Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SAB/Go 25/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2009-07-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 § 1 i 2, art. 58 § 1 pkt 6, art. 73
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.K. na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie zasiłku okresowego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] kwietnia 2009r. A.K. złożył skargę na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie zasiłku okresowego. Skarga ta, wraz z odpowiedzią udzieloną przez organ, wpłynęła do tutejszego Sądu w dniu 18 maja 2009r.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 czerwca 2009r. skarżący został wezwany do podania w terminie 7 dni czy przed wniesieniem skargi do Sądu złożył zażalenie w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) do organu nadrzędnego wobec Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej, tj. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, pod rygorem przyjęcia, że zażalenie takie nie zostało przez skarżącego wniesione.

Wezwanie powyższe skutecznie doręczono skarżącemu w dniu 9 czerwca 2009r. Do dnia 1 lipca 2009r. A.K. nie udzielił na nie żadnej odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przed przystąpieniem do merytorycznego badania zasadności wniesionej skargi Sąd ma obowiązek zbadać, czy skarga została wniesiona w sposób zgodny

z obowiązującymi przepisami i czy nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu.

Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia ustawa nakazuje natomiast rozumieć sytuację, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).

Powyższe oznacza, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte dopóty, dopóki to postępowanie się toczy, jak również to, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne podmiotowi w postępowaniu administracyjnym (T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 235).

W przypadku bezczynności organu administracji publicznej środkiem zaskarżenia w rozumieniu przepisu art. 52 § 2 p.p.s.a., który skarżący musi wyczerpać, aby móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego, jest zażalenie wniesione w trybie art. 37 kpa do organu nadrzędnego nad organem, którego bezczynność jest przedmiotem skargi, przy czym przy ocenie dopuszczalności skargi na bezczynność organu znaczenia decydującego nie ma sposób rozpoznania takiego zażalenia przez organ wyższego stopnia. Nie ma również znaczenia forma załatwienia przez organ wyższego stopnia zażalenia na bezczynność organu I instancji, stronie zostaje bowiem otwarta droga do podniesienia przed sądem administracyjnym bezczynności organu I instancji (wyrok NSA z 6 lipca 2006r., sygn. I OSK 480/06, LEX nr 188512; wyrok WSA w Białymstoku z 4 grudnia 20006r., sygn. II SAB/Bk 14/06, LEX nr 284727).

Mając na uwadze powyższe, zarządzeniem z dnia 2 czerwca 2009r. Przewodniczący Wydziału wezwał A.K. do podania w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi do Sądu skierował zażalenie w trybie art. 37 kpa do organu nadrzędnego nad organem, którego bezczynność zaskarżył, czyli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, pod rygorem przyjęcia, że zażalenie takie nie zostało wniesione.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami, w sytuacji, gdy doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, ani też niemożliwe jest pozostawienie przesyłki dorosłemu domownikowi, administracji domu lub dozorcy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W takim przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu (art. 73 p.p.s.a.).

Stosując się do powyższej regulacji, w dniu 8 czerwca 2009r. doręczający umieścił na drzwiach adresata zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki we wskazanej placówce pocztowej, o czym zamieścił również adnotację na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki (k. 14).

W dniu 9 czerwca 2009r. skarżący osobiście odebrał przesyłkę zawierającą wezwanie, co poświadczył własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przedmiotowej przesyłki. Zatem ostatnim dniem, w którym skarżący mógł wywiązać się z nałożonego nań obowiązku był dzień 16 czerwca 2009r.

Analiza akt sprawy wykazała, że pomimo upływu zakreślonego 7-dniowego terminu, A.K. nie odpowiedział na wezwanie Sądu. Należało więc przyjąć, że wniesienie skargi na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej nie zostało poprzedzone stosownym zażaleniem złożonym w trybie art. 37 kpa, w związku z czym skargę A.K. należało uznać za niedopuszczalną.

W konsekwencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.