Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 660/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 176
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 92b ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. NSA Stanisław Śliwa (spr.) Protokolant Tomasz Haintze po rozpoznaniu w dniu 13 października 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Spółki A w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 701/14 w sprawie ze skargi Spółki A w G. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Gdańsku z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Spółki A w G. na rzecz Okręgowego Inspektora Pracy w Gdańsku 300 (trzysta) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 27 listopada 2014 r. sygn. akt III SA/Gd 701/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) w Gdańsku oddalił skargę Spółki A z siedzibą w G. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy (OIP) w Gdańsku z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa.

Decyzją z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] Okręgowy Inspektor Pracy w Gdańsku nałożył na Spółkę A w G. karę pieniężną w kwocie 2.950 zł za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdu, wymaganych przerwach i czasie odpoczynku kierowców.

W uzasadnieniu wskazano, że naruszenia te zostały stwierdzone w protokole kontroli z dnia [...] kwietnia 2014 r. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło: prowadzenie pojazdu przez okres dłuższy niż cztery i pół godziny bez wymaganej przerwy oraz skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu.

Odwołanie od tej decyzji złożyła Spółka A w G., domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania z powodu:

1. naruszenia art. 92 b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez niezastosowanie,

2. nierozpoznania istoty sprawy w tym okoliczności zwalniających z odpowiedzialności na podstawie ustawy o transporcie drogowym,

3. naruszenie art. 107 K.p.a. przez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji powodów niezastosowania art. 92 b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym,

4. naruszenia art. 7 rozporządzenia nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie w sprawie w zakresie ustaleń dotyczących naruszenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przez kierowcę Z. S.

Po rozpoznaniu powyższego odwołania OIP w Gdańsku decyzją z dnia [...] lipca

2014 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", art. 19 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2012 r., poz. 404 ze zm.) w zw. z art. 93 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U z 2013 r., poz. 1414 ze zm.) określanej dalej jako "u.t.d.", w pkt I uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej naruszeń określonych w punktach 2.3, 2.4 i 2.5 z uwagi na dokonaną przez organ I instancji błędną analizę czasu jazdy oraz przerw w transporcie drogowym. Z kolei w pkt II OIP w Gdańsku nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 1.700 zł.

W uzasadnieniu organ wskazał, że naruszenia w zakresie czasu pracy kierowców ustalono podczas kontroli przeprowadzonej w dniach [...], [...], [...] i [...] marca 2014 r. oraz w dniach [...], [...], [...], [...] kwietnia 2014 r. i zostały one stwierdzone w protokole kontroli z dnia [...] kwietnia 2014 r. Następnie OIP w Gdańsku podał, że zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. L 102/1

z 11.04.2006 r. P. 0001-0014), przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia nr 561/2006. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Zgodnie z kolei z art. 10 ust. 3 wskazanego rozporządzenia, przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego państwa członkowskiego lub w państwie trzecim. Za naruszenie określonych obowiązków lub warunków przewozu drogowego odpowiada podmiot wykonujący przewóz drogowy, którym jest wyłącznie przedsiębiorca (art. 92a ust. 1 u.t.d.). Następnie organ wskazał na brzmienie art. 92b u.t.d., określającego przypadki, w których nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, oraz treść art. 92c ust. 1 u.t.d., wskazującego, kiedy nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, a także kiedy wszczęte postepowanie umarza się. Organ wyjaśnił, że wspomniane wyżej wyłączenie odpowiedzialności zachodzi jedynie wówczas, gdy wystąpią zdarzenia lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć, stosownie do zapisów z art. 92 c u.t.d. Dla zwolnienia się z odpowiedzialności przedsiębiorca musi więc wykazać, że dołożył należytej staranności, czyli uczynił wszystko czego można od niego rozsądnie wymagać przy organizacji przewozu, a jedynie wskutek jakichś nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych okoliczności lub zdarzeń doszło do naruszenia przepisów prawa. Organ podkreślił, że brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć i nie wystarczy jedynie zakwestionować odpowiedzialności, lecz należy wskazać nadzwyczajne okoliczności i je udokumentować. OIP podniósł, że każdy przedsiębiorca przy wykonywaniu swoich obowiązków, zobowiązany jest do należytej staranności, jaka wynika z zawodowego charakteru tej działalności, stosownie do definicji zawartej w art. 355 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (t.j. Dz. U. z 2014r. poz. 121). Zatem za wykonywanie działalności transportowej z należytą starannością przez przedsiębiorcę, należy uznać wykonywanie tejże działalności ze starannością ogólnie wymaganą w stosunkach danego rodzaju. Zachowanie należytej staranności wymaga więc działania ostrożnego, zapobiegliwego, przezornego, uważnego, rozsądnego i rozważnego. Przewoźnik zobowiązany jest przedsięwziąć wszelkie dostępne środki faktyczne i prawne w celu zrealizowania usługi transportowej i winien tak zorganizować pracę kierowców poprzez planowanie zadań przewozowych, aby wyeliminować możliwość naruszenia obowiązujących przepisów. W ocenie organu, Spółka nie dopełniła ciążących na niej obowiązków wskazanych w u.t.d. z własnej winy, poprzez niedołożenie należytej staranności przy wykonywaniu działalności gospodarczej. Potwierdzeniem powyższego są zaś ustalenia zawarte w protokole kontroli z których wynika, iż pracodawca nie dysponuje dokumentami potwierdzającymi stosowanie systemu kar wobec kierowców w związku z naruszeniami czasu jazdy, przerw i odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego.

