Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1159/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant st. spec. Patrycja Kumicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2019 r. sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi L. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej też jako; "skarżąca", "strona", "spółka") jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2019 r. nr [...] który po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] stycznia 2019 r. nakładająca na spółkę karę pieniężną w wysokości 66 000 zł za umieszczenie oznakowania CE na wyrobie budowlanym płyty styropianowe [...] Fasada [...], o grubości 100 mm, który nie posiada właściwości użytkowych określonych w deklaracji właściwości użytkowych.

Jako podstawę prawną wskazał: art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2069 ze. zm.), - dalej jako "kpa".

Podstawę faktyczną stanowiły następujące ustalenia:

GINB decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 66 000,00 zł za umieszczenie oznakowania CE na wyrobie budowlanym: płyty styropianowe [...] Fasada EPS [...], o grubości 100 mm, który nie posiada właściwości użytkowych określonych w deklaracji właściwości użytkowych.

Spółka złożyła w terminie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jako producent wniosła o zmianę decyzji poprzez zmniejszenie kary pieniężnej z kwoty 66 000 zł do kwoty 15 000 zł, gdyż zdaniem Spółki kara pieniężna w wysokości 66 000 zł jest kwotą nieadekwatną do stwierdzonych naruszeń i nie uwzględnia całokształtu okoliczności sprawy.

Po rozpatrzeniu ww. wniosku Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, jak wskazano na wstępie, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z [...] stycznia 2019 r. W uzasadnieniu powołał się na wyniki kontroli, jaka została przeprowadzona [...] września 2017 r. przez pracowników organu GINB, na podstawie art. 16 ust. 2a ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1570 ze zm.). Do badań została pobrana próbka z wyprodukowanego przez spółkę wyrobu budowlanego - płyty styropianowej [...] Fasada [...], o grubości 100 mm. Miało to miejsce u sprzedawcy S. Sp. z o.o. z siedzibą w m. D., przy czym miejsce pobrania próbki to Platforma dla Remontu i Budowy, Al. J. [...] w W.. Czynność udokumentowano w protokółach z [...] września 2017 r.: nr [...] oraz nr [...] z pobrania próbki wyrobu budowlanego.

Badanie próbki wyrobu budowlanego zlecono akredytowanemu laboratorium - Polskiemu Centrum Badań i Certyfikacji S.A. z siedzibą w W., Oddział Badań i Certyfikacji w G., Laboratorium Wyrobów Budowlanych, które sporządziło sprawozdanie z badań nr [...] z [...] listopada 2017 r.

Z uwagi na negatywne wyniki badań próbki w zakresie: współczynnika przewodzenia ciepła, oporu cieplnego oraz wytrzymałości na rozciąganie prostopadłe do powierzchni czołowych – osoby upoważnione przez GINB przeprowadziły od [...] listopada do [...] grudnia 2017 r. kontrolę ww. wyrobów budowlanych u sprzedawcy w S. Sp. z o.o. z/s w D., w miejscu kontroli: Platformie dla Remontu i Budowy, Al. J. [...] w W..

Kontroli podlegał wyrób budowlany: płyty styropianowe [...] Fasada [...], o grubości 100 mm, wyprodukowany przez spółkę w ilości 1 opakowania.

Z ustaleń kontroli, zawartych w protokole kontroli z [...] grudnia 2017 r., nr akt kontroli: [...] wynika, że na wyrobie umieszczono oznakowanie CE wraz z informacjami towarzyszącymi. Sprzedawca przedstawił deklarację właściwości użytkowych nr [...] z [...] kwietnia 2017 r.

GINB decyzją z [...] czerwca 2018 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 32 pkt 2 ustawy o wyrobach budowlanych, umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wyrobu budowlanego wyprodukowanego przez stronę niespełniającego wymagań określonych w ustawie o wyrobach budowlanych, w ilości 1 opakowania płyty styropianowej [...] Fasada [...] o grubości 100 mm [...].- z uwagi na wycofanie tego wyrobu z obrotu przez producenta.

