Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 821/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 282 § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Maria Serafin-Kosowska /spr./ Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Barbara Stukan-Pytlowany Protokolant st.sek.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym na rozprawie w dniu 14 stycznia 2010r. sprawy ze skargi S. S. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 19 listopada 2004r. sygn. SA/Rz 849/03 oddalającego skargi na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2003r. nr [...] - oddala skargę -


UZASADNIENIE

I SA/Rz 821/09

UZASADNIENIE

S.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę z dnia 19 września 2009r. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tegoż Sądu z dnia 19 listopada 2004r.sygn. SA/Rz 849/03.

Przebieg postępowania w sprawie zakończonej powyższym wyrokiem był następujący:

W dniu 23 czerwca 1998r. w Oddziale Celnym w P. objęto procedurą tranzytu towar /mrożone tylne ćwiartki kurczaka/ zgodnie z czterema zgłoszeniami celnymi nr nr 101100/00/1061, 1062, 1063, 1064, towar ten uprzednio objęty był procedurą składu celnego prowadzonego w P. przez T.P. pod nazwą "T. ", w przedmiotowych zgłoszeniach jako nadawcę wskazano S.S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą H. w Ł.. Przedmiotowy towar miał być dostarczony w terminie do dnia 25 i 27 czerwca 1998r. do urzędu celnego przeznaczenia tj. do Oddziału Celnego w H.

w celu wywozu poza polski obszar celny, odbiorcą towaru był A.K. z Ukrainy. W dniu 7 lutego 1998r. S.S. udzielił upoważnienia Agencji Celnej "O. " S.A. do działania w jego imieniu - w formie przedstawicielstwa pośredniego - przed organami celnymi tj. podejmowania czynności wynikających z Kodeksu celnego z 9 stycznia 1997r. w sprawach związanych z obrotem towarowym z zagranicą; upoważnienie powyższe udzielone zostało bezterminowo, do pisemnego odwołania. Ponieważ powyższy termin wywozu towaru upłynął bezskutecznie, Dyrektor Urzędu Celnego w P. czterema postanowieniami z dnia 6 sierpnia 1998r. wszczął z urzędu postanowienia celne i następnie wydał w dniu [...] września 1998r. cztery decyzje w przedmiocie powstania długu celnego, które to decyzje uchylone zostały decyzjami Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...] lutego 1999r. z przekazaniem spraw do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu spraw, Dyrektor Urzędu Celnego w P. czterema decyzjami z dnia [...] września 1999r. [...] - odnośnie każdego ze zgłoszeń celnych – stwierdził powstanie długu celnego w przywozie i objął towar procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym, określił kwoty cła przywozowego, wymierzył opłaty manipulacyjne dodatkowe, obliczył odsetki na dzień wydania decyzji. Decyzje powyższe nie były przedmiotem odwołań do organu II instancji i stały się ostateczne z dniem 19 października 1999r.

Wnioskami z dnia 4 stycznia 2000r. S.S. zwrócił się o przywrócenie terminu i o stwierdzenie nieważności wymienionych wyżej czterech decyzji z dnia [...] września 1999r., a Prezes Głównego Urzędu Ceł czterema decyzjami z dnia [...] marca 2000r. odmówił stwierdzenia nieważności co do wszystkich wnioskowanych decyzji. S.S. wniósł odwołanie tylko od jednej decyzji Prezesa Głównego Urzędu Ceł a mianowicie odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji nr [..] ale Prezes Głównego Urzędu Ceł decyzją z dnia [...] sierpnia 2000r. utrzymał w mocy własną decyzję odmowną.

Odnośnie pozostałych trzech decyzji organu I instancji z dnia [...] września 1999r. /nr [...]/ S.S. złożył wnioski z dnia 30 maja 2000r. o wznowienie postępowań w tych sprawach a Dyrektor Urzędu Celnego w P. decyzją z dnia [...] czerwca 2000r. pozostawił te wnioski bez rozpoznania. Ta ostatnia decyzja uchylona została decyzją Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...] października 2000r. z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia, skarga na przedmiotową decyzję organu odwoławczego z dnia 3 października 2000r. została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie z dnia 22 października 2002r. sygn. SA/Rz 2086/00.

