Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1208/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 1 i 5
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie sędzia del. SO Ewa Izabela Fiedorowicz, sędzia WSA Katarzyna Owsiak (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2018 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w całości decyzji ostatecznej w zakresie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2009 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Postępowanie przed organami podatkowymi.

1.1. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej również: DIS/organ odwoławczy) z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w całości decyzji ostatecznej w zakresie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2009 r.

1.2. Jak wynika z akt sprawy, DIS decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia [...] października 2011r., określającą A. P. (dalej: Skarżący/Strona/Podatnik) kwoty związane z rozliczeniem podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r.

Powyższą decyzję, skierowaną na wskazany w odwołaniu adres, wobec dwukrotnego awizowania w dniu 21 czerwca 2012 r. i w dniu 29 czerwca 2012 r. oraz niepodjęcia w terminie, uznano za doręczoną na podstawie art. 150 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej: O.p.), z upływem 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 150 § 1 O.p., tj. z dniem 5 lipca 2012 r.

1.3. Pismem z dnia 30 lipca 2014 r. Podatnik zwrócił się do DIS z wnioskiem o stwierdzenie nieważności trzech decyzji tego organu z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], [...] oraz [...].

W uzasadnieniu pisma wskazał, że decyzje których wniosek dotyczy nigdy do niego nie dotarły i nie mógł się on zapoznać z ich treścią. Decyzje te, jak podnosi Strona, zostały wysłane pod niewłaściwy adres (gdzie Podatnik nie przebywał) i nie mogły być skutecznie doręczone. Prawidłowy adres do doręczeń był znany organowi kontroli skarbowej i cyt. "musiał być w aktach sprawy". W ocenie Podatnika wskutek powyższego został On pozbawiony możliwości zapoznania się z tymi decyzjami przed ich uprawomocnieniem, zgłoszenia wniosków, przytoczenia nowych faktów zaistniałych w toku postępowania, prawa do skutecznej obrony i równego traktowania. W konsekwencji powyższego Strona stwierdziła, że ww. decyzje DIS zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa.

1.4. Po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia [...] września 2014 r. DIS odmówił stwierdzenia nieważności decyzji DIS z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia [...] października 2011 r. określającą kwoty związane z rozliczeniem podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r.

1.5. Skarżący w dniu 16 października 2014 r. złożył odwołanie od trzech decyzji DIS odmawiających stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych z dnia [...] czerwca 2012 r., w tym od decyzji nr [...], w którym wniósł o cyt. "ponowne rozpatrzenie wniosku o unieważnienie decyzji nr [...] (...)".

1.6. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. DIS utrzymał w mocy decyzję DIS z dnia [...] września 2014 r.

Na powyższą decyzję Strona w dniu 11 lutego 2015 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 23 lutego 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 777/15 oddalił skargę Strony.

1.7. Następnie wnioskiem z dnia 17 maja 2016 r. Skarżący wystąpił o wznowienie postępowań podatkowych zakończonych ostatecznymi decyzjami DIS z dnia [...] czerwca 2012 r., w tym również decyzją nr [...]. We wniosku złożonym na podstawie art. 240 § 1 O.p. Skarżący podniósł, iż dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe oraz że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Skarżący argumentował, iż zeznania, na które powołuje się organ kontroli skarbowej, zostały złożone w dniu 12 czerwca 2011 r. w Prokuraturze Okręgowej L. przez Pana A. P. urodzonego [...] kwietnia 1959 r., a nie przez niego. Z uwagi na powyższe Podatnik stwierdza, że dalsze wnioski organu kontroli skarbowej są fałszywe, gdyż opierają się na nieprawdziwych dokumentach. Ponadto Skarżący zarzucił, iż na żadnym etapie postępowania nie zostały uwzględnione jego wyjaśnienia i zeznania złożone w Prokuraturze Okręgowej w L.. W związku z powyższym wnioskował o wznowienie postępowań zakończonych prawomocnymi decyzjami Dyrektora Izby Skarbowej w W. i przeprowadzenie nowego postępowania z uwzględnieniem faktów, które zostały ujawnione po wydaniu ww. decyzji.

