Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1220/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 182
journal: Dz.U. 2018 poz 652
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją z [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 182 § 2 ustawy z 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 2018 r. poz. 652), art. 103 ust. 1 pkt 4 i art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019 r. poz. 341) oraz art 104 Kodeksu postępowania administracyjnego cofnął M. P. (dalej strona) uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przywołano treść przepisów przywołanych w podstawie decyzji jak również odwołano się do treści prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w S. z [...] r. w sprawie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres trzech lat to jest od 2 lipca 2018 r. do 2 lipca 2021 r.

Pismem z 14 maja 2019 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] w G. złożył wniosek o uzupełnienie decyzji w zakresie osnowy powyższej decyzji. Wnioskowane uzupełnienie polegać miało na wskazaniu w osnowie decyzji ściśle określonego okresu na jaki cofnięto uprawnienia, w tym na wskazaniu daty początkowej i końcowej tego okresu.

Postanowieniem z [...] r. Starosta [...] odmówił uzupełnienia powyższej decyzji co do wskazania daty początkowej i końcowej okresu na jaki cofnięto uprawnienie. W motywach rozstrzygnięcia odwołano się do postanowień § 17 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2016 r. poz. 231).

Pismem z 25 czerwca 2019 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] w G. wniósł odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach. W odwołaniu tym zakwestionowano powyższą decyzję w zakresie zaniechania wskazania ściśle określonego okresu na jaki cofnięto uprawnienia, w tym wskazania daty początkowej i końcowej tego okresu. Wskazany Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie nieuwzględnienia wniosku o uzupełnienie rozstrzygnięcia i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wskazanie w osnowie decyzji ściśle określonego okresu, na jaki cofnięto uprawnienia, w tym wskazanie daty początkowej i końcowej powyższego okresu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach tej decyzji organ odwoławczy na wstępie wyjaśnił, że z uwagi na treść art. 111 § 2 powyższego Kodeksu odwołanie zostało wniesione z zachowaniem ustawowego terminu. Odnosząc się do kwestii merytorycznych wskazało, że zgodnie z treścią art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. W myśl art. 182 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy, organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie, oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Zdaniem organu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie wystąpiła powyższa przesłanka cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie kat. B, ponieważ organ pierwszej instancji otrzymał prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w G. z [...] r., w którym orzeczono wobec strony środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat. W konsekwencji organ zobowiązany był wydać decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. W odniesieniu do zarzutów podniesionych w odwołaniu Kolegium wskazało, że zgodnie z przepisem § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, w przypadku orzeczenia wyrokiem sądu zakazu kierowania pojazdami na okres przekraczający rok organ wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami bez określenia terminu ważności tej decyzji. Jednocześnie, wypełniając obowiązek wskazany w § 17 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia w uzasadnieniu decyzji organ wskazuje w szczególności termin rozpoczęcia i zakończenia biegu okresu zakazu kierowania pojazdami, który w rozpatrywanej przez Kolegium sprawie rozpoczął się od 2 lipca 2018 r. i trwa do 2 lipca 2021 r. włącznie. Kolegium zaakcentowało także, że wskazane powyżej rozporządzenie jest aktem prawa powszechnie obowiązującego w rozumieniu art. 87 Konstytucji RP i wiąże organy administracji publicznej stosujące przepisy prawa. Kolegium nie jest właściwe do oceny zgodności tego przepisu z przepisami wyższej rangi. Do oceny takiej powołane są określone organy konstytucyjne.