Postanowieniem z dnia 24 lipca 2000r. – na wniosek S.S. z dnia 30 maja 2000r. uzupełniony w piśmie z dnia 18 lipca 2000r. – Dyrektor Urzędu Celnego w P. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej swoją decyzją z dnia [...] września 1999r. nr [....], natomiast postanowieniami z dnia [...] listopada 2000r. wznowił postępowania w pozostałych trzech sprawach zakończonych decyzjami z dnia [...] września 1999r. / po połączeniu w dniu 4 grudnia 2000r. powyższe trzy sprawy prowadzone były pod numerem: [...]

Ostatecznie Naczelnik Urzędu Celnego w P. wydał decyzje z dnia [...] października 2002r. /odnośnie decyzji nr [...]/ i z dnia [...] października 2002r. /odnośnie pozostałych decyzji/ odmawiające uchylenia każdej z czterech decyzji z dnia [...] września 1999r.

Powyższe decyzje odmowne zostały utrzymane w mocy decyzjami Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] kwietnia 2003r. nr nr odpowiednio:, [...]

Ponadto w dniu 11 stycznia 2000r. Dyrektor Urzędu Celnego w P. wydał decyzję nr [...] skierowaną do Syndyka Masy Upadłościowej Agencji "O. " S.A. w G., w której uznał Agencję Celną " O. " S.A. w G. za dłużnika solidarnego z firmą "H. " w Ł. w sprawach zakończonych decyzjami z dnia [...] września 1999r. nr [...] a także innymi decyzjami z dnia [...] września 1999r./ i wezwał tę Agencję do wpłaty należności wynikających z powyższych decyzji /kwoty te wymieniono w decyzji/ w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania niniejszej decyzji.

Jako podstawę prawną przedmiotowej decyzji z dnia [...] stycznia 2000r. wskazano art. 3 § 1 pkt.3, art. 101 § 3, art. 211 § 3 pkt. 4, art. 221, art. 231 § 1 pkt.1 i art. 258 § 1 ustawy z 9 stycznia 1997r. Kodeks celny / Dz.U. nr 23 poz. 117 z późn. zm./ a w uzasadnieniu podano, iż w przypadku powstania długu celnego na skutek usunięcia towaru spod dozoru celnego, dłużnikami są osoby zobowiązane do wykonania obowiązków wynikających z procedury celnej, którą objęto towar. Podmiot prowadzący agencję celną ponosi odpowiedzialność majątkową wobec organów celnych za pokrycie należności celnych i innych, a jeśli za dany dług celny odpowiada kilku dłużników, to ich odpowiedzialność jest solidarna.

Na obie opisane wyżej decyzje z dnia [...] kwietnia 2003r. S.S. wniósł skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie.

Wnosząc w tychże skargach o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P., skarżący S.S. zarzucił, że;

- organ II instancji nie skonkretyzował przesłanki wznowienia /utrzymał mocy ogólne powołanie przez organ I instancji art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej/,

- skarżący pozbawiony został możliwości udziału w przesłuchaniu w charakterze świadka T.P. w dniu 28 grudnia 2000r.,

- przesłuchanie świadka J.B. w dniach 28 czerwca 2002r. i 24 lutego 2003r. zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 176 Ordynacji podatkowej,

- w postępowaniach wznowieniowych nie przesłuchano w charakterze świadka A.K., natomiast organ celny powołał się na jego zeznania złożone w innym postępowaniu,

- na skutek zaniedbań organów nie został prawidłowo ustalony stan faktyczny w przedmiotowych sprawach.

Wyrokiem z dnia 19 listopada 2004r. sygn. SA/Rz 849/03 /po połączeniu spraw do wspólnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia/, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił powyższe skargi.

W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że postępowania wznowieniowe w niniejszych sprawach były wszczęte na skutek wniosków skarżącego S.S. z dnia 30 maja 2000r., które to wnioski wskazywały jednoznacznie na przesłankę wznowieniową określoną w art. 240 § 1pkt. 5 Ordynacji podatkowej. We wnioskach tych skarżący wskazywał, że w toku postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w T.L. w sprawie zakopania w czerwcu 1998r. w okolicach L. K. zepsutych mrożonych ćwiartek kurczaków, zostały ujawnione istotne okoliczności faktyczne. Nie stwierdzono podstaw do przyjęcia popełnienia przestępstwa z art. 183 § 1 kodeksu karnego, natomiast ustalono, że zakopana została tylko niewielka ilość mrożonek a pozostała część została wywieziona prywatnymi środkami transportu poza granice kraju. Te poczynione w postępowaniu karnym ustalenia są całkowicie sprzeczne z ustaleniami organów celnych w postępowaniach poprzedzających wydanie decyzji z dnia [...] września 1999r. a przecież te okoliczności faktyczne istniały w dniu wydania tych decyzji ale nie były znane organom celnym.

Wskazując na istotę przesłanki wznowieniowej z art. 240 § 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej, Sąd stwierdził, że nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są istotne dla sprawy - muszą dotyczyć przedmiotu sprawy i mieć znaczenie prawne a w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji. W decyzjach organu I instancji z dnia [...] września 1999r. odwołano się do treści art. 211 kodeksu celnego, według którego w przypadku usunięcia spod dozoru celnego towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym, powstaje dług celny. Dłużnikiem jest osoba, która zobowiązała się do wykonania obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej, którą towar został objęty, a także, która jest w posiadaniu towaru i wie, że został on usunięty spod dozoru celnego. Organ I instancji stwierdził, że głównym zobowiązanym w niniejszych sprawach był S.S. , procedura tranzytu towaru nie została zakończona, gdyż w urzędzie celnym przeznaczenia nie przedstawiono ani towaru ani odpowiednich dokumentów, przedstawione dowody wywozu towaru za granicę okazały się nieautentyczne, nie przedstawiono także dokumentacji o której mowa w ustawie z dnia 27 czerwca 1997r. o odpadach /Dz.U. nr 96 poz. 592 z późn. zm./ na dowód ewentualnego zepsucia towaru i ewentualnego zakopania go w okolicach L. K. Sąd stwierdził także, iż odwoływanie się przez skarżącego do prawomocnego postanowienia Prokuratora Rejonowego w T.L. z którego mają wynikać ustalenia całkowicie sprzeczne z ustalenia organów celnych /zepsucie i zakopanie towaru/, jest o tyle bez znaczenia, że uwzględnienie proponowanych przez skarżącego dowodów /zeznań świadków/ i następnie dokonanie na ich podstawie nowych ustaleń faktycznych, prowadzić musiałoby do odmiennej oceny prawnej, niż przyjęta w decyzjach z dnia [...] września 1999r. Taka sytuacja jest niedopuszczalna, gdyż odmienna ocena prawna lub też błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym, nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania /podstawę taką może stanowić błędne ustalenie stanu faktycznego/. W niniejszej sprawie, skoro organ celny zgodnie z przepisami kodeksu celnego przyjął, że katalog środków dowodowych dla wykazania przedstawienia towaru w urzędzie celnym przeznaczenia, jest ograniczony tj. są to dokumenty celne, to tym samym zamknięta jest droga do wykazywania zeznaniami świadków błędu w ustaleniach faktycznych. Sąd wskazał także, że przedmiotowe postanowienie Prokuratora Rejonowego w T.L. zostało wydane w dniu 31 grudnia 1999r. a więc nie istniało w dacie wydania przez organ celny decyzji z dnia [...] września 1999r. Odnosząc się do wadliwości podstawy prawnej rozstrzygnięcia organów /art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej/, Sąd wskazał, że istotnie jest to uchybienie, ale nie mające wpływu na wynik sprawy, gdyż z treści i uzasadnień decyzji wynika wyraźnie, że chodzi o podstawę wznowieniową z art.240 § 1 pkt. 5 Ordynacji. Odnośnie innych wadliwości postępowania w postępowaniach wznowieniowych, Sąd stwierdził, że w części zostały one wyeliminowane w postępowaniu odwoławczym, a w części, mimo ich niekonwalidowania, nie miały wpływu na rozstrzygnięcie spraw.

W powołanej na wstępie skardze o wznowienie postępowania sądowego zakończonego opisanym wyżej wyrokiem z dnia 19 listopada 2004r., skarżący S.S. powołał przepis art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i stwierdził, że aktualnie odkrył istnienie dokumentów, których mu wcześniej nie okazano na żadnym etapie postępowania. Mianowicie – po zmianie od dnia 1 stycznia 2009r. przepisów Ordynacji podatkowej – uzyskał prawo do przeglądania akt sprawy i z aktami tymi zapoznał się w dniu 12 sierpnia 2009r.W obecnie już zarchiwizowanych aktach stwierdził istnienie dokumentów stanowiących korespondencję między komórkami byłego Urzędu Celnego w P. w okresie listopada i grudnia 1999r. oraz lipca 2000r. Treść tej korespondencji wskazuje na popełnienie przez celników i komórki postępowania celnego wielu błędów i naruszeń prawa, począwszy od daty zgłoszeń celnych i rozpoczęcia tranzytu, aż do wyegzekwowania należności celnych i skorzystania z przyjętych gwarancji zabezpieczeń długu celnego. Mianowicie Agencja Celna "O. " została uznana za dłużnika solidarnego dopiero po interwencji komórki egzekucyjnej Urzędu Celnego, zaś wcześniejsze wnioski skarżącego w tym przedmiocie /a także co do odpowiedzialności Składu Celnego "T. "/ były całkowicie ignorowane. Na dowód wskazał numery kart z akt sprawy i stwierdził, że dokumentów tych nie mógł wcześniej przedstawić, gdyż nie miał do nich dostępu, a gdyby treść tych dokumentów była znana sądowi w sprawie sygn. SA/Rz 849/03, to jej wynik byłby zupełnie inny. Do skargi jako nowe dowody dołączył /w kserokopiach/: korespondencję – pisma pomiędzy wewnętrznymi komórkami organizacyjnymi Urzędu Celnego w P. /Działem Postępowań Celnych, Oddziałem Celno- Towarowym itd./ oraz pomiędzy funkcjonariuszami tego Urzędu a Agencją Celną "O. " O/P..

W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania sądowego, Dyrektor Izby Celnej w P. wniósł o jej odrzucenie, uznając, że skarżący nie wskazał żadnych nowych okoliczności faktycznych oraz środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu i które nie były znane Sądowi w dniu orzekania.

Uzasadniając swoje stanowisko, Dyrektor Izby Celnej przytoczył przebieg postępowania w przedmiotowej sprawie i stwierdził, że przedłożone aktualnie przez stronę dokumenty nie stanowią nowych dowodów w sprawie i nie mogą mieć wpływu na wynik sprawy. Wskazane przez stronę pisma były bowiem znane Sądowi w dniu orzekania, za wyjątkiem pism z 18 listopada 1999r, 13 grudnia 1999r. i 29 listopada 1999r. stanowiących korespondencję wewnętrzną urzędu celnego a dotyczących czynności zabezpieczających zapłatę długu celnego, jednakże okoliczności te wynikały z treści innych pism znajdujących się w aktach przekazanych Sądowi. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że kwestie dotyczące czynności zabezpieczających nie mają istotnego wpływu na wynik sprawy, której przedmiotem jest niedokończenie procedury tranzytu i usunięcie towaru spod dozoru celnego a w konsekwencji powstanie długu celnego.

Przywołując unormowania zawarte w art. 89, art. 98, art. 211 § 3 i § 4 Kodeksu celnego, wskazał, że w niniejszej sprawie procedura tranzytu nie została ukończona a więc powstał dług celny za który odpowiedzialny jest podmiot korzystający z tej procedury i nie mają znaczenia okoliczności, czy niezakończenie tej procedury było skutkiem działania tego podmiotu, czy też osób trzecich. W prowadzonym w niniejszej sprawie postępowaniu wznowieniowym nie została potwierdzona informacja o zniszczeniu i zakopaniu tegoż towaru w okolicach Lubyczy Królewskiej, nie został także wykazany fakt wywozu towaru poza polski obszar celny.

Rozpoznając skargę o wznowienie postępowania sądowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z regulacją zawartą w art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm./ - powoływanej dalej jako p.p.s.a.- wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu, może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w tej ustawie i tylko na skutek skargi strony, przy czym skarga taka musi zawierać określoną treść a między innymi wskazywać podstawę prawną wznowienia i jej uzasadnienie, ponadto powinna być wniesiona w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia /art. 279, art. 277 p.p.s.a./.

Wniesiona przez stronę skarga o wznowienie postępowania sądowego podlega przede wszystkim badaniu przez Sąd w zakresie kwestii formalnych a mianowicie, czy została wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej przesłance wznowienia, przy czym badanie to może nastąpić albo na posiedzeniu niejawnym albo na rozprawie i w tym drugim przypadku badanie dopuszczalności skargi może być połączone z badaniem istoty sprawy /art. 280 § 1, art. 281 p.p.s.a./. W niniejszej sprawie Sąd na rozprawie połączył badanie dopuszczalności skargi S.S. o wznowienie postępowania z badaniem istoty sprawy .

Jeśli chodzi o pierwszą kwestię, to w ocenie Sądu, skarżący spełnił warunki dopuszczalności skargi z dnia 19 września 2009r. /wpłynęła: 23 września 2009r./, ponieważ wskazał podstawę wznowienia z art. 273 § 2 p.p.s.a. tj. wykrycie środków dowodowych – określonych dokumentów, których treść – w jego ocenie – mogła mieć wpływ na wynik sprawy a z których nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu, skargę wniósł przed upływem trzech miesięcy od zapoznania się z tym dokumentami – jak wynika z akt postępowania administracyjnego, w dniu 12 sierpnia 2009r. skarżący złożył w organie I instancji pismo w przedmiocie zapoznania się z aktami i uzyskanie kserokopii określonych dokumentów i czynności te w tym dniu zostały dokonane.

Wobec powyższego, w następnej kolejności badaniu przez Sąd podlega okoliczność, czy istotnie w niniejszej sprawie zaistniała wskazana przez skarżącego przesłanka wznowieniowa, a mianowicie, czy rzeczywiście wskazane przez niego dokumenty /pisma/, są nowymi dowodami w tym znaczeniu, że nie były ujawnione w prowadzonym dotychczas postępowaniu / w tym w postępowaniu sądowym/ i w związku z tym nie były znane skarżącemu ; a jeśli tak, to czy treść tych dokumentów mogła mieć wpływ na wynik postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 19 listopada 2004r. sygn. SA/Rz 849/04. W nawiązaniu do treści skargi o wznowienie postępowania przyjąć należy, że skarżący wskazuje na wykrycie środków dowodowych a mianowicie określonych dokumentów, których treść powinna skutkować ustaleniem nowych okoliczności faktycznych, które to okoliczności – w jego ocenie- nie były znane w dacie orzekania przez Sąd i z których nie mógł skorzystać, a które mogą mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący twierdzi przy tym, że treść tych dokumentów wskazuje na błędy popełnione przez funkcjonariuszy celnych na etapie trwania procedury tranzytu a następnie – w szczególności – na etapie realizacji uzyskania zapłaty należności celnych, zwłaszcza w przedmiocie odpowiedzialności Agencji Celnej " O. ".

Jak wynika z materiałów zebranych w toku postępowania zakończonego ostatecznie powyższym wyrokiem, zasadniczą kwestią podlegającą ocenie i rozstrzygnięciu przez organy celne, była kwestia, czy procedura tranzytu została zakończona, czy też nie i czy w związku tym powstał /lub nie/ dług celny i obowiązek jego zapłaty oraz zapłaty innych należności będących konsekwencją powstania długu celnego. Zwrócić jednak należy uwagę, że przedmiotowy wyrok wydany został na skutek skarg S.S. na opisane wyżej decyzje Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 28 kwietnia 2003r. podjęte w postępowaniu wznowieniowym – na wniosek skarżącego- dotyczącym czterech decyzji organu I instancji z dnia 29 września 1999r. w których stwierdzono niezakończenie procedury tranzytu i wobec tego objęto towar procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym, wymierzono cło z odsetkami i opłaty manipulacyjne dodatkowe. Jako przesłankę wznowieniową w tymże postępowaniu skarżący wskazywał na nowe okoliczności ujawnione w trakcie dochodzenia prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w T.L. a mianowicie, że tylko niewielka część przedmiotowego towaru pozostała w kraju /ze względu na zepsucie – rozmrożenie została zakopana/, zaś pozostały towar jednak wywieziono na Ukrainę prywatnymi samochodami. W postanowieniu z dnia 31 grudnia 1999r. sygn. [...] umarzającym powyższe dochodzenie w sprawie zakopania w czerwcu 1999r. w okolicy L.K. zepsutych mrożonych ćwiartek kurczaka stwierdzono, że brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia tego czynu /z art. 183 § 1 kodeksu karnego/, zaś w uzasadnieniu przedstawiono okoliczności dotyczące próby wywozu towaru na Ukrainę, przeładunku tegoż towaru, a także przytoczono twierdzenia odbiorcy: A.K. o wywozie znacznej części towaru na Ukrainę. Odnosząc się do ustaleń organów celnych w toku postępowania wznowieniowego oraz do dokonanej przez nich oceny materiału dowodowego, Sąd w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku z dnia 19 listopada 2004r. wskazał na różnice czasowe w zakresie rozstrzygnięć organów i wydania przedmiotowego postanowienia, jednak wskazał przy tym na prawidłowość stanowiska organów w przedmiocie wykazania zakończenia procedury tranzytu tj. że zakończenie tej procedury nie zostało udokumentowane zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami, brak jest bowiem dokumentów celnych potwierdzających wywóz towaru. W tym aspekcie Sąd wskazał na obowiązujący katalog dowodów potwierdzających wywóz towaru /dokumenty/ i na niedopuszczalność dokonywania innej oceny prawnej na podstawie innego rodzaju dowodów tj. dowodów osobowych a także odniósł się do wadliwości proceduralnych zaistniałych w toku postępowania przed organami celnymi wskazując na brak ich wpływu na treść rozstrzygnięć. Zauważyć przy tym należy, że w powyższym postępowaniu sądowym nie była przedmiotem jakiejkolwiek oceny /kontroli/ wymieniona wyżej decyzja organu I instancji z dnia [...] stycznia 2000r. w przedmiocie odpowiedzialności solidarnej Agencji Celnej "O. " a w tym przyczyny jej wydania w powyższej dacie.

Przyjmując, że powołane przez skarżącego środki dowodowe w postaci wskazanych dokumentów, zostały przez niego "wykryte" obecnie, gdyż nie były uprzednio dołączone do akt postępowania administracyjnego /na co wskazywałoby stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę przynajmniej co do części tych dokumentów a która to okoliczność nie jest możliwa do obiektywnego sprawdzenia ze względu na zmianę numeracji akt/, odnieść się należy do ich treści.

W ocenie Sądu, dokumenty te nie zawierają takiej treści, która mogłaby mieć wpływ na orzeczenie Sądu w sprawie sygn. SA/Rz 849/03, gdy się nadto zważy, iż wznowienie postępowania ma charakter nadzwyczajny a jego pozytywny wynik musi wiązać się z ustaleniem zaistnienia rzeczywistej przesłanki przewidzianej w przepisach.

Dołączone do skargi o wznowienie dokumenty – pisma /znajdujące się także w aktualnie nadesłanych aktach postępowania administracyjnego/, podobnie jak powołane przez skarżącego według numerów kart, nie dotyczą bowiem zasadniczej dla rozstrzygnięcia kwestii a mianowicie zakończenia procedury tranzytu tj. wywiezienia przedmiotowego towaru przez urząd celny wyjścia poza polski obszar celny /na Ukrainę/. Pisma z 4, 7, 10, 21, 24 sierpnia 1998r., 31 sierpnia 1999r., 3 września 1999r. dotyczą bowiem wyjaśniania – między komórkami organu I instancji- kwestii , czy towar istotnie został wywieziony na Ukrainę i jaka była rzeczywista treść zapisów w rubrykach zgłoszeń celnych co do terminu wywozu i urzędu celnego wywozu i na ich podstawie nie można dokonać innych wiążących ustaleń w sytuacji, gdy jak wskazano wyżej, katalog dowodów potwierdzających wywóz towaru obejmuje określone dokumenty urzędu celnego wyjścia. Pisma z listopada i grudnia 1999r. pomiędzy Naczelnikiem Działu Postępowań Celnych a Dyrektorem Urzędu Celnego w P. zawierają w istocie uwagi – stanowiska co do prawidłowości postępowania w przedmiocie wyegzekwowania należności orzeczonych już wobec skarżącego w decyzjach z dnia 29 września 1999r. i objęcia odpowiedzialnością Agencji Celnej "O. " a także wykorzystania złożonego zabezpieczenia /co dotyczy także dołączonych oświadczeń funkcjonariusz celnych/ i także nie mogą mieć wpływu na ocenę obowiązków skarżącego jako głównego zobowiązanego z procedury tranzytu wynikających z obowiązujących wówczas – i powołanych w decyzjach organów obu instancji podjętych w postępowaniu wznowieniowym – przepisów. Z kolei dalsze pisma – dokumenty do których odwołuje się skarżący według numerów kart, to między innymi pisma procesowe /odwołanie od decyzji, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania celnego, odpowiedź skarżącego z 12 czerwca 2000r. na wezwanie organu I instancji, pisma między organami obu instancji dotyczące przedstawiania akt sprawy, decyzja organu I instancji z 18 października 2002r., pismo wyjaśniające organu I instancji do skarżącego z 16 sierpnia 2000r., korespondencja pomiędzy organem I instancji a Prokuraturą Rejonową w P./, które ze względu na swój charakter nie mają wpływu na ustalenie stanu faktycznego w zakresie rozpoczęcia i zakończenia procedury tranzytu. Dalsze powołane przez skarżącego dowody – dokumenty, to karty zgłoszeń celnych od których rozpoczęło się postępowanie i co do których nie ma wątpliwości odnośnie rozpoczęcia procedury tranzytu oraz gwarancja ubezpieczeniowa Towarzystwa Ubezpieczeniowego Compensa SA z 2 listopada 1998r., której ewentualne wykorzystanie dotyczy już istniejących należności tj. powstałych na skutek niezakończenia procedury tranzytu i usunięcia towaru spod dozoru celnego.

W nawiązaniu do przytoczonych wyżej okoliczności, przy przyjęciu, że nie wszystkie powołane przez skarżącego pisma /dokumenty/ znajdowały się w aktach postępowania administracyjnego, którymi dysponował Sąd przy rozpoznawaniu skargi w sprawie sygn. SA/Rz 849/03, treść któregokolwiek z tych dokumentów nie pozwala na stwierdzenie, że na ich podstawie możliwe byłoby poczynienie innych ustaleń co do przebiegu procedury tranzytu a konkretnie jej niezakończenia ani w wyznaczonym terminie, ani później. Niezależnie bowiem od okoliczności, że wznowienie postępowania sądowego może być uzasadnione tylko taką przesłanką, która jest skutkiem zdarzeń powstałych w "samym" postępowaniu sądowym poprzedzającym wydanie wyroku w sprawie objętej następnie skargą o wznowienie, podkreślenia wymaga kwestia rzeczywistego zaistnienia tej przesłanki tj. nie tylko wykrycia okoliczności faktycznych lub środków dowodowych niemożliwych do wykorzystania w poprzednim postępowaniu, ale " zawarcie" w tych okolicznościach lub środkach dowodowych takich elementów, które doprowadziłyby do ustalenia faktów mogących mieć wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie – biorąc pod uwagę, że w sprawie sygn. SA/Rz 849/03 Sąd orzekał co do legalności decyzji zapadłych w administracyjnym postępowaniu wznowieniowym- chodzi więc o takie okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na przyjęcie zaistnienia przesłanek wznowieniowych w tymże postępowaniu tj. co do zakończenia procedury tranzytu zgodnie z wymogami ustalonymi dla tejże procedury. Dokumentacja zebrana w nadesłanych aktualnie aktach postępowania administracyjnego a w szczególności treść tych dokumentów, które skarżący wskazuje jako uzasadniające przesłankę wznowieniową, nie zawiera - w ocenie Sądu – takich danych, które pozwalałyby na potraktowanie ich jako mogących mieć wpływ na treść orzeczenia Sądu w wymienionej wyżej sprawie. Wynikająca z niektórych tych dokumentów ewentualna nieprawidłowość w działaniu poszczególnych komórek organizacyjnych organu celnego I instancji w zakresie przekazywania informacji między tymi komórkami, choć może mieć wpływ na szybkość prowadzonego postępowania – zwłaszcza w zakresie egzekwowania obowiązków pieniężnych – to jednak nie ma wpływu na przyjęte przez organy celne obu instancji ustalenie co do niedokończenia procedury tranzytu i wynikających z tego faktu skutków w stosunku do podmiotów odpowiedzialnych za zrealizowanie tej procedury.

W uwzględnieniu naprowadzonych wyżej okoliczności, Sąd uznał, że nie zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania w sprawie sygn. SA/Rz 849/03 zakończonej wyrokiem z dnia 19 listopada 2004r. i wobec powyższego skargę o wznowienie oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a.