Uzasadniając pkt I swojej decyzji OIP wskazał, że w ramach kontroli przeprowadzonej w siedzibie przedsiębiorstwa i w ramach wszczętego postępowania w celu nałożenia kary, organ I instancji nieprawidłowo przeanalizował okazane wykresówki z kursów odbytych przez kierowcę Z. S. w dniach: 15 września 2013 r., 16 września 2013 r. i 14/15 listopada 2013 r. W trakcie ponownej analizy oryginalnych wykresówek wymienionego kierowcy dokonanej przez organ II instancji ustalono, że brak jest nieprawidłowości w zakresie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy we wskazanych dniach, dlatego też uchylił decyzję organu I instancji w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości.

Spółka A w G. wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 1.700 zł, domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania w sprawie. Decyzji tej Spółka zarzuciła naruszenie art 92b ust 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie oraz art. 9 i 8 K.p.a. polegające na niedostatecznym informowaniu

o okolicznościach faktycznych i prawnych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz na zaniechaniu udzielenia jednoznacznych wyjaśnień i wskazówek, jak też prowadzeniu postępowania w sposób wybiórczy w celu nakładania kar na przedsiębiorcę. W uzasadnieniu wyjaśniono, że w toku kontroli stwierdzono niewielką ilość naruszeń (osiem), a poddano jej około 650 tarczek i zaświadczeń. Żadne ze stwierdzonych naruszeń nie ma charakteru rażącego, a efekt taki jest uzyskiwany dzięki odpowiedniej organizacji przedsiębiorstwa. Spółka wskazała, że stosowała jedyną w jej ocenie skuteczną sankcję wobec kierowców, a mianowicie zakończenie ich zatrudnienia, w szczególności nie przedłużyła na kolejny okres umowy z kierowcą u którego stwierdzono najwięcej naruszeń. Spółka zarzuciła, że organ w toku postępowania nie wskazywał na konieczność udokumentowania okoliczności określonych w art. 92 u.t.d. Nie informował też, że dotychczas złożone dokumenty są

w jego ocenie niewystarczające oraz jakie środki dowodowe mogłaby strona jeszcze wskazać w celu wykazania okoliczności faktycznych sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podkreślając, że zastosowana kara nie była uzależniona od woli inspektora pracy, lecz stanowiła konieczne następstwo dokonanych w sprawie ustaleń.

Wskazanym wyżej wyrokiem z dnia 27 listopada 2014 r. WSA w Gdańsku oddalił skargę Spółki. Sąd nie podzielił zaprezentowanego przez stronę skarżącą stanowiska. Podkreślił, że przestrzeganie prawa jest obowiązkiem każdego obywatela i podmiotu gospodarczego. Niewielka ilościowo skala naruszeń prawa w stosunku do zakresu prowadzonej działalności nie zwalnia tego podmiotu w żadnej mierze od odpowiedzialności przewidzianej przepisami. Sam fakt niewielkiej ilości naruszeń przepisów nie rodzi domniemania, że organizacja pracy kierowców jest właściwa. Sąd stwierdził także, iż argument Spółki dotyczący stosowania sankcji rozwiązania umowy o pracę w stosunku do nieprzestrzegających prawa kierowców nie znajduje potwierdzenia w aktach administracyjnych. Znajdująca się w nich bowiem korespondencja prowadzona z R. S., który był jednym z kierowców naruszających przepisy o czasie pracy wskazuje na to, że udzielono mu nagany w związku z korzystaniem z telefonu komórkowego w celach prywatnych i w związku z uszkodzeniem pojazdu należącego do skarżącej spółki.

