Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 911/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2006-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 7 lutego 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędzia WSA Asesor WSA Protokolant Zbigniew Ślusarczyk Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Irena Szczepkowska Lech Ledwożyw po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2006 roku sprawy ze skargi A Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" roku nr Rep. "[...]" w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę


UZASADNIENIE

Po ponownym rozpatrzeniu wniosku Spółki z o.o. A w J., Prezydent Miasta decyzją z dnia "[...]" roku, odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na lokalizacji zespołu usługowego złożonego z wystawienniczo-handlowego salonu samochodowego wraz ze stacją obsługi samochodów osobowych i dostawczych, ogólnodostępnej stacji paliw wraz z niezbędną infrastruktura techniczną, przyłączami, parkingami i drogami wewnętrznymi w obrębie działek nr "[...]", "[...]" oraz części działki nr "[...]" przy ul. "[...]" w "[...]".

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że planowana inwestycja nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust. l pkt l Ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, póz. 717 ze zm.), gdyż nie stanowi kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu sąsiednich działek budowlanych dostępnych z tej samej drogi publicznej (tzw. "dobrego sąsiedztwa"). Spośród dwóch sąsiednich działek, tylko jedna jest zabudowana w sposób trwały budynkiem szkoły podstawowej. Istniejące na działce szkolnej kompleksowe funkcje oświaty są odmienne w stosunku do wnioskowanych funkcji uciążliwych, takich jak ogólnodostępna stacja paliw czy stacja obsługi samochodów osobowych i dostawczych.

Organ wyjaśnił, że również po zbadaniu sąsiedztwa w granicach obszaru wynikającego z przepisu § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, póz. 1588) stwierdził, iż w sąsiedztwie przedmiotowych działek dominującą funkcję stanowi zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i jednorodzinna z terenami zieleni i rekreacji z towarzyszącą funkcją oświatową, administracyjno-biurową i usługowo-handlową o charakterze nieuciążliwym. W badanym obszarze nie występuje żadna funkcja

o charakterze uciążliwym dla otoczenia, jaką jest planowana przez inwestora stacja paliw.

Od powyższej decyzji A Spółka z o.o. wniosła odwołanie zarzucając naruszenie art. 75 § l k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego zgłoszonego przez pełnomocnika strony, naruszenie art. 61 ust. l pkt l Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie wąskiego znaczenia działki sąsiedniej oraz art. l cyt. ustawy przez nieuwzględnienie zasady zachowania ładu przestrzennego zabudowy głównego ciągu komunikacyjnego miasta "[...]". ulicy "[...]".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" roku, znak Rep."[...]" utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że organ I instancji badał sąsiedztwo przedmiotowych działek nie tylko ograniczając się do bezpośredniego sąsiedztwa poprzez wspólną granicę (wąskie znaczenie), ale również biorąc pod uwagę obszar tworzący urbanistyczną całość (szerokie znaczenie). Po zbadaniu sąsiedztwa, zarówno w wąskim, jak i w szerokim znaczeniu (obejmując obszar w promieniu 300 m), stwierdzono, iż w analizowanym obszarze nie występuje żadna funkcja o charakterze uciążliwym dla otoczenia podobna do wnioskowanej stacji paliw. W tej sytuacji inwestor nie spełnił warunku określonego w art. 61 ust. l pkt l Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że wniosek dowodowy zgłoszony przez pełnomocnika został uwzględniony przez organ I instancji.

Na powyższą decyzję A Spółka z o.o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzucała naruszenie art. 61 ust. l pkt l Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie wąskiego znaczenia działki sąsiedniej oraz naruszenie art. l cyt. ustawy przez nieuwzględnienie zasady zachowania ładu przestrzennego zabudowy głównego ciągu komunikacyjnego miasta "[...]" ulicy "[...]".

Strona skarżąca podniosła, że przy ustalaniu warunków zabudowy w przedmiotowej sprawie należało wziąć pod uwagę dotychczasowy sposób zagospodarowania znacznej części działek przy ulicy , pryz której planowana jest inwestycja , a nie tylko obszar 300 m. Przy ulicy tej bowiem znajdują się już dwie stacje benzynowe, co wskazuje, iż planowany sposób zagospodarowania działki jest zgodny z wpływem inwestycji na otoczenie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego, że wydanie pozytywnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej inwestycji jest uzasadnione faktem, iż na przebiegu głównego ciągu komunikacyjnego miasta "[...]" znajdują się dwie stacje paliw. Takie rozumowanie prowadziłoby do sytuacji, w których każda inwestycja mogłaby być zlokalizowana na dowolnym obszarze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. l § 2 Ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, póz. 1269) Wojewódzki Sąd Administracyjny bada zaskarżone decyzje pod względem ich legalności, czyli zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Sąd rozpoznając skargę dokonuje oceny, czy przy wydaniu aktów nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego lub procesowego.

Na mocy art. 61 ust. l Ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, póz. 717 ze zm.), zwanej dalej Ustawą o planowaniu, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w pkt 1-5 cyt. przepisu.

W przedmiotowej sprawie działki, na których jest planowana inwestycja, spełniają przesłanki określone w art. 61 ust. l pkt 2-5 Ustawy o planowaniu. Natomiast zdaniem organu nie został spełniony wymóg zawarty w art. 61 ust. l pkt l Ustawy o planowaniu, określany jako zasada dobrego sąsiedztwa, polegający na tym, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej

drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

Pojecie działki sąsiedniej nie zostało wyjaśnione przez ustawodawcę. Przyjęcie "szerokiego" ujęcia działki sąsiedniej, będzie oznaczało uznanie za sąsiednie także tych działek, które ze sobą nie graniczą, lecz znajdują się w pewnym obszarze, który powinien być brany pod uwagę z powodu wpływu inwestycji na otoczenie w sensie urbanistycznym.

W przedmiotowej sprawie organ badał sąsiedztwo przedmiotowych działek biorąc pod uwagę działki z nimi graniczące (wąskie znaczenie sąsiedztwa), jak i obszar w promieniu 300 m, który został wyznaczony na podstawie przepisu § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, póz. 1588). W wyniku dokonanej analizy organ stwierdził, że w sąsiedztwie planowanej inwestycji nie występuje żadna funkcja o charakterze uciążliwym dla otoczenia podobna do wnioskowanej stacji paliw.

Zatem nie można się zgodzić ze stroną skarżącą, że przy ustalaniu warunków zabudowy w przedmiotowej sprawie organ przyjął wąskie znaczenie pojęcia działki sąsiedniej, gdyż organ zbadał również działki, które ze sobą nie graniczą, lecz znajdują się w promieniu 300 m.

Na analizowanym obszarze dominującą funkcję stanowi zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i jednorodzinna z terenami zieleni i rekreacji z towarzyszącą funkcją oświatową, administracyjno-biurową i usługowo-handlową o charakterze nieuciążliwym. Obszar ten stanowi typowe osiedle mieszkaniowe z infrastrukturą zabezpieczającą potrzeby jego mieszkańców. ( szkoła, przedszkole, żłobek, pawilony handlowo-usługowe itp.)

W tej sytuacji organ słusznie uznał, że planowana inwestycja nie stanowi kontynuacji funkcji zabudowy już istniejącej, gdyż w badanym obszarze nie występuje żadna funkcja o charakterze uciążliwym dla otoczenia.

Stanowisko to należy uznać za prawidłowe w sytuacji, gdy zgodnie z zasadą dobrego sąsiedztwa, planowana inwestycja ma nawiązywać swym przeznaczeniem i walorami architektonicznymi do obiektów już istniejących.

Odnosząc się do informacji strony skarżącej o stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wyrażonym w sprawie sygn. akt "[...]", to stwierdzić należy, iż składowi orzekającemu w niniejszej sprawie znane jest to orzeczenie. Z rozstrzygnięcia tego i jego uzasadnienia skarżąca nie może jednak wywodzić dla siebie żadnych uprawnień, ponieważ orzeczenie to zapadło w konkretnej sprawie o odmiennym stanie faktycznym.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie zaś generalnie podziela stanowisko o pojmowaniu dobrego sąsiedztwa w znaczeniu szerszym , aniżeli działki ze sobą bezpośrednio graniczące. Nie znajduje natomiast podstaw do oceniania tegoż sąsiedztwa w znaczeniu aż tak szerokim , jak tego domaga się skarżąca, to znaczy w odniesieniu do wszystkich działek zlokalizowanych przy jednej z większych ulic miasta, stanowiącej jeden z głównych ciągów komunikacyjnych miasta.

W ocenie Sądu rozciąganie sąsiedztwa na wszystkie działki położone przy tej ulicy byłoby nieracjonalne i wykraczałoby poza granice wyznaczone art. 61 ust.l pkt l Ustawy o planowaniu.

Nie można bowiem pozostawić na uboczu wykładni celowościowej omawianego art. 61 ust. l pkt l Ustawy o planowaniu.

Zgodnie z zasadą racjonalnego działania ustawodawcy, należy przyjąć, iż celowo nie dał on legalnej definicji działki sąsiedniej po to, aby w każdej sprawie indywidualnie można było ocenić, czy planowana inwestycja będzie stanowiła kontynuację funkcji zabudowy już istniejącej, z uwzględnieniem faktycznych warunków panujących do tej pory na konkretnym obszarze.

W sprawie poddanej kontroli Sądu organy orzekające nie dopuściły się, zarzucanego w skardze, naruszenia przepisów prawa materialnego dokonały bowiem oceny dobrego sąsiedztwa nie tylko w znaczeniu wąskim, ale także w znaczeniu

szerszym, wynikającym z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, póz. 1588).

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, póz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.