Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 948/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 217 i art. 218
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi Spółki "A" w S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia z operatu ewidencji gruntów i budynków oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 15 kwietnia 2016 r. Spółka "A" w S. zwróciła się do Starosty [...] o wydanie "zaświadczenia o żądanej treści" powołując się na przepisy art. 217 § 1 i § 2 pkt 2 oraz art. 218 Kodeksu postępowania administracyjnego. W oparciu o posiadane przez organ dane, w tym decyzję ostateczną [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] r. Nr [...], Spółka wniosła o wydanie zaświadczenia o następującej treści:

"Starosta [...] zaświadcza, że:

1/ [...] Wojewódzki Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...] r. Nr [...]. przywrócił zapis Spółka "A" jako właściciel nieruchomości wymienionych w jednostce rejestrowej nr 1;

2/ W założonym w 1966 roku operacie ewidencji gruntów miasta S. jednostce rejestrowej 2 została wpisana Wspólnota Sądowa jako właściciel gruntów wykazanych w tej jednostce rejestrowej. W jednostce rejestrowej 2 została dokonana zmiana w roku 1978 w toku prac odnowienia operatu ewidencji terenów wykonanych przez Wojewódzkie Biuro Geodezji i Terenów Rolnych w K. Zmiana polegała na wpisaniu w odnowionej jednostce rejestrowej oznaczonej 1 (wykazanych poprzednio w jednostce rejestrowej 2) Spółki B w S. jako właściciela gruntów - w miejsce nieistniejącego podmiotu czyli Wspólnoty Sądowej. Od czasu założenia (1968 r.) operatu ewidencji gruntów dla miasta S. jako właściciel gruntów wskazanych w jednostce była wpisana Wspólnota Sądowa, tj. podmiot. który nigdy nie istniał i nie istnieje. Wykazanie Wspólnoty Sądowej jako właściciela gruntów wpisanych w jednostce rejestrowej 2 było wadliwe i stosowanie do przepisu § 67 pkt 6 zarządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego1969 r. w sprawie ewidencji gruntów (M.P. Nr poz. 98) błąd ten został sprostowany przez wpisanie prawidłowej nazwy podmiotu - "Spółki B w S." (Statut Spółki A zatwierdzony w dniu [...] r. Od czasu wpisu dokonanego podczas odnowienia operatu ewidencyjnego nie powstały żadne dokumenty, które stanowiłyby podstawę do dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków dot. zmiany właściciela".

Pismem z dnia 25 kwietnia 2016 r. Starosta [...] wezwał Spółkę do sprecyzowania, jakie dane ma potwierdzić tutejszy organ w oparciu o informacje zawarte w operacie ewidencyjnym .

W odpowiedzi Spółka w piśmie z dnia 29 kwietnia 2016 r. wyjaśniła, że we wniosku zostało wyraźnie sprecyzowane jaką treść powinno zawierać żądane zaświadczenie, poprzez ujęcie tej treści w cudzysłowie.

Postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] Starosta B., działając na podstawie art. 219, art. 217 § 1 i § 2, art. 123 i art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 7d pkt 1 lit.a, art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.), orzekł o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści.

Odnosząc się do żądania wyrażonego w punkcie 1- organ stwierdził, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] r. została ujawniona w ewidencji gruntów i budynków pod zmianą nr [...] z dnia [...]r. Nadto dodał, że rejestr ewidencji jest sformalizowany i sformułowanie "przywrócić" tj. doprowadzić coś do poprzedniego stanu lub wprowadzić coś na nowo, nie może mieć zastosowania w operacie ewidencji gruntów i budynków, gdyż nie znajduje uzasadnienia w katalogu informacji gromadzonych w tej ewidencji (zgodnie z rozporządzeniem w sprawie gruntów i budynków).

