Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 88/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2014-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 lutego 2014 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. w T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2009 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w T. określił "D." Sp. z o.o. w T. (skarżąca) wysokość zobowiązania podatkowego podatku dochodowym od osób prawnych za 2009r. w kwocie [...] zł oraz wysokość odsetek za zwlokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na poczet podatku dochodowego od osób prawnych za luty, czerwiec, sierpień wrzesień

i październik 2009r. obliczonych na dzień złożenia zeznania podatkowego w dniu

[...] za 2009r. w kwocie łącznej [...] zł.

Podstawę wydanego rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie przez skarżącą

art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) – dalej: "u.p.d.o.p.".

W ocenie organu nieprawidłowości w ustaleniu dochodu do opodatkowania związane są z zawyżeniem kosztów uzyskania przychodów o łączną kwotę 202.869,67 zł, wynikającą z faktur dokumentujących czynności (roboty budowlane, montaż przydomowych oczyszczalni ścieków, roboty instalacyjne przydomowej oczyszczalni ścieków), które w rzeczywistości nie zostały dokonane, na których jako wystawców wskazano P.P.U.H. "D.l" Sp. z o.o. z siedzibą J. W.. oraz firmę U. O. "M." P. G..

We wniesionym odwołaniu Spółka podkreśliła, że wszystkie zakwestionowane przez organ roboty zostały wykonane, co potwierdza dokumentacja fotograficzna, zeznania świadków oraz protokolarny odbiór robót. W ocenie skarżącej przesłanki te stanowią zarówno o zrealizowaniu wszystkich transakcji, a także potwierdzają rzeczywiste zdarzenia gospodarcze oraz rzetelne prowadzenie ksiąg rachunkowych.

Ponadto Spółka wskazała, że sentencja zaskarżonej decyzji nie zawiera podstawy prawnej działania Zastępcy Naczelnika[...] Urzędu Skarbowego

w T., co w jej opinii skutkuje nieważnością decyzji.

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Odnosząc się do zarzutu nieważności decyzji organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 210 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r. poz. 749 ze zm.) – dalej jako: "O.p." powołanie podstawy prawnej orzeczenia polega na przytoczeniu przepisów prawa materialnego oraz procesowego. Zaznaczył, że zgodnie z Regulaminem Organizacyjnym Drugiego Urzędu Skarbowego w Toruniu Zastępca Naczelnika posiadał wymagane kompetencje do rozstrzygnięcia sprawy i podpisania decyzji. Wskazał, że udzielenie upoważnienia, zgodnie z art. 143 § 1 O.p. jest czynnością wewnętrzną organu, w związku z czym nie wymaga powołania w podstawie prawnej rozstrzygnięcia. Upoważnienie takie nie musi znajdować się także w aktach postępowania.

Przechodząc do zawyżenia przez Spółkę kosztów uzyskania przychodów organ wskazał, że zarówno w przypadku P.P.U.H. "D." Sp. z o.o. z siedzibą J. W.. oraz firmy U. O. "M." P.G. brak jest znamion prowadzenia przez te podmioty działalności gospodarczej w 2009r. Zatem faktury, na których jako wystawcy widnieją w.wym. podmioty, nie potwierdzają rzeczywistych transakcji gospodarczych, a zaewidencjonowane na podstawie tych faktur w księgach podatkowych wydatki nie pozostawały w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i nie mogły być poniesione w celu osiągnięcia przychodu.

Organ wskazał, że o fikcyjnym charakterze Spółki "D.l" stanowi m.in. brak osoby reprezentującej spółkę - wyłączny właściciel oraz prezes spółki – S. P. zmarł w 1997r., a spadkobierców, którzy weszliby w prawa i obowiązki zmarłego oraz przejęli udziały w spółce nie ma, brak dostępu do dokumentacji spółki, brak miejsca siedziby lub innego adresu prowadzenia działalności. Organ podał, że pod adresem wskazanym jako siedziba tej firmy, tj.: A. M. [...], S. Ś. znajdują się inne podmioty. Organ podniósł, że istnieje zupełny brak kontaktu z występującym z ramienia spółki dyrektorem ds. handlowych J. S., którego pieczątka i podpis widnieją na wystawionych przez spółkę fakturach. Według wskazań skarżącej J. S. miał uczestniczyć w procesie inwestycyjnym. Na uwagę zasługuje fakt, że większość osób uczestniczących w procesie inwestycyjnym, tj. właściciele firm zlecających skarżącej roboty, przedstawiciele generalnych wykonawców, jak i główni odbiorcy nie kojarzyli Spółki "D." ani nazwiska J. S. w kontekście wykonywanych prac.

