Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 772/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art 135
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 121 § 1. art 14g § 1 i § 3
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie asesor WSA Konrad Aromiński (sprawozdawca), sędzia WSA Włodzimierz Gurba, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 października 2020 r. sprawy ze skargi L. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...]; 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz L. kwotę 580 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

L. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca", "Wnioskodawca" lub "L.") wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wydane przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "DKIS" lub "organ interpretacyjny") postanowienie z dnia [...] lutego 2020 r. utrzymujące w mocy własne postanowienie z dnia [...] listopada 2019 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie zwolnienia od podatku od towarów i usług importu samolotów.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Skarżąca opisując zdarzenie przyszłe wskazała, że jest jednostką organizacyjną udzielającą świadczeń zdrowotnych oraz realizującą zadania z zakresu ratownictwa medycznego (wykonuje zadania statutowe w zakresie ratownictwa). Zgodnie z § 1 Statutu L. jest podmiotem leczniczym niebędącym przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1638), prowadzonym w formie samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, dla którego podmiotem tworzącym jest minister właściwy do spraw zdrowia. Zgodnie z § 2 ust. 2 Statutu obszarem działania L. jest terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w uzasadnionych przypadkach, w szczególności transportu chorych, pomocy humanitarnej, obsługi technicznej statków powietrznych, również obszar poza granicami kraju. Zgodnie z § 3 Statutu celem działania L. jest udzielanie świadczeń zdrowotnych, w tym wykonywanie medycznych czynności ratunkowych, oraz wykonywanie lotniczego transportu sanitarnego. Zgodnie z § 4. Statutu do zadań L. należy m.in.: wykonywanie medycznych czynności ratunkowych, z wyłączeniem terenu szpitala, wykonywanie lotniczego transportu sanitarnego chorych pomiędzy podmiotami leczniczymi, transport osób wykonujących zawód medyczny, krwi i jej składników oraz wyrobów medycznych i produktów leczniczych w przypadku, gdy ich dostarczenie może mieć istotny wpływ dla ratowania życia pacjenta, transport zespołów lekarzy specjalistów w dziedzinach określonych przepisami dotyczącymi warunków pobierania, przechowywania i przeszczepiania komórek, tkanek i narządów oraz transport narządów, tkanek i komórek w celu ich przeszczepienia lub zastosowania u ludzi, zabezpieczanie, pod względem medycznym, transportu statkami powietrznymi będącymi w dyspozycji Sił Powietrznych Rzeczypospolitej Polskiej znacznej liczby chorych.

Celem działania L. jest udzielanie świadczeń zdrowotnych, w tym wykonywanie medycznych czynności ratunkowych, oraz wykonywanie lotniczego transportu sanitarnego. Do zadań L.należy wykonywanie lotów do wypadków i nagłych zachorowań i pomoc ich ofiarom, transport pacjentów wymagających opieki medycznej pomiędzy zakładami opieki zdrowotnej, lotniczy transport medyczny poza granice kraju oraz transport do Polski jej obywateli, ofiar wypadków lub nagłych zachorowań, do których doszło poza granicami Polski. Wykonywaniem zadań zajmują się zarówno załogi śmigłowcowe jak i samolotowe. Realizacja powyższych zadań wymaga dysponowania sprawnymi środkami transportowymi do wykonywania działań ratowniczych. L. prowadzi również w minimalnym zakresie działalność gospodarczą, jednak - zgodnie ze statutem - jest ona wydzielona, zaś stosowane procedury księgowe umożliwiają wykazanie, że śmigłowce ratunkowe nie są wykorzystywane do tej działalności. W związku z powyższym L. planuje kupić 2 lekkie, dwusilnikowe pasażerskie samoloty odrzutowe, wyposażone w kabinę pasażerską przystosowaną w trwały sposób do transportu medycznego pacjentów w przewozach ratowniczych oraz sanitarnych (dalej: "samoloty"). Nabycie nastąpi od podmiotów z państw trzecich, a samoloty będą przedmiotem importu na terytorium kraju. Wyposażenie ich kabiny medycznej odpowiada co najmniej standardowi naziemnych ambulansów reanimacyjnych oraz musi być przystosowane do wykonywania innych, specjalizowanych procedur medycznych, takich jak inkubatorowy transport noworodków, transport chorych ze schorzeniami układu krążenia, z dodatkowymi, specjalizowanymi urządzeniami medycznymi i perfuzjonistami obsługującymi te urządzenia, transport poparzonych, transport organów do przeszczepów i ekip transplantologicznych.

L. wykonuje takie transporty na podstawie umowy z Ministerstwem Zdrowia o przekazanie środków publicznych na finansowanie działalności lotniczych zespołów ratownictwa medycznego i lotniczych zespołów transportu sanitarnego, powierzającej w ten sposób L. realizację ustawowych obowiązków w przedmiotowym zakresie, wynikających z ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym i ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. L. wykonuje tego typu transporty jako certyfikowany przez polski nadzór lotniczy przewoźnik, spełniający wymagania Unii Europejskiej do tego typu przewozów. Potrzeba spełnienia przepisów lotniczych narzuca określoną liczbę wymagań co do konfiguracji i wyposażenia samolotu, w tym konieczność posiadania co najmniej dwóch silników. Samoloty muszą mieć wyposażenie awioniczne umożliwiające wykonywanie lotów w trudnych warunkach atmosferycznych, ominięcie ekstremalnie trudnych zjawisk atmosferycznych.