1.8.DIS, uznając dopuszczalność wznowienia postępowania, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. wydanym na podstawie art. 243 § 1 i § 2 w związku z art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 O.p., wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją DIS z dnia 15 czerwca 2012 r., nr [...] celem przeprowadzenia postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

1.9. Decyzją z dnia [...] października 2016 r. DIS odmówił uchylenia ostatecznej decyzji DIS z dnia 15 czerwca 2012 r., nr [...].

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, iż w toku postępowania wznowieniowego Strona nie wskazała żadnego dowodu wykorzystanego w postępowaniu wymiarowym (zwykłym), który okazałby się fałszywy. Przy czym fałsz dowodu - co do zasady - powinien być stwierdzony orzeczeniem sądu. Zastosowania w sprawie nie znajduje również art. 240 § 2 O.p., gdyż nie można uznać, aby sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa było oczywiste.

Zdaniem DIS w sprawie nie zaistniała również przesłanka wynikająca z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., nie było bowiem podstaw, aby uznać, iż w sprawie wyszły na jaw nowe istotne okoliczności faktyczne lub inne nowe dowody, które istniały w dniu wydania decyzji i miały wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, a nie były wówczas znane organowi pierwszej instancji.

1.10. Od powyższej decyzji DIS z dnia [...] października 2016 r. Strona pismem z dnia 17 listopada 2016 r. złożyła odwołanie, wskazując że jej zdaniem jest sprawą ewidentną i nie podlegającą dyskusji, że zeznania które nie były złożone przez Podatnika zostały wykorzystane do wydania decyzji i zostały potraktowane jako przyznanie się do winy oraz spowodowały zaniechania działania przez organ podatkowy. Ponadto zarzuciła, że organ odwoławczy w wydanej decyzji nie odniósł się do faktu, że odstąpiono od przesłuchania W. K., podczas gdy Podatnik podkreślał w swoich wyjaśnieniach, jaką rolę pełnił w sprawie W. K., natomiast zeznania Strony złożone w Prokuraturze Okręgowej w L. nie istniały w dniu wydania decyzji ostatecznych, ponieważ nikt nie chciał Strony przesłuchać i uznać jej racji, a za wystarczające uznano zeznania złożone przez A. P..

1.11. DIS decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż wznowione postępowanie nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego i w konsekwencji nie daje podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Organ odwoławczy podkreślił, iż granica postępowania w sprawie wznowienia jest wyznaczana zakresem przedmiotowym i podmiotowym sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Z uwagi na fakt, że wznowienie postępowania stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznych, wyrażonej w art. 128 O.p., przesłanki wznowienia podlegają wykładni ścieśniającej (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 1996, str. 626).

Organ podniósł, iż dowody, o których mowa w przepisie art. 240 § 1 pkt 1 O.p., nie tylko muszą okazać się fałszywe, lecz również muszą mieć odpowiednią moc dowodową, to znaczy być takimi, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. W kontekście powyższego zauważył, że w decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. organ odwoławczy biorąc pod uwagę fakt, że J. W. w okresie od dnia 2 stycznia 2009 r. do dnia 27 lutego 2010 r. w Warszawie, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, będąc osobą uprawnioną do wystawiania faktur VAT z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w ramach podmiotów gospodarczych W. i J., poświadczył nieprawdę, w ten sposób, że wykazał w zakwestionowanych fakturach W. i J., jako sprzedawcę różnych towarów i usług, pomimo tego że w rzeczywistości nie sprzedawał żadnych towarów oraz nie wykonywał i nie zlecał wykonania jakichkolwiek usług, a z wystawiania fikcyjnych faktur uczynił sobie stałe źródło dochodu oraz że firma A.:

1) nie mogła w ogóle dysponować obiektem przy ul. T. w W. (nie można było w związku z tym przeprowadzić prac remontowych);

2) nie miała prawa, bez podpisania "Porozumienia remontowego" z Wynajmującym do przeprowadzania remontów w tym w szczególności zmian we wszelkich instalacjach w lokalach użytkowych [...] i [...] przy ul. K., uznał, że faktury wystawione przez ten podmiot nie mogą stanowić podstawy do odliczenia wykazanego w nich podatku naliczonego. W tym zakresie przeprowadzono postępowanie dowodowe, które świadczyło o fikcyjności tych transakcji (świadczą o tym m.in. zeznania M. C. oraz J. W.).

