Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 434/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 6, art. 3 ust. 1 pkt 3, art. 18, art. 19
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski sędzia NSA Barbara Adamiak sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. Spółka Jawna w J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 listopada 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 920/14 w sprawie ze skargi P. Spółka Jawna w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 4 listopada 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 920/14 oddalił skargę P. Spółka Jawna w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dofinasowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

W uzasadnieniu wyroku Sąd podał następujący stan faktyczny i prawny:

P. Sp. j. w J. wnioskiem z dnia 3 października 2013 r. wystąpiło o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

Wójt Gminy L. decyzją z dnia [...] marca 2014 r nr [...] odmówił przyznania ww. dofinansowania związanego z kształceniem młodocianego pracownika - B.S. w wysokości 8.081,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wnioskodawca zawarł w dniu 31 lipca 2010 r. umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego z młodocianym pracownikiem, uczniem ZSZ w G., który ukończył w szkole naukę zawodu i zdał odpowiednie egzaminy, uzyskując tytuł czeladnika w zawodzie mechanik pojazdów samochodowych. Powołując się na przepisy art. 70b ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) i § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. Nr 244, poz. 1626), zwanego dalej jako "rozporządzenie z dnia 15 grudnia 2010 r.", organ wskazał, że z wniosku pracodawcy i zebranych dowodów wynika, że J. Z. posiada wprawdzie tytuł mistrza w zawodzie mechanik pojazdów samochodowych, jednak nie posiada przygotowania pedagogicznego wymaganego od nauczycieli lub ukończonego kursu pedagogicznego, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, albo też ukończonego przed dniem 6 stycznia 1993 r. kursu pedagogicznego uprawniającego do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu. J.Z. przedłożył świadectwo ukończenia kursu pedagogicznego z dnia 7 czerwca 1986 r. wydane przez Zakład Doskonalenia Zawodowego w R., jednak dokument ten uprawnia go do pracy w charakterze wyłącznie "wykładowcy", a nie "instruktora praktycznej nauki zawodu", zgodnie z wymogami rozporządzenia z dnia 15 grudnia 2010 r. Wobec niespełnienia przez wnioskodawcę warunku określonego w art. 70b ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty tj. braku posiadania przez pracodawcę odpowiednich kwalifikacji do prowadzenia praktycznej nauki zawodu, organ odmówił przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N., po rozpoznaniu odwołania P.Sp. j., decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. utrzymało powyższą decyzję w mocy. Kolegium wskazało, że treść art. 70b ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty, § 2 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U z 2014 r. poz. 232) oraz § 10 rozporządzenia z dnia 15 grudnia 2010 r., wskazuje na konieczność kumulatywnego spełnienia przez pracodawcę warunków w zakresie przygotowania zawodowego i pedagogicznego, aby przysługiwało dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika. Z przedłożonych do sprawy dokumentów wynika, że J. Z. nie spełnia warunków wynikających z ww. przepisów, tj. nie posiada łącznie tytułu mistrza i przygotowania pedagogicznego - wymaganego od nauczycieli ukończonego kursu pedagogicznego, uprawniającego do pełnienia funkcji instruktora nauki zawodu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie P. Sp. j. zarzuciło zaskarżonej decyzji naruszenie art. 70 b ust 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty, polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że wnioskodawca nie spełnia warunków wymaganych do uzyskania dofinansowania. Skarżący na potwierdzenie powyższego przedłożył m.in. dyplom mistrzowski J. Z. - mistrza w zawodzie mechanik pojazdów samochodowych z dnia 30 czerwca 2007 r. oraz świadectwo ukończenia przez ww. osobę kursu pedagogicznego w Zakładzie Doskonalenia Zawodowego w R. z dnia 7 czerwca 1986 r., potwierdzające przygotowanie pedagogiczne do pracy w charakterze wykładowcy. Zdaniem skarżącego, uprawnienia do przedmiotowego dofinansowania nabył on na podstawie rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 29 października 2003 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. Nr 192 poz. 1875), które w § 1 pkt 1 ust. 4 wprowadza przepis przejściowy, dotyczący kwalifikacji pedagogicznych instruktorów praktycznej nauki zawodu, nabytych przed wejściem w życie rozporządzenia z dnia 11 grudnia 1992 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu. W świetle tego przepisu osoby, które ukończyły kurs pedagogiczny prowadzony przez Zakład Doskonalenia Zawodowego, posiadają kwalifikacje zawodowe w zakresie przygotowania pedagogicznego wymagane do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu. Takie stanowisko zajęło także Ministerstwo Edukacji Narodowej - Departament Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego w piśmie z dnia 15 kwietnia 2014 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając powyższą skargę powołał się na treść art. 70b ust. 1, 6 i 7 ustawy o systemie oświaty oraz § 10 rozporządzenia z dnia 15 grudnia 2010 r. i stwierdził, że organy obu instancji trafnie uznały, iż J. Z. nie spełniał wszystkich warunków do przyznania dofinansowania określonych w ww. przepisach, w tym w § 10 ust. 4 ww. rozporządzenia. Wprawdzie posiada on tytuł mistrza w zawodzie, którego nauczał, jednak nie posiada przygotowania pedagogicznego wymaganego od nauczycieli lub ukończonego kursu pedagogicznego, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, ani ukończonego przed dniem 6 stycznia 1993 r. kursu pedagogicznego uprawniającego go do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu.

Skarżący błędnie uznał, że ukończony w 1986 r. przez J. Z. kurs pedagogiczny uprawniający go do zatrudnienia w charakterze wykładowcy, uprawnia go również do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu. Przedmiotowy kurs został zorganizowany na podstawie zarządzenia Ministra Oświaty i Wychowania z dnia 27 czerwca 1983 r. Nr KZU-0162-7/83 w sprawie organizacji kursów pedagogicznych (Dz. Urz. Min. Ośw. i Wych. Nr 7 poz. 47). Ukończenie tych kursów uprawniało uczestników do ubiegania się o zatrudnienie w charakterze wykładowcy lub instruktora praktycznej nauki zawodu. Tymczasem ukończony przez skarżącego kurs pedagogiczny uprawnia skarżącego tylko i wyłącznie do ubiegania się o zatrudnienie w charakterze wykładowcy kształcenia kursowego na kursach. Potwierdza to treść przedłożonego przez stronę świadectwa, które jednoznacznie wskazuje, że J. Z. uzyskał uprawnienie do zatrudnienia w charakterze wykładowcy. W tej sytuacji zasadnie organy przyjęły, że ukończenie kursu dla wykładowców nie uprawniało do pracy w charakterze instruktora praktycznej nauki zawodu.

Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, że J. Z. nabył uprawnienia instruktora praktycznej nauki zawodu na podstawie rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 29 października 2003 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie praktycznej nauki zawodu, które w § 1 pkt 1 wprowadza przepis przejściowy, dotyczący kwalifikacji pedagogicznych instruktorów praktycznej nauki zawodu, nabytych przed wejściem w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 1992 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu. Sąd wyjaśnił, że powołane rozporządzenie, na podstawie § 1 pkt 1, zmieniło § 10 ust. 4 i 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. Nr 113, poz. 988), w ten sposób, że przepis ten otrzymał brzmienie: Instruktorzy praktycznej nauki zawodu, o których mowa w ust. 2 pkt 2, powinni posiadać co najmniej tytuł mistrza w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, którego będą nauczać, i przygotowanie pedagogiczne wymagane od nauczycieli, określone w odrębnych przepisach, lub ukończony kurs pedagogiczny, organizowany na podstawie odrębnych przepisów, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, albo ukończony przed dniem 6 stycznia 1993 r. kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu, z zastrzeżeniem ust. 5. Sąd wskazał, że porównując ten przepis z treścią dotychczas obowiązującego przepisu, uprawnienia do szkolenia młodocianych pracowników mają również instruktorzy, którzy posiadają co najmniej tytuł mistrza i ukończony przed dniem 6 stycznia 1993 r. kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu. Ww. rozporządzenie zniosło zatem konieczność posiadania przez instruktora praktycznej nauki zawodu przygotowania pedagogicznego wymaganego od nauczycieli lub kursu pedagogicznego, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej. Wprowadziło alternatywnie możliwość wykazania swoich uprawnień na podstawie kursu pedagogicznego, jednak tylko takiego kursu, który uprawniał go do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu. Tymczasem J. Z. posiada świadectwo ukończenia kursu pedagogicznego uprawniający go do pracy wyłącznie w charakterze wykładowcy.

