Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 606/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-12-11 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Danuta Oleś po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie określenia dłużnikowi zajętej wierzytelności wysokość nieprzekazanej organowi egzekucyjnemu kwoty postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 606/07

UZASADNIENIE

A. spółka z o.o. z siedzibą w K. pismem z dnia 2 maja 2007 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] określające dłużnikowi zajętej wierzytelności wysokość nieprzekazanej organowi egzekucyjnemu kwoty w wysokości 12.000 zł.

Następnie w piśmie złożonym do Izby Skarbowej w dniu 29 października 2007 r. skarżąca spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wraz z pismem z dnia 22 listopada 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej przekazał powyższy wniosek do załatwienia tutejszemu Sądowi według właściwości.

Uzasadniając swój wniosek, skarżąca powołała się na przystąpienie przez organ egzekucyjny do egzekucji zaskarżonego postanowienia, co jej zdaniem oznacza, że przed rozpoznaniem skargi przez sąd administracyjny może dojść do wyegzekwowania należności objętej zaskarżonym postanowieniem. Dalej skarżąca stwierdziła, iż jej sytuacja majątkowa jest znana organom z urzędu. Wskazała też, że niezbędne są jakiekolwiek sumy pieniężne celem regulowania na bieżąco m. in. należności publicznoprawnych. Zajęcie rachunku bankowego stanowi również przeszkodę w ubieganiu się przez skarżącą o pożyczkę lub kredyt na pokrycie egzekwowanych kwot, gdyż nikt w takim przypadku nie udzieli skarżącej pożyczki lub kredytu nawet w najmniejszej wysokości.

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego orzec o wstrzymaniu wykonania decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Użycie w cytowanym wyżej przepisie zwrotów nieostrych, każdorazowo wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Sąd rozpoznający niniejszą pragnie wskazać na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (niepubl.), w którym podjęto próbę zdefiniowania przesłanki wyrządzenia znacznej szkody. W postanowieniu tym NSA stwierdził, że chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005).

W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie nie zostało przez skarżącą wykazane, aby wykonanie zaskarżonego postanowienia mogło wywołać skutki, o których mowa w przepisie art. 61 § 3 cytowanej ustawy. Okoliczności przedstawione przez skarżącą nie mieszczą się w przedstawionej powyżej definicji znacznej szkody, jak również nie stanowią trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy.

Za niczym nie poparty i czysto hipotetyczny należy uznać argument strony skarżącej, iż zajęcie rachunku bankowego stanowi przeszkodę w ubieganiu się o pożyczkę lub kredyt. Istotne jest, że strona nie wykazała stosownymi dokumentami (deklaracje podatkowe, bilans i rachunek wyników, wyciąg z rachunku bankowego) swojej sytuacji majątkowej. Stąd Sąd nie posiada aktualnych danych dotyczących wielkości przychodu z prowadzonej działalności i tego czy spółka osiąga zysk czy stratę oraz jakimi zasobami finansowymi dysponuje, a nie ma możliwości ustalenia tych danych w oparciu o dostępne mu dokumenty.

Stwierdzić też należy, iż Sąd poza zbadaniem skargi i zawartego w niej wniosku, dokonał również oceny przedłożonych akt sprawy i nie znalazł podstaw do uznania, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia uzasadniają okoliczności i charakter sprawy.

Wobec powyższego Sąd na podstawie przepisu art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.