Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1734/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Asesor WSA Andrzej Kuna Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi I. Spółka jawna z siedzibą w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2006 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088, z późn. zm.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia [...] października 2005 r., nałożono na firmę – I. sp. jawna, z siedzibą w O., karę pieniężną w kwocie 8.000,00 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji (z wyłączeniem taksówek).

W uzasadnieniu stwierdzono, iż podczas kontroli drogowej samochodu marki M. (nr rej. [...]) w G. na drodze krajowej nr [...] kierowcy okazali do kontroli zaświadczenie nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne wystawione przez Starostwo Powiatowe w N. dla firmy I. sp. jawna. Kierowcy okazali również fakturę VAT nr FV [...] na przewożony ładunek, wystawioną przez firmę D. sp. z o.o. oddział W. Odbiorcą ładunku była firma S. sp. z o.o. w W. Podczas kontroli drogowej kierowcy nie okazali licencji transportowej ani jej wypisu.

W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że pojazd przewoził towar zgodny z fakturą okazaną przez kierowców, co potwierdzili oni podpisami na protokole kontroli. Faktura VAT dostarczona w toku postępowania przez firmę I. sp. jawna wystawiona została na inny ładunek niż ten, który ujawniono w dacie kontroli. Towary z tych faktur różnią się na tyle, że nie można mówić o pomyłce podczas oględzin towaru. Uznano też za nieprawdopodobne wyjaśnienie, iż jeden z kierowców zdenerwowany kontrolą podpisał protokół kontroli bez przeczytania, skoro protokół został podpisany na każdej ze stron przez dwóch kierowców, którzy potwierdzili swoimi podpisami stan faktyczny stwierdzony w trakcie kontroli i nie wnieśli do protokółu kontroli żadnych uwag i zastrzeżeń. Przedmiotowa faktura została okazana dopiero po oględzinach ładunku, gdy inspektorzy dokonujący kontroli zażądali listów przewozowych na ładunek przewożony samochodem o nr rej [...]. Nie można więc uznać za zasadny zarzutu, iż inspektorzy sami wzięli z samochodu błędną fakturę. Również fragmentaryczna odpowiedź wystawcy przedmiotowej faktury nie zaprzecza, że ładunek, na który została wystawiona faktura został zabrany przez kontrolowanych kierowców i znajdował się w przedmiotowym pojeździe w dniu kontroli.

W tej sytuacji uznano, zgodnie z art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym, iż miało miejsce wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji i na podstawie pl. 1.1.1 załącznika do powołanej ustawy nałożono za to naruszenie karę pieniężną w kwocie 8.000,00 zł.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli zainteresowani wnosząc o jej uchylenie w całości. W uzasadnieniu podnieśli argumenty użyte już w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji, a sprowadzające się do twierdzeń, że: - przedmiotowa faktura znalazła się w kontrolowanym pojeździe wskutek omyłki pracowników D. sp. z o.o., którzy wydali ją kierowcom skarżącej spółki zamiast faktury na towar przez nią zamówiony; - towar przewożony w kontrolowanym pojeździe należał w całości do skarżącej spółki i był zgodny z przedłożoną przez nią fakturą; - w trakcie kontroli nie dokonano dokładnych oględzin towaru w ładowni samochodu, a więc twierdzenia inspektorów inspekcji drogowej nie odpowiadają w tym zakresie prawdzie; - kierowca kontrolowanego pojazdu podpisał bez zastrzeżeń protokół jedynie dlatego, że pierwszy raz miał do czynienia z kontrolą i nie wiedział, jak się w takiej sytuacji zachować; - okoliczność, kto odebrał wymieniony towar ma w rozpatrywanej sprawie znaczenie drugorzędne, gdyż wystawca faktury wyjaśnił, że kierowcom skarżącej wydano błędną fakturę, a tym samym potwierdziła prawdziwość oświadczeń skarżącej, czemu organ wydający decyzje nie nadał odpowiedniego znaczenia dowodowego.

Decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2006 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 K.p.a., art. 5 ust. 1, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088, z późn. zm.) oraz lp. 1.1.1 załącznika do powołanej ustawy, po rozpatrzeniu odwołania utrzymano zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

W uzasadnieniu przypomniano, że skarżący w odwołaniu podniósł, iż w chwili kontroli nie była wykonywana żadna usługa transportowa, a faktura VAT (FV [...]) wystawiona przez D. sp. z o.o. w W. na towar zamówiony przez S. sp. z o.o. z siedzibą w W. znalazła się w kontrolowanym pojeździe wskutek omyłki pracowników D. sp. z o.o. Skarżący wyjaśniał, że przewożony towar należał w całości do skarżącej spółki i był zgodny z przedłożoną organowi fakturą VAT nr [...].

Wyjaśnieniom skarżącego przeczy zebrany w sprawie materiał dowodowy. Z treści odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że przedmiotem działalności gospodarczej strony jest m.in. towarowy transport drogowy pojazdami uniwersalnymi. Z treści podpisanego bez żadnych zastrzeżeń przez obydwu kierowców protokołu kontroli wynika, iż strona wykonywała w chwili kontroli usługę transportową na trasie W. – W., przewożąc artykuły spożywcze na łączną kwotę 907,65 złotych. Potwierdza to również przedstawiona do kontroli faktura VAT nr FV [...], z której wynika, że nadawcą artykułów spożywczych (bułki francuskie oraz parówki na łączną kwotę 907,65 złotych) była spółka D. oddział w W., zaś nabywcą spółka S. w W. Istotnym jest również, iż pojazd został zatrzymany właśnie na trasie W. – W., nie zaś na trasie W. – O. (zupełnie przeciwny kierunek). Z uwagi na powyższe za niewiarygodne uznano wyjaśnienia skarżącego jakoby kontrolowany przewóz był wykonywany na potrzeby własne i związany z realizacją faktury nr [...]. Wszystkie okoliczności sprawy wskazują natomiast, że kontrolowany przewóz na trasie W. – W. miał charakter usługi transportowej.

Świadczenie usług w zakresie transportu drogowego może odbywać się tylko po uzyskaniu odpowiedniej licencji. Wynika to wprost z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Licencji tej strona w chwili kontroli nie posiadała, wobec czego organ pierwszej instancji nałożył za to naruszenie karę określoną w lp. 1.1.1 załącznika do powołanej ustawy.

Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2006 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona wnosząc o jej uchylenie w całości, a także uchylenie poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2006 r. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- przepisów prawa materialnego, tj. lp. 1.1.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w związku z art. 92 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 powołanej ustawy – poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżąca spółka wykonywała transport drogowy bez wymaganej licencji;

- przepisów postępowania administracyjnego, tj. ogólnych zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 6 i art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 8 K.p.a., a w szczególności zasady prawdy obiektywnej – poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, art. 80 K.p.a. – poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, polegające na nie wzięciu pod uwagę istotnych okoliczności faktycznych mających istotny wpływ na wynika sprawy, a także art. 107 § 3 K.p.a. – poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu decyzji przyczyn, z powodu których organy odmówiły mocy dowodowej podanym przez stronę okolicznościom faktycznym.

Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego została wydana na podstawie błędnie ustalonego stanu faktycznego, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia powołanych wyżej przepisów prawa materialnego.

W uzasadnieniu skargi powtórzono w zasadzie argumenty użyte już w odwołaniu, porządkując je i rozwijając. I tak, powtórzono iż faktura VAT (FV [...]) wystawiona przez D. sp. z o.o. w W. na towar zamówiony przez S. sp. z o.o. w W. znalazła się w kontrolowanym pojeździe wskutek omyłki pracowników D. sp. z o.o., którzy wydali ją kierowcom skarżącej spółki zamiast faktury na towar zamówiony przez I. sp. j. Podkreślono, iż towar przewożony w kontrolowanym pojeździe należał w całości do skarżącej spółki i był zgodny z przedłożoną organowi fakturą VAT nr FV [...]. Główny Inspektor Transportu Drogowego nie odniósł się do tych okoliczności.

