Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2008/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1, art. 106, art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 35 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2010 nr 220 poz 1447
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2014 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia przedsiębiorcy z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] Minister Gospodarki (dalej MG) - po rozpatrzeniu wniosku K. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Gospodarki z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] wykreślającą przedsiębiorcę K. S. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą Kancelaria Radcy Prawnego K. S. z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (dalej CEID) - działając na podstawie art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. nr 220 poz. 1447 ze zm.; dalej u.s.d.g.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej k.p.a.) - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] października 1991 r. K. S. (dalej jako K. S., strona lub skarżąca) uzyskała wpis na listę radców prawnych prowadzoną przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawach w K., a w dniu [...] czerwca 1992 r. rozpoczęła prowadzenie działalności gospodarczej na podstawie wpisu do gminnej ewidencji działalności gospodarczej.

W dniu [...] kwietnia 2009 r. uprawomocniła się uchwała z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w K., mocą której K. S. została skreślona z listy radców prawnych prowadzonej przez tę Radę.

K. S. posługiwała się w obrocie gospodarczym firmą: Kancelaria Radcy Prawego K. S.. Takie brzmienie firmy zostało ujawnione w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG).

W dniu [...] listopada 2012 r. Minister Gospodarki wezwał K. S. do zmiany firmy ujawnionej w CEIDG ze względu na to, że jest ona niezgodna z rzeczywistym stanem rzeczy, gdyż zawiera oznaczenie tytułu zawodowego "radca prawny", podlegającego ochronie prawnej a prawo posługiwania się tym tytułem mają wyłącznie członkowie samorządu radców prawnych, do którego K. S. nie należy na skutek skreślenia z listy radców prawnych. Wezwanie doręczono jej w dniu [...] grudnia 2012 r.

W odpowiedzi na wezwanie K. S. nie dokonała zmiany wpisu we wskazanym zakresie, podważając legalność prawomocnej uchwały Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. skreślającą ją z list radców prawnych.

W dniu [...] lutego 2013 r. Minister Gospodarki decyzją o sygn. [...] wykreślił K. S. z CEIDG, uznając, że pomimo wezwania nie dokonała zmiany wpisu zawierającego stwierdzoną niezgodność z rzeczywistym stanem rzeczy. Decyzję doręczono jej w dniu 13 marca 2013 r.

W dniu [...] marca 2013 r. K. S. nadała w placówce pocztowej pismo zatytułowane "wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy". Pismo to zawierało wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lutego 2013 r., wniosek o umorzenie postępowania, wniosek o zawieszenie postępowania oraz szereg wniosków dowodowych. Pismo to Minister Gospodarki potraktował jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożony w trybie art. 127 § 3 k.p.a., ponieważ zostało ono złożone przez osobę uprawnioną w terminie oraz wynika z niego niezadowolenie strony z decyzji. W tym wniosku K. S. podniosła te same argumenty, które podnosiła już w pismach będących odpowiedzią na wezwanie do zmiany firmy.

W trakcie ponownego rozpatrzenia sprawy organ ustalił, że K. S. posługuje się w swojej firmie tytułem zawodowym radca prawny. Wskazał, że tytuł ten podlega ochronie prawnej na podstawie art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 637 ze zm.; dalej u.r.p.) i może się nim posługiwać wyłącznie osoba przynależąca do samorządu radców prawnych. Zauważył, że ponieważ K. S. nie jest członkiem tego samorządu, posługiwanie się przez nią tytułem zawodowym radców prawnych jest niezgodne z ustawą o radcach prawnych. Zdaniem organu może także skutkować wprowadzeniem w błąd odbiorców informacji zawartych w CEIDG co do zawodowego charakteru wykonywania przez K. S. działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług prawniczych. Minister Gospodarki uznał, że w tym zakresie firma, którą posługuje się strona jest niezgodna z rzeczywistym stanem rzeczy.

Jak wskazał, zgodnie z art. 35 ust. 2 u.s.d.g., jeżeli pomimo wezwania przedsiębiorca nie dokona odpowiedniej zmiany wpisu minister właściwy ds. gospodarki może wykreślić w drodze decyzji administracyjnej przedsiębiorcę z CEIDG. Minister Gospodarki stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny upoważniał go do skorzystania z tego uprawnienia. Zauważył, że posługiwanie się tytułem zawodowym, do którego nie ma się uprawnienia, a który znajduje się pod ochroną prawną, stanowi zagrożenie dla obrotu gospodarczego.

