Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 694/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-11-17 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zmieniono postanowienie Sądu wydane z art. 61 par. 4  ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, 3, 4, 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Alberciak po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B B o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 sierpnia 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 694/15 odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B B na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P z dnia[...] r. nr[...] w przedmiocie uchylenia decyzji o rejestracji pojazdu i odmowy zarejestrowania pojazdu postanawia: - zmienić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 sierpnia 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 694/15 i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Prawomocnym postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił skarżącej B B wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P z dnia [...] r. w przedmiocie uchylenia decyzji o rejestracji pojazdu i odmowy zarejestrowania pojazdu.

W dniu 29 września 2015 r. do sądu wpłynął wniosek skarżącej, w który ponownie wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku tym skarżąca podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, o której mowa w art. 61 § 3 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Korzystanie z samochodu jest konieczne w celu wykonywania podstawowych obowiązków, czynności codziennych, w tym związanych z dojazdem do pracy, opieką nad dzieckiem czy niepełnosprawnym mężem. Zakup kolejnego samochodu wiąże się ze znacznym obciążeniem finansowym. Pojazd, którego dotyczy zaskarżona decyzja będzie tracił na wartości, a jego dalsze użytkowanie będzie możliwe dopiero po poniesieniu wysokich nakładów finansowych. Z samochodu korzysta niepełnosprawny mąż skarżącej, gdyż jest on przystosowany do jego potrzeb, a pozbawienie go tej możliwości zwiększy znacznie dolegliwości dnia codziennego. Mąż skarżącej jest osobą niepełnosprawną o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności od dnia 25 czerwca 2014 r. Pojazd został zakupiony w związku ze zmniejszeniem uciążliwości, jaką w codziennym funkcjonowaniu stanowi jego niepełnosprawność powstała wskutek leczenia operacyjnego – repozycja prosta, podwiązanie naczyń piszczelowych tylnych. Małżonek skarżącej korzysta z pojazdu w celu dojazdu na zabiegi rehabilitacyjne w czasie, gdy skarżąca jest w pracy. W dniu 21 września 2015 r. skarżąca złożyła w Sądzie Rejonowym w B. I Wydział Cywilny wniosek o stwierdzenie zasiedzenia pojazdu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 4 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Na podstawie tego przepisu sąd administracyjny może zmienić postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności i wstrzymać jego wykonanie.

W niniejszej sprawie prawomocnym postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi rozstrzygnął poprzedni wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem tym sąd odmówił zastosowania ochrony tymczasowej. Stąd też wniosek skarżącej, w którym ponownie wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zakwalifikować należało jako wniosek o zmianę postanowienia z dnia 14 sierpnia 2015 r. W orzecznictwie wskazuje się, że bez zmiany okoliczności sprawy sąd nie może jednak uchylić i zmienić takiego postanowienia. Muszą to być takie zmiany, które uzasadniają zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia. Postępowanie wpadkowe dotyczące ponownego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno zatem mieć na celu ocenę, czy zmieniły się okoliczności, które były podstawą odmowy zastosowania ochrony tymczasowej w poprzednim, prawomocnie zakończonym postępowaniu wpadkowym dotyczącym tej kwestii. Strona wnioskująca o zmianę postanowienia winna przedstawić okoliczności, które zaistniały po wydaniu postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a które jej zdaniem przemawiają za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku. W tym kolejnym postępowaniu nie dochodzi do zmiany ciężaru dowodu w zakresie wystąpienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Wciąż obowiązek ten ciąży na wnioskodawcy, który przedstawiając wnikliwą argumentację popartą stosownymi dokumentami powinien przekonać sąd do zmiany swojego wcześniejszego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2004 r., FZ 97/04; z dnia 25 czerwca 2013 r., II GSK 641/12; z dnia 12 lipca 2013 r., II OSK 339/13; z dnia 20 lutego 2014 r., II FSK 2392/12; z dnia 25 kwietnia 2014 r., II GSK 894/14; z dnia 29 kwietnia 2014 r., II GSK 895/14, II GSK 896/14, oraz II GSK 934/14). Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., FZ 496/2004, LexPolonica). Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a., zobowiązując stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakłada na nią jednak obowiązku ich udowodnienia, a jedynie uprawdopodobnienia. Uprawdopodobnienie zaistnienia tych przesłanek oznacza wykazanie, iż zachodzi duże prawdopodobieństwo – graniczące z pewnością – zmaterializowania się trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody w następstwie wykonania zaskarżonego aktu. W interesie wnioskodawcy leży zatem takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności i jego uzasadnienie, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Rozpoznając "ponowny" wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu sąd ocenia go wedle przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Znaczna szkoda występuje przy tym wówczas, gdy nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 25 października 2005 r., I OZ 1074/05, nie publ.). Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla strony skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, nie publ.). Nieodwracalny skutek z kolei to takie następstwo, konsekwencja, efekt, rezultat jakichś działań, których nie będzie można cofnąć lub których nie da się usunąć (zob. Popularny słownik języka polskiego pod red. B. Dunaja, Warszawa 2000, s. 365 i 644).

W ocenie sądu w ponownym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przedstawiono argumentację przemawiającą za zamianą postanowienia z dnia 14 sierpnia 2015 r. i uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca we wniosku tym podniosła, że z pojazdu, którego dotyczy zaskarżona decyzja, korzysta jej mąż będący osobą niepełnosprawną, m.in. dojeżdżając na zabiegi rehabilitacyjne. Samochód ten został przystosowany do jego potrzeb. Z karty informacyjnej leczenia szpitalnego wynika, że K B w dniu 28 maja 2014 r. został przyjęty do Samodzielnego Publicznego Specjalistycznego Szpitala Zachodniego im. [...] w G z powodu otwartego (III B wg G-A) zwichnięcia okołoskokowego lewego stawu skokowego z uszkodzeniem naczyń piszczelowych tylnych i był operowany. Orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia 26 czerwca 2014 r. K. B. został zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Niepełnosprawność polega na upośledzeniu narządu ruchu. Jest on zdolny do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej, wymagającej pomocy innych osób w pełnieniu ról społecznych. Wskazane jest korzystanie przez niego z usług socjalnych, opiekuńczych, terapeutycznych i rehabilitacyjnych, a także z przedmiotów ortopedycznych, środków pomocniczych, pomocy technicznych ułatwiających funkcjonowanie. Orzeczenie zostało wydane do dnia 30 czerwca 2016 r. Na okoliczności te skarżąca wcześniej się nie powoływała.

W tej sytuacji uznać trzeba, że uprawdopodobnione zostało wystąpienie ustawowych przesłanek warunkujących zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej opisanej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Następstwem zaskarżonej decyzji jest niemożność korzystania z samochodu, co mogłoby w tym wypadku doprowadzić do nieodwracalnych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Spełniona zatem została ustawowa przesłanka do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wobec powyższego sąd, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 4 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.

k.p.