Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 818/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 221
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Robotowska (spr.) Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Protokolant Sylwia Kizińska po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. C. – F. H.-U. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 10 czerwca 2008 r. sygn. akt V SA/Wa 1097/08 w sprawie odrzucenia skargi W. C. – F. H.-U. B. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przywrócenia terminu do złożenia informacji dotyczącej pracowników niepełnosprawnych postanawia: oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 czerwca 2008 r., sygn. akt V SA/Wa 1097/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę W. C. prowadzącego działalność gospodarczą jako F. H.-U. B. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przywrócenia terminu do złożenia informacji dotyczącej pracowników niepełnosprawnych.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji stwierdził, że skargę wniósł w imieniu skarżącego jego profesjonalny pełnomocnik. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie skarga podlegała wpisowi stałemu w wysokości 200 zł, na podstawie § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.; dalej jako: rozporządzenie RM w sprawie wpisu). Sąd I instancji uznał, że w sprawach, w których skarga wnoszona jest przez profesjonalnego pełnomocnika opłata powinna być uiszczona bez wezwania w takim terminie, jaki jest dopuszczalny do złożenia pisma podlegającego opłacie. Zgodnie z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.), pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania lub odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. W rozpoznawanej sprawie wpis nie został uiszczony, a zatem skarga podlegała odrzuceniu.

W skardze kasacyjnej W. C. zaskarżył powyższe orzeczenie w całości. Wniósł o uchylenie postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania i kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie:

- art. 220 § 1 p.p.s.a., a także § 1 rozporządzenia RM w sprawie wpisu poprzez ich niezastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy,

- art. 216, art. 221, art. 230 § 1 oraz art. 231 p.p.s.a., a także § 2 pkt 6 rozporządzenia RM w sprawie wpisu poprzez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarga na decyzję Ministra Polityki Społecznej podlegała wpisowi stałemu, a nie stosunkowemu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu podniósł, że sprawa, jako dotycząca przyznania dofinansowania w określonej wysokości oznaczonej w piśmie, nie podlegała opłacie stałej, lecz opłacie stosunkowej liczonej od wartości przedmiotu sporu. Spór wynikły pomiędzy stroną a Państwowym Funduszem Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej jako: PFRON) bazuje na kwestii przyznania stronie określonej kwoty dofinansowania (1573,43 zł), do którego strona ma już ustalone prawo, spełnia warunki jego otrzymania i które jest stronie należne z racji zachowania terminu do złożenia wniosku o jego wypłatę. Skarżący w dotychczasowych pismach nie formułował wniosków o przywrócenie terminu, podtrzymując twierdzenie o jego zachowaniu, zaś kwalifikację kolejnych pism jako dotyczących przywrócenia terminu kreowały kolejne instancje administracyjne (PFRON oraz Minister Pracy i Polityki Społecznej). Sprawa nie dotyczy zatem przywrócenia terminu, ani też w ogóle uprawnienia do otrzymania dofinansowania, do którego skarżący ma ustalone prawo, ale odmowy wypłaty ściśle określonej kwoty przysługującej skarżącemu, która we wrześniu 2007 r. wynosiła 1573, 43 zł. Błędnie wobec tego Sąd I instancji uznał skargę za dotyczącą przywrócenia terminu i tym samym za podlegającą wpisowi stałemu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu polega na tym, że składający skargę kasacyjną stoi na odmiennym niż Sąd I instancji stanowisku, iż wniesiona w imieniu strony przez adwokata skarga na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2008 r. podlegała wpisowi stosunkowemu a nie wpisowi stałemu i wobec tego nie było podstaw do odrzucenia tejże skargi na podstawie art. 221 p.p.s.a. jako nienależycie opłaconej.

Zgodnie z art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne (wówczas należność ta stanowi wartość przedmiotu zaskarżenia – art. 216 p.p.s.a.), zaś w innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 p.p.s.a.). Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (art. 220 § 1 zd. 1 p.p.s.a.), przy czym pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca, jeśli pismo jest skargą, skargą kasacyjną lub zażaleniem, bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej (art. 221 p.p.s.a.). Wskazać ponadto należy, iż ustalenie rodzaju wpisu zależy od tego, czy przedmiotem zaskarżonego aktu jest należność pieniężna. Bowiem gdy zaskarżone rozstrzygnięcie ma za przedmiot określoną należność pieniężną, to wówczas pobiera się wpis stosunkowy, natomiast w pozostałych przypadkach pobiera się wpis stały, przy czym katalog spraw, w których pobiera się wpis stały został określony w § 2 ust. 1 – 6 i § 4 rozporządzenia RM w sprawie wpisu.

W rozpoznawanej sprawie, stosownie do treści art. 54 § 2 p.p.s.a., Minister Pracy i Polityki Społecznej przekazał Sądowi I instancji skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Z przesłanych przez organ akt administracyjnych wynika, że zarówno przedmiotem zaskarżonej decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2008 r., jak i utrzymanej nią w mocy decyzji Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...], nie jest należność pieniężna. Z treści rozstrzygnięcia organu I instancji wynika natomiast, że organ ten "umorzył postępowanie w sprawie przywrócenia terminu do złożenia miesięcznej informacji o wynagrodzeniach, zatrudnieniu i stopniach niepełnosprawności pracowników niepełnosprawnych (INF-D) za miesiąc wrzesień 2007 r.". Także uzasadnienia podjętych rozstrzygnięć organów administracji nie mają za przedmiot określonych należności pieniężnych. Nie można wobec tego przyjąć, że przedmiotem zaskarżonej decyzji była należność pieniężna, której wysokość stanowiłaby wartość przedmiotu zaskarżenia. Sąd I instancji nie naruszył zatem § 1 rozporządzenia RM w sprawie wpisu, określającego zasady obliczania wpisu stosunkowego w zależności od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem, bowiem przepis ten nie miał w niniejszej sprawie zastosowania. Oznacza to w konsekwencji, że od przedmiotowej skargi należało pobrać wpis stały. Skoro przedmiot zaskarżonej decyzji nie został wymieniony w § 2 ust. 1 – 5 rozporządzenia RM w sprawie wpisu, to Sąd I instancji zasadnie zastosował § 2 ust. 6 tego rozporządzenia, określający wysokość wpisu stałego na kwotę 200 zł.

Skoro w rozpoznawanej sprawie od skargi należny był wpis stały, a skargę tę wniósł w imieniu skarżącego adwokat, który wspomnianego wpisu nie opłacił, to Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 221 p.p.s.a. i skargę odrzucił.

Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.

PG