Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1053/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędziowie WSA Przemysław Szustakiewicz, Piotr Borowiecki, Protokolant spec. Monika Gieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oraz utraty prawa do zasiłku stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Prezydent [...] decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. stwierdził utratę przez M. D. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] marca 2017 r. i prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] marca 2017 r. W uzasadnieniu wskazał, że wymieniony nie stawił się po raz pierwszy w UP [...] w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. W takim przypadku następuje utrata statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku na okres 120 dni. Na podstawie art. 33 ust. 4ca decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Organ pouczył, że od decyzji przysługuje odwołanie do Wojewody [...] wniesione za pośrednictwem Prezydenta [...] w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.

Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r.,

na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że M. D. w dniu [...] września 2016 r. został zarejestrowany w Urzędzie Pracy [...] jako osoba bezrobotna. Decyzją

nr [...] z dnia [...] września 2016 r. Prezydent [...] uznał M. D. z dniem [...] września 2016 r. za osobę bezrobotną oraz odmówił przyznania prawa do zasiłku. Następnie Prezydent [...] decyzją nr [...] z dnia [...] września 2016 r. uchylił decyzję z dnia [...] września 2016 r. nr [...], o uznaniu za osobę bezrobotną od dnia [...] września 2016 r. oraz odmowie przyznania prawa do zasiłku, orzekł o uznaniu M. D. za osobę bezrobotną od dnia [...] września 2016 r. oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku od dnia [...] września 2016 r. Następnie Prezydent [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. przyznał prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] grudnia 2016 do dnia [...] marca 2017 r. włącznie, w wysokości 831,10 zł brutto miesięcznie.

M. D. miał wyznaczony na dzień [...] marca 2017 r. termin obowiązkowej wizyty w Urzędzie Pracy [...]. W wyznaczonym terminie M. D. nie stawił się w Urzędzie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.

Wojewoda wskazał, że od decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. M. D. złożył w dniu [...] marca 2017 r. odwołanie do Wojewody [...]. Następnie w dniu [...] kwietnia 2017 r. do Urzędu Pracy [...] wpłynęło pismo M. D. z dnia [...] kwietnia 2017 r. wraz z załącznikami tj. kserokopią dokumentacji medycznej dotyczącej matki.

Wojewoda wskazał, że w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego w sprawie daty doręczenia decyzji, uznał, że odwołanie zostało wniesione przez stronę w terminie przewidzianym do jego wniesienia. Powyższe zostało ustalone na podstawie wydruków korespondencji z poczty elektronicznej pomiędzy M. D. oraz pracownikiem Urzędu Pracy [...] oraz na podstawie wyjaśnień M. D. zawartych w pismach z dnia [...] maja 2017 r. oraz z dnia [...] maja 2017 r. jak również w oparciu o wyjaśnienia Urzędu Pracy zawarte w pismach z dnia [...] maja 2017 r. i z dnia [...] maja 2017 r.

Organ przytoczył treść odwołania, w którym M. D. wskazał,

że powodem niestawienia się w Urzędzie w dniu [...] marca 2017 r. było to, że jego mama D. K. w tych dniach koniec lutego - początek marca była dwukrotnie w szpitalu.

Wojewoda wskazał, że M. D. zapoznał się z wyznaczoną na dzień

[...] marca 2017 r. datą obowiązkowej wizyty w Urzędzie, co potwierdził własnoręcznym podpisem złożonym w Karcie Wizyt w Centrum Aktywizacji Zawodowej. Złożenie podpisu na dokumencie, w którym został wyznaczony termin obowiązkowej wizyty jest tożsame z tym, iż strona przyjmuje do wiadomości i jest świadoma jego treści.

Wojewoda przytoczył treść art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wyjaśnił, że dla zachowania statusu osoby bezrobotnej konieczne jest spełnienie dwóch przesłanek. Po pierwsze należy powiadomić Urząd Pracy w terminie do 7 dni od niestawiennictwa o przyczynie swojej nieobecności. Po drugie przyczyna niestawiennictwa musi być uzasadniona.

Organ wskazał, że M. D. złożył wyjaśnienia dotyczące niestawiennictwa dopiero w odwołaniu, tym samym w ocenie organu nie został zachowany przewidziany w przepisach ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy termin 7 dni, w którym należy poinformować Urząd o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa.

Odnosząc się do przyczyny niestawiennictwa wskazanej w odwołaniu organ stwierdził, że z dokumentacji medycznej dołączonej do pisma z dnia [...] kwietnia 2017 r. nie wynika, że w dniu [...] marca 2017 r. wymieniony sprawował opiekę nad chorym członkiem rodziny. Dokumenty te potwierdzają co prawda okoliczności przytoczone przez stronę jednakże nie potwierdzają braku możliwości stawienia się w wyznaczonym terminie z powodu sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny. Organ wskazał, że strona nie przedstawiła wymaganego przepisami ustawy zaświadczenia lekarskiego

i w związku z powyższym nie można uznać przyczyny niestawiennictwa w dniu [...] marca 2017 r. za uzasadnioną.

