Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 338/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2 w zw. z  art. 28
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 28 ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska – Jaroszewicz, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2016 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Starosta Powiatowy w [...]...] decyzją z dnia [...]...] października 2012r. nr [...], na podstawie: art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 243 z 2010r., poz. 1623 ze zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Sp. z o. o. w [...] pozwolenia na budowę - elektrowni wiatrowej nr [...] wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...] w miejscowości [...], gmina [...].

W dniu [...] lipca 2015r. R. R. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji budowlanych nr [...], [...] , [...], [...] ,[...] , [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa.

Domagał się uznania za stronę, podnosząc, że był stroną w sprawie sądowo-administracyjnej o unieważnienie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na podstawie którego wydano wskazane decyzje budowlane.

Argumentował, że pomimo stwierdzenia nieważności uchwały Rady Gminy z [...].09.2006 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla lokalizacji [...] w miejscowościach [...], kontynuowana jest budowa turbin wiatrowych wraz z infrastrukturą.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2016 r., na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2016.23 t.j. ze zm.) w związku z art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. 2016.290 t.j.), po rozpoznaniu wniosku R. R. i H. B. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] października 2012r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o. o. pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej nr [...] wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...] w miejscowości [...], gmina [...], która decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2012r. została przeniesiona na [...] Sp. z o.o., a następnie zmieniona decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] maja 2015r. - umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] października 2012r.

W uzasadnieniu organ I instancji podał, że początkowo postanowieniem z dnia [...] listopada 2015r. odmówił wszczęcia postępowania, uznając, że wnioskodawca R. R. nie posiada interesu prawnego.

R. R. zaskarżył postanowienie Wojewody [...] do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie, który postanowieniem z dnia [...] lutego 2016r. uchylił postanowienie Wojewody i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Organ odwoławczy stwierdził wówczas, że legitymacja prawna R. R. powinna być zbadana we wszczętym postępowaniu administracyjnym.

W dniu [...] marca 2016r. wpłynął wniosek H. B. z identycznym żądaniem stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Biorąc pod uwagę treść żądania, stan faktyczny i podstawę prawną organ, na podstawie art. 62 k.p.a., wnioski R. R. i H. B. rozpatrzył w jednym postępowaniu administracyjnym.

Sprawa w trybie nieważności, została zainicjowana wnioskiem R. R. i H. B., dlatego organ uznał za konieczne zbadanie, czy skarżącym mimo, iż nie brali udziału w postępowaniu zwykłym, dotyczącym pozwolenia na budowę, przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a.

Stosownie do art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, który jako przepis szczególny względem art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy natomiast rozumieć, zgodnie z unormowaniem art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.

Mimo, że sprawy o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę są prowadzone w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, to jednak nie zmienia to ich zasadniczego przedmiotu, to jest problemu udzielenia pozwolenia na budowę. Zarówno więc w sprawie o takie pozwolenie prowadzonej w zwykłym trybie, jak i w trybach nadzwyczajnych, krąg podmiotów uznanych za strony powinien być identycznie ustalony na podstawie przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który jest normą szczególną w stosunku do art. 28 K.p.a.

R. R. jest właścicielem działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w obrębie [...], gm. [...]. W obrębie [...], gm. [...] nie posiada nieruchomości. Należało zatem dokonać analizy czy inwestycja na działce nr [...], powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości R. R.

Działki skarżącego nie znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie działki inwestycyjnej nr [...], oddziela je od siebie działka drogowa. Najbliżej działki inwestycyjnej znajdują się działki skarżącego nr [...] i [...] obręb [...], odległość tych działek od turbiny wiatrowej na działce inwestycyjnej wynosi ok. 300m.

Podobnej analizy dokonano w odniesieniu do H. B., który jest właścicielem działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie [...], gm. [...] i działki nr [...] w obrębie [...], gmina [...].