Wnioskodawca podkreślił, że zgodnie z § 12 Statutu L. jako samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej prowadzi gospodarkę finansową, na zasadach określonych w ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, oraz pokrywa z posiadanych środków i uzyskiwanych przychodów koszty działalności i reguluje zobowiązania. Podstawą gospodarki finansowej L. jest plan finansowy ustalany przez Dyrektora (ust. 2). Zgodnie z ust. 3 L. prowadzi wydzieloną działalność gospodarczą w zakresie najmu i dzierżawy nieruchomości oraz ruchomości, obsługi statków powietrznych, transportu lotniczego nieregularnego, zabezpieczania pod względem medycznym imprez masowych i zawodów sportowych, szkolenia personelu medycznego i osób niewykonujących zawodów medycznych, szkolenia personelu lotniczego lub kandydatów na członków personelu lotniczego, świadczenia usług lotniczych w zakresie posiadanych certyfikatów.

Zgodnie z ust. 4 Statutu L. sporządza sprawozdanie finansowe na zasadach określonych w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2016 r. poz. 1047) a sprawozdanie podlega badaniu przez biegłego. Sprawozdanie zatwierdza minister właściwy do spraw zdrowia. L. wykonuje również inną działalność (odpłatną), która jest wydzielona rachunkowo od działalności statutowej.

L. działa w ramach systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne (PRM) zgodnie z ustawą z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz.U. z 2019 r. poz. 993).

Jednostkami systemu, zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 8 września 2006 r. są szpitalne oddziały ratunkowe, zespoły ratownictwa medycznego, w tym lotnicze zespoły ratownictwa, wchodzące w skład podmiotu leczniczego będącego samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej albo jednostką budżetową, albo spółką kapitałową, w której co najmniej 51% udziałów albo akcji należy do Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego.

Zgodnie z art. 37 ust. 1 lotniczy zespół ratownictwa medycznego składa się co najmniej z trzech osób, w tym co najmniej z: jednego pilota zawodowego, lekarza systemu oraz ratownika medycznego lub pielęgniarki systemu. Zgodnie z art. 37 ust. 2 tej ustawy lotniczy zespół ratownictwa medycznego jest wyposażony w specjalistyczny środek transportu sanitarnego, spełniający cechy techniczne i jakościowe określone w Polskich Normach przenoszących europejskie normy zharmonizowane oraz wymogi określone w ustawie z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze.

W uzupełnieniu do wniosku Wnioskodawca na pytanie DKIS czy importowane samoloty będą korzystały ze zwolnienia od cła i jaka jest podstawa prawna tego zwolnienia wskazał, że w odniesieniu do podstawy prawnej zwolnienia od cła oraz wskazania podstawy prawnej zastosowania przedmiotowego zwolnienia należy stwierdzić, iż importowane samoloty będą mieściły się w grupowaniu:

- 8802 40 00 10 Samoloty i pozostałe statki powietrzne, o masie własnej przekraczającej 2 000 kg, ale nieprzekraczającej 15 000 kg do celów cywilnych bądź;

- 8802300010- Samoloty i pozostałe statki powietrzne, o masie własnej przekraczającej 15 000 kg do celów cywilnych.

Wnioskodawca upatruje zastosowania zwolnienia od cła na podstawie art. 74 ust. 2 Rozporządzenia Rady nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (dalej: "rozporządzenie"). Zgodnie z art 74 ust. 1 tego rozporządzenia z zastrzeżeniem art. 75-80 zwolnione z należności celnych przywozowych są towary przywożone przez uprawnione przez właściwe organy organizacje państwowe lub inne organizacje charytatywne lub dobroczynne, jeśli są przeznaczone: a) do bezpłatnej dystrybucji wśród ofiar katastrof, którymi dotknięte zostało terytorium jednego lub więcej państw członkowskich; lub b) bezpłatnego udostępniania ofiarom takich katastrof, pozostając własnością tych organizacji.

Zgodnie z art. 74 ust. 2 tego rozporządzenia towary przywożone do swobodnego obrotu przez jednostki ratownictwa, niezbędne do spełnienia potrzeb tych jednostek w okresie trwania działań, również korzystają ze zwolnienia, o którym mowa w ust. 1, na tych samych warunkach.

Wedle Skarżącej nie będzie zachodziła okoliczność wyłączająca przewidziana w art. 75 rozporządzenia - towary nie będą przeznaczone do odbudowy zniszczonych terenów. Jak również okoliczność zawarte w art. 77 rozporządzenia (procedury księgowe umożliwiają właściwym organom nadzorowanie ich działalności i które oferują wszelkie gwarancje uznane za niezbędne) i art. 78 rozporządzenia (towary nie będą użyczane, pożyczane, wynajmowane, odstępowanie w innej formie prawnej odpłatnie lub nieodpłatnie).

W związku z powyższym opisem Skarżąca zadała następujące pytanie:

Czy będzie przysługiwało jej zwolnienie od podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów, opisanych w zdarzeniu przyszłym tj. planowanego importu (zakupu) samolotów, wykorzystywanych w działalności statutowej w zakresie działań ratowniczych na podstawie art. 63 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r. poz. 2174, ze zm., dalej: "u.p.t.u.")?

Wedle Skarżącej planowany zakup samolotów od podmiotów z państw trzecich, będących przedmiotem importu na terytorium kraju, obejmie zwolnienie z opodatkowania na podstawie art. 63 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. gdyż zostaną spełnione wszelkie przesłanki podmiotowo-przedmiotowe zastosowania zwolnienia z opodatkowania. L. należy bowiem uznać za jednostkę ratownictwa, o której mowa w tym przepisie. Skarżąca jest podmiotem leczniczym, prowadzonym w formie samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, dla którego podmiotem tworzącym jest minister właściwy do spraw zdrowia. L. działa w ramach systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne (PRM) zgodnie z ustawą z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym, zaś do jednostek systemu, zgodnie z jej art. 32 pkt 2 zalicza się zespoły ratownictwa medycznego, w tym lotnicze zespoły ratownictwa, wchodzące w skład podmiotu leczniczego będącego samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej albo jednostką budżetową. Pomimo braku zdefiniowania zakresu pojęcia jednostki ratownictwa lub odesłania do rozumienia tego pojęcia określonego przepisami do innego aktu prawnego, status podmiotowy L. nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, co do uznania L. za "jednostkę ratownictwa" w rozumieniu art. 63 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u.

Przeznaczenie nabywanych samolotów będzie wskazywało na realizację potrzeb L.. Jak wskazano zgodnie ze statutem L. ( w szczególności § 3 i 4) do celów i zadań L. należy udzielanie świadczeń zdrowotnych, w tym wykonywanie medycznych czynności ratunkowych, oraz wykonywanie lotniczego transportu sanitarnego.

Do zadań L.należy wykonywanie lotów do wypadków i nagłych zachorowań i pomoc ich ofiarom, transport pacjentów wymagających opieki medycznej pomiędzy zakładami opieki zdrowotnej, lotniczy transport medyczny poza granice kraju oraz transport do Polski jej obywateli, ofiar wypadków lub nagłych zachorowań, do których doszło poza granicami Polski. Wykonywaniem zadań zajmują się zarówno załogi śmigłowcowe jak i samolotowe. Również przepisy ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym wskazują wprost, iż lotniczy zespół ratownictwa medycznego jest wyposażony w specjalistyczny środek transportu sanitarnego (art. 37 ust. 2 tej ustawy). Realizacja powyższych zadań wymaga dysponowania sprawnymi środkami transportowymi do wykonywania działań ratowniczych. Tym samym jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego wyposażenie kabiny medycznej nabywanych samolotów odpowiada co najmniej standardowi naziemnych ambulansów reanimacyjnych oraz musi być przystosowane do wykonywania innych, specjalizowanych procedur medycznych, takich jak inkubatorowy transport noworodków, transport chorych ze schorzeniami układu krążenia, z dodatkowymi, specjalizowanymi urządzeniami medycznymi i perfuzjonistami obsługującymi te urządzenia, transport poparzonych, transport organów do przeszczepów i ekip transplantologicznych. Dodatkowo L. wykonuje tego typu transporty jako certyfikowany przez polski nadzór lotniczy przewoźnik, spełniający wymagania linii Europejskiej do tego typu przewozów. Tym samym nabywane samoloty będą pozwalały na wykonywanie medycznych czynności ratunkowych z jednej strony (§4 pkt 1 Statutu) jak również wykonywanie lotniczego transportu sanitarnego: pacjentów - chorych (§ 4 ust. 1 pkt 2 i 6 Statutu), osób wykonujących zawód medyczny (§ 4 ust. 1 pkt 3 i 4 Statutu) oraz wyrobów medycznych i produktów leczniczych, krwi narządów, tkanek i komórek w celu ich przeszczepienia lub zastosowania u ludzi (§ 4 ust. 1 pkt 3 i 4 Statutu). Innymi słowy nabywane samoloty będą realizować potrzeby L..

Również przywożone towary przeznaczone na potrzeby jednostki ratownictwa pozostawać będą w związku z prowadzonymi przez tę jednostkę działaniami.

W ocenie Skarżącej, dodatkowo spełniony zostanie warunek określony w art. 63 ust. 2 u.p.t.u. przewidujący zwolnienie wyłącznie do organizacji społecznych i jednostek organizacyjnych, w których procedury księgowe umożliwiają kontrolę wykorzystania zwolnionych od podatku towarów. Procedury księgowe wykonywane zgodnie z § 12 Statutu pozwalać będą na kontrolę wykorzystania zwolnionych od podatku towarów.

Konkludując, zdaniem Wnioskodawcy uwzględniając, iż nabywany towar jest importowany na potrzeby działań ratowniczych jednostki (a nie innej jej działalności), przy spełnieniu omówionych powyżej przesłanek w świetle opisu zdarzenia przyszłego, zwolnienie określone w art. 63 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. znajdzie zastosowanie.

DKIS postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r. pozostawił bez rozpatrzenia wniosek Skarżącej.

DKIS uznał, że L. nie udzieliło jednoznacznej informacji, czy importowane samoloty będą korzystały ze zwolnienia od cła i jaka jest podstawa prawna tego zwolnienia, a w konsekwencji uznał, że złożony wniosek nie spełniał wymogów art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900. z późn. zm., dalej: "O.p.").

Skarżąca w zażaleniu zarzuciła naruszenie art. 14g § 1, art. 14b § 1 - 3, art. 14c § 1 i 2 O.p. przez bezzasadne pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia i uznanie, że Wnioskodawca nie uzupełnił braków formalnych.

Skarżąca podkreśliła, iż zakres okoliczności, niezbędnych do oceny możliwości zastosowania zwolnienia na podstawie art. 63 u.p.t.u. został przedstawiony szeroko, pod kątem możliwości zastosowania każdej z norm wynikających z ww. przepisu. Sam przepis art. 81 u.p.t.u. stanowi, że zwolnienia, o których mowa w art. 47-80 u.p.t.u., stosuje się w przypadku zastosowania zwolnień od cła, z wyjątkiem art. 56 i art. 74 ust. 1 pkt 19. Wedle Skarżącej art. 63 u.p.t.u. nie zastrzega ani nie uzależnia zastosowania zwolnienia od spełnienia przesłanek określonych w art. 81 u.p.t.u.

DKIS postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] listopada 2019 r.

W uzasadnieniu DKIS wskazał, że Wnioskodawca złożył wniosek w sposób uniemożliwiający wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w żądanym przez siebie zakresie. Przedmiotem wątpliwości było zastosowanie dla planowanego importu samolotów zwolnienia wynikającego z art. 63 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. W celu wydania interpretacji przez DKIS niezbędne było wskazanie przez Wnioskodawcę w opisie zdarzenia przyszłego informacji umożliwiających ocenę czy spełnione są, przesłanki o których mowa w art. 63 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. w tym niezbędna była informacja czy samoloty będą korzystały ze zwolnienia od cła. Z art. 81 u.p.t.u. wynika, że zwolnienia o których mowa w art. 47-80, stosuje się w przypadku zastosowania zwolnienia od cła, z wyjątkiem art. 56 i art. 74 ust. 1 pkt 19.

