Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1123/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędziowie Sędzia WSA Marek Wroczyński, Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.), Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2007 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy D. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania informacji z Krajowego Rejestru Karnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie z dnia [...] marca 2007 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Sprawiedliwości na rzecz skarżącego Wójta Gminy D. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...], Minister Sprawiedliwości, po rozpatrzeniu zażalenia Wójta Gminy D. na postanowienie działającego z upoważnienia Ministra Sprawiedliwości Dyrektora Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego z dnia [...] marca 2007 r. w przedmiocie odmowy wydania informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego o pracownikach samorządowych zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych - utrzymał w mocy w/w postanowienie z dnia [...] marca 2007 r.

Z akt sprawy wynika, iż Wójt Gminy D. zwrócił się do Dyrektora Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego z zapytaniami o udzielenie informacji o osobach zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych.

W piśmie z dnia 19 lutego 2007 r., skierowanym do Dyrektora Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego, Wójt Gminy D. stwierdził, iż w związku ze zwróceniem przez KRS przedmiotowych zapytań dotyczących osób zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych z powodu nieuiszczenia opłaty za informacje - zwraca się z prośbą o uwzględnienie ustawowego zwolnienia organu samorządowego, jakim jest wójt gminy, ze wskazanych opłat na podstawie przepisu art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz.U. z 2000 r. Nr 50, poz. 580 ze zm.). Ponadto Wójt Gminy D. podniósł, iż zwrócenie przedmiotowych zapytań do wnioskodawcy z jednoczesnym wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych pism przez uiszczenie opłat – jest w świetle prawa administracyjnego nieprawidłowe, gdyż skutek w postaci zwrotu pism nastąpił jeszcze przed upływem wyznaczonego wnioskodawcy 14-dniowego terminu. Wójt Gminy D. stwierdził, iż podmiot publiczny ma prawo do bezpłatnego uzyskania danych z rejestru publicznego. W związku z tym zwrócił się do Dyrektora Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego o zmianę stanowiska i bezpłatne udzielenie informacji o osobach lub o wydanie rozstrzygnięcia celem umożliwienia wnioskodawcy złożenia odwołania.

W wyniku rozpoznania wniosku Wójta Gminy D. postanowieniem z dnia [...] marca 2007 r., nr [...], Dyrektor Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego, działając z upoważnienia Ministra Sprawiedliwości, powołując się na przepisy art. 4 ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 1 pkt 10, a także art. 23 i 24 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym oraz na art. 219 k.p.a. - odmówił udzielenia informacji z Krajowego Rejestru Karnego o pracownikach samorządowych zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych z powodu braku należytej opłaty.

W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego stwierdził, że zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, prawo do uzyskania informacji o osobach, których dane osobowe zgromadzone zostały w Rejestrze, przysługuje organom samorządu terytorialnego, jeżeli jest to uzasadnione potrzebą nałożonych na nie zadań publicznych, określonych w ustawie. Wskazano ponadto, iż organy samorządu terytorialnego mogą również, na zasadzie art. 6 ust. 1 pkt 10 cyt. ustawy, uzyskać informację w zakresie niezbędnym do zatrudnienia pracownika, co do którego z przepisów ustawy wynika wymóg niekaralności, korzystania z pełni praw publicznych, a także ustalenia uprawnienia do zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej. Zdaniem organu w omawianym przypadku ma zastosowanie art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym dający prawo pracodawcom do uzyskania informacji o osobach w zakresie niezbędnym do zatrudnienia pracownika, co do którego z przepisów ustawy wynika wymóg niekaralności, korzystania z pełni praw publicznych, a także ustalenia uprawnienia do zajmowania określonego stanowiska urzędniczego, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej. Według Dyrektor Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie przepisy art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, ponieważ sprawy związane z zatrudnieniem pracowników, ustalaniem uprawnienia do zajmowania określonego stanowiska nie mieszczą się w kategorii wykonywanych zadań publicznych przez organy samorządu terytorialnego. W uzasadnieniu postanowienia wskazano ponadto, iż ustawodawca w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych (Dz.U. z 2006 r. Nr 169, poz. 1201) określił wprost, że organ samorządu terytorialnego działa jako pracodawca. Dyrektor Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego podniósł jednocześnie, że w myśl art. 24 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym za wydanie z Rejestru informacji o osobie pobiera się opłatę. Zdaniem organu ustawa o Krajowym Rejestrze Karnym w art. 6 ust. 1 pkt 10 nie różnicuje pracodawców i pod względem pobierania opłat za wydanie zaświadczenia traktuje ich jednakowo.

