Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 49/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-06-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi l.d na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...]października 2017r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2011r. w związku z wnioskiem skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2017r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2016r. nr [...] określającą skarżącemu L.D. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług, nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym oraz kwotę podatku VAT do zapłaty za poszczególne miesiące 2011r. Łączna wysokość zobowiązań skarżącego przekracza kwotę 550 000 zł.

Wraz ze skargą na powyższą decyzję, skarżący złożył wniosek o wstrzymanie jej wykonania, podnosząc że wysoka kwota obciążających go zobowiązań - wraz z odsetkami ok. 900 000 zł. - uzasadnia twierdzenie o istnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu trudnej do odwrócenia szkody. Egzekucja przedmiotowego zobowiązania mogłaby bowiem, w ocenie skarżącego, doprowadzić nawet do likwidacji posiadanego przez niego majątku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest zatem uprawdopodobnienie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, na skutek wykonania nieprawomocnej jeszcze decyzji. Co do zasady chodzi tutaj o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub uprawdopodobnienie możliwości zaistnienia innych trudnych do odwrócenia skutków, przy czym ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę.

Skarżący w niniejszej sprawie, w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie, powołał się, w sposób dość ogólny, na niebezpieczeństwo likwidacji majątku, nie precyzując jednakże w jaki sposób niebezpieczeństwo to – towarzyszące teoretycznie każdemu zobowiązaniu - może ulec konkretyzacji w okolicznościach przedmiotowej sprawy.

Z treści złożonego wniosku wynika, że skarżący prowadzi szeroko zakrojoną działalność gospodarczą - w roku 2016 i prawdopodobnie również w 2017 zakończoną ujemnym wynikiem finansowym. Okoliczność ta, zdaniem Sądu, nie świadczy jeszcze negatywnie o możliwościach finansowych skarżącego, gdyż wynik finansowy działalności gospodarczej, będący wypadkową przychodów oraz kosztów uzyskania przychodu, może wynikać zarówno ze zmniejszenia się wartości przychodów, jak i zwiększenia kosztów np. poprzez inwestycje. Samo zatem powołanie się na ujemny wynik finansowy w prowadzonej działalności nie przesądza kwestii zdolności płatniczych skarżącego. Skoro skarżący nadal prowadzi przedmiotową działalność, należy domniemywać że ma to swoje ekonomiczne uzasadnienie.

Z akt sprawy wynika również, że skarżący posiada majątek trwały w postaci dwóch domów o wartości po 300 000 zł., lokalu handlowego o powierzchni 200 m2 o wartości 100 000 zł., którego zgodnie z oświadczeniem nie użytkuje gospodarczo, a także lokalu mieszkalnego o nieznanym przeznaczeniu. Opłaca raty leasingu użytkowanego samochodu i deklaruje ponoszenie wydatków w wysokości przekraczającej deklarowane przychody, sugerując tym samym istnienie dodatkowych źródeł pokrycia deklarowanych wydatków.

W ocenie Sądu, zważywszy na znaczne i niewykorzystane zasoby majątkowe, skarżący ma możliwość osiągnięcia dodatkowych przychodów poprzez gospodarcze wykorzystanie posiadanego majątku, co pozwoli mu na wykonanie ciążącego na nim zobowiązania, choćby po jego rozłożeniu na raty, bez niebezpieczeństwa narażania się na ryzyko egzekucji z posiadanego majątku nieruchomego.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd nie dopatrzył się okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody majątkowej ani spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, na skutek wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem postępowania są bowiem należności pieniężne, które w razie uwzględnienia skargi podlegać będą zwrotowi w trybie prawem przewidzianym a skarżący, będący osobą niezwykle przedsiębiorczą, dysponuje majątkiem na tyle znacznym, aby przy jego pomocy wypracować dodatkowy przychód, pozwalający za uregulowanie zobowiązania bez niebezpieczeństwa narażenia substancji majątkowej na uszczuplenie.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.