Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 3095/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1i ust. 5, art. 3 pkt 22
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 992
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jednolity.
article: art. 188 w zw. z art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Lech (spr.) sędzia NSA Jan Paweł Tarno sędzia del. WSA Marian Wolanin Protokolant asystent sędziego Dorota Chromicka po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 października 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 580/12 w sprawie ze skargi E. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. odstępuje od zasądzenia od E. D. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku zwrotu kosztów postępowania w całości.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 19 października 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 580/12, po rozpoznaniu skargi E. D., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego.

W uzasadnieniu Sąd podał następujący stan sprawy: E. D. zwróciła się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad córką A. D., co do której orzeczono stopień niepełnosprawności.

Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta W. Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w W., na podstawie art. 2 pkt 2, art. 17, art. 20, ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 ze zm.), odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego, uznając, iż prowadząc gospodarstwo rolne wnioskodawczyni nie rezygnuje z pracy zarobkowej.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, uznając, że skoro skarżąca dzierżawi gospodarstwo rolne od 1997 r. oraz podlega z tego tytułu ubezpieczeniu rolników, to nie może być traktowana jako osoba, która zrezygnowała z jakiejkolwiek pracy zarobkowej w rozumieniu art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Na tę decyzję E. D. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gdańsku, zarzucając organom administracji naruszenie art. 17 w związku z art. 3 pkt 22 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że podlega ubezpieczeniu społecznemu w Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego tylko i wyłącznie w związku z dzierżawą użytków rolnych, bo tak stanowi ustawa o ubezpieczeniu społecznym rolników. Oświadczyła nadto, że nie pracuje na tym gospodarstwie i nie osiąga z tego tytułu jakichkolwiek dochodów.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 19 października 20012 r., sygn. akt III SA/Gd 580/12, uchylając decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] czerwca 2012 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] listopada 2011 r. stwierdził, że nie podzielił stanowiska organu. Zdaniem Sądu ocena, czy spełnione zostały przesłanki nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego powinna odbywać się wyłącznie na gruncie terminów i pojęć ustawy o świadczeniach rodzinnych. Z literalnego brzmienia art. 17 ust. 1 i ust. 5 w związku z art. 3 ust. 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych wynika, że osoba prowadząca gospodarstwo rolne może być potraktowana jako osoba rezygnująca z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej – zdefiniowanych w ustawie, w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną.

Wobec tego – w ocenie Sądu pierwszej instancji – przyjąć należało, że okoliczność, iż starająca się o świadczenie pielęgnacyjne jest dzierżawcą gospodarstwa rolnego, podlegającą obowiązkowemu ubezpieczeniu rolników w Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego i prowadzącą gospodarstwo, nie pozbawia jej automatycznie uprawnienia do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego, jeśli tylko spełnione będą pozostałe przesłanki określone przepisem art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia [...] października 2012 r. skargę złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku, wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, względnie przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Wniesiono także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej złożono także wniosek o zawieszenie postępowania z uwagi na przedstawione składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego postanowieniem NSA z 28 czerwca 2012, sygn. I OSK 116/12 zagadnienie prawne. Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 3095/12, Naczelny Sąd Administracyjny odmówił zawieszenia postępowania sądowego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 3 pkt 22 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.), polegającą na przyjęciu, że osoba prowadząca gospodarstwo rolne może być traktowana jako osoba rezygnująca z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w kontekście ustawowych przesłanek do nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, a prowadzenie gospodarstwa rolnego nie stanowi przeszkody do nabycie tego świadczenia;