GINB pismem z [...] września 2018 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej za umieszczenie przez producenta, tj. spółkę, oznakowania CE na wyrobie budowlanym płyty styropianowe [...] Fasada [...], o grubości 100 mm, który nie posiada właściwości użytkowych określonych w deklaracji właściwości użytkowych, o czym zawiadomił producenta. (art. 36b ustawy o wyrobach budowlanych). Jednocześnie wezwał producenta do wskazania ilości (partii) obejmującej ww. wyrób budowlany, wykazujący niezgodność stwierdzoną badaniami zleconymi przez GINB, z których Laboratorium Wyrobów Budowlanych Polskiego Centrum Badań i Certyfikacji S.A., Oddział Badań i Certyfikacji w G. sporządziło sprawozdanie z badań nr [...], wydanie [...], z [...] listopada 2017 r., przedstawienie dowodów w tym zakresie, a także dokumentacji handlowej stwierdzającej ilość ww. wyrobu budowlanego niezgodnego z wymaganiami ustawy dostarczonego przez spółkę w celu dystrybucji lub zastosowania w ramach działalności handlowej odpłatnie lub nieodpłatnie.

W odpowiedzi, pismem z [...] października 2018 r. producent wskazał m.in., że zakwestionowany wyrób powstał z partii F700, tj, z 3 bloków, z których powstało 60 paczek gotowego wyrobu o grubości 100 mm – 18m3. Cała partia została dostarczona do klienta: Platforma Materiały Budowlane w W..

Pismem z [...] listopada 2018 r. producent poinformował m.in., że przesłany dokument WZ (wydania na zewnątrz WZ [...], z [...] czerwca 2017 r.) jest podstawą do zaplanowania m.in. cięcia bloków styropianu na linii produkcyjnej.

Pismem z [...] listopada 2018 r. producent wyjaśnił m.in., że realizacja dokumentu WZ [...] z [...] czerwca 2017 r., w zakresie wytworzenia wyrobu budowlanego: [...] fasada [...] o gr. 100 mm, znak partii: [...], nastąpiła poprzez pocięcie bloków z [...] czerwca 2017 r. o nr: [...],[...] oraz [...], co pozwoliło na uzyskanie łącznie 60 paczek gotowego wyrobu (tj. 18 m3).

GINB wydał decyzję z dnia [...] stycznia 2019 r., znak: [...], o wymierzeniu kary pieniężnej. Stwierdził, iż działania producenta wypełniają dyspozycję przepisu art. 36b ustawy o wyrobach Budowlanych. Producent, który jak spółka, umieszcza oznakowanie CE albo znak budowlany na wyrobie budowlanym, który nie posiada właściwości użytkowych określonych w deklaracji właściwości użytkowych lub krajowej deklaracji, podlega karze pieniężnej w wysokości do 100 000 zł. Ma to miejsce w przypadku negatywnych wyników badań.

Uzasadniając podstawy wysokości kary odwołał się do treści art. 36j ust. 3 ustawy o wyrobach budowlanych na podstawie którego organ uwzględnia w szczególności stopień, okoliczności naruszenia przepisów ustawy, liczbę wyrobów budowlanych wprowadzonych do obrotu lub udostępnionych na rynku krajowym niezgodnych z wymaganiami ustawy, uprzednie naruszenie przepisów ustawy, a także współpracę z właściwym organem prowadzącym postępowanie, w szczególności przyczynienie się do szybkiego i sprawnego przeprowadzenia postępowania.

Zdaniem organu, art. 36j ust. 1 ustawy o wyrobach budowlanych stanowi podstawę do nałożenia kary pieniężnej na producenta. Spółka jest producentem w myśl art. 2 pkt 19 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz. U. L 88 z 4.4.2011, s. 5 ze zm.).

Organ ustalił, że dla przedmiotowego wyrobu budowlanego spółka [...] kwietnia 2017 r. wystawiła deklarację właściwości użytkowych nr [...], w której, jak również wśród informacji towarzyszących oznakowaniu CE, wskazała siebie jako producenta. Oznacza to, że na podstawie art. 4 ustawy o wyrobach budowlanych ww. wyrób budowlany mógł być wprowadzony do obrotu, ponieważ nadaje się do stosowania przy wykonywaniu robót budowlanych, w zakresie odpowiadającym jego właściwościom użytkowym i przeznaczeniu. Oznacza to, że ma właściwości użytkowe umożliwiające prawidłowo zaprojektowanym i wykonanym obiektom budowlanym, w których ma być zastosowany w sposób trwały, spełnienie wymagań podstawowych. Co więcej, stosownie do art. 5 ust. 1 ww. ustawy, wyrób budowlany objęty normą zharmonizowaną lub zgodny z wydaną dla niego europejską oceną techniczną, może być wprowadzony do obrotu wyłącznie zgodnie z rozporządzeniem Nr 305/2011.