Organ drugiej instancji nie wziął także pod uwagę i nie wyjaśnił dlaczego pominął zarzuty skarżącej spółki dotyczące zawartych w protokole kontroli twierdzeń organu pierwszej instancji jakoby w trakcie kontroli dokonano oględzin towaru przewożonego w ładowni kontrolowanego pojazdu. Już w odwołaniu skarżąca spółka podniosła bowiem, że inspektor kontrolujący nakazał kierowcy otworzenie ładowni i jedynie spojrzał przez uchylone drzwi na znajdujący się tam towar, do protokołu zaś spisał pozycje z faktury dla S. sp. z o.o. Nie wchodził do pojazdu ani nie dokonał szczegółowych oględzin. Nie mógł więc stwierdzić z całą dokładnością jakie produkty były przewożone. Tymczasem wśród zamówionych przez skarżącą spółkę towarów były także bułki wymienione w fakturze wystawionej dla firmy S. Główny Inspektor Transportu Drogowego nie odniósł się również i do tych okoliczności, pozostawiając je bez wyjaśnienia.

Ponadto, co wynika z uzasadnienia decyzji, Główny Inspektor Transportu Drogowego oparł się wyłącznie na kwestionowanym przez skarżącą protokole kontroli, a jedynym argumentem przemawiającym za prawidłowością nałożenia na skarżącą kary był fakt, że kontrolowany pojazd zatrzymano na trasie W. – W. W rzeczywistości jednak fakt ten nie miał żadnego znaczenia, albowiem już w trakcie postępowania przed organem pierwszej instancji skarżąca wyjaśniła, iż kontrolowany pojazd tego dnia jechał na kilku trasach, gdyż oprócz odbioru zamówionego dla skarżącej towaru z D. sp. z o.o. kierowca miał z polecenia pracodawcy odebrać m.in. dokumenty z O. Tak więc przebywanie kontrolowanego pojazdu na trasie W. – W., podczas gdy omyłkowo wydana kierowcy faktura była sporządzona dla spółki S. w W., jest zwykłym zbiegiem okoliczności, który traci na znaczeniu w świetle pozostałych okoliczności faktycznych powołanych przez skarżącą, a przede wszystkim wobec wyjaśnienia przez D. sp. z o.o., że rzeczywiście wydała kierowcy skarżącej błędną fakturę.

Podkreślono przy tym, że pomimo potwierdzenia przez D. sp. z o.o. prawdziwości oświadczeń skarżącej organ pierwszej instancji nie nadał temu oświadczeniu odpowiedniego znaczenia dowodowego, zaś w uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji kwestia ta została zupełnie pominięta.

W konkluzji stwierdzono, iż w rozpatrywanej sprawie organy administracyjne nie dokonały dokładnego ustalenia okoliczności faktycznych, mających kluczowe znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, a więc tym samym nie mogły dokonać prawidłowej oceny ani stanu faktycznego, ani wszystkich prawotwórczych faktów.

Na tych też zarzucanych błędach dotyczących ustalenia stanu faktycznego oparto przedstawione wyżej zarzuty naruszenia prawa procesowego i materialnego.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny jest dla organu oczywisty. Zebrany w trakcie postępowania materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że w chwili kontroli wykonywany był transport drogowy, co czyni bezpodstawnymi zarzuty skargi dotyczące błędnego ustalenia okoliczności faktycznych.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podjęcie i zarobkowe wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Stosownie do art. 92 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z jej przepisów podlega karze pieniężnej. Konsekwencją tego rozwiązania jest lp. 1.1.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którą wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji zagrożone jest karą pieniężną w wysokości 8000 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2006 r., utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2006 r., którą nałożono na firmę – I. sp. jawna karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji (z wyłączeniem taksówek).