Najbliżej działki inwestycyjnej znajduje się działka H. B. nr [...] w obrębie [...], odległość tej działki od turbiny wiatrowej wynosi ok 300m.

Mając na uwadze taką lokalizację spornej inwestycji względem działek stanowiących własność wnioskodawców, inwestycja nie niesie ograniczeń wynikających z regulacji § 12 (odległość inwestycji względem działek budowlanych), ani § 13 (przesłanianie obiektów) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.).

Inwestycja nie wpływa również na warunki ochrony przeciwpożarowej, dostępu do drogi publicznej oraz dostępu szeroko rozumianych mediów. Odległość dzieląca działki wnioskodawców od nieruchomości na której zaprojektowano sporne przedsięwzięcie pozwala na stwierdzenie (bez konieczności przeprowadzania szczegółowej analizy), że R. R. i H. B. nie posiadają przymiotu strony uprawniającego do skutecznego kwestionowania decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] października 2012r., która decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2012r. została przeniesiona na [...] Sp. z o.o., a następnie zmieniona decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] maja 2015r.

Odnosząc się do wskazanego przez skarżących wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 maja 2013r., sygn. akt II SA/Gd 373/11 stwierdzającego nieważność uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2006r. uchwalającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla lokalizacji [...] w miejscowościach [...] w gminie [...], to również ten fakt nie daje skarżącym prawa do skutecznego żądania stwierdzenia nieważności spornej decyzji.

Dalej organ wskazał, że umorzenie postępowania administracyjnego wobec braku przymiotu strony wnioskodawców, stanowi o jego zakończeniu bez merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

Od powyższej decyzji R. R. i H. B. odwołali się do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., póz. 23 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania R. R. i H. B. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2016 r., umarzającej, wszczęte na wniosek R. R. i H. B., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2012 n, Nr [...] (zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej nr [...] wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], obręb [...], gmina U[...]), przeniesionej następnie decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2012 r. Nr [...], na [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] oraz sprostowanej postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. i zmienionej decyzją Starosty [...] z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...] - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu organ podał, że pismem z dnia [...] lipca 2016 r., wezwał R. R. i H. B. do wykazania interesu prawnego w kwestionowaniu spornego pozwolenia na budowę poprzez przesłanie dokumentu potwierdzającego posiadanie przez nich prawa własności bądź użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji.

R. R. przesłał dokumenty, z których wynikało, że jest właścicielem działek położonych w miejscowości [...] o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (KW [...]) oraz działek o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] (KW [...]).

H. B. nie udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie. Jednak z materiału dowodowego wynikało, że jest on współwłaścicielem działek położonych w miejscowości [...] o nr ew. [...], [...], [...], [...] (KW [...]), działek nr ew. [...] i [...] (KW [...]) oraz właścicielem działek nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] (KW [...]) oraz działki nr ew. [...] (KW [...]).

Biorąc to pod uwagę organ II instancji stwierdził, że w przypadku elektrowni wiatrowych obszar oddziaływania, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, co do zasady będzie wyznaczany w oparciu o art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 961). Zgodnie z tym przepisem odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa - od elektrowni wiatrowej - jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej).

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych przez odległość, o której mowa w art. 4 ust. 1, rozumie się najkrótszy odcinek pomiędzy:

1) rzutem poziomym istniejącego budynku mieszkalnego albo istniejącego budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, albo

2) granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy, o której mowa w art. 4 ust. 2 pkt 2 i w art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczącą inwestycji, o której mowa w pkt 1, na którym możliwa jest lokalizacja tej inwestycji, albo

3) linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza realizację inwestycji, o której mowa w pkt 1,

a:

4) okręgiem, którego promień jest równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami, a środek jest środkiem okręgu opisanego na obrysie wieży istniejącej elektrowni wiatrowej, albo

5) linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej.

Z projektu budowlanego spornej inwestycji wynikało, że całkowita wysokość elektrowni wiatrowej [...] wynosi 148 m, natomiast promień równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami wynosi 46,5 m ( Projekt budowlany - rys. nr III, ark. 4).

