Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 961/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 lipca 2020 r. sprawy ze skargi K.R. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] marca 2020 r. nr [...]; [...] w przedmiocie wstrzymania miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] grudnia 2019 r. 2. zasądza od Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na rzecz K. R. kwotę 680 zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez K. R. (dalej: Skarżąca, Odwołująca, Strona) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w W. (dalej: Prezes PFRON, Organ) nr (...), znak: L.dz. (...) z dnia (...) marca 2020 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia (...) grudnia 2019 r., znak: (...), L.dz. (...) o wstrzymaniu wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracownika niepełnosprawnego za okres wrzesień 2019 do czasu uregulowania zaległości w zobowiązaniach wobec PFRON.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

Strona – K. R. wykonująca działalność gospodarczą pod firmą [...] K. R. - przekazała wniosek o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Wn-D) za wrzesień 2019 r. w dniu 16 października 2019 r., tj. w terminie określonym w § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 czerwca 2016 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 951).

W dniu (...) sierpnia 2019 r. Prezes Zarządu PFRON wydał na podstawie art. 26a ust. 11 pkt 1 oraz art. 49e ust. 1 i 2 ustawy o rehabilitacji decyzję znak: (...) nakazującą zwrot środków Funduszu przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego za kwiecień i czerwiec 2018 r. w łącznej kwocie 2.250,00 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia otrzymania ww. środków do dnia wpłaty.

W związku z tym, że Strona posiadała zaległości wobec Funduszu przekraczające ogółem kwotę 100 zł, Prezes Zarządu Funduszu w dniu (...) grudnia 2019 r. wydał decyzję znak: (...), L.dz. (...) o wstrzymaniu wypłaty dofinansowania za wrzesień 2019 r. do czasu uregulowania zaległości.

Skarżąca strona wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając decyzji:

— naruszenie art. 26 a ust 8 ustawy o rehabilitacji poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie,

— wydanie decyzji o wstrzymaniu wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń w sytuacji, gdy zobowiązanie wobec Funduszu w związku z dofinansowaniem do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego za kwiecień i czerwiec 2018 r. w łącznej kwocie 2.250,00 zł są wątpliwe, natomiast sprawa o określenie zobowiązania strony wobec PFRON nie została jeszcze zakończona, obecnie toczy się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, sygn. sprawy V SA/Wa 1764/19, a organy nie powinny wstrzymywać dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego za wrzesień 2019 r. przed zapadnięciem wyroku w tej sprawie,

— wydanie decyzji o wstrzymaniu dofinansowania do wynagrodzeń w sytuacji, gdy zobowiązanie wobec Funduszu w związku z dofinansowaniem do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego za kwiecień i czerwiec 2018 r. w łącznej kwocie 2.250 zł są wątpliwe, bowiem sprawa o identycznym stanie faktycznym (inny jest tylko okres dofinansowania obejmujący lipiec 2018 r.) była już rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w dniu 2 lipca 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 267/19, WSA uchylił zaskarżoną decyzję,

Skarżąca wniosła o uchylenie przedmiotowej decyzji i wypłacenie dofinansowania do wynagrodzeń dla pracowników niepełnosprawnych za wrzesień 2019 r.

Prezes Zarządu PFRON, rozpoznając ponownie sprawę, wydał w dniu (...) marca 2020 r. decyzję nr (...), orzekając o utrzymaniu w mocy własnej decyzji z dnia (...) grudnia 2019 r. znak: (...) o wstrzymaniu wypłaty za wrzesień 2019 r.

W uzasadnieniu Prezes PFRON wskazał, odnosząc się do zarzutu Strony, iż organ naruszył art. 26 a ust 8 ustawy o rehabilitacji poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, że artykuł 26a ust. 8 ustawy o rehabilitacji nakłada na Prezesa Zarządu PFRON obowiązek wydania decyzji o wstrzymaniu miesięcznego dofinansowania w sytuacji kiedy strona posiada wobec Funduszu zaległości przekraczające ogółem 100 zł. Artykuł ten nie wskazuje natomiast, iż podstawą wstrzymania wypłaty miesięcznego dofinansowania mogą być tylko zaległości bezsporne, zatem każda zaległość wobec Funduszu, nawet taka, w sprawie której toczy się jeszcze postępowanie sądowo-administracyjne nakłada na organ obowiązek wydania decyzji o wstrzymaniu wypłaty dofinansowania.