Odnosząc się do zarzutu, że J. Z. od lat otrzymywał dofinansowanie do kosztów kształcenia młodocianych pracowników, Sąd wskazał, że przedmiotem badania legalności jest jedynie zaskarżona decyzja odmawiająca stronie ww. dofinansowania. Sąd nie ma natomiast uprawnień badania zgodności z prawem innych decyzji, w szczególności wydanych za lata poprzednie.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło P. Sp. j. w J., reprezentowane przez adw. W. M., zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a.", w zw. z art. 70 i art. 70b ustawy o systemie oświaty, § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania, § 10 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu oraz § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 29 października 2003 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie praktycznej nauki zawodu, przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w świetle powołanych przepisów J. Z. nie spełnia warunków koniecznych do pełnienia obowiązków instruktora praktycznej nauki zawodu i w konsekwencji odmówienie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika, gdy w rzeczywistości J. Z. te warunki spełnia i skarżące przedsiębiorstwo powinno otrzymać dofinansowanie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że stanowisko Sądu I instancji jest sprzeczne ze stanowiskiem wyrażonym przez Ministerstwo Edukacji Narodowej Departament Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego zwartym w piśmie z dnia 15 kwietnia 2014 r., w którym stwierdzono, że przepisy § 9 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 1992 r. w sprawie organizowania i finansowania praktycznej nauki zawodu, praw i obowiązków podmiotów organizujących te naukę oraz uczniów odbywających praktyczną naukę zawodu (Dz. U. Nr 97, poz. 479 ze zm.) nie uwzględniało ówczesnego stanu faktycznego, tzn. nie uwzględniało posiadanych kwalifikacji pedagogicznych uzyskanych przez rzemieślników i pracowników zakładów pracy w wyniku ukończenia kursu pedagogicznego przed 6 stycznia 1993 r. W tym czasie natomiast większość kursów pedagogicznych dla mistrzów organizowały Zakłady Doskonalenia Zawodowego, spełniając wszelkie prawem przewidziane warunki. Przepisy obowiązujące przed rokiem 1993 dotyczące wymaganych kwalifikacji pedagogicznych osób pełniących funkcję instruktora praktycznej nauki zawodu nie określały przy tym liczby godzin dydaktycznych na kursach pedagogicznych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi kasacyjnej. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza natomiast związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia oraz wnioskiem.

Dla skutecznego podania podstawy kasacyjnej konieczne jest szczegółowe wskazanie naruszonego przez Sąd I instancji przepisu oraz uzasadnienie zarzutu jego obrazy. Tego rodzaju stan rzeczy sprawia, że zarzuty skargi kasacyjnej wywierają doniosły wpływ na przebieg i wynik postępowania kasacyjnego, wyznaczając zakres kontroli instancyjnej.

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie powyższym wymogom nie odpowiada. W pierwszej kolejności odnieść się należy do oceny zarzutu naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., który niewątpliwie został nieprawidłowo skonstruowany. Wskazany przepis dotyczy bowiem uprawnień orzeczniczych organu administracji i ustala sposób rozpoznania odwołania w administracyjnym toku instancji, a tym samym nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Fundamentami rozstrzygnięć wojewódzkiego sądu administracyjnego, określającymi sposób rozpoznania skargi, są przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym art. 151 P.p.s.a. (w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala). W takim sensie, przez oddalenie skargi, można jedynie mówić o "utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji".

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, mając jednak na względzie stanowisko zaprezentowane w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełnym składzie z dnia 26 października 2009 r. o sygn. akt I OPS 10/09, wziął pod uwagę, że zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. powiązany został przez autora skargi kasacyjnej z zarzutami naruszenia prawa materialnego, tj. art. 70 i art. 70b ustawy o systemie oświaty, § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania oraz § 10 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu.