W odniesieniu natomiast do firmy "M." P.G. organ wskazał m.in. na zlikwidowanie z dniem [...]., na wniosek .P G., działalności gospodarczej prowadzonej pod tą firmą, brak kontaktu z właścicielem i nieaktualne numery telefonów.

Odnosząc się do powołanego przez skarżącą w odwołaniu raportu firmy "C." z dnia [...]. organ zauważył, że dostarczył on jedynie danych o stanie zatrudnienia w latach 2009 - 2010, przy czym nie ujawnił źródła przedmiotowych informacji.

Organ podał, że z akt sprawy wynika, iż pod adresem wskazanym w przedmiotowym raporcie - Al. M.h [...], S. Ś., spółka "D.l" w 2009r. nie prowadziła działalności gospodarczej. Tak więc, w ocenie organu, dane dotyczące zatrudnienia również nie stanowią rzetelnego dowodu w sprawie. Ponadto gdyby spółka "D." istotnie zatrudniała pracowników, to obowiązana była do złożenia we właściwym dla siebie organie podatkowym – deklaracji rocznej o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy PIT-4R., czego, jak potwierdził Naczelnik Urzędu Skarbowego w S.Ś., nie zrobiła.

W ocenie organu również zeznania W. R., że widział kilka razy na budowie mężczyznę, który udzielał pracownikom wskazówek i który miał na imię Jacek, nie potwierdzają, iż prace te zostały faktycznie wykonane przez pracowników tej firmy.

Natomiast zeznania pracownika skarżącej – E. W. wskazują wyłącznie, że w.wym. osoby kontaktowały się w latach 1999-2002 osobiście z Prezesem Spółki S. J., co nie jest równoznaczne z tym, iż uczestniczyły w pracach remontowo-budowlanych.

Odnośnie zarzutu dotyczącego odmowy przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżąca dowodów, organ odwoławczy wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na uznanie żądania Spółki za udowodnione innymi dokumentami zgromadzonymi w sprawie, a organ nie ma obowiązku dopuszczania każdego dowodu, proponowanego przez stronę, jeżeli adekwatne i wystarczające są inne dowody.

Organ odwoławczy za chybione uznał także zarzuty dotyczące naruszenia przepisów procedury w szczególności:

- art. 121, 122, 180 § 1, 187 O.p., albowiem zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów prawa, a organ podatkowy I instancji podjął wszelkie działania niezbędne w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, odpowiednio zebrał

i rozpatrzył materiał dowodowy.

Zdaniem spółki organ odwoławczy nie uwzględnił również zarzutu braku poinformowania jej o sposobie ustosunkowania się do zarzutów podniesionych

w odwołaniu. W odpowiedzi organ wskazał na przesyłkę zawierającą stosowne pismo z dnia 11 lutego 2013r. które zostało doręczono Spółce w dniu 26 lutego 2013r. w trybie art. 150 O.p.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skardze Spółka "D." wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania organów obu instancji oraz o włączenie do akt sprawy zeznania CIT-8 spółki z o.o. "D." za 2004r., celem ustalenia adresu spółki "D.".

Zaskarżonym decyzjom Spółka zarzuciła naruszenie:

- art. 13 § 1 pkt 1 O.p., w związku z art. 93 zdanie 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, skutkującego nieważnością skarżonej decyzji,

- art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i § 3, art. 188, art. 210 § 1 i § 4 O.p.,

- art. 7 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji,

- art. art. 7, art. 8 ust. 1, art. 9 i art. 11 ustawy o swobodzie gospodarczej,

- art. 11 i art. 107 § 3 ustawy kodeks postępowania administracyjnego.

Spółka, podobnie jak w odwołaniu, zarzuciła wydanej decyzji brak podstawy prawnej w sentencji decyzji organu I instancji do działania Zastępcy Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w T. (który wydał tą decyzję) jako organu podatkowego. W opinii Spółki przytoczona wada skutkuje bezwzględną nieważnością decyzji.

