Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 1437/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2018-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 9, art. 8 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2017 poz 43
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym.
article: art. 180 par. 1, art. 187 par. 1, art. 122
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini, sędzia WSA Dariusz Zalewski, Protokolant referent Mateusz Kownacki, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia oleju napędowego oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] określił G. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. (dalej: "Spółka") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego 30.313 litrów oleju napędowego na 35.497 zł, z terminem płatności na dzień 14 grudnia 2016 r.

2. W odwołaniu od decyzji Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania a ponadto wniosła o przeprowadzenie przez organ odwoławczy dowodów tj. o:

- zwrócenie się do T. GmbH & Co. [...] w Niemczech i ustalenie, czy firma ta zamawiała towar bądź była odbiorcą powyższego towaru, kontaktowała się z S. Ltd, z Cypru lub ze skarżącą Spółką poprzez zobowiązanie firmy do przedłożenia uwierzytelnionych w sposób prawem przewidziany kopii dokumentów księgowych obejmujących okres listopad -grudzień 2016 r. wykazujących na dokonywane zamówienia towarów na terytorium Europy, na okoliczność wykazania istnienia zlecenia przewozu towaru będącego przedmiotem postępowania;

- zwrócenie się do S. Ltd na Cyprze o przedstawienie informacji dotyczącej właściciela towaru oraz roli skarżącej Spółki w danym transporcie, danych dotyczących realizacji umowy transportowej;

- ponowne przesłuchanie w charakterze świadka M. R. w obecności pełnomocnika Spółki na okoliczność wykonywanego transportu z dnia [...] grudnia 2016 roku, okoliczności pozyskania danych do przejazdu, załadunku i rozładunku oraz osób w tym uczestniczących, gdyż przesłuchanie przeprowadzone w dniu [...] grudnia 2016 roku było dokonane przed ustaleniem wszelkich niezbędnych informacji w postępowaniu podatkowym i bez danych, które były niezbędne celem przeprowadzenia skutecznego takiego wniosku,

- przesłuchanie jako strony postępowania Prezesa Zarządu Spółki – W. K. - w obecności pełnomocnika Spółki, na okoliczności związane z przedmiotowym transportem towaru oraz własności towaru, jak też podmiotu dokonującego wewnątrzwspólnotowego nabycia,

- przesłuchanie w charakterze świadka E. G. w obecności pełnomocnika Spółki, na okoliczności związane z przedmiotowym transportem towaru oraz z własnością towaru.

3. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r., Nr [...] odmówił przeprowadzenia wnioskowanych przez Spółkę dowodów wskazując, że okoliczności związane z wewnątrzwspólnotowym nabyciem oleju napędowego zostały wystarczająco ustalone, w szczególności zaś wskazany odbiorca towaru zaprzeczył, że dokonał zakupu.

Następnie, zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że w dniu [...] grudnia 2016 r. funkcjonariusze celni Urzędu Celnego w S. przeprowadzili kontrolę należącego do Spółki samochodu o nr rejestracyjnych [...] wraz z cysterną nr rej. [...]. W wyniku kontroli, na podstawie okazanych dokumentów, ustalono, że wskazaną cysterną miał być przewożony z Łotwy do Niemiec olej transformatorowy o kodzie CN 2710 199300 w ilości 30.000 litrów. Ustalono, że wskazany zestaw przekroczył granicę państwową w dniu [...] grudnia 2016 r. Z kolei na podstawie sprawozdań z badań Wydziału Laboratorium Celne Izby Celnej w B., który przeprowadził badania laboratoryjne prób oleju pobranego z cysterny organ ustalił, że badany olej jest przeznaczony do napędu silników spalinowych i został zaklasyfikowany do kodu CN 2710 19 43. Organ stwierdził, że przewożony olej napędowy spełnia wymagania jakościowe dla oleju napędowego stosowanego w pojazdach, w tym ciągnikach rolniczych, maszynach nieporuszających się po drogach, a także rekreacyjnych jednostkach pływających, wyposażonych w silniki z zapłonem samoczynnym ,określone rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 9 października 2015 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych (Dz.U. nr poz. 1680). Ustalenia te stały się podstawą wydania decyzji określającej Spółce z wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym.