Podstawowe zarzuty w sprawie mają charakter proceduralny i dotyczą prawidłowości ustalenia w toku kontroli drogowej, mającej miejsce dnia [...] października 2005 r. (której wyniki przedstawiono w protokole kontroli nr [...]) stanu faktycznego sprawy. Zdaniem skarżącej spółki, postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone z naruszeniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego (głównie art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a.), a w szczególności art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., tzn. materiał dowodowy nie został zebrany i rozpatrzony w całości w sposób wyczerpujący, a ocena tego materiału nie uwzględniała jego całokształtu i niedostatecznie wyjaśniała z jakich powodów dana okoliczność została uznana za udowodnioną.

Zarzuty i argumenty podniesione przez skarżącego trafnie odpowiadają szczególnym zasadom odpowiedzialności za naruszenie przepisów regulujących sprawy transportu drogowego.

Należy bowiem zauważyć, że kary stosowane w przypadku naruszenia przepisów regulujących sprawy transportu drogowego są szczególnie dotkliwe. Dotkliwość tę pogłębia też charakter wydawanych w tych sprawach decyzji, mających z założenia charakter decyzji związanych, nie pozostawiających organowi administracji żadnych "luzów interpretacyjnych", żadnej możliwości uznania. Wiąże się z tym ustalona w jednolity sposób, sztywna wysokość kar, które są nakładane w zasadzie niezależnie od winy przedsiębiorcy i nie podlegają miarkowaniu. Stąd w tym postępowaniu tak istotne znaczenie ma ścisłe ustalenie stanu faktycznego, który ma stanowić przesłankę do nałożenia kary; w istocie przede wszystkim (jeśli nie wyłącznie) na tym, wstępnym etapie postępowania przedsiębiorca ma wpływ na ewentualne nałożenie kary. Stąd precyzyjne uregulowanie w przedmiotowej ustawie zasad postępowania kontrolnego, posługiwanie się ustalonymi wzorami protokołów kontroli, itp.

Odnosząc się do zasad postępowania kontrolnego w przypadku przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego (art. 89 ustawy o transporcie drogowym) należy podkreślić, iż ustalenia stanu faktycznego dokonuje się wyłącznie na podstawie okazanych w toku kontroli dokumentów (dowodów). Zgodnie bowiem z powołanym przepisem, kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli odpowiednie dokumenty, w tym również – w przypadku przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne – dokumenty związane z przesyłką. Elementem konstytutywnym pojęcia przewozu na potrzeby własne jest bowiem odpowiednia relacja przewoźnika do przewożonych rzeczy; zgodnie z art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym przewóz na potrzeby własne - w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego – ma miejsce wtedy, gdy przedmiotem przewozu są rzeczy stanowiące własność przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz (...) rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby. O ile zatem w ogólnym postępowaniu administracyjnym organ administracji publicznej jest – na mocy art. 77 § 1 K.p.a. – obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, o tyle w przypadku postępowania kontrolnego dotyczącego przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego ustalenia odnośnie stanu faktycznego dokonywane są wyłącznie na podstawie okazanych w toku kontroli dokumentów (dowodów). Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządzany jest następnie protokół, który kontrolowany może podpisać bądź odmówić jego podpisania; kontrolowany może również wnieść do protokołu kontroli swoje zastrzeżenia.

Jak podkreśla się w orzecznictwie (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2004 r., sygn. akt II SA 4151/02, LEX nr 148941) znaczenia dowodowego protokołu kontroli nie sposób przecenić, gdyż obrazuje on stan faktyczny, który później nie sposób jest już odtworzyć. Dlatego z punktu widzenia interesów przewoźnika istotne jest wniesienie do protokołu kontroli pojazdu wszystkich istotnych uwag mogących mieć wpływ na kwestię odpowiedzialności przewoźnika. W rozpatrywanej sprawie kierowcy podpisali protokół nie wnosząc doń żadnych uwag. Pozwala to przyjąć (domniemanie faktyczne), że ustalenia protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] października 2005 r. oddają stan pojazdu i ładunku z okresu jego przebywania na drodze publicznej, skoro protokół ten z samego założenia ma służyć jako dowód w sprawie.