Organ uznał, że dowody, których dopuszczenia domagała się strona we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy są nieistotne i nie wpływają na wynik niniejszej sprawy. W tej sprawie - jego zdaniem - jedynym dowodem przemawiającym za uznaniem wpisu w zakresie firmy za niezgodny z rzeczywistym stanem rzeczy może być wyłącznie prawomocna uchwała Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych (dalej OIRP) w K., skreślająca K. S. z listy radców prawnych. Zauważył, że na treści tej uchwały oparł niniejsze rozstrzygnięcie. Dodał, że posiłkowym dowodem w niniejszej sprawie jest informacja - z wyszukiwarki radców prawnych - udostępniona przez Krajową Izbę Radców Prawnych na oficjalnej stronie internetowej. Zgodnie z tą informacją K. S. nie jest członkiem samorządu radców prawnych.

Na opisaną wyżej decyzję Ministra Gospodarki K. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] lutego 2013 r. lub stwierdzenie nieważności zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, ewentualnie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 - zawieszenie postępowania, ponieważ rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji - jak podniosła - zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia wstępnego przez inny organ lub Sąd, a takimi sprawami są:

a) postępowanie z jej wniosku o dostosowanie stanu wpisu na liście OIRP w K. radcy prawnego K. S. do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2010 r., sygn. akt K 1/09,

b) postępowanie z jej wniosku o wznowienie postępowania celem uchylenia uchwały S. L. Dziekana OIRP w K. z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] a nie Rady OIRP w K. w sprawie wykreślenia radcy prawnego K. S. z listy radców prawnych OIRP w K., sygn. akt [...] Krajowej Izby Radców Prawnych;

c) postępowanie z jej wniosku o wznowienie postępowania w sprawie uchylenia orzeczenia OIRP w K. z dnia [...] czerwca 2006 r. o pozbawieniu prawa wykonywania zawodu radcy prawnego;

d) ze względu na toczące się postępowanie sygn. akt VI SA/Wa 2198/11 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz w Krajowej Izbie Radców Prawnych, [...], mające istotny wpływ na wyrokowanie w niniejszej sprawie;

e) ze względu na konieczność zbadania przez Trybunał Konstytucyjny obowiązku przynależności do Okręgowej Izby Radców Prawnych na podstawie u.r.p. i w tym celu wystąpienie WSA w Warszawie do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie konstytucyjności obowiązku przynależności do Okręgowej Izby Radców Prawnych na podstawie u.r.p. wg przepisów Konstytucji RP, które w zaskarżonych decyzjach - w jej ocenie - zostały rażąco naruszone.

Skarżąca ponadto wniosła o doręczenie dokumentacji powołanej w zaskarżonych decyzjach i dopuszczenie szeregu dowodów wyszczególnionych w skardze.

Jednocześnie skarżąca zarzuciła naruszenie prawa oraz jej interesu prawnego:

- przepisów Konstytucji RP: art. 2, 7, 8 ust. 1 i 2, art. 9, 12, 13, 17 ust. 1 i 2, art. 20, 22, 30, 31 ust. 1, 2 i 3, art. 31 ust. 1 i 2, art. 37, 40, 45 ust. 1, art. 47, 54, 58 ust. 1, art. 65 ust. 1, art.77 ust. 2, art.83, 87, 175 ust. 1, art. 190;

- przepisów u.s.d.g.: art. 34 ust. 1 i 2 pkt 1) oraz art. 35 ust. 2;

- przepisów k.p.a.: art. 6, 7, 8,10 § 1, art. 28, 61 § 1, 3 i 4, art. 75 § 1 i 2, art. 76, 77 § 1 i 2, art. 80, 81, 104, 106 § 1, art. 107, 123 § 1 i 2, art. 124, 138 § 1 pkt 1, w szczególności braku wszczęcia postępowania (zawiadomieniem lub postanowieniem) na podstawie art. 61 k.p.a., lecz wezwania do zmiany firmy przedsiębiorcy pod rygorem wydania decyzji w sprawie wykreślenia Kancelarii Radcy Prawnego K. S. w S. w przypadku niewykreślenia dobrowolnego działalności.

W uzasadnieniu skargi K. S. podniosła, że jest radcą prawnym od [...] października 1991 r. Wskazała, że zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2013 r. Minister Gospodarki na wniosek Dziekana Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. S. L. wykreślił z CEIDG Kancelarię Radcy Prawnego K. S. w S. na podstawie art. 35 ust. 2 u.s.d.g. oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. Stwierdziła, że decyzja ta oraz ją poprzedzająca rażąco narusza prawo oraz jej interes prawny. Przywołała treść art. 34 ust. 2 u.s.d.g., określającego przesłanki do wykreślenia przedsiębiorcy z CEIDG z urzędu w drodze decyzji administracyjnej ministra właściwego do spraw gospodarki i wskazała, że Minister Gospodarki nie powołał się w jej sprawie na jakąkolwiek z nich.

