Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 986/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 Art. 29, art. 30, art. 200 ust. 1, art. 221,  ust. 1 i ust.  2 i ust. 4, art. 222  ust. 1  lit. a, art. 243  , art. 244
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
journal: Dz.U.UE.L 1993 nr 253 poz 1 Art. 181a
law: Rozporządzenie Komisji EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr  2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz WSA Waldemar Michaldo Protokolant: specjalista Bożena Piątek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2018 r. sprawy ze skargi R. A. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 21 czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego - skargę oddala


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia 21 czerwca 2017r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2016r., nr [...], w której określił R. A., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Firma A R. A. w J, kwotę długu celnego, podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 44.285 zł - z tytułu importu towaru zgłoszonego w dniu [...] 2011 r. do procedury dopuszczenia do obrotu według dokumentu SAD OGL [...].

Powyższe rozstrzygnięcie wydano na podstawie art. 53 § 3, art. 54 § 1 pkt 7, art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2015r. poz. 613, dalej: o.p.); art. 4 pkt 5 i pkt 18, art. 30 ust. 1 i ust. 2 b), art. 67, art. 78, art. 201 ust. 1 lit. a), ust. 2, ust. 3, art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1, art. 221 ust. 1 i ust. 4, art. 222 ust. 1 lit. a), art. 243, art. 244 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dnia 19 października 1992r. ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne 2004, rozdz. 2, t. 4, str. 307, dalej jako: WKC); art. 142 ust. 1 lit. d, art. 151, art. 181 a Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993r. ustanawiającego przepisy wykonawcze w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11 października 1993, ze zm., dalej jako: RWKC), art. 56, art. 65 ust. 1, ust.5 i ust. 6, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne (t.j.: Dz.U. z 2015r., póz. 858 ze zm., dalej: Prawo celne lub u.p.c.) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych wymogów, jakie powinno spełniać zgłoszenie celne (tekst jednolity: Dz. U. z 2014r. poz. 1504).

Ww. decyzja zapadła w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny. W dniu [...] 2011r. za zgłoszeniem celnym SAD OGL [...], skarżący zadeklarował do procedury celnej dopuszczenia do obrotu towar opisany, jako:

2 SAD opisanego w polu 31 SAD jako "kurtki damskie z włókien chemicznych, tkanina, poz. [...] na fakturze. [...], NAR (ilość sztuk), PA [...] brak, Kontenery: [...]",

5 SAD opisanego w polu [...] SAD jako "spodnie damskie z bawełny, dzianina, poz. 5 na fakturze [...], ilość sztuk PA 15 brak; Kontenery: [...]";

6 SAD opisanego w polu [...] SAD jako "spodnie damskie z bawełny, dzianina, poz. [...] na fakturze [...], ilość sztuk PA [...] brak; Kontenery: [...]";

* 11 SAD opisanego w polu [...] SAD jako "spodnie damskie z bawełny, tkanina, poz.[...] na fakturze [...], ilość sztuk PA [...] brak; Kontenery: [...]";

* 14 SAD opisanego w polu [...] SAD jako "kurtki męskie z włókien chemicznych, tkanina, poz. [...] na fakturze. [...], NAR (ilość sztuk), PA [...] brak, Kontenery [...],

* 15 SAD opisanego w polu [...] SAD jako "spodnie męskie z bawełny, tkanina, poz. [...] na fakturze [...], NAR (ilość sztuk) PA [...] brak; Kontenery: [...]";

* 16 SAD opisanego w polu [...] SAD jako "spodnie damskie z bawełny, tkanina, poz. [...] na fakturze [...] , ilość sztuk PA [...] brak; Kontenery: [...]".

Towar został zgłoszony na podstawie faktury handlowej nr [...] z dnia 24 lutego 2011 r. opiewającej na kwotę 11.362,76 USD, wystawionej przez W, będącą pośrednikiem w zakupie towaru od firmy B. Do zgłoszenia załączona została faktura nr [...] z dnia 28 stycznia 2011 r., wystawiona przez firmę B na W, opiewająca na kwotę 9.955,60 USD zawierająca koszty transportu. Przedstawiono ponadto świadectwa pochodzenia nr CN 10102842, CN 10102841, CN 10102837, CN10102832, CN10102831, CN10102826, CN10102820, CN10102819, CN10102818 z dnia 23 lutego 2011r., BILL OF LADING (konosament) [...] z dnia 28 stycznia 2011 r., deklarację wartości celnej, packing list, Sale Contract Nr [...], CMR oraz oświadczenie dotyczące płatności za fakturę [...] z dnia 24 lutego 2011 r. Towar objęty ww. zgłoszeniem celnym został zwolniony do deklarowanej procedury, bez rewizji celnej i bez weryfikacji zgłoszenia celnego.

Naczelnik Urzędu Celnego przeprowadził w siedzibie skarżącego kontrolę w zakresie prawidłowości obrotu towarowego z krajami trzecimi w zakresie wartości celnej importowanych towarów za okres od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 stycznia 2012r., rozszerzonym w części dotyczącej okresu kontroli do przedziału czasu od dnia 1 stycznia 2010r. do dnia 31 stycznia 2012r. w związku z poleceniem Prokuratury Okręgowej nr [...] (p) z dnia 19 października 2012r. Kontrolą objęto m.in. przedmiotowe zgłoszenie celne.

