Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1698/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6199 Inne o symbolu podstawowym 619
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komisja Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1, art. 33 ust. 1,3, art. 38 ust. 1,3, art. 39 ust. 1,5, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 42 ust. 1, art. 43 ust. 1, art. 45, art. 46, art. 47
journal: Dz.U. 2014 poz 1822
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędziowie WSA Adam Lipiński, Sławomir Antoniuk, Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2017 r. sprawy ze skargi K. K. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o zdolności do służby - oddala skargę -


UZASADNIENIE

[...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa Ministrowi Spraw Wewnętrznych w [...] (dalej jako: "Rejonowa Komisja Lekarska" "Komisja I instancji"), po dokonaniu badania lekarskiego, przeprowadzonego na podstawie skierowania z dnia [...] maja 2015 r., wystawionego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], w celu ustalenia stanu zdrowia oraz zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia służby - funkcjonariuszki K. K., orzeczeniem z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], uznała wymienioną za trwale niezdolną do służby (kat. C).

Komisja I instancji, w oparciu o rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2014 r. poz. 1898) rozpoznała u wyżej wymienionej: 1) [...] (klas. wg ICD 10 - F43.2) - § 79 pkt 2, rub. 5, kat. C,

2) [...] (klas. wg ICD 10 - M47) - § 55 pkt 1, rub. 5, kat. B,

3) [...] (klas. wg ICD 10 - G54) - § 73 pkt 1, rub. 5, kat. A,

4) [...] (klas. wg ICD 10 -110) - § 47 pkt 2, rub. 5, kat. A,

5) [...] (klas. wg ICD 10 - H52) - § 7 pkt 2, rub. 5 kat. A,

6) [...] (klas. wg ICD 10 - E78) - § 44 pkt 1, rub. 5, kat. A,

7) [...] (klas. wg ICD 10 - G54) - § 73 pkt 1, rub. 5, kat. A,

8) [...] (klas. wg ICD 10 - R42) - bez §.

W uzasadnieniu Komisja I instancji wskazała, że w oparciu o badania własne oraz całość dostarczonej dokumentacji medyczno-orzeczniczej ustaliła, że rozpoznane schorzenia powodują trwałą niezdolność orzekanej do służby.

Stwierdziła, że schorzenia wymienione w pkt 2 i pkt 7 rozpoznania pozostają w związku ze służbą, gdyż na ich ujawnienie się i rozwój mogły mieć wpływ warunki pełnionej służby w pionie prewencji. Związek ustalono w oparciu o rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 września 2005 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 206, poz. 1723, zał. 2 pkt 2 i 4). Schorzenia określone w pkt 1, pkt 4, pkt 5, pkt 6 i pkt 8 rozpoznania nie odpowiadają wymogom ww. rozporządzenia.

Komisja I instancji wskazała, że schorzenie wymienione w pkt 3 rozpoznania pozostaje w związku z wypadkiem w służbie. Związek ustalono w oparciu o orzeczenie [...].

Nadto stwierdziła, że schorzenia określone w pkt 2, pkt 3, pkt 4, pkt 5, pkt 6, pkt 7 i pkt 8 rozpoznania nie sięgają granic inwalidztwa. Schorzenia wymienione w pkt 2 i pkt 7 rozpoznania pozostają w związku ze służbą, ale nie powodują inwalidztwa u badanej. Schorzenie wskazane w pkt 1 rozpoznania powoduje inwalidztwo u badanej, ale nie pozostaje w związku ze służbą. Schorzenie wymienione w pkt 3 rozpoznania pozostaje w związku z wypadkiem w służbie, ale nie powoduje inwalidztwa u badanej.

Powyższe ustalenia, zdaniem Komisji I instancji, uzasadniają kwalifikację badanej do trzeciej grupy inwalidzkiej. Inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą, nie powstało również wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby.