Organ wskazał, że art. 4 ust. 1 ww. rozporządzenia przewiduje, jeżeli wyrób budowlany objęty jest normą zharmonizowaną, producent sporządza deklarację właściwości użytkowych przy wprowadzeniu takiego wyrobu do obrotu.

Z kolei art. 8 ust. 2 rozporządzenia Nr 305/2011 stanowi m.in., że oznakowanie CE umieszcza się na wyrobach budowlanych, dla których producent sporządził deklarację właściwości użytkowych zgodnie z art. 4 i 6, oraz że poprzez umieszczenie lub zlecenie umieszczenia oznakowania CE producent wskazuje, że bierze na siebie odpowiedzialność za zgodność wyrobu budowlanego z deklarowanymi właściwościami użytkowymi oraz za jego zgodność ze wszystkimi mającymi zastosowanie wymaganiami określonymi w niniejszym rozporządzeniu i innym stosownym ustawodawstwie harmonizacyjnym Unii odnoszącym się do umieszczania tego oznakowania.

Organ ocenił, że w przedmiotowej sprawie ww. wyrób budowlany objęty jest normą zharmonizowaną EN 13163:2012+A1:2015 Wyroby do izolacji cieplnej w budownictwie – Wyroby ze styropianu (EPS) produkowane fabrycznie - Specyfikacją, wprowadzoną do zbioru Polskich Norm normą PN-EN 13163+A1:2015-03 o tym samym tytule, zatem powinien on spełniać wymagania określone ww. specyfikacją techniczną.

Ustalił, że producent wystawił [...] kwietnia 2017 r. dla przedmiotowego wyrobu budowlanego (oznakowanego CE) deklarację właściwości użytkowych nr [...], w której wskazał zastosowaną do oceny zasadniczych charakterystyk normę: EN 13l63:2012+A1:2015. Zadeklarował m.in. - o wskazanych w decyzji parametrach dla gr. 100 mm - opór cieplny; współczynnik przewodzenia ciepła, na zagwarantowanym poziomie wytrzymałość na zginanie oraz wytrzymałość na rozciąganie prostopadłe do powierzchni czołowych, na poziomie wskazanym.

Tymczasem wyniki badań przeprowadzonych przez akredytowane laboratorium – Polskie Centrum Badań i Certyfikacji S.A. z siedzibą w W., Oddział Badań i Certyfikacji w G., Laboratorium Wyrobów Budowlanych, na zlecenie GINB, zgodnie z procedurą badawczą, potwierdziły zadeklarowaną przez producenta wytrzymałość na zginanie (według metody B normy PN-EN 12089:2013-07 Wyroby do izolacji cieplnej w budownictwie - Określanie zachowania przy zginaniu).

Natomiast badanie współczynnika przewodzenia ciepła i oporu cieplnego (według normy PN-EN 12667:2002 Właściwości cieplne materiałów i wyrobów budowlanych - Określanie oporu cieplnego metodami osłoniętej płyty grzejnej i czujnika strumienia cieplnego - Wyroby o dużym i średnim oporze cieplnym) nie potwierdziło deklarowanych przez producenta poziomów i wymagań w zakresie współczynnika przewodzenia ciepła i oporu cieplnego. Analizując uzyskane wyniki i deklarowane przez producenta organ stwierdził, że badanie w zakresie współczynnika przewodzenia ciepła wykazało wynik wyższy niż deklarowany poziom. Ponadto, wyrób nie spełniał wymagań w zakresie oporu cieplnego, ponieważ badanie wykazało wynik niższy od deklarowanego.

Także badanie wytrzymałości na rozciąganie prostopadle do powierzchni czołowych (według normy PN-EN 1607:2013-07 Wyroby do izolacji cieplnej w budownictwie - Określanie wytrzymałości na rozciąganie prostopadle do powierzchni czołowych) nie potwierdziło deklarowanego przez producenta poziomu. Wyrób nie spełnia wymagań, gdy wynik pomiaru jest mniejszy niż deklarowany poziom. Analizując dane badania wskazał, że wykazało wynik niższy niż deklarowany poziom przez producenta. Odwołał się do sprawozdania z badań nr [...] z [...] listopada 2017 r.

