Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1676/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Asesor WSA Michał Podsiadło (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi I. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2021 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z[...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

2. Rozstrzygnięcie to wydano w następujących okolicznościach.

2.1. W dniu [...] października 2020 r. do Prezydenta. W. (dalej: organ

I instancji, Prezydent) wpłynął wniosek B.R.(inwestora) o udzielenie pozwolenia na budowę następującego zamierzenia budowlanego: "budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz szczelnym zbiornikiem na wody opadowe", uzupełniony przez inwestora 18 listopada 2020 r. Do wniosku

o pozwolenie na budowę inwestor dołączył: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, aktualnym na dzień opracowania projektu; oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pismo uzgadniające możliwość odprowadzenia wody z wykopów do kanalizacji sanitarnej, decyzję Zarządu Dzielnicy W. W. nr [...] z 1[...] marca 2016 r. o warunkach zabudowy, decyzję Zarządu Dzielnicy W. W. nr [...] z [...] grudnia 2017 r.

o zmianie warunków zabudowy, decyzję Zarządu Dzielnicy W. W.

nr [...] z [...] maja 2018 r. o przeniesieniu warunków zabudowy na rzecz inwestora, pozytywną opinię Burmistrza Dzielnicy W. W. z [...] sierpnia 2019 r.

o wycince drzew kolidujących z planowaną inwestycją, umowę dotyczącą budowy drogi publicznej ul. S. na odcinku od ul. R. do ul. K. zawartą z W. Dzielnicą W. [...]stycznia 2019 r.

2.2. Decyzją z [...] grudnia 2020 r. nr [...]organ I instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi: B. R. pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego polegającego na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego

z podziemnym garażem oraz szczelnego zbiornika na wody opadowe projektowanych

o na działkach nr ew. [...] [...] w obrębie [...], położonych przy ul. S.

w W. dzielnicy W., kategoria obiektu XIII z zachowaniem następujących warunków: "1. Szczegółowe warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych: a) obiekt należy wyznaczyć na gruncie przez uprawnionego geodetę, b) kierownik budowy zobowiązany jest odpowiednio zabezpieczyć teren budowy, c) roboty budowlane należy wykonywać z zachowaniem szczególnej ostrożności i wymagań określonych w art. 5 Prawa budowlanego, d) roboty budowlane należy realizować zgodnie z dokumentacją budowlaną, w sposób zapewniający bezpieczeństwo ludzi i mienia, e) przed zakończeniem robót, należy wykonać powykonawczą inwentaryzację geodezyjną, zaś obiekty lub elementy obiektów ulegające zakryciu, wymagające wykonania inwentaryzacji geodezyjnej, podlegają inwentaryzacji przed ich zakryciem, f) przy wykonywaniu robót, należy stosować wyroby dopuszczone do obrotu zgodnie z ustawą z dnia 16 kwietnia 2004r. o wyrobach budowlanych (Dz.U z 2016 r. poz. 1570, z późn.zm.); 2. Czas użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych: a) należy rozebrać obiekty tymczasowe przed zgłoszeniem obiektu do użytkowania; 3. Szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie: a) zapewnić objęcie kierownictwa budowy przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane odpowiedniej specjalności; b) nałożono obowiązek ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego na podstawie § 2 ust. 1 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego (Dz. U. Nr 138, poz. 1554) wynikających z art. 10, art. 36 ust. 1 pkt 1-4, art. 42 ust. 2 i 3, art. 43 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane.

2.2.1. W podstawie prawnej decyzji, Prezydent powołał art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U z 2020 r. poz. 1333, ze zm.; dalej: p.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.; dalej: k.p.a.).

2.2.2. W uzasadnieniu decyzji, organ I instancji stwierdził, że w związku

z dostarczeniem przez inwestora wszelkich niezbędnych dokumentów i spełnieniem wymogów ustawowych, w tym również nałożonych przez załączone do projektu decyzje, opinie i uzgodnienia, zgodnie z art. 35 ust. 4 p.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

2.3. Odwołanie od tej decyzji wnieśli skutecznie: A. Ch., M. W., S. D.-P., A.P., A.G., M.G., G. K ., I. O., J. P., J.P. E.P.K., E. Z., M. Z. , M. T.-Z., S. Z..

