Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 85/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 par. 1, par. 2, par. 3, par. 5, art 60 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędzia NSA Janusz Nowacki, , Protokolant specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2016 roku sprawy ze skargi D. M. i A. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania pierwszej instancji w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. z dnia[...] nr [...] wydane w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec D. M. i A. M. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] i umorzył postępowanie pierwszej instancji.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny:

Wnioskiem z 28 maja 2014 r. D. M. i A. M., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, powołując przepis art. 59 § 1 pkt 2, art. 60 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wystąpili do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. o umorzenie prowadzonego wobec nich postępowania egzekucyjnego w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] i o uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych, w szczególności wpisu hipoteki przymusowej ustanowionej na nieruchomości położonej w Gminie Z., dla której Sąd Rejonowy w Z. [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr[...]. Wskazując na zasadność wniosku pełnomocnik skarżących powołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r., w spr. SK 40/12, w którym stwierdzono niezgodność art. 70 § 6 ustawy Ordynacja podatkowa (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002 r.) z art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Trybunał Konstytucyjny uznał, że z punktu widzenia ustawy zasadniczej nie jest dozwolone uzależnienie terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych od tego, w jaki sposób zostały zabezpieczone zobowiązania podatkowe, jak również nie jest dozwolone dopuszczenie do sytuacji, w której zobowiązania tak wyodrębnionej kategorii podatków nigdy się nie przedawniają. W ocenie pełnomocnika wnioskodawców powyżej powołane orzeczenie ma istotne znaczenie zarówno dla przedawnienia zobowiązań powstałych po 1 stycznia 2003 r., jak również zobowiązań powstałych przed 1 stycznia 1998 r., czyli takich, jakich dotyczy postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec D. M. i A. M.

Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ I instancji stwierdził, że do należności objętej tytułem wykonawczym nr [...] zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych. W myśl art. 30 ust. 1 powołanej ustawy zobowiązania podatkowe przedawniają się po upływie 5 lat licząc od końca roku, w którym upłynął termin płatności podatku. Natomiast w myśl art. 30 ust. 4 ustawy nie ulegają przedawnieniu zaległości podatkowe zabezpieczone na nieruchomość. Jednakże po upływie terminu określonego w ust. 1 zaległości te mogą być egzekwowane tylko z tej nieruchomości. W ocenie organu administracji powołane przez pełnomocnika skarżących orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r. odnosiło się ściśle do art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002 r. Wyrok ten nie odnosi się natomiast w żaden sposób do art. 30 ust. 4 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, a zatem pozostaje bez wpływu na wynik niniejszej sprawy i nie daje podstawy do umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuł wykonawczy nr[...].

W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżących zarzucił naruszenie:

- art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez działanie w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych ;

- art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie pomimo wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 8 października 2013 r., SK 40/12;

- art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej poprzez jego zastosowanie i uznanie, że wierzytelność zabezpieczona hipoteką nie przedawniła się pomimo wydania w/w wyroku oraz poprzez przyjęcie, że wyrok ten nie ma zastosowania do art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej;

- art. 1a pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego błędną interpretację, polegającą na nieuznaniu wniosku o dokonanie wpisu hipoteki przymusowej za czynność egzekucyjną;

- art. 60 § 2 w zw. z art. 1a pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego niezastosowanie.

Z powyższych względów pełnomocnik skarżących wniósł o zmianę postanowienia organu I instancji poprzez uchylenie w trybie art. 60 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dokonanych czynności egzekucyjnych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. z dnia [...] i umorzył postępowanie I instancji. Uzasadniając organ odwoławczy wskazał, iż prowadzone na podstawie przedmiotowego tytułu wykonawczego postępowanie egzekucyjne dotyczy wyegzekwowania kwoty nieprawidłowo wykorzystanej dotacji z budżetu państwa, w wysokości określonej ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...]. W celu zabezpieczenia powyższej należności organ egzekucyjny wnioskiem z dnia 25 marca 1996 r. wystąpił o dokonanie wpisu hipoteki przymusowej do księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości położonej w G., gm. Z., stanowiącej własność zobowiązanych. Zawiadomieniem z dnia 23 września 1996 r. Sąd Rejonowy w Z. [...] Wydział Ksiąg Wieczystych powiadomił organ egzekucyjny o wpisaniu hipoteki przymusowej na rzecz Urzędu Skarbowego Ł.-P.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że wnioskiem z dnia 23 czerwca 2009 r. zobowiązani wystąpili do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 §1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych , a w szczególności wpisu hipoteki przymusowej na nieruchomości, w oparciu o przepis art. 60 § 2 powołanej ustawy.

Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Wskutek rozpatrzenia zażalenia zobowiązanych Dyrektor izby Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Zasadność powyższego rozstrzygnięcia potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 7 września 2010 r., III SA/Łd 244/10 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 lipca 2012 r., II FSK 62/11, który oddalił skargę kasacyjną od wyroku sądu I instancji, wniesioną przez pełnomocnika skarżących.

Następnie wnioskiem z dnia 12 grudnia 2013 r. skarżący wystąpili do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. o wznowienie postępowania zakończonego ostatecznym postanowieniem tego organu z dnia [...]. Jako podstawę wznowienia postępowania administracyjnego zobowiązani wskazali wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r., w spr. SK 40/12. Wnieśli o uchylenie postanowienia, uchylenie tytułu wykonawczego w całości oraz o umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie. Wnieśli nadto o złożenie oświadczenia do księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla nieruchomości położonej w miejscowości G., gm. Z., z uwagi na brak podstawy prawnej do utrzymania hipoteki przymusowej na w/w nieruchomości.

Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. odmówił uchylenia ostatecznego postanowienia z dnia [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec D. M. i A. M. na podstawie tytułu wykonawczego nr[...].

Na powyższe postanowienie skarżący wnieśli zażalenie do Ministra Finansów, który rozstrzygnięciem z dnia 7 sierpnia 2015 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, zobowiązani wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy wskazał, iż zarzuty podniesione we wniosku skarżących z dnia 28 maja 2014 r. zostały już rozpatrzone w toku prowadzonego postępowania wznowieniowego, zakończonego ostatecznym postanowieniem Ministra Finansów z dnia 7 sierpnia 2015 r. Tym samym w ocenie organu wniosek skarżących z dnia 28 maja 2014 r. nie może zostać rozpatrzony merytorycznie, bowiem oparty jest na tych samych argumentach, które przedstawione zostały we wniosku z dnia 12 grudnia 2013 r. Powyższe, zdaniem organu odwoławczego, w sytuacji niewystąpienia zmiany stanu faktycznego, czy też prawnego, nie może prowadzić do ponownego skutecznego wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Z tego względu, postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżących z dnia 28 maja 2014 r. zostało umorzone na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi D. M. i A. M. zarzucili naruszenie:

- art. 105 § 1 K.p.a. poprzez uznanie, że postępowanie wszczęte wnioskiem z dnia 28 maja 2014 r. było bezprzedmiotowe i z tego względu podlegało umorzeniu;

-- art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie pomimo wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 8 października 2013 r. , SK 40/12;

- art. 8 K.p.a. poprzez działanie w sposób naruszający zaufanie do organów administracji;

- art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej poprzez jego zastosowanie i uznanie, że wierzytelność zabezpieczona hipoteką nie przedawniła się pomimo wydania w/w wyroku oraz poprzez przyjęcie, że wyrok ten nie ma zastosowania do art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej.

Wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania, jak również o rozważenie możliwości zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego do czasu zakończenia postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, w sprawie zawisłej ze skargi na postanowienie Ministra Finansów z dnia 7 sierpnia 2015 r.

Uzasadniając wniesioną skargę pełnomocnik skarżących podniósł, iż konieczność wystąpienia z wnioskiem z dnia 28 maja 2014 r. wynikała z przedłużającego się postępowania zainicjowanego wnioskiem z dnia 10 grudnia 2013 r. Do dnia złożenia wniosku z 28 maja 2014 r. Minister Finansów nie rozpoznał bowiem wniesionego przez strony zażalenia, natomiast przedmiotowe postępowanie egzekucyjne było i jest prowadzone nadal, pomimo wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 8 października 2013 r. Ponadto pełnomocnik skarżących podkreślił, że Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł-Ś. postanowieniem z dnia [...], umorzył zgodnie z wnioskiem skarżących z 10 grudnia 2013 r., postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec skarżących w oparciu o tytuł wykonawczy nr[...], na podstawie analogicznych jak w sprawie niniejszej zarzutów. W dalszej części uzasadnienia pełnomocnik przywołał uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r., SK 40/12 oraz wywiódł skutki, jakie wynikają z powyższego orzeczenia, na zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką, powstałe zarówno przed 1 stycznia 1998 r., jak i powstałe po dniu 1 stycznia 2003 r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie argumentują, jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 23 marca 2016 r. Wojewódzki Administracyjny w Łodzi oddalił wniosek skarżących o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie, wbrew podniesionym zarzutom odpowiada prawu.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy organ egzekucyjny drugiej instancji zasadnie uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. z dnia [...] nr [...] wydane w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec D. M. i A. M. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] i umorzył postępowanie pierwszej instancji.

