Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 105/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prokurator
Treść wyniku: Zobowiązano do podjęcia czynności
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie: WSA Dorota Jadwiszczok Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w S. G. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Prokuratora Rejonowego do załatwienia wniosku Stowarzyszenia [...] z siedzibą w S. G., z dnia 27 sierpnia 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2. stwierdza, że bezczynność Prokuratora Rejonowego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Prokuratora Rejonowego na rzecz skarżącego Stowarzyszenia [...] z siedzibą w S. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Stowarzyszenie A. (dalej jako Stowarzyszenie) wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prokuratora Rejonowego (dalej jako Prokurator Rejonowy) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając organowi naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330, dalej jako u.d.i.p.) oraz art. 61 ust. 1 Konstytucji RP.

Stowarzyszenie domaga się zobowiązania Prokuratora Rejonowego do załatwienia wniosku strony z dnia 27 sierpnia 2018 r. oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Jak wynika z uzasadnienia skargi Stowarzyszenie w dniu 27 sierpnia 2018 r. wystąpiło do Prokuratury Rejonowej z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej m.in. w postaci aktu oskarżenia w sprawie o sygnaturze [..].

W piśmie z dnia 10 września 2018 r. organ udzielił odpowiedzi na pytania zawarte w pkt 1 i 2 wniosku, w odniesieniu zaś do żądania udostępnienia skanu aktu oskarżenia poinformował, że do czasu rozpoczęcia przewodu sądowego treść aktu oskarżenia nie stanowi informacji publicznej, natomiast we wnioskowanej sprawie przewód sądowy nie został jeszcze otwarty.

W wywiedzionej skardze Stowarzyszenie stanęło na stanowisku, że akt oskarżenia stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p., którego treść stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu. Ponadto wniesienie do sądu aktu oskarżenia jest jednym ze sposobów zakończenia postępowania przygotowawczego, a więc dokument ten jest też rozstrzygnięciem, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze tej u.d.i.p. Nie może on być też utajniony ze względu na tajemnicę postępowania przygotowawczego. Dalej strona skarżąca stwierdziła, powołując się na orzecznictwo NSA, że po sporządzeniu i przesłaniu aktu oskarżenia do sądu ustawodawca przewidział znacznie większe możliwości dostępu publiczności do śledzenia postępowania sądowego. Regułą jest bowiem, że rozprawy są jawne a przewód sadowy rozpoczyna się od zwięzłego przedstawienia przez oskarżyciela zarzutów oskarżenia, co z reguły sprowadza się do odczytania aktu oskarżenia. Jeżeli zatem jawność rozprawy nie została wyłączona przez sąd, bądź z mocy prawa, treść aktu oskarżenia pozostaje podana do publicznej wiadomości. Ponadto skarżąca podkreśliła, że nie domaga się zapewnienia wglądu do akt sprawy o wskazanej sygnaturze, lecz udostępnienia kopii konkretnego dokumentu.

W odpowiedzi na skargę Prokurator Rejonowy przedstawił stan sprawy i stwierdził, że brak jest podstaw do zobowiązania organu do rozpoznania wniosku z dnia 27 sierpnia 2018 r., albowiem wniosek ten został już załatwiony – stronie udzielono odpowiedzi w dniu 10 września 2018 r., a jej treść determinowała formę rozpoznania sprawy w postaci pisma, a nie decyzji administracyjnej. Jednocześnie organ podtrzymał swoje stanowisko, że przed otwarciem przewodu sądowego i podjęciem przez sąd decyzji w zakresie jawności rozprawy akt oskarżenia nie jest informacją publiczną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów między innymi w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej (3 § 2 pkt 1) i podejmowaniu innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (3 § 2 pkt 4).

Uwzględniając skargę na bezczynność sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2) oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności (pkt 3). Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub o przyznaniu od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Na wstępie wskazać należy, że rozpoznając niniejszą sprawę sąd uznał, że sformułowane w skardze żądanie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej zostało ograniczone w stosunku do treści wniosku z dnia 27 sierpnia 2018 r. Poza zakresem skargi znalazły się bowiem żądania zawarte w pkt 1 i 2 wniosku. Dotyczyły one udostępnienia informacji, czy prezydentowi przedstawiono zarzuty, a jeśli tak, to z jakiego paragrafu i o jaką karę wnioskuje prokurator oraz informacji do jakiego sądu przesłano akt oskarżenia. Wobec potwierdzonego w aktach sprawy faktu udzielenia przez organ odpowiedzi w tym zakresie, dokonanej pismem z dnia 10 września 2018 r., i braku kwestionowania tej odpowiedzi przez stronę skarżącą sąd uznał, że w tym zakresie skarżąca nie zarzuca organowi bezczynności. Badaniu podlegała zatem kwestia bezczynności w zakresie punktu 3 wniosku, obejmującego żądanie przesłania kopii aktu oskarżenia w sprawie o sygnaturze [..].

Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji zagwarantowanego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Używając

w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje ww. obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.

Oceniając, czy Prokurator Rejonowy pozostaje w bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego Stowarzyszenia z dnia 27 sierpnia 2018 r. sąd wojewódzki w pierwszej kolejności zważył, że każdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej podlegać winien ocenie z punktu widzenia przesłanek podmiotowych i przedmiotowych. Udostępnienie informacji objętej wnioskiem może bowiem nastąpić jedynie wówczas, gdy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej określonych w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p., oraz gdy stwierdzone zostanie, że żądana informacja stanowi informację o charakterze publicznym w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p.

Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej,

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych,

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego,

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Zdaniem sądu niewątpliwie Prokurator Rejonowy jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępnienia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu. Prokuratura realizując zadania publiczne, jakimi są strzeżenie praworządności oraz czuwanie nad ściganiem przestępstw (art. 2 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Prawo o prokuraturze, Dz. U. z 2017 r., poz. 1767) zalicza się do organów władzy publicznej, o jakich mowa w art. 61 Konstytucji RP

i art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.di.p. W myśl art. 3 ustawy Prawo o prokuraturze, obowiązki określone w art. 2 wykonując Prokurator Generalny, Prokurator Krajowy i pozostali zastępcy Prokuratora Generalnego oraz podlegli im prokuratorzy, a więc także strona przeciwna w niniejszej sprawie, która w myśl art. 1 § 1 i 3 ustawy Prawo o prokuraturze jest prokuratorem powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury. Tym samym jest organem władzy publicznej i podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, jeśli jest w jej posiadaniu.

Następnie konieczne jest rozważenie przesłanki przedmiotowej, tj. ustalenie, czy żądana we wniosku informacja jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Przepis ten stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy, a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 ustawy zasadniczej, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Informację publiczną stanowi także, w myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p., treść danych publicznych w tym, treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (tiret pierwsze tego przepisu).

Jak wynika z treści wniosku z dnia 27 sierpnia 2018 r., skarżące Stowarzyszenie w tym zakresie, które obejmuje skarga domagało się udostępnienia informacji publicznej w postaci skanu aktu oskarżenia skierowanego przez Prokuraturę Rejonową do sądu w sprawie o sygnaturze akt [..]. Zgodnie z art. 331 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 1987), wniesienie do sądu aktu oskarżenia jest jednym ze sposobów zakończenia postępowania przygotowawczego, a zatem należy uznać, że akt oskarżenia jest de facto rozstrzygnięciem, o jakim mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze u.d.i.p. Z kolei dokumentem urzędowym - jak stanowi art. 6 ust. 2 u.d.i.p.- jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Stosownie zaś do art. 115 § 13 pkt 3 Kodeksu karnego prokurator jest funkcjonariuszem publicznym.

W świetle powyższego sąd podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 2078/16, dostępny w CBOSA), że akt oskarżenia spełnia konstytutywne elementy przywołanej powyżej definicji dokumentu urzędowego, a tym samym jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy.

Przesądzenie, że żądany dokument jest informacja publiczną nie oznacza jeszcze, że podlega od udostępnieniu w trybie u.d.i.p., albowiem należy mieć na względzie, że akt oskarżenia stanowi wraz z aktami postępowania przygotowawczego część akt sprawy sądowej. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się zaś, że akta sprawy (sądowej, administracyjnej bądź postępowania przygotowawczego) są zbiorem różnego rodzaju dokumentów, tj. takich, które stanowią informację publiczną i które jej nie stanowią. W aktach tych mogą znajdować się bowiem materiały, które nie zostały wytworzone przez organ władzy publicznej lub inne podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej, a także zawierają często dokumenty prywatne i dotyczą spraw bardzo osobistych np. życia rodzinnego, stanu zamożności czy też stanu zdrowia. W konsekwencji przyjmuje się, że wnioskodawca ma prawo uzyskania informacji publicznej, a nie prawo dostępu do zbioru, w którym niektóre dokumenty mają walor takiej informacji (zob. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 7/13, dostępna w CBOSA).

Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela dominujący w orzecznictwie i doktrynie pogląd, że akta sprawy jako zbiór różnego rodzaju informacji nie są w całości informacją publiczną i nie powinny być co do zasady w całości udostępniane. Nie mniej jednak nie sposób jednak zgodzić się z tezą, że okoliczność ta ogranicza prawo do informacji w trybie u.d.i.p. z uwagi na to, że dostęp do żądanego dokumentu regulowany jest przepisami k.p.k., co wypełnia normę kolizyjną zawartą w art. 1 ust. 2 u.d.i.p.

Przywołana regulacja stanowi, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Zasady dostępu akt sprawy sądowej oraz akt postępowania przygotowawczego, sporządzania z nich odpisów, w tym wydawania kserokopii z dokumentów i uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy reguluje art. 156 k.p.k. Zgodnie z tym przepisem stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym udostępnia się akta sprawy sądowej oraz daje możliwość sporządzenia z nich odpisów lub kopii. Za zgodą prezesa sądu akta te mogą być udostępnione również innym osobom. Z kolei art. 156 § 5 k.p.k. stanowi, że jeżeli nie zachodzi potrzeba zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania lub ochrony ważnego interesu państwa, w toku postępowania przygotowawczego stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym udostępnia się akta, umożliwia sporządzanie odpisów lub kopii oraz wydaje odpłatnie uwierzytelnione odpisy lub kopie; prawo to przysługuje stronom także po zakończeniu postępowania przygotowawczego. Oznacza to, że przepisy k.p.k., które w sposób pełny regulują kwestie dostępu do akt w trakcie postępowania sądowego oraz postępowania przygotowawczego, wyłączają w tym zakresie uregulowania u.d.i.p. Podkreślić jednak trzeba, że chodzi o udostępnienie określonego zbioru różnorodnych materiałów i dokumentów, które tworzą akta sprawy, a nie o dostęp do zawartej w tym zbiorze informacji publicznej, czy też konkretnie oznaczonego dokumentu.

Dlatego też nie sposób z góry przyjąć, że poszczególne informacje zawarte w dokumentach urzędowych, precyzyjnie określone, a znajdujące się w aktach zakończonego postępowania karnego przygotowawczego, nie będą podlegać ustawie o odstępie do informacji publicznej jako nośnik konkretnej informacji. Wnioskodawca może bowiem wskazać we wniosku konkretną interesującą go informację zawartą w tych aktach, co pozwoli zobowiązanemu podmiotowi udzielić tej informacji lub wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 u.d.i.p.

Zdaniem sądu wojewódzkiego, rozpoznając wniosek Stowarzyszenia Prokurator Rejonowy nie dokonał należytej analizy punktu 3 wniosku w zakresie kwalifikacji zawartego w nim żądania. Badanie treści tego wniosku wskazuje natomiast jednoznacznie, że Stowarzyszenie domagało się udzielenia konkretnej informacji – skanu aktu oskarżenia, a nie dostępu do różnego rodzaju informacji zawartych w zbiorze jakim są akta postępowania przygotowawczego prowadzonego przez ten organ. Jeżeli zaś we wniosku o udostępnienie informacji publicznej zostaną określone konkretne informacje publiczne precyzyjnie określone, a znajdujące się w aktach zakończonego postępowania przygotowawczego, to winny one zostać udostępnione przez podmiot zobowiązany. Błędne w tym kontekście zdaniem sądu jest stanowisko Prokuratora Rejonowego, że żądana w przedmiotowym zakresie informacja w postaci skanu aktu oskarżania przesłanego do sądu nie jest informacją publiczną, do chwili otwarcia przewodu sądowego.

Skoro zatem wniosek Stowarzyszenia dotyczył informacji publicznej i został skierowany do właściwego podmiotu, to odpowiedź na złożone zapytanie winna być udzielona za zasadach i w trybie u.d.i.p. W przypadku uwzględnienia wniosku, udostępnienie informacji publicznej w sposób i formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku zaś, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona zgodnie z żądaniem wniosku, podmiot zobowiązany winien jest powiadomić pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazać, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, W takim wypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

Oczywiste jest również, że udzielenie informacji publicznej może podlegać ograniczeniu. Zgodnie art. 5 ust. 1 u.d.di.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a nadto ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (ust. 2). Zatem jeśliby organ stanął na stanowisku, że wnioskowana informacja podlega tym ograniczeniom, to wówczas w myśl art. 16 ust. 1 u.d.i.p., może odmówić jej udostępnienia w formie decyzji administracyjnej.