W żadnym z kierowanych do niego pism nie wspomina się zaś nawet o zarzucie naruszania przez niego przepisów o czasie pracy kierowców. Trudno zatem, w ocenie Sądu, uznać, by ta właśnie przyczyna spowodowała zwolnienie kierowcy z pracy, a więc by rozwiązanie z nim stosunku pracy było instrumentem organizacyjnym zmierzającym do zapobieżenia naruszeniom przepisów o czasie pracy kierowców. Sąd zauważył, że wprawdzie w toku postępowania kontrolnego złożony został dokument "Procedura eliminowania naruszeń przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów przez kierowców", lecz nie przedstawiono jakichkolwiek innych dokumentów potwierdzających wykonywanie w przedsiębiorstwie prowadzonym przez skarżącą Spółkę czynności przewidzianych w tym dokumencie. Sąd podkreślił, że rzeczą przedsiębiorcy jest nie tylko stworzenie formalnych podstaw dla organizacji pracy w sposób ograniczający niebezpieczeństwo naruszania przepisów o czasie pracy kierowców, ale przede wszystkim rzeczywiste wdrożenie takiej organizacji. Dopiero wykazanie przez przedsiębiorcę, że istotnie stosuje takie zasady organizacji i dyscypliny pracy, które gwarantują ograniczenie zagrożenia naruszeniami przepisów

o czasie pracy kierowców umożliwia zwolnienie go od odpowiedzialności z tego tytułu.

W sprawie Spółka nie zdołała jednak tego wykazać, zatem słusznie organy inspekcji pracy uznały, że brak jest podstaw do zastosowania art. 92b ust. 1 lub art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.

Spółka A zaskarżyła wskazany wyrok do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając naruszenie prawa materialnego, a to art. 92b ust. 1 u.t.d. przez błędną wykładnię i niezastosowanie w sprawie. Spółka wniosła

o zmianę wyroku w całości i umorzenie postępowania w przedmiocie kary pieniężnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Podała, że w pismach z dnia 23 kwietnia i 28 kwietnia podnosiła tę okoliczność i wnosiła o nienakładanie na nią kary. Do tego ostatniego pisma dołączono dokument potwierdzający stosowanie przez nią szeregu działań w celu wyeliminowania naruszeń. Spółka powtórzyła argumentację skargi do Sądu I instancji, że kontroli poddano ok. 650 tarczek i zaświadczeń, a stwierdzono tylko osiem naruszeń. Świadczy to o odpowiedniej organizacji przedsiębiorstwa. Spółka podkreśliła, że stosowała wobec kierowców jedyną w jej ocenie właściwą karę tj. zakończenie ich zatrudnienia. Zaznaczyła, że z punktu widzenia przepisów prawa pracy pracodawca nie ma obowiązku uzewnętrzniania motywacji, która legła u podstaw braku przedłużenia umowy o pracę. Także przy wypowiadaniu umowy o pracę na czas określony, nie ma obowiązku wskazywania uzasadnienia. Spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem Sądu, iż jedynym dowodem na wprowadzenie systemu pozwalającego uniknąć naruszeń przepisów jest karanie kierowców. Poglądu tego nie uzasadnia bowiem treść art. 92 u.t.d. Zdaniem Spółki, organizacja pracy i wytworzenie wśród pracowników poczucia braku akceptacji naruszeń przepisów jest najlepszą metodą unikania prowadzenia przez nich pojazdów niezgodnie z unormowaniami prawnymi. Proces ten zaczyna się już na etapie przyjmowania zleceń od klientów. Spedytorzy mają obowiązek analizy możliwości wykonania zlecenia pod kątem czasu prowadzenia pojazdu, a kierowcy obowiązani są wykonać przewozy zgodnie z wiedzą nabytą na kursach i w toku pracy. Spółka podniosła, że są to okoliczności trudne do zmierzenia, a zależą od rzetelności pracy poszczególnych pracowników.

OIP w Gdańsku w odpowiedzi na złożoną skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie

i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej: P.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 P.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 P.p.s.a.

Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336). Przy skorzystaniu w skardze kasacyjnej z podstawy określonej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zakres oceny Sądu jest ograniczony do badania, czy wskazane przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i na czym to naruszenie polegało. Natomiast przy podstawie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Sąd kontroluje, czy w trakcie orzekania przed sądem pierwszej instancji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie może samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a.

W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Przeprowadzona analiza sprawy doprowadziła Naczelny Sąd Administracyjny do konkluzji, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Wnosząca skargę kasacyjną Spółka kwestionuje wymierzenie jej kary pieniężnej za

naruszenia przepisów dotyczących czasu pracy kierowców oraz ich odpoczynku.

Jako jedyny zarzut wskazano na naruszenie przepisu prawa materialnego, to jest art. 92b ust. 1 u.t.d. przez błędną wykładnię i niezastosowanie w sprawie. Uzasadnienie zarzutu wskazuje na wadliwe uznanie, że skarżąca nie wykazała, by zapewniła :

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:

a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85,

b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym,

c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087);

2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

By wykazać zasadność swoich twierdzeń Spółka dołączyła dokument "Procedura eliminowania naruszeń przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów przez kierowców", potwierdzający stosowanie przez nią szeregu działań w celu wyeliminowania naruszeń. Ponowiła argumentację skargi do Sądu I instancji, że kontroli poddano ok. 650 tarczek i zaświadczeń, a stwierdzono tylko osiem naruszeń, co świadczy to o odpowiedniej organizacji przedsiębiorstwa. Podkreśliła, że stosowała wobec kierowców jedyną w jej ocenie właściwą karę tj. zakończenie ich zatrudnienia. Uznała za wadliwe stanowisko Sądu, iż jedynym dowodem na wprowadzenie systemu pozwalającego uniknąć naruszeń przepisów jest karanie kierowców.

Skarga kasacyjna stanowi sformalizowany środek zaskarżenia kończących postępowanie w sprawie orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, a jej szczególny charakter wyraża się koniecznością zachowania niezbędnych wymogów konstrukcyjnych określonych w art. 176 P.p.s.a. Materialnym warunkiem prawidłowo sporządzonej skargi kasacyjnej o istotnym znaczeniu należy wymienić obowiązek przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, obecnie określony w art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a. (a według stanu prawnego na dzień sporządzania skargi kasacyjnej w art. 176 P.p.s.a.). Zadośćuczynienie temu obowiązkowi umożliwia przeprowadzenie kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku

z tym wszakże zastrzeżeniem, że ze względu na wynikającą z art. 183 § 1 P.p.s.a. zasadę związania sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej, będzie ona przebiegać wyłącznie w obszarze zakreślonym zarzutami sformułowanymi w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych i argumentacją zarzuty te uzasadniającą (patrz: wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2015 r., sygn. II OSK 909/14). Powyższa reguła oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej lub do ich uzupełniania czy korygowania (patrz: wyrok NSA z dnia 3 lutego 2016 r., sygn. akt II GSK 1691/14, z dnia 25 listopada 2014 r. sygn., akt II GSK 1253/13).

Skarżąca kasacyjnie, podnosi w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 92b ust. 1 u.t.d. przez błędną wykładnię i niezastosowanie, argumentuje, że w postępowaniu uznano, iż skarżąca nie wykazała przesłanek uzasadniających zastosowanie tego przepisu.

Argumentacja taka wskazuje na dopuszczenie się błędów procesowych ważących na wyniku sprawy, jednak skarżący nie powiązał tych zarzutów z żadnym z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej jasno wynika, że jej autor kwestionuje przeprowadzenie przez organy wadliwej analizy stanu faktycznego i ustalenie, że nie zachodzą przesłanki wyłączające odpowiedzialność Spółki na podstawie art. 92b ust. 1 u.t.d.

Opisane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej twierdzenia nie zostały ujęte w żaden wiążący organ konkretny przepis procesowy, którego zastosowanie kontrolował przecież Sąd I instancji, a który z kolei umożliwiłby dokonanie kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku w sferze zaledwie zasygnalizowanej w skardze kasacyjnej.

Zarzut kasacyjny wadliwego zastosowania przepisu prawa materialnego ze względu na błędnie ustalony stan faktyczny, bez powiązania go z przepisami służącymi temu ustaleniu, nie pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu - związanemu podstawami skargi kasacyjnej - na jego skontrolowanie.

Mając to wszystko na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 183 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).