Zdaniem skarżącej nadające zastępcom Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego kompetencje organu podatkowego Zarządzenie nr 44 Naczelnika[...] Urzędu Skarbowego w T. z dnia 28 października 2010r. w sprawie nadania regulaminu organizacyjnego Drugiemu Urzędowi Skarbowemu w Toruniu w oparciu o § 3 ust. 1 i 2 statutu urzędu skarbowego stanowiącego załącznik nr 2 do Zarządzenia nr 39 Ministra Finansów z dnia 21 września 2010r. w sprawie organizacji urzędów i izb skarbowych oraz nadania im statutów (Dz. Urz. Min. Fin. z 2010 r., Nr 10, poz. 45) jest nieważne w zakresie wydawania decyzji, gdyż w myśl przepisów Ordynacji podatkowej podejmowanie wszelakich decyzji zastrzeżone zostało wyłącznie dla organu podatkowego, którym jest naczelnik urzędu skarbowego, jak również ze względu na brak w jakiejkolwiek ustawie przepisu dającego naczelnikowi urzędu skarbowego delegację do przeniesienia swoich ustawowych kompetencji na zastępców. Powołując się na art. 93 ust. 2 ustawy zasadniczej Spółka podkreśliła, że w Zarządzeniu nr 39 Ministra Finansów z dnia 21 września 2010r. w sprawie organizacji urzędów i izb skarbowych oraz nadania im statutów brak jest upoważnienia dla Naczelnika Urzędu Skarbowego do przekazania swoich kompetencji jako organu podatkowego - zastępcom.

Zdaniem Spółki Dyrektor Izby Skarbowej w B. zatwierdzając statut [...]Urzędu Skarbowego w Toruniu powinien "wyłączyć się" od rozstrzygania w zakresie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazać sprawę do rozpatrzenia innemu organowi odwoławczemu, gdyż "nie jest bezstronny w tym zakresie".

W ocenie Spółki z materiału dowodowego w sposób oczywisty wynika, że organ podatkowy znał właściwą siedzibę spółki "D.", albowiem posiadał dokument (CIT-8 za 2008r. spółki "D.") z adresem spółki innym niż wskazany w decyzji, tj. A. M. [...] w S. Ś., a nie włączył go do akt sprawy.

Podkreśliła, że firma "O.-M." właściciel nieruchomości przy ul. K. 4 w J. W.. potwierdziła, że nie wynajmowała nieruchomości spółce "D.", co nie przeczy jednak zdaniem strony skarżącej możliwości bezumownego korzystania z pomieszczeń. Organ natomiast nie udowodnił, że do końca 2008r. "D." nie wynajmowała pomieszczeń pod wskazanym adresem.

Zdaniem Spółki w toku postępowania podatkowego nie ustalono również osób wykonujących roboty budowlane, a postępowanie wyjaśniające podjęte przez organ podatkowy ograniczyło się jedynie do uzyskania danych z kilku urzędów skarbowych.

Skarżąca podniosła także, że organ podatkowy, pomimo pozyskania informacji o tym, iż kontakt telefoniczny do J. S. znajduje się w przekazanym do naprawy gwarancyjnej (reklamacji) telefonie T., nie wystąpił do Urzędu Skarbowego w Częstochowie o odzyskanie z pamięci telefonu numeru do dyrektora handlowego spółki "D.".

Skarżąca wskazała, że będąc wyrejestrowaną z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T., nie posiadając siedziby pod adresem rejestrowym oraz nie zatrudniając pracowników, prowadzi działalność gospodarczą. Wymienione przesłanki stanowią, zdaniem Spółki dowód z doświadczenia życiowego, który zaprzecza tezie organu podatkowego dotyczącego "D.".

W stosunku do drugiej firmy skarżąca wskazała, że dokonała zapłaty gotówką P. G. całej kwoty, wynikającej z wystawionej faktury Nr 1/09, co stwierdzają dowody kasowe i protokół odbioru.

Podkreśliła, ze nie mogła dokonać zapłaty przelewem z uwagi na prowadzone postępowanie egzekucyjne przez organ podatkowy wszczęte w 2001r. i 2002r.

