Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 811/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 239 par. 1 pkt 2 i  3
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, sędzia WSA Anna Zaorska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 listopada 2018 r. sprawy ze skargi W. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2011 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w O. decyzją z [...] lipca 2017r. określił W.W. – zwany dalej "Skarżącym" - zobowiązanie w podatku od towarów i usług (zwany dalej: "VAT"): za czerwiec 2011r. - 177.076 zł, za sierpień 2011r. - 33.527 zł, za wrzesień 2011r. - 91.679 zł, za październik 2011r. - 153.472 zł i nadwyżkę VAT naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za grudzień 2011r. - 49.604 zł.

2. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (zwany dalej "NUS") postanowieniem z [...] sierpnia 2017r. nadał ww. decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności, twierdząc, że istnieje niebezpieczeństwo, że zobowiązanie nie zostanie wykonane.

3. Skarżący w zażaleniu z 18 września 2017r. zarzucił ww. postanowieniu naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 217 § 2 i art. 239b § 1 pkt 1 oraz § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017r., poz. 201 ze zm., zwana dalej: "O.p."), a piśmie uzupełniającym zażalenie rozszerzył argumenty. Wskazał m.in., że postanowienia wydano na podstawie art. 239b § 1 pkt 1 O.p., zgodnie z którym decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych. NUS nie wskazał zaś na żadne dowody, które o tym świadczą. W sentencji postanowienia NUS powołał dowolnie podstawę prawną, bez odzwierciedlenia tego w uzasadnieniu decyzji. Nie uprawdopodobnił ponadto, że nie zostanie wykonane zobowiązanie wynikające z decyzji. NUS w sposób błędny ustalił też stan faktyczny, rzekomo przemawiający za zastosowaniem art. 239b § 2 O.p., bo wskazał, że na podstawie danych zawartych w CEPiK Skarżący posiada: przyczepę specjalną kempingową [...] (rok prod. 1978); samochód ciężarowy skrzynia/żuraw [...] (rok prod. 2009); samochód specjalny [...] podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych (rok prod. 2004); przyczepę lekką [...] (rok prod. 2003); przyczepę lekką ciężarową [...] (rok prod. 2002); czterokołowiec [...] (rok prod. 2010), co nie jest prawdą, bo pojazdy te sprzedano wiele lat temu. NUS w tym zakresie nie zebrał wiarygodnych dowodów, nie zwrócił się do Skarżącego o wyjaśnienia z tego zakresu i o stosowną dokumentację, co pozwoliłoby na uniknięcie błędu i ustalenie prawidłowego stanu faktycznego sprawy. W ww. postanowieniu wskazano, że Skarżący jest współwłaścicielem nieruchomości gruntowej zabudowanej w B., nabytą za 20.000 zł, co jest nieprawdą, bo wartość nieruchomości wynosi ok. 1.500.000 zł. NUS oparł się więc na nierzetelnych i nieaktualnych danych, zaniżając wartość majątku Skarżącego, który do zażalenia załączył uwierzytelniony operat szacunkowy z 19 lipca 2016r.

Skarżący nie zgodził się, że uczestniczył w obrocie fikcyjnymi fakturami, co stanowi okoliczność uprawdopodobniającą, że zobowiązanie w VAT nie zostanie wykonane. Twierdzenia te nie dość, że są przedwczesne, naruszają dobre imię Strony i przekraczają uprawnienia NUS, wyciągając wnioski na własnych przekonaniach i na nieostatecznej decyzji innego organu. Jeżeli doszło do zaniżenia VAT należnego, co przesądzi postępowanie wymiarowe, to tylko dlatego, że Skarżący padł ofiarą oszustów podatkowych, świadomie nie ewidencjonował fikcyjnych faktur, nie podejmował czynności zmierzających do zaniżenia zobowiązań wobec budżetu Państwa.

3. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (zwany dalej "DIAS") postanowieniem z [...] grudnia 2017r. utrzymał w mocy ww. postanowienie NUS.

W uzasadnieniu wskazał, że aby nadać decyzji rygor natychmiastowej wykonalności musi po pierwsze istnieć co najmniej jeden z czterech warunków określonych w art. 239b § 1 O.p., a po drugie organ podatkowy musi uprawdopodobnić, kumulatywnie z ww. okolicznościami, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. NUS zasadnie nadał ww. decyzji z [...] lipca 2017r. rygor natychmiastowej wykonalności, choć w podstawie prawnej błędnie wskazał art. 239b § 1 pkt 1 O.p. Z uzasadnienia postanowienia NUS jasno jednak wynika, co potwierdza materiał dowodowy, że w sprawie zachodzą przesłanki z art. 239b g 1 pkt 2 i 3 O.p. - Skarżący nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowych w VAT z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy i w toku postępowania kontrolnego wyzbył się majątku o łącznej wartości 10.274.436.19 zł. W trakcie postępowania kontrolnego Skarżący zawarł umowy w formie aktów notarialnych, mających na celu trwałe zbycie majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucje:

- z 22 czerwca 2016r. podzielono majątek, który był objęty wspólnością ustawową - wartość umowy 1.000.000 zł;

- z 22 czerwca 2016r. dokonano darowizny na rzecz żony zabudowanej nieruchomości o pow. 0.2500 ha, o wartości 500 000 zł;

- z 1 grudnia 2016r. dokonano darowizny na rzecz żony: udziału 1/2 części zabudowanej nieruchomości o pow. 0.4223 ha, udziału 1/2 części niezabudowanej nieruchomości o pow. 0,1552 ha, zabudowanych nieruchomości o pow. 0.1470 ha i 1.1128 ha – o łącznej wartość 1.876.542,32 zł;

- z 1 grudnia 2016r. sprzedano Sp. z o.o. Z. nieruchomości o pow. 0.5968 ha z rozpoczętą budową obiektu handlowo-biurowego o wartości 4.443.893.87 zł;

- z 28 listopada 2016r. dokonano umowy darowizny 454 udziałów ww. spółki na rzecz żony o wartość 454.000 zł.

DIAS zgodził się więc z NUS, że w sprawie zaszła przesłanka nadania decyzji podatkowej rygoru natychmiastowej wykonalności, o której mowa w art. 239 § 1 pkt 3 O.p. NUS ustalił też na podstawie informacji uzyskanych z CEPiK, że Skarżący posiada pojazdy, których wartość na podstawie systemu INFO-EKSPFRT kształtuje się na poziomie ok. 74.550 zł, czyli jest niewspółmierna do wysokości zobowiązania. Skarżący nie posiada więc majątku o wartości odpowiadającej zaległości podatkowej z odsetkami za zwłokę. DIAS, odnosząc się argumentu z zażalenia, że Skarżący sprzedał ww. pojazdy wiele lat temu, zatem NUS w tym zakresie nie ustalił prawidłowo stanu faktycznego, zauważył, że dane dotyczące ruchomości pochodzą z CEPiK z 22 maja 2017r., a ponadto zarzut Strony potwierdza, że Skarżący nie posiada majątku na spłatę zobowiązania. DIAS wskazał też, że nieruchomość gruntowa zabudowana, nabyta za 20.000 zł, co wynika z Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych, a co do której Skarżący wskazał, że jest warta ok. 1.500.000 zł - nie może być przeznaczona na wykonanie ww. zobowiązań podatkowych, gdyż stanowi współwłasność ustawową małżeńską Skarżącego i jego żony, co powoduje, że zaspokojenie ewentualnych roszczeń podatkowych z tego składnika majątku byłoby utrudnione. Dodatkowo z wydruku księgi wieczystej wynika, że jest ona obciążona hipotekami umownymi na rzecz: [...] SA na zabezpieczenie wierzytelności z tytułu umowy kredytowej w rachunku bieżącym - 4.500.000 zł; H. Sp. z o.o. Sp. K. w E. na zabezpieczenie kredytu kupieckiego i pozostałych roszczeń wynikających z umowy o współpracy -2.000.000 zł.

Przytoczone fakty - w ocenie DIAS - wskazują, że Skarżący nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia. NUS ponadto, jako okoliczności uprawdopodobniające, że ww. zobowiązanie w VAT nie zostanie wykonane, wskazał:

- wysokość łączną zaległości podatkowych za czerwiec, sierpień, wrzesień, październik 2011r. – 505.358 zł, ujawnionej w wyniku wydania ww. decyzji z [...] lipca 2017r., od której Skarżący nie złożył odwołania, w odniesieniu do sytuacji majątkowej i finansowej Strony;

- udział Skarżącego w procederze obrotu fikcyjnymi fakturami - w ewidencji zakupu na potrzeb rozliczenia VAT za ww. miesiące 2011r. zaewidencjonowano faktury, które nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych - zakupu usług, więc deklaracje VAT-7 za ww. miesiące nie odzwierciedlają rzeczywistych zobowiązań podatkowych Skarżącego;

- uzyskanie po zabezpieczeniu jedynie 271.72 zł;

- wyzbywanie się przez Skarżącego majątku i związany z tym brak majątku o wartości odpowiadającej wysokości ww. zaległości podatkowej z odsetkami, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia.