Odnosząc się zaś do kolejnego zarzutu Strony organ podkreślił, że sam fakt złożenia skargi do WSA nie sprawia, że zaskarżona decyzja zwrotowa straciła walor ostateczności, nie sprawia też, że zobowiązanie wynikające z ww. decyzji przestało istnieć. Organ wskazał, że zobowiązanie takie może zostać wyeliminowane jedynie we właściwym trybie w sytuacjach określonych prawem.

Co zaś do zarzutu, że sprawa o identycznym stanie faktycznym (inny jest tylko okres dofinansowania obejmujący lipiec 2018 r.) była już rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w dniu 2 lipca 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 267/19 i WSA uchylił zaskarżoną decyzję, nie może zostać przez organ uwzględniony, gdyż do dnia wydania niniejszej decyzji Wojewódzki Sad Administracyjny nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie skargi strony na decyzję Prezesa Zarządu z dnia (...) sierpnia 2019 r. znak: (...), a obecnie jedynie Sąd jest władny do oceny zaskarżonej decyzji zwrotowej. Podkreślono również, że organ zobowiązany jest do ustalenia stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania decyzji, a nie w oparciu o hipotetyczne prawdopodobieństwo wydania wyroku zgodnego z wyrokiem wydanym w innej sprawie.

Wskazano, że do dnia wydania niniejszej decyzji Strona nie spłaciła zaległości wynikającej z ostatecznej decyzji zwrotowej, a w związku z tym organ prawidłowo zastosował art. 26a ust. 8 ustawy o rehabilitacji, wydając w dniu (...) grudnia 2019 r. decyzję znak: (...) i zasadne jest utrzymanie jej w mocy.

Strona w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Zarządu z dnia (...) marca 2020 r. znak: nr (...), L.dz. (...) ponownie zarzuciła tej decyzji:

— naruszenie art. 26 a ust 8 ustawy o rehabilitacji poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie,

— wydanie decyzji o wstrzymaniu wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń w sytuacji, gdy zobowiązanie wobec Funduszu w związku z dofinansowaniem do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego za kwiecień i czerwiec 2018 r. w łącznej kwocie 2.250,00 zł są wątpliwe, natomiast sprawa o określenie zobowiązania strony wobec PFRON nie została jeszcze zakończona, obecnie toczy się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, sygn. sprawy V SA/Wa 1764/19, a organy nie powinny wstrzymywać dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego za wrzesień 2019 r. przed zapadnięciem wyroku w tej sprawie,

— wydanie decyzji o wstrzymaniu dofinansowania do wynagrodzeń w sytuacji, gdy zobowiązanie wobec Funduszu w związku z dofinansowaniem do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego za kwiecień i czerwiec 2018 r. w łącznej kwocie 2.250 zł są wątpliwe, bowiem sprawa o identycznym stanie faktycznym (inny jest tylko okres dofinansowania obejmujący lipiec 2018 r.) była już rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w dniu 2 lipca 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 267/19, WSA uchylił zaskarżoną decyzję.

Strona wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji z dnia (...) marca 2020 r. oraz z dnia (...) grudnia 2019 r., bądź ewentualnie o stwierdzenie ich nieważności lub wydania decyzji z naruszeniem prawa, jak też o zasądzenie kosztów należnych stronie.

W odpowiedzi na skargę Prezes PFRON wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko w sprawie. W ocenie organu skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 365 z p. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z p. zm. – dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

W tym miejscu wskazać również należy, że zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374), niniejsza sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, w myśl art. 120 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skierowanie sprawy do rozpoznania w przywołanym trybie zostało poprzedzone wyrażeniem zgody przez strony w tym zakresie.

Mając na uwadze powyższe, na tej właśnie podstawie, sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym.

W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż organy administracji publicznej naruszyły przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem skarga jako zasadna podlega uwzględnieniu w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest kwestia prawidłowości zastosowania przepisów - w brzmieniu obowiązującym w spornym okresie - ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1172, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o rehabilitacji" w świetle przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 300), zwanej dalej u.s.u.s.