Organ przyjął w sprawie, że dokumentacja pozyskana w trakcie kontroli, w szczególności międzynarodowy list przewozowy CMR, nie dokumentuje rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczej. Podmiot wskazany w dokumencie CMR jako odbiorca, tj. spółka T. GmbH & Co [...]zaprzeczył, jakoby kiedykolwiek współpracował z podmiotem wskazanym w CMR jako wysyłający, tj. spółką S. Ltd. z N. na C., jak również ze spółką G. w P. Wskazywany w dokumentach nabywca zaprzeczył również jakimkolwiek zakupom oleju do transformatorów, z uwagi na to, iż produkuje wyłącznie transformatory chłodzone wodą i powietrzem.

W tych okolicznościach organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji, że skarżąca Spółka w dniu [...] grudnia 2016 r. dokonała przemieszczenia z Litwy na terytorium kraju wyrobów akcyzowych w postaci oleju napędowego w ilości 30.313 litrów w temperaturze referencyjnej. Wobec tego przyjął, że w stosunku do Spółki dokonującej nabycia powstało zobowiązanie podatkowe w akcyzie z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego.

Z kolei wobec potwierdzenia, że okazywane przez Spółkę dokumenty nie odzwierciedlają prawdziwej operacji gospodarczej uznano, że stan faktyczny sprawy nie wymagał przeprowadzania dalszego postępowania dowodowego, gdyż okoliczności związane z wewnątrzwspólnotowym nabyciem oleju napędowego zostały wystarczająco ustalone. Zdaniem organu, bezcelowe było przeprowadzanie dowodów z dokumentacji księgowej podmiotów zagranicznych na okoliczności rzekomo związane ze zleceniem realizowanym przez Spółkę, w szczególności istnieniem takiego zlecenia, wobec zaprzeczenia istnienia zakupu przez wskazanego w dokumentach odbiorcę. Podobnie bezcelowe było przesłuchiwanie prezesa czy pracownika strony na okoliczności związane z dokonanym przemieszczeniem paliwa z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju, gdyż powyższe zostało już wystarczająco stwierdzone innymi dowodami.

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy uznał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego prawidłowo określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w akcyzie.

4. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik Spółki zarzucił skarżonej decyzji naruszenie:

- art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 43 ze. zm.) - dalej u.p.a. - poprzez uznanie, że stan faktyczny sprawy wskazuje, iż doszło do nabycia wewnątrzwspólnotowego, podczas gdy w rzeczywistości nie zostały wypełnione ustawowe znamiona takiego nabycia, gdyż nabycie wewnątrzwspólnotowe następuje do miejsca przeznaczenia, co nie nastąpiło;

- art. 8 ust. 1 pkt 4 u.p.a. w zw. z art. 10 pkt 1 u.p.a. poprzez uznanie, że niniejsze przepisy prawa znajdują zastosowanie w niniejszej sprawie pomimo, iż nie doszło do nabycia wewnątrzwspólnotowego, a więc brak podstawy prawnej do powstania obowiązku podatkowego;

- art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.)- dalej o.p. - poprzez sprzeczne z prawem działanie organu i wbrew dyrektywom określonym w ww. przepisach prawa - całkowite pominięcie wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę postępowania (wnioski dowodowe zgłoszone pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r.), a przez to brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego;

- art. 188 o.p. poprzez nieprzeprowadzenie zgłoszonych przez stronę pismem z dnia [...] kwietnia 2017 oraz w odwołaniu z dnia [...] kwietnia 2017 r. wniosków dowodowych, pomimo że dotyczyły one okoliczności mających zasadnicze znaczenie dla sprawy;

- art. 189 o.p. w zw. z art. 200 § 1 o.p. w zw. z art. 191 o.p. poprzez całkowite zignorowanie stanowiska strony i władcze, dowolne a nie swobodne, uznanie i zakwalifikowanie stanu faktycznego do normy prawnej nakazującej określenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym;

- art. 122 o.p. tj. rażące naruszenie norm proceduralnego prawa podatkowego zawierających zasadę prawdy obiektywnej poprzez przeprowadzenie postępowania podatkowego w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 o.p.), co przejawiło się w nieuwzględnieniu wniosków dowodowych strony postępowania, ale też w fakcie, jakie dowody organ uznał za wystarczające do uznania, iż poświadczają prawdę tj. m.in. zeznań pana S. A. - managera firmy T., który nie został uprzedzony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, co powoduje, iż jego zeznania nie są wiarygodne, a nadto, z uwagi na możliwość unikania odpowiedzialności karno-skarbowej należało domniemywać, iż posiadał on interes w składaniu odmiennych od rzeczywistości zeznań; pominięciu znajdującej się w aktach sprawy umowy transportowej, braku udziału strony w czynnościach przesłuchania, etc.

- art. 120 o.p., tj. zasady legalizmu, poprzez nieuwzględnienie przez organ całokształtu okoliczności mogących mieć wpływ na treść wydanej decyzji, a przede wszystkim okoliczności: wiążącej Spółkę umowy transportowej, braku odpowiedzialności za rodzaj przewożonego towaru i braku możliwości sprawdzenia tego towaru, uznaniu wbrew definicji legalnej, iż doszło do wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru.

Na tej podstawie pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Spółki podnosi, że nabycie wewnątrzwspólnotowe nie może być rozumiane tylko jako przekroczenie granicy pomiędzy krajem a państwem członkowskim, bowiem zasadnicze znaczenie ma podmiot nabywający towar akcyzowy i realizowane na rzecz tego podmiotu przemieszczenie produktu akcyzowego, które rozpoczyna się w określonym miejscu na obszarze państwa członkowskiego a kończy się w kraju, również w miejscu oznaczonym. Wskazuje też, że skarżąca Spółka była jedynie przewoźnikiem, który nie ponosi odpowiedzialności za rodzaj przewożonego towaru, a jedynie za kwestie techniczne związane z przewozem.

Pełnomocnik Spółki podnosi też naruszenie przepisów postępowania, m.in. zarzuca organowi odwoławczemu, że wyznacza stronie termin na wypowiedzenie się co do zgromadzonego w sprawie materiału, a następnie, nie czekając na stanowisko, wydaje decyzję. Zdaniem Pełnomocnika, organ nie wyjaśnił, dlaczego przewoźnik został uznany za nabywcę towaru akcyzowego ujawnionego w czasie kontroli.

5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

1. Skarga jest niezasadna.

2. W sprawie jest bezsporne, że w dniu [...] grudnia 2016 r. należącym do skarżącej Spółki pojazdem - samochodem o nr rejestracyjnym [...] wraz z cysterną nr rej. [...] był przewożony olej napędowy. W okazanej przez kierowcę pojazdu dokumentacji zadeklarowano przewóz oleju transformatorowego o kodzie CN 2710 199300. Jednak organ na podstawie sprawozdań z badań Wydziału Laboratorium Celne Izby Celnej w B., stwierdził, że badany olej jest przeznaczony do napędu silników spalinowych i został on zaklasyfikowany do kodu CN 2710 19 43. Strona skarżąca nie kwestionuje takiej klasyfikacji przewożonego towaru. Nie ma wątpliwości, że przewożony towar jako wyrób energetyczny przeznaczony do użycia, oferowany na sprzedaż lub używany do napędu silników spalinowych podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym (art. 86 ust. 2 u.p.a. wg stawki określonej w art. 89 ust. 1 pkt 6 u.p.a. Nie jest też sporna pomiędzy stronami ilość tego towaru, jak też to, że towar znajdował się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, nie figurował w Systemie Przemieszczania oraz Nadzoru Wyrobów Akcyzowych EMCS PL oraz to, że na wcześniejszym etapie obrotu podatek nie został zapłacony.

3. Kwestią sporną w sprawie jest natomiast to, czy skarżąca Spółka może zostać uznana w zaistniałej sytuacji za podatnika podatku akcyzowego. Spółka stoi na stanowisku, że pełniła wyłącznie rolę przewoźnika, zaś nabywcą towaru jest niemiecka Spółka, wskazana w dokumencie CMR, tj. T. GmbH & Co.