Organ odwoławczy stwierdził, że działki zlokalizowane w odległości mniejszej niż 1480 m od okręgu, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, mogą w związku z tym podlegać ograniczeniom w zagospodarowaniu.

W odległości mniejszej niż 1480 m od przedmiotowej elektrowni wiatrowej znajdują się m. in. działki należące do R. R. o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] (w odległości od ok. 250 m do ok. 950 m), oraz działki należącego do H. B. o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (w odległości od ok. 280 m do ok. 1250 m) oraz działka nr ew. [...] (zabudowana budynkiem w odległości ok. 1060 m).

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, skarżący mają interes prawny w kwestionowaniu decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji.

Z uwagi na stwierdzone naruszenie przez organ I instancji, art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2016 r., przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Dalej wskazał, że rzeczą organu wojewódzkiego przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie prawidłowe ustalenie aktualnego kręgu stron postępowania, zawiadomienie wszystkich stron o toczącym się postępowaniu administracyjnym i doręczenie im pełnej korespondencji, w tym decyzji kończącej postępowanie.

Jednocześnie stwierdził, że przeprowadzenie postępowania w tym zakresie wyłącznie przez organ drugiej instancji, doprowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 15 k.p.a.

[...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] wniosła skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2016 r.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych w zw. z art. 5 ust. 1 tej ustawy w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, poprzez błędne przyjęcie, iż obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, będzie co do zasady wyznaczony w oparciu o art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, podczas gdy:

określanie kręgu stron postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę powinno odbywać się na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w zw. z art. 28 k.p.a., z uwzględnieniem przepisów prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania pozwolenia na budowę, bez stosowania art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych,

- art. 13 ust. 2 i ust. 3 ww. ustawy w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji w zw. z art. 16 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, iż wnioskodawcy posiadają interes prawny, wynikający z położenia należących do nich działek w odległości mniejszej niż 1480 metrów od elektrowni wiatrowej.

Skarżąca domagała się uchylenia decyzji i umorzenia postępowania administracyjnego, ewentualnie tylko uchylenia decyzji.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że określanie stron niniejszego postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności powinno odbywać się na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w zw. z art. 28 k.p.a., z uwzględnieniem przepisów prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania pozwolenia na budowę,

Nie było podstaw do zastosowania art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych w zw. z art. 5 ust. 1 tej ustawy, w odniesieniu do wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu, z którego miałby być wywodzony interes prawny wnioskodawców. Powołane przepisy nie obowiązywały bowiem w momencie wydania pozwolenia na budowę.

Nie ma też podstaw do przyjęcia, aby krąg stron postępowania określany był według innych zasad niż w postępowaniu dotyczącym wydania weryfikowanej decyzji. Błędne było przyznanie legitymacji prawnej wnioskodawcom z powołaniem się na zmieniony stan prawny, bowiem przymiot strony nie przysługiwał im w postępowaniu zwyczajnym przy uwzględnieniu obowiązujących wówczas przepisów prawa materialnego.

W postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę interes prawny wywodzi się z norm prawa materialnego obowiązującego w dacie wydania decyzji podlegającej weryfikacji w postępowaniu nadzwyczajnym, nie zaś w oparciu o normy prawa materialnego, które weszły w życie w okresie późniejszym (już po wydaniu wspomnianej decyzji).

Kontroli poddawana jest decyzja wydawana w przeszłości, a wobec tego ustalanie kręgu stron postępowania nadzwyczajnego powinno odbywać się przy uwzględnieniu stanu prawnego wówczas obowiązującego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2015 roku, sygn. akt: II OSK 1676/14; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2005 roku, sygn. akt: VII SA/Wa 361/04; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2005 roku, sygn. akt: VII SA/Wa 144/05).

