejawne oznaczone klauzulą "ZASTRZEŻONE", które organ uznał za istotne w sprawie i postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. wyłączył je z jawnej dokumentacji i odmówił stronie ich przeglądania. Postanowienie to nie zostało zaskarżone.

Wojewoda [...] uzasadniając odmowę udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stwierdził, że skarżący we wniosku z dnia 5 marca 2013 r. w części E formularza odpowiadając na pytanie: "czy był Pan karany sądownie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą?", zaznaczył rubrykę: "Nie", natomiast z poczynionych przez organ ustaleń jednoznacznie wynika, że są to fałszywe informacje. Zdaniem Wojewody skarżący umyślnie zataił fakty przed organem administracji publicznej. W ocenie organu działanie to było celowe i jest potwierdzeniem lekceważącego stosunku do polskich przepisów prawa.

Powyższe, jak stwierdził organ, oznacza, że spełniona została przesłanka wynikająca z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach, stanowiąca podstawę odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Ponadto organ stwierdził, że fakt naruszania porządku prawnego w przeszłości, charakter popełnionych czynów, oraz informacje niejawne wskazują, że pobyt skarżącego na terytorium RP stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jednocześnie na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach oraz w związku z art. 107 §5 K.p.a. – organ odstąpił od uzasadnienia w części decyzji, podnosząc, że wymagają tego względy bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Organ podkreślił, że skarżący nie respektuje polskiego porządku prawnego, co nie musi zostać potwierdzone wydaniem wobec niego orzeczeń sądowych do stwierdzenia w niniejszym postępowaniu administracyjnym, że jego dalszy pobyt będzie stanowił zagrożenie dla porządku publicznego.

Wobec powyższego organ pierwszej instancji stwierdził, że została wyczerpana dyspozycja art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach tj. odmowę udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony uzasadniają względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej.

Ponadto Wojewoda [...] stwierdził, że decyzja ta nie narusza art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 8 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie z dnia 4 listopada 1950r. (Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284 ze zm.), gwarantujących ochronę i opiekę rodzinie, a także zakazujących nieuzasadnionych ingerencji władzy publicznej w życie rodzinne. Zdaniem organu, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony (art. 7 K.p.a.) należało przyjąć, że w przedmiotowej sprawie zachodzi konieczność ochrony porządku publicznego, która czyni ww. ingerencję całkowicie zasadną.

Skarżący odwołał się od powyższej decyzji. Zarzucił jej naruszenie:

1) art. art. 6, 7, 12 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela, tj. Z. P. oraz naruszenie praworządności, z powodu niepodjęcia przez organ wszystkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy, oraz długotrwałe postępowanie,

2) art. 7 K.p.a. poprzez niewłaściwe rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego,

3) art. 53 ust. 1 pkt 6 i art. 57 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy o cudzoziemcach poprzez nadużycie premisyjnego przepisu pozwalającemu organowi na odstąpienie od uzasadnienia decyzji oraz niedopełnienie przez organ obowiązku polegającego na udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie na pobyt czasowy na terytorium RP stronie, która pozostaje w związku małżeńskim.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców we wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...] lutego 2014 r. opisał przebieg postępowania oraz przytoczył przesłanki jakimi kierował się organ pierwszej instancji wydając zaskarżone rozstrzygniecie. Organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że fakt naruszenia porządku prawnego w przeszłości, charakter popełnianych czynów oraz informacje niejawne z którymi zapoznały się organy, dają podstawę do stwierdzenia, że pobyt skarżącego stanowi zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ drugiej instancji również odstąpił od szerszego uzasadnienia w części dotyczącej powołania przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach, powołując się na względy ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Organ odwoławczy stwierdził, że wobec zaistnienia przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 5 i pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach, odstąpił od badania czy cudzoziemiec spełnia przesłanki określone w art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, gdyż ustalenia te nie miałyby w takiej sytuacji wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy.

W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do rozstrzygnięcia kwestii będącej przedmiotem niniejszej sprawy. Organ odwoławczy nie stwierdził naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów prawa proceduralnego, czy materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy i uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji.