Ustalenia kontroli zostały opisane w protokole kontroli z dnia 20 listopada 2014r., nr [...]. Ustalenia te stanowiły podstawę do wszczęcia z urzędu postępowania celnego, zmierzającego do weryfikacji ww. zgłoszenia celnego, a następnie do wydania decyzji opisanej na wstępie.

Do zakwestionowania wartości celnej, zadeklarowanej przez skarżącego, a następnie do ustalenia wartości celnej organ l instancji posłużył się danymi dotyczącymi towarów sprzedanych przez chińską firmę B w celu wywozu do Wspólnoty, wytworzonych w tym samym kraju, tego samego rodzaju, posiadających ten sam skład surowcowy materiał, będących jednakowej jakości i o jednakowej renomie oraz sprzedanych na tym samym poziomie handlu. W ocenie Naczelnika Urzędu Celnego, powyższe okoliczności bezsprzecznie wskazują, że porównywane towary były towarami podobnymi w rozumieniu art. 142 ust. 1 lit. d Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993r. ustanawiającego przepisy wykonawcze w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z dnia 11 października1993r. (RWKC).

W uzasadnieniu decyzji, organ szczegółowo opisał dokumenty (chińskie deklaracje wywozowe), które stanowiły podstawę ustalenia wartości celnej towarów objętych zakwestionowanym w niniejszej sprawie zgłoszeniem celnym. Organ wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie, dług celny powstał w wyniku dopuszczenia do obrotu towaru, podlegającego należnościom celnym przywozowym w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego tj. w dniu [...] 2011 r., natomiast przeprowadzone w sprawie postępowanie wykazało, że kwota należności wynikających z długu celnego została zaksięgowania w kwocie niższej od prawnie należnej. Ta okoliczność uzasadniała rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o art. 220 ust. 1 i ust. 4 WKC w zw. z art. 56 u.p.c.

Naczelnik Urzędu Celnego podniósł, że wobec faktu, iż w dniu 20 września 2012r. Prokurator Prokuratury Rejonowej del. do Prokuratury Okręgowej, postanowieniem sygn. akt [...] - wszczął śledztwo w sprawie wprowadzenia w okresie od 1 stycznia 2010r. do dnia 30 stycznia 2012r. w K funkcjonariuszy Izby Celnej w błąd, co do rzeczywistej wartości importowanej - za pośrednictwem m.in. spółki W z Cypru - odzieży tekstylnej, skutkiem czego doszło do uszczuplenia należności celnych, to jest o przestępstwo z art. 87 § 1 kks w zw. z art. 37 § 1 pkt.1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks oraz w sprawie narażenia w okresie od dnia 1 stycznia 201 Or. do dnia 30 stycznia 2012r. Skarbu Państwa ma uszczuplenie podatku od towarów i usług (...) to jest o przestępstwo z art. 56 § 1 kks i art. 76 § 1 i art. 55 § 1 kks w zw. z art. 7 § 1 kks i art. 6 § 2 kks - termin na powiadomienie dłużnika o kwocie długu celnego uległ przedłużeniu do dnia 4 marca 2016r.

W pismach zatytułowanych "Wniosek o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania", które organ odwoławczy potraktował, jako odwołanie od powyższej decyzji, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Skarżący w podniósł zarzut przedawnienia, zarzucając, że decyzja w przedmiocie retrospektywnego zaksięgowania długu nie została skutecznie doręczona ani skarżącemu, ani jego pełnomocnikowi, przed upływem 5 lat, zgodnie z art. 221 ust. 4 WKC.

Decyzją z dnia [...] 2016r. o nr [...], Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu l instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy bardzo obszernie opisał sposób doręczenia pełnomocnikowi skarżącego decyzji organu l instancji, z uwagi na fakt, że skarżący wypowiedział swojemu pełnomocnikowi pełnomocnictwo i ustanowił nowego pełnomocnika. Odnosząc się więc do zarzutu nieskutecznego doręczenia stronie ww. decyzji w okresie 5-letnim, organ odwoławczy stwierdził, że skoro zaskarżona decyzja organu l instancji, określająca kwotę długu celnego, podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu, z tytułu importu towaru zgłoszonego do procedury celnej dopuszczenia do obrotu wg zgłoszenia celnego z dnia [...] 2016r., SAD OGL [...] z dnia [...] 2011r., weszła do obrotu prawnego w dniu 23 lutego 2016r.- data doręczenia decyzji, to powiadomienie dłużnika o kwocie długu celnego nastąpiło z zachowaniem terminu określonego w art. 221 ust. 4 WKC w zw. z art. 56 u.p.c.

Na ww. decyzję strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 18 stycznia 2017r. sygn. akt III SA/Kr 1213/16 uchylił zaskarżoną decyzję organu II instancji. Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania, wyrażoną w art. 127 o.p. i nie odpowiada wymogom określonym w art. 210 § 1 pkt 6 o.p., gdyż nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawidłowego uzasadnienia prawnego. Stwierdzone naruszenie w zakresie prawa procesowego, uniemożliwiło Sądowi merytoryczne ustosunkowanie się do podniesionych w skardze zarzutów. Podano, że organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu l instancji, nie rozstrzygając sprawy merytorycznie, a jedynie ograniczając się do weryfikacji treści rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego w zakresie jednego zarzutu skarżącego, podniesionego w odwołaniu, nie rozpoznając ponownie sprawy, co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie przepisów postępowania tj. art. 124 (zasadę przekonywania strony w postępowaniu podatkowym), art. 121 § 1 (zasadę zaufania do organów podatkowych), art. 127, art. 210 § 4 oraz art. 233 § 1 o.p.

