Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1341/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 15 ust. 1 pkt 2-4, art. 15 ust. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 576
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity
article: art. 75 par. 1, art. 8, art. 15, art. 7 w zw. z art. 77 par. 1 i art. 80, art. 107 par. 1 w zw. z art. 112
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1753/16 w sprawie ze skargi St. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia dopuszczenia do posiadania broni 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1753/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej jako: WSA) w Warszawie w sprawie ze skargi S. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji (KGP) z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], w przedmiocie cofnięcia dopuszczenia do posiadania broni, w pkt 1. uchylił zaskarżoną decyzję, w pkt 2. zasądził zwrot kosztów postępowania. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak wynika to z ustaleń sądu wojewódzkiego, Komendant Stołeczny Policji (KSP) wszczął z urzędu w dniu 16 listopada 2015 r. postępowanie w sprawie cofnięcia S. C. dopuszczenia do posiadania broni w związku z uzyskaniem informacji uzasadniających podejrzenie, że należy on do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm., Ubia). Organ z urzędu uzyskał bowiem negatywne orzeczenie lekarskie nr [...] wydane przez lekarza z [...] w [...] – dr n. med. B. T., w którym stwierdzono u strony brak zdolności psychofizycznej do wykonywania zadań pracownika ochrony.

Mając powyższe na uwadze organ I instancji wezwał S. C. na podstawie art. 15 ust. 5 Ubia, do niezwłocznego poddania się badaniom – lekarskiemu i psychologicznemu – oraz przedłożenia uzyskanych orzeczeń potwierdzających, że może być dopuszczony do posiadania broni, wskazując jednocześnie, że nieprzedłożenie ich w terminie 14 dni od otrzymania pisma będzie skutkowało wydaniem decyzji cofającej mu to uprawnienie.

W wyroku przytoczono dalej, że w związku z tym, iż S. C. wymaganych orzeczeń w terminie mu wyznaczonym nie przedłożył, KSP poinformował o rozszerzeniu przedmiotowego postępowania o art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 5 Ubia, a także o jego zakończeniu i przysługującym prawie do czynnego w nim udziału, z czego strona skorzystała wnosząc o "wstrzymanie decyzji w sprawie cofnięcia jej dopuszczenia do posiadania broni". Organ I instancji odniósł się do tego wniosku wskazując, że w przepisach Ubia brak takiej procedury.

Z dalszych ustaleń sądu pierwszej instancji wynika, że S. C. złożył wniosek o zawieszenie postępowania do czasu wyjaśnienia kwestii związanych z drugim, równolegle toczącym się postępowaniem o skreślenie z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. KSP odmówił zawieszenia postępowania w przedmiocie cofnięcia dopuszczenia do posiadania broni.

W wyniku braku przedłożenia żądanych orzeczeń lekarskich KSP decyzją z dnia [...] maja 2016 r. cofnął S.C. dopuszczenie do posiadania broni na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 5 i w zw. z art. 18 ust. 6 Ubia, wskazując w uzasadnieniu, iż nie dopełnił on nałożonego obowiązku i nie potwierdził – w sposób przewidziany prawem – zdolności do dysponowania bronią. Odrębną decyzją organ ten skreślił S. C. z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Od decyzji cofającej mu dopuszczenie do posiadania broni w terminie ustawowym S.C. złożył odwołanie do KGP podnosząc, że nie zgadza się z takimi rozstrzygnięciami. Wskazując na uzyskiwanie kolejnych pozytywnych (poza pierwszym z dnia 22 października 2015 r.) orzeczeń lekarskich, potwierdzających jego zdolność do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej, odwołujący się podnosił, że organ I instancji orzeczeń tych nie uwzględnił, podobnie jak próśb o zawieszenie bądź umorzenie postępowania.

