Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 127/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
658
Hasła tematyczne: Służba celna
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 165 ust. 1, art. 167 ust. 4, art. 169 ust. 3, art. 171 ust. 1, art. 174 ust. 3, art. 175 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1948
law: Ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Sędziowie WSA Maria Zawadzka WSA Ewa Michna Protokolant Aleksandra Grabiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie propozycji nowych warunków pełnienia służby skargę oddala.


UZASADNIENIE

Z. W. (dalej skarżący) do dnia 28 lutego 2017 r. pełnił służbę w Izbie Celnej w K z miejscem pełnienia służby w Izbie Celnej w K w Wydziale [...].

Pismem z dnia 27 kwietnia 2017 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej złożył skarżącemu propozycję pracy w Izbie Administracji Skarbowej w K, w komórce organizacyjnej [...] Referat [...] w Urzędzie Skarbowym w N. W propozycji tej wskazano, że zaproponowane warunki zatrudnienia po ich przyjęciu będą obowiązywać od dnia 1 czerwca 2017 r. Skarżący otrzymał propozycję w dniu 28 kwietnia 2017 r., natomiast w dniu 10 maja 2017 r. złożył oświadczenie o jej przyjęciu.

Pismem z dnia 18 maja 2017 r. skarżący wezwał organ do przedstawienia propozycji służby.

Z kolei pismem z dnia 19 lipca 2017 r. skarżący wniósł zażalenie na bezczynność organu i niezałatwienie sprawy w terminie bezpośrednio do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.

W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia 17 sierpnia 2017 r. nr [...] Ministerstwo Finansów poinformowało, że w sprawie propozycji pracy nie jest prowadzone postępowanie administracyjne, w którym stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym dotyczące terminów załatwiania sprawy. Wobec czego brak jest podstaw do stosowania w tej kwestii również art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz.U. z 2017 r., poz. 1257).

Wobec powyższego skarżący pismem z dnia 13 września 2017 r. wniósł, na podstawie art. 50 § 1 w zw. z art. 52 § 1 i 2 oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a."), skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w związku z brakiem realizacji ustawowego obowiązku przedstawienia propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej na podstawie art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1948, zwanej dalej ustawa Przepisy wprowadzające ustawę o KAS).

Skarżący zarzucił Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej bezczynność wyrażającą się w braku złożenia propozycji pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej w Krajowej Administracji Skarbowej pomimo istnienia ku temu ustawowego obowiązku wynikającego z art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS i pomimo upływu ustawowo wyznaczonego ku temu terminu (tj. 31 maja 2017 r.).

Wniósł, aby Sąd stwierdził istnienie bezczynności po stronie organu w związku z faktem braku przedstawienia skarżącemu propozycji służby i aby Sąd zobowiązał Dyrektora do zaprzestania tej bezczynności i niezwłocznego złożenia skarżącemu propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej - propozycji uwzględniającej posiadane przez skarżącego kwalifikacje, przebieg służby oraz dotychczasowe miejsce zamieszkania.

W uzasadnieniu skargi podano, że skarżący stoi na stanowisku, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej miał ustawowy obowiązek wręczenia skarżącej propozycji służby na podstawie ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS.

Skarżący podniósł bowiem, że na mocy art. 165 ust. 3 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS wszyscy funkcjonariusze Służby Celnej stali się funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej. Okoliczność wskazanego przekształcenia stosunku służbowego i jego zakres nie budził i nie budzi wątpliwości. Nie była ona kwestionowana przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej lub przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Powyższa okoliczność jest niezwykle ważna z uwagi na treść art. 165 ust. 3 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS, gdyż ustawodawca w wskazanym przepisie użył zwrotu "odpowiednio" chcąc wyraźnie rozróżnić sytuację dotychczasowych pracowników Krajowej Administracji Skarbowej od dotychczasowych funkcjonariuszy celnych. Zwrot ten w niekwestionowany sposób oznaczał, że dotychczasowi pracownicy stali się w Krajowej Administracji Skarbowej pracownikami (można powiedzieć: pozostali pracownikami), a dotychczasowi funkcjonariusze Służby Celnej zostali funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej (można powiedzieć: pozostali w statusie funkcjonariuszy). Możliwości zmian statusu w Krajowej Administracji Skarbowej nie zapisano. Istotą przytoczenia powyższego przepisu jest podkreślenie tego jak ustawodawca użył we wskazanym zakresie zwrotu "odpowiednio". Zwrot ten nie był użyty przypadkiem - wyznaczał zakres stosowania wskazanego przepisu określając oddzielnie sytuację prawną pracowników oraz funkcjonariuszy. Powyższą tezę potwierdza fakt użycia przez ustawodawcę zwrotu "albo" w dalszej części analizowanego przepisu. Zwrot ten wskazuje na alternatywę wykluczającą się czyli tzw. dysjunkcję. Zatem pracownicy "zatrudnieni w izbach celnych oraz urzędach kontroli skarbowej" w świetle ww. przepisu mogli stać się tylko i wyłącznie "pracownikami zatrudnionymi w jednostkach organizacyjnych Krajowej Administracji Skarbowej" a "funkcjonariusze celni pełniący służbę w izbach celnych albo w komórkach urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych" mogą stać się tylko i wyłącznie "funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej, pełniącymi służbę w jednostkach Krajowej Administracji Skarbowej". W kluczowym dla funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS ustawodawca posługuje się również zwrotami odpowiednio" oraz (w dalszej części) dysjunkcją "albo" co wskazuje bezpośrednio na zamiar ustawodawcy by zastosować je tak jak w przepisie art. 165 ust. 3 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS. Wskazany przepis operuje tymi samymi co art. 165 ust. 3 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS zwrotami, tj. "odpowiednio" oraz "albo" co należy jednoznacznie rozumieć w ten sposób, że w zależności od pierwotnej formy rodzaju "zatrudnienia" (umowy o pracę/mianowania na funkcjonariusza) ta sama forma "zatrudnienia" będzie proponowana również w Krajowej Administracji Skarbowej. Na mocy powyższego przepisu odpowiedni organ (Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, Dyrektor Krajowej Administracji Skarbowej, Dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości) powinien złożyć wszystkim pracownikom propozycję pracy, a wszystkim funkcjonariuszom propozycję służby. Zapisy analizowanego przepisu wykluczają dowolność czy zamienność składania propozycji tj. wyklucza, by pracownik dostał propozycję służby, a funkcjonariusz propozycję pracy. Gdyby ustawodawca chciał nadać przepisowi inną merytoryczną treść nie powinien używać słowa "odpowiednio" tylko użyć słowa "lub" jako alternatywy. Również druga część zdania wówczas brzmiałaby inaczej, zapisany w niej zwrot powinien brzmieć: "określającą nowe warunki zatrudnienia lub pełnienia służby". Ustawodawca również miał możliwość zapisania wskazanego przepisu w inny sposób by zapisać i stworzyć możliwość ewentualnego zamiennego składania rodzaju propozycji, czego jednak nie uczynił.

Powyższej argumentacji żadną miarą nie zmienia art. 170 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS, a wręcz ją potwierdzają. Analizując art. 170 ust. 1 tej ustawy należy wskazać, że nie można w tym w przepisie upatrywać samodzielnej podstawy do niewręczania funkcjonariuszom propozycji, gdyż należy czytać przepisy ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS holistycznie (razem) oraz mieć na uwadze również obowiązującą Konstytucję RP oraz wyroki Trybunału Konstytucyjnego. Ustawodawca nie sprecyzował żadnego kryterium, tj. żadnych przesłanek ustawowych odnoszących się do tego, kiedy organy Krajowej Administracji Skarbowej mogłyby nie złożyć funkcjonariuszowi propozycji służby, poza wyjątkiem wynikającym wprost z przepisu art. 144 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1947, z późn. zm., zwanej dalej ustawą o KAS). W związku z tym opisana w art. 170 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS sytuacja prawna osoby nie otrzymującej propozycji służby dotyczy tylko osób spełniających przesłanki z wskazanego przepisu art. 144 ust. 1 ustawy o KAS.

Wprowadzenie instytucji braku składania propozycji służby i wygaszania stosunku służbowego (tzw. warunkowego wygaszenia stosunku służbowego) wymagałoby ze strony ustawodawcy, aby obligatoryjnie zapisał kryteria (obiektywne i weryfikowalne) stosowania takiej instytucji oraz zapisał ewentualną drogę odwoławczą. Wskazane elementy są niezbędne jeśli ustawodawca chce skorzystać z instytucji warunkowego wygaszenia stosunku służbowego i wynika to wprost z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2004 r. dotyczącego UOP-u (sygn. akt K 45/02). Brak ww. zapisów w Przepisach wprowadzających ustawę o KAS rodzi stan absolutnej i oczywistej niekonstytucyjności przepisów przez brak prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji), brak jasności i precyzji przepisów prawa (art. 2 i 7 Konstytucji), wprowadzenie dyskryminacji i nierównego traktowania (art. 32 Konstytucji) oraz niezgodność z art. 60 Konstytucji (jasne kryteria przyjęć i zwolnień do służby mundurowej, ogólnie służby publicznej). Interpretacja art. 170 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS, jako podstawy do tego, by nie składać funkcjonariuszom propozycji służby wprowadza stan totalnej "prawnej anarchii", tj. możliwość absolutnie arbitralnego "wybierania sobie" przez organy komu wręczyć propozycję służby z możliwością stosowania ewidentnej dyskryminacji ze względu na wiek, płeć czy działalność związkową co stanowiłoby prawdziwe pole do decyzji o charakterze nepotycznym oraz do tzw. "kolesiostwa". Rozsądny i racjonalny ustawodawca by do tego nie dopuścił, to co się dzieje to skutek wadliwej interpretacji przepisów przez organy Krajowej Administracji Skarbowej.

Przedłożona skarżącemu propozycja pracy ingeruje bezpośrednio w jej prawa, wpływa na jej status jako funkcjonariusza albowiem niezależnie od decyzji skarżącego (czy przyjmie propozycję, czy też nie) zwalnia skarżącego ze służby i pozbawia statusu funkcjonariusza. W sytuacji, gdy organ ingeruje w stosunek materialnoprawny funkcjonariusza, niezbędne jest wydanie decyzji administracyjnej (vide: wyrok NSA z 22 listopada 2012 r. sygn. akt I OSK 2689/12, postanowienie NSA z 13 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1881/11). Skarżący otrzymał mianowanie do służby i podstawa prawna jego stosunku służbowego ma charakter administracyjno-prawny.

W związku z powyższym w niniejszej sprawie zachodzi bezczynność organu, która jest pojęciem szerszym od niezałatwienia sprawy w terminie, ponieważ odnosi się nie tylko do przekroczenia terminu załatwienia sprawy, ale również do kwestii istnienia normy ustawowej zobowiązującej i równocześnie upoważniającej organ do działania (zob. np. wyrok NSA z 17 czerwca 2010 r., sygn. akt OSK 3/2010).

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

Odnosząc się do zarzutów skargi podniesiono, że jak się przyjmuje w literaturze i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności. Ponadto z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas gdy organ ten, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie sprawy, co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym (wyrok WSA w Krakowie z 26 maja 2017 r., sygn. akt III SAB/Kr 15/17).

W ocenie organu wnosząc skargę na bezczynność sama strona nie wskazuje, czy bezczynność dotyczy art. 3 § 2 pkt 8 czy też art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a., aczkolwiek wydaje się, że w istocie skarga skarżącego dotyczy bezczynności odnoszącej się do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. i obejmuje bezczynność w zakresie braku wydania decyzji administracyjnej polegającej na złożeniu skarżącemu propozycji warunków służby. W ocenie organu po stronie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej nie istniał obowiązek zaproponowania skarżącemu dalszego pełnienia służby. Nietrafnie przy tym skarżący w uzasadnieniu skargi podnosi, że propozycja zawarta w piśmie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej stanowi decyzję administracyjną o zwolnieniu ze służby.

