Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 242/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Małgorzata Niezgódka-Medek po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 19 maja 2015 r. sygn. akt I SA/Ol 246/15 oddalające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 19 maja 2015 r. nr ... w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2013 r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zażalenie A. K. dotyczy postanowienia z dnia 19 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Ol 246/15, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "Ppsa", oddalił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Przedstawiając stan sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że do złożonej skargi A. K. dołączył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja została doręczona w dniu 18 lutego 2014 r. do rąk H. K., która zapomniała go o tym poinformować. Skarżący dodał, że w okresie od dnia 13 stycznia 2014 r. do dnia 16 maja 2014 r. był hospitalizowany w szpitalu psychiatrycznym.

Zarządzeniem z dnia 20 kwietnia 2015 r. skarżący został wezwany do uprawdopodobnienia złożonego wniosku. Wezwanie Sądu pierwszej instancji pozostało bez odpowiedzi.

Wskazując na motywy oddalenia wniosku Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu. Jego twierdzenia w przedmiocie choroby były gołosłowne. Sąd wskazał, że skarżący nie przedłożył żadnego dowodu potwierdzającego okoliczność przebywania w szpitalu. Nie przedstawił też oświadczenia H. K. odnośnie terminu przekazania przesyłki i przyczyn w opóźnieniu jej przekazania.

Na powyższe orzeczenie skarżący złożył zażalenie, w którym wniósł o jego zmianę poprzez przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Skarżący zarzucił naruszenie art. 86 § 1 Ppsa poprzez odmowę zastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy przekroczenie terminu do wniesienia skargi było niezawinione. Skarżący zarzucił ponadto naruszenie zasady lojalnej współpracy ugruntowanej w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwanego dalej TSUE).

Do zażalenia skarżący dołączył oświadczenie H. K. oraz wypis ze szpitala psychiatrycznego. Wyjaśnił, że nie złożył tych dokumentów wcześniej, albowiem na przełomie kwietnia i maja 2015 r. przebywał poza miejscem zamieszkania i nie odebrał wezwania Sądu.

W uzasadnieniu skarżący wskazał ponadto, że państwa członkowskie mają obowiązek zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej w sytuacji, gdy jest ona niezgodna z prawem unijnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie jest niezasadne.

Stosownie do art. 86 § 1 Ppsa, jeśli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Na podstawie art. 87 § 2 Ppsa, we wniosku strona musi uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

W złożonym wniosku skarżący odwołał się do dwóch okoliczności, które spowodowały, że nie zdołał złożyć skargi w wyznaczonym terminie. Pierwszą z nich była hospitalizacja w szpitalu psychiatrycznym w okresie obejmującym doręczenie decyzji. Drugą było natomiast nieprzekazanie korespondencji przez dorosłego domownika – H. K., która w dniu 18 lutego 2015 r. odebrała decyzję organu odwoławczego. Zdaniem skarżącego, powyższe okoliczności wskazywały, że złożenie skargi po terminie, było przez niego niezawinione.

Jak wynika jednak z akt sprawy, w szczególności z treści dokumentów załączonych do zażalenia, hospitalizacja skarżącego zakończyła się w dniu 14 lutego 2014 r. W chwili doręczenia przesyłki skarżący nie przebywał więc w szpitalu, albowiem 4 dni wcześniej został z niego wypisany. Twierdzenia skarżącego, jakoby powodem nieodebrania przesyłki osobiście była hospitalizacja, nie znajdują więc potwierdzenia w aktach sprawy. Co więcej, skarżący do zażalenia załączył Świadectwo Zwolnienia, z którego wynikało, że od dnia następnego po doręczeniu przesyłki H. K., do dnia 16 maja 2014 r. przebywał w areszcie śledczym w O. Powyższy dokument podważał więc wyjaśnienie, że od dnia 13 stycznia do dnia 16 maja 2014 r. skarżący nieprzerwanie przebywał w szpitalu, wskutek czego nie mógł prowadzić swoich spraw. Podkreślić należy natomiast, że skarżący nie powołał się we wniosku na fakt przebywania w areszcie śledczym oraz nie wskazał w jaki sposób mogło to wpłynąć na wniesienie skargi po upływie terminu do dokonania tej czynności procesowej.

W świetle treści złożonych przez skarżącego dokumentów stwierdzić należało, że w dniu doręczenia przesyłki skarżący był na zwolnieniu lekarskim, a zatem jego wyjaśnienia o niemożności odbioru przesyłki z uwagi na hospitalizację okazały się bezpodstawne.

Jeśli chodzi natomiast o pozostałe argumenty zażalenia podkreślić należy, że kontrola decyzji ostatecznych następuje poprzez złożenie skargi, która to czynność jest dopuszczalna, jeżeli zostaje dokonana we właściwym terminie. Obowiązek dochowania terminów procesowych w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie stanowi natomiast wyłomu od zasad prawa wspólnotowego, gdyż jest to kwestia leżąca całkowicie w gestii prawodawcy krajowego. Wywody skarżącego, oraz powołane na ich poparcie orzecznictwo TSUE, nie mogły więc stanowić argumentu na poparcie zażalenia dotyczącego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.