Sąd pierwszej instancji wskazał następnie, że po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego KGP decyzją z [...] sierpnia 2016 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy zauważył, że po stronie odwołującego się nie powstałby obowiązek przedstawienia orzeczeń, o których mowa w art. 15 ust. 5 Ubia, gdyby nie uzyskał negatywnego orzeczenia lekarskiego w trybie przepisów ustawy o ochronie osób i mienia, które – w konsekwencji tego, iż nie zostało przez stronę zakwestionowane w przewidzianym przepisami prawa trybie – stało się ostateczne. Tym samym w ocenie organu II instancji istotnym – z punktu widzenia bezpieczeństwa i porządku publicznego, ze względu na możliwe skutki użycia broni – było, aby odwołujący się przedłożył organowi wymagane orzeczenia w trybie przepisów Ubia, które potwierdziłyby jego zdolność psychofizyczną do dysponowania bronią. Osoby nieposiadające zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią mogą stwarzać bowiem zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dlatego też w kwestii czy dana osoba jest w pełni zdolna psychicznie i fizycznie do jej posiadania nie może być żadnych wątpliwości. Ponieważ S.C. obowiązku, o którym mowa w art. 15 ust. 5 Ubia nie wykonał, w ocenie organu II instancji zostały spełnione przesłanki z art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z ust. 6 Ubia, pozwalające organowi Policji cofnąć stronie dopuszczenie do posiadania broni.

Skargę do WSA w Warszawie wywiódł S.C., wnosząc o uchylenie decyzji KGP zarzucając jej:

1. mające istotny wpływ na wynik sprawy, z uwagi na nieuzasadnione uznanie za udowodnioną okoliczność, iż skarżący nie spełnia wymogów ustawowych dla dopuszczenia do posiadania broni, naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. , poz. 23, K.p.a.) poprzez zaniechanie przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego przed organem II instancji, co narusza prawo skarżącego do dwukrotnego rozpoznania jego sprawy;

2) art. 66 K.p.a. - poprzez zaniechanie poinformowania skarżącego, że orzeczenia lekarskie ośrodka [...] nr [...] i [...] w [...] w dniu 17 czerwca 2016 r., powinny zostać wniesione odrębnym podaniem do przedmiotowej sprawy prowadzonej odrębnie od postępowania w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony;

3) art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez bezzasadne oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na jednych z trzech zgromadzonych w materiale postępowania badań lekarskich o wyniku negatywnym, podczas gdy pozostałe dwa wyniki badań mają wynik pozytywny, tj. poprzez pominięcie orzeczenia lekarskiego ośrodka [...] nr [...] oraz z dnia [...] listopada 2015 r. i orzeczenia lekarskiego nr [...] wykonanego w [...] w [...] w dniu 17 czerwca 2016 r., wobec czego nie było podstaw dla uznania, że skarżący nie spełnił obowiązku poddania się badaniom lekarskim;

4) art. 78 K.p.a. poprzez pominięcie wniosku dowodowego skarżącego, za jaki uznać należy pismo zatytułowane "Prośba" z dnia 26 kwietnia 2016 r. o dopuszczenie dowodu z badań lekarskich ośrodka [...] nr [...] oraz o przeprowadzenie nowych badań przez niezależny organ orzeczniczy i tym samym niewyjaśnienie okoliczności, czy skarżący posiada zdolność fizyczną do wykonywania zadań kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej;

5) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia przyczyn, dla których organ odmówił wiarygodności orzeczeniu lekarskiemu ośrodka [...] nr [...] oraz nr [...] wykonanemu w [...] w [...] w dniu [...] czerwca 2016 r. i w konsekwencji dlaczego okoliczność spełnienia obowiązku poddania się badaniom lekarskim nie została udowodniona;

6) art. 107 § 1 K.p.a. w zw. z art. 112 K.p.a. poprzez wysunięcie negatywnych konsekwencji wobec skarżącego z tytułu braku wniesienia odwołania od badań lekarskich wykonanych przez [...] w dniu [...] października 2015 r., nr [...], podczas gdy w pouczeniu zawartym w przedmiotowej decyzji nie wskazano właściwego organu II stopnia, skarżący zatem nie miał wiedzy do jakiego organu ewentualne odwołanie kierować;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 5 Ubia poprzez bezzasadne uznanie, że skarżący nie spełnił obowiązku poddania się badaniom lekarskim i tym samym istnieją podstawy do cofnięcia mu dopuszczenia do posiadania broni.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w skarżonej decyzji.