2) przepisów postępowania, to jest:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) oraz art. 7 i art. 77 K.p.a., poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że orzekające w sprawie organy nie wyjaśniły stanu faktycznego sprawy w zakresie rzeczywistego sprawowania przez stronę skarżącą opieki nad niepełnosprawną córką oraz wpływu tej opieki wraz z faktem dzierżawienia gospodarstwa rolnego na możliwość podjęcia zatrudnienia, co doprowadziło do uchylenia zaskarżonych decyzji z przyczyn, które nie mogły mieć wpływu na sposób rozstrzygnięcia istoty sprawy;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 powołanej ustawy, poprzez błędne uznanie, że oba orzekające w sprawie organy naruszyły art. 17 ust. 1 i 5 w związku z art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych, co doprowadziło do uchylenia decyzji z powodu naruszeń prawa, które w sprawie nie miały miejsca;

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 17 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych, poprzez błędne przyjęcie że orzekające w sprawie organy naruszyły przywołany przepis prawa materialnego podczas, gdy nie był on w sprawie stosowany, co doprowadziło do bezpodstawnego uchylenia zaskarżonych decyzji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazano, że w przypadku posiadacza gospodarstwa rolnego nie może być mowy o rezygnacji z zatrudnienia, jak i o niepodejmowaniu zatrudnienia spowodowanym opieką nad osobą niepełnosprawną, gdyż faktycznie zatrudnienie nie jest podejmowane ze względu na prowadzenie gospodarstwa rolnego. W ocenie autora skargi kasacyjnej nie ma przy tym znaczenia, na ile działalność rolnicza jest dochodowa i jak jest zorganizowana (tj. czy rolnik pracuje osobiście w gospodarstwie, czy korzysta z pracy innych itp.)

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga kasacyjna jest zasadna.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

W niniejszej sprawie kwestią wymagającą wyjaśnienia jest kwestia, czy osoba będąca rolnikiem i prowadząca gospodarstwo rolne może być uznana za osobę, która nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymująca się orzeczeniem o niepełnosprawności.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje pogląd, że posiadanie przez daną osobę gospodarstwa rolnego oraz podleganie z tego tytułu ubezpieczeniu rolników, jest przesłanką do tego, że osoba taka nie może być traktowana jako osoba, która zrezygnowała z jakiejkolwiek pracy zarobkowej w rozumieniu art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Związku z tym, że w orzecznictwie bywają także odmienne poglądy w tej kwestii skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 11 grudnia 2012 r., sygn. akt I OPS 5/12, podjął uchwałę o następującej treści: "prowadzenie gospodarstwa rolnego przez rolnika stanowi negatywną przesłankę przyznania tej osobie świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 22 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych".

W uzasadnieniu uchwały wskazano, że świadczenie pielęgnacyjne w istocie jest instytucją pomocy publicznej wobec osób bliskich osobie niepełnosprawnej w celu zabezpieczenia ich egzystencji. Zatem celem przyznania takiego świadczenia jest materialne wsparcie osób, które nie zarobkują z powodu opieki nad niepełnosprawnym, jeśli osoba niepełnosprawna wymaga osobistej i bezpośredniej pielęgnacji polegającej na systematycznym współdziałaniu w postępowaniu leczniczym, rehabilitacyjnym oraz edukacyjnym. Sprawujący opiekę lub niosący długotrwałą pomoc niepełnosprawnemu właśnie przez niepełnosprawność tej osoby jest zmuszony do rezygnacji z pracy zarobkowej, mimo zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia. Osobą uprawnioną do świadczenia jest bezrobotny z własnego wyboru. Chodzi zatem o zapewnienie swoistej rekompensaty finansowej osobie, która z własnej woli nie podejmuje zatrudnienia, bądź z niego rezygnuje, aby sprawować opiekę nad bliską osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności, niemogącą samodzielnie egzystować.