Ponadto organ stwierdził, że rozstrzygniecie nie narusza art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, czy art. 18 i 46 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż nie nakłada na stronę zobowiązania do opuszczenia terytorium Polski, a jedynie rozstrzyga kwestię możliwości udzielenia jej wnioskowanego zezwolenia w obecnym stanie faktycznym.

C. P., reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego A. G., zaskarżył do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2014 r., zarzucając jej:

I. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie w sposób prawidłowy postępowania wyjaśniającego, to jest niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności oraz pominięcie dowodów zgromadzonych w sprawie, to jest w szczególności:

- brak dowodów uzasadniających przyjęcie, ze pobyt skarżącego stanowi zagrożenie dla porządku publicznego i bezpieczeństwa,

- brak ustalenia wpływu karalności skarżącego ponad 15 i 25 lat temu na aktualność zagrożenia bezpieczeństwa i porządku publicznego,

- brak uwzględnienia obowiązującym w polskim porządku prawnym zasady domniemania niewinności.

2. art. 107 K.p.a. w związku z art. 11 K.p.a. poprzez niewystarczające wyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji spełnienia przesłanek uprawniających organ do odmowy skarżącemu udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy oraz nieustosunkowanie się do zarzutów i twierdzeń zawartych w odwołaniu, co w konsekwencji stanowiło również naruszenie zasady przekonywania;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj:

- art. 57 ust. 1 pkt. 5 ustawy o cudzoziemcach poprzez bezpodstawne przyjęcie, że skarżący stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego,

- art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach poprzez nieuprawnione przyjęcie, że skarżący podał we wniosku nieprawdziwe informacje i umyślnie zataił przed organem fakty dotyczące jego karalności,

- art. 8 Konwencji o ochronie prawa człowieka i podstawowych wolności oraz art. 18 i 47 Konstytucji RP poprzez nieuprawnioną ingerencję w życie rodzinne i prywatne skarżącego polegające na nieuwzględnieniu przy dokonywaniu oceny zaistnienia przesłanek do odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy więzów rodzinnych łączących skarżącego z małżonką i jej rodziną.

W uzasadnieniu skargi skarżący zwrócił uwagę, że zawarte w art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach pojęcie "względy bezpieczeństwa i porządku publicznego" są pojęciem nieprecyzyjnym, jednak pod pojęciem porządku prawnego należy rozumieć przestrzeganie zasad obowiązującego w danym kraju ładu publicznego i przepisów prawa czyli norm prawa bezwzględnie obowiązującego. Skarżący podkreślił jednak, że nie oznacza to, że każde naruszenie przepisów prawa jest równoznaczne z istotnym naruszeniem porządku prawnego. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych należy wykazać konkretne przesłanki uzasadniające realne zagrożenie ze strony cudzoziemca. (wyrok NSA z 22 lutego 2002 r., V SA 155/02, wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., V SA/Wa 1498/05).

W ocenie skarżącego w sytuacji, gdy skarżący nie został skazany na terenie RP prawnomocnym wyrokiem, organy nie mogły uznać, że jego pobyt stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, nie dokonawszy wcześniej wnikliwego wyjaśnienia okoliczności, które stały się podstawą skierowania przez Prokuraturę w stosunku do niego aktu oskarżenia.

Skarżący podniósł, że obowiązkiem organów było zgromadzenie a następnie analiza zebranych w sprawie dowodów w kontekście aktualnych i rzeczywistych zagrożeń ze strony skarżącego dla porządku publicznego, nie zaś w kontekście zdarzeń, które miały miejsce poza granicami kraju i w tak odległej przeszłości (ponad 15 lat temu i ponad 25 lat temu). Skarżący podkreślił także, że rzekome przestępstwa popełnione w [...], na gruncie prawa [...] nie zostały skarżącemu formalnie udowodnione, bowiem skarżący nie został za nie skazany, lecz doszło do zawarcia ugody z prokuratorem stanowym. Nie zbadano także, czy na gruncie prawa polskiego przestępstwa te nie uległy już zatarciu.

Organy zaniechały również zbadania sytuacji rodzinnej skarżącego, jego silnej więzi z żoną oraz jej rodziną, choć w tym zakresie dysponowały pismami skarżącego jak i jego żony oraz działalności i dokonań skarżącego od czasu jego przyjazdu do Polski w 2009 r.