W treści postanowienia pouczono stronę skarżącą o przysługującym jej na podstawie art. 219 i art. 141 § 1 i 2 oraz art. 144 k.p.a. prawie wniesienia zażalenia do Ministra Sprawiedliwości za pośrednictwem Dyrektora Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożył Wójt Gminy D.. Zaskarżonemu postanowieniu strona zarzuciła naruszenie art. 24 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym, oraz art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2005 r. Nr 64, poz. 565 ze zm.). – poprzez błędne przyjęcie, że burmistrz jako organ samorządowy nie podlega zwolnieniu od opłaty za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego, a także poprzez niezapewnienie podmiotowi wykonującemu zadania publiczne bezpłatnego dostępu do danych zgromadzonych w rejestrze publicznym (KRK). Wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia Wójt Gminy D. podniósł w uzasadnieniu, iż art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym stanowi zasadę, że prawo do uzyskania informacji o osobach, których dane osobowe zostały zgromadzone w Rejestrze przysługuje organom samorządu terytorialnego oraz innym organom wykonującym zadania publiczne, w przypadkach kiedy jest to uzasadnione potrzebą wykonania nałożonych na nie zadań, określonych w ustawie. Strona wskazała, iż ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych w art. 2 nałożyła na wójta w okresie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie tej ustawy, obowiązek wystąpienia z zapytaniem do Krajowego Rejestru Karnego o udzielenie informacji o osobie zatrudnionej na stanowisku urzędniczym. W tej sytuacji – zdaniem strony skarżącej – wójt wykonując obowiązek nałożony ustawą, będąc jednocześnie pracodawcą i organem wykonującym zadania o charakterze publicznym – spełnia warunki prawne, wskazane w art. 24 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, aby skorzystać z ustawowego zwolnienia z opłaty za uzyskanie informacji z tego rejestru. Zdaniem strony skarżącej wójt gminy, będąc pracodawcą wykonującym zadania publiczne za pomocą urzędu i zatrudnionych w nim pracowników jest także w tej roli organem samorządu terytorialnego wykonującym zadania nałożone na niego przez ustawy. Z tych względów – według strony - uzasadniony jest również zarzut naruszenia przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, który gwarantuje podmiotowi realizującemu zadania publiczne bezpłatny dostęp do informacji zebranych w rejestrze publicznym.

W wyniku rozpatrzenia zażalenia Minister Sprawiedliwości postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...] - utrzymał w mocy w/w postanowienie z dnia [...] marca 2007 r. odmawiające Wójtowi Gminy D. wydania informacji z Krajowego Rejestru Karnego o pracownikach samorządowych zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych. W uzasadnieniu Minister stwierdził, iż sprawy związane z zatrudnieniem pracowników, ustaleniem uprawnienia do zajmowania określonego stanowiska nie mieszczą się w kategorii wykonywania zadań publicznych przez organy samorządu terytorialnego, określonych w art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, jak również w przepisie art. 15 ust. 1 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Minister Sprawiedliwości wskazał, iż zgodnie z literalną wykładnią przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych, organ samorządu terytorialnego występuje jako pracodawca, zatrudniający osobę będącą w dniu wejścia w życie ustawy pracownikiem samorządowym. W tej sytuacji organ uznał, iż w omawianym przypadku Wójt Gminy D., powołując się w nadesłanych zapytaniach na art. 2 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r., występuje jako pracodawca mający prawo do uzyskania informacji o osobach na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym.

W dniu 11 maja 2007 r. Wójt Gminy D. – działając za pośrednictwem organu - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w postanowienie Ministra Sprawiedliwości. Skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu:

- naruszenie art. 24 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym – przez błędną jego wykładnię i niezastosowanie ustawowego zwolnienia z opłaty podmiotu wymienionego w art. 6 ust. 1 pkt 9 cyt. ustawy;

- naruszenie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne – poprzez niezapewnienie podmiotowi wykonującemu zadania publiczne bezpłatnego dostępu do danych zgromadzonych w rejestrze publicznym, jakim jest Krajowy Rejestr Karny.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] marca 2007 r. skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. W uzasadnieniu skargi strona powołała się dodatkowo na ekspertyzę prawną sporządzoną w 2006 r. na zlecenie Związku [...] przez prof. [...] dr hab. M. S., w konkluzji której stwierdzono, iż pomimo tego, że ustawa o Krajowym Rejestrze Karnym nie zwalnia żadnej kategorii pracodawców z obowiązku uiszczania opłat za wydanie z Rejestru informacji o osobie, to jednak pracodawcy publiczni, wymienieni w art. 15 ust. 1 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, w tym również pracodawcy samorządowi, z opłat tych są zwolnieni.

W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał w pełni swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zarówno art. 15 ust. 1 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, jak i art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, ponieważ sprawy związane z zatrudnieniem pracowników, ustaleniem uprawnienia do zajmowania określonego stanowiska nie mieszczą się w kategorii wykonywania zadań publicznych przez organy samorządu terytorialnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej także p.p.s.a.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga Wójta Gminy D. zasługuje na uwzględnienie, niemniej z przyczyn innych, niż wskazane w skardze.

Zdaniem Sądu wydając zaskarżone postanowienie z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...], Minister Sprawiedliwości dopuścił się mającej istotny wpływ na wynik sprawy obrazy przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności przepisu art. 219 k.p.a. i art. 261 § 2 k.p.a. – polegającej na wydaniu postanowienia odmawiającego stronie skarżącej udzielenia informacji z Krajowego Rejestru Karnego z powodu braku należytej opłaty, zamiast wydania postanowienia o zwrocie wniosku tej stronie.

Na wstępie należy wyraźnie wskazać, iż – wbrew twierdzeniom strony skarżącej – Minister Sprawiedliwości zasadnie przyjął w zaskarżonym postanowieniu, że Wójt Gminy D. występując do Dyrektora Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego z zapytaniami o udzielenie informacji z rejestru o osobach zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych zobowiązany był do uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym.

Obowiązek uzyskania informacji z Krajowego Rejestru Karnego nałożony został ustawą z dnia 25 sierpnia 2006 r. o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 tejże ustawy w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia jej życie pracodawca samorządowy zatrudniający osobę będącą w dniu wejścia w życie ustawy pracownikiem samorządowym zatrudnionym na stanowisku urzędniczym występuje z zapytaniem do Krajowego Rejestru Karnego o udzielenie informacji o tej osobie.

Z przepisu art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym wynika, że od uiszczenia opłaty zwolnione są podmioty wymienione w art. 6 ust. 1 pkt 1 do 9 i 11. Zwolnienie od opłat nie przysługuje pracodawcom, którzy chcą uzyskać informację z Krajowego Rejestru Karnego w zakresie niezbędnym dla zatrudnienia pracownika, co do którego z przepisów ustawy wynika wymóg niekaralności, korzystania z pełni praw publicznych, a także ustalenia uprawnienia do zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej.

Zdaniem Sądu nie można zgodzić się ze skarżącym Wójtem Gminy D., że w jego przypadku zastosowanie winien mieć pkt 9 art. 6 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 24 maja 2000 r. Przepis ten dotyczy bowiem sytuacji, w której o udzielenie informacji ubiegają się organy administracji rządowej, organy samorządu terytorialnego oraz inne organom wykonujące zadania publiczne, w przypadkach kiedy jest to uzasadnione potrzebą wykonania nałożonych na nie zadań, określonych w ustawie. Wójt Gminy D. niewątpliwie jest organem administracji wykonującym zadania publiczne, zaś obowiązek uzyskania informacji z Krajowego Rejestru Karnego jest też zadaniem nałożonym na Wójta Gminy przez ustawę. Niemniej – zdaniem Sądu – w przepisie art. 6 ust. 1 pkt 9 w/w ustawy chodzi wyłącznie o zadania publiczne nałożone w drodze ustawy na organ samorządu terytorialnego, a nie o zadanie takie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych. Minister Sprawiedliwości słusznie uznał, iż sprawy związane z zatrudnieniem pracowników, ustalaniem uprawnienia do zajmowania określonego stanowiska nie mieszczą się w kategorii wykonywanych zadań publicznych przez organy samorządu terytorialnego.

Ponadto należy zauważyć, iż ustawodawca w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych wyraźnie jednak stwierdził, że z wnioskiem o zapytanie o karalność na podstawie tego przepisu występuje "pracodawca samorządowy", a nie organ samorządu terytorialnego, w którym zatrudnieni są pracownicy samorządowi. Nie sposób zdaniem Sądu przyjąć, iż ustawodawca używa zamiennie sformułowań "pracodawca samorządowy" i "organ samorządu terytorialnego".

W celu zdefiniowania pojęcia "pracodawca samorządowy" odwołać należy się do ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1593 ze zm.). I tak z treści art. 4 pkt 4 w zw. z art. 1 pkt 3 ustawy o pracownikach samorządowych wynika, iż "pracodawcą samorządowym" dla pracowników zatrudnionych w urzędzie gminy jest urząd gminy. Jednocześnie zgodnie z art. 4 pkt 4 czynności w sprawach z zakresu prawa pracy za jednostkę, o której mowa w art. 1, zwaną dalej "pracodawcą samorządowym", dokonuje wójt gminy. A zatem Wójt Gminy D. występując z zapytaniem do Krajowego Rejestru Karnego o udzielenie informacji o pracownikach samorządowych zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych wykonywał w imieniu "pracodawcy samorządowego", tj. Urzędu Gminy D., obowiązki nałożone na "pracodawcę samorządowego" ustawą z dnia 25 sierpnia 2006 r. o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych. Uzyskanie zaś informacji z Krajowego Rejestru Karnego przez "pracodawcę samorządowego" niezbędne było w celu ustalenia uprawnienia zatrudnionych pracowników samorządowych do dalszego zajmowania określonych stanowisk urzędniczych. Dlatego też w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do przyjęcia, iż z zapytaniem do Krajowego Rejestru Karnego zwrócił się organ samorządu terytorialnego wykonujący zadania publiczne oraz że było to uzasadnione potrzebą wykonania nałożonych na niego zadań, określonych w ustawie.

W świetle powyższego za prawidłowe uznać należy więc stanowisko Ministra Sprawiedliwości, zgodnie z którym "pracodawca samorządowy" występując z zapytaniem do Krajowego Rejestru Karnego zobowiązany był stosownie do treści art. 24 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym do uiszczenia opłaty za wydanie informacji o osobie. Zdaniem Sądu rację ma Minister Sprawiedliwości, iż ustawodawca w art. 6 ust. 1 pkt 10 cyt. ustawy nie różnicuje pracodawców i pod względem pobierania opłat traktuje ich jednakowo.

Jednocześnie za bezzasadne Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Zgodnie z tym przepisem podmiot prowadzący rejestr publiczny zapewnia podmiotowi publicznemu realizującemu zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów nieodpłatny dostęp do danych zgromadzonych w prowadzonym rejestrze, w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań. W ocenie Sądu w przepisie tym, podobnie jak w przepisie art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, nie chodzi o jakiekolwiek zadania nałożone przez ustawę na podmiot publiczny, lecz wyłącznie o zadania publiczne, do realizacji których niezbędne są dane zamieszczone w rejestrze publicznym. W tej sytuacji uznać należy, iż w przepisie art. 15 ust. 1 w/w ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. chodzi wyłącznie o zadania publiczne nałożone w drodze ustawy na organ samorządu terytorialnego, a nie o zadanie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych.

Mając powyższe na względzie Sąd nie podzielił opinii prawnej wyrażonej w ekspertyzie sporządzonej przez prof. dr hab. M. S., uznając, iż przedstawia ona nieprawidłową interpretację przepisów art. 24 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym oraz art. 15 ust. 1 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.

Tym samym stwierdzić należy, iż skoro przepisy art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym oraz art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne nie miały zastosowania do zapytania o karalność kierowanego przez skarżącego Wójta Gminy D., w wykonaniu obowiązku wynikającego z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych, to strona skarżąca zobowiązana była do uiszczenia stosownej opłaty.

Zgodnie z przepisem art. 261 § 1 k.p.a., jeżeli strona nie wpłaciła należności tytułem opłat i kosztów postępowania, które zgodnie z przepisami powinny być uiszczone z góry, organ administracji publicznej prowadzący postępowanie wyznaczy jej termin do wniesienia tych należności. Termin ten nie może być krótszy niż siedem dni, a dłuższy niż czternaście dni.

Z art. 24 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym wynika, że za wydanie z Rejestru informacji o osobie pobiera się opłatę stanowiącą dochód budżetu państwa. Treść tego przepisu - zdaniem Sądu - wskazuje, że opłata za udzielenie informacji z Krajowego Rejestru Karnego powinna być uiszczona z góry.

Skutki nieuiszczenia opłaty pomimo wystosowanego do strony wezwania określone zostały w art. 261 § 2 k.p.a. Zgodnie treścią tego przepisu, jeżeli w wyznaczonym terminie należności nie zostaną uiszczone, podanie podlega zwrotowi lub czynność uzależniona od opłaty zostanie zaniechana. Zwrot podania następuje poprzez wydanie postanowienia w tym przedmiocie. Na postanowienie w sprawie zwrotu podania służy zażalenie.

Należy zauważyć, iż z akt administracyjnych niniejszej sprawy nie wynika, czy organ administracji przed wydaniem swoich rozstrzygnięć spełnił ciążący na nim obowiązek wynikający z art. 261 § 1 k.p.a. Z akt sprawy nie wynika również, by organ administracji wyznaczył Wójtowi Gminy D. stosowny termin na uiszczenie opłaty. W aktach sprawy znajduje się jedynie pismo strony skarżącej z dnia (...) lutego 2007 r., w którym Wójt Gminy D. podniósł m.in., iż zwrócenie przedmiotowych zapytań do wnioskodawcy z jednoczesnym wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych pism przez uiszczenie opłat było nieprawidłowe, gdyż skutek w postaci zwrotu owych zapytań nastąpił jeszcze przed upływem wyznaczonego wnioskodawcy 14-dniowego terminu.

W tej sytuacji przyjąć należy, iż wspomniane braki dowodowe uniemożliwiają Sądowi jednoznaczne ustalenie, czy organ administracji wywiązał się z wynikającego z art. 261 § 1 i 2 k.p.a. obowiązku.

Zdaniem Sądu niewątpliwie uznać trzeba, iż nieuiszczenie przez stronę skarżącą opłaty winno więc skutkować wydaniem przez Ministra Sprawiedliwości postanowienia o zwrocie podania (po uprzednim prawidłowym wezwaniu, o którym mowa w art. 261 § 1 k.p.a.), a nie postanowienia o odmowie udzielenia informacji z Krajowego Rejestru Karnego.