Zdaniem DIAS wystąpienie w sprawie przesłanek z art. 239b § 1 pkt 2 i 3 O.p. jest więc bezsporne. NUS wykazał, że zachodzi prawdopodobieństwo niewykonania przez Skarżącego ww. zobowiązań.

5. Skarżący skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 lutego 2018r. wniósł o uchylenie ww. postanowienia DIAS w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych, zarzucając mu naruszenie: 239b § 2 i art. 121 § 1, art. 124, art. 127, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 217 § 2 O.p.

W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że NUS oparł się na art. 239b § 1 pkt 1 O.p., zgodnie z którym decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych. W uzasadnieniu zaś NUS nie wykazał, jakie i czy w ogóle toczą się wobec Skarżącego postępowania egzekucyjne i nie wskazał dowodów, które o tym świadczyłyby. Również DIAS tego nie uczynił. Wobec Skarżącego nie toczą się postępowania egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych i nie zalega on płatnościami podatków ani danin o charakterze publiczno-prawnym. Dodatkowo DIAS wydał postanowienie w oparciu o materiał dowodowy, który w istotny sposób uzupełnił Skarżący w postępowaniu zażaleniowym, w celu wykazania, że materiał dowodowy zebrany przez NUS nie dawał podstaw do wydania postanowienia, przemawiających za bezpodstawnością nadania rygoru natychmiastowej wykonalności ww. decyzji. Wydanie ww. postanowień na tym etapie należało uznać za przedwczesne.

6. DIAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując dotychczasową argumentację.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

1. Skarga jest oczywiście niezasadna.

2. Zdaniem Sądu organy podatkowe działy na podstawie obowiązujących przepisów prawa (art. 120 O.p. w związku z art. 217 § 2 O.p.), wyrażającej postulat podejmowania przez organy podatkowe rozstrzygnięć wyłącznie na podstawie przepisów prawa i w ramach kompetencji przez te przepisy przyznane, oraz bez naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p. w związku z art. 217 § 2 O.p.) w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem Sądu DIAS logicznie przyjął, że choć NUS w sposób nieprawidłowy powołał przepis art. 239b § 1 pkt 1 O.p., zasadnie uznał, że w sprawie zachodziły przesłanki do nadania ww. decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Takie stanowisko DIAS było możliwe w świetle zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 127 O.p.), która polega na dwukrotnym rozpatrzeniu sprawy przez dwa różne organy. DIAS mógł więc wyrazić odrębną ocenę od pierwotnie wyrażonej przez NUS, jeśli uzasadniał ją już zgromadzony materiał dowodowy. DIAS wskazał ponadto w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wszystkie istotne okoliczności faktyczne wynikające z akt sprawy, które uzasadniały nadanie ww. decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w dacie wydawania postanowienia NUS, mając przy tym na względzie obowiązujące przepisy prawa. DIAS odniósł się ponadto do wszelkich zarzutów podniesionych przez Skarżącego i wyjaśnił w sposób wyczerpujący przesłanki, którymi kierował się wydając postanowienie utrzymujące w mocy ww. postanowienie NUS.

3. Sąd stwierdza też, że decyzji nieostatecznej, stosownie do art. 239b § 1 O.p., można nadać rygor natychmiastowej wykonalności, gdy:

1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub

2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową łub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub

3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub

4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące.

Sąd wyjaśnia ponadto, że zgodnie z poglądami wyrażanymi w orzecznictwie sądów administracyjnych, użycie przez ustawodawcę w powołanym przepisie spójnika "lub" przy wymieniu ww., czterech okoliczności pozwalających na zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności, oznacza, że stwierdzenie w stanie faktycznym sprawy wystąpienia choćby jednej z nich daje organowi podatkowemu możliwość zastosowania instytucji rygoru natychmiastowej wykonalności (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 25 listopada 2009r. sygn. akt I SA/Wr 1440/09, dostępny na www.nsa.gov.pl). W judykaturze nie budzi ponadto wątpliwości, że przesłanki określone w art. 239b pkt 1-4 O.p. mają charakter fakultatywny i rozłączny, co powoduje, że zajście jednej z nich daje podstawę do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 marca 2014r. sygn. akt I GSK 834/12, LEX nr 1487742).

Przy tym należy mieć na uwadze, że stosowanie do art. 239b § 2 O.p., przepis art. 239b § 1 O.p. stosuje się. jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Tym samym do skutecznego nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest spełnienie dwóch przesłanek:

- co najmniej jednej z czterech okoliczności wskazanych w art. 239b § 1 O.p. oraz

- uprawdopodobnienia, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Druga z przesłanek wskazanych w art. 239b § 2 O.p. dotyczy nie tyle przeprowadzenia dowodu czyniącego fakt absolutnie pewnym, lecz jedynie wskazania okoliczności wystarczających do powzięcia przekonania o prawdopodobieństwie niewykonania zobowiązania. W kontekście tej przesłanki wskazać należy, że uprawdopodobnienie wystąpienia danej okoliczności oznacza wykazanie, że zachodzi duże prawdopodobieństwo - graniczące z pewnością - zmaterializowania się tej przesłanki. Użycie przez ustawodawcę w art. 239b § 2 O.p. pojęcia "uprawdopodobnienie" znajduje również przełożenie na zasady dowodzenia ziszczenia się wskazanej w tym przepisie przesłanki - możliwości niewykonania zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 kwietnia 2014r. sygn. akt I FSK 607/13 (Lex nr 1484702) stwierdził, że przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie sprowadza się do wykazania stosowną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy (przypuszczenia), że zobowiązanie to nie zostanie wykonane.

Ustawodawcę nie wymaga więc od organu podatkowego wykazania okoliczności za pomocą przewidzianych przepisami procedury dowodów, a rygory uznania jego twierdzeń są złagodzone i odformalizowane (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 2 lutego 2010r. sygn. akt I SA/Łd 1000/09, dostępny na www.nsa.gov.pl). Skoro uprawdopodobnienie - w odróżnieniu od udowodnienia - oznacza mniejszy stopień pewności, że dany skutek nastąpi, organ podatkowy powinien posiadać informacje uzasadniające przypuszczenie, iż zobowiązanie wynikające z decyzji może zostać niewykonane.

Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu i dlatego nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) istnienia jakiegoś faktu, a zatem nie oznacza konieczności udowodnienia danej okoliczności.

4. Zdaniem Sądu organy podatkowe obu instancji, wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze, na podstawie okoliczności mających odzwierciedlenie w znajdujących się w aktach dowodach, zasadnie wykazały wystąpienie w sprawie przesłanki określonej w art. 239b § 2 O.p. – brak prawdopodobieństwa wykonania przez Skarżącego zobowiązań podatkowych w VAT w wysokościach wskazanych w ww. decyzji, zaś DIAS zasadnie wskazał, że zachodził w sprawie przypadek, o którym mowa w art. 239b § 1 pkt 2 i 3 O.p.

Zdaniem Sądu DIAS w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zasadnie przyjął, że o istnieniu prawdopodobieństwa, że ww. zobowiązania Skarżącego w VAT nie zostaną wykonane, świadczą:

- nie posiadanie przez Skarżącego majątku o wartości odpowiadającej wysokości ww. zaległości podatkowej z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia;

- łączna wysokość łączną zaległości podatkowych za czerwiec, sierpień, wrzesień, październik 2011r. – 505.358 zł, ujawnionej w wyniku wydania ww. decyzji z 25 lipca 2017r., od której Skarżący nie złożył odwołania, w odniesieniu do sytuacji majątkowej i finansowej Strony;

- udział Skarżącego w procederze obrotu fikcyjnymi fakturami - w ewidencji zakupu na potrzeb rozliczenia VAT za ww. miesiące 2011r. zaewidencjonowano faktury, które nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych - zakupu usług, więc deklaracje VAT-7 za ww. miesiące nie odzwierciedlają rzeczywistych zobowiązań podatkowych Skarżącego;

- uzyskanie po zabezpieczeniu jedynie 271.72 zł;

- wyzbywanie się przez Skarżącego majątku i związany z tym brak majątku o wartości odpowiadającej wysokości ww. zaległości podatkowej z odsetkami, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia.