W niniejszej sprawie, w ocenie Spółki, bezspornym jest fakt fizycznego wykonania wszystkich robót, co potwierdza dokumentacja fotograficzna, zeznania wszystkich dotąd przesłuchanych świadków oraz protokolarny odbiór robót. Przesłanki te stanowią zarówno o zrealizowaniu wszystkich transakcji, potwierdzają rzeczywiste zdarzenia gospodarcze oraz rzetelne prowadzenie ksiąg rachunkowych.

Odnosząc się do ustaleń dotyczących P. G. skarżąca zarzuciła ponadto organowi, że nie udowodnił okoliczności dotyczącej rozliczenia p. G. z ZUS, czym naruszył art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p.

Nie spełnił postawionego przez ZUS warunku podania nr PESEL P. G., jako koniecznego do udzielenia odpowiedzi w zakresie ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego w/w podmiotu oraz jego ewentualnych pracowników, tym samym zaniechał podjęcia niezbędnych działań prowadzących do wyjaśnienia sprawy, zebrania pełnego materiału dowodowego oraz udowodnienia okoliczności dotyczącej rozliczenia p. G. (właściciela firmy "M.") z ZUS.

Według Spółki brak jest podstaw prawnych mechanicznego przeniesienia

z P. G. na Spółkę zobowiązań podatkowych z tytułu wykonanych przez niego na rzecz skarżącej usług budowlanych.

Zarzut zaniechania działania dotyczy również kwestii ustalenia kontaktów telefonicznych W. R., pozyskania billingów z jego numeru telefonu oraz ustalenia za pośrednictwem operatora właściciela wskazanego przez niego numeru, należącego rzekomo do P. G..

Jak wskazano w skardze, organ podatkowy stwierdził, że pod podanym przez

p. R. numerem telefonu do P. G. odezwał się p. K.M.. Nie ustalił natomiast, że jest on, według wiedzy skarżącej, współpracownikiem p. G..

Spółka ponownie zarzuciła również organowi I instancji, że nie poinformował jej o sposobie ustosunkowania się do zarzutów odwołania. Zaznaczyła, że źródłem

i przyczyną niniejszego postępowania jest prowadzone nielegalnie od 2004r. postępowanie egzekucyjne wobec Spółki, które uniemożliwiło dokonanie zapłaty przelewami bankowymi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Należy wskazać, że sąd administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a." uchyla decyzję, kiedy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Spór w przedmiotowej sprawie koncentrował się na problemie, czy organy podatkowe zasadnie uznały, iż skarżąca Spółka bezpodstawnie zawyżyła koszty uzyskania przychodu o łączną kwotę [...] zł wynikającą z faktur dokumentujących czynności, które w opinii organów nie zostały wykonane przez wystawców faktur. Zakwestionowane faktury zostały wystawione przez dwie firmy, tj. przez :

- P.P.U.H. "D." Sp. z o.o. z siedzibą J. W..

- U. O. "M." P. G..

Podstawą materialną wydanej decyzji stanowił przepis art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., zgodnie z którym kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Z powyższego przepisu wynika, że aby wydatek mógł zostać uznany za koszt uzyskania przychodów musi spełniać określone warunki: musi być poniesiony w celu uzyskania przychodu, nie może być wyszczególniony w katalogu kosztów wymienionych w art. 16 ust.1 oraz musi być należycie udokumentowany.

Zasady dokumentowania operacji gospodarczych określone zostały w przepisach

art. 20 i art. 21 ustawy z dnia 29 września 1994r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2002r. Nr 76, poz. 694, ze zm.). Zgodnie z art. 20 ust. 2 pkt 1 omawianej ustawy, podstawą zapisów w księgach rachunkowych są m.in. dowody zewnętrzne obce - otrzymane od kontrahentów dowody księgowe stwierdzające dokonanie operacji gospodarczej, zwane dowodami źródłowymi. Stosownie natomiast do normy prawnej, wyrażonej w art. 22 ustawy o rachunkowości, dowody księgowe powinny być rzetelne, to jest zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej, którą dokumentują, kompletne, zawierające co najmniej dane określone w art. 21 oraz wolne od błędów rachunkowych. Z analizy ww. przepisów wynika, że wymogi dotyczące prawidłowo wystawionych dokumentów, w tym faktur mają nie tylko aspekt formalny, ale również materialny - ich treść musi odpowiadać rzeczywistym zdarzeniom gospodarczym, gdyż spełniają one przede wszystkim rolę dowodową w zakresie potwierdzenia faktu wykonania transakcji, w związku, z którymi ma nastąpić u podatnika obciążenie kosztów uzyskania przychodów. Dokumenty źródłowe (faktury) stanowią, więc podstawę do zaliczenia wynikających z nich wydatków do kosztów podatkowych, gdy rzeczywistą podstawę ich wystawienia stanowią czynności, o których mowa w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. faktycznie wykonane (poniesione w celu osiągnięcia przychodów).