Zauważyła, że żaden z wymienionych w tamtym przepisie przypadków nie zaistniał w okolicznościach sprawy, który uzasadniałby zastosowanie art. 35 ust. 1 i 2 u.s.d.g., niestanowiącego samoistnej przesłanki do wykreślenia Kancelarii Radcy Prawnego K. S. w S. z CEIDG.

Skarżąca podniosła, że w 2012 r. Dziekan Okręgowej Izby Radców Prawnych S. L. wnioskowała u Ministra Gospodarki o wykreślenie Kancelarii Radcy Prawnego K. S. z CEIDG na podstawie art. 34 ust. 2 pkt 5 u.s.d.g., tj. z powodu dokonania wpisu działalności gospodarczej w dniu [...] czerwca 1992 r. z naruszeniem prawa.

Wskazała, że prawomocną decyzją z dnia [...] września 2012 r. Minister Gospodarki uchylił decyzję własną z dnia [...] lipca 2012 r. w sprawie wykreślenia Kancelarii Radcy Prawnego K. S. z CEIDG i umorzył postępowanie.

Stwierdziła, że z obu decyzji oraz pisma wynika, że Dziekan OIRP posługiwała się i rozpowszechniała wyeliminowaną z obrotu prawnego decyzją Ministra Gospodarki z dnia [...] lipca 2012 r. Nadmieniła, że w związku z powyższym złożyła zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przez S. L. Dziekana OIRP w K., załączając zawiadomienie z dnia [...] marca 2013 r.

Skarżąca zauważyła, że prawomocną decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Prezydent S. oddalił wniosek S. L. Dziekana OIRP w K. o wykreślenie Kancelarii Radcy Prawnego K. S. z Ewidencji Działalności Gospodarczej Urzędu Miasta S..

Skarżąca nadmieniła, że prawomocnym postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. w sprawie sygn. akt [...], Prokuratura Rejonowa w S. umorzyła dochodzenie (z zawiadomienia Urzędu Skarbowego w S.) przeciwko radcy prawnemu K. S. w sprawie naruszenia zakazu sądowego - zakazu wykonywania zawodu radcy prawnego przez K. S., tj. o czyn z art. 244 k.k.

Zdaniem skarżącej podniesione okoliczności faktyczne w zaskarżonych decyzjach nie polegają na prawdzie. Wskazała, że orzeczenia OIRP w K. są niewykonalne ze względu na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2010 r., sygn. akt K 1/09, według którego: "Dożywotni skutek sankcji wydalenia z samorządu zawodowego jest niezgodny z Konstytucją RP".

Skarżąca podniosła, że aby wykonywać zawód radcy prawnego w formie Kancelarii Radcy Prawnego nie musi należeć do samorządu radcowskiego. Niemniej - jak stwierdziła - wykreślenie z listy OIRP w K. nastąpiło z rażącym naruszeniem w wyniku kryminogennej działalności m.in. Dziekana S. L. i Rzecznika Dyscyplinarnego/Przewodniczącej Sądu Dyscyplinarnego E. M., na zlecenie, za wymierne korzyści materialne ze strony zleceniodawców.

Wskazała, że sądy dyscyplinarne nie posiadają uprawnień niezwisłych sądów powszechnych w związku z czym ich orzeczenia nie mają mocy wiążącej jako pozbawione przymiotu konstytucyjnych sądów opartych na konstytucyjnej zasadzie niezawisłości sędziowskiej. W dalszej kolejności skarżąca przywołała szereg przepisów Konstytucji RP i stwierdziła, że sądownictwo dyscyplinarne jest niekonstytucyjne, ponieważ nie zostało wyposażone w cechy wymienione w art. 45 ust. 1, art. 175, 176 ust. 2, art. 177, 178 ust. 1, art. 179, w związku z czym orzeczenia Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego przy OIRP w K. jako niekonstytucyjne są nieważne z mocy prawa.

Skarżąca zarzuciła, że postępowanie w Ministerstwie Gospodarki zostało przeprowadzone z naruszeniem: Konstytucji RP, wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2010 r., sygn. akt K 1/09, k.p.a., u.s.d.g. oraz prawomocnego postanowienia Prokuratury Rejonowej w S. z dnia [...] października 2010 r. w sprawie umorzenia dochodzenia przeciwko radcy prawnemu K. S., tj. o czyn z art. 244 k.k., sygn. akt [...].

