Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 512/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6553
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Agencji Rynku Rolnego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 47 par. 1 i 2, art. 49 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Magdalena Bosakirska po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E. L., J. L., J. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 29 października 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 1959/09 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 4 września 2012 r. o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 5 lipca 2012 r. w sprawie ze skargi E. L., J. L., J. L. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia kwoty indywidualnej dostaw mleka postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 29 października 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 1959/09, odrzucił zażalenie E. L., J. L., J. L. na postanowienie z 4 września 2012 r. o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z 5 lipca 2012 r. w sprawie ze skargi na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z [...] listopada 2009 r., nr [...], w przedmiocie cofnięcia kwoty indywidualnej dostaw mleka.

I

Z uzasadnienia postanowienia wynika, że Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.

Przewodniczący Wydziału V WSA w W. zarządzeniem z 13 stycznia 2012 r. wezwał skarżących do uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł od ich kolejnego zażalenia na postanowienie z 6 grudnia 2011 r. o odrzuceniu zażalenia z 10 lipca 2011 r.

Postanowieniem z 19 kwietnia 2012 r. Sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie skarżących na powyższe zarządzenie stwierdzając, że mimo wezwania nie zostały uzupełnione braki formalne zażalenia. Kopii zażalenia nie podpisano.

Postanowieniem z 5 lipca 2012 r. Sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie skarżących na powyższe postanowienie stwierdzając, że mimo wezwania nie zostały uzupełnione braki formalne zażalenia. Kopii zażalenia i tym razem nie podpisano.

Postanowieniem z 4 września 2012 r. Sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie skarżących na powyższe postanowienie stwierdzając, że mimo wezwania kopię zażalenia podpisał tylko jeden z trzech skarżących, potwierdzając złożoną kserokopię pisma "za zgodność". Wyjaśniono, że zgodnie z przepisami prawa strona nie może samodzielnie poświadczyć za zgodność z oryginałem kopii dokumentu. Brak formalny zażalenia mógł usunąć w tym przypadku notariusz. Mogli to również zrobić skarżący samodzielnie, wszyscy składając własnoręczne podpisy na kserokopii zażalenia, zwróconej im z wezwaniem.

Postanowieniem z 29 października 2012 r. Sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie skarżących na powyższe postawienie stwierdzając, że mimo prawidłowego wezwania przesłali do Sądu niepodpisaną kserokopię zażalenia i ten brak formalny pisma – niebędącego odpisem zażalenia – uniemożliwił nadanie mu dalszego biegu. Sąd uzasadnił rozważania analogicznie jak w postanowieniu z 4 września 2012 r.

II

E. L., J. L., J. L. nie zgodzili się z ostatnim z wymienionych postanowień (z 29 września 2012 r.) i zażaleniem z [...] listopada 2012 r. wniesionym do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli o jego uchylenie.

Na 17 stronach zażalenia opisali szczegółowo przebieg dotychczasowego postępowania przed organem administracji i Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Wśród licznych oskarżeń organu i Sądu o korupcję, kumoterstwo itp. uznali, że wniesione zażalenie nie zawiera żadnego braku formalnego, więc Sąd powinien nadać mu prawidłowy bieg.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie jest zasadne.

Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 14 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej powoływanej jako "p.p.s.a." zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w pkt 1-10 tego przepisu, w tym, stosownie do pkt 8, na odrzucenie zażalenia. Wniesiony przez skarżących środek odwoławczy był więc dopuszczalny. Nie zawierał również braków formalnych, a zatem NSA mógł go merytorycznie rozpoznać.

Z art. 47 § 1 p.p.s.a. wynika, że do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, zaś w § 2 tego przepisu stwierdzono, że odpisami pisma mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej. Niezłożenie odpisu pisma wnoszonego przez stronę uznaje się za brak formalny pisma, podlegający uzupełnieniu na wezwanie wojewódzkiego sądu administracyjnego, stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a.

Odnosząc się w tym miejscu do treści zażalenia stwierdzić trzeba, że skarżący nie przedstawili żadnego argumentu, który mógłby podważyć zasadność rozstrzygnięcia wydanego przez Sąd pierwszej instancji. Argumentami takimi nie mogą być liczne oskarżenia kierowane pod adresem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, ponieważ nie wychodzą poza zakres gołosłownych twierdzeń, opinii i domysłów. Sąd pierwszej instancji prawidłowo orzekł w kontrolowanym postanowieniu o odrzuceniu zażalenia, gdyż skarżący, pomimo wezwania, nie nadesłali jego prawidłowego odpisu.

Mając na uwadze dotychczasową nieporadność skarżących, niereprezentowanych przez zawodowego pełnomocnika, i znaczną liczbę wnoszonych środków odwoławczych Sąd wykonał kserokopię zażalenia, po czym odesłał ją skarżącym celem podpisania i złożenia do akt. Akta sprawy (obecnie już IV tomy) jednoznacznie potwierdzają, że skarżący nie zastosowali się do wezwania i nie nadesłali poprawnie sporządzonego odpisu zażalenia.

Powyższe prowadzi do konkluzji, że postanowienie Sądu pierwszej instancji z 29 października 2012 r. jest zgodne z prawem, natomiast Sąd swoim działaniem nie naruszył gwarancji procesowych strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.