Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2758/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi L. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r.; znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, jako organ odwoławczy w dniu [...] sierpnia 2009 r. orzekł na podstawie art. 50 a pkt 1 ustawy z dnia 07.07.1994r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) o nakazaniu inwestorowi L. P. rozbiórki rozbudowy istniejącej piwnicy ziemnej na działce nr [...] w W. przy ul. S., wykonanej pomimo wstrzymania robót budowlanych postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...].02.2009r., znak: [...], podjętym na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994r. , obejmującej: rozbiórkę dobudowanej w poziomie piwnicy jej części oraz wykonanej na tej rozbudowanej piwnicy w stanie surowym otwartym nadbudowy stanowiącej parter wraz z dachem budynku, o wymiarach zewnętrznych ok. 11,70m x 5,91 m, w taki sposób aby pozostała istniejąca wcześniej piwnica o wymiarach 5,5 x 8,20 m.

Wniosek L. P. z dnia 3 listopada 2011 r o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego był rozstrzygnięty odmownymi decyzjami Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r i [...] lutego 2012 r.

Obie decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zostały uchylone przez WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 28 listopada 2012r. w sprawie VII SA/Wa 932/12.

Sąd wskazał, że dla zastosowania art. 50a ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane niezbędne jest nie tylko wykazanie, że inwestor prowadził roboty budowlane po ich wstrzymaniu, ale również to, czy roboty te prowadził samowolnie.

Sąd wskazał, że ocena drugiej z powołanych przesłanek miała kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem potwierdzenie, że inwestorka po wstrzymaniu robót budowlanych postanowieniem z dnia [...] września 2009r. - część obiektu budowlanego (powstałą nad rozbudowaną uprzednio piwnicą) wykonała na podstawie zgłoszenia, do którego nie wniesiono sprzeciwu, wskazywałoby na brak podstaw do zastosowania art. 50a pkt 1 ustawy w postępowaniu zwyczajnym, a tym samym rażące naruszenie tego przepisu.

W dalszym ciągu uzasadnienia wyroku w sprawie, Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organów będzie zatem przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem przedstawionej argumentacji. Ustalenie, że do zgłoszenia złożonego przez skarżącą w dniu [...] grudnia 2008r. nie wniesiono skutecznie decyzji o

sprzeciwie będzie oznaczało, że kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzję wydano z rażącym, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, naruszeniem art. 50a ust. 1 ustawy.

Kolejną decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu wniosku L. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy - utrzymał w mocy decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013 r., znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak: [...] wskazując w uzasadnieniu, ze organ powiatowy w S. postanowieniem z dnia [...] lutego 2009 r., znak: [...] wstrzymał inwestorce L. P. wykonywanie robót budowlanych polegających na rozbudowie murowanej piwnicy ziemnej zlokalizowanej na działce o nr ewid. [...], położonej w W., przy ul. S., prowadzonej bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Jednocześnie organ zobowiązał inwestorkę do przedłożenia w terminie do 31 lipca 2009 r. dokumentów mających na celu doprowadzenie wybudowanego budynku do stanu zgodnego z prawem, czego zobowiązana nie wykonała we wskazanym terminie. Następnie po przeprowadzeniu kontroli w dniu [...] maja 2009 r. na działce nr [...], organ powiatowy stwierdził, że nad rozbudowaną piwnicą objętą nakazem wynikającym z ww. postanowienia z dnia [...] lutego 2009 r., wybudowana została parterowa część budynku, o wymiarach zewnętrznych ok. 11,70 m x 5,91 m.

Organ biorąc pod uwagę wytyczne zawarte w ww. wyroku Sądu oraz fakt, że L. P. pismem z dnia 15 grudnia 2008 r., dokonała zgłoszenia zamiaru budowy budynku gospodarczego na działce o nr ew. [...] przy ul. S. w W., zwrócił się do organu z zapytaniem, na które Starostwo Powiatowe w S. poinformowało organ, że cyt. "[...] nie został zgłoszony sprzeciw do zgłoszenia z dnia [...] grudnia 2008 r. [...]. Zgłoszono budynek wolnostojący na fundamencie głębokości 1,0 m w odległości 3 m od granicy sąsiedniej działki o nr ew. [...]".

A zatem, zrealizowany obiekt (piwnica) budowlany nie jest obiektem tożsamym z budynkiem gospodarczym, którego zgłoszenia dokonano i wobec którego Starostwo Powiatowe nie zgłosiło sprzeciwu.