DIS podkreślił, iż z uwagi na podstawę podjętego rozstrzygnięcia, zeznania A. P. nie stanowiły dowodu w przedmiotowej sprawie, a więc podnoszona przez Stronę okoliczność polegająca na oparciu decyzji na zeznaniach niewłaściwej osoby, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie kończące postępowanie podatkowe.

W związku z powyższym DIS stwierdził, iż podnoszona przez Podatnika okoliczność, iż wnioski organów zostały oparte na nieprawdziwych dokumentach, tj. zeznaniach niewłaściwej osoby, pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Zeznania A. P. nie stanowiły bowiem dowodu, na podstawie którego ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 1 O.p.

W ocenie organu odwoławczego podnoszona przez Skarżącego okoliczność nie może również stanowić przesłanki uzasadniającej wzruszenie decyzji na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Według DIS aby uznać, że rzeczywiście doszło do istotnej zmiany stanu faktycznego, należy wykazać, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lipca 2015 r., sygn. akt II FSK 3684/14: "Aby została spełniona podstawa wznowienia postępowania, określona w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., ujawnione okoliczności faktyczne muszą mieć istotne znaczenie dla sprawy, charakteryzować się przymiotem nowości, istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i być nieznane organowi wydającemu tę decyzję. Tak więc nowe okoliczności faktyczne to takie, które zostały nowo odkryte w sprawie i nie były znane organom podatkowym obu instancji oraz stronie, a także po raz pierwszy zgłoszone przez stronę okoliczności jej znane, ale nie przedstawione organowi orzekającemu w postępowaniu zwykłym".

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy DIS stwierdził, że w ocenie Podatnika wznowienie postępowania ma na celu kontynuację postępowania wymiarowego, w którym na nowo zostanie przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, na podstawie którego organ podatkowy podejmie nowe rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, czy też, że wznowienie postępowania ma na celu skorygowanie wszelkich błędów, jakie można wytknąć decyzji ostatecznej, a nie tylko tych kwalifikowanych. Postępowanie wznowieniowe nie może zaś być poświęcone powtórnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy. Temu celowi służy bowiem postępowanie instancyjne, odwoławcze - postępowanie dotyczące wznowienia postępowania nic może prowadzić do czynności postępowania odwoławczego. Inne rozumienie celów tego postępowania stanowiłoby naruszenie zasady stałości decyzji podatkowych, wyrażonej w art. 128 O.p.

W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że wskazane przez Stronę okoliczności i dowody nie mają wpływu na zmianę treści decyzji, a więc pozostają bez wpływu na wynik postępowania, zatem DIS decyzją z dnia [...] października 2016 r., zasadnie odmówił uchylenia ostatecznej decyzji DIS z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...].

2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.

2.1. Skarżący nie zgodził się z decyzją DIS i złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Strona zarzuciła zaskarżonej decyzji:

- podtrzymanie błędnej podstawy prawnej decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji poprzez wskazanie nieprawdziwych dowodów i nieuwzględnienie faktów istotnych dla sprawy, czym naruszono art. 210 § 4 O.p.,

- wydanie decyzji z pogwałceniem art. 2 oraz art. 64 ust. 2 i ust. 3 w związku z art. 84 i art. 92 ust. 1, jak również art. 217 Konstytucji RP,

- wydanie decyzji z naruszeniem art. 120 O.p., przez przyjęcie, że materiał dowodowy jest wyczerpujący, gdy tymczasem brak przeprowadzenia dowodów wpływa na treść orzeczenia oraz powoduje błędną ocenę sprawy,

- wydanie decyzji z naruszeniem art. 120, 121 i 122 O.p. ze względu na niezachowanie zasady obiektywnej prawdy materialnej, bez własnej autonomicznej analizy zebranych dowodów, a szczególnie w zakresie zeznań świadków i oparcia oceny materiału wyłącznie na dowodach zebranych przez organ pierwszej instancji,

- wydanie decyzji bez uwzględnienia stanu faktycznego i prawnego w przedmiocie odwołania.