Analizując treść art. 169 ust. 3, art. 170 ust. 1, art. 171 ust. 1, art. 171 ust. 2, art. 174 ust. 3 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS organ doszedł do przekonania, że żaden z tych przepisów nie prowadzi do wniosku, że funkcjonariuszowi należało przedstawić jedynie propozycje dalszej służby, a słowo "odpowiednio" używane w kilku przepisach wskazuje jedynie na wybór po stronie organu polegający na tym, że organ ten może złożyć funkcjonariuszowi albo propozycje służby, albo też propozycję pracy. Tym samym nie istniał obowiązek przedstawienia funkcjonariuszowi jedynie propozycji służby. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej proponując skarżącemu warunki pracy uwzględnił dotychczasowe miejsce zamieszkania, przebieg służby i kwalifikacje skarżącego, a także potrzeby organizacyjne administracji skarbowej, możliwości budżetowe oraz proces reorganizacji tej administracji. Wskazał, że to ustawodawca pozostawił autonomiczne prawo kierownikom jednostek do wyboru rodzaju propozycji dalszego wykonywania obowiązków przez funkcjonariuszy.

Podstawą zatrudnienia w jednostkach organizacyjnych Krajowej Administracji Skarbowej jest albo stosunek pracy, albo stosunek służby i zatrudnienie na jednej z tych podstaw wyklucza możliwość zatrudnienia na innej podstawie. Tym samym skoro stosunek służby skarżącego przekształcił się w stosunek pracy, to nie może skarżący dalej wykonywać swoich czynności w ramach stosunku służbowego.

W ocenie organu nie stanowi naruszenia konstytucyjnej zasady równości przedłożenie części funkcjonariuszom propozycji zatrudnienia, a części propozycji służby.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Zgodnie z art. 3 P.p.s.a. kognicja sądu administracyjnego obejmuje orzekanie w sprawach, miedzy innymi skarg na:

- bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a.;

- bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a. aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

W rozpatrywanej sprawie skarżący zarzuca Dyrektorowi izby Administracji Skarbowej, że pozostaje w stanie bezczynności, gdyż nie złożył mu propozycji służby w służbie celno-skarbowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 14 listopada 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 890/17, przyjął, że pisemna propozycja pracy złożona skarżącej przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej i sformułowana w piśmie z dnia 27 kwietnia 2017 r., znak: [...], stanowi czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.

Zgodnie z treścią art. 169 ust. 4 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1948, zwanej dalej ustawa Przepisy wprowadzające ustawę o KAS), propozycja pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej stanowi decyzję ustalającą warunki pełnienia służby. W postępowaniu, które kończy się jej wydaniem stosuje się więc przepisy postępowania administracyjnego.

Tym samym zarówno propozycja zatrudnienia skierowana do funkcjonariusza na podstawie art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzających ustawę o KAS, jak i propozycja służby skierowana do funkcjonariusza na podstawie art. 169 ust. 4 w zw. z art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS. są objęte kognicją sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. (propozycja służby) lub na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. (propozycja zatrudnienia). W obu tych przypadkach bezczynność organu także jest objęta kognicją sądu administracyjnego, co wprost wynika z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.

Tym samym Sąd w tej sprawie jest właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest kwestia, czy po stronie organu istniał obowiązek przedłożenia skarżącemu dalszego pełnienia czynności w administracji celno-skarbowej jako funkcjonariuszowi, a tym samym przedłożenia do dnia 31 maja 2017 r. propozycji służby, a nie propozycji zatrudnienia. Nie ulega przy tym wątpliwości, że skarżącemu organ przedłożył pisemną propozycję zatrudnienia, a nie pełnienia służby.

Zgodnie z art. 165 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS z dniem 1 marca 2017 r. skarżący, będący do tej pory funkcjonariuszem celnym pełniącym służbę w izbie celnej, stał się funkcjonariuszem Służby Celno-Skarbowej pełniącym służbę w Urzędzie Skarbowym w N. Wskazany przepis dotyczył jedynie przyporządkowania funkcjonariuszy i pracowników do odpowiednich jednostek Krajowej Administracji Skarbowej na czas od dnia wejścia w życie ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej do dnia złożenia i przyjęcia propozycji nowych warunków pracy lub służby. Art. 165 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS, nie stanowił podstawy do nadania danej osobie trwałego statusu funkcjonariusza służby celno-skarbowej. Ustawodawca mógł przyjąć model pełnej trwałości dotychczasowych stosunków zatrudnienia lub pełnienia służby wprowadzając i takie rozwiązania, zgodnie z którymi wszyscy dotychczasowi funkcjonariusze służby celnej stali by się ex lege funkcjonariuszami służby celno-skarbowej.