Jeżeli faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji między podmiotami, to nie mogą one stanowić podstawy, do zaliczenia wynikających z nich wydatków do kosztów uzyskania przychodów.

Reasumując, aby faktury mogły stanowić podstawę do obciążenia kosztów podatkowych danego roku, to muszą być one poprawne pod względem formalnym i materialnym, tzn. odpowiadać rzeczywistym zdarzeniom gospodarczym.

W przedmiotowej sprawie, Spółka w skardze zarzuca organom przede wszystkim to, że wydano decyzję bez podstawy prawnej, tj. upoważnienia do działania Zastępcy Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w T. (który wydał tą decyzję) jako organu podatkowego. W opinii Spółki przytoczona wada skutkuje bezwzględną nieważnością decyzji.

Z tym argumentem nie można się zgodzić, gdyż wskazani pracownicy organów podpisując zaskarżoną decyzję działali na podstawie upoważnień. W świetle art. 143 § 1 i 3 O.p. organ podatkowy – w tym wypadku Dyrektor Izby Skarbowej – może upoważnić pracownika kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu i w ustalonym zakresie, w szczególności do wydawania decyzji, postanowień i zaświadczeń. Odwołanie w przepisach do odpowiedniego stosowania Ordynacji podatkowej wynika z uprawnień organów podatkowych, jakie przyznał im Ustawodawca.

Następnie skarżąca zarzuca organom, że nie wyjaśniły w sposób prawidłowy stanu faktycznego, dysponując dowodami, o których przeprowadzenie strona wnosiła.

Jako dowód potwierdzający fakt wykonania inwestycji przez firmę "D." strona wskazuje pamięć telefonu T., oddanego do naprawy przez właściciela W. R. To organ, w opinii strony, dysponując taką informacją był zobowiązany do zdobycia pamięci telefonu i w tym celu miał wystąpić do Urzędu Skarbowego w Cz..

Zdaniem strony pamięć tego telefonu zawiera potwierdzenie wzajemnych kontaktów ze zleceniobiorcami m.in. z p. J. S. dyrektorem ds. handlowych, który podpisał zakwestionowane faktury w imieniu firmy "D.". Tylko jeden świadek W. R.zeznał, że widział osobę o tym imieniu na placu budowy. Zeznająca pracownica skarżącego p. E. W. potwierdziła wzajemne kontakty Prezesa skarżącej i p. S. w latach 1999 – 2002.

Kolejny dowód na istnienie ww. firmy w roku 2009 skarżąca upatruje w informacji przekazanej przez firmę C., z której wynika, że spółka "D." w latach 2008 – 2009 zatrudniała pracowników. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na fakt, że wskazana firma wywiadowcza nie podała źródła tej informacji.

Skarżąca na istnienie firmy "D." wskazuje ponadto, że firma ta mogła korzystać z pomieszczeń na siedziby firmy bezumownie. Powyższego faktu nie potwierdzili właściciele wskazanych nieruchomości. I tak pod adresem wskazanym

w fakturze tj. S. Ś. Al. M. [...] – w roku 2009 firma "D." nie wynajmowała żadnych pomieszczeń. Natomiast pod adresem wskazanym przez stronę tj. J. W. ul. K. 4 – właściciel nieruchomości przy ul. K. 4

w J. W.. firma "O.-M." potwierdziła, że nie wynajmowała nieruchomości ww. spółce.