Zgodnie z treścią art. 59 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) - dalej w skrócie: "u.p.e.a.", postępowanie egzekucyjne umarza się:

1/ jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania;

2/ jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał;

3/ jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa;

4/ gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego;

5/ jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny;

6/ w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego;

7/ jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu;

8/ jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania;

9/ na żądanie wierzyciela;

10/ w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

Stosownie natomiast do art. 59 § 3 ww. ustawy, w przypadkach określonych w § 1 i § 2 cytowanego przepisu, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, chyba że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje na podstawie art. 34 § 4. Postanowienie, o którym mowa w § 3, wydaje się na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu. Ponadto, zgodnie z art. 59 § 5 u.p.e.a., na postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego przysługuje zażalenie zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym.

W rozpoznawanej sprawie D. M. i A. M. pismem z dnia 28 maja 2015 r. wystąpili do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – P. o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] obejmującego zaległość z tytułu nieprawidłowo wykorzystanej dotacji w kwocie 762 000 zł oraz o uchylenie czynności egzekucyjnych dokonanych w toku tego postępowania, o którym mowa art. 60 § 2 ww. ustawy. Jako podstawa prawna wniosku wskazany został art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. W uzasadnieniu wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego pełnomocnik strony skarżącej powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r. o sygn. akt SK 40/12, orzekający o niekonstytucyjności art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w okresie od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. W ocenie skarżących, orzeczenie to ma istotne znaczenie również do zobowiązań powstałych zarówno przed dniem 1 stycznia 1998 r., jak i po dniu 31 grudnia 2002 r., co wynika z uzasadnienia wyroku Trybunału i dlatego w przedmiotowej sprawie nie ma znaczenia, że art. 30 ust. 4 ustawy o zobowiązaniach podatkowych nie był formalnie poddany kontroli konstytucyjnej.

Z akt rozpoznawanej sprawy wynika ponadto, iż zarzuty podniesione przez skarżących we wniosku z dnia 28 maja 2015 r. o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] były już zgłoszone organowi przez pełnomocnika D. M. i A. M. we wniosku z dnia 10 grudnia 2013 r. o wznowienie postępowania zakończonego ostatecznym postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] i rozpatrzone we wznowionym postępowaniu rozstrzygnięciem tego organu z dnia [...] Nr [...] (k. 787-790 akt admin.), którym odmówiono uchylenia ww. ostatecznego postanowienia. Rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] zostało utrzymane w mocy przez Ministra Finansów postanowieniem z dnia [...] Nr [...], a obecnie sprawa ta poddana jest kontroli sądowej na skutek zaskarżenia ww. postanowienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - spr. o sygn. III SA/Wa 2804/15 (na chwilę obecną jeszcze nie rozpoznana).

Nie jest sporne, iż w rozstrzygnięciach z dnia [...] oraz [...] zarówno Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., jak i Minister Finansów, odnosząc się do zarzutów pełnomocnika strony podkreślili, iż we wznowionym postępowaniu zainicjowanym wnioskiem D. M. i A. M. z dnia 10 grudnia 2013 r., a dotyczącym sprawy wszczętej wnioskiem skarżących z dnia 23 czerwca 2009 r. o umorzenie - ze względu na przedawnienie dochodzonego zobowiązania - postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...], dokonano oceny kwestii przedawnienia w świetle art. 30 § 4 ustawy o zobowiązaniach podatkowych i uznano, że przywołany przez stronę wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt SK 40/12 nie stwierdził niezgodności z Konstytucją aktu normatywnego stanowiącego podstawę wydania postanowienia z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia Nr [...] i dlatego nie ma wpływu na treść tego rozstrzygnięcia.

Za prawidłowe zatem uznać należy stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., iż wniosek pełnomocnika strony skarżącej z dnia 28 maja 2014 r. o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] nie może zostać rozpatrzony merytorycznie, gdyż oparty jest na tych samych argumentach, co ww. wniosek o wznowienie postępowania w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...]. Pełnomocnik D. M. i A. M. po raz kolejny wnosi bowiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego powołując się na przedawnienie dochodzonego zobowiązania i niekonstytucyjność art. 30 § 4 ustawy o zobowiązaniach podatkowych wynikającą - w jego ocenie - z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt SK 40/12. Ponowne oparcie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego na wcześniej rozpatrzonych zarzutach, sprawdzających się do kwestionowania możliwości zastosowania w sprawie art. 30 ust. 4 ustawy o zobowiązaniach podatkowych z uwagi na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt SK 40/12, w wypadku braku wystąpienia zmiany stanu faktycznego, czy też prawnego nie może doprowadzić do ponownego skutecznego wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie umorzenia postępowania. Nie jest bowiem możliwe rozstrzyganie w trakcie postępowania egzekucyjnego o dotyczących istoty sprawy zarzutach, w sytuacji gdy wcześniej, w trybie przewidzianym przez obowiązujące przepisy prawa, w zakresie tych zarzutów zostało wydane prawomocne rozstrzygnięcie, a skarżący nie podnosi innych, nowych okoliczności w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 25 sierpnia 2015 r. w spr. II GSK 153/14).

Wydanie zatem ostatecznych rozstrzygnięć w zakresie odmowy umorzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego oraz odmowy uchylenia ww. rozstrzygnięcia we wznowionym postępowaniu, w którym poddano ocenie przedawnienie dochodzonych zobowiązań podatkowych oraz prawidłowość zastosowania w sprawie art. 30 ust. 4 ustawy o zobowiązaniach podatkowych z uwagi na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 08.10.2013 r. przesądza, zdaniem sądu, o braku możliwości ponownego orzekania w zakresie umorzenia postępowania z przyczyn podniesionych przez pełnomocnika strony we wniosku z dnia 28 maja 2014 r. Sąd ma przy tym świadomość, iż wniosek strony z dnia 28 maja 2014 r. dotyczył umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...], natomiast wniosek z dnia 10 grudnia 2013 r. miał na celu wznowienia postępowania w sprawie wszczętej wnioskiem skarżących z dnia 23 czerwca 2009 r. o umorzenie z uwagi na przedawnienie dochodzonego zobowiązania, postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...]. Nie ulega wątpliwości, iż nadzwyczajne postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostatecznym rozstrzygnięciem organu, oparte jest na zupełnie innych przesłankach niż postępowanie zwykłe, w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Należy mieć jednak na uwadze, że na skutek wznowienia postępowania, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, doszło do ponownego rozpatrzenia wniosku skarżących z dnia 23 czerwca 2009 r. o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...], z uwzględnieniem zarzutu niekonstytucyjności art. 30 ust. 4 ustawy o zobowiązaniach podatkowych ze względu na wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawie SK 40/12. Rozpoznając zatem kolejny wniosek D. M. i A. M. z dnia 28 maja 2014 r. o umorzenie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...], w którym podniesione zostały te same argumenty i zarzuty co we wniosku z dnia 10 grudnia 2013 r. o wznowienie postępowania, organ dokonywałby ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy - dotyczącej umorzenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] z uwagi na przedawnienie dochodzonego zobowiązania. ze względu na podniesiona przez stronę niekonstytucyjność art. 30 ust. 4 ustawy o zobowiązaniach podatkowych z powołaniem na wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawie SK 40/12.

W konsekwencji organ prawidłowo przyjął, iż wniosek ten nie może być merytorycznie rozpatrzony, a zainicjowane tym wnioskiem postępowanie należy umorzyć jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego i z uwagi na to, nie można wydać rozstrzygnięcia załatwiającego sprawę co do jej istoty, a także w sytuacji, gdy brak jest podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy. Przeszkodą wykluczającą możliwość rozpoznania sprawy, co do jej istoty jest - jak w stanie faktycznym sprawy - jej wcześniejsze merytoryczne rozpatrzenie. Tym samym fakt wcześniejszego rozpatrzenia stawianych we wniosku z dnia 28 maja 2014 r. zarzutów, wobec braku zmiany w stanie faktycznym i prawnym czyni ten wniosek bezprzedmiotowym.

Z uwagi na fakt, iż zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] , nie było rozstrzygnięciem merytorycznym, odnoszącym się do wniosku skarżących z dnia 28 maja 2014 r. o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuł wykonawczy nr[...], zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia przez organ art. 70 § 1 i § 8 ustawy ordynacja podatkowa z uwagi na nieuwzględnienie przy ocenie przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego wyroku Trybunału Konstytucyjnego w spr. SK 40/12, uznać trzeba za wykraczające poza przedmiot rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Sąd nie uwzględnił wniosku strony skarżącej o zawieszenie niniejszego postępowania sądowego do czasu zakończenia sprawy III SA/Wa 2804/15 zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, mając na uwadze okoliczność, iż przedmiot rozstrzygnięcia w obydwu postępowaniach sądowych jest różny. W niniejszej sprawie, co zaznaczono juz wyżej, sąd dokonywał oceny zasadności wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. rozstrzygnięcia procesowego w kwestii uchylenia postanowienia organu I instancji i umorzenia postępowania przed tym organem, natomiast przedmiotem sprawy sądowej III SA/Wa 2804/15 będzie zasadność odmowy uchylenia ostatecznego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] po wznowieniu postępowania na wniosek strony z dnia 10 grudnia 2013 r. Brak jest zatem wzajemnego bezpośredniego wpływu obydwu postępowań sądowych. Ponadto, zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zawieszenie przez sąd postępowania w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy uzależnione jest od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej, ma charakter jedynie fakultatywny.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.

d.j.