Zgodnie z treścią art. 8 ust. 1 pkt 4 u.p.a. przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe wyrobów akcyzowych, z wyłączeniem nabycia wewnątrzwspólnotowego dokonywanego do składu podatkowego. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 9 u.p.a. stanowi, że nabycie wewnątrzwspólnotowe to przemieszczenie wyrobów akcyzowych lub samochodów osobowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. Zgodnie zaś z treścią art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.a. podatnikiem akcyzy jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą lub wobec której zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą, w tym podmiot nabywający lub posiadający wyroby akcyzowe znajdujące się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od wyrobów tych nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości, a w wyniku kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony.

Organy przyjęły, że skarżąca Spółka jest w zaistniałym stanie faktycznym podatnikiem podatku akcyzowego. Sąd podziela to stanowisko. Wskazać przede wszystkim należy, że z dokumentu CMR wynika, że skarżąca Spółka była przewoźnikiem towaru. W dokumencie tym był wprawdzie ujawniony zarówno nadawca towaru – S. Ltd na Cyprze, jak i odbiorca - spółka T. GmbH & Co. z Niemiec. Jednak organ wykazał, że pozyskany w trakcie kontroli list przewozowy CMR nie dokumentuje rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczej. Organ pozyskał bowiem informację, że podmiot wskazany w dokumencie CMR jako odbiorca, tj. spółka T. GmbH & Co. zaprzeczył, jakoby kiedykolwiek współpracował z podmiotem wskazanym w CMR jako wysyłający, tj. spółką S. Ltd. z N. na Cyprze, jak również ze skarżącą Spółką. Wskazywany w dokumentach nabywca zaprzeczył również jakimkolwiek zakupom oleju do transformatorów, wskazując, że produkuje wyłącznie transformatory chłodzone wodą i powietrzem.

Zdaniem Sądu, w tych okolicznościach organy zasadnie przyjęły, że przedstawiony przez kierowcę pojazdu CMR nie dokumentuje rzeczywistego przebiegu transakcji gospodarczej. Powyższe uprawniało do przyjęcia, że wskazana w CMR firma nie była odbiorcą towaru, a miejscem przeznaczenia towaru było nieustalone miejsce znajdujące się na terytorium Polski.

Sąd zauważa, że obok podstawowej grupy podatników akcyzy – tj. podmiotów dokonujących czynności opodatkowanych dotyczących wyrobów akcyzowych – przepisy ustawy o podatku akcyzowym wyróżniają jeszcze drugą grupę podatników akcyzy. Są to podmioty, po stronie których dochodzi do pewnych stanów, czy też zdarzeń, skutkujących powstaniem obowiązku podatkowego.

W ocenie Sądu, podatnikiem podatku akcyzowego jest skarżąca Spółka, gdyż wobec niej zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu – w należącej do Spółki cysternie ujawniono posiadanie oleju napędowego, przemieszczanego na podstawie dokumentów nieodzwierciedlających stanu faktycznego, i nie ustalono, że podatek akcyzowy został zapłacony. Wskazać należy, że art. 8 ust. 2 pkt 4 u.p.a. obejmuje zarówno posiadanie samoistne, jak i zależne, a także zarówno posiadanie w dobrej, jak i w złej wierze, oraz posiadanie prawne (zgodne z prawem) i bezprawne (wykonywanie przez osobę, której nie przysługuje prawo, w zakresie którego włada rzeczą). Przy czym dla powstania obowiązku podatkowego wobec nabywcy, posiadacza wyrobów akcyzowych bez zapłaconej akcyzy, nie mają znaczenia takie okoliczności jak: ewentualny stan świadomości nabywcy co do faktu nieuiszczenia akcyzy na wcześniejszym etapie obrotu; dochowanie należytej staranności w celu ustalenia tej okoliczności przed transakcją czy pokrzywdzenia przez nieuczciwego kontrahenta. (por. NSA w wyroku z dnia 30 listopada 2017 r, I GSK 908/17 oraz K. Radzikowski, Prawnopodatkowe skutki wadliwości czynności cywilnoprawnych, Warszawa 2014, s. 340-342).