DKIS stwierdził, że informacji czy importowane samoloty będą korzystały ze zwolnienia od cła Wnioskodawca nie przedstawił w opisie zdarzenia przyszłego, a była to istotna informacja z punktu widzenia przepisów których interpretacji oczekiwała L..

W ocenie DKIS, Strona nie odpowiedziała w sposób jednoznaczny na zadane w wezwaniu pytanie, co spowodowało, że pomimo wystosowania przez Organ wezwania opis zdarzenia przyszłego nie został przedstawiony w sposób wyczerpujący, tj. umożliwiający wydanie interpretacji prawa podatkowego. Wnioskodawca miał nie udzielić w sposób niebudzący wątpliwości informacji, o którą był wzywany czego konsekwencją było przyjęcie, że nie spełniał on wymogów stawianych przez art. 14b § 3 O.p. i pozostawiono wniosek bez rozpatrzenia.

Zdaniem DKIS, w wydanym postanowieniu wskazano korelację pomiędzy art. 63 i art. 81 u.p.t.u. i nie dokonano tylko kategorycznego stwierdzenia że element zdarzenia przyszłego jest niezbędny do wydania interpretacji indywidualnej.

W przywołanej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca sformułowała żądanie uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] listopada 2019 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenia na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

W skardze zarzucono naruszenie:

1) art. 14g §1, art. 14b § 1-3, art. 14c §1 i 2 O.p. przez bezzasadne pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia i uznanie, że wnioskodawca nie uzupełnił braków formalnych wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 30 lipca 2019 r.,

2) art. 14g § 1 i 3, art. 14h w zw. z art. 169 § 1 i 4 O.p. przez błędną ocenę, że w odpowiedzi na wezwanie wnioskodawca nie uzupełnił braków formalnych wniosku i nie wskazał w sposób jednoznaczny i wystarczający okoliczności koniecznych do wydania interpretacji, a w konsekwencji uznanie za zasadne pozostawienia wniosku bez rozpoznania, który w świetle przedstawionych okoliczności i postawionego pytania mógł być rozpoznany,

3) art. 14g § 1, art. 14b § 1 - 3, art. 14c § 1 i 2, art. 121 § 1, art. 233 § 1 pkt 1 O.p. przez bezzasadne pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia i uznanie, że wnioskodawca nie uzupełnił braków formalnych wniosku,

4) art. 14b § 1 - 3 art. 14c § 1 i 2 O.p. przez błędną ocenę, że przedstawiony stan faktyczny wniosku o wydanie interpretacji nie był wyczerpujący, precyzyjny i jednoznaczny,

5) art. 14b § 2 i 3 O.p. przez błędne przyjęcie, że wskazane przez wnioskodawcę we wniosku o wydanie interpretacji przepisy prawa materialnego wyznaczają zakres postępowania interpretacyjnego oraz okoliczności faktyczne jakie powinny być wskazane we wniosku.

W uzasadnieniu skargi podnoszono, że wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego nie może stanowić elementu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Wedle Skarżącej wskazanie podstawy prawnej zwolnienia od cła dla importowanych samolotów nie jest istotny z punktu widzenia wykładni przepisu dotyczących zwolnienia z opodatkowania określonego w art. 63 u.p.t.u. (podobnie jak wskazanie symbolu PKWiU).

L. ponadto wskazuje, że w odpowiedzi na wezwanie DKIS z dnia 4 października 2019 r., pismem z dnia 14 października 2019 r. przedstawiła, z ostrożności procesowej wyjaśnienie co do przepisów, które w jej ocenie mogą znaleźć zastosowanie w odniesieniu do zwolnienia z cła. Przedstawione zostały konkretne przepisy prawa wraz z odniesieniem go do opisu zdarzenia przyszłego, które z uwagi, iż w przedmiotowej sprawie mamy ze zdarzeniem przyszłym, zostały przedstawione jako możliwe do zastosowania, jednak przedmiotowo odnoszą się bezpośrednio do okoliczności opisanej we wniosku sprawy. Zapytania organu interpretacyjnego nie pozostały bez odpowiedzi Skarżącej, tym samym od strony formalnej uzupełniono wniosek w rozumieniu art. 169 § 1 i § 4 O.p. W ocenie L., do oceny przedstawionego stanowiska podane we wniosku okoliczności, uzupełnione z pismem z dnia 14 października 2019 r., były wystarczające i organ mógł w oparciu o przedstawione okoliczności ocenić, czy stanowisko Skarżącej jest prawidłowe.

W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie narusza przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a."), na mocy którego sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy DIKS zasadnie pozostawił wniosek Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia. Natomiast sedno problemu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do tego, czy DKIS miał powody aby uznać, że wniosek Strony nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 14b § 3 O.p., a jeśli miał, to czy Skarżąca zrealizowała wezwanie wystosowane do niej na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. Wreszcie, czy DKIS, w kontekście treści wniosku oraz uzupełniającego ten wniosek pisma Strony, miał powody ku temu by zastosować art. 14g § 1 O.p, tj. pozostawić wniosek Skarżącej bez rozpatrzenia z powodu uchybienia przez Stronę treści art. 14b § 3 O.p.

L. w przedstawionym wniosku upatrywała odpowiedzi o kwalifikację przedstawionego zdarzenia przyszłego w kontekście spełnienia przesłanek zwolnienia z opodatkowania w podatku od towarów i usług.

Wedle organu natomiast nie wniosek Skarżącej nie spełniał wymogów określonych z art. 14b § 3 O.p., co uniemożliwiało wydanie interpretacji zgodnie z jej wolą.

Aby rozstrzygnąć powyższe kwestie należy w pierwszej kolejności przywołać przepisy prawa materialnego, które miały stanowić przedmiot analizy w ramach interpretacji indywidualnej w ich brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku i wydawania zaskarżonego postanowienia.