Organ podkreślił, że prowadząc postępowanie w przedmiotowej sprawie, organy nadzoru budowlanego ponad wszelką wątpliwość ustaliły, że przed przystąpieniem do robót budowlanych na działce nr [...] znajdowała się stara, zniszczona piwnica o wymiarach 5,5 m x 8,20 m.

Biorąc powyższe pod uwagę, organ stwierdził, że fakt wykonywania przedmiotowych robót, mimo ich wstrzymania został należycie udokumentowany przez organ powiatowy w S., a decyzja właściwie adresowana do ich inwestora, tj. L. P.

W wyniku złożonej skargi WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 20 lutego 2014 r. sygn. Akt VII SA/Wa 1921/13 ponownie uchyliło decyzje GINB wskazując w uzasadnieniu, że w aktach administracyjnych Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego znajduje się kserokopia zgłoszenia z dnia [...] grudnia 2008r. dokonanego przez L. P. w Starostwie Powiatowym w S., jednakże nie zawiera ona żadnych szkiców i rysunków dołączonych przez inwestorkę.

W znajdującej się w aktach administracyjnych Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odpowiedzi Starosty Powiatowego w S. z dnia 13 maja 2013r. kierowanej do tego organu zawarta jest informacja, że z dokumentów załączonych do zgłoszenia nie wynika ażeby inwestor zamierzał rozbudować oraz nadbudować istniejącą piwnicę, a na załączniku graficznym nie istnieje piwnica. Według informacji Starosty zgłos2:ono budynek wolnostojący na fundamencie głębokości 1,0m w odległości 3,Om od granicy sąsiedniej działki o nr ew. [...].

Kserokopia zgłoszenia i informacja nadesłana przez Starostę stały się podstawą ustaleń faktycznych i prawnych organu dokonanych zgodnie ze wskazaniami zawartymi w orzeczeniu sądu w sprawie VII SA/Wa 932/12. Rzeczą organu było jednak oparcie się na całym materiale dowodowym dającym podstawę do ustalenia stanu faktycznego przed wydaniem przez organy decyzji na podstawie art 50a pkt 1 Prawa budowlanego.

Brak w aktach załączników do zgłoszenia w postaci szkiców i rysunków budynku gospodarczego uniemożliwia również Sądowi ocenę prawidłowości ustaleń organu co do przyjęcia że zgłoszenie z dnia [...] grudnia 2008r. nie dotyczyło przedmiotowego budynku. W ocenie Sądu organ w postępowaniu nadzwyczajnym wprawdzie nie prowadzi postępowania dowodowego, jednakże będąc związanym wytycznymi Sądu do oceny prawidłowości ustaleń faktycznych poczynionych w postępowaniu zwyczajnym powinien opierać się na pełnym materiale dowodowym a więc w tym przypadku na aktach administracyjnych dotyczących zgłoszenia z dnia [...] grudnia 2008r., nie zaś jedynie na materiale niekompletnym w postaci kserokopii zgłoszenia bez załączników tj. szkiców i rysunków.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c, 152 i 250 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w wyroku z dnia 20 lutego 2014 r. sygn. Akt VII SA/Wa 1921/13.

Kolejną decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. Główny inspektor Nadzoru Budowlanego, po przeprowadzeniu na wniosek L. P. postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki nadbudowy wykonanej przez L. P. nad rozbudowaną piwnicą ziemną znajdującą się na działce nr [...] w W. przy ul. S.

Mając na uwadze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20.02.2014r., sygn. akt VII SA/Wa 1921/13, oraz wniosek L. P. o stwierdzenie nieważności decyzji [...] WINB z dnia [...].08.2009r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. stwierdził, że dla zastosowania art. 50 a ust. 1 i 2 ustawy niezbędne było nie tylko wykazanie, że inwestor prowadził roboty budowlane po ich wstrzymaniu, ale również to, czy roboty te prowadził samowolnie. Ocena drugiej z powołanych przesłanek miała kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem potwierdzenie, że inwestorka - po wstrzymaniu robót budowlanych postanowieniem z dnia [...],02.2009r., znak: [...] - część obiektu budowlanego powstałą nad rozbudowaną uprzednio piwnicą wykonała na podstawie zgłoszenia, do którego nie wniesiono sprzeciwu, wskazywałoby na brak podstaw do zastosowania art. 50 a pkt 1 ustawy w postępowaniu zwyczajnym, a tym samym rażące naruszenie tego przepisu.