Skarżący zarzucił także organowi odwoławczemu, że w sposób rozbudowany opisał przebieg postępowania przed organem pierwszej instancji i zgromadzone przez ten organ dowody i poczynione ustalenia faktyczne, natomiast sam w zakresie oceny prawnej ustalonego stanu faktycznego ograniczył się w zasadzie do 4 zdań.

Ponadto skarżący podniósł, że zakreślenie we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP rubryki wskazującej, że skarżący nie był wcześniej karany, było wynikiem omyłki. Świadczyć ma o tym fakt, że organ od co najmniej końca 2010 r. wiedział o odbywaniu kary poza granicami RP, w związku z wcześniej prowadzonym postępowaniem w tym samym przedmiocie, zakończonym wydaniem zezwolenia skarżącemu na zamieszkanie (decyzja Wojewody [...] z [...] września 2011 r.). Podkreślił także, że podczas przesłuchania sam, niczym nieprzymuszony, oświadczył, że był karany poza granicami RP oraz podał za jakie czyny. Zatem brak było podstaw do uznania, że celowo zataił te informacje we wniosku.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Szczegółowo odniósł się do zarzutów skarżącego uznając je za nieuzasadnione i pozbawione podstaw. Organ podniósł, m. in., że z protokołów zeznań cudzoziemca i jego żony wynika fakt skazania skarżącego, przynajmniej za jedno z przestępstw, na karę bezwzględnego pozbawienia wolności i odbywania przez cudzoziemca tej kary w warunkach izolacji, a nie ograniczenia wolności. Wprost o tym poinformowała organ żona skarżącego oraz wynika to z protokołów zeznań skarżącego.

W piśmie z dnia 2 czerwca 2014 r. skarżący odnosząc się do treści odpowiedzi na skargę, podniósł, że zawiera ona uzasadnienie przesłanek, jakimi kierował się ten organ przy wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, czyli stanowi uzasadnienia, które powinno było znaleźć się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie ulega jednak wątpliwości, że takiego uzasadnienia w decyzji zabrakło. Tymczasem odpowiedź na skargę nie może służyć uzupełnianiu uzasadnienia decyzji, w którym powinny być zawarte wszelkie rozważania i oceny organu administracji. Podniesienie dopiero w odpowiedzi na skargę okoliczności, które powinny być zawarte w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, jest wadą postępowania administracyjnego, pozbawiającą stronę możliwości ustosunkowania się do tych okoliczności w toku postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga nie jest uzasadniona.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) - zwanej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, że decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] lutego 2014 r. nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 z późn. zm.), zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który jest małżonkiem obywatela polskiego – jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

Jednakże materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia kwestionowanej decyzji stanowi art. 57 ust. 1 pkt 5 i pkt 6 lit. a cytowanej ustawy. Stosownie do treści tego przepisu cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli: wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej (pkt 5); w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje (pkt 6 lit. a).

Jednocześnie w świetle art. 57 ust. 3 pkt 1 powołanej ustawy nie można odmówić udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemcowi, małżonkowi obywatela polskiego, jeżeli wyłączną podstawą odmowy byłaby którakolwiek z przyczyn, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 7-9.

W procedurze administracyjnej zmierzającej do uzyskania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, organ w pierwszej kolejności bada, czy nie zachodzą przesłanki do odmowy udzielenia zezwolenia, szczegółowo wymienione w art. 57 ust. 1 pkt 1-10 i ust. 1a ustawy o cudzoziemcach, bowiem decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wydana w oparciu o art. 57 ust. 1 pkt 1-9 i ust. 1a tej ustawy ma charakter obligatoryjny i nie jest zależna od woli orzekającego w sprawie organu, co oznacza, że poprzez użyty w tym przepisie zwrot "cudzoziemcowi odmawia się" organ administracyjny pozbawiony został swobody decyzyjnej i musi odmówić udzielenia zezwolenia w przypadku wystąpienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w tym przepisie. Tym samym nie można przyjąć, że przy orzekaniu na gruncie tego przepisu organ dysponuje swobodą w zakresie kwalifikacji skutków zdarzenia, określaną jako "uznanie administracyjne".

