Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 16/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2014-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6060 Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 77 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Ewa Majchrzak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 września 2014r. sprawy ze skargi K. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na wydobyciu kruszywa naturalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego K. R. kwotę 200 ( dwieście ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], Wójt Gminy L. na podstawie art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 72 ust. 1 pkt 4, art. 82 ust 1, art. 85 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - Dz.U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227 ze zm., dalej powoływanej jako "ustawa"), § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397, dalej powoływanego jako "rozporządzenie RM z dnia 9 listopada 2010 r.") oraz art.104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2012 r. poz. 267 powoływanej dalej jako K.p.a.) określił warunki środowiskowe korzystania ze środowiska dla inwestycji polegającej na eksploatacji złoża kruszywa naturalnego "[...]" w miejscowości M., na działkach o nr [...] i [...] w miejscowości M., gmina L..

Warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich Wójt Gminy L. ustalił w sposób identyczny z warunkami wskazanymi w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z [...] lipca 2013 r., dodatkowo wskazując, że eksploatację kruszywa należy prowadzić w godzinach dziennych, w sposób uniemożliwiający powstawanie uciążliwości pyłowej, a w razie potrzeby przewidzieć zraszanie odsłoniętych powierzchni wodą, w porze suchej i wietrznej gruntową drogę wykorzystywaną do transportu kruszywa zraszać wodą a samochody wyposażyć w opończe, zapobiegające nadmiernemu pyleniu, oraz podczas prac wydobywczych prowadzić kontrolę wykopów pod katem obecności chronionych gatunków, w tym płazów, a w przypadku stwierdzenia uwięzionych zwierząt, podjąć czynności zmierzające do ich przeniesienia poza teren inwestycji, na odpowiednie siedliska.

W obszernym uzasadnieniu decyzji organ I instancji szczegółowo opisał stan faktyczny sprawy, z uwzględnieniem czynności związanych z zapewnieniem w nim czynnego udział stron, społeczeństwa oraz organów współdziałających, zgodnie z wymogami ustawy. Opisał również lokalizację terenu, na którym ma być zrealizowana sporna inwestycja, zakres i kierunek eksploatacji gruntu oraz stan zagospodarowania terenu wsi M. i terenów sąsiednich, pod kątem eksploatacji kruszywa naturalnego w zlokalizowanych na tym obszarze kopalniach. Wskazując na możliwość realizacja spornej inwestycji na działkach nr [...] i [...] organ pierwszej instancji powołał się na zapisy uchwały nr VI/106/11 Sejmiku Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia 21 marca 2011 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu (Dz.Urz. Woj. Kuj.-Pom. Nr 99, poz. 793), stanowiącej postawę prawną funkcjonowania Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Drwęcy. Wskazał, że zgodnie z zapisami ww. uchwały na wskazanym obszarze obowiązuje m.in. zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a planowane wydobycie kruszywa należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to jednak stosownie do § 2 ust. 2 uchwały jego realizacja jest możliwa pod warunkiem, że przeprowadzona procedura oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę obszarów. Podkreślił też, że w świetle § 2 ust. 3 uchwały zakaz wymieniony wydobywania piasku i żwiru nie dotyczy eksploatowania udokumentowanych złóż wyznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, na obszarze do 2 ha i przy wydobywaniu nie przekraczającym 20 tys. m3 rocznie, z zastrzeżeniem zawartym w ust. 3 tj. że eksploatacja ta nie będzie powodować zmian stosunków wodnych, zagrożeń dla chronionych ekosystemów, a brak negatywnego oddziaływania na środowisko zostanie wykazany w sporządzonym raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie organu, warunki te zostały spełnione w niniejszej sprawie. Zdaniem organu, realizacja planowanego zamierzenia, przy zachowaniu określonych w decyzji uwarunkowań, nie będzie wiązać się ze znacząco negatywnym oddziaływaniem środowisko.