Wyżej wskazane okoliczności, wbrew twierdzeniom skargi, pozwalały które na nadanie ww. decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, z uwagi na zajście przesłanek z art. 239b § 1 pkt 2 i pkt 3 O.p. oraz wykazanie, że zachodziło prawdopodobieństwo niewykonania przez Skarżącą ww. zobowiązania podatkowych, o którym mowa w art. 239b § 2 O.p.

Zdaniem Sądu bezzasadne były zatem zarzuty skargi o nienależytym ustaleniu przez organy podatkowe, z naruszeniem przepisów art. 121, art.122, art. 187 § 1, art. 191 O.p. i art. 217 § 2 O.p., prawidłowego stanu finansowego Skarżącego. Przytoczone przez DIAS w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia fakty bezsprzecznie wskazują, że Skarżący nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia.

Zdaniem Sądu, DIAS wydając zaskarżone postanowienie, odniósł się do wszelkich zarzutów podniesionych w zażaleniu i zasadnie przyjął, zgodnie z art. 121, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. w związku z art. 217 § 2 O.p., że żaden z nich nie mógł być w świetle akt sprawy i wynikających z nich okoliczności uznany za zasadny. Wbrew stanowisku Skarżącego NUS nie zaniżył wysokości nieruchomości stanowiącej współwłasność Skarżącego i jego małżonki, lecz jedynie wskazał, na podstawie danych wynikających z Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych, za jaką kwotę nabyto nieruchomość. DIAS ponadto wskazał, powołując się na przedstawiony przez Skarżącego operat szacunkowy, że wartość tej nieruchomości jest znacząco wyższa (ok. 1.500.000 zł), co jednak nie oznacza, że nieruchomość ta może stanowić skuteczne zabezpieczenie zobowiązań podatkowych wynikających z ww. decyzji. Z wydruku księgi wieczystej dotyczącej tej nieruchomości wynika bowiem, że jest ona obciążona hipotekami umownymi na rzecz: [...] SA - na zabezpieczenie wierzytelności z tytułu umowy kredytowej w rachunku bieżącym - 4.500.000 zł; H. Sp. z o.o. Sp. K. w E. - na zabezpieczenie kredytu kupieckiego i pozostałych roszczeń wynikających z umowy o współpracy -2.000.000 zł. Ponadto ww. nieruchomości nie można przeznaczyć na wykonanie ww. zobowiązań podatkowych, gdyż stanowi ona współwłasność ustawową małżeńską Skarżącego i jego żony, co powoduje, że zaspokojenie ewentualnych roszczeń podatkowych Skarbu Państwa z tego składnika majątku byłoby utrudnione.

DIAS wskazał ponadto, na jakiej podstawie NUS ustalił, że Skarżący posiada ww. pojazd, których wartość na podstawie systemu INFO-EKSPFRT kształtuje się na poziomie ok. 74.550 zł. Był to wydruk z CEPiK z 22 maja 2017r. DIAS, odnosząc się do argumentu z zażalenia, że Skarżący sprzedał ww. pojazdy wiele lat temu, zatem NUS w tym zakresie nie ustalił prawidłowo stanu faktycznego, racjonalnie i zgodnie z logiką, a więc na podstawie prawidłowo zastosowanego przepisu art. 191 O.p. zauważył, że ten zarzut potwierdza, że Skarżący nie posiada majątku na spłatę zobowiązania wynikających z ww. decyzji.

Zdaniem Sądu w sprawie doszło zatem do wykazania przez DIAS w zaskarżonym postanowieniu, że zaszła przesłanka nadania ww. decyzji podatkowej rygoru natychmiastowej wykonalności, o której mowa w art. 239 § 1 pkt 3 O.p. Bezpodstawne jest więc twierdzenie zawarte w skardze, że organy podatkowe wydały ww. postanowienia przedwcześnie. Przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia fakty wskazują jednoznacznie, że Skarżący nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, ani majątku, który pozwalałby na wykonanie ww. zobowiązań, gdyż wyzbył się tego majątku, głównie na rzecz swojej żony. Oceny DIAS z tego zakresu są więc logiczne i spójne oraz mieszczą się w granicach swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 191 O.p.

5. Sąd mając powyższe okoliczności na względzie uznał więc, że zasadne było oddalenie skargi na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm.).