Znaczenie w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony mają takie informacje, które pozwalają ustalić przesłanki, o których mowa w art. 53 ustawy o cudzoziemcach albo dotyczą okoliczności wyłączających wydanie zezwolenia na podstawie art. 57 ustawy. Podkreślić należy, że przesłanki udzielenia zezwolenia na zamieszkanie, wskazane w przywołanych regulacjach umożliwiają pozytywne rozpoznanie wniosku jedynie przy braku przesłanek negatywnych określonych w art. 57.

W rozpatrywanej sprawie, jak już wyżej wskazano, organy oparły decyzje o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Polski na dwóch przesłankach, określonych w: 1) art. 57 ust. 1 pkt 5 przyjmując, że wymagają tego względu ochrony bezpieczeństwa i porządku prawnego, 2) art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach - stwierdzając, że we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie cudzoziemiec podał fałszywe informacje.

Sąd podkreśla, że każda z określonych wyżej przesłanek udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na terytorium Polski stanowi samodzielną podstawę odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie. Zatem ustalenie przez organ, że cudzoziemiec w tego rodzaju postępowaniu złożył wniosek zawierający fałszywe informacje, powoduje, że organ nie jest zobowiązany do badania czy zachodzą inne jeszcze, określone w ustawie o cudzoziemcach, przesłanki uzasadniające odmowę udzielenia wnioskowanego zezwolenia. Zaistnienie jednej negatywnej przesłanki udzielenia zezwolenia stanowi dostateczną podstawę do wydania odmownej decyzji w takiej sprawie.

Sąd uznaje za zasadne przyjęcie przez organ za podstawę odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie okoliczności wymienionej w przepisie art. 57 ust. 1 pkt 6 i lit a ustawy o cudzoziemcach. Przepis ten stanowi, że cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jeżeli w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony złożył wniosek lub dołączył dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje.

Należy podkreślić, że przepisu tego nie można interpretować w ten sposób, że wprowadza on generalne wymaganie "prawdomówności" wnioskującego o udzielenie zezwolenia. Podstawą odmowy udzielenia zezwolenia może być, podanie tylko takich fałszywych informacji, albo złożenie nieprawdziwych wyjaśnień, które dotyczą okoliczności mających istotne znacznie dla rozstrzygnięcia danej sprawy. W sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony znaczenie mają takie informacje, które pozwalają ustalić przesłanki o których mowa w art. 53 ustawy o cudzoziemcach albo dotyczą okoliczności wyłączających wydanie zezwolenia na podstawie art. 57 tej ustawy (por. np. NSA z dnia 28 marca 2007r., sygn. akt II OSK 488/06, z dnia 8 kwietnia 2009r., sygn. akt II OSK 636/08, z dnia 16 maja 2008r. sygn. akt II OSK 399/07, z dnia 12 marca 2008r., sygn. akt II OSK 125/07; wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 stycznia 2012r. sygn. akt V SA/Wa 2270/11).

NSA, w wyroku z dnia 8 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 636/08, dokonując wykładni omawianego przepisu stwierdził, że odwołanie się do ratio legis wprowadzenia do katalogu przesłanek negatywnych regulacji prawnej o treści wynikającej z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach, daje podstawy do uznania, że zamiarem ustawodawcy było uczynienie przyczynami odmowy nie tylko zdarzeń prawnych o charakterze obiektywnym (np. nielegalny charakter pobytu cudzoziemca, stwierdzenie u cudzoziemca choroby lub zakażenia szczególnego rodzaju), ale również odwołanie się do subiektywnego nastawienia cudzoziemca do wymogów przedstawienia zgodnych z prawdą wyjaśnień na temat dotyczący swojej osoby. Wnioski płynące z analizy przesłanek wymienionych w art. 57 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach każą przyjąć, że taki właśnie cel miało uznanie za wystarczającą podstawę odmowy udzielenia zezwolenia zarówno stwierdzenie przez organ działań, które można przypisać cudzoziemcowi, wymienionych w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a i b ustawy (posługiwanie się nieprawdziwymi danymi osobowymi lub fałszywymi informacjami, zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy, podrobienie lub przerobienie dokumentu w celu użycia go za autentyczny), jak i innych zachowań o istotnym znaczeniu, podważających wiarygodność ubiegającego się o prawo zamieszkania na czas oznaczony - stwierdzenie, że cel wjazdu lub pobytu cudzoziemca na terytorium RP jest odmienny od deklarowanego (art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy).