Z uwagi na powyższe, organ stwierdził, że przedmiotowy wyrób budowlany nie spełnia wymagań określonych ustawą o wyrobach budowlanych, skoro nie posiada właściwości, która spełniałaby zadeklarowany przez producenta współczynnik przewodzenia ciepła, opór cieplny oraz wytrzymałość na rozciąganie prostopadle do powierzchni czołowych, co wypełnia dyspozycję przepisu art. 36b ustawy o wyrobach budowlanych.

Organ podkreślił, że zastosowany przez producenta system 3 - do oceny i weryfikacji stałości właściwości użytkowych przedmiotowych płyt styropianowych, zgodnie z Tabl. ZA.2 normy zharmonizowanej EN 13163:2012+A1:2015 (por. deklarację właściwości użytkowych nr 02/17/CPR), jest jednym z niższych systemów.

Uznał jednak za przesądzający fakt, że ww. wyrób budowlany nie spełnia trzech z czterech deklarowanych przez producenta właściwości użytkowych, a zakres odstępstw faktycznych od wartości deklarowanych przez producenta dla współczynnika przewodzenia ciepła wynosi 4,7%, dla oporu cieplnego wynosi 3%, a dla wytrzymałości na rozciąganie prostopadle do powierzchni czołowych wynosi 22%.

Stwierdził, że przy wymiarze kary uwzględnił: stopień naruszenia przepisów ustawy w badanej sprawie oceniając go jako wysoki, ilość wyrobów budowlanych wprowadzonych do obrotu (18 m3), uznając ją jako dużą, co stanowi okoliczność obciążającą oraz uwzględnił uprzednie naruszenia przepisów wymienione w decyzji 5 przypadków dotyczących wyrobów zakwestionowanych w latach 2017-2018, także jako okoliczność obciążającą.

Przy ustalonym wymiarze kary na 66 000 zł, niższym niż maksymalny 100 000 zł - przewidziany w ustawie, organ uwzględnił czynnik pozytywny, wpływający na złagodzenie wymiaru kary: współpracę z organem, co przyczyniło się do sprawnego zakończenia postępowania.

Organ uznał wysokość nałożonej kary za adekwatną do przewinienia w zakresie stwierdzonych naruszeń i całokształt okoliczności sprawy.

W skardze na powyższą decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2019 r., skarżąca spółka zakwestionowała ją w całości, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji GINB z [...] stycznia 2019 r. nr [...] oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.

. Zarzuciła:

I. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:art, 36 j. ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych , poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i ustalanie wysokości kary pieniężnej w oparciu o nieskodyfikowane kryteria organu (bez wskazania przy tym uzasadnienia zastosowania tych dyrektyw) zamiast o przesłanki wynikające z art. 36 j. ust. 3 ustawy, co w konsekwencji doprowadziło do nałożenia na skarżącą rażąco wygórowanej kary pieniężnej,

II. naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy tj, art. 107 § 3 w zw. z art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia okoliczności, na których GINB oparł swoje rozstrzygnięcie, w szczególności jakie okoliczności łagodzące i obciążające zostały wzięte pod uwagę przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej , jak również nie uzasadnieniu według jakiego kryterium (wartości) została obliczona wysokość nałożonej kary i w stosunku do jakiego współczynnika była ona ustalana w realiach niniejszej sprawy, przy uwzględnieniu wysokości nałożonej kary i maksymalnej wysokości kary jaka może zostać nałożona za stwierdzone naruszenie;

III. art 7, art 8, art 11, art. 77 § 1, art. 75 § 1 i art. 139 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na niepodjęciu czynności zmierzających do właściwego wyjaśnienia sprawy, pominięciu twierdzeń i wniosków Skarżącej oraz rezygnację z wyjaśnienia w uzasadnieniu zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy ustalaniu wysokości nałożonej kary.

W uzasadnieniu powyższych zarzutów w szczególności wskazała na uznaniowość i dowolność nałożonej kary.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej odrzucenie z uwagi na braki formalne skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga, jako niezasadna, podlega oddaleniu.

Zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a podniesione zarzuty i przedstawiona argumentacja skargi nie zasługują na uwzględnienie.

W procesie kontroli legalności zaskarżonego aktu istotne jest, że stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyń określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.

