Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3789/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1221
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Asesor WSA Piotr Dębkowski po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.S. o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi z dnia 30 października 2017 r. w sprawie ze skargi M.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od października 2012 r. do września 2013 r. postanawia odmówić przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych skargi z dnia 30 października 2017 r.


UZASADNIENIE

M.S. (dalej "Skarżący", "Strona") wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od października 2012 r. do września 2013 r.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2017 r. wezwano Skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Ww. wezwanie doręczono dorosłemu domownikowi Strony w dniu 4 grudnia 2017 r.

We wskazanym terminie Skarżący nie wykonał wezwania Sądu, wobec czego postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 3789/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Skarżącego.

Pismem z dnia 30 kwietnia 2018 r. Skarżący złożył zażalenie na to postanowienie, w którym zawarł wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych przedmiotowej skargi, wskazując jednocześnie wartość przedmiotu zaskarżenia.

W uzasadnieniu wniosku Skarżący podniósł, że o nieusunięciu braków formalnych skargi dowiedział się dopiero 24 kwietnia 2018 r., będąc do tego dnia przekonanym, że pismo wskazujące wartość przedmiotu zaskarżenia zostało złożone w terminie. Jak wyjaśnił pismo powyższe podpisał osobiście w kancelarii adwokackiej adwokata J.S. w dniu 5 grudnia 2017 r., następnie miało ono być wysłane na adres Sądu przez pracownika kancelarii. Z niewiadomych Stronie przyczyn pismo zostało pozostawione w aktach podręcznych sprawy w ww. kancelarii.

Zatem w ocenie Skarżącego nie ponosi on winy w przekroczeniu terminu do usunięcia braków formalnych skargi, ponieważ zlecił wysłanie przedmiotowego pisma adwokatowi J.S., który udzielał mu dotychczas stałej pomocy prawnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek Skarżącego o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi z dnia 30 października 2017 r. nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści przepisu art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej Ppsa), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 i 2 Ppsa wniosek o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Podkreślić należy w tym miejscu, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy w uchybieniu terminu. Jest ono dopuszczalne w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie. Do okoliczności faktycznych, uzasadniających brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu należy zaliczyć np. błędne pouczenie sądu lub nagłą chorobę, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2008 r., sygn. akt l OZ 246/08, LEX nr 479292).

Przy ocenie, czy uchybienie terminu było zawinione, należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Skoro art. 86 § 2 Ppsa stanowi, że we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu, należy uznać, ze jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminu (nawet lekkie niedbalstwo) powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że Skarżący uchybił terminowi do usunięcia braków formalnych skargi z dnia 30 października 2017 r. Wezwanie do usunięcia braków formalnych ww. skargi zostało bowiem skutecznie doręczone dorosłemu domownikowi Skarżącemu w dniu 4 grudnia 2017 r., co też oznacza że ostatnim dniem do usunięcia braków formalnych przez Skarżącego był dzień 11 grudnia 2017r. Strona nie wykonała powyższego wezwania, lecz uczyniła to dopiero składając w dniu 30 kwietnia 2018 r. wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi.

W ocenie Sądu, okoliczności wskazane przez Skarżącego we wniosku nie stanowią przesłanki uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminu do usunięcia braków formalnych skargi.

Jako przyczynę uzasadniającą uchybienie terminowi do usunięcia braków formalnych skargi Skarżący wskazał niedopełnienie obowiązków przez pracowników kancelarii adwokackiej J.S., który świadczył pomoc prawną na jego rzecz.

Podkreślił, że pismo wskazujące wartość przedmiotu zaskarżenia podpisał osobiście w dniu 5 grudnia 2017 r. w siedzibie kancelarii i pozostawił do wysłania na adres Sądu. O fakcie nieuzupełnienia przedmiotowego braku formalnego skargi dowiedział się dopiero w dniu 24 kwietnia 2018 r., tj. w dniu otrzymania postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi. Wyjaśnił, że w takich okolicznościach sprawy nie ponosi winy w niewypełnieniu wezwania Sądu, albowiem ze swojej strony dochował należytej staranności. Skarżący przedstawił ponadto pełnomocnictwo dla adwokata J.S. do reprezentowania go w sprawie [...] przed Sądem Rejonowym w O., wyjaśnienia ww. adwokata oraz pracownika jego kancelarii, z których wynika, iż pismo stanowiące odpowiedź na wezwanie Sądu w wyniku zaniedbania nie zostało wysłane.

Podkreślić należy, że formalnie w sprawie której dotyczy przedmiotowa skarga, Skarżący występuje samodzielnie, bez udziału pełnomocnika. Nadesłane pełnomocnictwo wskazuje tylko na umocowanie mec. J.S. w sprawie karnej zawisłej przed Sądem Rejonowym w O.

W ocenie Sądu zatem, Strona nie może kierować odpowiedzialności za niedopełnienie obowiązków pod adresem pracowników ww. kancelarii adwokackiej, ponieważ do uzupełnienia braków formalnych skargi była zobowiązana osobiście. Należy zauważyć, że wezwanie Sądu zostało doręczone dorosłemu domownikowi Skarżącego w dniu 4 grudnia 2017 r., następnie pismo stanowiące odpowiedź na wezwanie zostało sporządzone w kancelarii adwokackiej i podpisane przez Stronę w dniu 5 grudnia 2018 r.

Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Sądu, nie było żadnych przeszkód czasowych do tego, aby Skarżący dopilnował wysyłki przygotowanego i podpisanego pisma, wysłał je samodzielnie albo złożył osobiście w biurze podawczym Sądu. Skarżący nie usunął jednak braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, choć jak wynika z terminów wskazanych powyżej miał na to kilka dni.

Z powyższych względów Sąd, uznając przedmiotowy wniosek za niezasadny, na podstawie art. 86 § 1 Ppsa orzekł, jak w sentencji postanowienia.