Przesłanki wymienione w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a lub b ustawy o cudzoziemcach mają charakter akcesoryjny względem pozostałych z tego względu, że przedmiot ochrony analizowanej regulacji odnoszony być musi do tej wartości, jaką jest zapewnienie wiarygodności ustaleń dokonywanych przez organ w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Widzieć tu – w ocenie NSA - zatem należy wprowadzone przez ustawodawcę rozróżnienie pomiędzy ściśle określonymi okolicznościami związanymi z działaniami (cechami) cudzoziemca, które nakazują odmówić mu zezwolenia, jak i oceną zachowań cudzoziemca utrudniających organowi prowadzącemu postępowanie ustalenie tychże okoliczności.

Przyjmowana przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładnia przepisów ustawy o cudzoziemcach nakazuje uznać, że organ rozpoznający wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w procesie podejmowania rozstrzygnięcia musi uwzględnić okoliczności wskazujące na nierzetelność składanych przez cudzoziemca oświadczeń. Dla zapewnienia in abstracto prawidłowości podejmowanych rozstrzygnięć, nierzetelne działania cudzoziemca muszą wiązać się z podjęciem dla niego decyzji niekorzystnej nawet wtedy, gdy postępowanie dowodowe wskazywać będzie, że spełnia on wszystkie wymogi udzielenia zezwolenia wymienione w art. 53 ust. 1 ustawy. Tak zakreślone uprawnienia procesowe organu nie mogą jednakże być rozumiane w ten sposób, że przepisowi art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a lub b ustawy o cudzoziemcach wojewoda lub Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców (obecnie Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców) przypisywać może znaczenie równoważne z pozostałymi materialnoprawanymi przyczynami odmowy wydania zezwolenia. Sprzeciwia się temu charakter omawianej przesłanki, która mogąc stanowić samodzielną podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia, nie podlega badaniu, tak jak inne przesłanki wydania decyzji, pod kątem jej każdorazowego wystąpienia (niewystąpienia) w sprawie. Analizowana regulacja ma chronić prawidłowość ustaleń faktycznych dokonywanych przez organ w prowadzonym postępowaniu w przedmiocie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie, nie może natomiast być przedmiotem tego postępowania w znaczeniu przyznania organowi kompetencji do poszukiwania jakichkolwiek rozbieżności w złożonych przez cudzoziemca wyjaśnieniach. Konieczność zachowania w tym zakresie restryktywnej wykładni ustawy o cudzoziemcach przekłada się na sposób rozumienia szczegółowych przesłanek odmownego rozstrzygnięcia wniosku cudzoziemca na podstawie normy wynikającej z art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy. NSA zwrócił uwagę, że w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie przyjmuje się, że wykładnia przepisu art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach nie może prowadzić do takiej konkluzji, według której złożenie wniosku w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zawierające jakiekolwiek fałszywe informacje, nawet takie, które nie mają żadnego wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, obligatoryjnie skutkować powinno wydaniem decyzji odmownie rozstrzygającej zgłoszone żądanie (por. wyrok NSA z 12.03.2008 r., sygn. II OSK 125/07; wyrok NSA z 28.03.2007 r., sygn. II OSK 488/06). Przyjęcie szerokiego zakresu znaczeniowego pojęcia "informacji" sprawiałoby, że wskazanie przez cudzoziemca wszelkich danych niezgodnych z rzeczywistością skutkowałoby odmową wydania zezwolenia. Dotyczyłoby to więc nie tylko informacji mających kluczowe znaczenie dla kierunku rozstrzygnięcia, ale także danych o znaczeniu zazwyczaj jedynie pobocznym, które żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia in concreto nie mogły mieć. Taki wynik interpretacyjny odnoszący się do zakresu stosowania art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach musiał zostać uznany za wadliwy. Przy wykładni przepisu art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach NSA zastrzegł jednocześnie, że cecha "fałszywości" informacji odnoszona być musi do nałożonego na organ obowiązku udowodnienia, że określona informacja zawarta we wniosku lub dołączonych do niego dokumentach była obiektywnie i subiektywnie niezgodna z prawdą. Oznacza to, że odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z powodu posłużenia się przez cudzoziemca "fałszywymi informacjami" w rozumieniu art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach jest uzasadniona wówczas, gdy informacja była nieprawdziwa, mogła mieć znaczenie w sprawie i została przekazana przez cudzoziemca ze świadomością jej nieprawdziwości. Znaczenie w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony mają takie informacje, które pozwalają ustalić przesłanki, o których mowa w art. 53 ustawy o cudzoziemcach albo dotyczą okoliczności wyłączających wydanie zezwolenia na podstawie art. 57 ustawy.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że niewątpliwie w sprawie o wydanie zezwolenia cudzoziemcowi na zamieszkanie na czas oznaczony, informacje dotyczące przestrzegania przez cudzoziemca porządku prawnego, mają znaczenie istotne.