W zakresie żądania wyrażonego w punkcie 2/ organ wyjaśnił, że wszystkie zawarte w tym zapisie sformułowania znajdują się w sentencji oraz różnych fragmentach treści wymienionej decyzji ostatecznej z dnia [...] r. Wnioskodawca żąda zaświadczenia w oparciu o art. 217 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, które polega na przeniesieniu danych znajdujących się w posiadanych przez organ rejestrach, ewidencjach i innych zbiorach do treści zaświadczenia, a nie na przepisaniu żądanych fragmentów decyzji do zaświadczenia. Dodał przy tym organ, że nie jest prawdą, by tylko poprzez zaświadczenie Spółka mogła dokumentować fakty. Dalej podniósł, że zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne operat ewidencyjny składa się z bazy danych oraz zbioru dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych. Informacje z operatu organ udostępniane są w postaci zaświadczeń, wypisów, jak i kopii dokumentów uzasadniających wpis do bazy. W oparciu o te dokumenty Spółka może wykazać kolejność zmian i ich podstawę. Ocena skutków prawnych w sferze własnościowej czy też innej może być rozstrzygnięta w określonym postępowaniu administracyjnym. Trafność takiej oceny podlega weryfikacji instancyjnej i sądowej.

Nadto organ dodał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż jeśli problematyka, której dotyczy żądanie strony jest sporna, to wydanie zaświadczenia o zgodności z żądaniem nie jest możliwe. Istotna zasada wydawania zaświadczeń stwierdza, "obowiązek wydania zaświadczenia potwierdzającego określone fakty lub stan prawny nie dotyczy okoliczności, których ustalenia i ocena następują w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia". Organ dodał, że zaświadczenia nie są aktami administracyjnymi, lecz czynnościami faktycznymi, czyli są oświadczeniami wiedzy, a "wydanie zaświadczenia nie służy rozstrzyganiu sporu między stroną i organem, i nie służy rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej". Zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu na podstawie posiadanych danych.

Reasumując organ wyjaśnił, że wydanie zaświadczenia w oparciu o przywołany przepis polega na przeniesieniu danych znajdujących się posiadanych przez organ rejestrach i ewidencji do treści żądanego zaświadczenia. W tym przypadku Spółka żąda wydania zaświadczenia nie z operatu ewidencji gruntów i budynków, ale z konstatacji zawartej w sentencji i treści decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...] r.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Stwierdziła, że odmowa wydania zaświadczenia o żądanej treści nie ma uzasadnienia w prawie i w stanie faktycznym. Podniosła, że uzasadnienie odmowy jest nietrafne a nadto w istocie nie dotyczy żądania wnioskodawcy. Przywołując decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] r. podkreśliła, iż nakazano nią organowi prowadzącemu ewidencję "przywrócić zapis Spółka A jako właściciela nieruchomości wymienionych w jednostce rejestrowej nr 1". Pomimo to Starosta [...] w sposób prawnie niedopuszczalny i niezasadny skrytykował rozstrzygnięcie i stwierdził, że decyzja ta została ujawniona w ewidencji gruntów i budynków pod zmiana nr [...] z dnia [...] r.. Podkreślił jednak, że rejestr ewidencji jest sformalizowany i sformułowanie "przywrócić" tj. doprowadzić coś do poprzedniego stanu lub wprowadzić coś na nowo, nie może mieć zastosowania w operacie ewidencji gruntów i budynków, nie znajdując uzasadnienia w katalogu informacji gromadzonych w ewidencji gruntów i budynków. W praktyce, w ocenie Spółki, organ ewidencyjny nie wprowadził, przedmiotowego rozstrzygnięcia w życie.

Dalej Spółka podniosła, że twierdzenie organu ewidencyjnego, że wydanie "zaświadczenia o treści żądanej" polega na "przeniesieniu danych znajdujących się w posiadanych przez organ rejestrach, ewidencjach i innych zbiorach" do zaświadczenia o treści żądanej nie znajduje oparcia w prawie i zasadach prawidłowego wnioskowania. W jej ocenie nie sposób podzielić stanowiska, że jest to tylko "przeniesie danych", a wykorzystanie innych danych będących w posiadaniu organu nie jest możliwe.

