Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1107/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2005-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 17 ust. 1 pkt 5,  art. 110
journal: Dz.U. 2004 nr 64 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon Asesor WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Asesor WSA Ireneusz Fornalik Protokolant Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Wójta Gminy R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2004 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

II SA/Bd 1107/04

UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] 2004 r. odmawiającą A. J. udzielenia pomocy finansowej na zakup leków i pokrycie kosztów przejazdu z dzieckiem do lekarza i umorzyło postępowanie I instancji.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż decyzja Wójta podlega uchyleniu z przyczyn formalnych. Stosownie do art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzja powinna nosić podpis osoby upoważnionej do jej wydania, tymczasem w rozpatrywanej sprawie została ona wydana przez Wójta Gminy R., który jest organem nie posiadającym kompetencji do orzekania w przedmiocie zasiłku celowego. Zgodnie bowiem z art. 110 ust. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej wójt jest bezwzględnie zobowiązany, bez wyłączenia z zakresu kompetencyjnego jakichkolwiek spraw, upoważnić kierownika ośrodka pomocy społecznej do orzekania w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej. Z momentem takiego upoważnienia wójt traci kompetencje do wydawania decyzji we wskazanym zakresie. Jak wynika z pisma Wójta Gminy R. z 30 kwietnia 2004 r. doszło do przekazania ww. kompetencji w sposób przewidziany ustawą.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Wójt Gminy R. wniósł o uchylenie decyzji Kolegium zarzucając błędną interpretację ww. art. 110 ust. 7 ustawy o pomocy społecznej. Z przepisu tego bowiem wynika, że wójt ma swobodę określenia zakresu spraw z pomocy społecznej przekazanych kierownikowi ośrodka pomocy społecznej do załatwienia w drodze decyzji administracyjnych. Ze względu na odpowiedzialność za środki finansowe przeznaczone na pomoc społeczną błędny jest także pogląd, że wójt jest zobowiązany udzielić kierownikowi ośrodka pomocy społecznej takiego upoważnienia do wydawania decyzji.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie, gdyż wniósł ją organ orzekający w pierwszej instancji, nie jest więc on stroną postępowania i w konsekwencji nie przysługuje mu skarga administracyjna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Interes prawy skarżącego istnieje wówczas, kiedy można wskazać przepis prawa materialnego, z którego można wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki.

Jak zauważał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 19 maja 2003 r. (opubl. ONSA z 2003 r. Nr 4 poz. 115. LEX nr 79089) rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa materialnego. Może być ona - jako osoba prawna - stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa jednak może organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. Wtedy będzie on reprezentował interes jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego.

Sąd w niniejszym składzie podziela powyższy pogląd.

W niniejszej sprawie pozycję Wójta w postępowaniu administracyjnym dotyczącym A. J. wyznaczał art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, zgodnie z którym do zadań własnych gminy o charakterze obowiązkowym należy przyznawanie i wypłacanie zasiłków celowych, w przedmiocie których uprawnionym do orzekania w drodze decyzji administracyjnej jest wójt. W konsekwencji więc w tych sprawach Wójt nie ma interesu prawnego do zaskarżeniu decyzji administracyjnych.

Ze względu na powyższe, wobec niedopuszczalności skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało skargę Wójta odrzucić.