Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 994/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2007-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

sygn. IV SA/Po 994/06 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 09 lutego 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym dnia 09 lutego 2007 r. sprawy ze skargi L.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]nr [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego L.L. kwotę [...] /[...]/ złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/ M. Dybowski KB/


UZASADNIENIE

sygn. IV SA/Po 994/06

U Z A S A D N I E N I E

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2005 r. L.L. zwrócił się do Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P. o udostępnienie Mu znajdujących się w posiadaniu Urzędu materiałów na temat zamierzonej przez firmę B. inwestycji na S., a to w związku z zaproszeniem na spotkanie, wystosowanym doń przez ową Firmę, które to spotkanie miało się odbyć dnia [...]grudnia 2005 r.

Wobec ustnego odmówienia Wnioskodawcy udostępnienia materiałów, L.L. wystąpił ze skargą do Prezydenta Miasta P. na uniemożliwienie Wnioskodawcy dostępu do informacji przez pracowników Wydziału Architektury i Urbanistyki. Podniósł, że chciał uzyskać w Urzędzie Miasta informacje w związku z zamierzoną inwestycją firmy B., ale odmówiono Mu dostępu do znajdujących się w gestii Urzędu materiałów tłumacząc, że nie jest stroną. Wskazał, że pouczono Go, że może wystąpić na piśmie o dostęp do informacji ale nie wskazano terminu, w którym wniosek zostanie rozpatrzony.

Ponownie rozpoznając sprawę, Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] odmówił udostępnienia znajdujących się posiadaniu Urzędu materiałów dotyczących postępowania administracyjnego, dotyczącego terenów przy ul. [...] w P., prowadzonego z wniosku firmy B. R. (dalej Firma). W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej, sprawą publiczną mogą być jedynie dane publiczne, w tym treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, których w owej sprawie dotąd nie wydano.

W odwołaniu Strona określiła działania organu I instancji jako bezprawne, wskazała, że Firma zamierza prowadzić przerób śmieci z całej aglomeracji poznańskiej i podkreśliła, że dostępu do informacji odmówiono niezgodnie z zapisami ustawy.

Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...]utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że:

1. osoby nie będące stronami w postępowaniu mogą mieć dostęp wyłącznie do rozstrzygnięć w tej sprawie, wobec czego wniosek złożony przed wydaniem rozstrzygnięcia słusznie został zablokowany przez organ I instancji,

2. ustalenie warunków zabudowy nie jest objęte pełną procedurą jawności co wynikać ma wprost z art. 63 ust. 1 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 80/03/717 ze zm.- dalej upzg),

3. Strona w swym odwołaniu powołuje się na upoważnienie mieszkańców R.bez podania danych tych osób i upoważnień do działania w ich imieniu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu L.L. zarzucił naruszenie Konstytucji RP, Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych;

ustaw: o dostępie do informacji publicznej i z dnia 9 września 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie; Deklaracji z Rio, tzw. Konwencji z Aarhus. Podkreślił, że udzielenie informacji obywatelom jest zasadą a odmowa stanowi wyjątek tym bardziej, jeżeli za ujawnieniem informacji stoi interes społeczny.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił i zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadną.

1. Przed Prezydentem Miasta P. toczy się postępowanie w sprawie [...]o ustalenie warunków zabudowy dla realizacji parku technologicznego utylizacji odpadów i recyclingu firmy B. R. sp. z o.o. w P. na terenach przy ul. [...] w P. Teren objęty wnioskiem położony był w obszarze, dla którego przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych przy rzece W., między ul. [...] a ul. [...] w P., zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2005 r. Postanowieniem z dnia [...] maja 2005 r. działający z upoważnienia Prezydenta Miasta P. Dyrektor Wydziału Urbanistyki i Architektury zawiesił z urzędu na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 80/03/717 ze zm.) postępowanie w sprawie owo postępowanie. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] działający z upoważnienia Prezydenta Miasta P. po Kierownika Oddziału Urbanistyki III na podstawie art. 97 § 2 w zw. z art. 101 i art. 123 kpa podjął owo postępowanie w sprawie, zawieszone postanowieniem z dnia 17 maja 2005 r., bowiem upłynęło 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku (od dnia 25 kwietnia 2005 r.) i braku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania dla terenów położonych przy rzece W. - między ul. [...] a ul. [...].