Z decyzją tą nie zgodził się Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] w G., który pismem z 8 sierpnia 2019 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej Prokurator zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że w przypadku sprzeczności § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami z art. 182 § 1 Kodeksu karnego wykonawczego w związku z art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami organy są związane treścią rozporządzenia i nie są władne do orzekania na podstawie ustawy. Zdaniem skarżącego prokuratora w przypadku ujawnienia sprzeczności pomiędzy ustawą i rozporządzeniem organ, a w szczególności organ odwoławczy nie może powołując się na treść art. 6 przywołanego powyżej Kodeksu podnosić brak jakichkolwiek kompetencji do dokonywania wykładni i stosowania reguł kolizyjnych. W takiej sytuacji obowiązkiem organu jest co najmniej przeprowadzenie analizy danego zagadnienia, zweryfikowanie czy w rzeczywistości stan sprzeczności występuje i podjęcie merytorycznej decyzji mającej na celu ocenę rangi i sposobu wyeliminowania sprzeczności, w tym ocenę kompetencji do zweryfikowania decyzji w drodze wykładni. Tymczasem Kolegium zasłaniając się brakiem kompetencji nie odniosło się do stanowiska skarżącego dotyczącego sprzeczności wskazanych powyżej przepisów. Skarżący Prokurator zarzucił także naruszenie art. 182 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego w związku z art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu za dopuszczalne cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami bez zakreślenia terminu obowiązywania decyzji. Zgodnie z przywołanym art. 182 § 2 organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów; zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie. Zwrot "w orzeczonym zakresie" odnosi się do okresu, na jaki sąd orzekł zakaz prowadzenia pojazdów, a decyzje wydane na podstawie art. 182 § 2 i art. 184 tego aktu muszą określać ramy czasowe wyznaczone konkretnymi datami. Ponadto przepis art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego wskazuje na konieczność skonkretyzowania w sentencji decyzji zakresu czasowego cofnięcia uprawnień. W ocenie skarżącego Prokuratora § 17 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami w sposób niedopuszczalny modyfikuje treść art. 107 powyższego Kodeksu w związku z art. 182 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego. Ranga tej sprzeczności uzasadnia odmowę zastosowania przepisów rozporządzenia z powołaniem na zasadę lex superior derogat legi inferiori i pozostaje w kompetencji organów administracji. Zdaniem skarżącego Prokuratora organ odwoławczy dopuścił się naruszenia art. 7a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego polegającego na rozstrzygnięciu co do normy prawnej na niekorzyść strony. W odniesieniu do decyzji, której sentencja zawiera ramy czasowe cofnięcia, prowadzenie pojazdu po zakończeniu okresu obowiązywania cofnięcia skutkować będzie odpowiedzialnością za wykroczenie z art. 94 § 4 Kodeksu wykroczeń. Natomiast brak ram czasowych w sentencji decyzji skutkować będzie tym, że prowadzenie pojazdu po zakończeniu okres cofnięcia grozi odpowiedzialnością za przestępstwo z art. 180a kodeksu karnego, co oznacza, że wydanie decyzji bez określenia terminu jej obowiązywania skutkuje pogorszeniem sytuacji prawnej adresata takiej decyzji w porównaniu do adresata decyzji, w której w sentencji wskazano datę początkową i końcową cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Dodatkowo skarżący prokurator zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego to jest art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 182 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, polegające na zaniechaniu uchylenia zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji w zakresie nie zawarcia w osnowie istotnych elementów rozstrzygnięcia i orzeczenia co do istoty sprawy poprzez wskazanie w osnowie decyzji ściśle określonego okresu na jaki cofnięto uprawnienie, wbrew obowiązkowi wynikającemu z przywoływanego art. 182. W związku z podniesionymi zarzutami skarżący Prokurator domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie przedstawiając argumentację zbieżną z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje;

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, a jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji, w sprawie cofnięcia jej adresatowi uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B. W tym miejscu wskazać należy, iż stan faktyczny sprawy został zaprezentowany powyżej przy okazji omawiania dotychczasowego przebiegu postępowania. W ocenie Sądu brak jest zatem podstaw do jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadniania. W świetle wniesionej skargi stan faktyczny ustalony w postępowaniu administracyjnym nie jest sporny, a kwestionowana jest jego ocena, to Sąd po szczegółowym zbadaniu akt administracyjnych poczynione ustalenia dotyczące stanu faktycznego uznaje za własne.

Przeprowadzone we wskazanym powyżej zakresie badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniem uzasadniającym uwzględnienie wniesionej skargi. Sąd podziela przy tym zasadniczo zarzuty skargi z tym, że zarzut naruszenia art. 7a § 1 k.p.a. uznaje za daleko idący, a ocenę opisanych w tym zarzucie potencjalnych konsekwencji karnych dla adresata zaskarżonej decyzji uznaje za wykraczającą poza granice obecnie rozpoznawanej sprawy.