Dodać należy, że taka interpretacja omawianych regulacji jest zgodna z prawem unijnym. W myśl bowiem art. 7 ust. 1 i 2 lit. b oraz art. 8 ust. 1 lit. b dyrektywy Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającego dyrektywę 92/12/EWG (Dz. U. UE. L 2009.9.12) podatek akcyzowy staje się wymagalny w momencie dopuszczenia do konsumpcji w państwie członkowskim. W myśl ust. 2 lit. b – na użytek niniejszej dyrektywy "dopuszczenie do konsumpcji" oznacza przechowywanie poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy wyrobów akcyzowych, na które nie nałożono akcyzy zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami prawa wspólnotowego i ustawodawstwa krajowego. Stosownie zaś do art. 8 ust. 1 lit. b dyrektywy – osobą zobowiązaną do zapłaty podatku akcyzowego, który stał się wymagalny, jest w odniesieniu do przechowywania wyrobów akcyzowych, o którym mowa w art. 7 ust. 2 lit. b): każda osoba przechowująca wyroby akcyzowe oraz każda inna osoba uczestnicząca w ich przechowywaniu. Tak więc z treści przytoczonych regulacji dyrektywy wynika, że są one tak samo restrykcyjne jak regulacja krajowa. Nabywca i posiadacz wyrobu akcyzowego, jako podatnicy w rozumieniu analizowanych regulacji krajowych, mieszczą się bowiem w ramach dyrektywalnych sformułowań o "każdej osobie przechowującej" oraz "każdej innej osobie uczestniczącej w przechowaniu" wyrobów akcyzowych jako podmiotach zobowiązanych do zapłaty podatku akcyzowego.

Poczynione w toku postępowania ustalenia uprawniały więc organ do przyjęcia, że podatnikiem podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia jest posiadacz, czyli skarżąca Spółka. Zatem organy prawidłowo zastosowały w sprawie przepisy prawa materialnego, a zarzuty skargi w tym zakresie tj. co do naruszenia 2 ust. 1 pkt 9 u.p.a. oraz art. 8 ust. 1 pkt 4 u.p.a. w zw. z art. 10 pkt 1 u.p.a. Sąd uznaje za bezzasadne.

4. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów procesowych wskazać należy, że w ocenie Sądu ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie znajdują, wbrew zarzutom skargi, podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym i zostały dokonane w granicach swobodnej oceny dowodów, jaka należy do kompetencji organów podatkowych z mocy art. 191 o .p.

Stosownie do art. 180 § 1 o.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z akt sprawy wynika, że w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego Spółka składała wnioski o przeprowadzenie dowodów, tj. o zwrócenie się do T. GmbH & Co. w Niemczech i ustalenie, czy firma ta zamawiała towar bądź była odbiorcą powyższego towaru, kontaktowała się z S. Ltd, z Cypru lub ze skarżącą Spółką poprzez zobowiązanie firmy do przedłożenia uwierzytelnionych w sposób prawem przewidziany kopii dokumentów księgowych obejmujących okres listopad-grudzień 2016 r. wykazujących dokonywane zamówienia towarów na terytorium Europy na okoliczność wykazania istnienia zlecenia przewozu towaru będącego przedmiotem postępowania; zwrócenie się do S. Ltd na Cyprze o przedstawienie informacji dotyczącej właściciela towaru oraz roli skarżącej Spółki w danym transporcie, danych dotyczących realizacji umowy transportowej; ponowne przesłuchanie w charakterze świadka M. R. w obecności pełnomocnika Spółki na okoliczność wykonywanego transportu z dnia [...] grudnia 2016 roku, okoliczności pozyskania danych do przejazdu, załadunku i rozładunku oraz osób w tym uczestniczących, gdyż przesłuchanie przeprowadzone w dniu [...] grudnia 2016 roku było dokonane przed ustaleniem wszelkich niezbędnych informacji w postępowaniu podatkowym i bez danych, które były niezbędne celem przeprowadzenia skutecznego takiego wniosku; przesłuchanie jako strony postępowania Prezesa Zarządu Spółki – W. K. - w obecności pełnomocnika Spółki, na okoliczności związane z przedmiotowym transportem towaru oraz własności towaru, jak też podmiotu dokonującego wewnątrzwspólnotowe nabycie; przesłuchanie w charakterze świadka E. G. w obecności pełnomocnika Spółki, na okoliczności związane z przedmiotowym transportem towaru oraz własnością towaru.