Nietrafny jest też argument, że "jeżeli problematyka, której dotyczy żądnie strony jest sporna, to wydanie zaświadczenia o zgodności z żądaniem nie jest możliwe...", gdyż nie odnosi się do przedmiotowej sprawy, w której wniosek dotyczy treści zawartych w decyzji ostatecznej, w stosunku do której nie toczy się żadne postępowanie, a fakt, że organ pierwszej instancji nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu drugiej instancji nie oznacza, że problematyka jest sporna. Wniosek dotyczy wydania zaświadczenia o żądnej treści a wszystkie dane wnioskowane do ujęcia w zaświadczeniu są w posiadaniu organu. Tego rodzaju zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy i nie tworzy nowej sytuacji prawnej ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu na podstawie posiadanych danych.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uchylił postanowienie organu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W motywach organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie art. 217 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wniosek Spółki dotyczył wydania zaświadczenia o żądanej treści według wskazanych fragmentów ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] r. W przedmiotowej sprawie powinien zatem być zastosowany przepis, który wymaga urzędowego potwierdzenia faktów w treści żądanej przez wnioskodawcę lub wykazania przez wnioskodawcę interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia. Z przekazanych akt nie wynika konieczność uzyskania żądanego zaświadczenia ze względu na wymóg jakiegokolwiek przepisu prawa, który zobowiązywałby wnioskodawcę do jego przedłożenia. Zatem winien być wykazany interes prawny wnioskodawcy. Istotne jest czy wnioskodawca może skutecznie żądać wydania zaświadczenia ze względu na sytuację w jakiej się znajduje. Brak jest jednoznaczności w zakresie kryteriów, jakimi winien posługiwać się organ. Przeważający jest pogląd oparty na łączeniu interesu prawnego w normą prawa materialnego, czyli w oparciu o przesłanki obiektywne. W niniejszej sprawie, kiedy nie można wskazać przepisów prawa wymagającego urzędowego potwierdzenia określonych faktów, organ był zobowiązany do zbadania interesu prawnego wnioskodawcy, czego nie uczynił. Wnioskodawca nie wykazał interesu prawnego, nie wskazał na konkretne przepisy prawa materialnego. Wprawdzie we wniosku stwierdza, że zaświadczenie niezbędne jest w celu przedłożenia organom sądowym w toku toczących się postępowań sądowych, jednak nie precyzuje charakteru sprawy oraz nie wskazuje jakiego postępowania czy sądu dotyczy.

Odnosząc się do merytorycznego żądania dotyczącego zakresu wnioskowanego zaświadczenia, organ cytując złożony wniosek, stwierdził, że wnioskowana treść zaświadczenia dotyczy de facto wpisów podmiotowych w jednostce rejestrowej nr 2 i nr 1. Przywołując treść art. 24 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne organ wyjaśnił z czego (z jakich danych) składa się ewidencja gruntów i budynków. Dodał, że w niniejszej sprawie Spółka żąda potwierdzenia informacji wynikających z wybranych fragmentów sentencji i uzasadnienia wskazanej powyżej decyzji będącej w posiadaniu Starosty [...], a stanowiącej dokument uzupełniający wpisy danych ewidencji. Wnioskodawca formułując swe żądanie co do treści zaświadczenia oparł się wyłącznie na fragmencie zapisu art. 218 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego tj. "..bądź innych danych znajdujących się ich posiadaniu". Należy jednak zauważyć, że treść zaświadczenia powinna być zgodna i opierać się na danych faktycznych prowadzonego przez Starostę rejestru publicznego czyli ewidencji gruntów i budynków. Nie wszystkie bowiem fakty i przemyślenia autora decyzji są zapisane w sformalizowanym rejestrze ewidencji gruntów i budynków, a wydanie zaświadczenia polega na przeniesieniu do niego danych figurujących w rejestrze prowadzonym przez organ.

Odnosząc się do słów "przywrócić zapis Spółka A" w żądanej treści zaświadczenia, organ wyjaśnił, że historia wpisów w ewidencji gruntów i budynków nie wskazuje aby takie zapis zaistniał wcześniej w rejestrze. Stąd żądanie wnioskodawcy dotyczy potwierdzenia de facto innego stanu prawnego wpisów w rejestrze publicznym prowadzonym przez organ pierwszej instancji niż istniał w rzeczywistości.

W skardze do sądu administracyjnego Spółka A w S. domagała się uchylenia postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] r. i nakazanie ponownego rozpatrzenia zażalenia w celu rozstrzygnięcia zgodnie z wnioskiem względnie przekazania sprawy organowi pierwszej instancji (z innym uzasadnieniem) oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W pierwszym rzędzie skarżąca zarzuciła, że organ odwoławczy uchylając postanowienie Starosty [...] stwierdził, iż "rozstrzygniecie organu pierwszej instancji zasługuje na uchylenie z przyczyn niezależnych od podniesionych w odwołaniu. Skarżący w zażaleniu nie stawiał bowiem zarzutu zaniechania badania interesu pranego wnioskodawcy, zważając, iż powołał się on na własność nieruchomości zapisanych w jednostce rejestrowej nr 1 i nr 3. Wskazał zatem na materialnoprawne umocowanie swego żądania. We wskazanych jednostkach wnioskodawca wpisany jest jako właściciel, a nadto informował on organ, iż żądanie dotyczy dokumentu, który jest potrzebny "w celu przedłożenia organom sądowym w toku toczących się postępowań sądowych". Zatem interes prawny wnioskodawcy jest oczywisty nie wymaga dodatkowego badania.

Jednocześnie skarżąca Spółka zwróciła uwagę na inne wadliwe ustalenia, a mianowicie: wniosek został skierowany do Starosty, bez wskazania, że jest to organ ewidencyjny, co powoduje, że wydane przez niego zaświadczenie może być przygotowane w oparciu także o materiały niewłączone do ewidencji gruntów i budynków. Podkreśliła przy tym, że na Staroście spoczywa obowiązek utrzymywania ewidencji w stałej aktualności, a w przypadku ujawnienia rozbieżności - organ winien wszcząć procedurę sanacyjną. Dodatkowo podkreśliła, że wniosek dotyczył nie tyle zapisów w ewidencji gruntów, a decyzji ostatecznej znajdującej się w obrocie prawnym. Stąd zdziwienie budzi krytyka własnych ustaleń zawartych w wymienionej decyzji. Z jednej strony organ odwoławczy według skarżącej zdaje się twierdzić, że jego ustalenia zostały przez organ prowadzący ewidencję zignorowane, a dalej stwierdza jednak, że właściwy organ w 1978 r. dokonał sprostowania wadliwego wpisu podmiotowego przywracając wpis prawidłowy - tj. Spółkę. Działanie organu podważa jego wiarygodność, kwestionuje rzetelność ustaleń wskazując na ich niestabilność.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację.

Rozpoznając sprawę w trybie uproszczonym Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Kontrolowane w sprawie postanowienia wydane zostały w związku z wnioskiem Spółki A w S. o wydanie zaświadczenia o żądanej treści. Postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń regulują przepisy działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie to stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Przepisy tego działu "Wydawanie zaświadczeń" mają zastosowanie we wszystkich przypadkach, gdy do organu administracji wpłynie wniosek o urzędowe potwierdzenie określonego stanu faktycznego lub prawnego, przy czym potwierdzenie to jest wymagane przepisem prawa (art. 217 § 2 pkt 1 Kodeksu) lub żądanie jest uzasadnione interesem prawnym wnioskodawcy (art. 217 § 2 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego). Tryb wydawania zaświadczeń uregulowany w Kodeksie postępowania administracyjnego rożni się w istotny sposób od pozostałych unormowań w nim zawartych. Wydawanie zaświadczeń oparte jest bowiem, co do zasady, na posiadanych przez organ danych. Jak przyjmuje się w doktrynie, zaświadczenie jest przewidzianym w przepisach prawnych potwierdzeniem pewnego stanu rzeczy przez właściwy organ na żądanie zainteresowanej strony. Zaświadczenia są aktami, które potwierdzają istnienie uprawnień lub obowiązków określonych uprzednio indywidualnym aktem prawnym. Nie są więc zaświadczenia aktami administracyjnymi lecz czynnościami faktycznymi, gdyż nie są oświadczeniami woli lecz oświadczeniami wiedzy. Istota zaświadczenia sprowadza się więc do tego, że nie rozstrzyga ono o żadnych prawach lub obowiązkach, nie może również tworzyć nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Zaświadczenie nie może rozstrzygać czegokolwiek - żadnej sprawy, nie ma charakteru prawotwórczego ani charakteru interpretacyjnego (np. wykładni przepisów prawa).

Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń zawsze wszczynane jest na wniosek strony. Jest ono dostępne dla każdego, a stronami takiego postępowania są osoby, które występują o zaświadczenie z uwagi na przepis prawny lub z uwagi na swój interes prawny.