Materialnoprawną podstawę decyzji orzekającej o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami stanowi art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019. poz. 341), zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. Podstaw materialnoprawnych decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami należy także dopatrywać się w treści art. 182 kodeksu karnego wykonawczego. Zgodnie z § 1 zdanie pierwsze tego przepisu w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów sąd przesyła odpis wyroku organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego. Jeżeli zaś skazany prowadził pojazd, wykonując pracę zarobkową, o orzeczeniu sąd zawiadamia ponadto pracodawcę, u którego skazany jest zatrudniony. Stosownie zaś do art. 182 § 2 przywoływanego Kodeksu organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. W kontekście przywołanego art. 182 należy zaakcentować, że w orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości możliwość, aby przepis ten pomimo zamieszczenia go w Kodeksie karnym wykonawczym stanowił podstawę do wydania decyzji administracyjnej. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że nie jest istotne, w jakim akcie prawa została zamieszczona określona regulacja, lecz to, czy z danego przepisu można wywieść normę prawa materialnego mogącą stanowić podstawę do wydania decyzji administracyjnej.

W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w G. orzeczono wobec strony kontrolowanej decyzji środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat. W związku z tym Starosta jako organ właściwy zobowiązany był wydać decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie dostosowanym do orzeczenia sądu karnego. Decyzje o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami stanowią akty o charakterze związanym, to jest nie zależą od uznania organu. Organ, w przypadku zaistniałych ustawowych przesłanek, ma nie tyle prawo co bezwzględny obowiązek wydać decyzję o określonej treści. Nie jest przy tym uprawniony do weryfikowania wyroku sądu karnego.

Z treści art. 182 § 2 przywoływanego Kodeksu wynika, że organ administracji, któremu w trybie wynikającym z tego przepisu przesłany został odpis wyroku z orzeczonym zakazem prowadzenia pojazdów, jest zobowiązany cofnąć uprawnienie do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie. Z brzmienia przywoływanego przepisu wynika więc obowiązek organu cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie orzeczonym w wyroku sądu karnego. Organ ma zatem nie tylko cofnąć uprawnienie do kierowania pojazdami, ale musi także cofnąć je w orzeczonym przez sąd karny zakresie. Pojęcie "orzeczonego przez sąd karny zakresu" odnosi się przede wszystkim do zakresu przedmiotowego, w jakim sąd karny orzekł zakaz prowadzenia pojazdów. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że wskazane powyżej pojęcie "orzeczonego przez sąd karny zakresu" odnosi się także do okresu na jaki sąd orzekł zakaz prowadzenia pojazdów, co oznacza, że cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami musi nastąpić na ściśle wyznaczony okres, wynikający z orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia pojazdu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lipca 2019 r. sygn. akt I OSK 2640/18; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 stycznia 2019 r. sygn. akt I OSK 1833/18 wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2010 r., I OSK 698/09). Organ administracji nie może przy tym rozszerzać ani zawężać orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia pojazdu.

W ocenie Sądu orzeczenie organu o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami, bez powiązania decyzji z zakresem na jaki orzeczono zakaz prowadzenia pojazdu, jest czynnością wadliwą. Organy administracji wykonujące wyrok sądu karnego są bowiem związane jego treścią, co oznacza, że mogą cofnąć uprawnienie do kierowania pojazdami tylko na ściśle wskazany w wyroku okres. Tego rodzaju rozstrzygnięcie powinno zostać zamieszczone w osnowie decyzji (rozstrzygnięciu decyzji). Nie powinno się rozstrzygać o uprawnieniach lub obowiązkach strony w uzasadnieniu decyzji, które jest innym niż osnowa składnikiem decyzji administracyjnej. Rozróżnienie charakteru i treści poszczególnych składników decyzji administracyjnej ma znaczenie, czemu ustawodawca dał wyraz w regulacji zawartej w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Wyróżnienie w tych przepisach poszczególnych składników decyzji służy nie tylko zapewnieniu kompletności, czy zupełność decyzji administracyjnej, ale także podkreśla odrębność tych składników. Odrębność ta jest związana zwłaszcza z ich funkcją, jak i charakterem. W tym kontekście w znacznym uproszczeniu należy stwierdzić, że to z osnowy decyzji jej adresat ma czerpać wiedzę na temat treści uprawnień lub obowiązków zindywidualizowanych wobec niego poprzez wydanie danej decyzji. Rolą zaś uzasadnienia jest wyjaśnienie adresatowi decyzji dlaczego owa indywidualizacja uprawnień lub obowiązków nastąpiła. Sytuacja, w której w celu określenia treści zindywidualizowanego decyzją administracyjną uprawnienia lub obowiązku koniecznym jest sięganie do treści uzasadniania jest sprzeczne z istotą tego aktu administracyjnego. Z treści przywoływanego art. 182 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego wprost wynika obowiązek organu cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie orzeczonym w wyroku sądu karnego, zatem konkretyzacja tego zakresu powinna mieć miejsce w sentencji decyzji, a nie w jej uzasadnieniu. W świetle powyższego argumentacja prezentowana we wniesionej przez Prokuratora skardze zasługuje na uwzględnienie, ponieważ podnosi się w niej trafne uwagi co do brzmienia rozstrzygnięcia decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami.

