Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 262/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33a
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska / spr. / WSA Grzegorz Panek Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 maja 2016 r. spraw ze skarg spółki "A" w K. na postanowienia Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2016 r. - nr [...] w przedmiocie zgłoszenia celnego uzupełniającego, - nr [...] w przedmiocie zgłoszenia celnego uzupełniającego, - nr [...] w przedmiocie zgłoszenia celnego uzupełniającego, - nr [...] w przedmiocie zgłoszenia celnego uzupełniającego, - nr [...] w przedmiocie zgłoszenia celnego uzupełniającego, oddala skargi.


UZASADNIENIE

I SA/Rz 262/16

Uzasadnienie

Dyrektor Izby Celnej w P. zaskarżonymi postanowieniami z dnia [...] stycznia 2016r. nr: [...][...][...][...][...], po rozpatrzeniu zażaleń Agencji Celnej Nr 240 DIP spółka z o. o. z siedzibą w K. (dalej: Agencja Celna/Skarżąca) utrzymał w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] października 2015r., nr: [...][...][...][...][...] w przedmiocie zmiany z urzędu zgłoszenia celnego uzupełniającego.

Z akt sprawy wynika, że Agencja Celna działając z upoważnienia importera (podatnika) - G. Sp. z o.o. w R. (dalej: Spółka) w formie przedstawicielstwa pośredniego, złożyła w Oddziale Celnym w J. (jednostka podległa Naczelnikowi Urzędu Celnego w P. ) zgłoszenia celne uzupełniające: z dnia [...] sierpnia 2014r., nr: [...] i [...] z dnia 1 września 2014r., nr [...], z dnia 12 września 2014r., nr: [...] i [...] odnoszące się do towaru - pellet z łusek słonecznika, dopuszczonego do swobodnego obrotu w ramach procedury uproszczonej odpowiednio: w dniu 24 sierpnia 2014r., w okresie od 21 do 27 sierpnia 2014r., w dniu 30 sierpnia 2014r., w okresie od 2 do 9 września 2014r., w okresie od 1 do 9 września 2014r.

W zgłoszeniach celnych Agencja Celna w polu 44 zadeklarowała krajowy kod informacji dodatkowej "4PL05" - oznaczający procedurę uproszczoną oraz informujący o rozliczeniu podatku od towarów i usług z tytułu importu na podstawie art. 33a ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U.

z 2011 r. Nr 177 poz. 1054 ze zm.) – dalej: ustawa o VAT, tj. o rozliczeniu podatku należnego z tytułu importu towarów objętych zgłoszeniem celnym w deklaracji podatkowej składanej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu tych towarów. W polu 47 w kolumnie piątej wskazano metodę płatności typu "L" stosowaną w sytuacji, gdy ze zgłoszenia celnego nie wynika obowiązek uiszczenia i zabezpieczenia należności celnych lub podatkowych.

W przypadku gdy podatnik stosuje sposób rozliczenia podatku VAT określony w art. 33a ust. 6 ustawy o VAT, zobowiązany jest do przedstawienia organowi celnemu dokumentów potwierdzających rozliczenie podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej w terminie 4 miesięcy po miesiącu,

w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów.

W wyniku przeprowadzonej kontroli przedmiotowych zgłoszeń celnych uzupełniających Naczelnik Urzędu Celnego w P. stwierdził, że Spółka nie złożyła dokumentów potwierdzających rozliczenie podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej. Z uwagi na fakt, że jako podatnik Spółka nie wypełniła obowiązku wynikającego z art. 33a ust. 6 ustawy o VAT, bezzasadnie zastosowano metodę płatności typu "L" dla opłaty B00 w polu 47 zgłoszenia celnego.

Mając na uwadze powyższe, Naczelnik Urzędu Celnego w P. , realizując dyspozycję zawartą w art. 23 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne (Dz. U. z 2015r., poz. 858) – dalej: ustawa Prawo celne, wydał w dniu [...] października 2015r. postanowienia, którymi z urzędu zmienił zgłoszenia celne nr: [...][...][...][...][...] poprzez zmianę kodu metody płatności należności podatkowych w polu 47 zgłoszenia (typ opłaty B00 - kod metody płatności "H") oraz poinformował, że w związku z powyższym podatek VAT obliczony w ww. zgłoszeniu podlega zapłacie wraz z należnymi odsetkami od dnia powiadomienia podatnika

o kwocie podatku.

W uzasadnieniu postanowienia Naczelnik Urzędu Celnego w P. wyjaśnił, że zgodnie z art. 33a ust. 1 ustawy o VAT w sytuacji, gdy towary zostaną objęte na terytorium kraju procedurą uproszczoną, o której mowa w art. 76 ust. 1 lit. b lub c rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992, str. 1, ze zm.) - dalej WKC, w której okresem rozliczeniowym jest miesiąc kalendarzowy, podatnik może rozliczyć kwotę podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej składanej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu tych towarów. W przypadku gdy podatnik w terminie, o którym mowa w art. 33a ust. 6 ustawy o VAT nie przedstawił dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej, zgodnie z art. 33a ust. 7 ustawy o VAT, traci prawo do rozliczania podatku na zasadach określonych w ust. 1 w odniesieniu do kwoty należnej z tytułu importu, którą miał rozliczyć w deklaracji podatkowej. Organ I instancji uznał, że sytuacja opisana w wyżej przytoczonych przepisach nastąpiła w niniejszej sprawie.

Na ww. postanowienia Agencja Celna złożyła zażalenia, po rozpatrzeniu których, powołanymi na wstępie postanowieniami Dyrektor Izby Celnej w P. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcia.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że co do zasady w przypadku importu towarów podatek należny rozlicza się w zgłoszeniu celnym. Jednakże ustawodawca umożliwił niektórym podatnikom dokonującym importu towarów rozliczenie podatku należnego od importu towarów w ramach deklaracji podatkowej VAT-7 (VAT-7K) składanej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy od importu. Wskazał, że zgodnie

z art.33a ust. 6 ustawy o VAT, podatnicy mają obowiązek przedstawienia dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej. Powinno to nastąpić w terminie 4 miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów. Jeśli zgłoszenie celne dotyczące danej operacji importowej dokonywane było przez przedstawiciela pośredniego (jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie) to wówczas przedstawiciel pośredni, na mocy art. 33a ust.8 ustawy o VAT odpowiada solidarnie razem z podatnikiem za zapłatę podatku wraz z odsetkami za zwłokę.

Dyrektor Izby Celnej uznał, że okoliczności faktyczne sprawy są bezsporne. Agencja Celna w ramach przedstawicielstwa pośredniego objęła w ramach stosowania procedury uproszczonej dopuszczeniem do obrotu towary importowane przez Spółkę. Wobec powyższego do przedmiotowych zgłoszeń celnych zastosowano rozliczenie podatku od towarów i usług w imporcie na podstawie art. 33a ust. 1 ustawy o VAT, jednocześnie wskazując w polu 47 metodę płatności podatku "L", oznaczającą brak obowiązku uiszczenia należności podatkowej. Podatnik nie przedstawił Naczelnikowi Urzędu Celnego w P. w wymaganym terminie dokumentów potwierdzających rozliczenie podatku w deklaracji podatkowej. Organ I instancji w toku przeprowadzonego postępowania ustalił, że potwierdzenie takie zostało złożone przez podatnika Naczelnikowi Urzędu Celnego w Z.

w podległym temu organowi celnemu Oddziale Celnym w H. (zgodnie

z pismem Agencji Celnej z dnia 31 sierpnia 2015r.).

Organ II instancji stwierdził, że w rozumieniu przepisów prawa celnego organem celnym właściwym w sprawach nadawania przeznaczenia celnego towarom niewspólnotowym jest naczelnik urzędu celnego, w którym złożone zostało zgłoszenie celne towarów do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu.

W rozpatrywanej sprawie jest to Naczelnik Urzędu Celnego w P. , któremu podlega Oddział Celny w J., gdzie przedmiotowe zgłoszenie celne zostało złożone.

Organ odwoławczy nie podzielił poglądu Agencji Celnej , że skoro art. 33a ust.6 ustawy o VAT posługuje się określeniem "organ celny", nie zaś pojęciem "naczelnik urzędu celnego" czy "naczelnicy urzędów celnych" (tak jak w art.33a ust. 1 - 4), to dla spełnienia wymogów wynikających z tego przepisu wystarczające jest przedstawienie dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów jednemu organowi celnemu.

Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że art. 33a ustawy o VAT jako kompletna regulacja procedury umożliwiającej uprzywilejowane rozliczanie podatku należnego z tytułu importu posługuje się wprawdzie zamiennie pojęciem "naczelnik urzędu celnego" i "organ celny", ale nie ma wątpliwości, że w każdym przypadku chodzi o naczelnika tego urzędu celnego, w którym dokonano konkretnego zgłoszenia celnego importowanych towarów. Organ argumentował, że przeciwne rozumienie zamiaru ustawodawcy doprowadziłoby do sytuacji, w której zarówno organ, który dopuścił towary do swobodnego obrotu, jak i inny organ celny wybrany przez podatnika, któremu przedstawione zostało potwierdzenie rozliczenia podatku, pozbawione byłyby możliwości monitorowania i kontroli spełnienia wymogów uprzywilejowanego traktowania towarów pod względem podatkowym.

Z tego względu organ II instancji uznał, że zarzut naruszenia art. 33a ust. 6 ustawy o VAT jest niezasadny.

Odnosząc się do zarzutu sprzeczności przepisu art.33 ust. 8 ustawy o VAT

z art. 205 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.2006.347.1 ze zm.) – dalej: dyrektywa VAT, organ odwoławczy wskazał, że kwestionowany przepis krajowego prawa podatkowego znajduje oparcie w art. 201 i art. 211 ww. dyrektywy. Przepis art. 201 ustala, że "VAT z tytułu importu jest płacony przez osobę lub osoby wyznaczone lub uznane za zobowiązane do zapłaty VAT przez państwo członkowskie importu". Natomiast art. 211 dyrektywy VAT stanowi, że "Państwa członkowskie określają szczegółowe zasady dotyczące płatności z tytułu importu towarów. Państwa członkowskie mogą w szczególności postanowić, że w przypadku importu towarów przez podatników lub osoby zobowiązane do zapłaty VAT lub przez niektóre kategorie tych podatników lub osób, VAT należny z tytułu importu nie musi zostać zapłacony w momencie importu, pod warunkiem że podatek ten zostanie wyszczególniony jako należny w deklaracji VAT sporządzonej zgodnie z art. 250." Zatem przepisy te uprawniają do rozciągnięcia zobowiązania podatnika do zapłaty podatku od towarów i usług na inne osoby, w tym przypadku przedstawiciela pośredniego zgodnie z art.33a ust.8 ustawy o VAT.

Na powyższe postanowienia Agencja Celna, reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Rzeszowie, wnosząc o uchylenie zaskarżonych rozstrzygnięć oraz poprzedzających je postanowień organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonym postanowieniem zarzucono:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego określonych w art. 33a ust. 6 ustawy o VAT, przez jego niewłaściwą interpretację,

2) z ostrożności podatkowej - naruszenie przepisów prawa materialnego określonych w art. 33a ust. 7 ustawy o VAT, przez jego niewłaściwą interpretację,

3) naruszenie przepisów postępowania:

a) art. 227 § 2 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r., poz. 613 ze zm.) – dalej: O.p.,

b) art. 207 O.p. w związku z art. 23 ust. 3 ustawy Prawo celne, wskutek czego zaskarżony akt obarczony jest cechą nieważności.

W uzasadnieniu Skarżąca, powołując się na założenie o racjonalności prawodawcy podniosła, że skoro ustawodawca w tej samej jednostce redakcyjnej (art. 33a ustawy o VAT) używa dwóch różnych pojęć, to nie można zakładać, jak czyni to organ, że używa tych pojęć zamiennie. Skoro ustawodawca użył w art. 33a ust. 6 ustawy o VAT liczby pojedynczej (obowiązany jest do przedstawienia organowi celnemu) to, zdaniem Skarżącej, dla spełnienia wymogów wynikających z tego przepisu wystarczające jest przedstawienie dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej jednemu organowi celnemu. Żądanie przedstawienia dokumentów wielu organom celnym jest nałożeniem na podatnika obowiązków wykraczających poza obowiązki wynikające z zapisu ustawowego. Według skarżącej, importer przedstawiając w Oddziale Celnym w H. kopie deklaracji podatkowej spełnił nałożony przepisem art. 33a ust. 6 ustawy o VAT obowiązek przedstawienia organowi celnemu dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej.