W zażaleniu na to postanowienie "w imieniu współwłaścicieli" T.C. wskazał, że planowane przedsięwzięcie będzie negatywnie oddziaływało na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi (art. 51 ust. 1 pkt 1 poś). Gdy planowane przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko, wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, które wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko są m.in. instalacje do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, punkty demontażu odpadów i zakłady przetwarzania odpadów, składowiska odpadów (§ 2 ust. 1 pkt 39-41 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. 257/04/2573- dalej rozporządzenie 2004 r.). Postanowieniem z dnia [...] października 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 123, art. 125, art. 126, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 59, art. 60, art. 61 i art. 63 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 80/03/717 ze zm.) utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...]. W posiadaniu Prezydenta Miasta w dacie wniosku z dnia [...] grudnia 2006 r. znajdował się co najmniej Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, opracowany przez Zespół pod kierunkiem mgra inż. P.S.- biegłego z listy Wojewody w sprawie ocen oddziaływania na środowisko z marca 2005 r. (k. 36 - 164 akt [...])

Ustaleń powyższych Sąd dokonał na podstawie przywołanych wyżej odpisów orzeczeń organów administracji publicznej, zażalenia z dnia [...] maja 2006 r. T.C., odpisu skargi L.L. z dnia [...] grudnia 2005 r., znajdujących się w aktach administracyjnych: [...];[...]) i Raportu- znajdującego się w aktach [...], które nie nasunęły Sądowi wątpliwości co do ich autentyczności i wiarogodności, i które nie zostały zakwestionowane w trybie przewidzianym ustawą ( art. 106 § 1, 3 i 5 ppsa w zw. z art. 252 i 253 kpc).

2. Ustrojodawca w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. 78/97 483, sprost. 28/01/319) określił, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje- w szczególności- dostęp do dokumentów (art. 61 ust. 2 in princ. Konstytucji). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa ( art. 61 ust 3 Konstytucji). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy... ( art. 61 ust. 4 Konstytucji). W doktrynie trafnie wskazuje się, że owe przepisy deklarują obywatelskie prawo do informacji o działalności organów władzy publicznej; dostęp obywateli do informacji jest warunkiem ich racjonalnego uczestnictwa w podejmowaniu decyzji w sprawach publicznych, a także ułatwia im społeczną kontrolę nad procesami sprawowania władzy ( P. Winczorek " Komentarz do Konstytucji RP z 2.4.1997"- Liber 2000 s. 83). Jedną z ustaw, o których mowa w art. 61 ust. 4 Konstytucji, jest ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 112/01/1198, ze zm.), która opiera się na koncepcji prawa do informacji jako prawa podmiotowego człowieka ( art. 2 ust. 1 udip; T. A. Aleksandrowicz "Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej" W. Pr. 2006 s. 121).

Zgodnie z art. 74 ust. 3 Konstytucji RP każdy ma prawo do informacji o stanie i ochronie środowiska, przy czym prawa tego można dochodzić w granicach określonych w ustawie. Art. 74 ust. 3 Konstytucji kreuje prawo podmiotowe, rodzące określone roszczenie po stronie jednostki, mogące stanowić podstawę zarzutu w skardze konstytucyjnej; stanowi konkretyzację ogólniejszego prawa do informacji (art. 54 ust. 1 i art. 61 Konstytucji; L. Garlicki w: "Konstytucja RP. Komentarz" Wyd. Sejmowe 2003, t. III s. 4-5 uw. 6 do art. 74). Zgodnie z art. 61 ust. 1 i ust. 4 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej, przy czym tryb udzielania tych informacji określają ustawy. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 112/01/1198 ze zm.- dalej udip) w art. 1 ust. 1 wskazuje, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Jednocześnie w art. 1 ust.2 udip ustawodawca zastrzegł, że przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi.