W podsumowaniu prowadzonych rozważań należy stwierdzić, że organ administracji może cofnąć uprawnienie do kierowania pojazdami tylko w zakresie wynikającym z wyroku sądu karnego, w którym orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów, to jest w określonym przez sąd zakresie przedmiotowym i na ściśle wskazany okres wynikający z orzeczonego przez sąd zakazu. Rozstrzygnięcie takie powinno zostać zamieszczone w osnowie decyzji, ze wskazaniem daty początkowej i końcowej okresu, na który cofnięte zostały uprawnienia. W przypadku braku możliwości wskazania takich dat, z uwagi na nie zwrócenie przez osobę zobowiązaną prawa jazdy organ administracji zamieszcza w sentencji stwierdzenie, że okres zatrzymania prawa jazdy biegnie od dnia zwrotu wymaganego dokumentu.

W rozpoznawanej sprawie organy wywiązały się jedynie z obowiązku oznaczenia w osnowie decyzji zakresu przedmiotowego rozstrzygnięcia o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami ograniczając je do pojazdów kategorii B, gdyż tylko takie uprawnienia posiada strona kontrolowanej decyzji. W sentencji decyzji nie oznaczono jednakże okresu, na jaki cofnięto uprawnienie do kierowania pojazdami. W ocenie Sądu świadczy to o naruszeniu art. 182 § 2 przywoływanego Kodeksu poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.

Powyższej analizy norm ustawowych nie zmienia treść § 17 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami. Ustęp 1 tego przepisu stanowi, że w przypadku orzeczenia wyrokiem sądu zakazu kierowania pojazdami na okres przekraczający rok organ wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami bez określenia terminu ważności tej decyzji. Zgodnie natomiast w ustępem 2 tego przepisu w uzasadnieniu decyzji organ wskazuje w szczególności termin rozpoczęcia i zakończenia biegu okresu zakazu kierowania pojazdami. Podkreślić należy, że z § 17 ust. 1 rozporządzenia wynika jedynie obowiązek organu wydania decyzji administracyjnej o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami bez określenia terminu ważności tej decyzji. Jak słusznie zauważył WSA w Lublinie w wyroku z dnia 28 lutego 2017 r. sygn. III SA/Lu 1080/16, czym innym jednak jest kwestia określenia terminu ważności decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami, a czym innymi, wynikający z przywoływanego art. 182 § 2, obowiązek oznaczenia w decyzji okresu, na jaki cofnięto uprawnienie do kierowania pojazdami. W konsekwencji też nałożony na organ obowiązek wydawania decyzji bez określenia terminu jej ważności, nie wyłącza obowiązku oznaczenia w decyzji okresu, na jaki cofnięto uprawnienie do kierowania pojazdami.

W podsumowaniu prowadzonych rozważań stwierdzić należy, że stosownie do treści cytowanego art. 182 § 2 organ administracji powinien cofnąć uprawnienie do kierowania pojazdami w zakresie wynikającym z wyroku sądu karnego, w którym orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów, to jest w określonym przez sąd zakresie przedmiotowym i na ściśle wskazany okres wynikający z orzeczonego przez sąd zakazu.

W poddanej kontroli decyzji organu odwoławczego nie oznaczono okresu, na jaki cofnięto uprawnienie do kierowania pojazdami. Powyższe świadczy o naruszeniu przez organy obu instancji przywoływanego art. 182 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Dostrzeżone naruszenie uznać należy jako naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Skutkiem wyroku Sądu będzie zatem powrót sprawy do etapu postępowania odwoławczego, celem ponownego rozpatrzenia odwołania wniesionego przez Prokuratora. Obowiązkiem Kolegium będzie ponowne rozstrzygnięcie sprawy z uwzględnieniem przedstawionej wyżej oceny prawnej, w tym w szczególności z uwzględnieniem wynikającego z art. 182 § 2 powyższego Kodeksu obowiązku oznaczenia w decyzji okresu, na jaki cofnięto uprawnienie do kierowania pojazdami, tym poprzez wskazanie daty początkowej i końcowej tego okresu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.