Postanowienie NSA, sygn. akt II OW 187/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Marszałek Województwa
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2013 poz 21
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach

SENTENCJA

Dnia 27 stycznia 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. NSA Zdzisław Kostka /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy z wniosku Prezydenta Miasta Dąbrowa Górnicza z dnia 15 września 2014 r. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Prezydentem Miasta Dąbrowa Górnicza a Marszałkiem Województwa Śląskiego w przedmiocie rozpoznania wniosku A. Spółki z o.o. w D. z dnia [...] marca 2014 r. o wydanie zezwolenia na wytwarzanie odpadów w [...] postanawia: oddalić wniosek


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Dąbrowy Górniczej wniósł o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy tym organem a Marszałkiem Województwa Śląskiego w sprawie wniosku A. Spółki z o.o. w D. o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów wraz z zezwoleniem na przetwarzanie odpadów. Z akt sprawy wynika, że istotne okoliczności związane z powstaniem tego sporu o właściwość przedstawiają się następująco.

A. Spółka z o.o. w D. podaniem z 12 marca 2014 r. skierowanym do Marszałka Województwa Śląskiego wniosło o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów w Oczyszczalni Ścieków "[...]" w D.

Rozpoznając to podanie Marszałek Województwa pismem z 3 kwietnia 2014 r. wezwał wnioskodawcę m.in. do udokumentowania, że instalacja do oczyszczania ścieków przewidziana jest do obsługi nie mniej niż 100.000 równoważnych mieszkańców w rozumieniu art. 43 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne.

Pismem z 11 kwietnia 2014 r. wnioskodawca uzupełnił wniosek z 12 marca 2014 r. zgodnie, jak twierdził, z otrzymanym wezwaniem.

Marszałek Województwa pismem z 22 kwietnia 2014 r. wezwał wnioskodawcę do dalszego uzupełnienia wniosku. Wnioskodawca na to pismo odpowiedział pismem z 30 kwietnia 2014 r.

Pismem z 14 maja 2014 r. Marszałek Województwa, powołując się na art. 65 § 1 k.p.a., przekazał podanie A. Spółki z o.o. w D. Prezydentowi Miasta Dąbrowy Górniczej. Uzasadniając przekazanie podania stwierdził, że zgodnie z art. 45 ust. 7 w zw. z art. 45 ust. 6 ustawy o odpadach organem właściwym do wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów wraz z zezwoleniem na przetwarzanie odpadów jest organ właściwy do wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów; wskazany w podaniu proces przetwarzania odpadów polegać ma na przetwarzaniu odpadów innych niż niebezpieczne; przedsięwzięcie, którego dotyczy podanie, w zakresie przetwarzania odpadów nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Prezydent Miasta Dąbrowa Górnicza zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach o rozstrzygnięcie sporu o właściwość, jednakże organ ten uznał się za niewłaściwe przyjmując, że nie jest wspólnym dla pozostających w sporze o właściwość organów jednostek samorządu terytorialnego organem wyższego stopnia, gdyż zgodnie z art. 169 ustawy o odpadach organem wyższego stopnia wobec marszałka województwa działającego jako organ pierwszej instancji jest minister właściwy do spraw środowiska, a organem wyższego stopnia wobec starosty jest samorządowe kolegium odwoławcze.

W tych okolicznościach Prezydent Miasta Dąbrowy Górniczej wniósł o rozstrzygnięcie sporu o właściwość przez Naczelny Sąd Administracyjny poprzez wskazanie jako organu właściwego Marszałka Województwa Śląskiego. Twierdził, że Oczyszczalnia Ścieków "[...]" jest instalacją do oczyszczania ścieków przewidzianą do obsługi nie mniej niż 100.000 równoważnych mieszkańców w rozumieniu art. 43 Prawa wodnego i z tego względu – jak wynika z § 2 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - stanowi przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazał, że zgodnie z podaniem A. Spółki z o.o. w D. przetwarzanie odpadów będzie polegało na wykorzystaniu odpadów innych niż niebezpieczne w istniejącej instalacji w celu zwiększenia produkcji biogazu. Proces ten nie wymaga budowy lub rozbudowy istniejących obiektów technologicznych oczyszczalni i będzie prowadzony w ramach istniejącej już instalacji. W związku z tym, skoro istniejąca już instalacja, w której ma być prowadzony proces odzysku odpadów, będący przedmiotem podania A. Spółki z o.o. w D., stanowi przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, to podanie to dotyczy wydania pozwolenia dla instalacji stanowiącej przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie zaś z art. 41 ust. 3 pkt 1 ustawy o odpadach w takim przypadku organem właściwym jest marszałek województwa.