Opisanym na wstępie wyrokiem z dnia 14 marca 2017 r. WSA w Warszawie uwzględnił skargę uchylając zaskarżoną decyzję oraz zasądzając na rzecz skarżącego koszty postępowania.

W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki stwierdził, że wbrew twierdzeniom zawartym w odpowiedzi na skargę, w postępowaniu dotyczącym uprawnienia do posiadania broni, dowodami mogą być także zaświadczenia lekarskie wydane w postępowaniu dotyczącym zdolności do wykonywania zadań pracownika ochrony. W ocenie sądu pierwszej instancji jeśli organ Policji powziął wątpliwość co do posiadania przez stronę zdolności do posiadania broni na podstawie negatywnego orzeczenia lekarskiego w przedmiocie zdolności do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej, to konsekwentnie winien w postępowaniu dotyczącym posiadania broni uwzględniać kolejne orzeczenia wydawane w równolegle toczącym się postępowaniu w przedmiocie zdolności do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej. Pozostawały one bowiem w bezpośrednim związku z istnieniem podnoszonych przez organ I instancji obaw. Kolejne – pozytywne już dla strony orzeczenia lekarskie stwierdzające, że strona posiada zdolność do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej, także winny więc być dopuszczone w niniejszej sprawie jako dowody. Zdaniem tegoż sądu skoro bowiem negatywne orzeczenie lekarskie z dnia [...] października 2015 r. mogło wywołać po stronie organu wątpliwości co do posiadania przez stronę zdolności do dysponowania bronią, to postępując w sposób konsekwentny i racjonalny, organ winien oceniać powyższą zdolność strony także przez pryzmat dalszych - pozytywnych orzeczeń wydanych w tym samym przedmiocie co orzeczenie będące impulsem do wszczęcia postępowania.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł KGP, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który zaskarżył go w całości i zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania:

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, Ppsa) w zw. z art. 8 i 75 § 1 K.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne przyjęcie, że organy Policji dopuściły się naruszenia ww. przepisów K.p.a. poprzez ignorowanie w toku prowadzonego postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia dopuszczenia do posiadania broni orzeczeń lekarskich pozytywnych dla strony, w sytuacji gdy przedmiotowe orzeczenia, jako wydane poza obowiązującymi w tym zakresie regulacjami prawnymi nie miały żadnego znaczenia dowodowego,

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 75 § 1 K.p.a. oraz w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. poprzez nałożenie na organy Policji obowiązku dokonania oceny wszystkich przedłożonych do akt orzeczeń lekarskich, podczas gdy organy Policji jako podmioty nie posiadające wiedzy specjalistycznej nie posiadają kompetencji we wskazanym zakresie i pozostają związane ostatecznym orzeczeniem lekarskim wydanym zgodnie z obowiązującymi przepisami,

art. 141 § 4 Ppsa w zw. z art. 75 § 1 K.p.a. oraz w zw. z art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez nałożenie na organy Policji obowiązku dokonania oceny wszystkich przedłożonych do akt orzeczeń lekarskich, przy jednoczesnym braku wyjaśnienia w oparciu o jakie kryteria organ Policji powinien dokonać przedmiotowej oceny, przez co organ pozbawiony został możliwości zrealizowania wytycznych sądu,

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 75 § 1 K.p.a. oraz w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. poprzez przyjęcie, że organy Policji nie zebrały w należyty i wyczerpujący sposób materiału dowodowego, bowiem nie załączyły do akt postępowania orzeczenia lekarskiego wydanego na skutek odwołania od orzeczenia z dnia z [...] listopada 2015 r., nr [...], podczas gdy strona nie stawiła się na badania w trybie odwoławczym, w konsekwencji czego orzeczenie takie nie zostało wydane,

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 8, 75 § 1 K.p.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. w zw. z art. 15 ust. 5 Ubia, poprzez przyjęcie, że organ niezasadnie wezwał stronę do przedłożenia orzeczenia lekarskiego i psychologicznego w trybie tej ustawy, bowiem o zdolności strony do dysponowania bronią winien rozstrzygnąć na podstawie orzeczeń przedłożonych przez stronę w toku postępowania o skreślenie z listy kwalifikowanych pracowników ochrony, podczas gdy przedłożone przez stronę w toku tego postępowania pozytywne orzeczenia lekarskie wydane zostały poza obowiązującą procedurą i nie miały żadnej mocy dowodowej.