Istota sporu co do meritum dotyczy bowiem możliwości zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 63 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. w zakresie importu dwóch samolotów przystosowanych do transportu medycznego pacjentów w wykonywanych przez Skarżącą przewozach ratowniczych i sanitarnych.

Zgodnie z art. 63 ust. 1 u.p.t.u. zwalnia się od podatku import towarów:

1) przywożonych przez państwowe jednostki organizacyjne, organizacje społeczne lub jednostki organizacyjne statutowo powołane do prowadzenia działalności charytatywnej lub do realizacji pomocy humanitarnej, jeżeli są przeznaczone do bezpłatnego:

a. rozdania ofiarom klęski żywiołowej lub katastrofy lub

b. oddania do dyspozycji ofiarom klęski żywiołowej lub katastrofy i pozostają własnością tych jednostek;

2) przywożonych przez jednostki ratownictwa, przeznaczonych na ich potrzeby, w związku z prowadzonymi przez nie działaniami.

Przepis ten wprowadza zwolnienie od podatku importu towarów przywożonych do Polski w związku z katastrofami i klęskami żywiołowymi. Zwolnienie obowiązuje, gdy towary te są importowane przez państwowe jednostki organizacyjne, organizacje społeczne lub jednostki organizacyjne statutowo powołane do prowadzenia działalności charytatywnej lub do realizacji pomocy humanitarnej, jeżeli są przeznaczone do bezpłatnego rozdania ofiarom klęski żywiołowej lub katastrofy lub oddania do dyspozycji ofiarom klęski żywiołowej lub katastrofy i pozostają własnością tych jednostek. Zwolnienie ma zastosowanie również, gdy towary te są przywożone przez jednostki ratownictwa i są przeznaczone na potrzeby tych jednostek, w związku z prowadzonymi przez nie działaniami. Zwolnienie obowiązuje wyłącznie w stosunku do organizacji społecznych i jednostek organizacyjnych, w których procedury księgowe umożliwiają kontrolę wykorzystania zwolnionych od podatku towarów. Ważne jest, że zwolnienia od podatku nie stosuje się do materiałów i sprzętu przeznaczonych do odbudowy terenów dotkniętych klęską żywiołową lub katastrofą. Ustawodawca przewiduje także, iż w przypadku odstąpienia przedmiotowych towarów zostaną one opodatkowane podatkiem według stawek obowiązujących w dniu tego odstąpienia, z uwzględnieniem ich wartości celnej ustalonej dla tego dnia przez organ celny. Jednak zwolnienie nie zostanie utracone, gdy towary będą używane przez nabywcę w celu, który uprawniałby do skorzystania ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy o VAT, oraz organ celny, który przyjął zgłoszenie celne dotyczące dopuszczenia do obrotu towaru zwolnionego od podatku, zostanie niezwłocznie poinformowany o odstąpieniu (J. Matarewicz, Ustawa o podatku od towarów i usług. Komentarz. LEX/el. 2020).

W piśmiennictwie wskazuje się również, że art. 63 u.p.t.u. przewiduje dwa powiązane ze sobą zwolnienia. Pierwsze z nich dotyczy państwowych jednostek organizacyjnych, organizacji społecznych lub jednostek organizacyjnych statutowo powołanych do prowadzenia działalności charytatywnej lub do realizacji pomocy humanitarnej. Podobnie jak w przypadku zwolnienia, o którym mowa w art. 61 ustawy (a w przeciwieństwie do zwolnienia, o którym mowa w art. 62 ustawy), jednostki te muszą być statutowo powołane do prowadzenia wskazanej działalności (a cel ten nie musi być ich podstawowym celem statutowym). Drugą grupą podmiotów korzystających z komentowanego zwolnienia są jednostki ratownictwa, a więc m.in.:

1) jednostki Państwowego Ratownictwa Medycznego (tzw. pogotowia);

2) 2) specjalistyczne jednostki ratownicze (np. wodnego ochotniczego pogotowia ratunkowego, czy górskiego ochotniczego pogotowia ratunkowego);

3) wojskowe jednostki ratownictwa medycznego;

4) jednostki ratownictwa górniczego.

Co wydaje się istotne, ustawodawca nie precyzuje, jakie konkretnie towary korzystają ze zwolnienia, określa jedynie ich przeznaczenie [...]. W przypadku jednostek ratownictwa są to towary przeznaczone na ich potrzeby w związku z prowadzonymi przez nie działaniami. W konsekwencji należy uznać, że zakres przedmiotowy zwolnienia jest stosunkowo szeroki. Dlatego też ustawodawca wymaga od organizacji społecznych i jednostek organizacyjnych (ale nie od jednostek ratownictwa), aby stosowały procedury księgowe umożliwiające kontrolę wykorzystania zwolnionych z podatku towarów. Tylko stosowanie takich procedur pozwala na korzystanie przez nie z komentowanego zwolnienia. Ustawodawca nie precyzuje przy tym, jakie konkretnie muszą to być procedury, więc instytucjom tym pozostawiona została pewna swoboda, ale jednocześnie obciążone są ryzykiem stosowania procedur nieodpowiednich dla takiej kontroli (A. Bartosiewicz Adam, VAT. Komentarz, wyd. XIV, WKP 2020).

Natomiast jak wynika z art. 81 ww. ustawy zwolnienia, o których mowa w art. 47-80, stosuje się w przypadku zastosowania zwolnienia od cła, z wyjątkiem art. 56 i art. 74 ust. 1 pkt 19.

Zdecydowana większość określonych przepisami art. 47-80 u.p.t.u. zwolnień od podatku dotyczących importu towarów stosuje się w przypadku zastosowania zwolnień od cła. Zasady stosowania zwolnień od cła określa rozporządzenie Rady nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych. Artykuł 81 u.p.t.u. wprowadza zasadę zgodnie z którą wszystkie zwolnienia , o których mowa powyżej , mogą być stosowane tylko w przypadku , gdy import towarów wymienionych w tych regulacjach podlega zwolnieniu od cła (z wyjątkami nie mającymi zastosowania w sprawie) – T. Michalik, VAT Komentarz, Warszawa 2018, s. 845.

Z przywołanych przepisów wynika zatem, aby import towarów podlegał zwolnieniu na podstawie art. 63 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. muszą być spełnione łącznie następujące przesłanki:

- importu towarów dokonuje jednostka ratownicza,

- importowane towary są przeznaczone na potrzeby jednostki ratownictwa,

- importowane towary są przywożone w związku z prowadzonymi przez jednostkę ratownictwa działaniami.

Jednocześnie art. 81 ww. ustawy uzależnia stosowanie zwolnienia wynikającego z art. 63 ustawy od zastosowania zwolnienia od cła (wskazane wyjątki zawarte w art. 81 u.p.t.u. nie mają zastosowania w niniejszej sprawie).

Mając powyższe na uwadze, Sąd podziela pogląd organu interpretacyjnego, iż wbrew głoszonym tezom przez Stronę spełnienie przesłanki o której mowa w art. 81 ustawy, warunkuje zwolnienie od podatku importu towarów na podstawie art. 63 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. Nie można zgodzić się ze Stroną, która wskazuje że "astosowanie zwolnienia od cła nie jest okolicznością warunkującą istnienie zwolnienia dla importu towarów określonych w art. 63 ww. ustawy. Samo wypełnienie przesłanek o których mowa w art. 63 ust. 1 pkt 2 ustawy nie daje podstaw do zwolnienia z podatku gdy towary nie są zwolnione z cła co jasno wynika z przepisów ustawy.

W ocenie Sądu, mając na względzie przywołane przepisy prawa materialnego uznać należy, że z opisu zdarzenia przyszłego zawartego we wniosku z dnia 30 lipca 2019 r. uzupełnionego pismem z dnia 14 października 2019 r. stanowiącym odpowiedź Spółki na wezwanie organu z dnia 4 października 2019 r., wynika jednoznacznie, że Strona przedstawiała wszelkie istotne okoliczności, które umożliwiały organowi dokonanie kwalifikacji podatkowoprawnej. DKIS mógł więc po uzupełnieniu przez Stronę elementów zdarzenia przyszłego wydać interpretację indywidualną opierając się na okolicznościach sprawy przedstawionych przez Stronę.

Odwołać się w tym miejscu należy do istoty postępowania interpretacyjnego.

DKIS, jako organ interpretacyjny, obowiązany jest stwierdzić, czy we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sposób wyczerpujący, pełny i kompleksowy przedstawiono zaistniały bądź przyszły stan faktyczny, a więc czy w oparciu o ten stan możliwa jest ocena stanowiska wnioskodawcy.

Zgodnie z art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Przepisy art. 14b § 1-3 O.p., stawiają przed wnioskiem o udzielenie interpretacji wymagania, aby był on złożony na piśmie i wyczerpująco przedstawiał stan faktyczny sprawy oraz zawierał własne stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.

Stan faktyczny, o którym mowa w art. 14b § 3 O.p., należy rozumieć jako pewien zbiór faktów składających się na sprawę interpretacyjną, faktem zaś jest to, co zaszło lub zachodzi w rzeczywistości, zdarzenie, zjawisko; określony stan rzeczy. Wyczerpujący natomiast to przedstawiający jakieś zagadnienie wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo; gruntowny, dokładny. Stan faktyczny musi więc być przedstawiony w taki sposób, by wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi.

Kwestią przedstawienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) wielokrotnie zajmowały się sądy administracyjne. W orzecznictwie podkreśla się, że interpretacja indywidualna wydawana jest w ramach takiego zaistniałego stanu faktycznego, jaki zostanie przedstawiony we wniosku. To na wnioskodawcy ciąży obowiązek wyczerpującego opisania tego stanu. Przesłanka ta będzie spełniona wówczas, gdy zostaną podane wszystkie niezbędne okoliczności faktyczne, które mają znaczenie dla dokonania właściwej kwalifikacji prawnej, tj. najpierw wyrażenia oceny prawnej przez samego wnioskodawcę, a następnie dokonanie oceny tego stanowiska przez organ wydający interpretację. Wnioski prawne muszą korespondować z przedstawionym stanem faktycznym (wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 stycznia 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 1246/09). Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega na tym, że organ wydający interpretację porusza się tylko w ramach stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowiska). Dlatego też w sprawach tych nie jest prowadzone postępowanie dowodowe, a obowiązkiem wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) ustawodawca obciążył wnioskodawcę. Natomiast organ wydający interpretację ogranicza się do analizy okoliczności podanych we wniosku - art. 14c § 1 O.p. (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Po 636/10).

Przez wyczerpujące przedstawienie zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, o którym mowa w art. 14b § 3 O.p., należy rozumieć taki opis zaistniałego stanu faktycznego lub też zdarzenia przyszłego, który odnosi się do wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia norm materialnego prawa podatkowego mogących znajdować zastosowanie w realiach przedstawionej sytuacji. Ocena czy w realiach konkretnej sprawy wnioskodawca wywiązał się z obowiązku wyczerpującego przedstawienia opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego musi być dokonywana w ścisłym powiązaniu z przepisami prawa materialnego, o których dokonanie interpretacji zwraca się wnioskodawca. Również w orzecznictwie dostrzega się, że związek pomiędzy normą prawa podatkowego, która ma być zastosowana wyznacza zakres niezbędnych, wyczerpujących danych jakie we wniosku o udzielenie interpretacji obowiązany jest zawrzeć zainteresowany.