W doktrynie utrwalonym jest pogląd, że przy wykładni pojęć z zakresu ustawy o dostępie do informacji publicznej, koniecznym jest sięganie do art. 61 Konstytucji; przydatne jest nadto sięganie do rozwiązań wypracowanych w prawie międzynarodowym publicznym i w prawie unijnym ( M. Jaśkowska "Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA" TNOiK 2002 s. 27). Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu państwa, w zakresie ich kompetencji. Informację publiczną stanowi treść dokumentów urzędowych czy wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (art. 6 ust. 1 pkt 4a i c udip; wyroki NSA z 30.X.2002: II SA 181/02, II SA 1956/02, II SA 2036-2037/02; M. Jaśkowska- op. cit. s. 28).

3. Organy obu instancji błędnie ograniczyły poszukiwania innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi w rozumieniu art. 1 ust. 2 udip jedynie do przepisów kpa i art. 63 ust. 1 i art. 64 ust. 1 upzg. Tymczasem uwagi organów obu instancji uszło to, że z faktu, iż L.L. nie jest stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 kpa i nie przysługuje Mu prawo wglądu do akt (art. 73 § 1 i art. 74 § 1 i 2 kpa), nie wynika jakiekolwiek ograniczenie dostępu do informacji publicznej. Obie bowiem instytucje są od siebie niezależne, inne są przesłanki dostępu do akt strony, a inne wnioskodawcy, żądającego dostępu do informacji publicznej (którą- in concreto- zawierać mogą niektóre spośród dokumentów, zgromadzonych w aktach danego postępowania administracyjnego).

Art. 63 ust. 1 i art. 64 ust. 1 upzg nie wprowadzają żadnych ograniczeń w zakresie dostępu do informacji publicznej ani na etapie poprzedzającym wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ani po jej wydaniu.

4. W sprawie znajduje zastosowanie ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz. U. 129/06/902 ze zm.- dalej poś), która w tytule I dziale IV – art. 19-30 zawiera regulacje dotyczące udostępniania informacji o środowisku. Zgodnie z art. 19 ust. 1 poś, organy administracji są obowiązane udostępniać k a ż d e m u informacje o środowisku i jego ochronie znajdujące się w posiadaniu tych organów administracji lub które są dla nich przeznaczone. Ustawodawca w art. 19 ust. 2 pkt 2 poś wskazał, że udostępnieniu podlegają polityki, strategie, plany lub programy o których mowa w art. 40 ust. 1 poś- między innymi- plany zagospodarowania przestrzennego, jak i raporty o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (art. 19 ust. 2 pkt 7 poś).

Użyte w art. 19 ust. 1 poś określenie "każdemu" mieści – w kategorii osób fizycznych – wszelkie osoby fizyczne, bez jakichkolwiek ograniczeń bądź uwarunkowań (E. Radziszewski "Prawo ochrony środowiska. Przepisy i komentarz" Warszawa 2003, s. 54 t. 7). Przez informacje o środowisku i jego ochronie, o których mowa w art. 19 ust. 1 poś należy rozumieć wiadomości o danym środowisku (jego części lub elemencie) dotyczące jego stanu, ocen, zamierzeń co do przeznaczenia lub wykorzystania, przewidywanego oddziaływania na otoczenie i środków przeciwdziałających temu oddziaływaniu (E. Radziszewski- op. cit. s. 55 t.8). Przepisy ustawy określają szczegółowo, jakie informacje podlegają udostępnieniu. Sytuacje, w których organ administracji odmawia udostępnia informacji, oraz okoliczności, w których organ administracji może odmówić udostępnienia informacji, ustawodawca wskazał w art. 20 poś. Podkreślić należy, że dostępność informacji o środowisku i jego stanie jest zasadą, a ograniczenie tego prawa jest wyjątkiem od zasady (B. Wierzbowski, B. Rakoczy "Podstawy prawa ochrony środowiska" Warszawa 2004, s. 75). Zgodnie z art. 21 poś, organ administracji obowiązany jest udostępnić informację bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania wniosku, przy czym – jeśli sprawa jest skomplikowana – termin ów może ulec przedłużeniu do dwu miesięcy.

Z akt nie wynika, aby skarżący był stroną lub występował na prawach strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji firmy B. R. na działkach położonych przy ul. [...] w P. Jednak argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji nie są trafne.

Czym innym jest kwestia dostępu do akt postępowania administracyjnego, a czym innym kwestia udzielenia informacji o środowisku i jego ochronie. O taką informację, w świetle przytoczonych przepisów każdy może wystąpić z wnioskiem, a regulacje ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie mają, w ocenie Sądu, zastosowania.