W przepisach ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS wprowadzono tryby dokonywania przekształceń dotychczasowych stosunków (warunków) pełnienia służby przez funkcjonariuszy celno-skarbowych oraz inne osoby zatrudnione w administracji celno-skarbowej.

Sąd nie podziela zatem poglądu skarżącego, że obowiązujące przepisy pozwalają funkcjonariuszowi służby celno-skarbowej do zaproponowana tylko dalszych warunków służby, ale już nie warunków pracy (zatrudnienia na podstawie Kodeksu pracy). Zwrócić należy uwagę, że to sam ustawodawca zdecydował, iż funkcjonariuszowi mogą być zaproponowane warunki służby lub warunki pracy i wynika to nie tylko z nieprecyzyjnej treści art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS, ale z szeregu poniższych przepisów z których wprosi wynika, że taki był właśnie zamiar ustawodawcy. Przykładowo art. 167 ust. 4 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS pozwalał na zaproponowanie pracownikom pisemnych propozycji pełnienia służby określającej nowe warunki pełnienia służby. Art. 169 ust. 3 tej ustawy wprost stanowi, że funkcjonariuszowi można było złożyć propozycję zatrudnienia. Z art. 171 ust. 1 pkt 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS wprost stanowi, że z chwilą przyjęcia propozycji zatrudnienia dotychczasowy stosunek służby w służbie przygotowawczej albo stałej przekształca się odpowiednio w stosunek pracy albo służby w Służbie Celno -Skarbowej, odpowiednio na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony albo określony, mianowania do służby przygotowawczej albo służby stałej. Art. 174 ust. 3 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS stanowi zaś, że funkcjonariusz, który przyjął propozycję pracy zachowuje pewne uprawnienia (np. prawo do dodatkowego urlopu wypoczynkowego za rok 2017). Analogicznie art. 175 ust. 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS wskazuje na przyjęcie propozycji pracy przez funkcjonariusza.

O stanie bezczynności organu w załatwieniu sprawy można mówić zatem wówczas, gdy organ jest zobowiązany do podjęcia określonego działania, a tego działania nie podejmuje i nie informuje strony o przyczynach braku działań.

Skoro w niniejszej sprawie, w ocenie składu Sądu, nie istniał po stronie organu obowiązek przedkładania skarżącemu jedynie propozycji służby, to nie można zasadnie uznać, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej jest bezczynny w zakresie braku przedłożenia skarżącemu propozycji służby.

Podkreślić przy tym należy, że to, iż obowiązujące przepisy nie nakazują przedłożenia skarżącemu propozycji służby, nie oznacza, że organ takiej propozycji nie może skarżącemu złożyć. Wręcz przeciwnie, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej powinien w pierwszej kolejności rozważyć i zaproponować warunki służby skarżącemu, a gdyby złożenie takiej propozycji było niemożliwe, niedopuszczalne lub z innych przyczyn naruszałoby prawo, to należy skarżącemu złożyć propozycję pracy uzasadniając to przesłankami (zawartymi w samej propozycji).

Zdaniem Sądu nie było podstawy prawnej do składania skarżącemu – niezależnie od okoliczności – tylko propozycji służby w administracji celno-skarbowej.

Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale w składzie 7 sędziów z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, opublik. w ONSA i WSA 2009/4/63 wskazał, że sąd powinien skargę na bezczynność organu oddalić, jeżeli stwierdzi, że wbrew twierdzeniom skarżącego organ nie pozostawał w bezczynności w dniu wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał zatem, że w tej sprawie nie można Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej postawić w zakresie objętym przedmiotem skargi zarzutu bezczynności. Stan bezczynności organu nie istniał bowiem w dacie wniesienia skargi. Skarga musiała zatem zostać oddalona.

Podnieść przy tym należy, że Sąd rozpoznając skargę na bezczynność nie może oceniać trafności lub legalności dokonanej przez organ czynności z daty 27 kwietnia 2017 r. nr [...].

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), orzekł jak w sentencji wyroku.