Skarżąca zarzuciła także, że organy dokonały rozszerzającej interpretacji art. 33a ust. 7 ustawy o VAT nakładając obowiązek zapłaty podatku wcześniej rozliczonego. Zdaniem skarżącej, z treści tego przepisu wynika jednoznacznie, że

w przypadku, gdy podatnik dokonał rozliczenia podatku VAT należnego z tytułu importu w złożonej deklaracji podatkowej przed upływem czterech miesięcy od miesiąca, w którym została dokonana odprawa celna, organ celny nie może nałożyć na podatnika obowiązku zapłaty podatku. Zobowiązanie podatkowe wygasło bowiem wskutek zapłaty lub odliczenia podatku naliczonego.

Skarżąca powołując się na poglądy orzecznictwa podniosła, że uchybienia formalne, które nie wskazują na celowe uchylanie się od opodatkowania, same w sobie nie mogą stanowić podstawy do kwestionowania prawa do korzystania ze zwolnienia z opodatkowania wyrobów akcyzowych ze względu na ich przeznaczenie w sytuacji, gdy nie ma wątpliwości, że nie naruszono warunków materialnoprawnych. Skarżąca podkreśliła, że podatnik w deklaracji podatkowej włączył do kwoty podatku należnego podatek VAT z tytułu importu wyrobów objętych przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi. Zatem naruszenie warunku przedstawienia w określonym terminie deklaracji podatkowej nie może stanowić podstawy żądania wpłacenia podatku VAT, który to podatek został wcześniej rozliczony w deklaracji podatkowej.

Brak odniesienia się przez organ II instancji w zaskarżonych postanowieniach do zarzutów podniesionych w zażaleniu stanowi, zdaniem skarżącej, naruszenie art. 227 § 2 w związku z art. 239 O.p.

Zdaniem Skarżącej zaskarżone postanowienie jest dotknięte wadą nieważności, gdyż sprawę, która powinna zostać rozstrzygnięta decyzją rozstrzygnięto postanowieniem. Zgodnie z art. 38 ustawy o VAT w zakresie nieuregulowanym w art. 17 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 1b, art. 19a ust. 9-11 oraz art. 33-37 stosuje się odpowiednio przepisy celne dotyczące poboru i wymiaru cła. Jednym

z przepisów celnych stosowanych na podstawie art. 38 ustawy o VAT jest art. 35 ust. 5 ustawy Prawo celne. Przepis ten daje organom celnym prawo do dokonywania, poprzez wydanie postanowienia, zmian danych zawartych w zgłoszeniu celnym.

Z możliwości dokonywania zmian w tym trybie włączone zostało dokonywanie zmian mogących mieć wpływ na wysokość kwoty wynikającej z długu celnego lub zastosowaną procedurę celną. Według skarżącej, organ nie dopełnił wynikającego

z art. 122 O.p. obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, gdyż nie wyjaśnił, czy zmiany danych zawartych w zgłoszeniu celnym dokonanych zaskarżonym aktem nie miały wpływu na zastosowaną procedurę.

Zgodnie z danymi zawartymi w zgłoszeniu, wyłącznym dłużnikiem w zakresie podatku VAT była Spółka, gdyż towar został objęty procedurą uproszczoną. Na mocy danych zawartych w zgłoszeniu celnym Agencja Celna nie była dłużnikiem w zakresie podatku VAT.

W wyniku zmiany przez organ celny danych zawartych w zgłoszeniu, dokonanych zaskarżonym aktem, zmieniony został tryb pobrania podatku z trybu obowiązującego przy procedurze uproszczonej na tryb wynikający z procedury zwykłej. Wskutek niedopełnienia obowiązków wynikających z procedury uproszczonej, zgodnie z art. 204 WKC powstał obowiązek zapłaty podatku przez agencję celną. Zdaniem Skarżącej oczywistym jest, że zmiana podmiotów zobowiązanych do uiszczenia długu celnego jest zmianą mającą wpływ na procedurę, gdyż zmiana dotycząca procedury jest zmianą podmiotu i terminu uiszczenia należności celnych wynikającą z naruszenia warunków zastosowanej procedury.

