Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2425/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję - art. 64a ppsa
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2, art. 7, art. 77 par. 1,  art. 136
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 151a par. 1, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska po rozpoznaniu w dniu 5 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu G. R. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów i budynków 1. uchyla decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...]; 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz G. R. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania G. R., uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] orzekającą o aktualizacji ewidencji gruntów i budynków w zakresie przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i [...] z obrębu [...], gmina [...] oraz powierzchni tych działek oraz w zakresie budynków zlokalizowanych na działce [...] na podstawie opracowania przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 15 kwietnia 2019 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w dniu 15 kwietnia 2019 r. do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zostało przyjęte opracowanie dotyczące wyznaczenia punktów granicznych ujawnionych uprzednio w ewidencji gruntów i budynków oraz ustalenia granic działki nr [...] z obrębu [...], gmina [...].

Wykonawca w ramach tego opracowania przeprowadził na gruncie czynności protokolarnego wyznaczenia punktów granicznych działki nr [...] uprzednio ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków oraz ustalenia przebiegu północnej granicy tej działki, tj. granicy z działką nr [...], na podstawie zarysu pomiarowego wsi [...]. Ponadto wykonawca dokonał pomiaru budynków zlokalizowanych na przedmiotowej działce oraz sporządził wykazy zmian danych ewidencyjnych dla tych budynków. W sprawozdaniu technicznym wykonawca wskazał, że opracowanie zawierające wyniki prac geodezyjnych polegających na ustaleniu granicy działki nr [...] oraz wyznaczeniu jej punktów granicznych zgłoszone pod nr [...] przez firmę "[...] - Usługi Geodezyjne T. S." nie zostało przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego z powodu naruszenia § 36 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków (decyzja nr [...] z dnia [...] października 2018 r. orzekająca o odmowie przyjęcia do zasobu ww. operatu). W związku z brakiem stosownego wniosku zainteresowanych stron o wprowadzenie zmian wynikających z ww. dokumentacji w ewidencji gruntów i budynków, Starosta pismem z dnia 29 listopada 2019 r. powiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie. Strony zostały pouczone o przysługujących im prawach.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] Starosta orzekł o aktualizacji informacji w ewidencji gruntów i budynków na podstawie powołanego wyżej operatu poprzez:

- wykazanie w części graficznej ewidencji gruntów i budynków punktu granicznego oznaczonego w opracowaniu jako "[...]" zgodnie z protokołem wyznaczenia punktów granicznych ujawnionych uprzednio w ewidencji gruntów i budynków z dnia 13 marca 2019 r.,

- wykazanie w części graficznej ewidencji gruntów i budynków przebiegu granic pomiędzy działkami nr [...] i [...] w sposób przedstawiony w protokole ustalenia granic z dnia 13 marca 2019 r. i oznaczenie tego odcinka granicy jako spornego,

- w miejsce działki nr [...] o powierzchni [...] ha, użytki: [...] o powierzchni [...] ha, [...] o powierzchni [...] ha oraz [...] o powierzchni [...] ha wpisanie działki nr [...] o powierzchni [...] ha, użytki: [...] o powierzchni [...] ha, [...] o powierzchni [...] ha oraz [...] o powierzchni [...] ha,

- zmianę danych ewidencyjnych budynku z dotychczasowego zapisu na nowy, zgodnie z którym m.in. znajdujący się na gruncie budynek jest budynkiem mieszkalnym, liczba kondygnacji naziemnych: [...], liczba kondygnacji podziemnych: [...], zakres przebudowy: nadbudowa ze zmianą, pole powierzchni zabudowy: [...] m2, dodatkowe informacje o budynku: obecnie trwa rozbudowa istniejącego budynku mieszkalnego, budynek będzie jeszcze nadbudowany,

- zmianę danych ewidencyjnych drugiego budynku z dotychczasowego zapisu na nowy, zgodnie z którym m.in. liczba kondygnacji nadziemnych: [...], liczba kondygnacji podziemnych: [...], pole powierzchni zabudowy: [...] m2,