Organ wskazał, że decyzja I instancji została wydana z naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., jednak w dacie orzekania przez Wojewodę ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych nie stanowiła jeszcze obowiązującego prawa.

Nadto w ustawie o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych znalazły się regulacje dotyczące postępowań w przedmiocie pozwoleń na budowę elektrowni wiatrowych. Jak stanowi art. 13 ust. 3 ww. ustawy, postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy, prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych.

W świetle art. 13 ust. 2 ustawy, pozwolenia na budowę dotyczące elektrowni wiatrowych, wydane przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. przed dniem 16 lipca 2016 r.) oraz wydane na podstawie postępowania, o którym mowa w art. 13 ust. 3 ustawy zachowują moc, o ile w ciągu 3 lat od dnia wejścia w życie ustawy wydana zostanie decyzja o pozwoleniu na użytkowanie.

Przedmiotowa inwestycja została zrealizowana i jest użytkowana w oparciu o pozwolenie na użytkowanie. Organ całkowicie pominął przepisy przejściowe zawarte w ustawie, wybiórczo ją zastosował.

Zastosowanie przez organ art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy, które nie obowiązywały w momencie wydawania pozwolenia na budowę, przy jednoczesnym braku uwzględnienia przepisów przejściowych ustawy, stoi w sprzeczności z zasadą lex retro non agit, która ma charakter gwarancyjny jak i prewencyjny.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Uwzględnienie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, ma miejsce w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.).

W toku postępowania odwoławczego ustalono, że działki należące do R. R. o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] znajdują się w odległości od ok. 250 m do ok. 950 m, a działki należące do H. B. o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] - w odległości od ok. 280 m do ok. 1250 m, działka nr ew. [...] (zabudowana budynkiem) w odległości ok. 1060 m. Organ II instancji stwierdził, że w przypadku elektrowni wiatrowych obszar oddziaływania, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, co do zasady będzie wyznaczany w oparciu o art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 961).

Zgodnie z tym przepisem odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa - od elektrowni wiatrowej - jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej).

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych przez odległość, o której mowa w art. 4 ust. 1, rozumie się najkrótszy odcinek pomiędzy:

1) rzutem poziomym istniejącego budynku mieszkalnego albo istniejącego budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, albo

2) granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy, o której mowa w art. 4 ust. 2 pkt 2 i w art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczącą inwestycji, o której mowa w pkt 1, na którym możliwa jest lokalizacja tej inwestycji, albo

3) linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza realizację inwestycji, o której mowa w pkt 1,

a:

4) okręgiem, którego promień jest równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami, a środek jest środkiem okręgu opisanego na obrysie wieży istniejącej elektrowni wiatrowej, albo

5) linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej.

Z projektu budowlanego kwestionowanej inwestycji wynika, że całkowita wysokość elektrowni wiatrowej [...] wynosi 148 m, natomiast promień równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami wynosi 46,5 m ( Projekt budowlany - rys. nr III, ark. 4).

Działki zlokalizowane w odległości mniejszej niż 1480 m od okręgu, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, mogą w związku z tym podlegać ograniczeniom w zagospodarowaniu.

Jakkolwiek w postępowaniu o stwierdzenie nieważności organ dokonuje oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania, to jednak kwestie interesu prawnego należy badać na podstawie przepisów obowiązujących w dacie złożenia wniosku i orzekania przez organ nadzoru. Wynika to z faktu, że interes prawny musi być nie tylko indywidualny i konkretny, ale również aktualny.

Aktualność interesu prawnego oznacza, że nadaje się on do urzeczywistnienia w danej sytuacji faktycznej i prawnej i wiąże się z realnością, co oznacza że powinien on istnieć w dacie stosowania norm. O interesie prawnym osobistym, własnym i indywidualnym można mówić, gdy przypisać go można do zindywidualizowanego podmiotu w tym znaczeniu, że akt prawny skierowany do danej osoby musi wpływać na jej sytuację prawną.

W tym stanie rzeczy, sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak sentencji.