Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 46/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono, że bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1pkt 4 lit. a, art. 4 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie WSA Mariola Jaroszewska (spr.) WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi Z. P. na bezczynność ASpółki Akcyjnej z siedzibą w G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie w sprawie bezczynności; 3. zasądza od A Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. na rzecz skarżącego Z. P. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Z. P. reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika wniósł w dniu 22 lutego 2016 r. skargę na bezczynność A. w zakresie udostępnienia informacji publicznej wnosząc o:

1. zobowiązanie przeciwnika do rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z 30 listopada 2015 r., w terminie czternastu dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy;

2. stwierdzenia, że przeciwnik dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej w skazanego w punkcie 1;

3. stwierdzenia, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa;

4. zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Ponadto skarżący wnosił o zobowiązanie przeciwnika do złożenia szeregu dokumentów i przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentów dołączonych do skargi.

Jak wynika z uzasadnienia skargi skarżący złożył do A., w dniu 30 listopada 2015 r., wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci decyzji administracyjnych, oświadczeń właściciela nieruchomości, albo zawartych w nim umów, protokołów odbioru technicznego oraz protokołów załączenia pod napięcie, dotyczących lokalizacji, budowy oraz eksploatacji linii elektroenergetycznej 15 kV na nieruchomości położonej w miejscowości D., gmina S., obręb [...], powiat [...], obejmującej działkę ewidencyjną nr [...], kw nr [...], jak również załączników do wskazanych decyzji, umów, oświadczeń i protokołów, w tym map obrazujących przebieg przedmiotowych urządzeń przesyłowych.

Przeciwnik pismem z dnia 18 grudnia 2015 r. wskazał na konieczność podjęcia czynności merytorycznych i technicznych dotyczących udostępnienia wnioskowanej informacji, podając termin do dnia 5 lutego 2016 r. Jak twierdzi skarżący, do dnia wniesienia skargi nie otrzymał żądanej informacji publicznej. Uzasadnił skarżący stanowisko odnośnie tego, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej, a A. jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia, przywołując na jego poparcie orzecznictwo sądowoadministracyjne.

W odpowiedzi na skargę A., w imieniu której działa profesjonalny pełnomocnik wskazuje, że strona przekazująca uwzględniła skargę w trybie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przesyłając pełnomocnikowi wnioskowane przez skarżącego dokumenty w zanonimizowanej formie. Wniesiono o umorzenie postępowania sądowego jako bezprzedmiotowego

Pismem procesowym z dnia 23 marca 2016 r. skarżący wniósł o umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania przeciwnika do udostępnienia informacji publicznej, podtrzymując pozostałe wnioski zawarte w skardze. Potwierdził przekazanie wnioskowanej informacji pismem z 22 lutego 2016 r. odebranym w dniu 29 lutego 2016 r., wskazując jako datę wniesienia skargi 18 luty 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 tej ostatniej ustawy.

Kontroli sądu w przypadku skarg na bezczynność poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje zarówno w przypadku braku reakcji podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, wymaganego ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058), zwanej dalej u.d.i.p., jak i wówczas, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu na jej zasadach.

Kontrolując wniesioną skargę na bezczynność sąd uznał, że zasługiwała ona na uwzględnienie na dzień jej wniesienia, ale przed wydaniem orzeczenia zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania w sprawie bezczynności.

Prawo dostępu do informacji publicznej wynika wprost z Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji RP). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP).

Tryb udostępnienia informacji, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP określają ustawy, przede wszystkim ustawa o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta wprowadziła w art. 1 ust. 1 definicję informacji publicznej, przez którą należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych". Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie przedmiotowe informacji publicznej podlegającej udostępnieniu. Według art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "a" tiret pierwsze u.i.d.p. informację publiczną stanowią dane publiczne, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć.

W świetle powyższego opisane żądanie dotyczyło informacji publicznej, związanej z funkcjonowaniem podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia. Ta kwestia nie budzi też wątpliwości sądu, że wezwana A. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne.

Zobowiązana spółka jest podmiotem, którego działalność podlega przepisom ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r., poz. 1059), gdyż jako operator systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego jest przedsiębiorstwem energetycznym zajmującym się dystrybucją paliw gazowych lub energii elektrycznej, odpowiedzialnym za ruch sieciowy w systemie dystrybucyjnym gazowym albo systemie dystrybucyjnym elektroenergetycznym, bieżące i długookresowe bezpieczeństwo funkcjonowania tego systemu, eksploatację, konserwację, remonty oraz niezbędną rozbudowę sieci dystrybucyjnej, w tym połączeń z innymi systemami gazowymi albo innymi systemami elektroenergetycznymi. Obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego wymienia art. 9c ust. 3 ustawy Prawo energetyczne, działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie dotyczy spraw publicznych w rozumieniu art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Stanowisko odnośnie wykonywania przez przedsiębiorstwo energetyczne jakim jest A. zadań publicznych, wskutek czego jest spółka ta jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, przyjmowane jest jednolicie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych.

Na podstawie u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Powiadomienie o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną następuje pismem, bez szczególnej formy. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział w przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia.

Istota niniejszej sprawy wymaga zauważenia, że żądana informacja publiczna została wnioskodawcy udostępniona po wniesieniu skargi, jak twierdzi podmiot zobowiązany uwzględnił skargę w trybie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W przedstawionych okolicznościach kwestia zobowiązania w udostępnieniu informacji publicznej stała się bezprzedmiotowa przed wydaniem niniejszego wyroku. Oznacza to, że brak było podstaw do zastosowania trybu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i orzekania o obowiązku wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności. Działając zatem na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało umorzyć postępowanie w sprawie bezczynności uznając, że wobec wypełnienia przez stronę przeciwną obowiązku, zaniechania którego dotyczy skarga, orzekanie o zobowiązaniu do jego wykonania jest bezprzedmiotowe.

Natomiast udostępnienie żądanej informacji publicznej w formie czynności materialno - technicznej po wniesieniu skargi na bezczynność nie zwalnia sądu z obowiązku rozpoznania skargi w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce rażącym naruszeniem prawa oraz co do pozostałych obowiązków, wynikających z art. 149 § 1a (co do stwierdzenia, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa) oraz art. 149 § 2 (co do wymierzenia grzywny lub przyznania sumy pieniężnej).

Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 sentencji wyroku). Sąd wziął pod uwagę, że od dnia wpływu wniosku do spółki podjęła ona czynności w celu zgromadzenia informacji, a okres bezczynności nie był nadmiernie długi. Takie też zresztą jest stanowisko strony skarżącej. W tej sytuacji zbędne i niecelowe byłoby orzekanie przez sąd z urzędu o grzywnie czy też przyznaniu sumy pieniężnej, bowiem skarżący takich wniosków nie składał.

Na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł o zwrocie kosztów postępowania, określając je na kwotę 597 zł obejmującą kwotę 100 zł wysokości uiszczonego w sprawie wpisu sądowego oraz wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości 480 zł wraz z kosztami opłaty od pełnomocnictwa.