Z uwagi na powyższe skarżący kasacyjnie organ Policji wnosi o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie, zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego organu kosztów postępowania według norm przepisanych, a także rozpoznanie sprawy na rozprawie.

W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie KGP podnosi, że nakazując organom dokonanie oceny wszystkich przedłożonych przez stronę orzeczeń lekarskich sąd pierwszej instancji pominął niezwykle istotną okoliczność, że organy te nie posiadają kompetencji do dokonywania oceny orzeczeń lekarskich. Dalej skarżący kasacyjnie wywodzi, że sąd pierwszej instancji w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym nakazał organom Policji uwzględnienie orzeczeń, które nie miały mocy dowodowej w toku postępowania o skreślenie z listy kwalifikowanych pracowników ochrony na mocy ustawy o ochronie osób i mienia i które nie mają takiej mocy również na gruncie Ubia, bowiem zostały wydane zostały "poza jakąkolwiek procedurą i regulacją prawną".

W odpowiedzi reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika – S.C. – na złożoną skargę kasacyjną wniesiono o oddalenie skargi kasacyjnej w całości, zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, a także rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zdaniem skarżącego słusznie WSA w Warszawie ustalił, że wbrew przepisom prawa nastąpiło całkowite pominięcie przez organ znajdujących się w aktach pozytywnych dla strony orzeczeń lekarskich. S.C. wywodzi, że nie był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym, negatywne orzeczenie lekarskie nie zawierało prawidłowego wskazania podmiotu, do którego można byłoby je zakwestionować, przeto strona z tego uprawnienia nie korzystała. Bezzasadnie organy oparły swe rozstrzygnięcia na jednym z orzeczeń lekarskich, pomijając te z nich, które dawały pozytywny wynik badania dla skarżącego w aspekcie możliwości dopuszczenia do posiadania broni. Wskazano ponadto na analogiczną sprawę dotyczącą skreślenia S.C. z listy kwalifikowanych pracowników ochrony, w której zapadł wyrok WSA w Warszawie uwzględniający skargę (VI SA/Wa 2077/16). Skarżący podnosi ponadto, że w zarzutach skargi kasacyjnej nie dostrzeżono, iż sąd wojewódzki w skarżonym wyroku zakwestionował nie tyle prawidłowość wezwania do przedłożenia badań, ale sam fakt nie uwzględnienia tych orzeczeń złożonych w późniejszym czasie. Dodatkowo zakwestionowano poprawność formalną wniesionej skargi kasacyjnej, której zarzuty mają sprowadzać się li tylko do polemiki z ustaleniami sądu pierwszej instancji.

W toku rozprawy pełnomocnik skarżącego wnosił i wywodził, jak w odpowiedzi na skargę kasacyjną. S.C. przyznał, że nie stawił się na badanie w trybie odwoławczym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów.

Skarga kasacyjna nie jest pobawiona usprawiedliwionych podstaw, aczkolwiek nie cała argumentacja zawarta w jej uzasadnieniu jest trafna. Wbrew stanowisku wyrażonemu w odpowiedzi na skargę kasacyjną, zarzuty zawarte w środku zaskarżenia nieprawomocnego wyroku w sprawie II SA/Wa 1753/16 nie sprowadzają się li tylko do polemiki z ustaleniami zawartymi w wyroku tego sądu.

A. Ocena wniesionej skargi kasacyjnej wymaga wpierw rekapitulacji stanu faktycznego. W niniejszej sprawie KSP wszczął w dniu 16 listopada 2015 r. z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu dopuszczenia do posiadania broni palnej, wobec uzyskania podejrzenia ziszczenia się przesłanek do wydania decyzji w tym zakresie. Powodem wszczęcia tego postępowania było uzyskanie przez organ Policji I instancji orzeczenia lekarskiego z dnia 22 października 2015 r., z którego wynikało, że skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej. Bezsporne przy tym jest, że od powyższego negatywnego orzeczenia S.C. nie wnosił odwołania, przeto orzeczenie to stało się ostateczne. Bezsporne jest, że orzeczenie to zostało wydane w trybie przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 19 grudnia 2913 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się o wpis lub posiadających wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1715, rozp. MZ z 2013).