Wbrew zarzutom odpowiedzi na skargę, nie zawiera ona braków formalnych, które uzasadniałyby jej odrzucenie. Braki zostały uzupełnione.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest w zasadzie wysokość kary, bowiem skarżąca wycofała z obrotu wadliwy wyrób budowlany. W istocie nie kwestionowała uzyskanych wyników badania wykazujących, że zakwestionowane płyty styropianowe nie posiadały właściwości, które spełniałaby zadeklarowany przez producenta współczynnik przewodzenia ciepła, opór cieplny oraz wytrzymałość na rozciąganie prostopadle do powierzchni czołowych, co wypełniało dyspozycję art. 36b ustawy o wyrobach budowlanych.

Sąd nie dopatrzył się wadliwości w poczynionych ustaleniach prawnych i faktycznych, co do tego, że zakwestionowany wyrób budowlany objęty jest normą zharmonizowaną EN 13163:2012+A1:2015 Wyroby do izolacji cieplnej w budownictwie – Wyroby ze styropianu (EPS) produkowane fabrycznie - Specyfikacją, wprowadzoną do zbioru Polskich Norm normą PN-EN 13163+A1:2015-03 o tym samym tytule.

Oznacza to, że wyrób ten powinien spełniać wymagania określone ww. specyfikacją techniczną. Tymczasem producent wystawił [...] kwietnia 2017 r. dla przedmiotowego wyrobu budowlanego (oznakowanego CE) deklarację właściwości użytkowych nr [...], w której wskazał zastosowaną do oceny zasadniczych charakterystyk normę: EN 13l63:2012+A1:2015. Zadeklarował m.in. - o wskazanych w decyzji parametrach dla gr. 100 mm - opór cieplny; współczynnik przewodzenia ciepła, na zagwarantowanym poziomie wytrzymałość na zginanie oraz wytrzymałość na rozciąganie prostopadłe do powierzchni czołowych, na poziomie wskazanym.

Okazało się, w wyniku przeprowadzonego postepowania, że wyniki badań przeprowadzonych przez akredytowane laboratorium – Polskie Centrum Badań i Certyfikacji S.A. z siedzibą w W., Oddział Badań i Certyfikacji w G., Laboratorium Wyrobów Budowlanych, na zlecenie GINB, zgodnie z procedurą badawczą, potwierdziły jedynie zadeklarowaną przez producenta wytrzymałość na zginanie (według metody B normy PN-EN 12089:2013-07 Wyroby do izolacji cieplnej w budownictwie - Określanie zachowania przy zginaniu).

Natomiast badanie współczynnika przewodzenia ciepła i oporu cieplnego (według normy PN-EN 12667:2002 Właściwości cieplne materiałów i wyrobów budowlanych - Określanie oporu cieplnego metodami osłoniętej płyty grzejnej i czujnika strumienia cieplnego - Wyroby o dużym i średnim oporze cieplnym) nie potwierdziło deklarowanych przez producenta poziomów i wymagań w zakresie współczynnika przewodzenia ciepła i oporu cieplnego. Badanie w zakresie współczynnika przewodzenia ciepła wykazało wynik wyższy niż deklarowany poziom. Wyrób nie spełniał wymagań w zakresie oporu cieplnego, ponieważ badanie wykazało wynik niższy od deklarowanego. Także badanie wytrzymałości na rozciąganie prostopadle do powierzchni czołowych (według normy PN-EN 1607:2013-07 Wyroby do izolacji cieplnej w budownictwie - Określanie wytrzymałości na rozciąganie prostopadle do powierzchni czołowych) nie potwierdziło deklarowanego przez producenta poziomu. Wyrób nie spełnia wymagań, gdy wynik pomiaru jest mniejszy niż deklarowany poziom. Innymi słowy, badanie wykazało wynik niższy niż deklarowany poziom przez producenta. Powyższe okoliczności potwierdziło sprawozdanie z badań nr [...] z [...] listopada 2017 r.

Powyższe oznacza nie budzące wątpliwości, prawidłowo poczynione ustalenia faktyczne i ich ocenę, że ww. wyrób budowlany nie spełnia trzech z czterech deklarowanych przez producenta właściwości użytkowych. Co więcej, na uwagę zasługuje znaczny zakres odstępstw od wartości deklarowanych przez producenta dla współczynnika przewodzenia ciepła wynosi 4,7%, dla oporu cieplnego wynosi 3%, a dla wytrzymałości na rozciąganie prostopadle do powierzchni czołowych wynosi aż 22%.