- zmianę danych ewidencyjnych trzeciego budynku z dotychczasowego zapisu na nowy, zgodnie z którym m.in. rodzaj budynku: produkcyjny, usługowy i gospodarczy dla rolnictwa, główna funkcja budynku: inny budynek w gospodarstwie rolnym, liczba kondygnacji nadziemnych: [...], liczba kondygnacji podziemnych: [...], pole powierzchni zabudowy: [...] m2.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, G. R. wniosła odwołanie. W uzasadnieniu wyjaśniła, że nie zgadza się z okazanym przebiegiem granicy pomiędzy działkami [...] i [...]. W jej ocenie (oraz w ocenie poprzedniej właścicielki działki nr [...]) granica ta nigdy nie biegła w linii prostej, a punkt załamania tej granicy wyznaczał usunięty przez sąsiada (właściciela działki nr [...]) kamień. Ponadto wniosła o zweryfikowanie zgodności wykonywanych prac geodezyjnych i kartograficznych z przepisami oraz posiadania uprawnień zawodowych przez osoby wykonujące samodzielne funkcje w dziedzinie geodezji i kartografii, tj. zweryfikowanie uprawnień geodety T. S. do podjęcia czynności z udziałem zainteresowanych stron dotyczących wytyczenia punktów granicznych i wznowienia, ustalenia przebiegu granic działki [...] i [...] w dniu 21 kwietnia 2018 r. Skarżąca wskazała, że T. S. nie widnieje w rejestrze geodetów uprawnionych dostępnym w witrynie internetowej Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii. Wykonana praca geodezyjna została zgłoszona, a Starosta odmówił przyjęcia do zasobu tego opracowania.

Po rozpatrzeniu złożonego odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W ocenie organu II instancji Starosta nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, do czego zobowiązany jest przepisami art. 7 i 77 kpa, nie wykazując tym samym należytej dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Organ administracji geodezyjnej i kartograficznej, przyjmując do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dokumenty przygotowane przez wykonawcę prac geodezyjnych, dokonał ich uprzedniej, pozytywnej weryfikacji pod względem kompletności i zgodności z zapisami prawa obowiązującymi w geodezji i kartografii. Powyższe nie zwalnia jednak organu ewidencyjnego od przeprowadzenia weryfikacji dokumentacji pod kątem aktualizacji ewidencji gruntów i budynków w zakresie wykazanych zmian. Sam fakt przyjęcia operatu do państwowego zasobu geodezyjnego jest wprawdzie warunkiem koniecznym, jednakże nie jest warunkiem wystarczającym do wprowadzenia żądanych zmian.

W ocenie organu odwoławczego organ I instancji przed wydaniem rozstrzygnięcia nie dokonał szczegółowej analizy przedmiotowego opracowania, nie dokonał oceny jego wiarygodności i prawidłowości sporządzenia. W wykazach zmian danych ewidencyjnych dotyczących budynków zlokalizowanych na działce nr [...], na podstawie których organ orzekł o aktualizacji danych, brak jest informacji w stanie dotychczasowym i nowym o kondygnacjach podziemnych. Na egzemplarzu wykazu zmian danych ewidencyjnych dotyczących budynku mieszkalnego załączonym do akt sprawy organu I instancji odręcznie naniesiono poprawki w tym zakresie poprzez wpisanie informacji w stanie dotychczasowym i nowym o jednej kondygnacji podziemnej. Organ w sentencji swojej decyzji jednak wskazuje, że w stanie nowym wszystkie budynki zlokalizowane na przedmiotowej działce posiadają jedną kondygnację podziemną. Jest to niezgodne z zebranym materiałem dowodowym. Kwestia rozbieżności pomiędzy wykazem zmian danych ewidencyjnych dotyczącym budynku mieszkalnego załączonym do akt sprawy, a tym wchodzącym w skład operatu technicznego nr [...] nie została wyjaśniona przez organ. Nie odnaleziono innych dowodów stanowiących o odmiennej niż przedstawiona w operacie ilości kondygnacji podziemnych (np. wizja terenowa, dokumentacja architektoniczno-budowlana). Ponadto w ocenie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego organ I instancji nie wyjaśnił powodów, dla jakich uznał działanie wykonawcy, tj. protokolarne ustalenie odcinka granicy zawartego pomiędzy punktami podlegającymi protokolarnemu wyznaczeniu, za słuszne oraz nie dokonał analizy materiałów zgromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym stanowiących o przebiegu spornej granicy.

W zaleceniach organ odwoławczy przywołał treść art. 7, art. 77 § 1, art. 10 § 1 oraz art. 107 § 1 i 3 kpa i uznał, że ponownie rozpatrując sprawę Starosta dokona dogłębnej analizy materiałów zgromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym stanowiącym o przebiegu spornej granicy, opracowania nr [...] oraz jednoznacznie ustali ilość kondygnacji podziemnych budynków zlokalizowanych na działce nr [...].