W konsekwencji powyższego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wydał w dniu 21 czerwca 2017r. decyzję, o której mowa na wstępie, a którą utrzymał w mocy decyzję organu l instancji z dnia [...] 2016r.

W uzasadnieniu opisano szczegółowo kwestię porównywania danych otrzymanych od chińskich władz celnych do zadeklarowanej przez stronę, wartości celnej i uznano, że zgodnie ze stanowiskiem organu l instancji, w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 181a RWKC, pozwalające nie ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej. Uznano, że w każdym z porównywanych przypadków, które posłużyły zarówno do zakwestionowania wartości celnej, jak i do ustalenia wartości celnej, mamy do czynienia z towarami: sprzedanymi przez chińską firmę B w celu wywozu do Wspólnoty; wytworzonymi w tym samym kraju - Chiny; posiadający ten sam skład surowcowy/materiały; będącymi jednakowej jakości i o jednakowej renomie (w dokumentach wskazano na drugą klasę jakości); tego samego rodzaju (kurtki/spodnie); sprzedawanymi na tym samym poziomie handlu. Zatem spełnione są przesłanki, o których mowa w przepisach art. 151 RKWC i na gruncie sprawy mamy do czynienia z towarami podobnymi, a nie identycznymi. Organ odwoławczy, powołując się na śledztwo prowadzone przez Prokuraturę w sprawie o sygn. [...], stwierdził, iż w sprawie zachodzą przesłanki z art. 221 ust. 4 WKC, tj. w sprawie istnieje wyraźny związek pomiędzy powstaniem długu celnego, a czynem polegającym na wprowadzeniu w błąd organu celnego (poprzez podanie nieprawdziwych danych w zgłoszeniu celnym dotyczących rzeczywistej wartości transakcyjnej przedmiotowego towaru) oraz czyn, który spowodował powstanie długu celnego był w momencie popełnienia zagrożony przez obowiązujące przepisy sankcją karną. Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisu art. 56 u.p.c. w zw. z art. 221 ust. 3 oraz 4 WKC. Mając na uwadze fakt, iż już w 2012r. prokurator Prokuratury Okręgowej dokonał kwalifikacji czynu, w jednoznaczny sposób wskazując, iż czyn, który spowodował powstanie długu celnego był w momencie popełnienia zagrożony przez obowiązujące przepisy sankcją karną (w wyniku tego czynu Skarb Państwa został narażony na uszczuplenie należności celnych i podatkowych), to organ l instancji w prawidłowy sposób zastosował dłuższy, pięcioletni termin na powiadomienie dłużnika o kwocie należności celnych. W ocenie organu odwoławczego, niesłuszny jest zarzut strony nieskutecznego doręczenia ww. decyzji przed upływem pięcioletniego terminu na powiadomienie dłużnika o kwocie należności, licząc od dnia powstania długu celnego. Doprecyzowano, że skoro decyzja organu l instancji z dnia 4 lutego 2016r., została doręczona w dniu 23 lutego 2016r., a zatem z tą datą weszła do obrotu prawnego, to powiadomienie dłużnika o kwocie długu celnego nastąpiło z zachowaniem terminu określonego w ww. przepisach. W konsekwencji zarzut dotyczący przedawnienia należności w związku z tym, że decyzja w przedmiocie retrospektywnego zaksięgowania długu celnego nie została skutecznie doręczona ani stronie ani osobie umocowanej przez stronę przed upływem 5 lat od dokonania zgłoszenia celnego uznano za chybiony. W ocenie organu II instancji niezasadny jest również zarzut dotyczący naruszenia przepisów, regulujących problematykę doręczania pism. Zwrócono uwagę, że w dniu 4 lutego 2016r. organ l instancji wydał decyzję, mocą której określił kwotę długu celnego, powiadamiając R. A., jako dłużnika celnego o retrospektywnym zaksięgowaniu ww. kwoty oraz o obowiązku jej wpłaty wraz z samodzielnie obliczonymi odsetkami w określonym terminie na wskazane konto bankowe. Strona w postępowaniu reprezentowana była przez pełnomocnika, adwokata D. W. Pełnomocnictwo zostało złożone w Urzędzie Celnym w dniu 21 lipca 2015r., a więc przed wejściem w życie nowelizacji przepisów dotyczących doręczeń pism profesjonalnym pełnomocnikom. Pełnomocnik ten po dniu 1 stycznia 2016r. nie wskazał adresu elektronicznego i nie wniósł o doręczanie pism za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, w sprawie nie może mieć zastosowania tryb doręczania pism, o którym mowa w art. 144 § 5 o.p. (za pomocą środków komunikacji elektronicznej). Organ celny l instancji ustalił, że doręczenie ww. decyzji powinno nastąpić w trybie art. 145 § 2 o.p., tj. na adres pełnomocnika strony - adwokata D. W. Organ dla ustalenia osoby, do której powinna być nadana przesyłka, kierował się przedłożonym do akt sprawy, pełnomocnictwem i danymi adresowymi, umocowanego prawidłowo do działania za stronę pełnomocnika. Organ l instancji podjął czynność doręczenia ww. decyzji pełnomocnikowi strony pod wskazanym przez niego adresem w dniu 4 lutego 2016r. za pośrednictwem operatora pocztowego InPost SA. Fakt ten potwierdza stempel operatora pocztowego tj. In-Post SA, złożony na pierwszej i ostatniej stronie Książki nadawczej UC. W związku z niemożnością doręczenia w ten sposób, pismo zostało w dniu 9 lutego 2016r. złożone na okres 14 dni w placówce pocztowej InPost SA, a w oddawczej skrzynce pocztowej adresata - adwokata D. W., pozostawiono w tym dniu zawiadomienie o pozostawieniu pisma w ww. miejscu. W dniu 23 lutego 2016r., a więc w 14-dniu od pierwszej awizacji, ww. pismo zostało odebrane przez J. S., a następnie w tym samym dniu zostało doręczone adwokatowi D. W., co on sam osobiście potwierdził w piśmie z dnia 24 lutego 2016r. W dniu 22 lutego 2016r. do Urzędu Celnego wpłynęła informacja od pełnomocnika strony adw. D. W. o wypowiedzeniu pełnomocnictwa, z załączonym pismem R. A. o wypowiedzenie pełnomocnictwa ze skutkiem natychmiastowym we wskazanych w nim sprawach, m.in. w sprawie zakończonej ww. decyzją. Wskazano, że w świetle art. 138i § 2 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 u.p.c., wypowiedzenie pełnomocnictwa wywiera skutek od dnia zawiadomienia organu celnego. Oznacza to, że dokonując w dniu 4 lutego 2016r. ekspedycji przedmiotowej decyzji na adres pełnomocnika, organ celny działał prawidłowo, późniejsze poinformowanie organu o wypowiedzeniu pełnomocnictwa nie pozbawiło dokonanych przez organ celny l instancji czynności skuteczności. W dacie wysłania decyzji tj. 4 lutego 2016r. pełnomocnik adw. D. W. był umocowany do reprezentowania strony. Oceny tej nie zmienia okoliczność, że organ celny l instancji został poinformowany przez adw. D. W. o odwołaniu pełnomocnictwa w dniu 22 lutego 2016r., a ww. decyzja została przez niego odebrana w dniu 23 lutego 2016r. Wypowiedzenie pełnomocnictwa procesowego przez mocodawcę odniosło bowiem skutek prawny w stosunku do organu podatkowego z chwilą zawiadomienia go o tym. Odwołanie pełnomocnictwa w trakcie okresu przechowywania przesyłki w placówce pocztowej InPost S.A. w K, nie mogło wpływać na prawidłowość dokonanego doręczenia, skoro korespondencja w chwili jej nadania została prawidłowo skierowana do umocowanego przez stronę pełnomocnika, na wskazany przez niego adres. Dodano, że na skuteczność doręczenia ww. decyzji nie miało również wpływu pisemne zgłoszenie się w dniu 22 lutego 2016r. z załączonym pełnomocnictwem, nowego pełnomocnika R. A., adwokata M. G. Na poparcie swojego stanowiska organ powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych w tym zakresie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący ww. decyzji zarzucił naruszenie:

