Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 274/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2022-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1 i ust. 1a,
journal: Dz.U. 2022 poz 615
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tj.
article: art. 75 par. 2, art. 82, art. 83
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski (spr.) Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 lipca 2022 r., nr SKO.40.1142.2022.śr w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Strzelec Opolskich z dnia 8 marca 2022 r., nr OPS.SP.5212.000516.03.2022, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu na rzecz skarżącej B. B. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez B. B., reprezentowaną przez pełnomocnika radcę prawnego M. M., zwaną dalej także skarżąca, jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, zwanego dalej Kolegium lub organem odwoławczym, z dnia 29 lipca 2022 r., nr SKO.40.1142.2022.śr, utrzymująca w mocy, wydaną z upoważnienia Burmistrza Strzelec Opolskich, decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Strzelcach Opolskich z dnia 8 marca 2022 r., nr OPS.SP.5212.000516.03.2022, zwanego dalej także organem pierwszej instancji, w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedzał następujący stan faktyczny.

Pismem z dnia 4 marca 2022 r. skarżąca zwróciła się do organu pierwszej instancji o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub z innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną matką A. G. Do wniosku dołączyła m.in.: orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w S. z dnia 28 stycznia 2022 r. o zaliczeniu A. G. do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności do dnia 31 stycznia 2025 r., z którego wynika, że ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od dnia 25 listopada 2021 r., natomiast nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność oraz orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w S. z dnia 16 kwietnia 2015 r. o zaliczeniu J. O. (małżonka A. G.) do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności na stałe. Opisaną na wstępie decyzją z dnia 8 marca 2022 r. organ pierwszej instancji odmówił skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Jako podstawę odmowy powołano okoliczność, że w orzeczeniu nie wskazano daty powstania niepełnosprawności A. G. Jakkolwiek wskazano, że Trybunał konstytucyjny w wyroku z dnia 21 października 2014 r. , sygn. akt K 38/13, orzekł o niekonstytucyjności wprowadzenia do ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 615 ze zm.), zwanej dalej u.ś.r., kryterium wieku powstania niepełnosprawności jako przesłanki uzależniającej uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, to jednak przepisu art. 17 ust. 1b nie usunięto z ustawy i nadal należy go stosować. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez zastosowanie art. 17 ust. 1b pkt 1 i 2 u.ś.r. bez uwzględnienia okoliczności, że na skutek wyroku TK doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki.

Kolegium pismem z dnia 28 czerwca 2022 r. zleciło organowi pierwszej instancji przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego. W dniu 8 lipca 2022 r. organ pierwszej instancji przekazał Kolegium kwestionariusz rodzinnego wywiadu środowiskowego, z którego wynika, że skarżąca nie posiada orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, nie jest rolnikiem ani małżonką rolnika, nie jest ubezpieczona emerytalno-rentowo, a ubezpieczenie zdrowotne posiada u męża w pracy jako członek rodziny. Wykonywane czynności pomocowe względem matki nie wykraczają poza normy i zasady wspierania rodziców, którzy ich potrzebują. Ograniczenia A. G. są rekompensowane przez pomoc sąsiadów i niesystematyczną pomoc córki. Do kwestionariusza dołączono również oświadczenie skarżącej, że w przypadku gdy zachodzi potrzeba opieki jest codziennie lub co drugi dzień u matki i wykonuje między innymi takie czynności jak: pranie, zmywanie, zmiana pościeli, realizacja recept, prace podwórkowe, wyjazdy do szpitala i do lekarza. Dołączono również oświadczenie A. G. z dnia 5 lipca 2022 r., w którym stwierdza, że córka jest u niej dwa razy w tygodniu po 4 godziny i pomaga przy sprzątaniu, załatwianiu spraw urzędowych, dowożeniu do lekarza, robieniu zakupów natomiast posiłki przygotowuje samodzielnie. Dodatkowo załączono również zaświadczenie lekarskie z dnia 4 lipca 2022 r. stwierdzające, że A. G. wymaga stałej opieki.

Decyzją z dnia 29 lipca 2022 r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył i szeroko wyjaśnił znaczenie przepisów art. 17 ust. 1-1b u.ś.r. Wskazał, że TK w wyroku z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, stwierdził niezgodność art. 17 ust. 1b u.ś.r. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osoba niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności. Skoro kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności, to w odniesieniu do tych osób oceny spełnienia przesłanek niezbędnych do przyznania tego świadczenia należy dokonywać z pominięciem tego kryterium. W dalszej części uzasadnienia decyzji Kolegium dokonało analizy zaistnienia pozostałych przesłanek przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Organ odwoławczy podkreślił, że rozpoznając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, należy ustalić czy istnieje związek między niepodejmowaniem pracy (rezygnacją z zatrudnienia) a sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną. Organ musi ustalić rozmiar faktycznie sprawowanej opieki w kontekście braku możliwości podjęcia pracy.