2.4. W toku postępowania odwoławczego, Wojewoda [...] pismem

z [...] marca 2021 r. wezwał inwestora: B. R. na podstawie art. 50 k.p.a.,

do uzupełnienia dokumentacji uzupełnień poprzez:

1) doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065,

ze zm.), poprzez zapewnienie stanowiska postojowego dla samochodów użytkowników przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowego dla samochodów, z którego korzystają osoby niepełnosprawne – miejsca te winny być zaprojektowane jako dodatkowe, stanowiące nadwyżkę nad liczbą miejsc, wymagana aktem prawa miejscowego.

2) przedłożenie projektu geotechnicznego, o którym mowa w § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu. Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych {Dz. U. z 2012 r., poz. 463);

3) dostarczenie oryginału bądź prawidłowo poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii opinii [...][...]Operator Sp. z o.o.

4) wyjaśnienie czy zaprojektowany mur oporowy (str. 35 projektu budowlanego), stanowi urządzenie wodne w myśl art. 16 pkt 65 lit. "i" ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r. poz. 310), natomiast w części opisowej projektu budowlanego zawrzeć informację, czy projektowany mur oporowy wchodzi w zakres przedmiotowego opracowania (w przypadku objęcia niniejszym opracowaniem, należy rozszerzyć zakres wniosku i projektu budowlanego);

5) doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez uzupełnienie projektu budowlanego o czytelną analizę nasłonecznienia, przesłaniania i zacieniania

z jednoznacznymi wnioskami, w zakresie spełnienia warunków § 13, § 57, § 60

ww. rozporządzenia – kwestia nasłonecznienia powinna być wyjaśniona w sposób czytelny i zrozumiały, pozwalający na skontrolowanie przeprowadzonej analizy; prawidłowo sporządzona analiza nasłonecznienia powinna być dokonywana

na każdy z dni równonocy (21 marca i 21 września) odrębnie; niezbędnym warunkiem prawidłowego ustalenia odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, umożliwiającej naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, jest precyzyjne, jednoznaczne wyznaczenie

w płaszczyźnie poziomej kąta 60°, z usytuowaniem jego wierzchołka

w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, a następnie zbadanie, czy między ramionami tak wyznaczonego kąta, w odległości mniejszej

niż wysokość przesłonienia. nie znajduje się obiekt przesłaniający;

6) doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z pkt 1.1.3 decyzji nr [...]

z dnia [...] marca 2016 r. o warunkach zabudowy, zgodnie z którym wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wynosi max 9,3 m – z części opisowej projektu budowlanego na str. 27 wynika, że "Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wynosi 9 m; Wysokość budynku do górnej krawędzi attyki 12 m" – z uwagi na powyższe należy doprowadzić do spójności wyżej omawianą kwestię oraz wyjaśnić czy wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej stanowi górna krawędź cofniętej ściany budynku.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, inwestor, pismami z[...] i [...] maja 2021 r. złożył uzupełnione i poprawione egzemplarze projektu budowlanego.

2.4. Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2021 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy ww. decyzję Prezydenta W. z [...] grudnia 2020 r.

nr [...]

2.4.1. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przypomniano, że organ zatwierdzający projekt budowlany nie sprawdza prawidłowości konkretnych rozwiązań projektowych oraz zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, gdyż art. 35 ust. 1 p.b. nie przyznaje mu takich uprawnień. Za zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej odpowiada wyłącznie uprawniony i należący do izby samorządu zawodowego projektant. Wobec powyższego, za rozwiązania zawarte w projekcie architektoniczno-budowlanym odpowiada jego autor. Nieprzestrzeganie przez projektanta w sposób rażący przy projektowaniu lub wykonywaniu robót budowlanych przepisów art. 5 p.b. stanowi wykroczenie podlegające karze grzywny (art. 93 pkt

1 p.b.). Zgodnie zaś z art. 83 ust. 1 p.b. organem właściwym do kontroli legalności

i prawidłowości wykonanych robót budowlanych jest powiatowy inspektor nadzoru budowlanego. Dopiero wykazanie w odpowiednim postępowaniu, że projektanci

i sprawdzający w przedmiotowych oświadczeniach dopuścili się poświadczenia nieprawdy lub, że ich oświadczenia zostały sfałszowane, może ewentualnie stanowić podstawę do wznowienia postępowania.