Nie jest także kwestionowane, że KSP równolegle prowadził postępowanie w sprawie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Jednocześnie organ ten zobowiązał stronę do przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego potwierdzających jego zdolność do dysponowania bronią, z uwagi na ustalenie czy należy on do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 Ubia. Bezsporne także jest, że osoba zainteresowana uzyskaniem pozwolenia na broń, lub jego nie pozbawieniem, jest zobowiązana poddać się badaniu psychologicznemu i lekarskiemu po to, by uzyskać stosowne orzeczenie psychologiczne oraz lekarskie. Chodzi zatem o otrzymanie orzeczenia psychologicznego i lekarskiego, jako wyniku badań specjalistycznych, mającego istotne znaczenie w sprawie dotyczącej posiadania pozwolenia na broń palną. Skarżący został zobowiązany przez KSP do przedłożenia orzeczeń, o których mowa w art. 15 ust. 5 Ubia, bezsporne jest również, że takich orzeczeń skarżący nie przedłożył. S.C. jeszcze przed wszczęciem postępowania w przedmiotowej sprawie, przedłożył organowi Policji I instancji orzeczenia lekarskie i psychologiczne (odpowiednio z dnia [...] listopada 2015 r. oraz z dnia [...] października 2015 r.), z których wynikać miało, że posiada zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej. Nie jest także sporne, że KSP wniósł odwołanie od korzystnego dla skarżącego orzeczenia lekarskiego z dnia [...] listopada 2015 r. Podnosząc te okoliczności w motywach zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie wytknął organom Policji brak dołączenia do akt sprawy orzeczenia lekarskiego wydanego w ramach procedury odwoławczej odnośnie powyższego orzeczenia z dnia [...] listopada 2015 r. (s. 8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Rzecz jednak w tym, co wynika z treści decyzji organu I instancji i co potwierdził sam skarżący w czasie rozprawy przed NSA, że strona nie stawiła się na badania przed lekarską jednostką orzeczniczą II instancji (por. także k. 111 akt administracyjnych), orzeczenie takie nie zostało wydane na skutek absencji S.C.. Z tego tytułu zarzut wobec organu Policji braku uzupełnienia materiału dowodowego o orzeczenie lekarskie wydane w II instancji jest chybiony, skoro S.C. na to badanie się nie stawił uniemożliwiając wydanie takiego orzeczenia, którego brak w aktach został potraktowany przez sąd wojewódzki jako uchybienie orzekającego w sprawie organu.

B. Zdaniem orzekającego Sądu istota sprawy sprowadza się do oceny, czy trafnie sąd wojewódzki uznał, że organy Policji wadliwie nie rozszerzyły materiału dowodowego o orzeczenie wydane wskutek odwołania się organu od pozytywnego dla strony orzeczenia lekarskiego z dnia [...] listopada 2015 r., a ponadto o orzeczenie, które przedłożył w ramach ustalenia czy posiada zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań pracownika ochrony. Dodatkowo rozstrzygnąć należy zasadność oceny sądu a quo, wedle którego nietrafnie i z naruszeniem art. 75 § 1 K.p.a. organy Policji zignorowały pozytywne orzeczenie lekarskie dla strony oraz nie zaniechały ocen wszystkich orzeczeń lekarskich dotyczących zdolności S.C. do wykonywania zadań pracownika ochrony, co oznacza brak realizacji zasady ogólnej wynikającej z art. 8 K.p.a., w konsekwencji zaś powyższych uchybień uzasadnione miało być zastosowanie w sprawie ze skargi przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa.

C. Umknęło uwadze tak stron, jak i sądu pierwszej instancji, że w trakcie toczącego się postępowania przed KSP weszła w życie ustawa z dnia 5 sierpnia 2015 r. o zmianie ustaw regulujących warunki dostępu do wykonywania niektórych zawodów (Dz. U. z 2015 r., poz. 1505, dalej "ustawa z 5 sierpnia 2015"). Powyższą ustawą dokonano zmian zarówno w ustawie z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (wówczas Dz. U. z 2014 r., poz. 1099, dalej Uoom), jak i w Ubia.