Podstawą do orzeczenia przez organ o wstrzymaniu wypłaty w zaskarżonej decyzji była treść decyzji z dnia (...) sierpnia 2019 r. Prezesa Zarządu PFRON znak: (...) L.dz. (...), wydana na podstawie art. 26a ust. 11 pkt 1 oraz art. 49e ust. 1 i 2 ustawy o rehabilitacji, nakazująca Skarżącej zwrot środków Funduszu przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego za kwiecień i czerwiec 2018 r. w łącznej kwocie 2.250,00 zł wraz z odsetkami. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, iż skoro Strona nie dokonała zwrotu środków wynikającego z tej decyzji, posiada zaległości w opłatach wobec Funduszu, a tym samym zaistniały podstawy do wstrzymania wypłaty dofinansowania, co wynika z treści art. 26 a ust 8 ustawy o rehabilitacji.

Spór między stronami zasadza się zatem wokół wykładni i stosowania art. 26a ust. 8 ustawy o rehabilitacji. W ocenie na Prezesa Zarządu PFRON przepis ten nakłada na organ obowiązek wydania decyzji o wstrzymaniu miesięcznego dofinansowania w sytuacji, kiedy strona posiada wobec Funduszu zaległości przekraczające ogółem 100 zł, jednak artykuł ten nie wskazuje, iż podstawą wstrzymania wypłaty miesięcznego dofinansowania mogą być tylko zaległości bezsporne, zatem każda zaległość wobec Funduszu, nawet taka, w sprawie której toczy się jeszcze postępowanie sądowo-administracyjne nakłada na organ obowiązek wydania decyzji o wstrzymaniu wypłaty dofinansowania.

Z kolei Strona skarżąca twierdzi, że Prezes PFRON swoją decyzją o wstrzymaniu naruszył ten przepis poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, gdyż sprawa o określenie zobowiązania Skarżącej strony wobec PFRON nie została jeszcze zakończona, a obecnie toczy się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym po skardze skierowanej do WSA (sygn. sprawy V SA/Wa 1764/19). Jednocześnie Skarżąca podnosi, że sprawa o identycznym stanie faktycznym (inny jest tylko okres dofinansowania obejmujący lipiec 2018 r.) była już rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, który w dniu 2 lipca 2019 r. wyrokiem o sygn. akt V SA/Wa 267/19 uchylił zaskarżoną decyzję.

Sądowi orzekającemu w niniejszej sprawie są znane z urzędu akta sprawy zakończonej wyrokiem z dnia 2 lipca 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 267/19, którym WSA uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa PFRON w analogicznej sprawie, odnoszącej się tylko do innego okresu. Sądowi jest też znany wynik i akta sprawy sygn. akt V SA/Wa 1764/19, gdzie wyrokiem z dnia 9 lipca 2020 r. tut. Sąd uchylił decyzję Prezesa Zarządu PFRON z dnia (...) sierpnia 2019 r. znak: (...), L.dz. (...), która stanowiła podstawę do wydania zaskarżonej decyzji.

WSA, dokonując oceny decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia(...) marca 2020 r. nr (...), znak: L.dz. (...), utrzymującej w mocy decyzję Prezesa Zarządu PFRON z dnia (...) grudnia 2019 r., znak: L.dz. (...) o wstrzymaniu wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracownika niepełnosprawnego za okres wrzesień 2019 do czasu uregulowania zaległości w zobowiązaniach wobec PFRON, nie mógł tym samym orzekać o jej zgodności z prawem bez odniesienia się do tej kwestii.

W rozpoznawanej sprawie jest istotnym, że organ błędnie przyjął w ustaleniach faktycznych sprawy, że Skarżąca nie odwoływała się od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez Prezesa PFRON z dnia (...) sierpnia 2019 r. Prezes Zarządu PFRON znak: (...)L.dz. (...), albowiem co prawda Strona nie złożyła wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Prezesa PFRON, jednakże skorzystała z przysługującego jej na mocy art. 52 § 3 i art. 53 § 1 p.p.s.a. prawa do złożenia skargi do sądu administracyjnego na tę decyzję.

Skoro Skarżąca złożyła skargę do sądu, organ - mając wiedzę o skierowaniu skargi do sądu - miał podstawę do tego, aby nie wydawać - na podstawie art. 26a ust. 8 ustawy o rehabilitacji decyzji o wstrzymaniu wypłaty miesięcznego dofinansowania - do czasu ustalenia, czy rzeczywiście Skarżąca posiadała wobec Funduszu nieuregulowane zaległości.