Podsumowując powyższe należy przywołać ustalenia organów dotyczące tej firmy, że jej właściciel i Prezes S. P. zmarł w roku 2007, spadkobierców nie ustalono. Organy stwierdziły, że firma ta nie prowadziła działalności gospodarczej

w roku 2009. Zatem skoro, firma ta w dacie wystawienia faktur, nie prowadziła działalności gospodarczej, a dowody wskazane przez stronę nie zasługują na uwzględnienie, to należy stwierdzić, że faktury wystawione przez "D." na rzecz strony nie dokumentują rzeczywistego zdarzenia gospodarczego.

Zatem nie ma dowodu na to, że firma ta istotnie wykonała te prace, za co otrzymała wynagrodzenie w gotówce, które zdaniem strony winno być wliczone w koszty działalności.

Kolejną firmą, która miała wykonać w roku 2009 prace na rzecz skarżącej była firma "M." P. G.. Organ bezspornie wykazał, że na wniosek właściciela firma ta została z dniem 18 maja 2005r. zlikwidowana, a więc na 4 lata przed sporną inwestycją. Organom nie udało się skontaktować z właścicielem z uwagi na nieaktualne dane.

Na marginesie należy przywołać stanowisko strony, że będąc wyrejestrowaną

z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T., nie posiadając siedziby pod adresem rejestrowym oraz nie zatrudniając pracowników, prowadzi działalność gospodarczą. Wymienione przesłanki stanowią, zdaniem Spółki dowód

z doświadczenia życiowego.

Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić i przyjąć w konsekwencji, że obie firmy, wystawcy faktur na rzecz strony, mimo, że nie prowadzili działalności oficjalnie, tak jak strona, (co podpowiada doświadczenie życiowe skarżącej) – jednak ją prowadzili. Taka argumentacja nie zasługuje na uznanie zważywszy na obowiązujący w Polsce system prawny.

W opinii strony, to organ winien zebrać w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy w sprawie i szukać potwierdzenia na istnienie tych firm. Należy wskazać, że dowody dokumentujące poniesione koszty muszą mieć potwierdzenie w realnych zdarzeniach gospodarczych. Podstawą zapisów w księgach podatkowych mogą być wyłącznie rzetelne, a więc odpowiadające stanowi faktycznemu dowody księgowe,

a kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów.

Wykazanie tych czynności, wbrew stanowisku strony, w razie pojawienia się wątpliwości spoczywa na podatniku i oznacza, że nie wystarczy wskazać, że zostały spełnione warunki formalne w postaci faktury, lecz także trzeba dowieść istnienia związku przyczynowo – skutkowego między poniesionym w rzeczywistości wydatkiem a uzyskanym czy przewidywanym przychodem. Porównaj wyrok NSA z dnia 19 listopada 2009r. sygn. akt II FSK 994/08.

Sąd uznaje, że podatnik nie udowodnił, że wystawcy faktur dokonali zleceń, a skarżąca poniosła te koszty w roku 2009, co oznacza, że należy uznać za zasadne argumenty organów odmawiające uwzględnienia w kosztach kwoty [...] zł. wynikającej z faktur dokumentujących czynności (roboty budowlane, montaż przydomowych oczyszczalni ścieków, roboty instalacyjne przydomowej oczyszczalni ścieków), które w rzeczywistości nie zostały dokonane, na których jako wystawców wskazano P.P.U.H. "D." Sp. z o.o. z siedzibą J. W.. oraz firmę U. O. "M." P.G.

Sąd stwierdza, że skarżąca naruszyła dyspozycję art. 15 ust. 1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zatem zarzuty strony co do naruszenia procedury podatkowej nie zasługują na poparcie. Organy w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy w sprawie. Wzięły pod uwagę argumenty strony. A następnie dokonały analizy zebranego materiału nie przekraczając zasady swobodnej oceny dowodów. Zasadność ocen i wniosków poczynionych przez organ odwoławczy na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi wątpliwości.

Reasumując, w rozpatrywanej sprawie skarżąca nie wskazała innych okoliczności i nie obaliła analizy i logicznej oceny dowodów przeprowadzonych w uzasadnieniu decyzji przez organ odwoławczy.

Sąd nie dopatrzył się naruszeń przepisów postępowania tj. przepisów art. 121, 122, 180 § 1, 187 O.p., ani naruszenia prawa materialnego.

W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 151 p. p. s. a. oddalił skargę

E. Kruppik – Świetlicka U. Wiśniewska H. Adamczewska – Wasilewicz