art. 56 u.p.c. w zw. z art. 221 ust. 3 oraz 4 WKC, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji po upływie trzech lat od powstania długu celnego oraz całkowicie dowolnym i gołosłownym przyjęciu, iż "dług celny powstał na skutek czynu podlegającego w chwili popełnienia wszczęciu postępowania karnego", bez wskazania opisu rzekomego czynu zabronionego, w wyniku którego dług celny miał powstać, subsumcji prowadzącej do przyjęcia, iż wymieniony wyżej czyn stanowi przestępstwo, kwalifikacji prawnej ww. czynu - przestępstwa, jego związku z powstaniem i wysokością domniemanego przez organ długu celnego, wskazania, czy toczy się postępowanie przygotowawcze w tejże sprawie - względnie, czy organ złożył zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa;

* art. 123 § 1 o.p. w zw. z art. 73. ust. 1 u.p.c., poprzez przeprowadzenie postępowania w zakresie ustalenia wartości transakcyjnej towaru objętego kontrolowanym zgłoszeniem celnym przez organ l instancji bez udziału skarżącego polegającym na całkowicie bezkrytycznym oparciu zaskarżonej decyzji na "wydruku z ewidencji administracji chińskiej" wystawionym przez organy Chińskiej Republiki Ludowej, bez zapewnienia stronie możliwości jakiegokolwiek uprzedniego odniesienia się do treści przedmiotowego dokumentu, zweryfikowania jego poprawności, jak również wyjaśnienia sprzeczności pomiędzy wartością transakcyjną wskazaną w dokumentacji przedłożonej przez skarżącego, a "wydruku z ewidencji administracji chińskiej", przedłożonym przez organy CRL;

* art. 86 ust. 1 u.p.c., poprzez całkowicie wadliwe nadanie przez organy l instancji mocy dokumentu urzędowego "wydrukowi z ewidencji administracji chińskiej" w zakresie ceny transakcyjnej towarów, podczas gdy wskazany dokument stanowić może jedynie dowód tego, jaką kwotę eksporter deklarował w swym rozliczeniu podatkowym, jak i tego, że organ celny CRL odebrał od eksportera oświadczenie treści wynikającej z ww. pisma, a w żadnym wypadku, iż wskazana kwota stanowi urzędowo stwierdzoną cenę transakcyjną oraz nienadania takiego waloru świadectwu pochodzenia wystawionego przez organy administracyjne CRL, które potwierdzało wartość transakcyjną towaru,