2.4.2. Organ odwoławczy stwierdził, że Inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 ust. 4 p.b., a złożony przez niego projekt budowlany jest zgodny

z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 p.b. Analiza projektu budowlanego nie wykazała, aby planowana inwestycja naruszała ustalenia ww. decyzji o warunkach zabudowy. Zachowana została wyznaczona nieprzekraczalna linia zabudowy – 6 m od południowej linii rozgraniczającej teren inwestycji z ul. S. oraz 4,5 m od zachodniej linii rozgraniczającej teren inwestycji z ul. S.: stropodach tzw. dach płaski; wskaźnik maksymalnej wielkości powierzchni zabudowy kubaturowej w stosunku

do łącznej powierzchni działek – 41%; maksymalna liczba kondygnacji nadziemnej

(IV kondygnacje) i 1 podziemnej z przeznaczeniem na garaż (I kondygnacja) oraz maksymalna (9,3 m) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; maksymalna wysokość budynku do kalenicy dachu do 12 m; szerokość elewacji frontowej (10,99 m w projekcie), wg decyzji o warunkach zabudowy ca 11 m,

z tolerancją 20%. W projekcie przewidziano także wymaganą liczbę miejsc parkingowych dla przedmiotowej inwestycji (wg wskaźnika 1,5 miejsca na lokal mieszkalny) 24 miejsca postojowe: 3 miejsca w terenie (w tym 1 stanowisko postojowe dla samochodów, z którego korzystają osoby niepełnosprawne) i 21 miejsc postojowych w garażu podziemnym. Wojewoda [...]wskazał, że projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny z garażem podziemnym został zakwalifikowany do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV + PM. Budynek niski, a funkcję drogi pożarowej pełni ul. S..

2.4.3. Zdaniem organu odwoławczego, projekt zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Budynek należy do II kategorii geotechnicznej, zatem zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U. 2012, poz. 463) w sprawie wystąpiła konieczność przedłożenia badań podłoża gruntowego oraz projektu geotechnicznego (str. 12-12M projektu budowlanego). Przedmiotowe zamierzenie budowlane nie oddziałuje na środowisko zgodnie z ustawą o udostępnieniu informacji o środowisku

i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko z dnia 3 października 2018 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081). Planowana inwestycja nie ogranicza możliwości usytuowania obiektów na działkach sąsiednich, jak również nie pozbawia powyższych nieruchomości dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów w sposób stały. Ponadto, jak wskazał Inwestor (str. 32 projektu budowlanego), na etapie budowy będzie prowadzony stały monitoring zachowania budynków sąsiednich w trakcie wykonywania części podziemnej projektowanego budynku.

2.4.4. W ocenie organu odwoławczego, projektowany budynek, został usytuowany zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019 r. poz. 1065, ze zm.). Projektowana inwestycja nie narusza § 271-273 ww. rozporządzenia w stosunku do sąsiednich budynków. Odległość między projektowanym budynkiem, a pozostałymi budynkami mieszkalnymi wynosi ponad 8 m. W dalszej kolejności należy wskazać, iż zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia § 18

i § 19 (odległość miejsc postojowych od okien i granicy działki), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 ust. 1 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych – w godzinach 7.00-17.00), § 13 (przesłanianie obiektów

z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi). Wojewoda [...]stwierdził, że projekt budowlany wykonany został zgodnie z rozporządzeniem w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.