Pismem z dnia [...].05.2013r., znak: [...], stanowiącym odpowiedź na zapytanie GUNB z dnia [...].04.2013r., znak: [...], Starostwo Powiatowe w S. poinformowało organ, że cyt. (...) nie został zgłoszony sprzeciw do zgłoszenia z dnia [...].12.2008r., dokonanego przez P. L. P. (...) dot. zamiaru budowy budynku gospodarczego o wymiarach 2,15m x 11,5 m x 3,0 m na działce o nr ew. [...] przy ul. S. w W. (...) z dokumentów załączonych do zgłoszenia nie wynika, żeby inwestor zamierzał rozbudować oraz nadbudować istniejącą piwnicę.

Na załączniku graficznym nie istnieje piwnica. Zgłoszono budynek wolnostojący na fundamencie głębokości 1,0 m w odległości 3m od granicy sąsiedniej działki o nr ew. [...]."

Przy piśmie z dnia [...]07.08.2014r. znak: [...], Starostwo Powiatowe w S. nadesłało komplet dokumentów dołączonych do zgłoszenia zamiaru budowy budynku gospodarczego.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że z analizy nadesłanych dokumentów (w tym dołączonego przez inwestorkę szkicu) wynika w sposób jednoznaczny, że w rozpatrywanej sprawie nie nastąpiło rażące naruszenie przepisu art. 50 a pkt 1 Prawa budowlanego, ponieważ realizowany obiekt budowlany nie jest obiektem tożsamym z budynkiem gospodarczym, którego zgłoszenia dokonano i wobec którego Starostwo Powiatowe nie zgłosiło sprzeciwu. Zgłoszony budynek miał być - co już wskazano powyżej - budynkiem wolnostojącym na fundamencie o głębokości 1,0 m o wymiarach 2,15m x 11,5 m x 3,0 m, wybudowanym w odległości 3 m od granicy sąsiedniej działki o nr ew. [...]. Tymczasem, jak wynika z materiału dowodowego, wykonano nadbudowę istniejącej piwnicy o wymiarach zewnętrznych ok. 11,70m x 5,91 m, z czego jednoznacznie wynika, że nie jest to budynek posadowiony na fundamencie o głębokości 1 m, którą określono w zgłoszeniu zamiaru budowy z dnia [...].12.2008r. Również lokalizacja jak i wymiary wybudowanego budynku różnią się od podanych przez Skarżącą do zgłoszenia z dnia [...].12.2008r., a zatem nie można uznać, że inwestorka część obiektu budowlanego powstałą nad rozbudowaną uprzednio piwnicą wykonała na podstawie zgłoszenia, do którego nie wniesiono sprzeciwu.

Podkreślił, że prowadząc postępowanie w przedmiotowej sprawie, organy nadzoru budowlanego ponad wszelką wątpliwość ustaliły, że przed przystąpieniem do robót budowlanych na działce nr [...] znajdowała się stara, zniszczona piwnica o wymiarach 5,5 m x 8,20 m.

W tym stanie rzeczy uznał, że decyzja [...] WINB z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak: [...] nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa, a tym bardziej wadą rażącego naruszenia art. 50 a pkt 1 Prawa budowlanego. Fakt, że do zgłoszenia złożonego przez Skarżącą w dniu [...] grudnia 2008 r. nie wniesiono skutecznie decyzji o sprzeciwie, pozostaje bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy, bowiem jak wykazano dokonane przez Skarżącą zgłoszenie nie dotyczyło realizowanego obiektu budowlanego dlatego nie

można przyjąć, że wykonana nadbudowa w części została wykonana legalnie.

Po rozpatrzeniu wniosku L. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].08.2014r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].08.2009 r., Główny Inspektor Nadzoru Budopwlanego decyzją z dnia [...] października 2014 r utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...].08.2014r., znak: [...].

Organ ponownie przeanalizował stan faktyczny stwierdzając że fakt wykonywania przedmiotowych robót, mimo ich wstrzymania został należycie udokumentowany przez PI NB w S., a decyzja właściwie adresowana do ich inwestora, tj. L. P. Przesłanki zastosowania art. 50 a pkt 1 ustawy Prawo budowlane zostały wypełnione, co oznaczało, zdaniem organu, że organ nadzoru budowlanego nie miał w tym zakresie innej możliwości niż nakazanie zgodnie z prawem obowiązku rozbiórki dobudowanej w poziomie piwnicy jej części oraz wykonanej na tej rozbudowanej piwnicy w stanie surowym otwartym nadbudowy stanowiącej parter wraz z dachem budynku, o wymiarach zewnętrznych ok. 11,70m x 5,91 m, w taki sposób aby pozostała istniejąca wcześniej piwnica o wymiarach 5,5 x 8,20 m.