Na podstawie ustaleń dokonanych na zlecenie Kolegium przez organ pierwszej instancji organ odwoławczy uznał, że wykonywane przez skarżącą czynności pomocowe w stosunku do matki nie wykraczają poza normy i zasady wspierania rodziców, którzy go potrzebują. B. B., zgodnie z oświadczeniem matki, pomaga jej dwa razy w tygodniu w sprzątaniu i załatwianiu spraw urzędowych. A. G. mimo niepełnosprawności wiele czynności wykonuje samodzielnie, tj.: dba o higienę osobistą oraz przygotowanie posiłków dla siebie i męża, w pozostałym zakresie pomagają jej sąsiedzi, a córka świadczy pomoc niesystematycznie. Zdaniem Kolegium, wskazana przez skarżącą pomoc udzielona matce stanowi naturalna formę pomocy w rodzinie, a jej zakres nie stoi na przeszkodzie jednoczesnemu wykonywaniu pracy zarobkowej przez skarżącą. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że świadczenie pielęgnacyjne powinno przysługiwać osobom, które nawet w niepełnym wymiarze nie mogą w jakikolwiek sposób zarobkować z uwagi na intensywność sprawowanej opieki i zależność egzystencji osoby niepełnosprawnej od obecności osoby opiekuna. W ocenie Kolegium, nie spełnia wymogu, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., codzienne, ale wyłącznie przez część doby, świadczenie pomocy w prowadzeniu i utrzymaniu w należytym stanie gospodarstwa domowego. Fakt, że skarżąca sprząta, robi zakupy czy załatwia sprawy związane z wizytami u lekarza nie uzasadnia przyjęcia, że sprawowana opieka uniemożliwia jej podjęcie zatrudnienia. Należy bowiem odróżnić świadczenie stałej pomocy osobie bliskiej, będące elementem obowiązku alimentacyjnego, skutkiem tradycji, więzi rodzinnych i obowiązku moralnego (np. dziecka względem rodzica) od stałego świadczenia czynności opiekuńczych wymuszonych stanem niepełnosprawności, bez wykonywania których zagrożona byłaby egzystencja osoby niepełnosprawnej i godne funkcjonowanie.

W skardze wniesionej na decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu pełnomocnik skarżącej sformułował dwa zasadnicze zarzuty. Pierwszy zarzut dotyczy naruszenia prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy poprzez: dokonanie błędnej wykładni przepisu art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. z uwagi na zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej, a w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie przez organ, że brak jest związku pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą a sprawowaną przez nią opieką nad matką, podczas gdy w przedmiotowej sprawie taki związek przyczynowo-skutkowy istnieje oraz zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej, a w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie przez organ, że zakres opieki świadczonej przez skarżącą nie wypełnia wyżej wymienionej dyspozycji, podczas gdy w rozumieniu tego przepisu osoba niepełnosprawna w stopniu znacznym wymaga – w zależności od rodzaju schorzenia oraz aktualnego stanu zdrowia opieki stałej lub długotrwałej, lecz niekoniecznie całodobowej. Drugi zarzut dotyczy naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 7 w związku z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.), zwanej dalej K.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. faktycznego zakresu opieki skarżącej nad matką, co skutkowało brakiem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W oparciu o postawione zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także o zobowiązanie organów obu instancji do przyjęcia oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu Sądu, o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2022 r. poz. 2482.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 239), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Badana jest zatem wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Sąd nie ma zatem możliwości merytorycznego orzekania w sprawie rozstrzygniętej przez organy administracji publicznej aktami administracyjnymi poddanymi jego kontroli.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W opisanych przypadkach sąd uchyla decyzję lub postanowienie. Natomiast stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 2-3 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza ich nieważność w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach (pkt 2) albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub w innych przepisach. W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a., sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie (art. 145 § 3 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala zgodnie z art. 151 P.p.s.a.

Sposób rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny regulują dwa przepisy: art. 134 oraz art. 135 P.p.s.a. Stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, co istotne, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który nie miał w sprawie zastosowania. Przy czym, przeprowadzając kontrolę, sąd bierze pod uwagę stan faktyczny oraz stan prawny istniejący w momencie podejmowania przez organ administracji kontrolowanego aktu administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 135 P.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki (w odniesieniu do decyzji sankcję wzruszalności lub sankcję nieważności) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.

W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem organy obu instancji dopuściły się naruszenia prawa procesowego, które w konsekwencji doprowadziło również do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Granice materialne rozpoznawanej sprawy wyznaczają przepisy art. 17 ust. 1 i ust. 1a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, nadal zwanej u.ś.r. Zgodnie z tymi przepisami, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2022 r. poz. 447 ze zm.), 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1359 ze zm.), zwanej dalej K.r.o., ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Zgodnie z art. 17 ust. 1a u.ś.r., osobom, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki: 1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

W przepisie art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. ustawodawca wprost uzależnił prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od tego, czy na osobie, która o to świadczenie się ubiega ciąży obowiązek alimentacyjny przewidziany przepisami K.r.o. Regulacja ta wyraźnie wobec tego ogranicza krąg osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną osobą wyłącznie do osób zobowiązanych do alimentacji. Skarżąca należy do kręgu osób wymienionych w art. 17 ust. 1 u.ś.r., a jej matka oraz mąż matki legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Kolegium uznało na podstawie kwestionariusza rodzinnego wywiadu środowiskowego, oświadczenia A. G. oraz oświadczenia skarżącej, że sprawowana przez nią opieka nad matką ma charakter niesystematyczny i stanowi naturalną formę pomocy w rodzinie osobie bliskiej, będącej elementem obowiązku alimentacyjnego, skutkiem tradycji, więzi rodzinnych lub obowiązku moralnego. Opieka ta nie stanowi natomiast "stałego świadczenia czynności opiekuńczych wymuszonych stanem niepełnosprawności, bez wykonania których zagrożona byłaby egzystencja osoby niepełnosprawnej i jej godne funkcjonowanie".