2.4.5. Wojewoda [...] stwierdził, że złożony projekt budowlany jest zgodny

z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 p.b. oraz decyzją o warunkach zabudowy. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa

i ochrony zdrowia oraz zaświadczenia o wpisie projektantów na listę właściwej izby samorządu zawodowego z określonym w nim terminem ważności. Projekt budowlany został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane

i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisie na listę właściwej izby samorządu zawodowego, inwestor przedłożył także oświadczenie projektanta, złożone na podstawie art. 20 ust. 4 p.b., o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor złożył wymagane oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

3. Pismem z [...]sierpnia 2021 r. I.O. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na ww. decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2021 r., zarzucając jej naruszenie:

1) art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 16 § 1, § 2 i § 3 k.p.a. skutkujące jej nieważnością, ponieważ decyzja organu II instancji (jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji) zostały wydane w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną w postaci decyzji Prezydenta W. nr [...]z dnia [...] lipca 2020 r., którą ostatecznie i prawomocnie odmówiono inwestorowi B. R. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenie na budowę dla tożsamej inwestycji co będącej przedmiotem niniejszej sprawy,

2) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) p.b. poprzez nieuchylenie decyzji organu I instancji, udzielającej pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy projekt budowlany jest niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy z [...] marca 2016 roku (nr [...]),

3) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jej wydanie bez uwzględnienia w jakikolwiek sposób interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli (w tym skarżącej), co miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ organ II instancji zupełnie nie wziął pod uwagę negatywnych skutków oddziaływania planowanej inwestycji na budynek mieszkalny przy ulicy K., którego skarżąca jest mieszkańcem, jak i standard dotychczasowego zamieszkiwania w nim,

4) art. 147 k.c. poprzez wydanie decyzji organu II instancji prowadzącej

do spowodowania zagrożenia dokonywania przez inwestora robót ziemnych w taki sposób, że grożą nieruchomościom sąsiednim (w tym nieruchomości, na której posadowiony jest budynek mieszkalny, w którym zamieszkuje skarżąca) utratą oparcia,

5) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak odniesienia się przez organ

II instancji do wszystkich zarzutów odwołania, co nie pozwala na prześledzenie toku rozumowania organu II instancji, a nadto nic daje żadnej gwarancji, że wniesione

w sprawie odwołanie zostało przez organ II instancji należycie rozpatrzone,

6) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji organu II instancji polegające na zaniechaniu wyjaśnienia kluczowych kwestii, które legły u podstaw jej wydania i skutkujące niemożnością pełnego prześledzenia toku rozumowania Organu II instancji.

Skarżąca zażądała stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie

o uchylenie zaskarżonej decyzji, a ponadto o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca wniosła ponadto o pozyskanie akt postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Prezydenta W. nr [...] z [...] lipca 2020 r.,

a następnie dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu ze zgromadzonych w aktach powyższej sprawy dokumentów na okoliczność: uprzedniego rozstrzygnięcia tożsamej sprawy inną decyzją ostateczną oraz wydania decyzji organu II instancji oraz decyzji organu I instancji w warunkach nieważności. W skardze zawarto ponadto wniosek

o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonego do niniejszej skargi wydruku artykułu pt. "Tuż obok ich domów budują trzy bloki – obniżenie wartości nieruchomości" na okoliczność: istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody wskutek przeprowadzenia inwestycji, zasadności uwzględnienia skargi, zasadności uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżąca wniosła również

o zasądzenie od organu II instancji na rzecz skarżącej zwrotu kosztów niniejszego postępowaniu według norm przepisanych.

4. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

4.1. Postanowieniem z 28 września 2021 r. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2020 r.

nr [...]

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

5. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. dla kierunku rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma to, czy zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo czy doszło do uchybienia uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu.

5.1. Kontrola sądowa przeprowadzona w oparciu o wskazane wyżej kryteria nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności lub jej uchylenie. Za podstawę faktyczną wyroku Sąd przyjął stan faktyczny, prawidłowo ustalony w zaskarżonej decyzji.

5.2. Sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842, ze zm.).

6. Przedmiotem zaskarżonej decyzji było zatwierdzenie projektu budowlanego

i udzielenie pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego polegającego na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z podziemnym garażem oraz szczelnego zbiornika na wody opadowe.

