Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 822/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-08-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), sędzia WSA Izabela Ostrowska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2021 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Zarząd Dzielnicy [...], po rozpatrzeniu wniosku P. S., decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., Nr [...], ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej oraz czterech szamb szczelnych na działce ew. nr [...]z obrębu [...], położonej przy ul. S. na terenie Dzielnicy [...]w W.

Powyższa decyzja została wydana na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2020r., poz. 293 ze zm. – dalej jako: "u.p.z.p."), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020r., poz. 256 ze zm. – dalej jako: "k.p.a."), art. 39 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 713 ze zm. – dalej jako: "u.s.g."), art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju W. (Dz. U. z 2018 r., poz. 1817), oraz § 17 uchwały Nr [...] Rady W. z dnia [...]grudnia 2008r. w sprawie przekazania dzielnicom W. do wykonywania niektórych zadań i kompetencji W. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2016 r., poz. [...]).

Organ pierwszej instancji ustalił, że na dzień podjęcia decyzji teren nieruchomości jest zabudowany budynkiem mieszkalnym przeznaczonym do rozbiórki. Nieruchomość zgodnie ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego W. znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem (M2).12 – tereny o przewadze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Teren inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego zasadne było wdrożenie postępowania w trybie art. 59 u.p.z.p.

Następnie Zarząd Dzielnicy W. wskazał, że analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy została przeprowadzona w oparciu o art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588) w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznaczył wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust.1 pkt 1-5 u.p.z.p. Organ określił warunki zabudowy. Inwestycja uzyskała niezbędne uzgodnienia.

Zarząd Dzielnicy W. stwierdził, że zamierzenie inwestycyjne nie koliduje z zadaniami rządowymi i samorządowymi służącymi realizacji inwestycji celu publicznego w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 53 ust. 3 pkt 10 u.p.z.p.

Teren objęty wnioskiem nie znajduje się w obszarze, w którym obowiązują ograniczenia wysokości zabudowy i obiektów naturalnych w rejonie lotniska zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 25 czerwca 2003 r. w sprawie warunków, jakie powinny spełniać obiekty budowlane oraz naturalne w otoczeniu lotniska. Ponadto nie jest położony w pasie drogowym zarezerwowanym w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego (art. 35), ani w istniejącym pasie drogowym (art. 39 i 40), zgodnie z ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

Po rozpatrzeniu odwołań A. M. i M. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 17 pkt 1 k.p.a. oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 570) w zw. z art. 39 ust. 5 u.s.g., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Zarządu Dzielnicy [...]z dnia [...]grudnia 2020 r.

Kolegium wskazało, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji innych niż lokalizacja inwestycji celu publicznego.

W myśl art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w tym przepisie. Ocena spełnienia tych warunków następuje poprzez analizę funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, w oparciu o przepisy rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W § 3 ww. rozporządzenia wskazano na konieczność dokonania analizy funkcji i cech oraz sposób ich dokonania.

Jedną z przesłanek wydania pozytywnej decyzji jest zasada dobrego sąsiedztwa, uzależniająca zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Kontynuacja funkcji o jakiej mowa w tym przepisie oznacza, że nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu, w tym użytkowania obiektów.

W obszarze analizowanym, w otoczeniu planowanej inwestycji, znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz usługowa. Przyjęcie, że istnienie zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej sprzeciwia się innej zabudowie jednorodzinnej lub szeregowej, prowadziłoby do wniosku, że zasada "dobrego sąsiedztwa" pozwala na sytuowanie w sąsiedztwie tylko budynków identycznych, a nie podobnych form architektonicznych. SKO przyjęło zatem, że możliwa jest każda forma architektoniczna zabudowy jednorodzinnej (wolnostojąca, bliźniacza, szeregowa) i planowana inwestycja nie narusza zasady dobrego sąsiedztwa.

Następnie organ drugiej instancji wskazał, że przepisy u.p.z.p. oraz rozporządzenia wymagają od organu ustalenia w decyzji o warunkach zabudowy takich parametrów jak: obwiązująca linia nowej zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometria dachu.

Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Zdaniem SKO organ pierwszej instancji prawidłowo wyznaczył linie zabudowy jako przedłużenie istniejącej linii zabudowy.

Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1 na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym.

Z analizy obszaru wynikało, że wartość parametru górnej krawędzi elewacji frontowej dla działek sąsiednich wynosi 9,5 m. Mając na względzie przesłanki przytoczone w uzasadnieniu analizy, SKO uznało za prawidłowe ustalenie ww. parametru na podstawie działek sąsiednich zgodnie § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia.

Zgodnie z § 8 rozporządzenia geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowany. W obszarze analizowanym występują dachy płaskie i spadziste o nachyleniu od 0 do 45 stopni. Mając na względzie powyższe oraz ład przestrzenny, SKO uznało, że ustalenie tego parametru jest prawidłowe. Wysokość kalenicy ustalono w nawiązaniu do zabudowy sąsiedniej, zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia.

Wskaźnik powierzchni zabudowy wyznacza się zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia, na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Wartość tego parametru wynosi w tej sprawie 0,17. SKO uznało zatem, że wyznaczenie wskaźnika zostało dokonane prawidłowo.

Szerokość elewacji frontowej wyznaczono na 14 m. Przepis § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy stanowi, że szerokość elewacji znajdującej się od frontu działki wyznacza się na podstawie średniej szerokości elewacji na działkach w obszarze analizowanym z tolerancją do 20%, względnie – zgodnie z § 6 ust. 2 dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji, jeżeli wynika to z analizy. Jak ustalono w analizie średnia wartość ww. parametru dla budynków wynosi 14 m. SKO uznało zatem, że wyznaczenie ww. wskaźnika zostało dokonane zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia.

Inwestycja, jak wynika z przeprowadzonej analizy, ma dostęp do drogi publicznej. Teren inwestycji znajduje się w zasięgu istniejącej sieci infrastruktury technicznej, a tym samym została wypełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Ponadto podkreślono, że przed wydaniem decyzji organ pierwszej instancji uzyskał wszystkie niezbędne uzgodnienia określone w art. 53 ust. 4 u.p.z.p.

W związku z powyższym, SKO nie stwierdziło naruszenia prawa materialnego ani procedury uzasadniającego uchylenie decyzji organu pierwszej instancji.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, SKO wskazało, że zarzut braku zabudowy bliźniaczej w obszarze analizowanym nie zasługuje na uwzględnienie. Kontynuacja funkcji oznacza, że nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu, w tym użytkowania obiektów. W zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy.

W analizie stanowiącej załącznik do decyzji wskazano, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Budownictwo jednorodzinne wolnostojące różni się od budownictwa jednorodzinnego bliźniaczego i szeregowego, lecz różnica ta nie może mieć decydującego znaczenia z punktu widzenia zasad "dobrego sąsiedztwa". Zasada "dobrego sąsiedztwa" pozwala na sytuowanie w sąsiedztwie budynków podobnych w formie architektonicznej, a nie identycznych.

Organ nie uwzględnił zarzutu dotyczącego wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i wskazał, że powyższy parametr został ustalony zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (względem dziatek sąsiednich), a nie ust. 3 (średnia dla obszaru). Powyższy parametr na działkach sąsiednich (nr [...], nr [...]) wynosi 9,5 m. Nie doszło zatem, do naruszenia § 7 ust. 1 rozporządzenia. Odnosząc się do zarzutu braku parametrów wysokości elewacji frontowej wskazano, że zgodnie z analizą urbanistyczną ww. parametr został opisany w tabeli jako wysokość.