W myśl art. 15 ust. 5 Ubia "W przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4, właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń. W przypadku wydania negatywnego orzeczenia lekarz lub psycholog zobowiązany jest zawiadomić o tym właściwy organ Policji". W myśl art. 18 ust. 6 Ubia przepis art. 15 ust. 5 cyt. ustawy stosuje się odpowiednio do osób posiadających dopuszczenie do posiadania broni. Powołując się zatem na art. 15 ust. 5 Ubia w aspekcie orzeczenia lekarskiego z dnia 22 października 2015 r., z którego wynikało, że skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony, KSP wywiódł – zdaniem Sądu – prawidłowy wniosek, że zachodziło uzasadnione podejrzenie, aby S.C. zobowiązać do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym. Bezsporne jest, że do chwili wydania decyzji cofającej skarżącemu dopuszczenie do posiada broni na świadectwo, S.C. nie przedstawił orzeczenia lekarskiego i psychologicznego wydanego w trybie przepisów Ubia, powołując się jedynie na okoliczność, wedle której złożył w organie Policji I instancji orzeczenie lekarskie z dnia [...] listopada 2015 r. oraz orzeczenie psychologiczne z dnia [...] października 2015 r. W zaskarżonym wyroku WSA w Warszawie przyjął, że błędem organów Policji był brak uwzględnienia wydania powyższych, korzystnych dla strony orzeczeń, a ponadto brak załączenia do akt sprawy orzeczenia lekarskiego wydanego w wyniku odwołania się KSP od orzeczenia lekarskiego z dnia [...] listopada 2016 r. Zdaniem Sądu stanowisko sądu wojewódzkiego nie jest prawidłowe.

D. Niesporne jest, że na S.C. został nałożony w trybie art. 15 ust. 5 Ubia obowiązek przedłożenia stosownych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. W myśl art. 24 ustawy z 5 sierpnia 2015 "Orzeczenia lekarskie i psychologiczne potwierdzające zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 6 zachowują ważność do czasu upływu terminów w nich wskazanych". Ustawą zmienianą w art. 6 w/w ustawy, była Uoom. Powyższa reguła intertemporalna nie zmienia jednak okoliczności, wedle której organ Policji miał podstawy, aby zastosować przepis art. 15 ust. 5 Ubia, a w tej sytuacji nie miały znaczenia orzeczenia lekarskie z dnia [...] listopada 2015 r. (nieostateczne) oraz psychologiczne z dnia [...] października 2015 r. potwierdzające zdolność S.C. do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej. Nie ma zatem znaczenia wywód skarżącego kasacyjnie KGP jakoby przedmiotowe orzeczenia "zostały wydane poza obowiązującymi w tym zakresie regulacjami prawnymi", trafny natomiast jest argument, że nie mogły te orzeczenia mieć znaczenia dowodowego w przedmiotowym postępowaniu. Istotne bowiem jest przede wszystkim to, że w stosunku do pracowników wpisanych na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, o której mowa w art. 26 Uoom, posiadających dopuszczenie do posiadania broni, którzy przedstawiają orzeczenia lekarskie wydane w trybie przepisów Uoom (tj. uprzednio przepisów rozp. MZ z 2013), nie został wyłączony tryb określony w przepisie art. 15 ust. 5 Ubia (por. art. 15 ust. 4a Ubia). Skoro zatem bezsporne jest, że S.C. w trybie art. 15 ust. 5 Ubia został wezwany przez organ Policji do przedłożenia stosownych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, był informowany o kierunku postępowania z art. 18 ust. 5 pkt 2 Ubia (fakultatywne cofnięcie pozwolenia na broń w związku z brakiem poddania się badaniu i przedłożenia stosownych orzeczeń), a także nie stawił się na badanie lekarskie z odwołania KSP od orzeczenia lekarskiego z dnia [...] listopada 2015 r., trafny jest zarzut naruszenia przez sąd wojewódzki art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 8, 75 § 1 K.p.a. w z w. z art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. oraz w zw. z art. 15 ust. 5 Ubia.