6.1. Zgodnie z art. 28 ust. 1 p.b., roboty budowlane można – co do zasady – rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, które powinno dotyczyć całego zamierzenia budowlanego (art. 33 ust. 1 p.b.). W art. 36 p.b. przewidziano, że w decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej, w zależności od okoliczności konkretnej sprawy:

1) określa szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych; 2) określa czas użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych;

3) określa terminy rozbiórki: a) istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania, b) tymczasowych obiektów budowlanych; 4) określa szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie; 5) zamieszcza informację

o obowiązkach i warunkach, wynikających z art. 54 lub art. 55 p.b. Z art. 34 ust. 4 p.b. wynika natomiast, że w decyzji o pozwoleniu na budowę podlega zatwierdzeniu projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany.

6.2. Obowiązujące przepisy przewidują, że decyzja o pozwoleniu na budowę może być wydana po uprzednim uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów (art. 31 ust. 1 pkt 2 p.b.), jak również wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie

do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. (art. 31 ust. 4 pkt 1 i 2 p.b.).

Jak stanowi art. 35 ust. 1 p.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa

w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz

o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa

i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b p.b., c) kopii zaświadczenia,

o którym mowa w art. 12 ust. 7 p.b., dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10 p.b.;

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 p.b.

Zgodnie z art. 35 ust. 3 p.b., w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Natomiast stosownie do art. 35 ust. 4 p.b., w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 p.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu

na budowę.

6.3. Kontrolując zastosowanie przez organy obu instancji wskazanych wyżej przepisów, Sąd rozpatrzył zarzuty podniesione w skardze i stwierdził, że są one nietrafne, a zaskarżona decyzja została wydana w rezultacie prawidłowego zastosowania właściwych. przepisów.

7. Najdalej idącym zarzutem skargi było twierdzenie skarżącej o nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., która miałaby wynikać z wydania tych decyzji w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej decyzją Prezydenta W. nr [...] z [...] lipca 2020 r., którą ostatecznie i prawomocnie odmówiono B. R. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenie na budowę.

7.1. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco. Nie ma bowiem prawnych możliwości wielokrotnego rozstrzygania tej samej kwestii, tj. wydania dwóch decyzji

w tej samej sprawie (zob. wyrok NSA z 20 października 2020 r. sygn. akt I OSK 1085/20, LEX nr 3093936). Aby rzeczywiście doszło do sytuacji objętej dyspozycją przytoczonego przepisu, musiałaby wystąpić tożsamość sprawy już rozstrzygniętej oraz sprawy rozstrzyganej sporną decyzją. Tożsamość spraw administracyjnych zachodzi

w przypadku, gdy występują w nich te same podmioty, dotyczą one tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym. Innymi słowy tożsamość elementów podmiotowych, to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktyczne (zob. wyrok NSA

z 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt II OSK 2532/11, LEX nr 1337386).

7.2. Sąd wziął pod uwagę, że nie jest przedmiotem sporu okoliczność wydania przez W. decyzji nr [...] z [...] lipca 2020 r., którą ostatecznie

i prawomocnie odmówiono B. R. zatwierdzenia projektu budowlanego

i udzielenia pozwolenie na budowę. Uczestniczka postępowania B. R. przedłożyła kopię decyzji nr [...] z [...] lipca 2020 r., a analiza jej uzasadnienia wskazuje, że podstawą negatywnego rozstrzygnięcia organu były następujące okoliczności: błędy w projekcie architektoniczno-budowlanym, sprzeczność części graficznej z opisową, inne braki wynikającej ze zmiany formy projektu, brak zaświadczeń o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego w dacie sporządzania dokumentacji, brak oryginalnych podpisów, parafowanie odręcznych poprawek itd. Na podstawie analizy akt kontrolowanego postępowania administracyjnego Sąd stwierdził, że w kontrolowanym postępowaniu nie wystąpiły tożsame okoliczności, co oznacza, że między sprawą rozstrzygniętą decyzją Prezydenta W. decyzji nr [...] z [...] lipca 2020 r. a kontrolowaną sprawą nie występuje "tożsamość" w przedstawionym wyżej rozumieniu. Sprawy

te różnią się bowiem stanem faktycznym, w którym doszło do konkretyzacji przepisów prawa budowlanego. To zaś oznacza, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca

ją decyzja organu I instancji nie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa

w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

8. W kolejnym zarzucie skarżąca podważyła zgodność zaskarżonej decyzji z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. "a" p.b. poprzez nieuchylenie decyzji organu I instancji, udzielającej pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy projekt budowlany jest niezgodny z decyzją

o warunkach zabudowy z [...]marca 2016 r. nr [...]