Nadto mając na uwadze zmiany przepisów prawa materialnego dotyczące aktualizacji ewidencji gruntów i budynków na podstawie dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (art. 1 pkt 21 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o zmianie ustawy Prawo geodezyjnego i kartograficzne oraz niektórych innych ustaw) Starosta w pierwszej kolejności winien ocenić ich wpływ na niniejsze postępowanie oraz uzasadnić, że niniejsze postępowanie mieści się w przepisie ww. art. 24 ust. 2b pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Dlatego też w ocenie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego rozstrzygnięcie niniejszej sprawy wymaga ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości przy uwzględnieniu podniesionych kwestii, co może mieć istotne znaczenie w rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy.

Na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła G. R. W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła organowi II instancji, że nie dołożył staranności, czym naruszył przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, uchylając się od merytorycznego rozpatrzenia odwołania oraz nie odniósł się co do treści wszystkich wniesionych zarzutów (art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 oraz art. 138 § 2 kpa).

W uzasadnieniu sprzeciwu skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie zasadności postawionych zarzutów i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na sprzeciw Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jego oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie.

Instytucja sprzeciwu od decyzji kasatoryjnej została wprowadzona ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), która weszła w życie z dniem 1 czerwca 2017 r. Nowelizacja ta wprowadziła zmiany między innymi do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 9 pkt 7 tej ustawy, w dziale III ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi po rozdziale 3 dodaje się rozdział 3a o tytule "Sprzeciw od decyzji". Zgodnie z treścią nowo wprowadzonego art. 64a, od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści takiej decyzji może wnieść od niej sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu zostało znacznie uproszczone: w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3), sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1), skróceniu uległy też terminy procesowe (art. 64c § 1, art. 64c § 4, art. 64d § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Zgodnie z art. 64e ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 kpa. Przedmiotem kontroli, w razie wniesienia sprzeciwu, jest zatem wyłącznie zasadność wydania przez organ administracji konkretnego rozstrzygnięcia procesowego (decyzji kasatoryjnej). Przedmiotem kontroli sądu nie może być natomiast w tym postępowaniu, mającym wyłącznie charakter wpadkowy, kwestia właściwego rozumienia lub zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego, w ramach których organ uznał, że sprawa wymaga przykazania do ponownego rozpoznania na podstawie art. 138 § 2 kpa. Oznacza to, że organ administracji, orzekający w przyszłości w sprawie (jak i ewentualnie sąd, badający legalność jego decyzji) będzie związany wyrokiem w przedmiocie sprzeciwu tylko w zakresie dotyczącym ustalenia, że w rozpatrywanej sprawie zachodziły przesłanki do jej przekazania do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Orzeczenie w przedmiocie sprzeciwu ma wobec tego wyłącznie charakter "procesowy" i nie kreuje żadnych skutków dotyczących praw i obowiązków stron postępowania, zainteresowanych konkretnym merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy.

Punktem wyjścia do oceny zaskarżonej decyzji jest art. 138 § 2 kpa, zgodnie z treścią którego organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Organ odwoławczy może zatem wydać decyzję kasatoryjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia jedynie wtedy, gdy postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ I instancji w istocie nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zwrot normatywny "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" jest zwrotem ocennym. W orzecznictwie przyjmuje się, że stwierdzenie to jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt II OSK 2846/12, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W sytuacji, gdy organ odwoławczy ma możliwość skorzystania z art. 136 kpa, to ewentualne braki dowodowe nie mogą co do zasady stanowić podstawy do zastosowania art. 138 § 2 kpa (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 15 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 1277/17, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dopiero gdy wykazane zostanie, że prowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w oparciu o art. 136 kpa okaże się niewystarczające, należy uchylić zaskarżoną decyzję oraz przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Art. 136 kpa uprawnia bowiem organ odwoławczy do przeprowadzenia na żądanie strony lub z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję.