W odpowiedzi na skargi organ odwoławczy wniósł o oddalenie skarg

z przyczyn podanych w uzasadnieniach zaskarżonych postanowień.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skargi są niezasadne.

Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do rozstrzygnięcia kwestii, czy organy celne miały podstawy by uznać, że podatnik nie spełnił wymogu wynikającego z art. 33a ust. 6 ustawy o VAT, tj. nie przedstawił organowi celnemu dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej w terminie 4 miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu. Skarżąca zarzucała również, że organ wydał zaskarżone rozstrzygnięcie w nieprawidłowej formie. Dyrektor Izby Celnej w przedmiocie zmiany zgłoszenia celnego wydał postanowienie, a zdaniem Skarżącej powinien był wydać decyzję. Skarżąca upatrywała w tym podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozstrzygnięcia, dlatego też Sąd w pierwszej kolejności odniesie się do tego zarzutu.

Zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy o VAT, jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. Naczelnik urzędu celnego może określić kwotę podatku w decyzji dotyczącej należności celnych. Ani skarżący, ani też organy celne nie kwestionują kwoty podatku od towarów i usług obliczonej i wykazanej przez skarżącego w zgłoszeniu celnym. Gdyby tak było organ celny miałby obowiązek wydania decyzji zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy o VAT.

Istotnym jest, że postępowanie prowadzone przez organ celny dotyczyło zmiany kodu metody płatności podatku od towarów i usług wskazanego przez skarżącego w zgłoszeniach celnych uzupełniającym. Odnosiło się więc do danych zawartych w zgłoszeniach celnych, które nie miały wpływu na wysokość kwoty wynikającej z długu celnego lub zastosowaną procedurę celną. Nie dotyczyło też określenia prawidłowej kwoty podatku od towarów i usług. Postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w P. zostało wydane w oparciu o art. 23 ust. 5 ustawy Prawo celne. Przepis ten przewiduje, że po zwolnieniu towaru organ celny może,

z urzędu lub na wniosek, wydać postanowienie w sprawie zmiany danych zawartych w zgłoszeniu celnym, innych niż określone w ust. 3. Z kolei ust. 3 art. 23 ustawy Prawo celne wskazuje, że jeżeli przed zwolnieniem towaru organ celny stwierdzi, że zgłaszający w zgłoszeniu celnym podał nieprawidłowe dane, mające lub mogące mieć wpływ na wysokość kwoty wynikającej z długu celnego lub zastosowaną procedurę celną, wydaje decyzję, w której określa kwotę wynikającą z długu celnego lub rozstrzyga o nadaniu towarowi właściwego przeznaczenia celnego zgodnie

z przepisami prawa celnego.

Jak już powyżej wskazano zaskarżone postanowienie nie dotyczyło określenia kwoty wynikającej z długu celnego, ani też nadania towarowi właściwego przeznaczenia celnego, a jedynie zmiany danych zawartych w zgłoszeniach celnych, które odnosiły się do metody płatności. W tej sytuacji zachodziły podstawy do wydania postanowień, a nie decyzji.

Kwestia dotycząca formy rozstrzygnięcia dotyczącego zmiany danych w zgłoszeniu celnym została uregulowana w art. 23 ustawy Prawo celne, dlatego też nie ma zastosowania art. 38 ustawy o VAT, który przywołuje Skarżąca. Postanowienia art. 38 ustawy o VAT stosuje się bowiem w zakresie nieuregulowanym w art. 17 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 19 ust. 7-9 oraz art. 33-37. Należy na marginesie zaznaczyć, że Skarżąca stwierdziła, że na podstawie art. 38 ustawy

o VAT należało zastosować art. 35 ust. 5 ustawy Prawo celne. Przepis ten dotyczy natomiast przyjmowania towaru do depozytu urzędu celnego, a więc nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Mając na względzie powyższe zarzut Skarżącej dotyczący niewłaściwej formy rozstrzygnięcia Sąd uznał za nieuzasadniony.