W odwołaniu do powyższego orzeczenia K. K. zarzuciła naruszenie:

- przepisów postępowania, które w sposób istotny mogło wpłynąć na prawidłowość przeprowadzonego procesu orzeczniczego, tj. art. 39 ust. 5 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1822) oraz w zw. z 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej: "k.p.a.", poprzez zaniechanie zawarcia w wydanym orzeczeniu szczegółowego uzasadnienia zajętego przez komisję lekarską stanowiska, w szczególności wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz zaniechanie zawarcia pełnego uzasadnienia prawnego w zakresie wyjaśnienia podstawy prawnej orzeczenia,

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 76 § 1 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 4 ww. ustawy o komisjach lekarskich, poprzez przeprowadzenie procesu orzeczniczego w sposób uchybiający wskazanym zasadom.

W związku z powyższymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia oraz orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez uznanie, że niezdolność orzekanej do służby w Policji pozostaje w związku ze służbą w Policji, bowiem powstała również w związku z wypadkiem w służbie, oraz w konsekwencji uznanie, że część ze schorzeń ujętych w orzeczeniu jest wynikiem wypadku w służbie (orzeczenie [...]).

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że przepis art. 39 ust. 5 w związku z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich, określa wymogi jakie musi spełniać uzasadnienie orzeczenia komisji lekarskiej (art. 107 § 3 k.p.a.). Pomimo zawarcia kilku zdań podsumowujących tok myślenia Komisji I instancji, nie można stwierdzić w jaki sposób komisja doszła do wskazanych wniosków, a także na jakich konkretnie dowodach z dokumentów - znajdujących się w aktach sprawy - dokonała ustaleń prowadzących do wydania orzeczenia na niekorzyść zainteresowanej.

Skarżąca zwróciła również uwagę na niekonsekwencję i wzajemnie sprzeczne wnioski zawarte w treści orzeczenia Komisji I instancji, które wprost prowadzą do konkluzji, iż zawiera ono wady kwalifikowane.

Orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] Centralna Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Skład Orzekający w [...] (dalej również jako: "Centralna Komisja Lekarska" "Komisja II instancji"), działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie.

W uzasadnieniu wskazała, iż w związku z wniesionym odwołaniem funkcjonariuszka zgłosiła się do Centralnej Komisji Lekarskiej Skład Orzekający w [...] w dniu [...] stycznia 2016 r. i odbyła konsultację psychiatryczną w Poradni Zdrowia Psychicznego SP ZOZ MSW w [...] oraz badanie przez członków Komisji.

Na podstawie wywiadu, badania przedmiotowego, konsultacji psychiatrycznej i pozostałej dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej ustalono następujące rozpoznanie:

1) [...] - § 80 pkt 1 (kat. C),

2) [...] - § 79 pkt 2 (kat. C),

3) [...] - § 78 pkt 2 (kat. B),

4) [...] - § 55 pkt 1 (kat. B),

5) [...] - § 73 pkt 1 (kat. A),

6) [...] - § 47 pkt 2 (kat. A),

7) [...] - § 7 pkt 2 (kat. A),

8) [...] - § 44 pkt 1 (kat. A),

9) [...] - § 73 pkt 1 (kat. A),

10) [...] - bez §.

Wskazano, że rozpoznane schorzenia, wymienione w punktach 1 i 2, powodują trwałą niezdolność orzekanej do służby.

Ze względu na specyfikę schorzeń nie mają związku ze służbą, nie figurują bowiem w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 września 2005 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej (załącznik nr 2). Schorzenia wymienione w punktach 3, 4, 6, 9 pozostają w związku ze służbą, gdyż na ich powstanie mogły mieć wpływ warunki pełnionej służby. Stopień ich zaawansowania nie sięga jednak, zdaniem członków Komisji, granic inwalidztwa. Związek ustalono w oparciu o ww. rozporządzenie w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji (załącznik nr 2 pkt 11, 2, 9, 4). Schorzenie wymienione w punkcie 5 pozostaje w związku z wypadkiem w służbie, jednak nie sięga granic inwalidztwa. Związek ustalono na podstawie orzeczenia [...]. Schorzenia wymienione w punktach 7, 8, 10 nie pozostają w związku ze służbą i nie powodują inwalidztwa.