2.2. Mając na względzie powyższe naruszenia Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji w całości ze względu na zawarte zarzuty, uchylenie decyzji organu pierwszej instancji ze względu na odmowę przeprowadzenia dowodu i tym samym pominięcie istotnych dowodów oraz naruszenie zasady prawdy obiektywnej, ponadto o zasądzenie umorzenia kosztów procesu. Zdaniem Skarżącego miał on utrudnione zadanie aby wykazać swoją niewinność, a organ drugiej instancji, podejmując decyzję, nie uwzględnił żadnych nowych dowodów, które pojawiły się w sprawie, w tym nie uwzględnił przesłuchań świadków przesłuchanych w Sądzie Rejonowym w G., a zwłaszcza Pana J. W., który potwierdził, że wszystkie prace wykonywał w rzeczywistości.

2.3. DIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

3.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

3.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, lit. b i lit. c p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

3.3. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa.

3.4. Przedmiotem sporu jest to, czy powołane przez Skarżącego okoliczności, stanowiące przesłankę wznowienia postępowania, były wystarczającą merytoryczną podstawą do uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu. Organy stanęły na stanowisku, że nie, Skarżący natomiast uważa, iż w wyniku wznowienia postępowania należało uchylić decyzję. Wniosek dotyczy postępowania zakończonego decyzją DIS z dnia [...] czerwca 2012 r., utrzymującą w mocy decyzję z dnia 4 października 2011 r., którą Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L. określił Skarżącemu kwoty związane z rozliczeniem podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r.

Skarżący we wniosku o wznowienie postępowania wskazał, że zeznania, na które w jego sprawie powołały się organy podatkowe, nie są jego zeznaniami, lecz zeznaniami innej osoby.

Organ wznowił postępowanie, po czym przystąpił do merytorycznej analizy wpływu, jaki okoliczności powołane przez Skarżącego miały na treść poprzednio wydanej decyzji. Organy doszły do przekonania, że nie był to tego rodzaju wpływ, który uzasadniałby uchylenie wydanej uprzednio decyzji.

3.5. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym decyzję wydano, było dotknięte przynajmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych (przesłanek wznowienia), wyliczonych w art. 240 § 1 O.p. Wznowione postępowanie nie jest więc kontynuacją postępowania instancyjnego i w konsekwencji nie daje podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę co do istoty w postępowaniu zwyczajnym. Z tego też powodu nie mają podstaw zarzuty co do nieuwzględniania przez organ tego, co zdaniem Skarżącego, wynika z przesłuchania J. W., gdyż nie jest to kwestia, z powodu której wznowiono postępowanie. Zarzuty Skarżącego dotyczące błędnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, tj. nieuwzględnienia istotnych faktów, są bezzasadne, gdyż pozostają one bez związku z przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją.

Przedmiotem postępowania było zatem wyłącznie zbadanie, czy okoliczności, które były podstawą wznowienia postępowania, miały tego rodzaju wpływ na treść wydanej wcześniej (w pierwotnym postępowaniu) decyzji DIS, że decyzję tę w wyniku wznowienia należało uchylić.

Podstawą złożonego przez Skarżącego wniosku były przesłanki, które należało rozpatrywać w kontekście art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 O.p. Skarżący powoływał się bowiem na to, że błędnie zamiast niego przesłuchano w Prokuraturze niewłaściwą osobę, a zeznania te, jego zdaniem, były przez organy uznane za dowód w jego sprawie podatkowej dotyczącej podatku od towarów i usług za okresy do stycznia do grudnia 2009 r. Skarżący zarzucał również, że na żadnym etapie postępowania nie zostały uwzględnione jego wyjaśnienia i opis zdarzeń, które znajdują się w zeznaniach złożonych w Prokuraturze Okręgowej w L..

3.6. Obecnie na etapie postępowania wznowionego podnoszona jest przez Skarżącego okoliczność, iż wnioski organów zostały oparte na nieprawdziwych dokumentach, tj. zeznaniach niewłaściwej osoby. Skarżący argumentuje, iż zeznania złożone w dniu 12 czerwca 2011 r. w Prokuraturze Okręgowej w L. przez A. P., które zostały potraktowane przez organ kontroli skarbowej jako przyznanie się do nabywania fikcyjnych faktur, nie są jego zeznaniami, lecz A. P. urodzonego [...]., z którym nie ma on nic wspólnego. Ponadto Skarżący stwierdza, iż na żadnym etapie postępowania nie zostały uwzględnione jego wyjaśnienia i opis zdarzeń, które są w zeznaniach złożonych w Prokuraturze Okręgowej w L..