Podniosła, że według przepisów k.p.a. decyzja na podstawie art. 104 § 1 i 2 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. wydawana jest po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania na podstawie art. 6, 7, 8, 10 § 1, art. 28, 61 § 1, 3 i 4, art. 75 § 1 i 2, art. 76, 77 § 1 i 2, art. 80, 81, 106 § 1, art. 123 § 1 i 2, art. 124 k.p.a. a zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja została wydania bez zachowania tych warunków ustawowych, co dowodzi rażącego naruszenia prawa: Konstytucji RP (wg zacytowanych przez nią w skardze przepisów) oraz przepisów k.p.a. (wg zacytowanych przepisów), co też dowodzi czynu z art. 231 § 1 i 2 k.k., popełnionego przez Naczelnika Wydziału Dyrektora Departamentu J. M. i jego zastępcę J. M. oraz Naczelnika Wydziału M.S.-K. we współpracy z Dziekanem OIRP w K. S. L..

W ocenie skarżącej dokumenty OIRP w K. powołane w decyzji nie są dokumentami urzędowymi, o których mowa w art. 76 k.p.a. K. S. zauważyła, że są niewykonalne ze względu na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2010 r., wydany w sprawie o sygn. akt K 1/09.

Skarżąca nadmieniła, że trwają postępowania o wznowienia postępowania celem uchylenia uchwały KIRP z dnia [...] stycznia 2009 r. oraz poprzedzającej uchwały S. L. z OIRP w K.z dnia [...] listopada 2008 r. Wskazała, że trwa postępowanie o dostosowanie stanu wpisu na liście OIRP w K. z wyrokiem TK z dnia 18 października 2010 r.

Skarżąca stwierdziła, że przymusowy wpis na listę Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. jest nieważny z mocy Konstytucji RP, która nie przewiduje obowiązku przynależności do samorządu zawodowego, lecz dobrowolność na podstawie art. 17 ust. 1 i 2 i innych a art. 87 Konstytucji RP stanowi o nadrzędności Konstytucji RP nad ustawami, w związku z czym zapis ustawy o radcach prawnych o obowiązku przynależności do samorządu zawodowego jako sprzeczny z Konstytucją RP jest nieważny z mocy Konstytucji RP.

Podniosła, że orzeczenia OIRP w K. jakie zostały wydane w jej sprawie są nieważne z mocy Konstytucji RP. Stwierdziła, że tylko wyrokiem sądu powszechnego można pozbawić prawa wykonywania zawodu a taki wyrok nie został wydany w stosunku do radcy prawnego K. S.. Wskazała, że w związku z powyższym, zaskarżone decyzje zostały wydane bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa o czym traktuje art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ponieważ art. 35 ust. 2 u.s.d.g. nie daje podstawy do wykreślenia Kancelarii Radcy Prawnego K. S. z CEIDG, ze względu na brak przesłanek z art. 34 ust. 2 pkt 1 do pkt 5 u.s.d.g. Okoliczność ta - je zdaniem - uzasadnia wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wniósł o oddalenie skargi, niezgadzając się z zarzutami skarżącej i ich uzasadnieniem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.

Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności.

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja utrzymana nią w mocy nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Gospodarki o wykreśleniu przedsiębiorcy z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Decyzja ta zapadła na skutek ustalenia niezgodności wpisu z rzeczywistym stanem rzeczy, polegającym na posługiwaniu się w obrocie gospodarczym firmą "Kancelaria Radcy Prawnego K. S." i tytułem zawodowym "radca prawny".

Zgodnie z art. 35 ust. 1 i 2 u.s.d.g. w przypadku, gdy wpis zawiera dane niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy, minister właściwy do spraw gospodarki wzywa przedsiębiorcę do dokonania odpowiedniej zmiany wpisu w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Jeżeli, mimo wezwania, o którym mowa w ust. 1, przedsiębiorca nie dokona odpowiedniej zmiany swojego wpisu, minister właściwy do spraw gospodarki może wykreślić, w drodze decyzji administracyjnej, przedsiębiorcę z CEIDG.