W ocenie Komisji, istotą rozpoznania pozostaje nieprawidłowa osobowość badanej, na której wystąpienie nie miały wpływu warunki służby. Schorzenie to powinno być rozpatrywane w kategorii inwalidztwa.

W konkluzji Komisja II instancji stwierdziła, że po wnikliwej analizie zebranej w toku procedowania dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej, na podstawie całości obrazu klinicznego uznała K. K. za niezdolną do służby i zaliczyła badaną do trzeciej grupy inwalidzkiej bez związku ze służbą.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej Skład Orzekający w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., w części dotyczącej określenia zdolności do służby, K. K. zarzuciła naruszenie:

1) art. 39 ust. 5 w zw. z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz art. 107 § 3 k.p.a., polegające na zaniechaniu podania w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia konkretnych faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także na zaniechaniu przytoczenia konkretnych przepisów prawa materialnego, które legły u podstaw podjętego rozstrzygnięcia i w konsekwencji wydanie orzeczenia, które nie poddaje się kontroli, co czyni decyzję wadliwą w stopniu kwalifikowanym,

2) art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a., poprzez wydanie i podpisanie zaskarżonego orzeczenia przez lekarzy orzeczników biorących bezpośrednio udział w badaniu skarżącej, przeprowadzonym na potrzeby postępowania orzeczniczego w II instancji.

W związku z powyższymi zarzutami skarżąca wniosła o:

1) uchylenie zaskarżonego orzeczenia w części dotyczącej zdolności do służby w Policji,

2) zobowiązanie organu do dostarczenia do Sądu akt, na podstawie których rozstrzygnięto sprawę, wraz z kopią wyników badań specjalistycznych i opinii lekarskich sporządzonych w dniu badania przed Komisją lekarską II instancji,

3) ujęcie w uzasadnieniu wydanego wyroku szczegółowych wskazówek i wytycznych, co do dalszego postępowania w sprawie, wskazanie na popełnione uchybienia, których dopuściły się organy oraz okoliczności mających wpływ na ich powstanie, a także wyrażenie oceny prawnej poruszanych zagadnień mających swoje źródło w przepisach k.p.a.

W uzasadnieniu skargi, powołując się na liczne orzeczenia sądów administracyjnych, skarżąca wskazała, że komisje lekarskie stanowią organy administracji publicznej, które w zakresie zdolności do służby wydają rozstrzygnięcia, które można utożsamiać z decyzjami wydawanymi w indywidualnych sprawach. Nie ulega zatem wątpliwości, że komisje lekarskiej podległe Ministrowi Spraw Wewnętrznych wydają rozstrzygnięcia w formie orzeczenia, które w części dotyczącej orzeczenia o zdolności do służby uznać należy za decyzje rozstrzygające indywidualne sprawy. Stąd, do tego rodzaju rozstrzygnięć odnosić się będą przepisy k.p.a., w tym dotyczące wymogów sporządzania uzasadnienia.

Zdaniem skarżącej, pomimo zawarcia kilku zdań podsumowujących tok myślenia Centralnej Komisji Lekarskiej w [...], na próżno poszukiwać w nim treści uzasadnienia, które w sposób właściwy, pełny i zrozumiały przedstawiłoby pogląd zaprezentowany w sentencji rozstrzygnięcia. Powyższe czyni orzeczenie wadliwym i winno skutkować jego uchyleniem.

W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja Lekarska Skład Orzekający w [...] wniosła o oddalenie skargi i dopuszczenie dowodu z akt dotyczących skarżącej.

Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2016 r. sygn. akt III SA/Gd 243/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie jako miejscowo właściwemu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej Skład Orzekający w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. w zaskarżonej części, tj. określenia zdolności do służby w Policji, nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym do eliminacji z obrotu prawnego.

