Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 867/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 175, art. 177, art. 178, art. 184 w zw. z art. 197
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 999/14 odrzucające skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 999/14 w sprawie ze skargi G. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] października 2014 r. sygn. akt [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 999/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę kasacyjną G. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 999/14 w sprawie ze skargi G. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] października 2014 r. sygn. akt [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wyrokiem z dnia 5 lutego 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na wyżej opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku; odpis wyroku z uzasadnieniem i pouczeniem o możliwości jego zaskarżenia skargą kasacyjną oraz o sposobie i terminie i trybie zaskarżenia doręczono skarżącemu w dniu 2 marca 2015 r. (k-63 akt sądowych).

Sąd I instancji wskazał, że skarżący, działając za pośrednictwem ustanowionego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, w dniu 30 kwietnia 2015 r. wniósł od omawianego wyroku skargę kasacyjną.

Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej został oddalony postanowieniem WSA w Gdańsku z dnia 12 maja 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucając skargę kasacyjną wskazał, że stosownie do treści art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej - p.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Nadto, w myśl art. 175 § 1 p.p.s.a., skarga kasacyjna może być sporządzona jedynie przez adwokata lub radcę prawnego. Powołanego przepisu nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 p.p.s.a.).

Powołując się na art. 178 p.p.s.a., Sąd I instancji wskazał, że należy odrzucić na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu, lub z innych przyczyn niedopuszczalną, przy czym braki skargi, wynikające ze szczególnych wymagań stawianych temu środkowi odwoławczemu, nie mogą być naprawiane w trybie właściwym do usuwania braków formalnych pisma procesowego. Sąd I instancji wskazał, że w orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że jeśli skarga kasacyjna została wniesiona z naruszeniem art. 175 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny powinien ją odrzucić bez wzywania do usunięcia braków (por. postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2004 r., FSK 3/04, M. Prawniczy 2004, Nr 5, s. 202).

Sąd I instancji podkreślił, że skarga kasacyjna G. G. sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika wysłana w dniu 30 kwietnia 2015 r. (odcisk pieczęci na kopercie k- 94 akt sądowych), wpłynęła do sądu w dniu 6 maja 2015 r. , a więc – z uchybieniem 30-dniowego terminu do jej wniesienia; wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia tej skargi oddalony został postanowieniem sądu w dniu 12 maja 2015 r.

W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 178 p.p.s.a. odrzucił skargę kasacyjną.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący i zarzucił naruszenie art. 175 § 1 w zw. z art. 49 § 1 w zw. z art. 86 § 1 p.p.s.a. przez pominięcie i odrzucenie skargi kasacyjnej skarżącego bez uprzedniego wezwania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, a nadto bez uwzględnienia okoliczności, które w ocenie skarżącego mogą uzasadnić wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej.

Powołując się na powyższe wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia i przyjęcie skargi do rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wskazano, że jeżeli pismo wniesione przez skarżącego nie odpowiadało warunkom formalnym, winien on zostać wezwany do jego uzupełnienia i poprawienia. Brak formalny skargi nie może stanowić podstawy do jej odrzucenia bez uprzedniego wezwania do jej uzupełnienia. Procedura administracyjna przewiduje w art. 49 § 1 tryb poprawy skargi wniesionej z uchybieniami. Wobec skarżącego winien mieć zastosowanie przepis szczególny jakim jest przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, zwłaszcza że w ocenie skarżącego nie ponosi on winy za uchybienie terminowi. Do dnia 30 kwietnia 2015 r. działał w sprawie bez zawodowego pełnomocnika i nie zdawał sobie sprawy z obowiązku wnoszenia skargi do NSA tylko przez zawodowego pełnomocnika.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zawarte w nim zarzuty są chybione, a zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

W zaskarżonym postanowieniu Sąd pierwszej instancji wyczerpująco przytoczył i wyjaśnił podstawy prawne rozstrzygnięcia. Z przepisu art. 175 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) jednoznacznie wynika, iż skarga kasacyjna jest objęta tzw. przymusem adwokaco-radcowskim i brak sporządzenia jej przez osobę uprawnioną wyklucza możliwość jej rozpatrzenia. W myśl natomiast przepisu art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Zgodnie z art. 178 p.p.s.a. sąd administracyjny odrzuci skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skrę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

W rozpoznawanej sprawie skarżącemu doręczono odpis wyroku wraz z uzasadnieniem (k. 63 akt sądowych) w dniu 2 marca 2015 r. Pismo zawierało pouczenie o tym, że skarga kasacyjna przysługuje do NSA w terminie 30 dni od daty doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem, natomiast złożona po upływie tego terminu zostanie odrzucona, ponadto o konieczności jej sporządzenia przez profesjonalnego pełnomocnika. Skarga kasacyjna skarżącego sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika wysłana w dniu 30 kwietnia 2015 r. wpłynęła do Sądu I instancji w dniu 6 maja 2015 r., a więc z uchybieniem 30-dniowego terminu do jej wniesienia, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi oddalony został postanowieniem Sądu w dniu 12 maja 2015 r.

Za chybiony zatem należy uznać zarzut naruszenia art. 175 § 1 w zw. z art. 49 § 1 w zw. z art. 86 § 1 p.p.s.a. uchybienie terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej przewidzianemu w art. 177 § 1 p.p.s.a. zobowiązuje sąd wojewódzki do jej odrzucenia zgodnie z art. 178 p.p.s.a., co w rozpoznawanej sprawie zasadnie uczynił Sąd I instancji. Twierdzenie skarżącego o braku wiedzy co do przymusu adwokacko-radcowskiego nie znajduje uzasadnienia w sytuacji, gdy skarżący został właściwie pouczony w dniu 2 marca 2015 r.

Mając powyższe na uwadze należało w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowić jak w sentencji.