W przedmiotowej sprawie Minister Gospodarki pismem z dnia [...] listopada 2012 r. wezwał K. S. do zmiany w terminie 7 dni oznaczenia przedsiębiorcy w CEIDG wskazując, iż oznaczenie "Kancelaria Radcy Prawnego K. S." jest nieprawidłowe gdyż zawiera określenie "Kancelaria Radcy Prawnego", które wprowadza w błąd co do przedmiotu działalności gospodarczej. Organ wskazał, że Uchwałą Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. z dnia [...] listopada 2008 r., Nr [...] skreślono skarżącą z listy radców prawnych, uchwała ta stała się prawomocna z dniem [...] kwietnia 2009 r., wobec czego skarżącej nie przysługiwało prawo posługiwania się tytułem "radcy prawnego", a posługiwanie się przez przedsiębiorcę nazwą, która wprowadza w błąd co do przedmiotu działalności gospodarczej jest niezgodne z prawem.

Wezwanie to zostało doręczone skarżącej w dniu [...] grudnia 2012 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych).

Skarżąca w zakreślonym terminie nie dokonała odpowiedniej zmiany wpisu.

W tym miejscu zauważyć należy, że tytuł zawodowy "radcy prawnego" podlega ochronie prawnej na podstawie art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r., Nr 123, poz. 1059 ze zm.; dalej: ustawa o radcach prawnych). Zgodnie natomiast z art. 23 tej ustawy prawo wykonywania zawodu radcy prawnego powstaje z chwilą dokonania wpisu na listę radców prawnych i złożenia ślubowania. Ustanie tego prawa następuje zaś z chwilą wykreślenia z listy radców prawnych m.in. na skutek orzeczenia dyscyplinarnego lub wyroku sądowego o pozbawieniu prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego (art. 29 pkt 6 ustawy o radcach prawnych). W tej sprawie pozostaje bezsporne, że skarżąca została skreślona z listy radców prawnych ostateczną uchwałą Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. z dnia [...] listopada 2008 r., która stała się prawomocna z dniem [...] kwietnia 2009 r. Uchwała ta była konsekwencją prawomocnego wyroku Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego OIRP w K. z dnia [...] czerwca 2006 r. uznającego skarżącą radcę prawną winną popełnienia zarzucanych jej czynów.

Z przedstawionych, i w istocie bezspornych okoliczności sprawy, wynika wprost, że możliwości wykonywania zawodu radcy prawnego skarżąca została pozbawiona prawomocnymi orzeczeniami organów korporacyjnych, które nie są i nie mogą być w niniejszym postępowaniu przedmiotem rozpoznania mimo, że do nich właśnie odnosi się znaczna część zarzutów skargi.

W tej sytuacji, w ocenie Sądu, Minister Gospodarki zasadnie uznał, że wpis K. S. zawierający określenie "Kancelaria Radcy Prawnego" zawiera dane niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy i wobec niedokonania przez skarżącą w zakreślonym terminie jego zmiany uzasadniona była decyzja o wykreśleniu przedsiębiorcy z CEIDG.

Odnośnie wniosku o zadanie pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu wskazać należy, że zgodnie z art. 193 Konstytucji RP, każdy Sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnie sprawy toczącej się przed sądem. Możliwość zadania pytania prawnego jest zatem uprawnieniem Sądu, z którego powinien on skorzystać w sytuacji, gdy poweźmie wątpliwość, co do istnienia wskazanej wyżej zgodności, a rozwianie tej wątpliwości jest niezbędne dla rozstrzygnięcia. W sprawie niniejszej Sąd nie uznał za uzasadnione przedstawienie pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu, co do zgodności ustawy o radcach prawnych z Konstytucją , gdyż z treści obu decyzji wynika, że ustawa ta nie stanowiła ich podstawy prawnej, a w ocenie Sądu rozstrzygnięcie sprawy nie zależy od odpowiedzi na wskazane pytanie.

Sąd nie dopatrzył się też podstaw do zawieszenia postepowania. Zgodnie z art.125 § 1 pkt 1) p.p.s.a sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zdaniem Sądu wskazane w skardze postępowania nie przekładają się wprost na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy stąd nie mogą stanowić skutecznej podstawy wniosku o zawieszenie postepowania sadowoadministracyjnego.

Sąd obowiązany jest jednocześnie wyjaśnić, iż na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. oddalił zawarte w skardze wnioski dowodowe skarżącej. Postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym z mocy art. 106 p.p.s.a. jest ograniczone i służyć może jedynie dokonaniu oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu zamieszczone w skardze wnioski dowodowe wykraczały poza zakres przedmiotowy niniejszej sprawy lub w przypadku wniosków zawartych w punktach 10 i 11 (dowody z wyroku Trybunału Konstytucyjnego RP i Konstytucji RP) dotyczyły stanu prawnego, który Sąd uwzględnia z urzędu.

Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.