5. Prawo wspólnotowe reguluje zagadnienia dostępu do informacji publicznej w

krajach członkowskich jedynie w zakresie odnoszącym się do ochrony środowiska. Zasada dostępu obywateli do wiedzy o stanie środowiska jest jedną z podstawowych zasad regulacji europejskich we wspomnianej dziedzinie (M. Kłaczyński, Komentarz do art. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej). Już w okresie przedakcesyjnym w Układzie Europejskim ustanawiającym stowarzyszenie między Rzecząpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, sporządzonym w Brukseli dnia 16 grudnia 1991 r. (Dz.U. 11/94/38 ze zm.- dalej Układ), Strony uznały, że istotnym warunkiem wstępnym integracji gospodarczej Polski ze Wspólnotą jest zbliżanie istniejącego i przyszłego ustawodawstwa polski do ustawodawstwa istniejącego we Wspólnocie; Polska podejmie wszelkie starania w celu zapewnienia zgodności jej przyszłego ustawodawstwa z ustawodawstwem Wspólnoty ( art. 68 Układu). Zbliżenie przepisów prawnych objąć miało w szczególności ochronę zdrowia i życia ludzi, zwierząt i roślin, środowisko naturalne ( art. 69 Układu). Strony zadeklarowały rozwijanie i umacnianie współpracy w tak ważnej dziedzinie jaką jest walka z pogarszającym się stanem środowiska naturalnego, a którą Strony uznały za priorytetowe. Współpraca koncentrować się miała w szczególności na: skutecznej kontroli poziomów zanieczyszczeń, zwalczaniu zanieczyszczeń powietrza i wody o charakterze regionalnym i ponadgranicznym, jakości wód, oddziaływaniu rolnictwa na środowisko naturalne,...ochronie lasów, fauny i flory, planowaniu gospodarki gruntami, w tym na budownictwie i planowaniu przestrzennym ( art. 80 ust. 1-3 Układu).

W doktrynie trafnie wskazuje się, że choć Układ Europejski mówił o zbliżaniu prawa (w sensie przepisów), system prawa wspólnotowego obejmuje nie tylko akty stanowione, lecz także to wszystko, co jako acquis communautaire zostało wypracowane w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu. W istocie owo zbliżenie osiągane było nie tylko na drodze stanowienia polskich przepisów o zbliżonej treści do prawa europejskiego, lecz nade wszystko w drodze wykładni prawa, uwzględniającej aksjologię i regulacje zawarte w prawie europejskim ( odpowiednio E. Łetowska "Prawo umów konsumenckich" CH BECK 1999 s. 54 i n). Ów kierunek wykładni stał się powszechnie akceptowanym w orzecznictwie sądów i w doktrynie na tle prawa konsumenckiego i stało się wzorcem implementacji prawa w szeregu innych dziedzin- w tym prawie ochrony środowiska. Ochrona zdrowia i życia ludzi, zwierząt i roślin oraz ochronę konsumenta jako i środowisko naturalne, Strony wprost wymieniły w art. 69 Układu.

Przykładowo - w doktrynie trafnie wskazywano, że wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 40 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. 15/99/139 ze zm.- dalej uzp) rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. 93/98/589- dalej rozporządzenie z 1998 r.) wprowadzone zostało dla zbliżenia uregulowań zawartych w polskim prawie wewnętrznym do rozwiązań przyjętych w Dyrektywie nr 97/11/EC z dnia 3 marca 1997 r., poprawiającej Dyrektywę nr 85/337/EEC z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków niektórych publicznych i prywatnych przedsięwzięć dla środowiska ( J. Śliżewska- Rogala: "Oddziaływanie na środowisko inwestycji nie zaliczonych do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska"- Prawo i Środowisko 3/98/41-42; "Określenie rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia"- PiŚ 3/98/36 i n.). Rozporządzenie z 1998 r. zastąpiło rozporządzenie Radcy Ministrów z dnia 24 września 2002 r.- Dz.U. 179/02/1490), a to- wskazywane przez T. C. - rozporządzenie z 2004 r.