Zarzuty naruszenia prawa materialnego zostały jednak przez skarżącego kasacyjnie również wadliwie skonstruowane, co czyniło je niezasadnymi. Każdy z powołanych przepisów składa się bowiem z większej liczby jednostek redakcyjnych (art. 70 ustawy o systemie oświaty - z 6 ustępów; art. 70b tej ustaw - z 11 ustępów, z których trzy zawierają dodatkowo punkty; § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania - z 2 ustępów, przy czym pierwszy z nich zawiera 3 punkty, § 10 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu - z 5 ustępów, z których dwa zawierają dodatkowo punkty). Skarżący kasacyjnie nie wskazał jednak, który konkretnie przepis został naruszony przez Sąd I instancji. Nie wynika to również z treści uzasadnienia tej skargi. Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 1799/12 (LEX nr 1295809), wedle którego w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd I instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu.

Podkreślić przy tym należy, że Naczelny Sąd Administracyjny, działając jako sąd kasacyjny, nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa materialnego lub przepis postępowania miał doznać naruszenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2004 r. sygn. akt FSK 41/04, ONSAiWSA 2004/1/9, czy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2004 r. sygn. akt OSK 421/04, LEX nr 146732).

Powyższe powody sprawiają, że powołane wyżej zarzuty należało potraktować jako pozbawione podstaw.

Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 29 października 2003 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie praktycznej nauki zawodu. Powołany przepis rozporządzenia zmieniającego nadał nowe brzmienie przepisom § 10 ust. 4 i 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. Nr 113, poz. 988). Przepis § 10 ust. 4 stanowił: "Instruktorzy praktycznej nauki zawodu, o których mowa w ust. 2 pkt 2, powinni posiadać co najmniej tytuł mistrza w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, którego będą nauczać, i przygotowanie pedagogiczne wymagane od nauczycieli, określone w odrębnych przepisach, lub ukończony kurs pedagogiczny, organizowany na podstawie odrębnych przepisów, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, albo ukończony przed dniem 6 stycznia 1993 r. kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu, z zastrzeżeniem ust. 5." Cytowany przepis ma w istocie charakter przepisu przejściowego, który reguluje uprawnienia powstałe w czasie obowiązywania wcześniej uchylonych przepisów. Zmiana rozporządzenia zatem polegała na uregulowaniu sytuacji tych instruktorów praktycznej nauki zawodu, którzy ukończyli przed dniem 6 stycznia 1993 r. kurs pedagogiczny, a nie spełniali warunków przygotowania pedagogicznego do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu wprowadzonych rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 1992 r. w sprawie organizowania i finansowania praktycznej nauki zawodu, praw i obowiązków podmiotów organizujących tę naukę oraz uczniów odbywających praktyczną naukę zawodu (Dz. U. Nr 97, poz. 479 ze zm.) i warunków określonych rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. Nr 113, poz. 988).

Rozporządzenie zmieniające wprowadzając możliwość potwierdzenia przygotowania pedagogicznego także na podstawie ukończenia kursu pedagogicznego przed dniem 6 stycznia 1993 r., wskazało ponadto, że musi to być kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu.

Kurs ukończony przez J. Z. został zorganizowany na podstawie zarządzenia Ministra Oświaty i Wychowania z dnia 27 czerwca 1983 r. Nr KZU-0162-7/83 w sprawie organizacji kursów pedagogicznych (Dz. Urz. Min. Ośw. i Wych. Nr 7 poz. 47). Ukończenie tych kursów uprawniało uczestników do ubiegania się o zatrudnienie w charakterze wykładowcy lub instruktora praktycznej nauki zawodu. Świadectwo ukończenia kursu pedagogicznego z Zakładu Doskonalenia Zawodowego w R. – Ośrodek Kształcenia Zawodowego wskazuje, że ukończony kurs uprawnia skarżącego do pracy jedynie w charakterze wykładowcy. Dodatkowo zauważyć należy, że informacje znajdujące się w stopce świadectwa pozwalają na wniosek, że ww. ośrodek miał również uprawnienia do przygotowywania pedagogicznego do pracy w charakterze instruktora praktycznej nauki zawodu. Świadectwo jednak nie potwierdza, że skarżący kasacyjnie ukończył ten rodzaj szkolenia. Ukończenie szkolenia dotyczącego przygotowania pedagogicznego do pracy w charakterze wykładowcy nie jest zatem tożsame z ukończeniem szkolenia jako instruktor praktycznej nauki zawodu, o którym mowa w § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu. Skarżący wywodzi bowiem ze wskazanego świadectwa uprawnienia, które nie są w nim zawarte.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, uznając że skarga kasacyjna nie posiadała usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.