Organ podniósł przy tym, że M. D. został prawidłowo pouczony

o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych przez Urząd terminach, o obowiązku powiadomienia Urzędu Pracy w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Organ powołał się na własnoręczny podpis M. D. w dniu rejestracji na dokumencie "Informacja dla osób zgłaszających się w celu rejestracji jako osoba bezrobotna."

Wojewoda podkreślił, że zaniedbywanie ciążących na bezrobotnym obowiązków skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego, a co za tym idzie utratą wiążących się z tym statusem uprawnień. Obowiązek stawiennictwa w urzędzie pracy w wyznaczonych terminach należy do podstawowych obowiązków osób bezrobotnych.

Decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. stała się przedmiotem skargi M. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zakwestionował twierdzenie organu o prawidłowości pouczenia. Podniósł, że nie informowano go, że jeśli nie stawi się w wyznaczonym terminie to utraci status osoby bezrobotnej. Myślał, że jeśli się nie stawi, to Urząd wyznaczy nowy termin. Stwierdził, że żadnej informacji o konsekwencjach niestawiennictwa nie uzyskał w UP. Za niezrozumiałe uznał też prowadzenie przez kilka miesięcy postępowania w sprawie nieprawidłowej daty złożenia odwołania.

Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlegała uwzględnieniu jednakże z powodów innych niż w niej wskazane. Zgodnie bowiem z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd

nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności

(art. 134 § 2 powołanej ustawy).

Zgodnie z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie.

W sprawie niniejszej decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] marca

2017 r. doręczona została M. D. w dniu [...] marca 2017 r. (ustalenie dokonane na podstawie wyniku postępowania reklamacyjnego przeprowadzonego przez Prezydenta [...]). Powyższe nie jest nadto kwestionowane przez stronę. Z akt postępowania administracyjnego wynika zresztą, że strona fakt ten wskazywała organowi wielokrotnie.

Z akt postępowania administracyjnego nie wynika, aby decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2017 r. ogłoszona została stronie ustnie. W piśmie organu

I instancji z dnia [...] maja 2017 r., na które Wojewoda [...] powołał

się w zaskarżonej decyzji przyjmując, że odwołanie złożone w dniu [...] marca 2017 r. wniesione zostało w terminie, wprost wskazano, że brak jest informacji na temat przekazania M. D. treści decyzji. Jednoznacznie w piśmie tym inspektor wskazał Wojewodzie, że organ I instancji nie posiada protokołu ustnego ogłoszenia decyzji. Tymczasem w przypadku ustnego ogłoszenia decyzji sporządza się protokół (art. 67 § 2 pkt 5 k.p.a.). Pośrednik pracy Centrum Aktywizacji Zawodowej w notatce służbowej z dnia [...] maja 2017 r. podał, że M. D. mógł zostać poinformowany wyłącznie o tym, że został wykreślony z ewidencji z powodu niezgłoszenia się na wizytę w dniu [...] marca 2017 r. oraz że otrzyma pocztą decyzję w tej sprawie i w takim przypadku będzie mu przysługiwało prawo odwołania się od decyzji w terminie 14 dni od jej otrzymania.

W świetle powyższego nie było podstaw do przyjęcia przez Wojewodę [...], że decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2017 r. doręczona bądź ogłoszona została stronie w dniu [...] marca 2017 r., kiedy to wymieniony stawił się w Urzędzie Pracy [...]. Nawet treść odwołania złożonego [...] marca 2017 r. nie wskazuje, aby stronie w tym dniu ogłoszono wymienioną decyzję, strona nie powołuje się bowiem na żadną decyzję. Informacja udzielona w Urzędzie Pracy w dniu [...] marca 2017 r. o "wykreśleniu z ewidencji" nie stanowi podstawy do przyjęcia, że decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2017 r. weszła do obrotu prawnego w dniu [...] marca 2017 r. Tym samym brak było podstaw do przyjęcia przez Wojewodę [...], że odwołanie z dnia

[...] marca 2017 r. jest dopuszczalne. Decyzja Prezydenta [...] doręczona została bowiem stronie dopiero w dniu [...] marca 2017 r. i w tym dniu otworzył

się 14-dniowy termin do wniesienia odwołania do Wojewody [...] za pośrednictwem Prezydenta [...]. Podkreślenia wymaga, że odwołanie służy od decyzji wydanej w pierwszej instancji (art. 127 § 1 k.p.a.), a nie od jakiejkolwiek czynności, czy informacji przekazanej przez organ (jego pracownika).

W tym stanie faktycznym, Wojewoda [...] rozpoznając i rozstrzygając sprawę w drugiej instancji rażąco naruszył przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Wobec tego, że odwołanie złożone w dniu [...] marca 2017 r. było przedwczesne (nie otworzył się termin do jego wniesienia) Wojewoda [...] obowiązany był stwierdzić niedopuszczalność odwołania na podstawie art. 134 k.p.a.

Termin do wniesienia odwołania jest terminem procesowym. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje w art. 58 instytucję przywrócenia terminu. Z tych względów Sąd nie miał podstaw, aby odnieść się do zarzutu skargi.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w wyroku.