E. Za uzasadniony przyjdzie także uznać zarzut naruszenia wskazanego w skardze kasacyjnego przepisu art. 141 § 4 Ppsa poprzez nałożenie na organy Policji obowiązku dokonania oceny przedłożonych do akt sprawy wszystkich orzeczeń lekarskich, jeśli uznać, że to działanie sądu pierwszej instancji nastąpiło bez wskazania w wytycznych wyroku, w jaki sposób ta całościowa ocena orzeczeń lekarskich ma się "przekładać" na wykładnię przepisów prawa materialnego. WSA w Warszawie zarzucając brak oceny całego materiału dowodowego – wszystkich orzeczeń lekarskich dotyczących skarżącego – przyjął, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na "wynik postępowania" (s. 9 uzasadnienia wyroku II SA/Wa 1753/16). To stwierdzenie połączone z przekonaniem sądu wojewódzkiego, iż być może "skarżone orzeczenie zostało wydane przedwcześnie" nie zostało opatrzone bliższą argumentacją odnośnie tego, czy ocena wszystkich orzeczeń lekarskich dotyczących skarżącego wydanych na podstawie przepisów ówcześnie (tj. w dacie ich wydawania) obowiązującego rozp. MZ z 2013 r. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa).

F. Ponieważ istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, Sąd uwzględniając skargę kasacyjną i uchylając zaskarżony wyrok, rozpoznał skargę S.C. uznając ją za niezasadną, co skutkowało jej oddaleniem. Niezasadność skargi wynika przede wszystkim z argumentacji już powyżej przytoczonej, dodatkowo należy zauważyć, iż zarzut skargi naruszenia przepisu art. 15 K.p.a. jest chybiony, skoro odwołanie skarżącego od decyzji KSP zostało rozpatrzone, a z przepisu tego nie wynika, aby w postępowaniu przed organem II instancji istniał co do reguły obowiązek przeprowadzania postępowania dowodowego. Organ odwoławczy ma możliwość przeprowadzenia "dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie", co wynika z treści art. 136 K.p.a., zarzutu naruszenia tego przepisu w skardze nie podniesiono. Chybiony jest zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 80 K.p.a., skoro zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji wydawano nie tyle opierając się na negatywnym dla skarżącego orzeczeniu lekarskim z dnia [...] października 2015 r., ile na fakcie braku wywiązania się przez skarżącego z nałożonego nań obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym w trybie przepisów Ubia. KSP orzekał na podstawie art. 18 ust. 5 Ubia, wedle którego "Właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3-5", przepis powyższy stosuje się odpowiednio do osób posiadających dopuszczenie do posiadania broni (art. 18 ust. 6 Ubia). Nie mogły mieć znaczenia zarzuty naruszenia przepisów art. 107 § 1 w zw. z art. 112 K.p.a. odnoszące się do wysunięcia negatywnych konsekwencji wobec skarżącego z tytułu braku wniesienia odwołania od orzeczenia lekarskiego z dnia [...] października 2015 r. przy kwestionowaniu prawidłowości pouczenia zawartego w tym orzeczeniu. Bezsporne jest, że pośrednio zarzut ten dotyczy odrębnego aktu wydanego w odrębnym postępowaniu, nie zaś decyzji organów Policji. Dodatkowo chybione są wywody zawarte w skardze, jakoby brak wskazania właściwego podmiotu odwoławczego na powyższym orzeczeniu lekarskim miałby uzasadniać brak wniesienia odwołania od tego negatywnego dla strony orzeczenia. Stosownie do wzoru zawartego w rozp. MZ z 2013 orzeczenie lekarskie z dnia [...] października 2015 r. zawiera pouczenie o trybie wnoszenia odwołania z pośrednictwem lekarza, który je wydał.

G. W tych okolicznościach, uznając co do zasady trafność zarzutów skargi kasacyjnej o naruszeniu przez sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny działając w oparciu o art. 188 Ppsa, miał podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie, zaś na podstawie art. 151 ww. ustawy – Ppsa – do oddalenia skargi.

H. Na zasadzie art. 207 § 2 Ppsa odstąpiono od zasądzenia skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.