Przyjęcie wykładni przeciwnej prowadziłoby do znacznego skomplikowania i przedłużenia postępowania w tego rodzaju sprawach, a także powodowałoby trudność – jeśli w ogóle nie niemożność – ustalenia (czy – lepiej – odtworzenia) stanu faktycznego istniejącego w momencie kontroli pojazdu na drodze publicznej. Należy bowiem pamiętać, że w przypadku kontroli przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego przedmiotem kontroli są m.in. dokumenty nie mające charakteru dokumentów urzędowych, sporządzane przez przedsiębiorcę, jego kontrahentów, czy inne podmioty (nie mające nawet statusu uczestnika postępowania), takie jak zaświadczenia, karty opłaty za przejazd po drogach krajowych, faktury, różnego rodzaju umowy, w tym umowy o pracę, itp. Znaczna część tych dokumentów może zostać stworzona już po przeprowadzeniu kontroli drogowej. Dlatego też art. 89 ustawy o transporcie drogowym wymaga, aby kierowca pojazdu miał te dokumenty przy sobie, w czasie kontroli i okazywał je na żądanie właściwego organu kontroli. Sąd, oczywiście, nie sugeruje, że taka sytuacja, związana m.in. z posłużeniem się niewłaściwą fakturą na przewożony towar, miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Zwraca jedynie uwagę na niektóre przesłanki leżące u podstaw rozwiązań dotyczących kontroli przejazdów wykonywanych w ramach transportu drogowego, przyjęte w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

Wskazane ratio legis przepisów odnoszących się do kontroli drogowej jest związane z zasadą skuteczności kontroli, w myśl której ustalenia stanu faktycznego w przypadku kontroli drogowej dokonuje się wyłącznie na podstawie okazanych w toku kontroli dokumentów (dowodów). W rozpatrywanej sprawie oznacza to, że w momencie kontroli:

- brak było podstaw do uznania, iż faktura VAT ([...]) wystawiona przez D. sp. z o.o. w. W. na towar zamówiony przez S. sp. z o.o. z siedzibą w W. znalazła się w kontrolowanym pojeździe wskutek omyłki pracowników D. sp. z o.o.;

- firma D. Sp. z o.o. zajęła stanowisko w sprawie wydania niewłaściwej faktury dopiero w toku dalszego postępowania, a odbiorca towaru – firma S. Sp. z o.o., proszona o wyjaśnienia (pismo GITD z dnia [...] marca 2006 r.) nie zajęła stanowiska w sprawie realizacji dostawy objętej przedmiotową fakturą;

- powołana wyżej faktura została dobrowolnie wręczona przez pracowników skarżącej spółki inspektorowi dokonującemu kontroli, bez próby wyjaśnienia sprawy, a protokół został podpisany przez tych kierowców bez żadnych zastrzeżeń;

- fakt, iż dla jednego z kierowców była to pierwsza kontrola pojazdu na drodze publicznej nie ma dla sprawy żadnego znaczenia prawnego;

- szczegółowość oględzin dokonywanych w toku kontroli pojazdu zależy od potrzeb związanych z ustaleniem stanu faktycznego; w rozpatrywanym przypadku była ona, jak widać, wystarczająca, skoro doprowadziła do wręczenia inspektorowi inspekcji drogowej powołanej wyżej faktury, potwierdzającej dokonywanie przewozu na rzecz firmy S. sp. z o.o.;

- okoliczność, iż w skontrolowanym pojeździe znajdował się również ładunek przedsiębiorcy (przeznaczony na jego własne potrzeby) nie wyklucza przewożenia ładunku przeznaczonego dla firmy S. Sp. z o.o.;

- żadna z okoliczności stwierdzonych w toku kontroli pojazdu i potwierdzonych w protokole kontroli nie przekonuje, że towar przewożony w kontrolowanym pojeździe należał w całości do skarżącej spółki i był zgodny z przedłożoną organowi fakturą VAT nr FV [...];