3.7. Odnosząc się do powyższych argumentów wskazać należy, że decyzja, o której uchylenie w wyniku wznowienia toczy się spór, to decyzja z dnia [...] czerwca 2012 r. wydana przez DIS, który utrzymał nią w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia [...] października 2011 r. określającą Skarżącemu kwoty związane z rozliczeniem podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r.

Sąd przeanalizował obie decyzje (znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy, karty 7-13 i 95-99) i stwierdził, że wbrew twierdzeniom Strony nie były w nich cytowane zeznania A. P.. Zeznania te nie był również dowodem, na podstawie którego ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 1 O.p. W sytuacji więc, gdyby organy podatkowe nie dysponowały tym dowodem ustalenia faktyczne byłyby takie same, a w konsekwencji rozstrzygnięcie kończące postępowanie podatkowe byłoby takiej samej treści jak przedmiotowa decyzja ostateczna.

Jak bowiem wynika z treści obu pierwotnie wydanych decyzji podstawą nieuwzględnienia kwot podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez R. M. C. w rozliczeniu za okresy od stycznia do grudnia 2009 r. był fakt, że wystawca faktur M. C. nigdy w rzeczywistości nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej i nie wykonywała dla nikogo żadnych usług ani też nie zlecała nikomu wykonania usług jako podwykonawcy, założyła i zarejestrowała firmę pod nazwą R. w celu wystawiania fikcyjnych faktur za rzekome wykonywanie usług bądź sprzedaż towarów i za wystawione faktury pobierała kwoty, najczęściej w wysokości 2% od wartości brutto wystawionej faktury, a przy tym w firmie nie zatrudniała żadnych pracowników, nie posiadała żadnych maszyn, urządzeń ani środków transportu. W sprawie zatem udowodniono, że faktury wystawione przez R. M. C. dokumentują zdarzenia, które w rzeczywistości nie miały miejsca.

Reasumując ani Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L. w decyzji z dnia [...] października 2011 r., ani DIS w decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. nie powoływali się na zeznania A. P., co Sąd stwierdził analizując treść tych decyzji, znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy. Podnoszona przez Skarżącego okoliczność, że miał miejsce błąd co do przesłuchiwanej w Prokuraturze osoby, pozostaje zatem bez znaczenia dla rozstrzygnięcia, którego uchylenia w wyniku wznowienia domaga się Skarżący.

Z uwagi na podstawę pierwotnie podjętego rozstrzygnięcia, czyli niewykonywanie faktycznej działalności gospodarczej przez M. C., zeznania A. P. nie stanowiły dowodu w przedmiotowej sprawie, na podstawie którego ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 1 O.p. Przesłanka wynikająca z art. 240 § 1 pkt 1 O.p. dotyczy zaś usunięcia wadliwości procesowej postępowania jedynie w sytuacji, gdy sfałszowany dowód był podstawą wydania decyzji (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 listopada 2012 r., sygn. akt I FSK 1930/11). Podstawą wydania decyzji wobec Skarżącego (dotyczącej podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2009 r.) nie były zaś zeznania, co do których Skarżący obecnie podnosi, że miał miejsce błąd co do przesłuchiwanej osoby.

Dowody, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 1 O.p., nie tylko muszą okazać się fałszywe, lecz również muszą mieć odpowiednią moc dowodową, to znaczy być takimi, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. W niniejszej sprawie zeznania, których dotyczą zarzuty Skarżącego, nie były podstawa ustaleń faktycznych. Dlatego odmawiając uchylenia decyzji organ nie popełnił uchybienia.

3.8. Słuszne zdaniem Sądu jest także prezentowane przez organ stanowisko, że podnoszona przez Stronę okoliczność nie może również stanowić przesłanki uzasadniającej wzruszenie decyzji na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Zgodnie z ww. przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Aby jednak uznać, że wyszły na jaw istotne dla sprawy okoliczności, muszą to być okoliczności rzeczywiście wpływające na treść rozstrzygnięcia. Muszą to być okoliczności istotne dla sprawy, czyli takie, że gdyby organ o nich wiedział, rozstrzygnięcie sprawy mogłoby być inne (wyrok WSA w Krakowie z dnia 14 maja 2015r., sygn.. akt I SA/Kr 1662/14). Jeśli natomiast chodzi o nowe dowody – to one także musiałyby dotyczyć kwestii istotnej dla rozstrzygnięcia, nie wystarczą jakiekolwiek nowe dowody.