Naczelny Sąd Administracyjny w omawianej uchwale uznał, że ocena normatywna spełnienia przesłanki nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego powinna odbywać się wyłącznie na gruncie terminów i pojęć ustawy o świadczeniach rodzinnych. Natomiast podstawowe znaczenie dla wyjaśnienia pojęcia: "rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej" ma definicja legalna pojęcia "zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej" sformułowana w art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych, która stanowi, że pojęcie to oznacza wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkowstwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych, a także prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej. Podkreślono przy tym, że treść definicji legalnej nie podlega modyfikacji za pomocą jakichkolwiek reguł interpretacyjnych. Nie jest też dopuszczalne uzupełnianie w drodze wykładni regulacji, w których wyliczenie podane przez normodawcę ma charakter zamknięty. Oznacza to, że enumeratywne wyliczenie zakresu pojęciowego "zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej", wyklucza możliwość zastosowania wykładni rozszerzającej, gdyż to definicja legalna wyznacza sposób rozumienia i stosowania pojęć ustawowych. Zatem definicja ustawowa odnosi się expressis verbis między innymi do działalności gospodarczej o charakterze pozarolniczym, co wskazuje na celowy i świadomy zamiar nieobjęcia tym pojęciem działalności rolniczej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zatem, że w przepisie art. 17 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych chodzi o osobę, której wyłącznym źródłem utrzymania (dochodów) jest zatrudnienie lub inna praca zarobkowa w rozumieniu ustawy. Oznacza to, że nie jest osobą uprawnioną do świadczenia pielęgnacyjnego osoba, która nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w sytuacji, gdy ma inne źródło utrzymania (dochodów) i to bez względu na wielkość tych dochodów. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przemawia za tym również wyłączenie uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego w stosunku do osób, które otrzymują jakiekolwiek świadczenia (dochody) z innych tytułów, wymienionych w art. 17 ust. 5 ustawy.

Naczelny Sądu Administracyjny wskazał, że na zawodowy charakter działalności rolniczej wskazuje zarówno użycie w ustawie z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2008 r. Nr 50, poz. 291 ze zm.), określenia "rolnik", oznaczającego specyficzne zajęcie i związane z nim umiejętności, jak i to, że ustawa ta przyjmuje zasadę wyłączenia z obowiązku rolniczego ubezpieczenia społecznego osób spełniających warunki do objęcia innym ubezpieczeniem społecznym, dopuszczając jedynie w ograniczonym zakresie możliwość dalszego podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników przez osoby podejmujące pozarolniczą działalność gospodarczą. Zdaniem Sądu unormowanie to wskazuje jasno cel ustawodawcy, jakim jest zapewnienie ubezpieczenia społecznego osobom, dla których prowadzenie działalności rolniczej jest zawodem, stanowiącym ich podstawowe zajęcie i stałe źródło utrzymania, i które z tego względu nie mają innego tytułu do ubezpieczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny w omawianej uchwale uznał, że prowadzenie gospodarstwa rolnego, oznacza stałą i osobistą działalność rolnika, mającą charakter zarówno wykonywania pracy lub innych zwykłych czynności wiążących się z tym prowadzeniem, jak i zarządzanie gospodarstwem. Dopiero zatem występowanie całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym, czyli niemożność wykonywania pracy fizycznej w gospodarstwie i brak możliwości zarządzania nim, z reguły stanowi obiektywną przeszkodę w prowadzeniu gospodarstwa, a tym samym osiągania z niego dochodu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza to, że przy właściwej organizacji pracy, rolnik może prowadzić gospodarstwo rolne – zarządzać nim i jednocześnie sprawować opiekę nad osobą niepełnosprawną. Jest bowiem organizatorem własnej pracy. Ma możliwość jej zaplanowania, dostosowania rozkładu zajęć do potrzeb rodziny, w tym swobodnego wyznaczenia czasu niezbędnego na czynności opiekuńcze nad osobą niepełnosprawną.

W ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, rolnicy prowadzący gospodarstwo rolne nie mogą w równej mierze zrezygnować z zatrudnienia bądź innej pracy zarobkowej, co osoby wykonujące, określone w art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych, formy aktywności zawodowej. Są bowiem w innej sytuacji ekonomicznej i socjalnej, aniżeli osoby świadczące pracę na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonujące pracę lub świadczące usługi na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkowstwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych, a także prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą, zwłaszcza gdy się bierze pod uwagę sposób i warunki uzyskiwania środków utrzymania. Ponadto należy zauważyć, że wszystkie formy aktywności wymienione w art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych podlegają obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu określonemu w przepisach ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.). W wypadku rolników ich odmienne szanse i możliwości zarobkowe oraz różny tytuł ubezpieczenia wynikają zarówno z faktu prowadzenia gospodarstwa rolnego, jak i z odmiennego reżimu zabezpieczenia społecznego określonego w ustawie o ubezpieczeniu społecznym rolników. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, ubezpieczenie społeczne rolników, jeżeli nie podlegają oni obowiązkowi ubezpieczeń społecznych na podstawie ustawy systemowej, regulują odrębne przepisy, tj. ustawa o ubezpieczeniu społecznym rolników. Jest to celowe działanie ustawodawcy, który dostosował system ubezpieczeń m.in. do charakteru pracy i warunków panujących na wsi.

W uzasadnieniu omawianej uchwały, Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił również uwagę, iż świadczenie pielęgnacyjne uregulowane w ustawie o świadczeniach rodzinnych jest świadczeniem, które podlega koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w trybie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 166 z 30.04.2004, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5, str. 72) oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 284 z 30.10.2009, str. 1 ). Zdaniem Sądu postanowienia o koordynacji systemu zabezpieczenia społecznego wzmacniają argumentację przemawiającą za tym, że rolnik prowadzący gospodarstwo rolne nie jest osobą uprawnioną do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego. Z punktu widzenia koncepcji zatrudnienia przyjętej w rozporządzeniu, za wykonującego pracę najemną należy bowiem uznać każdego, kto z racji podejmowania aktywności zarobkowej podlega systemowi zabezpieczenia społecznego danego państwa i nie może być uznany za osobę wykonującą pracę na własny rachunek. Zaś rolnik prowadzący gospodarstwo rolne do takiej kategorii nie należy.

Wobec powyższego uznać należy, że rację ma skarżący kasacyjnie organ, iż w przypadku posiadacza gospodarstwa rolnego nie może być mowy o rezygnacji z zatrudnienia, o którym mowa w art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych, jak i o niepodejmowaniu zatrudnienia spowodowanym opieką nad osobą niepełnosprawną. Praca w gospodarstwie rolnym nie została bowiem w ustawie o świadczeniach rodzinnych zrównana z innymi formami aktywności zawodowej, gdyż osoba prowadząca gospodarstwo rolne nie jest poddana reżimowi pracy charakterystycznemu dla zatrudnienia. Zatem sam fakt pozostawania rolnikiem wyklucza daną osobę z kręgu osób, które mogą otrzymać świadczenie pielęgnacyjne. Przy właściwej organizacji pracy, rolnik może bowiem prowadzić gospodarstwo rolne i jednocześnie sprawować opiekę nad niepełnosprawnym.

Wskazać w tym miejscu należy na art. 269 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z którego wynika ogólna moc wiążąca uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oznacza to, że dokonana w uchwale składu poszerzonego interpretacja przepisów prawa jest wiążąca zarówno dla zwykłych jak i rozszerzonych składów. Niewątpliwie uznać należy, że uchwała jest wiążąca w tym sensie, że składowi sądu administracyjnego rozpoznającemu sprawę nie wolno samodzielnie przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej jak została przyjęta przez skład poszerzony NSA. Oznacza to, że powołany wyżej przepis prawa nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA. W doktrynie podkreśla się, że odstąpienie od stanowiska zawartego w uchwale NSA, bez zachowania trybu określonego w art. 269 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy uznać za naruszenie prawa, odpowiadające podstawie kasacyjnej, zawartej w art. 174 pkt 2 tej ustawy (zob. A. Kabat: Uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, w: Zagadnienia, s.99).

Wobec tego skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi zwykłej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku oraz oddaleniu skargi.

O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 207 § 2 powołanej ustawy.