W związku z tym, że decyzja PINB w S. z dnia [...].06.2009r., znak: [...], została wydana na podstawie art. 50 a pkt 1 ustawy Prawo budowlane, a postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych na podstawie art. 48 ust. 2 ww. ustawy, organ wojewódzki zreformował ww. decyzję organu powiatowego poprzez uzupełnienie jej przedmiotu i orzekł także o rozbiórce dokonanej niezgodnie z prawem rozbudowanej części piwnicy ziemnej, gdyż decyzja wydana na podstawie art. 50 a pkt 1 ustawy Prawa budowlanego znosi procedurę legalizacyjną prowadzoną przez organy nadzoru budowlanego.

W tym stanie rzeczy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że decyzja [...] WINB z dnia [...] sierpnia 2009 r. nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 §1 Kpa, a tym bardziej wadą rażącego naruszenia art. 50 a pkt 1 Prawa budowlanego.

W skardze skierowanej do Sądu, L. P. podniosła, ze sporna piwnica jest pozostałością po Dworku L., który podczas wojny uległ spaleniu. Przed spaleniem na piwnicy był posadowiony budynek mieszkalny o tych samych wymiarach co piwnica, dokumenty dotyczące tego faktu znajdują się w Starostwie Powiatowym w S. oraz Gminie W.. Budynek ten był zabytkiem wraz z podpiwniczeniem, nie został co prawda wpisany na listę zabytków, ale stanowi jego pozostałość do dnia dzisiejszego. Po dworku tym jedyną ocalałą częścią jest właśnie ta piwnica,

W przekonaniu strony nie można żądać rozbiórki budynku, który kształt swój ma od kilkudziesięciu lat i od wielu lat jego struktura nie została zmieniona przeze mnie w żaden sposób. Ponadto dokonując rozbiórki obiektu zabytkowego doprowadzę do utraty jego wartości jako dobro ogólnospołeczne, podlegające szczególnej ochronie prawnej. Z tych względów wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca odpowiada prawu a uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), przy czym warunkiem wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego jest stwierdzenie, że naruszenia te mogły mieć (lub miały) istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie podnieść należy, że zaskarżona decyzja została wydana w jednym z nadzwyczajnych postępowań - postępowaniu nieważnościowym. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się wg przepisów art. 157 k.p.a. Jak słusznie podkreślił organ administracji - zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznego rozstrzygnięcia jest ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie takie - o stwierdzenie nieważności decyzji ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego.

Stwierdzić trzeba, iż o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki. Przy korzystaniu z tej wywołującej najdalej idące konsekwencje instytucji wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale jasno wskazane (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 878/10, LEX nr 992652 oraz z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1614/09, LEX nr 746680).

Przenosząc powyższe, ogólne zasady, na grunt niniejszej sprawy i przechodząc do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, należy wskazać, że zgodnie z brzmieniem przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania były przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie jest bezwzględnie zobowiązany do rozstrzygnięcia sprawy w sposób zgodny ze stanowiskiem wyrażonym w danej sprawie przez sądy administracyjne.

Pamiętając o wskazaniach Sądu zawartych w wyroku z dnia 20 lutego 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1921/12, należy przypomnieć, że Sąd stwierdził, iż obowiązkiem organu było oparcie się na całym materiale dowodowym dającym podstawę do ustalenia stanu faktycznego przed wydaniem przez organy decyzji na podstawie art. 50a pkt 1 Prawa budowlanego. Brak w aktach załączników do zgłoszenia w postaci szkiców i rysunków budynku gospodarczego uniemożliwił również Sądowi ocenę prawidłowości ustaleń organu co do przyjęcia że zgłoszenie z dnia 15 grudnia 2008r. nie dotyczyło przedmiotowego budynku.

W związku z powyższym obecnie, zadaniem Sądu było sprawdzenie czy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie rozpatrując sprawę wywiązał się z obowiązku zebrania całego materiału dowodowego i prawidłowej jego analizy pod kątem naruszenia przepisów Prawa budowlanego w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 z k.p.a.

W ocenie Sądu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo wywiązał się z tego obowiązku.

Organ orzekał po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009r. uchylającej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] czerwca 2009r. i nakazującej rozbiórkę dobudowanej w poziomie piwnicy jej części oraz wykonanej na rozbudowanej piwnicy w stanie surowym otwartym nadbudowy stanowiącej parter wraz z dachem budynku o wymiarach 11,70m x 5,91 m tak, aby pozostała istniejąca wcześniej piwnica o wymiarach 5,5 x 8,20m.

Sąd pierwszym wyroku w sprawie VII SA/Wa 932/12 wskazał na nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy będące naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd podkreślił, że dla zastosowania art. 50a ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, które miało miejsce w niniejszej sprawie niezbędne było nie tylko wykazanie, że inwestor prowadził roboty budowlane po ich wstrzymaniu, ale również to, czy roboty te prowadził samowolnie.