Odnosząc się do kwestii zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanek określonych art. 33a ust. 6 ustawy o VAT należy wskazać, że wobec skorzystania

z procedury uproszczonej w imporcie towarów, w zgłoszeniu celnym przywozowym zastosowano rozliczenie podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 33a ust. 1 ustawy o VAT, wskazując w polu nr 47 kwotę podatku VAT i metodę płatności "L" oznaczającą, że ze zgłoszenia celnego nie wynika obowiązek uiszczenia należności podatkowych.

Zgodnie z art. 33a ust. 1 ustawy o VAT, w przypadku gdy towary zostaną objęte na terytorium kraju procedurą uproszczoną, o której mowa w art. 76 ust. 1 lit. b lub c rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992, str. 1, z późn. zm.; Dz.Urz.UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 4, str. 307), w której okresem rozliczeniowym jest miesiąc kalendarzowy, podatnik może rozliczyć kwotę podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej składanej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu tych towarów.

Przepis ten stanowi odstępstwo od zasady, zgodnie z którą w przypadku importu towarów podatek należny rozlicza się w zgłoszeniu celnym (VAT uiszcza się przy dokonywaniu formalności celnych związanych z dopuszczeniem towaru do obrotu). W przypadku zastosowania art. 33a ust. 1 ustawy o VAT, podatek VAT od importu rozlicza się w ramach deklaracji podatkowej VAT, wykazując w niej zarówno podatek należny, jak i naliczony. W tym przypadku nie uiszcza się podatku VAT do urzędu celnego. Skorzystanie jednak z tej uprzywilejowanej formy rozliczenia podatku uzależnione jest od spełnienia łącznie kilku warunków określonych w art. 33a ust. 2-6. Jednym z tych warunków, o którym mowa w art. 33a ust. 6 ustawy

o VAT, jest przedstawienie dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej. Powinno to nastąpić

w terminie 4 miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów. Jeśli podatnik nie przedstawi w wymaganym terminie dokumentów potwierdzających rozliczenie podatku od importu towarów w deklaracji podatkowej, to wówczas traci prawo do rozliczenia podatku w deklaracji podatkowej w odniesieniu do kwoty podatku należnej z tytułu importu towarów, którą miał rozliczyć w deklaracji podatkowej. Podatnik jest obowiązany do zapłaty organowi celnemu kwoty podatku wraz z odsetkami (art. 33a ust. 7 ustawy o VAT). W przypadku gdy organ celny pobrał kwotę podatku, o której mowa w ust. 7, a podatnik rozliczył tę kwotę podatku w deklaracji podatkowej, podatnik ma prawo do dokonania korekty kwoty podatku w deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym kwota tego podatku została pobrana (art. 33a ust. 9 ustawy o VAT). Na mocy tej regulacji podatnik będzie miał możliwość uniknięcia dwukrotnej zapłaty podatku należnego za dany okres rozliczeniowy.

W niniejszej sprawie organ odwoławczy przyjął, tak jak wywodziła Agencja Celna na etapie postępowania przed organem I instancji, że złożenie dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów zostało złożone w Oddziale Celnym w H., podlegającym naczelnikowi Urzędu Celnego w Z.. Skarżąca podnosiła, że takie złożenie dokumentów wypełniało obowiązek nałożony na podatnika w art. 3a ust. 6 ustawy o VAT.

Stosownie do art. 33a ust. 6 ustawy o VAT, dokumenty potwierdzające należy przedstawić organowi celnemu. Zdaniem Skarżącej, pojęcia organu celnego użytego w tym przepisie nie należy utożsamiać z naczelnikiem urzędu celnego, ponieważ ustawodawca w tej samej jednostce redakcyjnej (art. 33a ustawy o VAT) używa dwóch różnych pojęć: naczelnika urzędu celnego oraz organu celnego. Wystarczające jest więc przedstawienie dokumentów jednemu organowi celnemu.

W ocenie Sądu, argumenty Skarżącej nie są zasadne. Określając znaczenie pojęcia organu celnego należy odwołać się do art. 69 ustawy Prawo celne, w którym zostało wyjaśnione to pojęcie. Jak stanowi art. 69 ust. 1 pkt od 1 do 4 ww. ustawy, w postępowaniu celnym organami właściwymi są: naczelnik urzędu celnego, dyrektor izby celnej, Szef Służby Celnej, minister właściwy do spraw finansów publicznych. Z kolei jak stanowi art. 22 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o Służbie Celnej (t.j. Dz. U. z 2015r., poz. 990 ze zm.), jednostkami organizacyjnymi Służby Celnej są: komórki organizacyjne w urzędzie obsługującym ministra, izby celne i urzędy celne wraz z podległymi oddziałami celnymi.