Powyższe przesądza, że obowiązkiem występującego z wnioskiem o udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego jest przedstawienie takiego opisu stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego, który pozwala na ustalenie wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia norm materialnego prawa podatkowego stanowiących przedmiot interpretacji, umożliwiając ich zastosowanie do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Jednocześnie organ interpretacyjny w oparciu o regulacje stosowanego odpowiednio na mocy art. 14h O.p., przepisu art. 169 § 1 O.p., uprawniony jest jedynie do żądania uzupełnienia opisu przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego o okoliczności istotne z punktu widzenia wchodzących potencjalnie w rachubę norm materialnego prawa podatkowego. Wezwanie do uzupełnienia opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego nie może stanowić substytutu postępowania dowodowego realizującego zasadę prawdy materialnej. Wzywając wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji organ powinien wykazać związek pomiędzy stawianymi w wezwaniu pytaniami, a określonymi przepisami prawa materialnego. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia sądowi administracyjnemu kontrolę legalności wezwania w toku postępowania wywołanego skargą na postanowienie organu pozostawiające wniosek o wydanie interpretacji bez rozpoznania. Organ winien wykazać, że danego elementu stanu faktycznego (informacji) wniosek ani odpowiedź na wezwanie organu nie zawiera. Powinien również - poprzez stosowne merytoryczne uzasadnienie (ze wskazaniem konkretnych uregulowań prawnych z zakresu prawa podatkowego) - wykazać że bez tego elementu stanu faktycznego (informacji) udzielenie prawidłowej, zgodnej z prawem interpretacji jest niemożliwe. Skierowane do wnioskodawcy wezwanie powinno jednoznacznie wskazywać wątpliwe elementy stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) i precyzować informacje ich dotyczące, konieczne z punktu widzenia oceny prawidłowości stanowiska wnioskodawcy z wyjaśnieniem dlaczego organ interpretacyjny uznał je za istotne z punktu widzenia przedstawionego we wniosku pytania.

Wobec powyższego, pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia może nastąpić dopiero wówczas, gdy wnioskodawca nie uzupełni lub nie poprawi wniosku według zaleceń organu wydającego interpretację, w wyznaczonym przez ten organ terminie.

Jeżeli więc w danej sprawie stan faktyczny nie zostanie przedstawiony wyczerpująco, organ może na podstawie art. 169 § 1 O.p., (który stosowany jest w postępowaniu interpretacyjnym na podstawie art. 14h O.p.) wezwać do uzupełnienia braków formalnych również w tym zakresie.

Ten właśnie przepis DKIS wskazał jako podstawę wezwania kierowanego w rozpoznawanej sprawie do strony. Na wezwanie strona udzieliła odpowiedzi.

Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy uznać należy, że stwierdzenie organu, jakoby nie przedstawiono jednoznacznych informacji niezbędnych do dokonania oceny okoliczności faktycznych sprawy, nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy.

Skarżąca we wniosku oraz jego uzupełnieniu wyczerpująco opisała zdarzenie przyszłe w sposób istotny z punktu widzenia jego oceny prawnej. Strona opisała szczegółowo zakres podejmowanych czynność jako podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych, w tym, wykonywania medycznych czynności ratunkowych oraz lotniczego transportu medycznego, do realizacji których planuje nabyć dwa samoloty odrzutowe, odpowiednio przystosowane do realizacji jej zadań.

Wskazała również podstawę prawną zwolnienia nabycia ww. sprzętu wynikającą z u.p.t.u. oraz przepisy prawa, które statuują jej działalność. Natomiast w piśmie uzupełniającym z dnia 14 października 2019 r. w odniesieniu do podstawy prawnej zwolnienia od cła oraz wskazania podstawy prawnej zastosowania przedmiotowego zwolnienia wskazała, że importowane samoloty będą mieściły się w grupowaniu: 8802 40 00 10 Samoloty i pozostałe statki powietrzne, o masie własnej przekraczającej 2 000 kg, ale nieprzekraczającej 15 000 kg do celów cywilnych bądź 8802300010- Samoloty i pozostałe statki powietrzne, o masie własnej przekraczającej 15 000 kg do celów cywilnych.

Wnioskodawca upatrywał również zastosowania zwolnienia od cła na podstawie art. 74 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych.

Należy w tym miejscu wskazać za orzecznictwem, że w postępowaniu o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego organ podatkowy związany jest stanem faktycznym podanym przez wnioskodawcę i nie ma prawa dokonywać własnych ustaleń w tym zakresie. Zarazem wskazuje się, że interpretacje klasyfikacji statystycznych nie są wiążące, ani dla podmiotu, który ją uzyskał, ani dla organu podatkowego. Mogą stanowić jedynie dowód w sprawie podatkowej. Niemniej jednak w postępowaniu o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego organ podatkowy związany jest stanem faktycznym podanym przez wnioskodawcę i nie ma prawa dokonywać własnych ustaleń w tym zakresie.

Sąd przyznał rację Skarżącej, że działając w zaufaniu do Organu, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 121 § 1 O.p. udzieliła odpowiedzi na wezwanie zgodnie ze swoją najlepszą wiedzą dotyczącą zdarzenia przyszłego.

Pytanie Skarżącej zawarte we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej sprowadzało się do określenia, czy prawidłowe jest stanowisko, że będzie przysługiwało jej zwolnienie od podatku od towarów i usług z tytułu planowanego importu samolotów, wykorzystywanych w działalności statutowej w zakresie działań ratowniczych na podstawie art. 63 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u.

Strona opisała szczegółowo we wniosku zdarzenie przyszłe. Odpowiedź udzielona przez stronę niewątpliwie uzupełniają istotny element zdarzenia przyszłego.

Nie sposób więc zgodzić się z organem, że Wnioskodawca nie dopełnił formalności w postaci uzupełnienia wniosku i nie odpowiedział wezwanie organu.

Zdaniem Sądu ocena odpowiedzi Skarżącej na wezwanie dokonana przez Organ interpretacyjny jest zatem nieprawidłowa, a opis zdarzenia przyszłego stanowi wystarczającą podstawę do wydania interpretacji indywidualnej w niniejszej sprawie. Prawidłowa analiza odpowiedzi Strony, pozwala bowiem w pełni na wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie.

