Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 296/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2008-04-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. - Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R.S. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wartości celnej towaru postanowił: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, uzasadniając takie żądanie brakiem środków na poniesienie wpisu. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach zawarł informację, że posiada mieszkanie oraz, że zarabia ok. 1200 zł miesięcznie.

Pismem sądowym z 13.3.2008r., w trybie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) pełnomocnika skarżącego wezwano do złożenia oświadczenia skarżącego o stanie cywilnym oraz udokumentowania stanu posiadania (a w razie pozostawania w związku małżeńskim również jego żony).

Pomimo upływu terminu zakreślonego w wezwaniu do sądu nie wpłynęły żądane dokumenty i oświadczenia.

W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, co następuje.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.), stronie będącej osobą fizyczną można przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście - obiektywnie niemożliwe.

Ze wspomnianego przepisu art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. wynika jednak, że ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia kosztów postępowania spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy (post. NSA z 6.10.2004r. GZ 71/04 ONSAiWSA z 2005r. z. 1 poz. 8).

Niemniej w razie, gdy oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy jest niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu posiadania bądź stanu rodzinnego lub budzi w tych kwestiach wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub jej stanu rodzinnego (art. 255 p.p.s.a.).

Zaniechanie złożenia żądanych dokumentów skutkuje rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy w oparciu o treść oświadczeń zawartych w złożonym formularzu (zob. post. NSA z 31.III.2005r. II FZ 126/05 ONSAiWSA z 2006r. z. 1 poz. 13).

Kierując się powyższymi kryteriami należało uznać, iż skarżący nie wykazał istnienia przesłanek prawa pomocy.

Złożone oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach nie pozwala bowiem na ustalenie jego stanu rodzinnego. Do wniosku nie dołączono też żadnych dokumentów, z których wynikałby stan posiadania skarżącego. Nie udokumentowano ani wysokości jego dochodów ani stanu oszczędności. Za wystarczające do niewątpliwego ustalenia zdolności płatniczych skarżącego nie może być uznane oświadczenie określające w przybliżeniu wysokość miesięcznych dochodów brutto oraz wskazujące fakt posiadania mieszkania. Należy też zauważyć, że wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został praktycznie uzasadniony.

Uwzględniając powyższe uznano, że wniosek skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie, w związku z czym postanowiono o odmowie przyznania prawa pomocy (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).