8.1. Skarżąca wskazała, że projektowana inwestycja jest niezgodna z punktem 1.1.3. decyzji o warunkach zabudowy, zgodnie z którym dopuszczalna liczba kondygnacji nadziemnych to IV, a wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki to max 9,3 m.

8.2. Należy zatem zauważyć, że z decyzji Zarządu Dzielnicy W. W. nr [...] z [...] marca 2016 r. wynika, co następuje: "1.1.3. ilość kondygnacji: max IV kondygnacje nadziemne oraz wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki max. 9,3 m", jak również "1.1.4. geometria dachu: dach dwuspadowy

lub wielospadowy o kącie nachylenia połaci dachowych max. 45, wysokość głównej kalenicy max. 12 m oraz równoległy lub prostopadły jej kierunek do frontu działki; dopuszcza się stropodach (tzw. dach płaski). Wyrokiem z [...]października 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 1649/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnie oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.

z [...] maja 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy ww. decyzję nr [...]

z [...] marca 2016 r. Ponadto decyzją tego samego organu nr [...]z [...]grudnia

2017 r. zmieniono ww. decyzję nr [...]nadając punktowi 1.1.3. brzmienie: "ilość kondygnacji max. IV kondygnacje nadziemne oraz wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki max. 9,3 m; możliwość realizacji I kondygnacji podziemnej z przeznaczeniem na garaż".

8.3. Jak wynika z przebiegu kontrolowanego postępowania, Wojewoda [...]przed wydaniem zaskarżonej decyzji zobowiązał inwestorkę do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z pkt 1.1.3 decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2016 r.

o warunkach zabudowy, zgodnie z którym wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wynosi max 9,3 m – z części opisowej projektu budowlanego

na str. 27 wynika, że "Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wynosi 9 m; Wysokość budynku do górnej krawędzi attyki 12 m". Organ odwoławczy wskazał,

że z uwagi na powyższe należy doprowadzić do spójności wyżej omawianą kwestię oraz wyjaśnić czy wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej stanowi górna krawędź cofniętej ściany budynku. W ocenie Sądu, w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że zmodyfikowany pismem inwestorki z 13 maja 20121 r. projekt architektoniczno-budowlany zachowuje zgodność z warunkami zabudowy, wynikającymi z opisanych wyżej decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. Elewacją frontową tego budynku, a zatem elewacją od strony drogi, z której odbywa się wjazd na działkę, jest jego elewacja południowa (od ul. S.Z przekroju A-A znajdującego się na karcie 77 projektu budowlanego wynika jednoznacznie, że elewacja południowa, a zatem ściana frontowa budynku została zaprojektowana w wysokości 9,3 m. Nie doszło zatem do sprzeczności z punktem 1.1.3. decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto w decyzji o warunkach zabudowy w punkcie 1.1.4. przewidziano wysokość głównej kalenicy budynku na max. 12 m. W analizowanym projekcie główna kalenica,

a zatem górna krawędź dachu została zaplanowana na wysokości 12 m. Zatem również i w tym przypadku zachowano zgodność z warunkami zabudowy obowiązującymi

na działce. Należy przy tym podkreślić, że wbrew sugestiom zawartym w skardze,

na działce nie byłaby możliwa budowa wyższego budynku niż 12 m, skoro punkt 1.1.4. warunków zabudowy określa taką wartość jako maksymalną wysokość kalenicy głównej. Należy raz jeszcze podkreślić, że w obowiązujących w kontrolowanej sprawie warunkach zabudowy to nie wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki określa maksymalną wysokość zamierzenia budowlanego, lecz wysokość głównej kalenicy określona w punkcie 1.1.4. Analizowany zarzut skarżącej

nie zasługiwał zatem na uwzględnienie.

9. Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jej wydanie bez uwzględnienia w jakikolwiek sposób interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli (w tym skarżącej), co miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ – jej zdaniem – organ II instancji zupełnie nie wziął pod uwagę negatywnych skutków oddziaływania planowanej inwestycji na budynek mieszkalny przy ulicy [...] [...] którego skarżąca jest mieszkańcem, jak i standard dotychczasowego zamieszkiwania w nim.

9.1. Odnosząc się do tego zarzutu, należy przypomnieć, że w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę, takim jak kontrolowane, występują często strony o spornych interesach prawnych i faktycznych. W toku tego postępowania ochronie podlega bowiem nie tylko interes społeczny, ale i słuszny interes obywateli: zarówno inwestora jak i innych stron tego postępowania. W związku z tym prawodawca tak skonstruował to postępowanie, aby po jego przeprowadzeniu osiągnąć taki rezultat, który w optymalny sposób godziłby te sporne interesy. W tym celu przewidziano m.in., że projekt architektoniczno-budowlany mogą sporządzić tylko osoby o adekwatnych

i odpowiednio udokumentowanych kwalifikacjach merytorycznych, jak również nałożono na inwestora obowiązek uzyskania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń

i sprawdzeń. Te i inne regulacje postępowania inwestycyjnego mają służyć temu, aby podmiot korzystający z prawa do dysponowania daną nieruchomością na cele budowlane mógł zrealizować inwestycję z jak najmniejszym uszczerbkiem dla słusznego interesu pozostałych stron postępowania.

9.2. Wskazany przez skarżącą art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Należy do tego dodać, że zgodnie z pkt 1 tego przepisu, każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie

z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza

to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Podniesiony przez skarżącą art. 6 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy ustanawia ogólną zasadę ochrony interesu prawnego podmiotu trzeciego przy zagospodarowywaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych na skutek ustalenia na ich rzecz warunków zabudowy lub warunków lokalizacji celu publicznego (zob. wyrok NSA z 4 września 2008 r. sygn. akt II OSK 133/2008, LexisNexis nr 2321100). Sąd podkreśla, że ochrona przewidziana w art. 6 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy obejmuje bardzo szeroki wachlarz zagadnień obejmujący oddziaływanie jednej nieruchomości na drugą i to nie tylko

z punktu widzenia zachowania wymagań określonych w przepisach techniczno-budowlanych (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 1996 r., sygn. akt

III ARN 87/95, publ. OSNCP 1996 r. z. 21, poz. 316). Z drugiej jednak strony ochrona tych interesów nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami. Wynika to wprost

z art. 35 ust. 4 p.b., który stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (zob. wyrok WSA w Warszawie z 16 czerwca 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1842/14, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

10. W kolejnym zarzucie skargi wskazano na uchybienie art. 147 Kodeksu cywilnego poprzez wydanie decyzji organu II instancji prowadzącej do spowodowania zagrożenia dokonywania przez inwestora robót ziemnych w taki sposób, że grożą nieruchomościom sąsiednim (w tym nieruchomości, na której posadowiony jest budynek mieszkalny, w którym zamieszkuje skarżąca) utratą oparcia.

10.1. Zgodnie z art. 147 k.c. właścicielowi nie wolno dokonywać robót ziemnych w taki sposób, żeby to groziło nieruchomościom sąsiednim utratą oparcia. Skarżąca nie przedstawiła jednak żadnych szczegółowych argumentów na poparcie tezy

o zagrożeniu dla nieruchomości sąsiednich. Wskazała jedynie, że "bliskość projektowanej inwestycji niewątpliwie niesie za sobą ryzyko wyrządzenia szkód".

W ocenie Sądu, parametry zagospodarowania działki, na której zaprojektowano budynek oceniane przez pryzmat zagospodarowania działek sąsiednich nie pozwala

na podzielenie tego zarzuty skargi. Sąd podkreśla, że w aktach kontrolowanego postępowania administracyjnego znajdują się badania podłoża gruntowego oraz projekt geotechniczny, które podlegały prawidłowo przeprowadzonej ocenie organów. Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania dokonanej w zaskarżonej decyzji oceny,

że "projektowany budynek, został usytuowany zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019, poz. 1065 ze zm.). Projektowana inwestycja nie narusza § 271-273 ww. rozporządzenia w stosunku

do sąsiednich budynków. Odległość między projektowanym budynkiem, a pozostałymi budynkami mieszkalnymi wynosi ponad 8 m." Również skarżąca nie przedstawiła żadnych argumentów na podważenie tych ustaleń.