Sąd pragnie przy tym podkreślić, iż podziela pogląd prezentowany przez organ, że wykonalność decyzji o określeniu wysokości wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (czy też jej brak) nie ma wpływu na istnienie zobowiązania podatkowego. Nieprawomocny wyrok, jakim jest wyrok WSA w Warszawie z 9 lipca 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 1764/19, nie eliminuje z obrotu prawnego decyzji, gdyż decyzja ta nie ma charakteru konstytutywnego lecz deklaratoryjny. Określone bowiem tą decyzją zobowiązanie powstało z mocy prawa.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę nie neguje zatem poglądów doktryny, które znajdują również wyraz w orzecznictwie (patrz: wyrok NSA z 7 lipca 2015 r., sygn. akt II FSK 1547/13; wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.gov.pl). Jednak zwrócenia uwagi wymaga, że dla wydania decyzji wstrzymującej miesięczne dofinansowanie na podstawie art. 26a ust. 8 ustawy o rehabilitacji, konieczne jest stwierdzenie posiadania przez pracodawcę zaległości w zobowiązaniach. Stwierdzenia posiadania zaległości w zobowiązaniach nie można utożsamiać z twierdzeniem organu, które nie znajduje potwierdzenia w faktach, że zaległość istnieje. Tymczasem w stanie faktycznym sprawy jest bezsporne, że WSA w Warszawie w wyroku z 9 lipca 2020 r. orzekł o uchyleniu decyzji z 13 sierpnia 2019 r., co jest tożsame z tym, iż nie może być ona wykonana w całości. Zatem na podstawie art. 152 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu właściwym dla sprawy, Sąd orzekając o uchyleniu zaskarżonej decyzji orzekł niejako o niemożności wykonania decyzji określających zaległości w zobowiązaniach Skarżącej, "zawieszając" niejako wykonanie decyzji, która stosownie do zd. drugiego art. 26a ust. 8 podlega wykonaniu z dniem jej wydania (patrz: wyrok NSA z dnia 15 października 2019 r. , sygn. akt I GSK 1412/18; dostępny tamże).

Organ takiego ustalenia w sprawie jednak nie dokonał i nie przedstawił w zaskarżonej decyzji, czym - w ocenie Sądu - naruszył art. 7 k.p.a. i art. 77 w zw. z art. 11 k.p.a.

Podkreślić trzeba, że zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes obywateli. Postępowanie dowodowe jest oparte na zasadzie oficjalności, co oznacza, że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w ocenie sądu stanowiło przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Prezes Zarządu PFRON uwzględni powyżej przedstawioną ocenę prawną i w zależności od dokonanej ponownej oceny wyda stosowne rozstrzygnięcie.

Powyższe wskazuje, że organ nie dokonał prawidłowych ustaleń stanu faktycznego sprawy, przez co naruszył przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 § 1 k.p.a. w zw. z art. 26a ust. 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 511. ze zm.) w sposób mogący istotnie wpłynąć na wynik sprawy.

W ocenie Sądu organ nadto naruszył swoim działaniem art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 66 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, albowiem uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów zawartych w tym przepisie.

Wskazane powyżej okoliczności świadczą o zasadności stwierdzenia naruszenia przez organ art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., lecz również art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a., który nakazuje organom administracji publicznej prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, jak również art. 11 k.p.a., który zawiera zasadę przekonywania. Jest bowiem niezbędne, aby organy wyjaśniały w takich sytuacjach stronom zasadność przesłanek, którymi się kierują, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu.

Ponownie orzekając w sprawie Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku i rozważy zasadność wszystkich argumentów i zastrzeżeń podniesionych przez Skarżącą na etapie odwołania (powtórzonych także w skardze), co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu przyszłej decyzji, spełniającej wymogi art. 107 § 3 k.p.a.

Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych rozpatrując sprawę dostosuje się do wskazań zawartych w niniejszym wyroku.

Z przedstawionych powyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. , w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą, i orzekł jak w punkcie 1 wyroku.

Odnośnie do wniosku o zwrot kosztów, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje Skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do kosztów tych zalicza się między innymi koszty sądowe, w tym wpis, a także wynagrodzenie pełnomocnika reprezentującego stronę skarżącą, o czym stanowi art. 205 § 1 i § 2 p.p.s.a.

Wniosek o zwrot kosztów Sąd rozstrzygnął zatem w oparciu o wskazane przepisy, zasądzając na rzecz Strony skarżącej kwotę 680,00 zł, stanowiącą sumę uiszczonego w sprawie wpisu sądowego 200,00zł oraz 480,00 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika reprezentującego stronę skarżącą.