* art. 29 ust. 1. WKC oraz art. 23. ust. 3 u.p.c., poprzez ich błędną wykładnię, niewłaściwe zastosowanie i przeprowadzenie postępowania w zakresie ustalenia wartości celnej towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym, w oparciu o wydruki z chińskiej administracji dotyczące innych towarów objętych innymi zgłoszeniami celnym, podczas gdy skarżący przedłożył szereg dokumentów właściwych dla poparcia zadeklarowanej wartości celnej przedmiotów objętych ww. zgłoszeniem celnym;

* art. 30. ust. 2 lit b) WKC, poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu, że towary importowane przez skarżącego, których wartość transakcyjna została całkowicie błędnie ustalona w oparciu o wydruki z administracji chińskiej są towarami podobnymi, w rozumieniu art. 142 ust. 1 lit d) RWKC;

* art. 29 ust. 13, art. 41 ust. 1 art. 146a ustawy o podatku od towarów i usług w zw. z art. 29 ust. 1, art. 30 - 32 WKC, art. 181 a RWKC oraz art. 23 ust. 3 u.p.c, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie, prowadzące do przyjęcia wartości należności z tytułu długu celnego importowanego przez skarżącego towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym.

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji i przekazania spraw do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonej decyzji. W konsekwencji wniesiono o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisami proceduralnymi. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi, sąd ją oddala. Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu, nie doszło bowiem do wskazywanych przez skarżącego naruszeń prawa ważących dla prawidłowości dokonanych przez organ rozstrzygnięć

W zakresie najdalej idącego zarzutu, tj. przedawnienia przedmiotowego zgłoszenia celnego z dnia z dnia 4 marca 2011 r. wskazać należy na dokonane już uprzednio rozstrzygnięcie rzeczonej kwestii przez WSA w Krakowie we wskazanym wyżej wyroku z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1213/16, którym uchylono poprzednią decyzję organu odwoławczego i w sposób jednoznaczny przesądzono brak przedawnienia należności. W uzasadnieniu wyroku wskazano wprost, że zarzut w powyższym przedmiocie jest chybiony, bowiem w sposób niewadliwy zostały doręczone skarżącemu decyzje organu l instancji, tzn. nastąpiło to przed upływem 5 lat od dokonania zgłoszenia celnego. Wobec powyższego, a także mając na uwadze treść art. 170 ustawy o p.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby, sąd orzekający związany jest powyższą oceną. Nadto zauważyć należy, że w poddanej kontroli sprawie w dniu 20 września 2012 r., postanowieniem sygn. akt [...], prokurator Prokuratury Rejonowej, po zapoznaniu się z materiałami w sprawie z zawiadomienia Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, na podstawie art. 151 a § 1 w z. z art.37 § 1 kks, wszczął śledztwo w sprawie wprowadzenia w okresie od 1 stycznia 2010 roku do 30 stycznia 2012 roku w K funkcjonariuszy Izby Celnej w błąd, co do rzeczywistej wartości importowanej za pośrednictwem między innymi spółek W z Cypru - z Chin odzieży tekstylnej, skutkiem czego doszło do uszczuplenia należności celnej nie mniejszej niż 850 350 złotych, to jest o przestępstwo z art. 87 § 1 kks w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 kks w zw. z art. 6 par. 2 kks oraz w sprawie narażenia w okresie od 1 stycznia 2010 roku do 30 stycznia 2012 r. Skarbu Państwa, na uszczuplenie podatku od towarów i usług to jest o przestępstwo z art. 56 § 1 kks i art. 76 § 1 kks i art. 55 § 1 kks w zw. z art. 7 § 1 kks 1 art. 6 § 2 kks. Informacje te przywołane zostały przez Naczelnika Urzędu Celnego w zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia o wszczęciu śledztwa wyjaśniono w szczególności m.in., że w dniu 18 września 2012 r. do Wydziału Prokuratury Okręgowej wpłynęły materiały z zawiadomienia Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego dotyczące nieprawidłowości w zakresie rozliczania należności celnych dużej wartości przez R. A., a polegające na zaniżaniu wartości importowanych z Chin ubrań tekstylnych w ilościach hurtowych, za pośrednictwem firmantów- spółek W z Cypru i D z Belgii, które to działania miało wpływ również na określenie podatku VAT należnego Skarbowi Państwa. Zatem zasadnie organy stwierdziły, iż w sprawie zachodzą przesłanki z art. 221 ust. 4 WKC, tj. w sprawie istnieje wyraźny związek pomiędzy powstaniem długu celnego, a czynem polegającym na wprowadzeniu w błąd organu celnego (poprzez podanie nieprawdziwych danych w zgłoszeniu celnym dotyczących rzeczywistej wartości transakcyjnej przedmiotowego towaru) zaś czyn, który spowodował powstanie długu celnego był w momencie popełnienia zagrożony przez obowiązujące przepisy sankcją karną. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, również w tym zakresie, czyni zadość przepisom prawa (m.in. wskazując na opis czynu zabronionego i jego kwalifikację prawną).

W zakresie pozostałych zarzutów skargi, wskazać należy, że zgodnie z art. 78 WKC organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia celnego w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym; po dokonaniu zwolnienia towarów organy mogą przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących tych towarów. Kontrole te mogą być przeprowadzone bezpośrednio jak i pośrednio, tj. wyłącznie z dokumentów posiadanych przez inne podmioty, a dotyczące towarów, nie wyłączając rewizji towarów. W świetle ww. regulacji nie ulega wątpliwości, że organy w sytuacji, gdy przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe dane, podejmują niezbędne działania i są uprawnione do przeprowadzenia postimportowej kontroli towarów. Zgodnie z art. 67 WKC jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, datą którą należy uwzględnić przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną, do której są zgłaszane towary, jest data przyjęcia zgłoszenia celnego przez organy celne.