Organ wskazał ponadto, że planowane przedsięwzięcie nie spowoduje nieosiągnięcia celów środowiskowych zawartych w Planie zagospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły, przyjętego uchwałą Rady Ministrów z dnia 22 lutego 2011 r. Przedsięwzięcie polegające na wydobywaniu piasku i żwiru nie przekroczy rocznie wartości 20 tys. m³. Wprawdzie w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia zainwentaryzowano dwa gatunki ssaków podlegających ochronie, to teren ten nie ma istotnego znaczenia dla zachowania populacji tych zwierząt. Analizując skumulowane oddziaływanie inwestycji wzięto pod uwagę sąsiedztwo obiektów o podobnym charakterze i ich łączny wpływ na środowisko. Ze względu na niewielką skalę przedsięwzięcia nie przewiduje się, zdaniem organu, znaczącego skumulowanego oddziaływania. Oddziaływanie na poszczególne elementy środowiska planowanego przedsięwzięcia ograniczone będzie do granicy działek do których inwestor posiada tytuł prawny. Analiza przeprowadzona w raporcie nie wykazała, aby inwestycja oddziaływała ponadnormatywnie na działki sąsiednie i były przekraczane standardy ekologiczne.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł K. R.. Podniósł, że Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy L. z dnia [...] października 2011 r. przewiduje możliwość eksploatacji kruszyw, tylko na takich terenach, które są położone wyłącznie na obszarach udokumentowanych złóż kopalin. Ponadto możliwość poszukiwania i pozyskiwania nowych złóż kruszywa możliwa jest wyłącznie na obszarach udokumentowanych złóż kopalin. W załączniku wykazano granice złóż piasku i żwiru o zasobach udokumentowanych oraz granice złóż piasku o zasobach udokumentowanych. Studium nie przewiduje możliwości dalszego dokumentowania istnienia ewentualnych złóż piasku i żwiru, a tym samym rozszerzenia możliwego wydobycia piasku i żwiru. Żadne z udokumentowanych złóż nie obejmuje działek o nr [...] i [...] w M.. Określenie warunków środowiskowych korzystania ze środowiska jest więc w jego opinii sprzeczne z ww. uchwałą Rady Gminy L.. Wskazał również, że przełożony przez inwestora raport nie zawiera elementów określonych w art. 66 ust. 1 pkt 5a, 5b, 7a, 8a, 8b, 8c, 15 i 18 ustawy. Istniejące kopalnie negatywnie wpływają na jakość życia, a także znacząco obniżają wartość nieruchomości należących do mieszkańców wsi.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. na podstawie art. 71, art. 77, art. 78, art. 80 ust. 1, art. 82 i art. 85 ustawy, § 3 ust. 1 pkt 40a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W ocenie SKO decyzja organu pierwszej instancji zgodna jest z obowiązującymi przepisami, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone w sposób należyty, rzetelny i wyczerpujący. Organ zawiadomił strony o wszczęciu postępowania, uzyskał też wymagane opinie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T.. Realizacja przedsięwzięcia uzgodniona została również z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w B.. W sprawie sporządzony został raport o oddziaływaniu na środowisko i zawiera on wszystkie wymagane przepisami prawa elementy.

Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu SKO stwierdziło, że nie mają one znaczenia dla merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Przepis art. 80 ust. 2 ustawy przewiduje stwierdzenie zgodności decyzji środowiskowej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, żaden jednak przepis nie przewiduje oceny zgodności przedsięwzięcia z zapisami studium. Kwestia zgodności z zapisami studium regulowana jest przepisami ustawy Prawo geologiczne i górnicze i oceniana będzie na etapie postępowania o udzielenie koncesji na poszukiwanie lub wydobywanie kopalin.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy K. R. decyzji SKO zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 23 ust. 1 i 2 oraz art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (t.j. Dz.U. z 2013r., poz. 627) przez błędną wykładnię tego przepisu, polegającą na bezzasadnym przyjęciu, że Sejmik Województwa Kujawsko-Pomorskiego był uprawniony, w uchwale przyjętej na podstawie art. 23 ust. 2 tej ustawy, do modyfikacji zakazów ustanowionych przez siebie we wskazanej wyżej uchwale, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że organ ten, ustanawiając obszar chronionego krajobrazu, może wprowadzić wszystkie lub niektóre z zamkniętego katalogu zakazów wymienionych w art. 24 ust. 1, bez możliwości ich modyfikacji,

2. naruszenie przepisu prawa materialnego - § 2 ust. 3 uchwały nr VI/106/11 Sejmiku Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia 21 marca 2011 roku w sprawie obszarów chronionego krajobrazu przez bezzasadne przyjęcie, że "sprzeczności planowanej inwestycji z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy L. są bez znaczenia" dla wydania zaskarżonej decyzji,

3. naruszenie przepisów rozdziału 2 ustawy w szczególności określonych w art. 66 ust. 1 punkty 5a, 5b, 7a, 7c, 8a, 8c, 15 i 18,

4. obrazę przepisów postępowania - art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. przez:

1. naruszenie zasady prawdy obiektywnej poprzez niepodejmowanie z urzędu i na wniosek strony wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

1. naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej przez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej,

2. niedopełnienie obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego,

1. nieuwzględnienie żądania przeprowadzenia dowodu mającego istotne znaczenie dla sprawy,

2. niewyjaśnienie podstawy prawnej i faktycznej decyzji oraz pominięcie w uzasadnieniu decyzji oceny okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Skarżący wniósł o uchylenie decyzji SKO oraz decyzji organu pierwszej instancji oraz wstrzymanie wykonania decyzji.

SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie uznając, że argumenty zawarte w skardze nie zasługują na uwzględnienie.

Uczestnik postępowania D. K. pismem z dnia [...] maja 2014 r. wniósł o oddalenie skargi. Powołując się na treść art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn.zm.) - zwanej dalej "P.p.s.a.", podniósł, iż skarżący nie posiada legitymacji do wniesienia skargi. Interes prawny wynikać musi z innych przepisów prawa materialnego, a tych nie wskazał skarżący. Wyrażona przez skarżącego troska o zachowanie walorów przyrodniczych występujących na terenie obszaru chronionego krajobrazu może być zakwalifikowana jedynie jak actio popularis. Podważył argumentację skarżącego w zakresie zgodności uchwały nr VI/106/11 Sejmiku Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia 21 marca 2011 roku z przepisami Prawa ochrony przyrody. Ponadto wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżącego złoże [...] jest złożem udokumentowanym, zatwierdzonym decyzją Starosty T. z dnia [...] września 2012 r., a w dniu wydawania decyzji o warunkach środowiskowych korzystania ze środowiska organ pierwszej instancji dysponował wiedzą na temat istnienia tego złoża. Wydając decyzję organ winien stosownie do art. 95 Prawo geologiczne i górnicze wprowadzić zmiany do studium, czego zaniechał, jednak konsekwencji takiego działania organu nie może ponosić inwestor.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn.zm.). Rozpoznawanie skarg na decyzje organów administracji nie ma charakteru merytorycznego orzekania w sprawie. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., decyzja administracyjna podlega uchyleniu wówczas, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając sprawę w ramach wyżej wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż wskazano w skardze.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest decyzja SKO w T. wydana w trybie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. W wyniku rozpoznania odwołania wniesionego przez K. R. organ drugiej instancji utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy L. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji złoża kruszywa naturalnego "[...]", na działkach o nr [...] i [...] w miejscowości [...], gmina L..

W myśl art. 127 § 1 K.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Z powyższego jednoznacznie wynika, że odwołanie może złożyć tylko strona postępowania. Przy czym prawo to służy nie tylko stronie, która brała udział w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, ale również stronie, która nie brała udziału w tym postępowaniu. Oznacza, że uprawnionym do wniesienia odwołania jest każdy podmiot, który mógłby być stroną w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Zatem w przypadku, gdy do organu odwoławczego wpływa środek zaskarżenia organ ten – przed wydaniem rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie – dokonuje sprawdzenia pod względem formalnoprawnym, czy ów środek wniesiono prawidłowo, w tym czy pochodzi od strony postępowania. W sytuacji, gdy organ ustali, że osoba, która wniosła odwołanie nie jest stroną postępowania, obowiązany jest na podstawie art. 134 K.p.a. stwierdzić niedopuszczalność odwołania.

Przedmiotowe postępowanie prowadzone było na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przepisy tej ustawy nie regulują w sposób szczególny kwestii legitymacji w postępowaniach prowadzonych w oparciu o jej przepisy. Zastosowanie znajduje w nim ogólna zasada wyrażona w art. 28 K.p.a. , że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony został pogląd, że interes prawny decydujący o statusie strony w postępowaniu administracyjnym powinien wynikać z norm prawa materialnego. Mieć w postępowaniu administracyjnym interes prawny znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu – strony postępowania. Przyjmuje się, że podmiot ma interes prawny w konkretnym postępowaniu, jeżeli pomiędzy jego sytuacją prawną, a przedmiotem tego postępowania istnieje – uzasadnione treścią normy prawa materialnego – realne, rzeczywiste powiązanie, czyniące go bezpośrednio zainteresowanym w tym postępowaniu i w konsekwencji uprawnionym do udziału w nim w charakterze strony (vide: wyrok NSA z dnia 23 lutego 2010 r. sygn. akt I OSK 413/09 dostępny na https://cbois.nsa.gov.pl/). Tak więc podmiot ma interes prawny, o ile istnieje związek między jego indywidualnym prawem lub obowiązkiem, a obowiązującym przepisem prawa zapewniającym mu ochronę jego praw.

Przymiot strony w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia przysługiwać będzie inwestorowi, podmiotowi posiadającemu tytuł prawny do nieruchomości, na której ma być realizowane przedsięwzięcie, a także właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości leżących w obszarze oddziaływania inwestycji. Przy czym obszarem takim będzie teren, na który inwestycja wpływa w taki sposób, że będzie ona miała wpływ na interesy chronione przepisami prawa (wyrok WSA w Opolu z dnia 9 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Op 42/13, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 7 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 1142/12).