Podkreślić należy, że DIS pozyskał od Sądu Rejonowego dla W. w W. - Wydział [...] Karny kopię protokołu przesłuchania z dnia 21 stycznia 2013 r. A. P. tj. Strony oraz kopię aktu oskarżenia z dnia 29 kwietnia 2013, sygn. akt [...] m.in. Strony (poz. 21 aktu) oskarżonego o przestępstwo z art. 18 § 2 kk wr związku z art. 271 § 3 kk w związku z § 1 kk i art. 273 kk w związku z art. 11 § 2 kk wr związku z art. 12 kk (włączone do akt postępowania administracyjnego, karty 134-218). Jak wynika z uzasadnienia wniosku z dnia 17 maja 2016 r., powyższe dowody i wynikające z nich okoliczności stanowią w ocenie Strony przesłankę do wznowienia postępowania w sprawie na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Podzielić należy ocenę DIS, że wskazane przez Stronę okoliczności nie spełniają kumulatywnie cech, pozwalających na uznanie, iż przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów w rozumieniu z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. została spełniona w sprawie.

Co prawda, w sprawie została spełniona wymieniona enumeratywnie pierwsza przesłanka, gdyż dowód w postaci protokołu przesłuchania Strony z dnia [...] stycznia 2013 r. został ujawniony po wydaniu decyzji ostatecznej DIS z dnia [...] czerwca 2012 r., jednakże należy zauważyć, iż dowód ten nie istniał w chwili wydawania decyzji ostatecznej, decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r., która wydana została wcześniej.

Nie zależnie od powyższego, skoro z dowodu wskazanego przez Stronę wynikały okoliczności faktyczne, DIS przeanalizował czy były to okoliczności nowe, nieznane, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i trafnie uznał, że zeznania złożone przez Stronę do protokołu przesłuchania w dniu 21 stycznia 2013 r. nie ujawniły okoliczności nowych, nieznanych organowi który wydał decyzję. Celnie DIS wskazał bowiem, że już w toku postępowania podatkowego Skarżący złożył w dniu 2 czerwca 2011 r. wyjaśnienia, z których wynika, że z M. C. nie miała kontaktu, całość prac wykonanych przez R. nadzorował i koordynował W. K. - pracownik, Skarżący zeznał, iż posiada protokoły odbioru robót oraz dowody KP potwierdzające przekazanie wynagrodzenia i na tej podstawie nie ma powodu sądzić, że prace wykonała inna firma niż R..

Słusznie więc uznał DIS, że Skarżący, w cytowanych w skarżonej decyzji zeznaniach z dnia 21 stycznia 2013 r. w charakterze podejrzanego nie wskazał istotnych dla sprawy nowych okoliczności (które "wyszłyby na jaw"), nie wskazał też nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych wówczas organowi i zarazem istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

3.9. Reasumując, zeznania A. P. nie stanowiły dowodu w sprawie, a więc nie ustalono na ich podstawie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 1 O.p. W rozpatrywanej sprawie nie stwierdzono więc zaistnienia przesłanek wymienionych art. 240 § 1 pkt 1 ani pkt 5 O.p. Z tego powodu Sąd stwierdza, że w sprawie nie doszło do uchybień w zakresie wykładni ani błędu co do zastosowania art. 240 § 1 pkt 1 lub 5 O.p. Organy nie naruszyły też art. 245 § 1 O.p.

Sąd nie dopatrzył się też zarzucanego w skardze naruszenia zasad postępowania podatkowego określonych w art. 120 O.p., art. 121 O.p., art. 122 O.p. ani naruszenia art. 210 § 4 O.p. Nie miało też miejsca naruszenie powołanych w skardze przepisów Konstytucji RP, gdyż podjęte w przedmiotowej sprawie działania DIS nie były obarczone wadliwościami w stosowaniu przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania podatkowego.

Sąd nie stwierdził też innych niż zarzucane w skardze uchybień, które stanowiłyby podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.

3.10. Wobec tego, że nie stwierdzono występowania żadnej z przesłanek uwzględnienia skargi określonych w art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.