Przepisy celne dotyczące wartości celnej zawarte są w art. 28 do 36 WKC. Zgodnie z art. 29 ust. 1 WKC wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary wtedy, jeżeli zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ustalona, o ile jest to konieczne, na podstawie art. 32 i 33 WKC. Jednakże, jeżeli organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC, zgodnie z art. 181 a ust. 1 RWKC, nie muszą ustalać wartości celnej sprowadzanych towarów z zastosowaniem metody transakcyjnej. W art. 181 a RWKC ustanowiono bowiem wyjątek od ogólnej zasady ustalania wartości celnej sprowadzanych towarów metodą transakcyjną, a więc w oparciu o dokumenty związane ściśle z dokonaną transakcją, czy też dokonanymi transakcjami zakupu towaru. Organ celny ma zatem uprawnienia do dokonania badania wiarygodności dokumentów przedkładanych przez stronę zarówno pod względem formalnym, jak i materialnym. Wiarygodność dokumentów służących do określenia wartości celnej towaru obejmuje nie tylko ich autentyczność, ale również ich wiarygodność w zakresie podanej w nich ceny transakcyjnej. Realizację tego uprawnienia umożliwia właśnie regulacja zawarta w art. 78 WKC. W sytuacji więc, gdy dokumenty handlowe dołączone przez stronę do dokumentów celnych wskazują na zbyt niską cenę transakcyjną towarów, to organy celne są uprawnione do zakwestionowania wskazanych w tych dokumentach cen transakcyjnych i wówczas, zgodnie z postanowieniami art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, dopuszczają wszelkie dowody, które przyczynią się do wyjaśnienia sprawy, a nie są sprzeczne z prawem.

Konsekwencją zakwestionowania zadeklarowanej wartości transakcyjnej towarów, jest konieczność ustalenia wartości celnej towaru metodami zastępczymi. Stosownie bowiem do postanowień art. 30 ust. 1 WKC, jeżeli wartość celna towaru nie może być ustalona na podstawie art. 29 WKC, to ustala się ją stosując w kolejności lit. a), b), c) i d) ust. 2 art. 30, aż do pierwszej litery, na podstawie której będzie mogła zostać ustalona, za wyjątkiem przypadku, gdy porządek stosowania lit. c) i d) zostanie zmieniony na wniosek zgłaszającego, to jest wtedy, gdy wartość celna nie może być ustalona na podstawie konkretnej litery, a więc gdy mogą być zastosowane przepisy następnej litery według kolejności ustalonej zgodnie z tym ustępem. W myśl art. 30 ust. 2 lit. a) WKC, jeżeli wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie metody transakcyjnej ustala się ją w oparciu o metodę wartości transakcyjnej towarów identycznych. Metoda ta polega na ustaleniu wartości celnej towarów w oparciu o wartość transakcyjną towarów identycznych do tych sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub zbliżonym czasie, co towary dla których jest ustalana wartość celna. Towary można uznać za identyczne, gdy zostały wytworzone w tym samym kraju, co towary podlegające wycenie oraz są takimi samymi pod każdym względem, to jest pod względem cech fizycznych, jakości, posiadanej renomie. Jeżeli wartość celna nie może być ustalona na podstawie wartości transakcyjnej i wartości transakcyjnej towarów identycznych ustala się ją w oparciu o metodę wartości transakcyjnej towarów podobnych, jak to stanowi art. 30 ust. 2 lit. b) WKC. Ta z kolei metoda polega na ustaleniu wartości celnej towarów w oparciu o wartość transakcyjną towarów podobnych, sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub zbliżonym czasie, co towary, dla których ustalana jest wartość celna. Za podobne można uznać towary, które zostały wytworzone w tym samym kraju, co towary podlegające wycenie oraz posiadają podobne cechy i skład materiałowy, co pozwala im spełniać te same funkcje i być towarami handlowo wymiennymi. Przy ustalaniu podobieństwa powinno się wziąć pod uwagę jakość, znak handlowy i opinie o towarach. Analiza wskazanych regulacji, pozwala zatem wyodrębnić w postimportowej kontroli towarów dwa zasadnicze etapy: pierwszy – obejmujący badanie wiarygodności zadeklarowanej przez stronę w zgłoszeniu celnym wartości celnej towaru, tj. czy zadeklarowana w zgłoszeniu celnym cena może być uznana za wartość celną przywiezionego towaru w rozumieniu art. 29 WKC, oraz drugi etap - ustalenie wartości celnej towaru z wykorzystaniem metod zastępczych, określonych w WKC, gdy zadeklarowana cena nie może być uznana za wartość celną przywiezionego towaru, zgodnie z art. 29 WKC.