W dalszym ciągu uzasadnienia wyroku w sprawie VII SA/Wa 932/12 Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organów będzie ustalenie okoliczności dokonanego przez inwestora zgłoszenia w dniu [...] grudnia 2008r. od którego nie wniesiono skutecznie decyzji o sprzeciwie co mogłoby oznaczać ,że kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzja wydana została z rażącym, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa bo z naruszeniem art. 50a ustawy.

W wyroku z dnia 20 lutego 2014 r. sygn. Akt VII SA/Wa 1921/13 WSA w Warszawie uchylającym decyzje GINB wskazało w uzasadnieniu, że co prawda w aktach administracyjnych Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego znajduje się kserokopia zgłoszenia z dnia [...] grudnia 2008r. dokonanego przez L. P. w Starostwie Powiatowym w S., jednakże nie zawiera ona żadnych szkiców i rysunków dołączonych przez inwestorkę wobec czego Sąd nie mógł ocenić prawidłowości ustaleń organu co do przyjęcia że zgłoszenie z dnia [...] grudnia 2008r. nie dotyczyło przedmiotowego budynku.

Po raz kolejny rozpatrując sprawę Główny Inspektor Nadzoru budowlanego decyzjami z dnia [...] sierpnia 2014 r i [...] października 2014 r ponownie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak: [...] opierając się na informacji Starostwa Powiatowe w S., że z dokumentów załączonych do zgłoszenia nie wynika, żeby inwestor zamierzał rozbudować oraz nadbudować istniejącą piwnicę. Na załączniku graficznym nie istnieje piwnica. Zgłoszono budynek wolnostojący na fundamencie głębokości 1,0 m w odległości 3m od granicy sąsiedniej działki o nr ew. [...]." Stanowisko swoje Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego oparł w oparciu o analizę nadesłanych prze Starostwo dokumentów (w tym dołączonego przez inwestorkę szkicu) z których wynika w sposób jednoznaczny, że w rozpatrywanej sprawie nie nastąpiło rażące naruszenie przepisu art. 50 a pkt 1 Prawa budowlanego, ponieważ realizowany obiekt budowlany nie jest obiektem tożsamym z budynkiem gospodarczym, którego zgłoszenia dokonano i wobec którego Starostwo Powiatowe nie zgłosiło sprzeciwu. Zgłoszony budynek miał być - co już wskazano powyżej - budynkiem wolnostojącym na fundamencie o głębokości 1,0 m o wymiarach 2,15m x 11,5 m x 3,0 m, wybudowanym w odległości 3 m od granicy sąsiedniej działki o nr ew. [...]. Tymczasem, jak wynika z materiału dowodowego, wykonano nadbudowę istniejącej piwnicy o wymiarach zewnętrznych ok. 11,70m x 5,91 m, z czego jednoznacznie wynika, że nie jest to budynek posadowiony na fundamencie o głębokości 1 m, którą określono w zgłoszeniu zamiaru budowy z dnia [...].12.2008r. Również lokalizacja jak i wymiary wybudowanego budynku różnią się od podanych przez Skarżącą do zgłoszenia z dnia [...].12.2008r., a zatem nie można uznać, że Inwestorka część obiektu budowlanego powstałą nad rozbudowaną uprzednio piwnicą wykonała na podstawie zgłoszenia, do którego nie wniesiono sprzeciwu.

Przypomnieć należy, że decyzja [...] WINB z dnia [...].08.2009r., została wydana na podstawie art. 50 a pkt 1 Prawa budowlanego zgodnie z którym: "Właściwy organ w przypadku wykonywania robót budowlanych - pomimo wstrzymania ich wykonywania postanowieniem o którym mowa w art. 48 ust. 2 oraz w art. 49b ust. 2 - nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części."

Skoro inwestor mimo wstrzymania wykonywanie robót budowlanych polegających na rozbudowie murowanej piwnicy ziemnej zlokalizowanej na działce o nr ewid. gruntu [...], położonej w W., przy ul. S., prowadzonej bez wymaganego pozwolenia na budowę kontynuował roboty budowlane to organ nadzoru budowlanego nie miał innej możliwości jak orzeczenie o rozbiórce zrealizowanej samowolnie części obiektu. W tym stanie rzeczy Sąd również uznał, że decyzja [...] WINB z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak: [...] nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa, a tym bardziej wadą rażącego naruszenia art. 50 a pkt 1 ustawy z dnia 07.07.1994r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.).

Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm.).