Nie ulega wątpliwości, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 112/01/1198 ze zm.) nawiązuje do prawa europejskiego, które w szczególności w art. 255 Traktatu o ustanowieniu Wspólnot Europejskich, wprowadzonym Traktatem Amsterdamskim, zagwarantował publiczne prawo dostępu do dokumentów. W orzeczeniu z dnia 19 lipca 1999 r. w sprawie T-14/98 H.H. przeciwko Radzie, Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich uchylił decyzję Rady z dnia 4 listopada 1997 r. o odmowie dostępu wnioskodawczyni do raportu Grupy Roboczej do Spraw Eksportu Broni Konwencjonalnej. W wyroku z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie C-353/99 P- Rada przeciwko H.H. , Europejski Trybunał Sprawiedliwości podzielił ustalenia faktyczne i poglądy prawne Sądu Pierwszej Instancji, zawarte w orzeczeniu z dnia 19.7.1999 r. W szczególności Europejski Trybunał Sprawiedliwości wskazał, że celem decyzji 93/731 jest- zgodnie z zasadą demokracji i przejrzystości- zapewnienie obywatelom Unii możliwie najszerszego publicznego dostępu do treści dokumentów Rady, a podstawową zasadą jest prawo publicznego dostępu do informacji. Ograniczenia dostępu do informacji muszą być dokonywane z uwzględnieniem zasady proporcjonalności, w myśl której derogacje pozostawać winny w ramach ograniczeń tego, co uznaje się za odpowiednie i konieczne dla osiągnięcia zamierzonego celu. Organ badając wniosek o dostęp do informacji zawartej w dokumencie, winien rozważyć, czy- jeśli nie jest możliwe udostępnienie całości dokumentu- możliwym będzie udostępnienie jego fragmentu ( ze wskazaniem obywatelowi tego, że udostępnia mu się fragment dokumentu).

Z chwilą akcesji Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej (dnia 1 maja 2004 r.- art. 2 ust. 2) na podstawie Traktatu między Królestwem Belgii, Królestwem Danii, Republiką Federalną Niemiec, Republiką Grecką, Królestwem Hiszpanii, Republiką Francuską , Irlandią, Republiką Włoską, Wielkim Księstwem Luksemburga, Królestwem Niderlandów, Republiką Austrii, Republiką Portugalską, Republiką Finlandii, Królestwem Szwecji, Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej) a Republiką Czeską, Republiką Estońską, Republiką Cypryjską, Republiką Łotewską, Republiką Litewską, Republiką Węgierską, Republiką Malty, Rzecząpospolitą Polską, Republiką Słowenii, Republiką Słowacką dotyczący przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej, podpisany w Atenach w dniu 16 kwietnia 2003 r. (Dz.U. 90/04/864), w polskim porządku prawnym obowiązują w szczególności źródła prawa europejskiego- w tym w szczególności zawierający zasadę zrównoważonego rozwoju art. 6 TWE, zawierający zasadę kompleksowej ochrony art. 174 TWE.

Na podstawie art. 175 ust. 1 TWE Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej uchwaliły Dyrektywę 2003/4/WE z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczącej środowiska i uchylająca dyrektywę Rady 90/313/EWG (Dz.U. UE L 03.41.26- dalej Dyrektywa 2003/4/WE) która to dyrektywa weszła w życie dnia 14 lutego 2005 r. (art. 12 Dyrektywy 2003/4/WE). Zgodnie z art. 1 lit. a Dyrektywy 2003/4/WE, celem owej dyrektywy jest zagwarantowanie prawa dostępu do informacji o środowisku, które znajdują się w posiadaniu organów władzy publicznej lub które są przeznaczone dla tych organów. Organem władzy publicznej jest rząd lub organ administracji publicznej,..., na szczeblu ...lokalnym ( art. 2 ust. 2 lit a). Organy władzy publicznej, zgodnie z postanowieniami niniejszej dyrektywy, są obowiązane udostępnić informacje o środowisku, które znajdują się w ich posiadaniu lub które są dla nich przeznaczone, każdemu wnioskodawcy na jego wniosek, bez konieczności wskazania przez niego interesu (art. 1 Dyrektywy 2003/4/WE). Z zastrzeżeniem art. 4 i terminów postulowanych przez wnioskodawcę informacje o środowisku są wnioskodawcy udostępniane tak szybko, jak to możliwe lub, najpóźniej w ciągu miesiąca po otrzymaniu przez organ władzy publicznej, o którym mowa w ust. 1, wniosku (art. 3 ust. 2a Dyrektywy 2003/4/WE). Wnioskodawca nie musi wykazywać interesu. Wskazano również, że w przypadku, jeśli organ władzy publicznej wie, że informacje będące przedmiotem wniosku znajdują się w posiadaniu innego organu władzy publicznej bez zbędnej zwłoki przekazuje wniosek temu organowi władzy publicznej i informuje o tym wnioskodawcę lub przekazuje wnioskodawcy informację o istnieniu organu władzy publicznej (art. 4 pkt 1a Dyrektywy2003/4/WE). Państwa Członkowskie zobowiązane zostały do wprowadzenia w życie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 14 lutego 2005 r. ( art. 10 Dyrektywy 2003/4/WE).