W ocenie sądu organy trafnie uznały w niniejszej sprawie, że zgromadzony materiał dowodowy dawał im podstawy do powzięcia uzasadnionych wątpliwości, czy zadeklarowane przez skarżącego wartości celne towarów w zgłoszeniach celnych stanowią faktycznie zapłaconą lub należną kwotę, o której mowa w art. 29 WKC. Podstawę tych wątpliwości stanowiły szczegółowo opisane informacje przekazane przez chińskie władze celne, uzyskane w ramach międzynarodowej pomocy prawnej, a wskazujące na wielokrotne zaniżanie wartości celnych towarów importowanych przez skarżącego, które to wyniki organ l instancji przedstawił w tabeli. Organy celne pozyskały też informacje z EUROSTATU odnośnie średniej ceny jednostkowej towarów o kodach: CN 62029300 , 61046200, 62046239, 62019300, 62034235, sprowadzonych z Chin w okresie od grudnia 2010 r. do czerwca 2011 r., by określić średnią cenę dla towarów zakwalifikowanych do wskazanych kodów CN, zestawiając je z cenami towarów ze wszystkich krajów unijnych na podstawie kodu taryfy celnej, sprowadzonych z Chin w okresie zbliżonym do daty zgłoszenia celnego, porównując je jeszcze dodatkowo ze średnią ceną podaną w SAD przez skarżącego. Nadto, mając na względzie, że należy ustalić najbardziej wiarygodną, rzetelną cenę transakcyjną przedmiotowych towarów organy, w ramach współpracy celnej przewidzianej decyzją Rady z dnia 16 listopada 2004 r. w sprawie zawarcia umowy między Wspólnotą Europejską a rządem Chińskiej Republiki Ludowej o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, zwróciły się o weryfikację wskazanych przez nie faktur. Posiadając uzyskane w ramach tej współpracy chińskie deklaracje eksportowe, w ramach których znane były warunki dostawy przedmiotowych towarów, jako dostarczone na statek (Free On Board, w skrócie FOB), mając na względzie okoliczność, że w zgłoszeniu celnym wskazano, że towar był dostarczony w warunkach CIF (tj. Cost, Insurance, Freight - koszt, ubezpieczenie i fracht), organy ustaliły, zwracając się do firmy, która zgodnie z konosamentem Bili of Lading dokonywała usługi transportu towaru drogą morską, średnią cenę frachtu z portów chińskich do H, jak to wskazano w konosamencie i w okresie, kiedy był on sporządzany z uwzględnieniem wysokości kosztów transportu i sytuacji, kiedy warunki dostawy zostały określone. Pozwoliło to obliczyć organom wartość towaru przy realizacji transakcji na warunkach FOB, ustaloną w wyniku odjęcia od wartości towarów określonych w SAD przez firmę W z N, uprzednio uzyskanej średniej ceny frachtu morskiego.

Powyższe dało podstawę do zakwestionowania wiarygodności w zadeklarowanych w zgłoszeniach celnych wartości celnej towarów i uznania, że podane przez skarżącego w zgłoszeniu celnym wartości celne towarów nie mogły stanowić ceny faktycznie zapłaconej lub należnej, o której mowa w art. 29 WKC, gdyż podana wielkość, w obliczu powyższych dokumentów, jest nieobiektywna. Takie działania organów celnych sąd uznał za wystarczające do podważenia wiarygodności zgłoszenia celnego, a wyprowadzone wnioski, w wyniku analizy pozyskanego materiału porównawczego, za spójne i logiczne. Zgodzić się trzeba z organami, że poddane analizie materiały porównawcze oraz wskazane przez nie dokumenty były wystarczające i miarodajne do zakwestionowania wartości transakcyjnej przedmiotowych towarów. Chodzi tu przede wszystkim o chińskie deklaracje eksportowe . Podkreślić należy, że postanowienia umowy między Wspólnotą Europejską a rządem Chińskiej Republiki Ludowej o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych wyraźnie stanowią, że celem jej zawarcia było dążenie do dokładnego ustalania wysokości ceł i innych podatków, w szczególności w celu właściwego stosowania przepisów dotyczących wartości celnej, pochodzenia i klasyfikacji taryfowej, by ograniczyć wszelkie działania sprzeczne z przepisami celnymi, które szkodzą interesom ekonomicznym, podatkowym i handlowym umawiających się stron. Organy celne stron udzielają więc sobie wzajemnej pomocy, przekazując informacje służące właściwemu stosowaniu przepisów celnych, zapobieganiu naruszeniom, prowadzeniu dochodzeń oraz zwalczaniu wszelkich działań sprzecznych z przepisami celnymi, a pomoc ta dotyczy wszystkich organów administracyjnych umawiających się stron. Z postanowień art. 11 ust. 2 ww. umowy wyraźnie wynika, że na żądanie organu wskazującego organ otrzymujący wniosek udziela informacji pozwalających stwierdzić prawdziwość dokumentów urzędowych okazanych przy zgłoszeniu towaru organom celnym wnioskującej strony, czy towary zostały prawidłowo wywiezione bądź odpowiednio wwiezione na terytorium jednej z umawiających się stron. Organ otrzymujący wniosek przekazuje na piśmie wyniki badania organowi wnioskującemu wraz z odpowiednimi dokumentami. Podstawą weryfikacji tej wartości nie mogły być więc, wbrew twierdzeniom skarżącego, wartości wskazane w świadectwie pochodzenia, jak i faktury, czy też inne wskazane przez niego dokumenty, co do których istnieje podejrzenie, że są nieprawidłowe lub sfałszowane. Ponadto świadectwo pochodzenia nie jest dokumentem odzwierciedlającym wartość celną, jako cenę faktycznie należną lub zapłaconą, lecz jest jedynie dokumentem potwierdzającym pochodzenie towaru. Skoro więc wartość celna wwiezionego do Wspólnoty przedmiotowego towaru nie mogła zostać ustalona na podstawie art. 29 WKC wskutek zakwestionowania wiarygodności zgłoszenia celnego, to organy miały podstawy do odmowy zastosowania ustalenia jej metodą wartości transakcyjnej, zgodnie z postanowieniami art. 181 a RWKC.