Zarówno doktryna, jak i orzecznictwo są zgodne, że dwuinstancyjność w postępowaniu administracyjnym polega na wydaniu rozstrzygnięć o charakterze merytorycznym przez organy dwóch różnych instancji. Zasada dwuinstancyjności powoduje, że każdy z organów (najpierw pierwszej, a potem drugiej instancji) przeprowadza postępowanie prowadzone w celu prawidłowego rozpatrzenia sprawy administracyjnej. W postępowaniu administracyjnym przed organem drugiej instancji nie mamy zatem do czynienia jedynie z kontrolą orzeczenia organu pierwszej instancji, ale z prowadzeniem postępowania tak, aby załatwić sprawę co do jej istoty. Ponadto już z kolejności przepisów zawartych w art. 138 kpa wynika, że zasadą winno być rozstrzyganie sprawy przez organ odwoławczy co do istoty, czyli albo utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji (jeśli jest ona w ocenie organu odwoławczego prawidłowa) lub uchylenie tej decyzji i załatwienie sprawy merytorycznie. Podkreślić należy, że wydanie decyzji kasatoryjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji jest wyjątkiem od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a zatem niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca art. 138 § 2 kpa. Z orzecznictwa sądów administracyjnych jednoznacznie wynika, że na podstawie omawianego przepisu organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania kasacyjnego rozstrzygnięcia, jeśli organ I instancji nieprawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/GI 439/06, Lex nr 930299). Innymi słowy decyzja kasacyjna nie może zostać wydana, jeśli kwestią sporną będzie tylko ocena prawna zebranego materiału dowodowego w sprawie (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 maja 2014 r. sygn. akt l SA/Sz 1256/13, Lex nr 1479048) lub prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia. W sprzeczności z art. 138 § 2 kpa pozostaje wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które z powodzeniem można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 kpa (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 października 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 997/13, Lex nr 1384918; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 1981 r. sygn. akt II SA 400/81, ONSA 1981, nr 2, poz. 88).

Przeprowadzona przez Sąd kontrola w powyżej określonych granicach wykazała, że zakwestionowana decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nie spełnia wymogów określonych w art. 138 § 2 kpa. Organ odwoławczy zastosował dyspozycję art. 138 § 2 kpa, wskazując jedynie, że organ I instancji naruszając art. 7 i art. 77 § 1 kpa nie dokonał skrupulatnej analizy materiałów zgromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym stanowiącym o granicy pomiędzy działkami nr [...] i [...] (w tym o lokalizacji oraz stabilizacji bądź jej braku spornych punktów granicznych) oraz bez podania przyczyny i przedstawienia dowodów orzekł, że wszystkie budynki zlokalizowane na działce nr [...] posiadają jedną kondygnację podziemną (odmiennie od stanowiska wykonawcy wcześniejszego opracowania nr [...]). Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę na zmianę przepisów prawa materialnego dotyczących aktualizacji ewidencji gruntów i budynków na podstawie dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (czyli art. 1 pkt 21 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o zmianie ustawy Prawo geodezyjnego i kartograficzne oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. poz.782), którą organ I instancji winien jest uwzględnić.

Takie uzasadnienie decyzji organu II instancji nie wskazuje, w ocenie Sądu, na takie naruszenie przez organ I instancji przepisów postępowania, które powodowałoby konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego i dodatkowe wyjaśnienie sprawy w zakresie, który miałby istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, co uzasadniałoby zastosowanie dyspozycji art. 138 § 2 kpa. Organ II instancji niezasadnie nie podjął przy tym próby samodzielnego rozstrzygnięcia sprawy, mimo że dokonanie skrupulatnej analizy materiałów zgromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym stanowiącym o granicy pomiędzy działkami nr [...] i [...] oraz uwzględnienie faktu zmiany przepisów prawa wynikających z ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o zmianie ustawy Prawo geodezyjnego i kartograficzne oraz niektórych innych ustaw niewątpliwie nie przekracza możliwości organu odwoławczego. W razie konieczności Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego może skorzystać z możliwości, które daje art. 136 kpa, czyli ewentualnie samodzielnie przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi I instancji, który wydał zakwestionowaną decyzję. Również fakt zmiany przepisów prawa organ orzekający w II instancji jest obowiązany wziąć pod uwagę z urzędu.

Reasumując, zdaniem Sądu w rozpatrywanej istniały przesłanki do jej merytorycznego rozpatrzenia przez organ II instancji w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Nie czyniąc tego, organ II instancji naruszył zatem art. 138 § 2 kpa.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ II instancji powinien przeanalizować całość dostępnych dokumentów i ewentualnie rozważyć konieczność skorzystania z trybu przewidzianego w art. 136 kpa. Jedynie sama negatywna ocena stopnia wnikliwości analizy przez organ I instancji zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz przywołana wyżej zmiana przepisów prawa w myśl obowiązujących przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie są wystarczającą przesłanką do zastosowania art. 138 § 2 kpa.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151a § 1 oraz art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Sąd rozpoznał sprzeciw na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 64d powołanej ustawy.