- fakt zatrzymania kontrolowanego pojazdu na trasie W. – W., a więc na trasie do siedziby stacji S. sp. z o.o., tzn. odbiorcy towaru określonego w fakturze VAT nr FV [...], uprawdopodobnia, iż przewożony towar był rzeczywiście przeznaczony dla tego odbiorcy (na temat pojęcia i roli uprawdopodobnienia w postępowaniu administracyjnym por. B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C. H. Beck, Warszawa 2000, wyd. 3, str. 349). Bezzasadne jest zatem twierdzenie strony skarżącej, że fakt ten nie miał żadnego znaczenia. Natomiast żadnego znaczenia dla sprawy nie miał podnoszony przez stronę fakt, iż kontrolowany pojazd tego dnia jechał na kilku trasach, gdyż przedmiotem postępowania było tylko zdarzenie, które miało miejsce na tej trasie. W tej sytuacji twierdzenie, że był to zwykły zbieg okoliczności, jest sprzeczne z zasadami prawdopodobieństwa.

W tej sytuacji należy uznać, że podniesione przez stronę zarzuty naruszenia zaskarżonymi decyzjami powołanych wyżej zasad ogólnych K.p.a. i przepisów Kodeku regulujących postępowanie dowodowe, zasady oceny dowodów i treść uzasadnienia faktycznego decyzji nie mogły mieć istotnego znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego w rozpatrywanej sprawie. Jest to widoczne zwłaszcza w świetle art. 89 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, statuującego zasadę skuteczności kontroli, która wyraża się m.in. w ustalaniu stanu faktycznego wyłącznie na podstawie okazanych w toku kontroli dokumentów (dowodów), znajdujących następnie odzwierciedlenie w protokole kontroli.

Sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego i nie może czynić własnych ustaleń m.in. co do stanu faktycznego sprawy. Sąd kontroluje jedynie prawidłowość decyzji administracyjnych w rozpatrywanej sprawie. Nawet więc gdyby Sąd uznał, że twierdzenia strony skarżącej dotyczące błędnej faktury i własności przewożonego towaru były prawdziwe, to musi jednocześnie uznać, że nie znajdują one oparcia w stanie faktycznym ustalonym w momencie kontroli drogowej pojazdu, odzwierciedlonego następnie w protokole kontroli, który stanowił podstawę materialno-prawną wydanych decyzji. Wychodząc z tych przesłanek nie można nie uznać wydanych w rozpatrywanej sprawie decyzji za prawidłowe.

Stwierdzenie, iż stan faktyczny w rozpatrywanej sprawie został ustalony prawidłowo, tzn. zgodnie ze stanem stwierdzonym w czasie kontroli pojazdu, odzwierciedlonym następnie w protokole kontroli, prowadzi do wniosku, iż w rozpatrywanej sprawie skarżąca spółka wykonywała transport drogowy bez wymaganej licencji. Spółka dysponowała bowiem jedynie zaświadczeniem nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne, a przewożąc rzeczy (towary) stanowiące własność innego przedsiębiorcy (S. sp. z o.o.), na jego rzecz, nie wykonywała przewozu na potrzeby własne, lecz wykonywała transport drogowy, określony w art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, bez wymaganej w art. 5 ust. 1 powołanej ustawy licencji na podjęcie i wykonywanie takiego transportu. W tej sytuacji podniesiony przez skarżącą spółkę zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją przepisów prawa materialnego, tj. lp. 1.1.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w związku z art. 92 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 powołanej ustawy – poprzez niewłaściwe ich zastosowanie – nie znajduje uzasadnienia. Charakter przewozu (transport drogowy) został bowiem przez organy orzekające w sprawie określony prawidłowo, a wobec braku licencji, tzn. naruszenia wymogu określonego w art. 5 ust. 1 powołanej ustawy, czyn ten na podstawie art. 92 ust. 1 ustawy podlegał karze pieniężnej, której wysokość została jednoznacznie określona w lp. 1.1.1 załącznika do ustawy.

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.