Zdaniem SKO również zarzut dotyczący szerokości elewacji frontowej nie zasługiwał na uwzględnienie. Wskazano, że zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia szerokość elewacji znajdującej się od frontu działki wyznacza się na podstawie średniej szerokości elewacji na działkach w obszarze analizowanym z tolerancją do 20%. Średnia dla obszaru wynosi 14,7 m. Powyższe oznacza możliwość wyznaczenia ww. parametru ze wskazaną tolerancją na poziomie od 11,76 m do 17,64 m. Organ pierwszej instancji ustalił ww. parametr na poziomie 14 m, czyli mieszący się w ww. przedziale.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego parametrów dachu, organ wskazał, że został on ustalony w oparciu o § 8 rozporządzenia, zgodnie z treścią analizy. Wbrew twierdzeniem odwołania wysokość elewacji frontowej na działkach nr [...]wynosi 9,5 m, a nie 6 m.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła M. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik postępowania – tj. niewłaściwe zastosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 1 pkt 3, 4 i 5 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nierzetelne wykonanie analizy urbanistyczno-architektonicznej.

Podniesiono również zarzut naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania – tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 15 k.p.a., poprzez ograniczenie rozpoznania sprawy przez organ drugiej instancji do ustaleń organu pierwszej instancji, bez wzięcia pod uwagę argumentów odwołania.

Zdaniem skarżącej analiza nie zawiera oznaczenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz wysokości do kalenicy, a jedynie wskazanie bliżej nieokreślonej wysokości budynków. Wysokość całkowita budynków została określona jako równoważna wysokości elewacji frontowej. Powyższe, zdaniem skarżącej, świadczy o naruszeniu § 7 i § 8 rozporządzenia. Jeden z tych parametrów nie został bowiem zbadany w analizie.

Dalej skarżąca podniosła, że wyliczona na podstawie tabeli średnia wysokość zabudowy wynosząca 7,59 m została podniesiona w opisie analizy do 9,5 m.

W decyzji, wysokość elewacji frontowej i wysokość budynku została wyznaczona na tym samym poziomie - 9,5 m. W konsekwencji kąt nachylenia połaci dachowych został określony od 0°. Oznacza to, że na przedmiotowej działce mogą zostać zaprojektowane budynki o trzech pełnych kondygnacjach, a więc wyższe od budynków w bezpośrednim sąsiedztwie. W sąsiedztwie wszystkie budynki mają dachy spadziste.

Skarżąca podkreśliła również, że w decyzji została nieprawidłowo określona szerokość elewacji frontowej, którą zgodnie z § 6 pkt 1 rozporządzenia, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20% - np., 14 m (+/-20%). Bez takiej tolerancji budynki będą mogły mieć np. szerokość 6m, 7m, 8 m, ponieważ i tak będą spełniały maksymalną szerokość 14 m.

Skarżąca wskazała, że przy ulicy [...] występują budynki mieszkalne jednorodzinne dwukondygnacyjne ze spadzistymi dachami i tylko taki typ zabudowy powinien być dopuszczony na terenie wnioskowanej nieruchomości.

Odpowiadając na skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że motywy, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Ponadto, stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm. – dalej jako: "ustawa covidowa"), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Takie rozwiązanie zostało przyjęte w niniejszej sprawie.

Oceniając legalność kontrolowanej decyzji, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a zwłaszcza art. 61 ust. 1 tej ustawy. Sąd podzielił argumentację przedstawioną w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., co musiało skutkować oddaleniem skargi.

Przedmiotem sprawy było ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej oraz czterech szamb szczelnych na działce ew. nr [...]z obrębu [...], położonej przy ul. S. w W.

Decyzja została wydana w oparciu o art. 59 ust. 1 u.p.z.p., w myśl którego zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z nim, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Ustawodawca nałożył na organ wydający decyzję obowiązek sprawdzenia oraz określenia wymagań, jakie powinna spełniać nowa zabudowa w związku z już istniejącą zabudową w sąsiedztwie oraz sposobem zagospodarowania terenu. Nowa zabudowa powinna stanowić kontynuację zabudowy znajdującej się w sąsiedztwie inwestycji, zarówno jeżeli chodzi o funkcję, parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy, jak i zagospodarowanie terenu. Kontynuacja powinna dotyczyć także gabarytów, formy architektonicznej obiektów, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Warunki, zgodnie z którymi określa się cechy nowej zabudowy, są zdefiniowane w rozporządzeniu z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588).