Art. 217 Kodeksu postępowania administracyjnego przewiduje bowiem dwie kategorie spraw, w których uzasadnione jest wystąpienie z żądaniem o wydanie zaświadczenia, a mianowicie, gdy:

1/ urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa;

2/ osoba ubiegająca się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym poświadczeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

Ustawodawca różnicuje przesłanki wydawania wymienionych powyżej zaświadczeń. Zgodnie z przyjętą konstrukcją w pierwszej sytuacji, interes prawny osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia został jej przyznany apriorycznie i nie podlega on badaniu, odmiennie niż ma to miejsce w stosunku do osób, o których mowa w pkt 2 tego przepisu. W tym przypadku organ obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać, czy osoba ubiegająca się o zaświadczenie istotnie ma interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego – zob. np. J.Borkowski /w:/ B.Adamiak, J.Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz. Warszawa 2009, s. 657-658.; A.Matan /w:/ G.Łaszczyca, Cz.Martysz, A.Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II, Zakamycze 2005, s. 504-505. Jeśli bowiem urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego nie wymaga przepis prawa, osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia urzędowo potwierdzającego te fakty lub stan prawny musi wykazać swój interes prawny, aby takie potwierdzenie otrzymać – zob. por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 1996 r., sygn. akt I SA/Wr 142/96, Lex nr 27384.

W konsekwencji przytoczonych norm stwierdzić należy, iż organ administracji publicznej powinien odmówić wydania zaświadczenia wówczas, gdy osoba ubiegająca się nie wskaże przepisu prawa lub nie wykaże interesu prawnego albo gdy jej żądanie nie znajduje oparcia w dokumentach, o których mowa w art. 218 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 1999 r., sygn. akt I SA 1499/99, LEX nr 48671.

W niniejszej sprawie należy podzielić twierdzenia organu odwoławczego, iż z akt sprawy nie wynika konieczność uzyskania żądanego zaświadczenia ze względu na wymóg jakiegokolwiek przepisu prawa, który zobowiązywałby organ do jego przedłożenia. Zatem zastosowanie miałby w sprawie pkt 2 art. 217 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, czyli skarżąca Spółka winna wykazać swój interes prawny w żądaniu przedmiotowego zaświadczenia. Należy podzielić ocenę organu odwoławczego, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził w tym kierunku żadnego postępowania. Nie można w takim stanie rzeczy w sposób bezwzględny stwierdzić czy Spółka posiada interes prawny w uzyskaniu urzędowego potwierdzenia faktów we wnioskowanym zaświadczeniu. Podkreślić trzeba stanowisko, że organ pierwszej instancji winien wezwać Spółkę do sprecyzowania i wykazania interesu prawnego uzasadniającego żądanie wydania przedmiotowego zaświadczenia. Skład orzekający podzielił w tym względzie pogląd organu, iż interes prawny do wydania zaświadczenia o żądanej treści (w tym przypadku potwierdzenia żądanych zapisów z decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] r.). nie wynika li tylko z tytułu prawnego do nieruchomości zapisanych w ewidencji. Fakt ten należy odróżnić od poprawnie ujmowanego interesu prawnego opartego w każdym konkretnym przypadku na konkretnym przepisie prawa materialnego, który wskazywałby na konieczność potwierdzenia żądanych zapisów. Także ogólne stwierdzenie przez stronę skarżącą – przedłożenia żądanego zaświadczenia organom sądowym nie jest wystarczającym wykazaniem posiadanego interesu prawnego, w sytuacji, gdy strona nie wskazała toczącego się postępowania, ani organu czy sądu przed którym takie postępowanie zawisło.

Wobec ponownego postępowania przed organem pierwszej instancji we wskazanym powyżej zakresie Sąd nie odniósł się do merytorycznych aspektów sprawy. Należy jednak mieć na uwadze, że organ może w zaświadczeniu potwierdzić określone fakty lub stan prawny wynikający z prowadzonej przez ten organ ewidencji. Wydanie zaświadczenia w oparciu o przepis art. 217 § 2 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego polega na przeniesieniu danych ze znajdujących się w posiadaniu organu rejestrów, ewidencji i innych zbiorów do treści zaświadczenia.

Mając powyższe na uwadze, nie stwierdzając naruszenia przepisu art. 217 § 2 i art. 218 czy art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego,

a także naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź uchybienia regułom procedury administracyjnej w stopniu skutkującym wznowieniem tego postępowania, bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawno o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.)

Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym uzasadniał przepis art. 119 pkt 3 i art. 120 cytowanej ustawy.