We wniosku z dnia 5 marca 2013 r. w części E formularza odpowiadając na pytanie: "czy był Pan karany sądownie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą?", skarżący zaznaczył rubrykę: "Nie". Według skarżącego było to wynikiem pomyłki. O tym, że skarżący nie działał w zamiarze świadomego wprowadzenia w błąd organu, jego zdaniem świadczy to, że w dniu 27 maja 2013 r. podczas przesłuchania sam, niczym nieprzymuszony zeznał, że był dwukrotnie karany za granicą (podał daty, i za jakie czyny). Zdaniem skarżącego, gdyby chciał zataić te informacje, to konsekwentnie nie przyznawałby się w toku dalszego postępowania do odbywania kary za granicą. Ponadto podniósł, że podczas ubiegania się poprzednio o pozwolenie na pobyt czasowy (wniosek z 29 października 2010 r.) analogicznie wypełnił wniosek (nie podał informacji o karalności), dopiero w protokole z przesłuchania odwołał się do karalności na terenie [...]. Oznacza to, zdaniem skarżącego, że co najmniej od końca 2010 roku organ pierwszej instancji wiedział o odbywaniu przez skarżącego kary poza granicami RP i wówczas nie stanowiło to przeszkody do wydania pozytywnej dla skarżącego decyzji.

W ocenie Sądu argumentacja skarżącego, że zaprzeczenie we wniosku, że był karany, było wynikiem pomyłki, nie jest przekonująca.

Przede wszystkim należy podkreślić, że zarówno pytanie dotyczące karalności jak również pouczenie o konsekwencjach złożenia fałszywych informacji, zostało sformułowane także w zrozumiałym dla skarżącego języku angielskim. Wniosek został przez skarżącego własnoręcznie podpisany, zatem należy przyjąć, że zapoznał się on z treścią pytań formularza oraz z pouczeniem informującym, że złożenie wniosku lub dołączenie dokumentów zawierających nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje, a także zeznanie nieprawdy w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, a także zatajenie prawdy spowoduje odmowę udzielenia zezwolenia lub jego cofniecie.

Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd wyrażony w przytoczonych w odpowiedzi na skargę wyrokach sądów administracyjnych (wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2012 r., sygn.. akt V SA/Wa 1380/12 i z dnia 1 marca 2011 r., sygn.. akt V SA/Wa 1720/10), że: "każdy cudzoziemiec ma obowiązek starannego wypełniania wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony po zaznajomieniu się z zawartym w nim pouczeniu i z przewidzianymi w nim konsekwencjami prawnymi udzielenia błędnych lub fałszywych informacji. To wnioskodawcę konsekwencje te obciążają. Skarżący opatrzył wniosek własnoręczny podpisem, powinien być więc świadom skutków wiążących się ze złożeniem wniosku zawierającego nieprawdziwe informacje. W tym kontekście należy rozumieć także wyrażany w orzecznictwie pogląd, że składający wniosek musi mieć świadomość nieprawdziwości składanych oświadczeń. (...). Dla potrzeb prowadzonego postępowania niezbędne jest wymaganie od aplikujących, aby wniosek wszczynający postępowanie był rzetelny i starannie wypełniony."