Istotne znaczenie dla ustalenia warunków zabudowy i potwierdzenia spełnienia wymogu dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., ma w myśl § 3 ww. rozporządzenia, prawidłowe wyznaczenie obszaru analizowanego, w którym przeprowadza się analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Wskazany obszar należy wyznaczyć w odległości nie mniejszej niż 3-krotność szerokości frontu działki objętej wnioskiem o ustalenia warunków zabudowy, ale zarazem nie mniejszej niż 50 m. Nie jest konieczne, aby w obszarze analizowanym istniał obiekt, który wszystkimi swoimi parametrami i funkcją odpowiada planowanej zabudowie, wystarczające jest, że poszczególne parametry planowanego obiektu nawiązują do parametrów występujących w obszarze analizowanym i stanowią ich kontynuację. Kontynuacja funkcji, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nie oznacza tożsamości, lecz umożliwia uzupełnianie funkcji istniejącej o zagospodarowanie nie wchodzące z nią w kolizję. Zarówno w sytuacji, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i w sytuacji, gdy stanowi uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i z nią nie kolidujące, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony (wyrok NSA z 17 marca 2021 r. sygn. II OSK 889/18; wyrok NSA z 1 grudnia 2020 r. sygn. II OSK 1580/18; wyrok NSA z 29 listopada 2018 r. sygn. II OSK 52/17).

Celem zasady dobrego sąsiedztwa jest zagwarantowanie ładu przestrzennego jako takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki, nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej.

Rozumienie kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy traktować szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygnąć wątpliwości na rzecz uprawnień inwestora po to, by mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu.

Zdaniem Sadu planowane zamierzenie inwestycyjne nie spowoduje w istocie zmiany dotychczasowej funkcji zabudowy, gdyż jest jej innym przejawem.

Analiza urbanistyczna sporządzona na potrzeby sprawy, zawiera wszystkie niezbędne elementy i została wykonana prawidłowo. Potwierdza ona, że planowana inwestycja związana z budową czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej oraz czterech szamb szczelnych wpisuje się w funkcje istniejącej zabudowy. Planowana inwestycja, zachowuje zasadę dobrego sąsiedztwa. W obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, usługowa, a także o funkcji garażowej. Dlatego przyjąć należy, że planowana inwestycja nie wprowadza nowej funkcji (nowego rodzaju zabudowy).

W ocenie Sądu w sposób prawidłowy zostały określone parametry inwestycji, stosownie do rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dotyczy to obowiązującej linii zabudowy (od strony wjazdu na teren inwestycji i granicy terenu inwestycji oznaczonego literami AB jako przedłużenie istniejącej linii zabudowy na działkach bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji), szerokości elewacji frontowej (maksymalnie do 14 m), geometrii dachu (spadzisty lub płaski o kącie nachylenia głównych połaci dachu od 0° do 45°) oraz wysokość elewacji frontowej (do 9,5 m).

Tym samym zarzut dotyczący naruszenia art. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 1 pkt 3, 4 i 5 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - nie zasługuje na uwzględnienie. Biorąc pod uwagę, że sąsiednie budynki na dziadkach nr [...]

(położone przy tej samej ulicy S.) mają wysokość po 9,5m, to nie można uznać, że doszło do naruszenia § 7 ust. 1 ani § 8 ww. rozporządzenia poprzez ustalenie maksymalnej wysokości projektowanego obiektu, tak w odniesieniu do kalenicy dachu, jak i w odniesieniu do wysokości elewacji frontowej - na 9,5 m. Zarzut nierzetelnego sporządzenia analizy urbanistycznej jawi się jako bezzasadny, albowiem nie przedstawiono dokumentu pochodzącego od osoby uprawnionej podważającego pomiary w niej wskazane.

Brak jest podstaw do twierdzenia, że naruszone zostały wskazane w skardze przepisy k.p.a. Dokonane przez organ ustalenia miały oparcie w materiale dowodnym, zostały przedstawione i wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji.

Reasumując nie można zarzucić organom naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego wskazanych w skardze, które mogłyby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie.

Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.