Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SAB/Go 107/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2016-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52, art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.B. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

M.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie dodatku mieszkaniowego.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 grudnia 2015 r. skarżący został wezwany do wykazania w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi do Sądu złożył zażalenie w trybie art. 37 k.p.a. do organu nadrzędnego, tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego, pod rygorem przyjęcia, że zażalenie takie nie zostało przez skarżącego wniesione.

Wezwanie powyższe zostało skutecznie doręczone skarżącemu 14 stycznia 2016 r. W dniu 5 lutego 2016 r. do Sądu wpłynęło pismo M.B. zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.

Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia ustawa nakazuje rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).

Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte dopóty, dopóki to postępowanie się toczy, jak również to, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne podmiotowi, który chce uruchomić postępowanie sądowo-administracyjne, w postępowaniu administracyjnym (T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008 s. 267).

W przypadku bezczynności organu administracji publicznej środkiem zaskarżenia w rozumieniu przepisu art. 52 § 2 p.p.s.a., który skarżący musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego, jest zażalenie wniesione w trybie art. 37 k.p.a. do organu nadrzędnego nad organem, którego bezczynność jest przedmiotem skargi, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

W niniejszej sprawie, wobec zarzutu bezczynności Burmistrza Miasta i Gminy, zażalenie w trybie art. 37 kpa należało wnieść do organu nadrzędnego, czyli Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wskazany środek prawny stanowi środek zaskarżenia, w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a., a więc dopiero po jego wyczerpaniu skarżący mógł skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego.

Wobec powyższego M.B. został wezwany do wykazania w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi do Sądu złożył zażalenie w trybie art. 37 k.p.a. do organu nadrzędnego, tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego, pod rygorem przyjęcia, że zażalenie takie nie zostało przez skarżącego wniesione. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 14 stycznia 2016 r., od dnia następnego zaczął zatem biec termin do udzielenia przez skarżącego stosownej informacji i upłynął bezskutecznie w dniu 21 stycznia 2016 r.

W dniu 5 lutego 2016 r. wpłynęło natomiast do Sądu pismo M.B., w którym skarżący wniósł o "wycofanie" skargi.

Sąd podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi jest możliwe dopiero wtedy, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu

i została należycie opłacona. Strona może cofnąć skargę, jeżeli wszczęła ona postępowanie sądowoadministracyjne, co następuje dopiero wówczas, gdy skarga była dopuszczalna i nie zawierała wskazanych wcześniej braków. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Badanie skuteczności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tzn. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. Dopiero wówczas strona skarżąca jest uprawniona do rozporządzenia skargą poprzez jej cofnięcie. W sytuacji natomiast, gdy skarga nie mogła otrzymać dalszego biegu wskutek niewyczerpania wszystkich środków zaskarżenia przysługujących skarżącemu w administracyjnym toku instancji, należało uznać, że nie została skutecznie wniesiona i nie zainicjowała postępowania sądowoadministracyjnego. Wobec tego nie jest dopuszczalne jej cofnięcie.

W konsekwencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowiono o odrzuceniu skargi.