Zdaniem Sądu temu, że skarżący ze świadomością podał we wniosku z dnia 5 marca 2013 r. fałszywe informacje na temat swojej karalności, nie przeczy fakt, że podczas przesłuchania w dniu 27 maja 2013 r. na pytanie odnoście karalności na terytorium RP lub innego państwa oraz jaki był rodzaj kary i za jakie wykroczenie/przestępstwo, podał, że był dwukrotnie karany (w 1987 r. i 1996 r.) w [...] za przestępstwa na tle seksualnym dotyczące małoletnich. Zdaniem skarżącego, gdyby chciał zataić te informacje, to konsekwentnie nie przyznawałby się w całym toku postepowania do odbywania kary za granicą. Należy jednak mieć na względzie, że wówczas, tj. podczas przesłuchania organ dysponował już materiałami (np. wydrukiem z systemu "[...]") wskazującymi na możliwość popełnienia przez cudzoziemca przestępstw przeciwko wolności seksualnej i obyczajności przeciwko małoletnim na terytorium Stanów Zjednoczonych Ameryki. Należało zatem przypuszczać, że organ będzie badał tę kwestię, zatem zatajanie przez skarżącego faktu skazania za granicą w dalszym toku postępowania, nie miałoby sensu.

Należy także wskazać, że w poprzednio prowadzonym postępowaniu o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, we wniosku z dnia 29 października 2010 r., skarżący również wypełnił wniosek nie informując o karalności, a dopiero później w toku postępowania poinformował organ o ukaraniu sądowym w [...] w 1996 r. Wobec tego, zdaniem skarżącego organ co najmniej od końca roku 2010 powinien z urzędu wiedzieć o przestępstwie, za które został skazany w 1996 r.

Rozważając tę kwestię Sąd stwierdza, że skarżący w dniu 5 marca 2013 r. złożył kolejny wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, wszczynający kolejne postępowanie administracyjne i był zobowiązany do rzetelnego wypełnienia tego wniosku w całości. Fakt złożenie oświadczenia, zresztą również nie we wniosku, ale w toku poprzednio prowadzonego postępowania o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy dotyczącego karalności, nie zwalnia cudzoziemca z obowiązku podania tej informacji we wniosku inicjującym kolejne postępowanie w tym przedmiocie.

Ponadto z akt sprawy wszczętej z wniosku z dnia 29 października 2010 r. wynika, że – jak już wyżej wskazano – w przedmiotowym wniosku skarżący również udzielił negatywnej odpowiedzi na pytanie dotyczące karalności. Także podczas przesłuchania w dniu 1 grudnia 2010 r. oświadczył: "Nigdy nie byłem karany". Dopiero po uzyskaniu przez organ informacji dotyczącej możliwości popełnienia przestępstwa przez skarżącego na terenie [...] (wpis do rejestru przestępców seksualnych na w [...]), skarżący podczas wywiadu środowiskowego, co wynika z notatki urzędowej z dnia 10 lutego 2011 r., poinformował o karze sześciu miesięcy pozbawienia wolności za uderzenie dziewczyny małoletniego syna.

Następnie skarżący, ustanowił profesjonalnego pełnomocnika (radcę prawnego), w którego obecności odbyło się przesłuchanie w dniu 15 marca 2011 r. Podczas przesłuchania na pytanie dotyczące karalności skarżący opowiedział o okolicznościach skazania go 15 lat wcześniej w [...], podnosząc że czyn polegał na uderzeniu ("dałem klapsa") swojego dwunastoletniego pasierba i jego piętnastoletniej dziewczyny, których zastał w łóżku. Na pytanie: "czy jest pan osobą, która w [...] popełniła przestępstwo seksualne?" skarżący odmówił udzielenia odpowiedzi. Następnie, w piśmie z dnia 6 maja 2011 r. skarżący "sprostował pkt VII wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP z daty 29-10-2010 roku", oświadczając, że był karany sądownie.

Powyższe okoliczności, wbrew twierdzeniom skarżącego, wcale nie przeczą, że w obecnie ocenianym postępowaniu, skarżący celowo i świadomie zataił dane dotyczące karalności w [...]. Trudno uwierzyć, aby skarżący w obydwu postępowaniach w skutek omyłki nie podał we wnioskach wszczynających te postępowania tak ważnych informacji, jak to, ze był karany za przestępstwa dokonane na tle seksualnym z udziałem małoletnich. Opisany wyżej przebieg poprzedniego postępowania, próba bagatelizowania popełnionego przestępstwa (wskazywanie, że dotyczyło uderzenia, odmowa odpowiedzi na pytanie czy został uznany za przestępcę seksualnego) oraz przebieg niniejszego postępowania (niewskazanie informacji o karalności we wniosku, dopiero w toku postępowania, po uzyskaniu przez organ informacji w tym zakresie) świadczą, wbrew twierdzeniem skarżącego, że przyznanie się do popełnienia przestępstw na tle seksualnym z udziałem małoletnich, nie było wcale dobrowolne, ani nieprzymuszone. Powyższe wskazuje na niechęć skarżącego do rzetelnego wyjaśnienia sprawy.

