Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 510/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3, art. 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia L. Sp. z o.o. w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 5 lutego 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 2975/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. Sp. z o.o. w B. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 5 lutego 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 2975/15 odmówił L. Sp. z o.o. w B. wstrzymania wykonania decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia.

Skarżąca – L. Sp. z o.o. w B. w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji GDDKiA podniosła, że organ przystąpił do egzekucji należności objętych zaskarżoną decyzją. Stwierdziła że nie posiada wystarczających środków na zapłatę kary, wskazując, że jej przymusowe ściągnięcie wpłynie na jej zdolność kredytową, utratę wiarygodności wobec banków oraz może doprowadzić do utraty płynności finansowej przedsiębiorstwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uznał, że skarżąca nie uzasadniła w należyty sposób wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, poprzez nie wykazanie ziszczenia się którejkolwiek z przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.)

Sąd I instancji stwierdził, że to na skarżącym spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu tj. wykazania, że zaskarżona czynność w razie wykonania mogłaby narazić go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Natomiast w rozpoznawanym wniosku skarżąca w sposób lakoniczny wskazywała na konieczność udzielenia ochrony tymczasowej z uwagi na możliwość utraty wiarygodności oraz zdolności kredytowej, a także niebezpieczeństwo utraty płynności finansowej. Nie przedstawiła jednak żadnych dokumentów uprawdopodobniających możliwość wyrządzenia wskazanej przez nią znacznej szkody czy nieodwracalnych skutków, jak choćby świadczących o wprowadzeniu przez nią rygorystycznej polityki finansowej lub o aktualnej kondycji finansowej spółki.

L. Sp. z o.o. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Postanowieniu zarzuciła naruszenie:

-art. 6 p.p.s.a. poprzez zaniechanie pouczenia o skutkach zaniechania wykazania trudnych do odwrócenia skutków wykonania zaskarżonej decyzji;

- art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w efekcie odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności decyzji.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji mogło wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Zawarte we wniosku argumenty o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zostały poparte żadnymi dokumentami mogącymi uprawdopodobnić, że zapłata kary pieniężnej w wysokości 13.072 zł za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, do zapłaty której skarżąca jest zobowiązana na mocy zaskarżonej decyzji, spowoduje wystąpienie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sąd zatem nie mając wiedzy na temat sytuacji finansowej spółki, zasadnie uznał, że nie zostały wykazane przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej i majątkowej, czego w rozpoznawanym wniosku zabrakło.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nietrafny jest także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 6 p.p.s.a. Przepis ten wskazuje, że sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. Obowiązek informowania stron wynikający z art. 6 p.p.s.a. nie oznacza, że sąd ma obowiązek pouczenia strony działającej bez adwokata lub radcy prawnego, co do wszelkich możliwych zachowań i mogących wystąpić okoliczności. Obowiązek ten odnosi się do wskazówek i pouczeń celowych z punktu widzenia prawidłowego dokonania danej czynności procesowej. Należy przy tym zauważyć, że Sąd I instancji dokonał niezbędnego pouczenia skarżącej przy piśmie do niej skierowanym z dnia 24 listopada 2015 r. (karta 14 akt sądowych).

Ponadto wymaga podkreślenia, że skarżąca, również w zażaleniu, które złożyła na postanowienie Sądu I instancji, wiedząc już o konieczności wykazania określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, przesłanek tych nie wykazała i nie uprawdopodobniła.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.