Odpowiednie uregulowania zawiera Konwencja o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości dotyczących środowiska Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ Komitetu Polityki Ekologicznej ECE/CEP/43 sporządzona w Aarhus dnia 25 czerwca 1998 r., ratyfikowana przez Rzeczypospolitą Polską (Dz.U. 78/03/706- dalej Konwencja z Aarhus). W zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j. 129/06/902 ze zm.), odpowiadają regulacjom Dyrektywy 2003/4/WE i Konwencji z Aarhus.

6. Ponieważ sprawa o ustalenie warunków zabudowy dla owej inwestycji została wszczęta dnia [...] kwietnia 2005 r., a wniosek L.L. o dostęp do informacji publicznej z zakresu ochrony środowiska wpłynął do Prezydenta Miasta P. (organu szczebla lokalnego w rozumieniu art. 2 pkt 2 lit. a Dyrektywy 2003/4/WE i organu na innym poziomie w rozumieniu art. 2 pkt 2 lit. a Konwencji z Aarhus), przeto w sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego znalazła zastosowanie ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz. U. 129/06/902 ze zm.), a nie- jak błędnie wskazywał to Skarżący- ustawa z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz.U. 109/00/1157 ze zm.- dalej uioś). Ustawa z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku....( Dz. U. 109/00/1157 ze zm.) utraciła moc z dniem 1 października 2001 r. ( art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. 100/01/1085 ze zm.).

7. Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz. U. 129/06/902 ze zm.) dokonała w zakresie swej regulacji wdrożenia dyrektywy 90/313/EWG. W zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy o dostęp do informacji publicznej w zakresie ochrony środowiska, przepisy poś stanowią dostateczną podstawę dla uwzględnienia wniosku.

Art. 8 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz.U. 61/93/284 ze zm.), może być podstawą odpowiedzialności w sprawach dotyczących ochrony środowiska (przykładowo- orzeczenie ETPCz z dnia 2.11.2006 r. nr 59909/00 Giacomelli przeciwko Włochom). W sprawie nie zachodziła potrzeba sięgania do Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, otwartego do podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz.U. 38/77/167). Ustalenia Konferencji w Rio de Janeiro w 1992 r. nie rodzą praw podmiotowych i są adresowane do państw.

8. Nie ulega wątpliwości, że w szczególności Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, opracowany przez Zespół pod kierunkiem mgra inż. P.S.- biegłego z listy Wojewody w sprawie ocen oddziaływania na środowisko z marca 2005 r. (k. 36 - 164 akt [...]), winien być niezwłocznie udostępniony Wnioskodawcy (art. 19 ust. 2 pkt 7 poś). Z uwagi na obowiązek udostępnienia informacji o środowisku k a ż d e m u (art. 19 ust. 1 poś), brak było podstaw do badania, czy Wnioskodawca został upoważniony przez mieszkańców R., w tym do ustalenia danych tych osób.

9 Z tych powodów uwzględniając okoliczności sprawy, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa orzeczono jak w sentencji. Sąd nie orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w trybie art. 152 ppsa, ponieważ zaskarżoną decyzją nie przyznano żadnych uprawnień, które podlegałyby wykonaniu. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.

/-/ M. Dybowski

KB/