Powyższe ustalenia pozwoliły zatem organowi na ocenę, że działania skarżącej spółki jako producenta wypełniają dyspozycję art. 36b ustawy o wyrobach

budowlanych. Stanowi on, że producent, który umieszcza oznakowanie CE albo znak budowlany na wyrobie budowlanym, który nie posiada właściwości użytkowych określonych w deklaracji właściwości użytkowych lub krajowej deklaracji, podlega karze pieniężnej w wysokości do 100 000 zł.

W niniejszej sprawie okoliczności nie spełnienia wymagań potwierdziły, negatywne dla deklaracji producenta, wyniki badań zakwestionowanego wyrobu.

Należy podkreślić, że skarżący na stronie przedostatniej skargi zarzuca - w istocie ustawodawcy, że art. 36j ust.3 ww. ustawy jest przepisem "nieprecyzyjnym". Ale wywodzi sam, że przepis zezwala organowi na "dość swobodne ustalanie wysokości kar, przy uwzględnieniu okoliczności w tym przepisie powołanych". Trafnie zatem przyznaje, że norma ta jest przepisem szczególnym, wyłączającym stosowanie k.p.a.

Co więcej, twierdzi - i też ma rację, że organ nie jest związany wysokością kary, a jej górną granicą.

W kontekście tych uwag skarżącej spółki, zarzuty naruszenia prawa materialnego - art. 36j ust. 3 ustawy o wyrobach budowlanych nie znajdują uzasadnienia. Co istotne, nie mają wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

Przepis ten stanowi, że ustalając wysokość kar pieniężnych, właściwy organ uwzględnia w szczególności stopień, okoliczności naruszenia przepisów ustawy, liczbę wyrobów budowlanych wprowadzonych do obrotu lub udostępnionych na rynku krajowym niezgodnych z wymaganiami ustawy, uprzednie naruszenie przepisów ustawy, a także współpracę z właściwym organem prowadzącym postępowanie, w szczególności przyczynienie się do szybkiego i sprawnego przeprowadzenia postępowania.

W ocenie Sądu, wszystkie wymienione w cytowanym przepisie okoliczności zostały przez organ ustalone, przy dostatecznym rozważaniu wymiaru kary i ocenione zgodnie z zasadami określonymi w art. 107 § 3 w zw. z art. 11k.p.a oraz przy uwzględnieniu zasad wymienionych w zarzutach skargi: art 7, art 8, art 11, art. 77 § 1, art. 75 § 1 i art. 139 k.p.a.

Twierdzenie o ich naruszeniu przez organ, nie znajduje zatem potwierdzenia.

Skarżący nie wskazuje także, w jaki sposób naruszenie tych norm wypełniało wymóg naruszenia mającego istotne znaczenie dla wyniku sprawy.

Wprowadzenie do obrotu 60 opakowań przedmiotowego wyrobu budowlanego, co daje łącznie 18 m3 zostało prawidłowo ocenione jako duża ilość jest okolicznością obciążającą, zważywszy na poprzednie pięć wydanych decyzji w podobnych sprawach. Ma to niewątpliwie wpływ na podwyższenie kary pieniężnej jako okoliczność obciążająca. Uprzednie naruszenie przepisów ustawy, w tym 4 naruszenia dotyczące niedawnych przypadków, stanowiło niewątpliwie podstawę do podwyższenia kary. Co więcej, zastrzeżenia organu dotyczą obecnie takich samych wyrobów, już uprzednio kontrolowanych, ale również innych wyrobów tego samego

przedsiębiorcy, który funkcjonuje na rynku od dłuższego czasu i kilkukrotnie kontrolowany nadal wprowadza do obrotu wyroby nie spełniające wymagań. Stąd zasadne było potraktowanie tej okoliczności jako obciążającej, bowiem nałożona kara pełni role prewencyjną.

Należy dodać, że w istocie kwota nałożonej kary stanowi około 2/3 górnego zagrożenia, zatem uwzględniając okoliczności obciążające, które przeważają nad okolicznościami łagodzącymi, czyli współpracę z organem, zarzuty skarżącej spółki należało uznać za nieuzasadnione.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.