Wszystkie opisane wyżej okoliczności, zdaniem Sądu jednoznacznie wskazują, że nie może być mowy o nieświadomości wnioskodawcy zarówno co do czynu karalnego, którego się dopuścił oraz jego prawnych konsekwencji, jak i co do wymagania ujawnienia faktu jego popełnienia we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie w Polsce. Oczywistym powinno być dla skarżącego, że skoro kwestia karalności za granicą była już w poprzednim postępowaniu ujawniona, to powinna być ujawniona w kolejnym. Zatajając te informacje skarżący działał więc świadomie.

W tej sytuacji organy zasadnie uznały, że spełniona został w niniejszej sprawie przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach, co zobowiązywało organy do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP.

Zaskarżona decyzja jest natomiast wadliwa w zakresie uzasadnienia spełnienia przez skarżącego przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach. Wskazany przepis nie wiąże skutków prawnych z samym faktem skazania za popełnienie przestępstwa, ale wymaga wykazania, iż konkretne, negatywne zachowania cudzoziemca mogą wskazywać, że pobyt cudzoziemca stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Brak jest analizy organu w tym zakresie, co stanowi naruszenie art. 107 § 3 K.p.a.

Jednak Sąd stwierdza, że nie jest to naruszenie mające wpływ na wynik sprawy, wobec prawidłowego ustalenia, że w sprawie zachodzi przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit a, która, jak już wyżej wskazano, stanowi samodzielną podstawę, obligującą organ do odmowy udzielenia wnioskowanego zezwolenia. Zatem stwierdzenie tego uchybienia nie może stanowić podstawy do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Bez względu na to czy przestępstwa, które skarżący popełnił za granicą uległy przedawnieniu czy nie, oraz bez względu na to, iż zgodnie z zasadą domniemania niewinności, skarżący jest obecnie oskarżonym a nie skazanym za czyn z art. 202 § 2 K.k., organ i tak z podanych wyżej przyczyn, zobligowany był do nieuwzględnienia wniosku skarżącego.

Nieuzasadnione są zarzuty, że zaskarżona decyzja narusza wskazane w skardze przepisy art. 8 Konwencji o ochronie prawa człowieka i podstawowych wolności oraz art. 18 i 47 Konstytucji RP poprzez nieuprawnioną ingerencję w życie rodzinne i prywatne skarżącego. Zgodnie z art. 37 ust. 1 i 2 Konstytucji, kto znajduje się pod władzą Rzeczypospolitej Polskiej, korzysta z wolności i praw zapewnionych w Konstytucji. Wyjątki od tej zasady, odnoszące się do cudzoziemców, określa ustawa, która dopuszcza ingerencję w prawo do poszanowania życia rodzinnego. Jak już był o tym mowa wyżej, brak jest podstaw do udzielenia zezwolenia cudzoziemcowi na zamieszkanie na czas oznaczony z powodu pozostawania w związku małżeńskim z obywatelem polskim (art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach), jeżeli występuje przesłanka negatywna, określona w art. 57 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. A zatem, ograniczenie w zakresie korzystania z konstytucyjnych praw (opieki państwa nad małżeństwem, ochrony życia rodzinnego) jest przewidziane w ustawie, co jest dopuszczalne (art. 31 ust. 3 Konstytucji). Również art. 8 ust. 2 Konwencji o ochronie prawa człowieka i podstawowych wolności, dopuszcza ingerencje władzy publicznej w korzystanie z prawa do życia prywatnego i rodzinnego w przypadkach przewidzianych przez ustawę (podkreślenie Sądu) i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób. Trafnie organ wskazał, że brak zgody na zamieszkanie nie uniemożliwia skarżącemu zalegalizowania pobytu – na innej podstawie prawnej, tym bardziej, że decyzja odmowna nie orzeka o obowiązku opuszczenia Polski.

Biorąc to wszystko pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)., orzekł jak w sentencji.