Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1218/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od środków transportowych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.8 pkt. 3,4,5,6,
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska – Nowacka, Sędziowie NSA Krzysztof Winiarski (sprawozdawca), WSA del. Bartosz Wojciechowski, Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 lutego 2011 r. sygn. akt I SA/Ol 873/10 w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 22 października 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od środków transportowych za 2010 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z dnia 16 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Ol 873/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę J. B. (dalej jako: "Strona lub "Skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z 22 października 2010 r. nr SKO – 53 – 602/10 w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od środków transportowych za 2010 r.

W uzasadnieniu wyroku przedstawiony został stan faktyczny i prawny sprawy:

2. Zaskarżoną decyzją wydaną dnia 22 października 2010 r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., utrzymana została w mocy decyzja Wójta Gminy P. z 27 maja 2010 r. dotycząca określenia stronie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2010 r.

3. Po zbadaniu materiału dowodowego zebranego w sprawie, organ odwoławczy stwierdził, iż skarżący jest właścicielem dwóch ciągników siodłowych marki S. Z dowodów rejestracyjnych pojazdów wynika, że każdy z nich posiada masę całkowitą równą 18000 kg. i dopuszczalną masę całkowitą zespołu pojazdów równą 40000 kg.

4. Powołując się na art. 8 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm., zwanej dalej w skrócie: u.p.o.l.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło, iż ciągniki siodłowe i balastowe używane łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów od 3,5 tony i poniżej 12 ton, a także równej lub wyższej niż 12 ton, podlegają opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych. Następnie organ wskazał, że każdy z wymienionych w art. 8 u.p.o.l. środków transportowych podlega opodatkowaniu niezależnie od tego czy wchodzi w skład zespołu pojazdów (pojazd plus przyczepa lub naczepa), czy też jest wykorzystywany samodzielnie. Podstawowym parametrem decydującym o opodatkowaniu ciągnika siodłowego i naczepy jest dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów, który nie jest przedmiotem podatku, a jedynie wielkości, od której zależy wysokość płaconego podatku od niektórych środków transportowych podlegających opodatkowaniu.

5. Na tej podstawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało za właściwe stanowisko organu I instancji, który przyjął iż przedmiotowe ciągniki siodłowe są przystosowane do używania w zespole pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej 40000 kg. Prawidłowo więc stwierdzono, że przy określeniu wysokości zobowiązania podatkowego za 2010 r. powinna zostać zastosowana stawka podatku w wysokości 1484 zł. Wynika to z załącznika nr 2 do uchwały nr XXV/138/41/2009 Rady Gminy w P. z dnia 13 listopada 2009 r.

6. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, domagając się uchylenia tej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że decyzja narusza jego interes prawny, ponieważ prowadzi do podwójnego opodatkowania podatkiem od środków transportowych tego samego zespołu pojazdów. Skarżący stwierdził, że jest właścicielem jedynie dwóch ciągników samochodowych. Nie jest on natomiast właścicielem żadnej naczepy lub przyczepy. Dalej strona przyznała, że użytkuje przyczepę, od której właściciel płaci podatek od środka transportu.

7. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w odpowiedzi na skargę, podtrzymało swe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, a także wniosło o oddalenie skargi.

8. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził, że w rozpoznanej sprawie nie są sporne okoliczności faktyczne, ale interpretacja art. 8 pkt. 3 i 4 u.p.o.l., z którego treści wynika, że dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów jest podstawowym parametrem decydującym o opodatkowaniu ciągnika samochodowego. W ocenie sądu przepis ten nie uzależnia opodatkowania ciągnika samochodowego od jego dopuszczalnej masy całkowitej.

9. Ponadto sąd uznał, iż zgodnie z pkt. 5 i 6 art. 8 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają przyczepy i naczepy, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą, którą prowadzi podatnik podatku rolnego. Ich opodatkowanie także uzależnione jest od dopuszczalnej masy całkowitej przyczepy/naczepy wraz z pojazdem silnikowym.

10. Z powołanego artykułu wynika zatem, że każdy z wymienionych w ustawie środków transportowych podlega opodatkowaniu niezależnie od tego czy wchodzi w skład zespołu pojazdów, czy też jest samodzielnie wykorzystywany. Przedmiotem opodatkowania nie jest zespół pojazdów, ale ciągnik samochodowy (ciągnik siodłowy bądź balastowy) i przyczepy lub naczepy, czyli środki transportowe, które składają się na zespół pojazdów.

11. W świetle powyższych stwierdzeń nieuzasadniony jest zdaniem sądu zarzut skarżącego, który dotyczy naruszenia załącznika do uchwały Rady Gminy w P. z dnia 13 listopada 2009 r., ponieważ obowiązek podatkowy został nałożony na skarżącego zgodnie z art. 8 pkt. 4 u.p.o.l. i w stawce określonej w załączniku nr 2 do wyżej wymienionej Uchwały Rady Gminy P.

12. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał wniesioną skargę za niezasadną i oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "p.p.s.a.").

13. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniesiona została skarga kasacyjna, w której skarżący zarzuca naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej wykładni art. 8 pkt 3 i 4 u.p.o.l. poprzez ustalenie, iż zakres tej regulacji prawnej dotyczy także sytuacji, w której każdy środek transportowy (tu ciągniki siodłowe i naczepy) jest opodatkowany w innym terytorialnie organie podatkowym, a mimo to należy je opodatkować w organie podatkowym miejsca zamieszkania skarżącego, co prowadzi do podwójnego opodatkowania. Wskazując na powyższy zarzut strona wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie i przekazanie tej sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów procesu według norm przewidzianych.

14. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, iż zgodnie z interpretacją zawartą w zaskarżonym wyroku jest zobowiązany płacić podatek od ciągnika siodłowego i naczepy, przy czym naczepa jest dodatkowo opodatkowana w Urzędzie Miejskim, terytorialnie właściwym dla jej właściciela (w tym przypadku w M.). Na tej podstawie twierdzi on, że Sąd Wojewódzki w Olsztynie zaakceptował błędną wykładnię polegającą na podwójnym opodatkowaniu tego samego sprzętu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlega oddaleniu.

15. Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1); naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że zakres jego kontroli ograniczony jest wyłącznie do oceny zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.), której przesłanki określa przepis art. 183 § 2 p.p.s.a.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wiąże się z koniecznością prawidłowego ich sformułowania w samej skardze, poprzez powołanie konkretnych przepisów prawa (konkretnego artykułu, jego paragrafu, ustępu, punktu, jeżeli artykuł podzielony został na jednostki redakcyjne), którym zdaniem Skarżącego – uchybił Wojewódzki Sąd Administracyjny, uzasadnienia ich naruszenia, a w przypadku zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wskazania, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Podkreślić bowiem trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt II OSK 151/12, dostępny: www.orzecznictwo.nsa.gov.pl).

16. W warunkach niniejszej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny, wobec braku podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania, zobligowany był do rozpoznania sprawy w granicach skargi kasacyjnej.

Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W szczególności nie mogą zostać rozpatrzone wskazane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 6 i 7 K.p.a. Regulacje te w sprawie nie miały w ogóle zastosowania, albowiem procedurę podatkową reguluje nie Kodeks postępowania administracyjnego, a przepisy Działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 2012 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.).

17. Strona, w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., podniosła zarzut naruszenia art. 8 pkt 3 i 4 u.p.o.l. przez jego błędną wykładnię. Zarzuca przy tym podwójne opodatkowanie podatkiem od środków transportowych naczep, które przystosowane są do używania łącznie z ciągnikiem siodłowym lub balastowym.

Zarzuty i argumentacja Skarżącego nie zasługują na uwzględnienie.

18. Z niespornych ustaleń stanu faktycznego wynika, że obowiązek podatkowy J. B. w podatku od środków transportowych dotyczył stanowiących jego własność dwóch ciągników siodłowych, o ustalonych parametrach technicznych, tj. dopuszczalnej masie całkowitej 18.000 kg i dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów 40.000 kg, każdy z nich.

Dane techniczne ciągników siodłowych (nie kwestionowane przez Skarżącego) wskazują, że zastosowanie do nich ma art. 8 pkt 4 u.p.o.l., zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów równej lub wyższej niż 12 ton.

Użyty przez ustawodawcę w art. 8 pkt 3 i 4 zwrot "o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów [...]" nie oznacza łącznego opodatkowania zespołu pojazdów, ale zróżnicowania sytuacji podatkowej ciągników siodłowych (balastowych) o odmiennych parametrach technicznych:

- ciągniki przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów od 3,5 tony i poniżej 12 ton (pkt 3);

- ciągniki przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów równej lub wyższej niż 12 ton (pkt 4).

19. Przytoczone regulacje wskazują jednoznacznie, że opodatkowaniu podlegają same ciągniki siodłowe (balastowe), a nie zespół pojazdów, z tym że – uwzględniając regulację art. 10 ust. 1 pkt 3 i 4 u.p.o.l. - według różnych stawek opodatkowania, zależnych od wymienionych właściwości technicznych pojazdów. Dokonanemu bowiem w art. 8 pkt 3 i 4 u.p.o.l. rozróżnieniu odpowiada regulacja art. 10 ust. 1 pkt 3 i 4 u.p.o.l., zgodnie z którą rada gminy określa, w drodze uchwały, wysokość stawek podatku od środków transportowych, z tym że roczna stawka podatku od jednego środka transportowego nie może przekroczyć: od ciągnika siodłowego lub balastowego, o których mowa w art. 8 pkt 3 - 1.439,20 zł.; od ciągnika siodłowego lub balastowego, o których mowa w art. 8 pkt 4, w zależności od dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów:

a) do 36 ton włącznie - 1.819,56 zł,

b) powyżej 36 ton - 2.354,12 zł.

- z tym że w zależności od liczby osi, dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu i rodzaju zawieszenia stawki podatku nie mogą być niższe od kwot określonych w załączniku nr 2 do ustawy.

Dla porządku wskazać wypada, że strona w skardze kasacyjnej nie wskazuje na naruszenie art. 10 ust. 1 pkt 3 i 4 u.p.o.l. przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.

Natomiast przyczepy i naczepy, przystosowane do używania łącznie z pojazdem silnikowym, podlegają – stosownie do treści art. 8 pkt 5 i 6 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 5 i 6 u.p.o.l. – odrębnemu od ciągników siodłowych opodatkowaniu, przy czym i w tym wypadku wysokość stawek podatkowych uzależniona jest od parametrów technicznych naczep (przyczep).

Błędne jest zatem stanowisko wnoszącego skargę kasacyjną o opodatkowaniu zespołu, na który składa się ciągnik siodłowy i naczepa oraz dodatkowo odrębnie naczepy.

20. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.