Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SAB/Gl 257/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt. 3 i art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, , , po rozpoznaniu w dniu 28 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi ,,A’’ w W. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach w przedmiocie udzielenia informacji publicznej p o s t a n a w i a odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 1 sierpnia 2019 r. strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność organu w zakresie udzielenia informacji publicznej.

Zarządzeniami z dnia 19 sierpnia 2019 r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. z 2018r. poz. 1302 ze zm., dalej P.p.s.a.), poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej przez osobę podpisaną pod skargą oraz do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, na wskazany rachunek lub w kasie Sądu. Przesyłka zawierająca wezwania do wykonania powyższych obowiązków została prawidłowo doręczona stronie skarżącej w dniu 2 września 2019r. W zakreślonym terminie, który upłynął w dniu 9 września 2019 r., braki formalne nie zostały uzupełnione. Ponadto zarządzeniem z dnia 9 września 2019 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie oryginału skargi własnoręcznie podpisanego bądź własnoręczne podpisanie skargi znajdującej się w Sądzie w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wskazano, że nadesłany skan skargi nie spełnia wymogów pisma przesłanego za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Pomimo doręczenia stronie skarżącej przesyłki zawierającej wezwanie w dniu 20 września 2019 r. ten brak formalny skargi nie został uzupełniony w zakreślonym terminie, który upłynął w dniu 27 września 2019 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Ponadto zgodnie z art. 28 § 1 P.p.s.a. osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu sądowym przez organy lub osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Przepis art. 29 P.p.s.a. stanowi natomiast, że przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 P.p.s.a., mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Brak dokumentu określającego zasady reprezentacji strony skarżącej oraz niepodpisanie skargi stanowią braki formalne skargi, które mogą być uzupełnione w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. w terminie 7 dni od doręczenia wezwania. Z kolei nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi stanowi podstawę do jej odrzucenia (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Pomimo prawidłowego doręczenia wezwań odpowiednio w dniu 2 września 2019 r. (nadesłanie odpisu KRS) oraz 20 września 2019r. (podpisanie skargi) z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższych czynności, braki te nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie, który upłynął odpowiednio w dniu 9 i 27 września 2019 r. Zatem już z tego powodu skargę należało odrzucić. Ponadto w zakreślonym przez Sąd terminie skarżący nie uiścił należnego wpisu od skargi. Natomiast po myśli art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należy wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. art. 58 § 1 pkt 3 i oraz art. 220 § 3 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji.