Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 486/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6170 Adwokaci i aplikanci adwokaccy
658
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 247
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2020 r. sygn. akt VI SPP/Wa 190/20 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi R. P. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie wniosku o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

I

R. P. (dalej jako: "skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w sprawie wniosku o wznowienie postępowania w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego w 2015 r.

W toku postępowania sądowego skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, który został zarejestrowany pod sygn. akt VI SPP/Wa 190/20.

Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. akt VI SAB/Wa 67/20 odrzucił skargę strony skarżącej. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że z akt sprawy wynika, że skarżący przed wniesieniem skargi nie wniósł ponaglenia do Ministra Sprawiedliwości. Sąd zarządzeniem z dnia 9 października 2020 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi przez nadesłanie kopii ponaglenia wniesionego do właściwego organu. Przedmiotowe wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 2 listopada 2020 r., niemniej skarżący nie wykonał powyższego zarządzenia co było równoznaczne z uznaniem przez Sąd, że nie wyczerpał środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi poprzez wniesienie ponaglenia, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256, dalej jako: "k.p.a."). Zgodnie zatem z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej jako: "p.p.s.a."), sąd odrzucił skargę.

Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. akt VI SPP/Wa 190/20 odmówił stronie skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, bowiem skarżący przed wniesieniem skargi do WSA w Warszawie nie wyczerpał środków zaskarżenia. Ponadto Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi – przez nadesłanie kopii ponaglenia wniesionego do właściwego organu. Przedmiotowe wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 2 listopada 2020 r. Ostatnim dniem na wykonanie wezwania przez skarżącego był 9 listopada 2020 r. Skarżący nie uzupełnił niniejszego braku formalnego. Sąd postanowieniem z dnia 21 grudnia 2020 r. odrzucił skargę jako niedopuszczalną. Sąd wyjaśnił, że stwierdzona niedopuszczalność skargi z uwagi na art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 53 § 2b p.p.s.a. oznacza oczywistą bezzasadność skargi, o której mowa w art. 247 p.p.s.a., w związku z tym w takiej sytuacji prawo pomocy nie przysługuje.

II

Zażalenie od powyższego postanowienia WSA w Warszawie odmawiającego przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie złożył skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości jako niezgodnego z prawem i stanem faktycznym oraz budzącym niezadowolenie i oburzenie strony skarżącej.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi lub wniosku. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że o oczywistej bezzasadności skargi lub wniosku można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Tym samym chodzi o taką sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, str. 573). Potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. będzie zachodziła przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (zob. M. Niezgódka-Medek, Komentarz do art. 247 p.p.s.a. [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., LEX 2011, a także powołane tam orzecznictwo).

W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji postanowieniem z dnia

21 grudnia 2020 r., sygn. akt VI SAB/Wa 67/20 odrzucił skargę jako niedopuszczalną, bowiem skarżący przed wniesieniem skargi do Sądu nie wyczerpał środków zaskarżenia w postaci wniesienia ponaglenia do właściwego organu. W niniejszej sprawie Sąd był zatem uprawniony do uznania skargi za oczywiście bezzasadną, a to z kolei uzasadniało odmówienie prawa pomocy (art. 247 p.p.s.a.).

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.