Powyższe orzeczenie zostało wydane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1822 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. poz. 1898 ze zm.).

Zgodnie z art. 6 ust. 1 ww. ustawy zdolność fizyczną i psychiczną funkcjonariusza do pełnienia służby w Policji ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby: (1) kategoria A - "zdolny do służby", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby; (2) kategoria B - "zdolny do służby z ograniczeniem", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną i uniemożliwiają mu pełnienie służby na zajmowanym stanowisku, ale nie stanowią przeszkody do pełnienia służby na innym stanowisku; (3) kategoria C - "niezdolny do służby", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które uniemożliwiają pełnienie służby.

Orzeczenie o zdolności fizycznej i psychicznej do służby, oprócz jednej z kategorii zdolności do służby wymienionych w ust. 1, zawiera jedno z następujących określeń: (1) "zdolny do służby", jeżeli nie stwierdzono żadnych chorób lub ułomności stanowiących przeciwwskazanie do pełnienia służby; (2) "trwale niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", jeżeli stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają zdolność fizyczną lub psychiczną do służby i nie pozwalają na pełnienie służby na zajmowanym stanowisku, jednak te choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do dalszego pełnienia służby na innym stanowisku; w takim przypadku komisja lekarska określa, jakie warunki służby są przeciwwskazane dla badanego; (3) "czasowo niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", jeżeli stwierdzono choroby lub ułomności, które czasowo zmniejszają zdolność fizyczną lub psychiczną do służby, ale mogą rokować poprawę stanu zdrowia i odzyskanie pełnej sprawności i zdolności do służby na zajmowanym stanowisku; (4) "zdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", jeżeli stwierdzono pewne choroby lub ułomności, które zmniejszają wprawdzie zdolność fizyczną lub psychiczną, ale nie stanowią przeszkody do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku; (5) "trwale niezdolny do służby", jeżeli stwierdzono choroby lub ułomności, które nie pozwalają na pełnienie służby (art. 6 ust. 2 ustawy).

Stosownie do art. 33 ust. 1 ww. ustawy o komisjach lekarskich, rejonowa komisja lekarska dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia. Rejonowe komisje lekarskie orzekają, posługując się również - w przypadku ustalania zdolności fizycznej lub psychicznej do służby - wykazem chorób i ułomności, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia osoby badanej (ust. 3).

Rejonowa komisja lekarska, zaliczając funkcjonariusza Policji do jednej z kategorii zdolności do służby, bierze pod uwagę charakter i warunki służby na zajmowanym przez funkcjonariusza stanowisku oraz kryteria zdrowotne (art. 34 ustawy).

W myśl art. 38 ust. 1 ww. ustawy rejonowa komisja lekarska wydaje orzeczenie niezwłocznie po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich i zebraniu niezbędnych dokumentów, w tym dokumentacji medycznej. Orzeczenie zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3. Orzeczenia, które ustalają trwałą lub całkowitą niezdolność do służby uzasadnia się szczegółowo (art. 39 ust. 1 i 5).

Zgodnie z art. 40 ust. 1 rejonowe komisje lekarskie orzekają w składzie co najmniej dwuosobowym. Orzeczenie wydane przez komisję lekarską podpisują wszyscy członkowie komisji. Komisja podejmuje rozstrzygnięcie zwykłą większością głosów. W razie równej liczby głosów decyduje głos przewodniczącego składu.

Orzeczenie doręcza się niezwłocznie na piśmie wraz z uzasadnieniem osobie badanej albo osobie zainteresowanej oraz podmiotowi kierującemu do komisji lekarskiej (art. 41 ust. 1).

Stosownie do art. 42 ust. 1 i art. 43 ust. 1 ww. ustawy, od orzeczenia rejonowej komisji lekarskiej osobie badanej lub podmiotowi kierującemu tę osobę do rejonowej komisji lekarskiej w celu wydania orzeczenia przysługuje odwołanie w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia rejonowej komisji lekarskiej. W myśl art. 44 ww. ustawy, rejonowa komisja lekarska przesyła odwołanie, również wniesione po terminie, wraz z dokumentacją medyczną do Centralnej Komisji Lekarskiej w terminie 14 dni od dnia otrzymania odwołania.

Jak stanowi art. 45 i art. 46 ww. ustawy, Centralna Komisja Lekarska rozpatruje odwołanie w składzie trzyosobowym w terminie 30 dni od dnia jego otrzymania albo w terminie 60 dni od dnia jego otrzymania w przypadku konieczności wykonania dodatkowych badań lub uzyskania dodatkowych dokumentów, po zapoznaniu się ze wszystkimi dokumentami w sprawie, a w razie potrzeby również po przeprowadzeniu niezbędnych badań lub po zleceniu przeprowadzenia dodatkowych badań lekarskich, w tym obserwacji w podmiocie leczniczym, lub po dostarczeniu na jej żądanie dodatkowych dokumentów.

Zgodnie z art. 47 ww. ustawy, Centralna Komisja Lekarska po rozpatrzeniu odwołania: (1) utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie albo (2) uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i wydaje nowe, albo (3) uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez rejonową komisję lekarską.

Z powyższego wynika, że przepisy ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych regulują pewne kwestie odmiennie od rozwiązań przyjętych w procedurze określonej w Kodeksie postępowania administracyjnego. Jednakże, stosownie do art. 4 ustawy o komisjach lekarskich, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, stosuje się przepisy k.p.a. Stylizacja ww. przepisu wskazuje w sposób nie budzący wątpliwości, że przepisy Kodeksu nie znajdą zastosowania w sytuacjach, w których ustawodawca sformułował przepisy odrębne, które w sposób odmienny i wyczerpujący regulują daną instytucję w ustawie o komisjach lekarskich. Natomiast w pozostałych przypadkach rozwiązania prawne przyjęte w k.p.a. znajdą zastosowanie wprost, bez zmian w zakresie ich dyspozycji.

Zaznaczyć w tym miejscu należy, że kontrola przez sąd administracyjny orzeczeń komisji lekarskich o zdolności do służby w Policji obejmuje sprawdzenie prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia badanego, w szczególności czy dokonana kwalifikacja zdolności do służby była zgodna z przepisami powołanej wyżej ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz rozporządzenia wykonawczego. Sąd nie jest natomiast władny, aby rozważać kwestie medyczne. Tym samym, Sąd nie jest uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję lekarską rozpoznania oraz stwierdzonych schorzeń prowadzących do ustalenia kategorii zdolności do służby w Policji. Kontroluje natomiast przebieg postępowania i prawidłowość kwalifikacji schorzenia w oparciu o obowiązujące regulacje prawne.

W ocenie Sądu postępowanie zakończone zaskarżonym orzeczeniem zostało przeprowadzone zgodnie z powołanymi wyżej przepisami.

Orzekająca w I instancji Komisja Lekarska była właściwa miejscowo i rzeczowo do orzekania w sprawie w myśl art. 16 i art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy. Stosownie do art. 40 ust. 1 ustawy Komisja orzekała w składzie dwóch lekarzy, którzy podpisali ww. orzeczenie. Komisja dokonała oceny stanu zdrowia skarżącej na podstawie szerokich badań lekarskich, w tym specjalistycznych w dziedzinie psychiatrii, oraz dokumentacji medycznej, w tym historii choroby z Poradni zdrowia Psychicznego. W następstwie powyższego Komisja rozpoznała u skarżącej zaburzenia osobowości (adaptacyjne), dokonała kwalifikacji tego rozpoznania w oparciu o przepisy ww. rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu uznając, że skarżąca jest trwale niezdolna do służby w Policji (kat. C).

Centralna Komisja Lekarska, orzekająca w składzie trzech lekarzy, również działała zgodnie ze swoją właściwością w myśl art. 16 pkt 2, art. 17 ust. 3 pkt 1 oraz art. 45 ww. ustawy. Orzeczenie Komisji II instancji zostało poprzedzone dodatkowymi badaniami komisyjnymi oraz konsultacją psychiatryczną stosownie do art. 46 ww. ustawy. Wyniki tych badań zostały utrwalone na kartach 7 - 8 akt admin. Konsultację psychiatryczną przeprowadził specjalista chorób psychicznych i nerwicowych, lekarz neurolog.

Centralna Komisja Lekarska podzieliła stanowisko Komisji I instancji w zakresie rozpoznania nieprawidłowej osobowości skarżącej stwierdzając: (1) [...] z kwalifikacją do § 80 pkt 1 ww. wykazu, (2) [...] z kwalifikacją do § 79 pkt 2 wykazu. Komisja potwierdziła, że skarżąca jest trwale niezdolna do służby w Policji (kategoria C).

Powyższa kwalifikacja została dokonana prawidłowo w oparciu o wykaz chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia, o zdolności lub niezdolności kandydata do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu albo funkcjonariusza tych służb. W § 80 pkt 1 ww. wykazu wskazane zostały "zaburzenia osobowości upośledzające zdolności adaptacyjne" - grupa II obejmująca funkcjonariuszy Policji, kategoria C - niezdolny do służby. Natomiast w § 79 pkt 2 ww. wykazu wskazano "reakcję adaptacyjną przedłużoną" - grupa II, kategoria C - niezdolny do służby. Zgodnie zaś z objaśnieniami szczegółowymi do § 79 reakcja sytuacyjna to: (1) ostre niepsychotyczne zaburzenia, przebiegające najczęściej pod postacią np. napadów histerycznych, ucieczek, samouszkodzeń, zaburzeń wegetatywnych; (2) występująca pod wpływem trudnych sytuacji, (3) występująca u osób zdrowych psychicznie lub z anomaliami charakterologicznymi. Punkt 2 odnosi się do przypadków, w których leczenie i wszelkie oddziaływanie dezadaptacyjne trwają powyżej 30 dni.

W świetle powyższego uznać należało, iż Komisja II instancji dokonała prawidłowej kwalifikacji rozpoznanego schorzenia do § 80 pkt 1 i § 79 pkt 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami do służby w Policji (...), co z kolei skutkowało zaliczeniem skarżącej do kategorii C - niezdolna do zawodowej służby wojskowej, przy czym ze względu na specyfikę schorzeń, niepozwalającą na pełnienie służby, orzeczono, że niezdolność ma charakter trwały.

W ocenie Sądu brak jest podstaw do uznania, że Komisja II instancji dopuściła się naruszenia art. 39 ust. 5 ustawy o komisjach lekarskich (...) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wskazano, że wobec odwołania od orzeczenia Komisji I instancji przeprowadzono dodatkowe badania, w tym konsultację psychiatryczną, skarżącej. Konsultacja ta odbyła się w dniu [...] stycznia 2016 r. w Poradni Zdrowia Psychicznego SP ZOZMSW w [...]. Rozpoznanie dokonane zostało w oparciu o wywiad, badania przedmiotowe, konsultację psychiatryczną i pozostałą dokumentację orzeczniczo-lekarską. Rozpoznane schorzenia w zakresie stanu psychicznego (nieprawidłowej osobowości) skarżącej przyporządkowano do odpowiednich pozycji, paragrafów i punktów działu XV wykazu chorób i ułomności. Kategoria zdolności do służby wynikająca z tego wykazu nie budzi wątpliwości (kat. C - niezdolna do służby).