W takim wypadku zasadnie przeszły do drugiego etapu, tj. ustalania wartości celnej towaru, zgodnie z treścią art. 30 WKC. Również i w tym etapie postępowania postimportowego organy w sposób przekonywujący wykazały, że nie mogły ustalić wartości celnej przedmiotowego towaru metodą zastępczą - wartości transakcyjnej towarów identycznych, gdyż mimo że są to towary tego samego typu, rodzaju, posiadające ten sam skład surowcowy i są klasyfikowane w tej samej pozycji taryfy celnej, nie można było uznać ich, że spełniające cechy towarów identycznych. Pozostało więc organom ustalenie wartości celnej towarów metodą wartości transakcyjnej towarów podobnych, a więc towarów, które zostały wytworzone w tym samym kraju, co towary podlegające wycenie, które nie będąc podobnymi pod każdym względem, posiadają podobne cechy i skład materiałowy, co pozwala im pełnić te same funkcje i być towarami handlowo wymiennymi. Także i w tym zakresie organy wykazały, że uzyskane dokumenty w postaci ww. chińskich deklaracji eksportowych były wystarczającym materiałem porównawczym do ustalenia tą metodą wartości celnej przedmiotowych towarów, wobec postanowień wskazanej umowy między Wspólnotą Europejską a rządem Chińskiej Republiki Ludowej o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych. Za każdym razem, jak wykazały organy, brano pod uwagę towary sprzedane przez chińską firmę B w celu wywozu do Wspólnoty, pochodzące z Chin, posiadające ten sam skład surowcowy/materiały, będące jednakowej jakości i o jednakowej renomie ( w dokumentach wskazano na drugą klasę jakości), tego samego rodzaju, sprzedawane na tym samym poziomie handlu. Trafnie więc organy uznały, że powyższe wyszczególnienie bezsprzecznie dowodzi, że porównywane towary były towarami podobnymi w myśl art. 30 ust. 2 lit b) WKC. Także tutaj, skoro zakwestionowana wartość celna obejmowała dostawę bez frachtu, to to przy jej obliczeniu uwzględniono średnią cenę frachtu morskiego doliczając kwoty tego rodzaju transportu. Przedstawiony przez organy sposób wyliczenia wartości celnej metodą wartości transakcyjnej towarów podobnych nie budzi więc wątpliwości. Powyższe dowodzi, że porównywane towary są towarami podobnymi, o których mowa w art. 151 w zw. z art. 142 ust. 1 lit. d RKWC. Zatem w zakresie ustalania wartości celnej w niniejszej sprawie metodą wartości transakcyjnej towarów podobnych nie doszło do uchybień po stronie organu celnego. Kryteria klasyfikacji towarów zawarte w skardze nie mają odzwierciedlenia w powołanych powyżej przepisach prawa. Natomiast analiza materiału dowodowego potwierdziła, że dane pochodzące z chińskich deklaracji wywozowych mogą być podstawą do ustalenia wartości celnej metodą towarów podobnych.

Podniesiony w skardze argument odnoszący się do treści wyroku z dnia 21 czerwca 2016 r., sygn. akt l GSK 1828/14, którym Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w analogicznej sprawie wskazując na wadliwość procedowania organów celnych w zakresie oparcia się na wydruku z ewidencji administracji chińskiej nie jest aktualny, a tym samym zasadny, gdyż NSA wyrokiem z dnia 30 czerwca 2017 r. sygn. akt l GSK 278/17, po ponownym rozpatrzeniu przedmiotowej sprawy, wydał wyrok oddalający skargę kasacyjną i podnoszone przez R. A. zarzuty.

Wobec tego nie mogły zostać uznane za wiarygodne dokumenty dołączone przez skarżącego do ww. zgłoszeń celnych, gdyż wskazane w nich ceny towarów, jak wykazały organy, nie odzwierciedlały faktycznej ceny ich zakupu. Sąd nie uznał wobec tego zasadności zarzutów skargi naruszenia w tym względzie przepisów postępowania.

W ocenie sądu organy zebrały materiał dowodowy w stopniu wystarczającym do wydania decyzji i materiał dowodowy potwierdza zasadność podjętych rozstrzygnięć. Ocena tego materiału mieści się w granicach swobodnej oceny i nie jest oceną dowolną. Wszystkie dokumenty sporządzone w językach obcych, istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia, zostały przetłumaczone przez tłumacza przysięgłego. Przebieg postępowania został szczegółowo opisany w uzasadnieniach decyzji organu l instancji wraz z podaniem dokumentów, jakie organ ten włączył do akt. Organ odwoławczy z kolei rozpoznał ponownie sprawę i ustosunkował się do wszystkich zarzutów skarżącego, dokładnie motywując swoje stanowisko, co do prawidłowości określenia wartości celnej towarów i określenia należności celnych podlegających retrospektywnemu zaksięgowaniu.

Natomiast zarzuty skargi w zakresie naruszenia przepisów ustawy o podatku od towarów i usług wykraczają poza zakres przedmiotowy niniejszego postępowania, w którym wszak organ celny określił jedynie kwotę długu celnego podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu.

Mając powyższe na uwadze sąd w oparciu o art. 151 ustawy o p.p.s.a. oddalił skargę.