Z powyższych przepisów wynika, że ustawodawca posługując się pojęciem organu celnego używa go w rozumieniu nadanym w art.69 ust. 1 ustawy Prawo celne. Zatem jako organ celny należy rozumieć odpowiedniego naczelnika urzędu celnego a nie dowolną komórkę organizacyjną, taką jak odział celny. Uznać również należy, że w przypadku gdy podatnik składa dokumentację, o której mowa w art. 33a ust. 6 ustawy o VAT w oddziale celnym, czynność ta będzie skuteczna jeżeli zostanie dokonana w oddziale celnym podległym właściwemu w sprawie naczelnikowi urzędu celnego. W niniejszej sprawie zgłoszenie celne zostało przedstawione Naczelnikowi Urzędu Celnego w P. Złożenie dokumentacji, o której mowa w art. 33a ust. 6 ustawy o VAT powinno było zostać dokonane albo do urzędu celnego w P. albo też do oddziału celnego znajdującego się na obszarze właściwości Naczelnika Urzędu Celnego w P. Złożenie dokumentacji w oddziale celnym w H. nie było skuteczne, ponieważ ta jednostka organizacyjna znajduje się na terenie właściwości Naczelnika Urzędu Celnego w Z.. Sytuacja kształtowałaby się identycznie, gdyby kopia deklaracji VAT została złożona

w Oddziale Celnym w Hrebennem, jak wywodziła Agencja Celna w zażaleniu. Ten oddział celny również znajduje się na obszarze właściwości Naczelnika Urzędu Celnego w Z., a więc organu niewłaściwego w niniejszej sprawie.

Należy uwzględnić, że spełnienie obowiązku wynikającego z art. 33a ust. 6 ustawy o VAT ma umożliwić weryfikację, czy podatek VAT, wynikający z deklaracji celnej a nie uiszczony bezpośrednio do organu celnego został w rzeczywistości rozliczony. Z tego względu tak ważne jest, aby złożenie dokumentacji potwierdzającej nastąpiło do tego naczelnika urzędu celnego, przed którym została zgłoszona deklaracja celna. Obowiązek spełnienia wymogu wynikającego z art. 33a ust. 6 ustawy o VAT spoczywa na Stronie i to ona jest rozliczana z prawidłowości jego spełnienia. W niniejszej sprawie złożenie dokumentów nie zostało dokonane

w sposób prawidłowy, ponieważ zostały one skierowane do organu niewłaściwego sprawie.

Z powyższych względów, w ocenie Sądu, organy celne prawidłowo uznały, że Skarżąca nie spełniła wymogów wynikających z art. 33a ust. 6 ustawy o VAT. Z tego względu zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem.

Sąd nie podzielił również zarzutu Skarżącej, że Agencja Celna nie była dłużnikiem w zakresie podatku VAT. W sprawie nie jest kwestionowane, że Skarżąca działała w imieniu importera w formie przedstawicielstwa pośredniego. W przedmiotowych zgłoszeniach celnych Agencja Celna została określona jako zgłaszający. Jak stanowi art. 201 ust. 3 WKC dłużnikiem jest zgłaszający. W przypadku przedstawicielstwa pośredniego dłużnikiem jest również osoba, na rzecz której składane jest zgłoszenie celne. Jeśli zgłoszenie celne dotyczące danej operacji importowej dokonywane było przez przedstawiciela pośredniego, to wówczas przedstawiciel pośredni odpowiada solidarnie razem z podatnikiem za zapłatę podatku wraz z odsetkami za zwłokę (por. A. Bartosiewicz. VAT. Komentarz, wyd. IX, opublikowano: LEX 2015, kom. do art. 33a ustawy o VAT, teza 11.). Mając na względzie powyższe również ten zarzut Skarżącej okazał się nieuzasadniony.

Mając na względzie powyższe Sąd oddalił skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.).