W świetle powyższego nieuzasadniony jest zarzut skargi, iż Komisja II instancji nie podała w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia konkretnych faktów, które uznała za udowodnione oraz dowodów, na których oparła rozstrzygnięcie. Nie jest również trafny zarzut, iż Komisja nie przytoczyła przepisów prawa materialnego, które legły u podstaw podjętego rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu uzasadnienie wydanego orzeczenia w zaskarżonej części, tj. w zakresie zdolności do służby w Policji, zostało uzasadnione w sposób należyty. Sąd nie jest natomiast władny oceniać tej części orzeczenia, która dotyczy związku rozpoznanych schorzeń ze służbą oraz stopnia inwalidztwa, bowiem te kwestie wykraczają poza kognicję sądów administracyjnych. O trybie zaskarżenia orzeczenia w ww. zakresie skarżąca została pouczona przez Komisję II instancji. Zaznaczyć również należy, że w motywach skargi skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, które nie zostały wzięte pod uwagę w toku postępowania przed Komisją II instancji, nie podała również żadnych, konkretnych argumentów, które wskazywałyby na to, że Komisja pominęła określone dowody lub okoliczności, które skutkować podjęciem odmiennego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy w zakresie zdolności skarżącej do służby w Policji. W istocie skarżąca nie zakwestionowała określenia kategorii - trwale niezdolna do służby.

Marginalnie nadmienić należy, że na etapie odwołania od orzeczenia Komisji I instancji skarżąca również nie kwestionowała rozstrzygnięcia w części dotyczącej zdolności do służby, wnioskowała natomiast o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, poprzez uznanie, że niezdolność do służby pozostaje w związku ze służbą w Policji, bowiem powstała w związku z wypadkiem w służbie, oraz w konsekwencji uznanie, że część ze schorzeń ujętych w orzeczeniu jest wynikiem wypadku w służbie.

Nie znajduje również uzasadnienia zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 84 § 1 k.p.a. Jak już wyżej wskazano, w myśl art. 4 ustawy o komisjach lekarskich (...) przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w ustawie. Instytucja wyłączenia członka komisji lekarskiej została uregulowana w art. 40 ust. 2 ww. ustawy. Przepis ten stanowi, że członek komisji lekarskiej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu przed komisją lekarską z urzędu lub na wniosek osoby badanej albo osoby zainteresowanej, o której mowa w art. 41 ust. 3, jeżeli: (1) wydał zaskarżone orzeczenie; (2) jest małżonkiem, krewnym lub powinowatym do drugiego stopnia lekarza, który wydał zaskarżone orzeczenie; (3) zaskarżone orzeczenie wydał lekarz pozostający z nim w stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli; (4) zaskarżone orzeczenie wydał lekarz pozostający z nim w stosunku nadrzędności lub podrzędności służbowej. Powody wyłączenia członka komisji lekarskiej z udziału w postępowaniu trwają także po ustaniu małżeństwa, przysposobienia, opieki lub kurateli (ust. 3). Stosownie zaś do art. 47 ust. 3 ww. ustawy, do postępowania odwoławczego prowadzonego przez Centralną Komisję Lekarską stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed rejonowymi komisjami lekarskimi.

Powołana regulacja nie przewiduje wyłączenia członka komisji lekarskiej z tego powodu, że brał on udział w badaniu orzekanego przeprowadzonym na potrzeby postępowania w II instancji, a następnie podpisał (wydał) orzeczenie Komisji II instancji. Ponadto, w niniejszej sprawie nie zachodzi sytuacja określona w art. 40 ust. 2 pkt 1, bowiem żaden z lekarzy orzekających w Komisji II instancji nie wydał zaskarżonego orzeczenia, tj. orzeczenia Komisji I instancji. Warto nadmienić, że powołane przez skarżącą orzeczenia sądów administracyjnych zostały wydane w sprawach ze skarg na orzeczenia wojskowych komisji lekarskich przy zastosowaniu innych przepisów prawa, a mianowicie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 15, poz. 80 ze zm.), który w § 26 przewiduje tzw. instytucję współdziałania nieuregulowaną w ustawie o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.