W przedmiotowej sprawie ustalenie legitymacji K. R. do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy L. z dnia [...] sierpnia 2013 r. wymagało ustalenia przez SKO, czy podmiotowi temu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia. Tymczasem ustaleń, w tym zakresie SKO nie poczyniło mimo, iż rozpatrzyło merytorycznie dowołanie. Organ pierwszej instancji ustalił krąg stron postępowania na podstawie informacji z rejestru gruntów i brak wśród tych podmiotów wnoszącego odwołanie w niniejszej sprawie. Pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. K. R. zwrócił się do organu pierwszej instancji o uznanie go za stronę postępowania powołując się na prawo własności do nieruchomości o nr [...] i [...] położonych w M. Wskazał, że działki te znajdują się w stosunkowo niewielkiej odległości, od tej na której ma być realizowane przedsięwzięcie. W aktach administracyjnych sprawy brak jest jednak jakiegokolwiek dokumentu pozwalającego na weryfikację tego twierdzenia i dokonanie przez organ oceny interesu prawnego wnoszącego odwołanie. Z wydruków z ewidencji gruntów znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy nie wynika, aby K. R. posiadał tytuł prawny do nieruchomości, które organ uznał za leżące w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia. Poza naniesioną ołówkiem adnotacją na piśmie z [...] czerwca 2013 r. brak jest jakichkolwiek ustaleń organu w zakresie odległości, w jakiej znajdują się nieruchomości skarżącego od działki objętej planowanym przedsięwzięciem. Dopuszczenie zaś przez organ administracji publicznej jakiejś osoby do udziału w postępowaniu przezeń prowadzonym nie czyni z niej automatycznie strony tego postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a. O tym bowiem, czy jest się stroną danego postępowania administracyjnego, nie decyduje sama wola czy subiektywne przekonanie danej osoby, bądź dopuszczenie jej przez organ do udziału w nim, ale okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danej osoby jako "interes prawny" (wyrok NSA w Warszawie z dnia 10 sierpnia 2001 r., I SA 511/00, LEX nr 54725 , wyrok NSA z dnia 5 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 985/05, wyrok NSA z 25 maja 2005 r. sygn. akt OSK 1271/04 - niepubl.).

Powyższe prowadzi do stwierdzenia, że organ odwoławczy mimo, iż rozpoznał merytorycznie sprawę, nie dokonał ustaleń w zakresie istotnym dla rozpoznania sprawy co stanowi naruszenie art. 7 i art 77 § 1 K.p.a. Uchybienie powyższe może mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem wniesienie odwołania przez podmiot nie posiadający do tego legitymacji procesowej skutkować powinno wydaniem postanowienia o niedopuszczalności odwołania, a nie merytorycznym rozpatrzeniem sprawy.

Rolą organu odwoławczego było bowiem-jak już wcześniej podniesiono-w pierwszej kolejności ustalenie, czy odwołanie pochodzi od osoby uprawnionej do jego wniesienia. Sąd administracyjny nie jest natomiast uprawniony do czynienia ustaleń faktycznych w zastępstwie organów orzekających w sprawie. Zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, co nakłada na niego obowiązek zbadania, czy ustalony w decyzji stan faktyczny znajduje oparcie z zgromadzonym przez organ materiale dowodowym. Z materiału dowodowego zebranego przez organ nie wynika, ażeby okoliczność posiadania przez skarżącego interesu prawnego w niniejszej sprawie była przedmiotem ustaleń organu, co nie pozwalało organowi na merytoryczne rozpatrzenie odwołania.

Brak ustaleń w powyższym zakresie powodował konieczność uchylenia decyzji organu drugiej instancji. Ponownie rozpatrując sprawę SKO stosując się do wskazań zawartych w niniejszym wyroku dokona stosownych ustaleń w zakresie posiadania przez K. R. interesu prawnego w niniejszej sprawie i dopiero na podstawie dokonanych ustaleń organ oceni możliwość merytorycznego rozpatrzenia odwołania.

Z uwagi na powyżej wskazane uchybienia ze strony organu odwoławczego, przedwczesnym było by odnoszenie się przez Sąd na tym etapie postępowania do zarzutów zawartych w skardze.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku. W kwestii wykonalności decyzji Sąd orzekł w pkt 2 wyroku na podstawie art. 152 powołanej ustawy, natomiast o kosztach (pkt 3) na podstawie art. 200 tej ustawy.