10.2. W tym miejscu jeszcze również wyjaśnić, że jeśli wykonywanie robót budowlanych spowodowałoby naruszenie dóbr chronionych przepisami prawa cywilnego, to doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem w tym zakresie powinno nastąpić w postępowaniu przed sądem powszechnym na podstawie odpowiednich przepisów kodeksu cywilnego, w tym art. 144, 145, 147, 151, 222 k.c. (por. wyroki WSA w Krakowie z dnia 13 września 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 436/18 i z dnia 4 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 1157/18).

11. Zaskarżonej decyzji zarzucono ponadto naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw.

z art. 140 k.p.a. poprzez brak odniesienia się przez organ II instancji do wszystkich zarzutów odwołania, co nie pozwala na prześledzenie toku rozumowania organu

II instancji, a nadto nic daje żadnej gwarancji, że wniesione w sprawie odwołanie zostało przez organ II instancji należycie rozpatrzone, jak również naruszenie art. 107

§ 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji organu II instancji polegające na zaniechaniu wyjaśnienia kluczowych kwestii, które legły u podstaw jej wydania i skutkujące niemożnością pełnego prześledzenia toku rozumowania Organu II instancji.

11.1. Sąd nie podziela przytoczonych wyżej zarzutów. Analizując treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji przez pryzmat zarzutów podniesionych w odwołaniu Sąd stwierdził, że Wojewoda [...]odniósł się do wszystkich okoliczności prawnych

i faktycznych istotnych dla zastosowania właściwych przepisów prawa. Należy przypomnieć, że odniesienie się do zarzutów strony nie musi oznaczać powołania konkretnych przepisów wskazanych przez stronę w środku zaskarżenia, ale może wynikać samo przez się z treści uzasadnienia, że dotyczy materii podnoszonych przez stronę (zob. wyrok NSA z 25 listopada 2016 r. sygn. akt II OSK 1462/15, LEX

nr 2190743). Z przepisu art. 107 § 3 k.p.a. nie wynika ponadto bezwzględny obowiązek organu odwoławczego odnoszenia się do wszystkich zarzutów podniesionych

w odwołaniu (por. wyrok NSA z 15 listopada 2019 r. sygn. akt II OSK 3222/17, LEX

nr 2768826). Zdaniem Sądu, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w zasadzie omówiono wszystkie wątki podniesione w odwołaniu. Organ odniósł się do zagadnień związanych z odległością projektowanego budynku od innych nieruchomości, kwestii związanych

z dojazdem do inwestycji oraz zapewnieniem dostępu do światła słonecznego. Ponadto organ prawidłowo ocenił zarzut dotyczący naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w postępowaniu przed organem I instancji.

12. Zarzuty skargi okazały się zatem nieusprawiedliwione. Sąd nie stwierdził również, aby zaskarżona decyzja została obarczona innymi uchybieniami, które uzasadniałyby jej uchylenie lub stwierdzenie jej nieważności. Z tych przyczyn Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

13. Na zakończenie należy wyjaśnić, że Sąd nie przeprowadził dowodu uzupełniającego z dokumentów wskazanych w skardze, albowiem zgodnie z art. 106

§ 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

W ocenie Sądu, wskazane przez skarżącą dokumenty nie są niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Istota uzupełniającego postępowania dowodowego polega więc na jego przeprowadzeniu w sytuacji, gdy brak dowodu z dokumentu uniemożliwia lub znacznie utrudnia ocenę zgodności z prawem stanu faktycznego ustalonego przez organ (zob. wyrok NSA z 7 grudnia 2021 r. sygn. akt III FSK 328/21, LEX nr 3305051). Sąd uznał natomiast, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo i wyczerpująco ustalony przez organ w zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.

|Włodzimierz Kowalczyk |Marta Kołtun-Kulik |Michał Podsiadło |