Należy zauważyć, iż zastosowany przez Ministra Sprawiedliwości, jako podstawa prawna odmowy udzielenia informacji - przepis art. 219 k.p.a. stanowi, iż odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.

W doktrynie przyjmuje się, że odmowa wydania zaświadczenia może nastąpić w przypadkach, gdy:

- organ, do którego skierowano żądanie wydania zaświadczenia jest niewłaściwy w sprawie,

- osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia nie wykazała interesu prawnego,

- brak przepisu prawa, który wymagałby urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego,

- organ nie dysponuje danymi pozwalającymi na wydanie zaświadczenia,

- organ nie może spełnić żądania odnośnie treści zaświadczenia ze względu na zasób posiadanych danych, lub

- ze względu na zakaz wynikający z przepisów prawa, a także

- gdy treść zaświadczenia miałaby dotyczyć sprawy pozostającej poza zakresem właściwości organów administracji publicznej (tak m.in. A. Matan /w:/ G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II, Zakamycze 2005, s. 509-510; podobnie B. Borkowski /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 813).

W tej sytuacji uznać należy, iż w niniejszej sprawie brak było podstawy do wydania w oparciu o przepis art. 219 k.p.a. postanowienia w przedmiocie odmowy wydania stronie skarżącej informacji z Krajowego Rejestru Karnego o pracownikach samorządowych zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych. W ocenie Sądu takiej podstawy nie powinien stanowić brak uiszczenia opłaty, o której mowa w przepisie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym, albowiem brak ten winien stanowić podstawę do ewentualnego wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 261 § 2 k.p.a.

W konsekwencji Sąd uznał, iż Minister Sprawiedliwości, wydając w warunkach wskazanych powyżej postanowienie z dnia [...] kwietnia 2007 r., dopuścił się istotnej obrazy przepisów art. 219 i art. 261 § 2 k.p.a.

Na marginesie Sąd pragnie zwrócić uwagę również na inne uchybienie proceduralne, jakiego dopuścił się Minister Sprawiedliwości, które wprawdzie nie miało istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia, niemniej które winno zostać w toku ponownego postępowania wyeliminowane. Otóż należy zauważyć, iż postanowienie z dnia [...] marca 2007 r. wydane zostało przez działającego z upoważnienia Ministra Sprawiedliwości - Dyrektora Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego. Zgodnie z treścią art. 2 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym rejestr prowadzi wchodzące w skład Ministerstwa Sprawiedliwości "Biuro Informacyjne Krajowego Rejestru Karnego". Biurem informacyjnym kieruje dyrektor, którego powołuje i odwołuje Minister Sprawiedliwości. Dyrektor jest organem biura informacyjnego (art. 3 ust.1 i 2 cyt. ustawy). Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że Dyrektor Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego nie jest samodzielnym organem administracji, tylko częścią Ministerstwa Sprawiedliwości. Dyrektor Biura Informacyjnego nie wydaje więc rozstrzygnięć w imieniu własnym, tylko w imieniu Ministra Sprawiedliwości. Konsekwencją tego, że Dyrektor Biura Informacyjnego wydaje rozstrzygnięcia w imieniu Ministra Sprawiedliwości winno być pouczenie strony postępowania o przysługującym jej środku zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, a nie o możliwości wniesienia zażalenia. Zgodnie bowiem z treścią art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Przepis ten na mocy art. 144 k.p.a. ma odpowiednie zastosowanie do wydawanych przez organy administracji postanowień.

Wskazane powyżej uchybienie formalnoprawne polegające na pouczeniu o możliwości wniesienia przez stronę postępowania zażalenia, zamiast wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, nie miało jednak - zdaniem Sądu – istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia, gdyż nie pozbawiło strony możliwości skorzystania ze środka zaskarżenia. W ocenie Sądu przy ponownym rozpoznaniu sprawy uchybienie to powinno jednak zostać wyeliminowane.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Orzekając o zwrocie kosztów postępowania, Sąd działał na podstawie art. 200 p.p.s.a.