Marszałek Województwa Śląskiego w odpowiedzi na wniosek wniósł o jego oddalenie. Wskazał, że przedsięwzięcie, którego dotyczy podanie A. Spółki z o.o. w D., polega na przetwarzaniu odpadów innych niż niebezpieczne, czyli przedsięwzięcia, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Stwierdzono też, że Prezydent Miasta Dąbrowy Górniczej niezasadnie kwalifikuje przedsięwzięcie do wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 40 powołanego rozporządzenia. Zdaniem Marszałka Województwa podanie A. Spółki z o.o. w D. nie dotyczyło instalacji do oczyszczania ścieków przewidzianej do obsługi nie mniej niż 100.000 równoważnych mieszkańców w rozumieniu art. 43 Prawa wodnego.

Uczestnik postępowania A. Spółka z o.o. w D. (po zmianie firmy – B. Spółka z o.o. w D.) nie zajął stanowiska w sprawie sporu o właściwość. Jedynie w piśmie z 10 listopada 2014 r. wniósł o jak najszybsze rozstrzygnięcie sporu.

Rozpoznając wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zasadnicze znaczenie dla wskazania przez Naczelny Sąd Administracyjny organu właściwego do załatwienia sprawy ma poczynienie przez organy administracji ustaleń co do tego, co jest przedmiotem sprawy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że dopiero jednoznaczne wyjaśnienie i ustalenie przez organ administracji przedmiotu sprawy objętej podaniem strony, może stanowić podstawę oceny, że organ, do którego wniesiono podanie nie jest właściwy do załatwienia określonej sprawy z zakresu administracji publicznej, a wobec tego są podstawy do przekazania takiej sprawy innemu organowi, a następnie, w przypadku gdy ten organ uzna się za niewłaściwy, wystąpienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu. Obowiązek dokonania tych wszystkich ustaleń spoczywa zarówno na organie administracji publicznej, do którego strona wniosła podanie o załatwienie określonej sprawy, jak i na organie, do którego przekazano podanie i który występuje z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu (por. postanowienie NSA z dnia 23 grudnia 2008 r., sygn. akt II OW 75/08 oraz postanowienie NSA z dnia 30 września 2004 r., sygn. akt OW 110/04, ONSAiWSA 2005, nr 2, poz. 46).

W rozpoznawanej sprawie Prezydent Miasta Dąbrowy Górniczej twierdzi, że podanie A. Spółki z o.o. w D. o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów wraz z zezwoleniem na przetwarzanie odpadów dotyczy instalacji do oczyszczania ścieków przewidzianej do obsługi nie mniej niż 100.000 równoważnych mieszkańców w rozumieniu art. 43 Prawa wodnego. Z kolei Marszałek Województwa Śląskiego twierdzi, że podanie to nie dotyczy takiej instalacji. Akta sprawy natomiast nie dają podstaw do rozstrzygnięcia tej różnicy stanowisk. W szczególności, mimo licznej wymiany pism, brak w tym zakresie jednoznacznego stanowiska A. Spółki z o.o. w D. (obecnie B. Spółki z o.o. w D.), w tym dotyczącego tego, jak się ma przedsięwzięcie, którego dotyczy wniosek, do działalności prowadzonej w Oczyszczalni Ścieków "[...]".

W związku z tym przed wdaniem się w spór o właściwość organy administracji muszą wyjaśnić, czy podanie A. Spółki z o.o. w D. (obecnie B. Spółki z o.o. w D.) o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów wraz z zezwoleniem na przetwarzanie odpadów dotyczy instalacji do oczyszczania ścieków przewidzianej do obsługi nie mniej niż 100.000 równoważnych mieszkańców w rozumieniu art. 43 Prawa wodnego. Jest to okoliczność istotna dla powstania i rozstrzygnięcia sporu o właściwość. Zgodnie z art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2013 r., poz. 21 ze zm.) w zw. z § 2 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 213 poz. 1397 ze zm.) właściwość Marszałka Województwa Śląskiego oraz Prezydenta Dąbrowy Górniczej zależy od tego czy podanie dotyczy takiej instalacji.

W celu wyjaśnienia tej okoliczności organy administracji powinny przede wszystkim zwrócić się do wnioskodawcy, czyli B. Spółki z o.o. w D., o jednoznaczne określenie działalności, z którą wiązać się ma wymagające zezwolenia wytwarzanie i przetwarzanie odpadów, z uwzględnieniem tego czy i w jaki sposób będzie wykorzystywana w tym celu instalacja do oczyszczania ścieków przewidziana do obsługi nie mniej niż 100.000 równoważnych mieszkańców w rozumieniu art. 43 Prawa wodnego.

Mając powyższe względy na uwadze, skoro nie zostało wystarczająco wyjaśnione, co jest przedmiotem sprawy, wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość jest nieuzasadniony i podlega oddaleniu.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 w związku z art. 64 § 3 i art. 15 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia