Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 314/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej~Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 20 lipca 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Antoni Hanusz po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Po 1664/16 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 30 września 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku od osób fizycznych za 2010 r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

1. Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Po 1664/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu wniosku R. P., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 30 września 2016 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. Przedstawiając w uzasadnieniu postanowienia stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że w argumenty zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ograniczają się do niczym nie popartego twierdzenia, iż istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody podatnikowi. Skarżący wskazał, że określona w zaskarżonej decyzji należność podatkowa opiewa na bardzo wysoką sumę ponad 125.855,00 zł. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody lub że powstałe po jej wykonaniu skutki byłyby trudne do odwrócenia. W opinii Sądu skarżący nie uzasadnił przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie wyjaśnił również na czym miałaby polegać szkoda, która w dalszej perspektywie będzie niemożliwa do naprawienia. Sąd stwierdził, że wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu wyegzekwowanej należności. Z tego względu takie obawy strony skarżącej nie mogą stanowić podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Również obawy dotyczące utraty możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, utraty płynności finansowej, czy skutków ewentualnej egzekucji nie mogą stanowić podstawy wstrzymania zaskarżonej decyzji. Ponadto wykonanie zaskarżonego aktu w drodze egzekucji sprowadzać się będzie do egzekwowania należności pieniężnych, realizowanego zgodnie z określonymi ustawowo zasadami i trybem, w których zobowiązanemu także będą przysługiwać odpowiednie środki ochrony prawnej, uniemożliwiające zagrożenie jej bytu, choć z pewnością nie chroniące jej przed pogorszeniem tego bytu.

2. W zażaleniu skarżący, działając przez swojego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania decyzji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj. art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") poprzez nieuwzględnienie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji.

3. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przesłankami zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym instytucji ochrony tymczasowej, uregulowanej w art. 61 § 3 P.p.s.a., jest związane z wykonaniem zaskarżonego aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi, niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z brzmieniem powyższego przepisu, sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu na wniosek skarżącego. Z komentowanego przepisu należy zatem wyprowadzić podstawową przesłankę wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jaką jest wykazanie istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Ciężar dowodu, w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno ponadto wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.

Przyczyną odmowy wstrzymania zaskarżonej decyzji był zatem brak jakiejkolwiek argumentacji skarżącego na poparcie wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Podstawą działania sądu administracyjnego w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, uczynić należy niewątpliwie materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, jednakże ocena spełnienia przesłanek zastosowania instytucji ochrony tymczasowej nie może abstrahować od argumentacji skarżącego, która obrazowałaby zasadność zastosowania art. 61 § 3 P.p.s.a. w konkretnej sprawie. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie pozwala sądowi administracyjnemu podjąć samodzielnych ustaleń na podstawie akt sprawy w kierunku zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody chciałby przedstawić wnioskodawca, aby wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie jest rolą sądu domniemywanie, gdzie strona skarżąca upatruje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sad Administracyjny uznał, że brak argumentacji skarżącego na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwił Sądowi pierwszej instancji odniesienie się do przesłanek zastosowania art. 61 § 3 P.p.s.a., co wykluczyło udzielenie mu ochrony tymczasowej w niniejszym postępowaniu.

Z tego względu, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.