W tych okolicznościach, zdaniem Sądu, Skarżąca przedstawiła opis zdarzenia przeszłego w sposób wyczerpujący i pełny, przedstawiła też własne stanowisko w sprawie oceny prawnej tego planowanego zdarzenia przyszłego.

Należy podkreślić, iż przepis art. 169 O.p. stosowany jest do usunięcia braków formalnych podania. Ma on charakter gwarancyjny, bowiem wnoszący podanie, co do zasady, otrzymuje szansę naprawienia błędów i uzupełnienia braków w podaniu. Dopiero niewykonanie wskazówek organu może spowodować negatywne skutki w postaci pozostawienia pisma bez rozpoznania.

Skarżąca uczyniła zadość wezwaniu organu i uzupełniła wniosek o dodatkowe informacje, jakich organ zażądał. Strona odpowiedziała wezwanie organu, uzupełniając brakujące informacje. W takiej sytuacji Spółka miała prawo oczekiwać wydania przez organ interpretacji wskazanych we wniosku przepisów prawa podatkowego w przedstawionym zdarzeniu przyszłym. Niewątpliwie też we wniosku o wydanie interpretacji Strona przedstawiła własne stanowisko w sprawie.

Sąd podziela zapatrywania doktryny wskazujące, że interpretacja indywidualna nie może stanowić wyjaśnienia przepisów prawa podatkowego w odniesieniu do hipotetycznych, ogólnie przedstawionych wariantów zdarzeń przyszłych, uniemożliwiających jednoznaczne określenie niezbędnych elementów konstrukcyjnych podatku - w szczególności przedmiotu opodatkowania, jednak taka sytuacji nie zachodzi w niniejszej sprawie o czym była już mowa.

Zatem skoro, podstawę faktyczną interpretacji indywidualnej stanowi zdarzenie przyszłe, które ze swej istoty charakteryzuje pewna niepewność, to należy mieć na uwadze, że jego elementy mogą ale nie muszą zaistnieć. Z uwagi na brak w ustawie definicji legalnej "zdarzeń przyszłych" nie można ich znaczenia ograniczać jedynie do działania lub zaniechania, planowanego przez wnioskodawcę. W sytuacji, gdy katalog zdarzeń nie jest zamknięty, ewentualna interpretacja znajdzie zastosowanie jedynie do elementów zdarzeń przyszłych wymienionych we wniosku.

Podsumowując, w ocenie Sądu wskazania zawarte w odpowiedzi na wezwanie organu z dnia 4 października 2019 r. wypełniało normę zawartą w art. 169 O.p., Skarżąca zajęła bowiem stanowisko co do możliwości objęcia nabywanych w przyszłości towarów (samolotów) zwolnieniem z cła oraz wskazała podstawę prawną zwolnienia z cła. Kwestią wtórną pozostaje oczywiście czy faktycznie zwolnienie z cła zostanie uzyskane, co jednak na etapie procedowania w zakresie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, ze względu na jej charakter i specyfikę, nie podlega ocenie organów podatkowych. Za oczywiste uznać należy, że w sytuacji gdy takowe zwolnienie z cła nie zostanie uzyskane na nabywane towary, to również odpada podstawa do zastosowanie zwolnienia w podatku od towarów i usług, co jednak może (ale nie musi) mieć miejsce.

Ujęcie przez Skarżąca spornej kwestii przez przyjęcie w istocie, że towar kwalifikuje się do objęcia go zwolnieniem z cła na podstawie konkretnie wskazanych przepisów rozporządzenia, stanowi ryzyko Skarżącej i może być kwestionowane w odrębnych postępowaniach w przypadku braku jego uzyskania.

Wtedy to dopiero organy będą zobowiązane ustalić czy wydana interpretacja indywidualną będzie miała zastosowanie, oraz jaki zakres ochrony z niej wynika. Innymi słowy sposób przedstawienia problemu i przyjęcie konkretnego zapatrywania ma wpływ na walor gwarancyjny interpretacji na skutek wniosku Skarżącej. W ocenie Sądu, nie ma jednak podstaw aby odmówić wydania interpretacji w sytuacji gdy spełnione zostały warunki formalne do jej uzyskania.

Zdaniem Sądu, brak wydania interpretacji indywidualnej w tym stanie faktycznym i zakończenie sprawy zaskarżonym postanowieniem narusza art. 14b § 1 O.p. oraz art. 14c § 1 O.p. Zgodnie z tym pierwszym przepisem, DKIS na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

Stosownie natomiast do art. 14c § 1 O.p., interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.

Brak wydania interpretacji indywidualnej w sytuacji, gdy Skarżąca przedstawiła kompletny opis zdarzenia przyszłego oraz własną jego ocenę prawną, świadczy o zaniechaniu realizacji obowiązku organu podatkowego nałożonego na ten organ na mocy przepisów Ordynacji podatkowej.

Jak stanowi art. 14g § 1 O.p., wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p. lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia. Wniosek przedstawiony przez Skarżącą spełniał wymogi określone w art. 14b § 3 O.p., a pozostawienie go bez rozpatrzenia może być w tym stanie faktycznym odczytywane jako przejaw działania utrudniającego Stronie realizację jej praw.

W konsekwencji należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie organ dopuścił się naruszenia art. 121 § 1 O.p. określającego zasadę zaufania do organów podatkowych, który to przepis zgodnie z art. 14h O.p. ma odpowiednie zastosowanie w postępowaniu interpretacyjnym.

W związku z powyższym organ winien ponownie rozpatrzyć wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, uwzględniając wskazane wyżej uwagi.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie DKIS z dnia [...] listopada 2019 r.

Konsekwencją uwzględnienia skargi stało się orzeczenie o kosztach postępowania sądowego obejmujące koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł (art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1687) oraz koszty wpisu od skargi - 100 zł.