W ocenie Sądu zebrany materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie takiego stanowiska. Organ bazował głównie na oświadczeniach skarżącej i jej matki. Należy jednak zwrócić uwagę na istotną sprzeczność w ich treści, której nie zauważył i nie wyjaśnił organ. Skarżąca wskazuje bowiem, że w celu sprawowania opieki w opisanym w oświadczeniu zakresie bywa u mamy "codziennie albo co drugi dzień". Natomiast matka skarżącej – A. G. stwierdza, że "w ciągu tygodnia córka jest 2 razy po 4 godz.". Przy czym są to oświadczenia złożone w trybie art. 75 § 2 K.p.a., a przepis ten dopuszcza odebranie takiego oświadczenia tylko od strony. A. G. nie jest stroną w postępowaniu w sprawie przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Mogłaby zostać jedynie przesłuchana w charakterze świadka w trybie art. 82 - 83 K.p.a., czego jednak organy zaniechały. W kwestionariuszu rodzinnego wywiadu środowiskowego organ pierwszej instancji wskazuje, że A. G. korzysta z pomocy sąsiadów, nie wyjaśniono jednak jaki charakter posiada ta pomoc, czy nie jest to jedynie pomoc doraźna. Na stronie 13 kwestionariusza organ ten wskazuje, że z relacji sąsiadów skarżącej wynika, iż przebywa ona bardzo często na swojej nieruchomości, a z relacji sąsiadów A. G. wynika, że skarżąca bardzo rzadko bywa widywana na nieruchomości swojej matki. Organ wskazuje na czynność rozpytania sąsiadów, jednak powinni oni zostać przesłuchani w charakterze świadka, a ich zeznania zaprotokołowane. Dowodu nie stanowią tu jedynie notatki służbowe, na które powołują się pracownicy organu pierwszej instancji. Są to bowiem okoliczności faktyczne istotne dla ustalenia faktu sprawowania przez skarżącą opieki nad matką, a także istotne z punktu widzenia przyjętego przez organ braku ciągłości sprawowanej opieki jako okoliczności wykluczającej przyznanie skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Organy powinny także rozważyć, czy skarżąca jako opiekun pozostaje w ciągłej dyspozycji swej podopiecznej, przez co należy rozumieć nie tylko samo faktyczne sprawowanie opieki, ale również gotowość niesienia jej pomocy w dzień i w nocy. Należy przy tym ustalić w sposób niebudzący wątpliwości, czy owa dyspozycyjność oznacza taki stopień zaangażowania skarżącej w pomoc matce, że uniemożliwia jej podjęcie jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Sąd podkreśla, że chodzi tu o opiekę stałą lub długoterminową, a nie tylko o opiekę rozumianą jako wykonywanie czynności opiekuńczych bez przerwy przez 24 godziny na dobę (zob.: wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 218/20). Ponadto w orzecznictwie sądowym wskazuje się, że "z żadnego przepisu u.ś.r. nie wynika, aby warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego było wspólne zamieszkiwanie z osobą, nad którą jest sprawowana opieka. Tworzenie więc dodatkowych warunków, których nie przewiduje ustawa należy uznać za bezpodstawne. (...) Oczywiste jest, że na osobach sprawujących opiekę mogą spoczywać także inne obowiązki rodzinne, które można wykonywać między innymi z uwagi na doraźną pomoc innych osób. Sąd nie podziela poglądu, że opieka, o której mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r. musi być nieprzerwana i całodobowa" (wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 27 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 590/19). Wypada również zauważyć, że warunek całodobowej opieki jest związany w sposób konieczny z osobami niezdolnymi do samodzielnej egzystencji, czyli osobami, u których występuje naruszenie sprawności organizmu w stopniu uniemożliwiającym zaspokajanie bez pomocy innych osób podstawowych potrzeb życiowych, za które uważa się przede wszystkim samoobsługę, poruszanie się i komunikację (por.: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. akt III SA/Gd 561/19). Jak wynika z zebranego materiału dowodowego, w rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie zachodzi.

W ponownie prowadzonym postępowaniu, wykorzystując wszelkie dostępne środki dowodowe, organy ustalą czy opieka sprawowana przez skarżącą nad jej matką posiada charakter stały lub długoterminowy, ale rozumiany nie tylko i wyłącznie jako opieka nieprzerwana i całodobowa. W oparciu o tak przeprowadzone postępowanie dowodowe i ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, organ wyda decyzję w sprawie, wielowątkowo ją uzasadniając.

W tym stanie faktycznym, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., Sąd uchylił zarówno zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.