Z bezczynnością organu (podmiotu zobowiązanego) na podstawie u.d.i.p. mamy do czynienia w sytuacji, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno - technicznej, czyli do udostępnienia informacji publicznej (art. 14 u.d.i.p.), takiej czynności nie podejmuje, nie wydaje też decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ani na piśmie nie udziela odpowiedzi, że żądanej informacji publicznej nie posiada. Celem skargi na bezczynność jest więc zobowiązanie organu (podmiotu zobowiązanego) do wydania aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony.

W ocenie sądu mamy do czynienia w niniejszej sprawie z bezczynnością. Prokurator Rejonowy nie rozpatrzył bowiem wniosku Stowarzyszenia o udostępnienie informacji publicznej w części udostępnienia skanu aktu oskarżenia skierowanego do sądu w sprawie karnej o sygnaturze [..], gdyż ani nie udzielił tej informacji, ani też nie wydał decyzji administracyjnej odmawiającej jej udostępnienia. Prokurator ograniczył się jedynie do wskazania w formie pisemnej, że żądana informacja nie może zostać udostępniona, gdyż nie jest informacją publiczną udostępnianą w trybie u.d.i.p., przy czym jak wyjaśniono wyżej w uzasadnieniu, stanowisko to nie jest zasadne. Odnosząc się szczególnie do poglądu, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej z uwagi na to, że nie rozpoczął się jeszcze przewód sądowy ujawniający treść tego dokumentu wskazać trzeba, że ewentualne wyłączenie przez sąd powszechny jawności przedmiotowego aktu oskarżenia nie pozbawia tego dokumentu waloru informacji publicznej i nie zwalnia organu z obowiązku rozpoznania wniosku zgodnie z zasadami u.d.i.p. Kwestia ewentualnego ograniczenia dostępu do tej informacji z przyczyn wskazanych w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. musi bowiem zostać zbadana podczas rozpoznawania wniosku, zakończonego odpowiednim rozstrzygnięciem, tj. udostępnieniem informacji bądź też decyzją o odmowie jej udostępnienia z uwagi na wystąpienie wymienionych w tym przepisie ograniczeń.

Mając to na uwadze sąd uznał, że na dzień orzekania Prokurator Rejonowy pozostawał w bezczynności, co skutkowało koniecznością zobowiązania go do rozpoznania wniosku strony skarżącej na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zakresie, w jakim nie został on rozpoznany.

Oceniając charakter zaistniałej bezczynności, jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd uznał jednak, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa, orzekając w tym zakresie w punktu 2 sentencji wyroku. Przemawia za tym fakt, że organ nie pozostawił wniosku Stowarzyszenia bez odpowiedzi, lecz w piśmie z dnia 10 września 2018 r. ustosunkował się do niego w terminie zakreślonym przepisami u.d.i.p., udzielając informacji żądanej w punktach 1 i 2 wniosku, zaś jedynie niezgodny z prawem sposób rozpoznania wniosku w zakresie punktu nie wynikał z lekceważenia przepisów prawa, lecz z błędnej ich interpretacji.

Skutkiem niniejszego rozstrzygnięcia jest konieczność ponownego rozpatrzenia przez organ wniosku skarżącej w zakresie żądania udostępnienia skanu aktu oskarżenia, w formie i terminie przewidzianych przepisami u.d.i.p., z uwzględnieniem przedstawionej oceny prawnej. Podkreślić przy tym trzeba, że tak określony obowiązek nie przesądza jednak tego, czy w dalszym postępowaniu wnioskowana informacja publiczna zostanie udostępniona skarżącemu, a jeśli tak się stanie, czy nastąpi to w pełnej żądanej formie. Ocena w tym zakresie należy do dysponenta informacji publicznej, który wyjaśni, czy wszystkie dane mogą zostać ujawnione, czy też całość lub część z nich objęta jest tajemnicą, a jeśli tak, to jakiego rodzaju, i w związku z tym które dane podlegają ochronie, czy do zastosowania tej ochrony wystarczy zanonimizowanie tych danych czy też koniecznym będzie odmowa udzielenia informacji na podstawie art. 5 u.d.i.p.

O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając od Prokuratora Rejonowego na rzecz skarżącego Stowarzyszenia kwotę 100 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi.

Sąd orzekał w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.