Należy zauważyć, że w myśl art. 188 o.p., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem.

Wskazane dowody miały był przeprowadzone na okoliczność wykazania, że w istocie nabywcą przewożonego towaru jest Spółka niemiecka. W ocenie Sądu wobec poczynionych przez organ ustaleń dokonanych na podstawie: dokumentu CMR, przesłuchania kierowcy M. R. a przede wszystkim na podstawie zeznań R. A. jako osoby zarządzającej w niemieckiej firmie T. GmbH, który zaprzeczył temu, że firma dokonywała jakiegokolwiek obrotu towarowego z cypryjską firmą S. oraz wskazał, że nie zna adresu wskazanego w dokumencie CMR jako adres odbiorcy towaru, organ był uprawniony do stwierdzenia, że zebrany materiał dowodowy jest wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy. Odnośnie zaś wniosku o ponowne przesłuchanie M. R., czy też przesłuchanie W. K. i E. G. na okoliczności związane z transportem towaru Sąd stwierdza, że wnioski te zmierzały jedynie do przedłużenia postępowania. Jeśli bowiem strona postępowania dysponowała jakimiś informacjami, nieznanymi organowi, na temat sprawy, mogła takie dowody przedstawiać w toku postępowania. Spółka nie przedstawiła natomiast dowodów, które mogłyby podważyć ustalenia w sprawie.

W ocenie Sądu organy podatkowe obu instancji w przedmiotowej sprawie w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy oraz w sposób obiektywny wyjaśniły wszelkie okoliczności mające znaczenie dla sprawy, co ma odzwierciedlenie w materiale dowodowym. Zgodnie z art. 191 o.p., stanowiącym zasadę swobodnej oceny dowodów, organ podatkowy uprawniony jest do dokonania oceny na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Powyższa zasada uprawnia więc do ustalenia prawdy obiektywnej według wiedzy organu, doświadczenia oraz przekonania o wartości dowodowej poszczególnych środków dowodowych.

Zasada swobodnej oceny dowodów nie oznacza nieograniczonej dowolności w wartościowaniu dowodów i ich selekcji. Jednakże organ uprawniony jest do wyboru faktów, które uznał za udowodnione, dokonując jednocześnie oceny znaczenia i wartości całego materiału dowodowego. Ocena ta powinna być zgodna z wymogami wiedzy doświadczenia i logiki. Ponadto, należy zwrócić uwagę, iż w postępowaniu organy podatkowe nie ograniczały stronie prawa do przedstawiania wszelkich materiałów i dokumentów a wręcz przeciwnie, oczekiwały współpracy w celu ustalenia stanu faktycznego. Strona miała możliwość wypowiedzenia się w sprawie i dostarczania wszelkich posiadanych materiałów dokumentujących stan faktyczny.

Zarzuty skargi w zakresie naruszenia przepisów postępowania z uwagi na prawidłowo ustalony stan faktyczny nie są więc zasadne. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia powyższych norm. W istocie bowiem, w swoim rozstrzygnięciu organ odwoławczy prawidłowo przedstawił zgromadzone w sprawie dowody, ustalił stan faktyczny, który przyjął za podstawę rozstrzygnięcia.

Za niezasadny Sąd uznaje też zarzut naruszenia przepisów postępowania, który polega na tym, że organ odwoławczy wyznacza stronie termin na wypowiedzenie się co do zgromadzonego w sprawie materiału, a następnie, nie czekając na stanowisko, wydaje decyzję. Z akt sprawy wynika, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2017 r. wyznaczył Spółce siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Pismo to doręczono pełnomocnikowi Spółki w dniu [...] lipca 2017 r. zaś decyzję organ wydał w dniu [...] lipca 2017 r., zatem 6 dni po upływie terminu do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego. W tym czasie, ani później, strona ani jej pełnomocnik z tego prawa nie skorzystali.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o oddaleniu skargi.