Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 193/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-08-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Gorczycka - Muszyńska po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wspólnot Mieszkaniowych budynków przy [...] od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2004 r. sygn. akt IV SA/Wa 448/04 o umorzeniu postępowania w sprawie ze skargi B. M., J. R., M. O. i innych na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji postanawia oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie ze skargi B. M., J. R., M. O. i innych. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że treść "oświadczeń" złożonych przez skarżących, które uznane zostały za skargę, nie pozwalała na ustalenie, czy intencją osób, które wystąpiły z oświadczeniem było wystąpienie do sądu administracyjnego o dokonanie kontroli konkretnego aktu wydanego przez organ administracji publicznej. Wielokrotna korespondencja Sądu z osobami, które skargę podpisały nie doprowadziła do określenia przedmiotu zaskarżenia. W odpowiedzi na pisma Sądu osoby, które podpisały "oświadczenia" twierdziły, że nie składały żadnej skargi do sądu administracyjnego, a wystosowane do Prezydenta [...] pisma zatytułowane "oświadczenie" stanowiły jedynie przedstawienie oceny oraz stanowiska mieszkańców w stosunku do planowanej inwestycji.

W skardze kasacyjnej na to postanowienie Wspólnoty Mieszkaniowe budynków "A", "B", "C", "E" i "F" przy ul. [...] w [...] wniosły o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia lub ewentualnie o jego uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż z decyzją Sądu nie sposób się zgodzić i należy podnieść jej sprzeczność z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie uprawnionymi do wniesienia skargi były Wspólnoty Mieszkaniowe poszczególnych budynków, z którego to uprawnienia pięć Wspólnot skorzystało. Zgromadzona w aktach sprawy dokumentacja dowodzi zaś jednoznacznie, że tak wszelka korespondencja prowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w celu wyjaśnienia żądań stron, jak i żądania składania oświadczeń były kierowane wybiórczo do poszczególnych osób, nie zaś do wszystkich stron postępowania. Ponieważ skarga została wniesiona przez Wspólnoty Mieszkaniowe to wszelkie oświadczenia w sprawie powinny składać ich zarządy, a nie poszczególni członkowie Wspólnot czy nawet członkowie zarządów. Jedynym pod tym względem prawidłowym działaniem Sądu było doręczenie postanowienia z dnia 5 listopada 2004 roku zarządom Wspólnot Mieszkaniowych budynków A, B, C, E i F. Tym samym mamy do czynienia z przesłanką stwierdzenia nieważności postępowania określoną w art. 183 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) tj. z pozbawieniem stron możliwości obrony swych praw. Skarżące podważyły także skuteczność oświadczeń poszczególnych osób, na które powołał się Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Ponieważ skargę na decyzję SKO złożyło pięć Wspólnot to do jej wycofania i następnie umorzenia postępowania konieczne jest zgodne działanie wszystkich skarżących. Przez analogię, wszelkie żądania Sądu co do składania oświadczeń w celu ustalenia czy "Oświadczenie" jest czy nie jest skargą w rozumieniu przytoczonej ustawy, również powinny być kierowane do stron postępowania. Ponieważ strony nie złożyły oświadczenia o wycofaniu ani o nieistnieniu skargi to postępowanie nie mogło zostać umorzone z tego powodu. Wbrew stanowisku Sądu, przeciw stwierdzeniu bezprzedmiotowości postępowania świadczą i inne okoliczności. Po pierwsze, mimo braku wiedzy skarżących o trybie zaskarżenia decyzji SKO, skarga nosząca tytuł Oświadczenie została wniesiona w terminie i - przy pomocy działającego zgodnie z kodeksem postępowania administracyjnego organu I instancji - za pośrednictwem właściwego organu. Czynności tej towarzyszyło jak najbardziej zgodne z zamiarem skarżących i przepisem art. 54 § 2 wskazanej ustawy działanie SKO w postaci przedstawienia odpowiedzi na skargę.

Zdaniem skarżących skarga zawierała wskazanie zaskarżonej decyzji, oznaczenie organu, który tę decyzję wydał, oraz określenie interesu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się żadnych innych braków formalnych skargi. W takim bowiem przypadku powinien był wezwać strony do ich uzupełnienia w wyznaczonym terminie, a w razie nieuzupełnienia - skargę odrzucić (art. 58 § 1 ustawy). A zatem należy wnioskować, że zdaniem Sądu skarga zatytułowana "Oświadczenie" spełnia wszystkie wymogi przewidziane dla pisma w postępowaniu sądowym w ogólności i skargi w szczególności. Tym samym skarżące stwierdziły, że Sąd podjął przeczące sobie działania - z jednej strony, zupełnie bezpodstawnie, wzywał część spośród członków skarżących Wspólnot do uzupełniania braków formalnych, z drugiej strony - postępowanie umorzył.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, jako że nie zawiera uzasadnionych podstaw.

Zarzuty postawione wobec postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie są całkowicie bezpodstawne.

Jak wynika z akt sprawy pisma zatytułowane "oświadczenia" złożone i podpisane były przez właścicieli i najemców lokali, stanowiących wspólnoty mieszkaniowe, a nie one same. Nie można więc uznać, iż zasadnym jest stwierdzenie zawarte w skardze kasacyjnej, iż Sąd niewłaściwie dokonywał doręczeń korespondencji do poszczególnych osób. W pismach tych nie zawarto zarzutów wobec jakiejkolwiek sprecyzowanej decyzji organu administracji. Z oświadczeń osób podpisanych pod tymi pismami wyraźnie wynika, iż nie zamierzały one w żadnym wypadku składać skargi do sądu administracyjnego a pisma te były jedynie wyrazem ich stanowiska w sprawie kierowanym do Prezydenta [...].

Całkowicie nietrafionym jest stwierdzenie, iż wspólnoty mieszkaniowe skorzystały z uprawnienia do złożenia skargi, albowiem nigdzie w aktach nie znajduje się pismo, które za takową skargę mogłoby być uznane, albowiem żadne z pism nie było złożone w imieniu którejkolwiek ze wspólnot.

Dlatego też słusznie Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie uznał, że w niniejszej sprawie brak było skargi – czyli żądania strony, na podstawie którego można by wszcząć postępowanie przed Wojewódzki Sądem Administracyjnym i wydanemu przez niego postanowieniu nie można postawić zarzutu naruszenia obowiązujących przepisów prawa.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).