Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 470/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 3
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędziowie WSA Olga Żurawska-Matusiak, Janusz Walawski, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi U. K. i M. K. na bezczynność T. S.A. z siedzibą w W. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] stycznia 2013 r. - oddala skargę -


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r. pełnomocnik U. K. i M. K. wezwał T. S.A. z siedzibą w W. do zawarcia umowy o ustanowienie służebności przesyłu dotyczącej urządzeń przesyłowych w postaci podziemnej linii telekomunikacyjnej o łącznej długości 200 metrów przebiegającej na działkach nr [...] opisanych w prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...].

W piśmie tym zawarł jednocześnie wniosek o udostępnienie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej dokumentacji techniczno - prawnej w tym dokumentacji prawnej stanowiącej podstawę lokalizacji i budowy infrastruktury telekomunikacyjnej na działkach nr [...], [...]opisanych w prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...] będących własnością U. i M. K., w szczególności decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii telekomunikacyjnej na działkach nr [...], [...] oraz innych dokumentów techniczno - prawnych.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie Spółka w piśmie z dnia [...] marca 2013 r. poinformowała, że w wyniku analizy posiadanej dokumentacji oraz wizji lokalnej stwierdzono, że infrastruktura telekomunikacyjna wbudowana w działkę [...] służy do zapewnienia telekomunikacji w zlokalizowanym na niej budynku, natomiast w granicach działki nr [...] T. nie ma wbudowanych żadnych urządzeń.

W piśmie tym zaznaczono jednocześnie, że zgodnie z aktualnie obowiązującym art. 30 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, dostęp do nieruchomości w celu zapewnienia telekomunikacji w zlokalizowanym na niej budynku jest nieodpłatny. Również uchylony ww. ustawą wcześniejszy przepis - art. 140 ust. 3 Prawa Telekomunikacyjnego wskazywał na nieodpłatny charakter korzystania z nieruchomości w związku z umieszczeniem na niej urządzeń telekomunikacyjnych, które służą zapewnianiu telekomunikacji właścicielowi lub użytkownikowi nieruchomości, na ich wniosek.

W związku z powyższym wniosek o podjęcie negocjacji w przedmiocie ustalenia odszkodowania za bezumowne korzystanie przez T. S.A. z wyżej wymienionej nieruchomości, jak również ustanowienia na nich służebności przesyłu Spółka uznaje za bezzasadny.

Po otrzymaniu powyższej odpowiedzi pełnomocnik U. i M. K. w piśmie z dnia [...] czerwca 2013 r. skierowanym do T. S.A. ponowił wezwanie o udostępnienie informacji publicznej w postaci dokumentacji techniczno – prawnej, w tym dokumentacji prawnej, stanowiącej podstawę lokalizacji i budowy infrastruktury telekomunikacyjnej na działkach nr [...], [...] opisanych w prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...].

W odpowiedzi na to wezwanie T. S.A. w piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. poinformowała, że żądaną dokumentację może jedynie udostępnić do wglądu w siedzibie Spółki, zlokalizowanej we [...]. Jednocześnie ponownie podkreślono, że infrastruktura telekomunikacyjna wbudowana w działkę nr [...] służy do zapewnienia telekomunikacji w zlokalizowanym na niej budynku i wybudowana była na wniosek państwa U. i M. K., z dnia [...] października 1996 r., natomiast w granicach działki nr [...] T. nie ma wbudowanych żadnych urządzeń.

W skardze na bezczynność T. S.A. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pełnomocnik U. K. i M. K. zarzucił Spółce nieudostępnienie żądanej informacji publicznej przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W związku z powyższym wniósł o stwierdzenie bezczynności Spółki oraz o zobowiązanie jej do udzielenia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie, a także o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Argumentując żądanie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej pełnomocnik skarżących wskazał, że do udostępnienia informacji publicznej zobowiązane są, oprócz władz publicznych, także inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy).

Podkreślił przy tym, że "zadania publiczne" mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. "Zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiągnięciu celów określonych w Konstytucji i w ustawie. Wykonywanie tych zadań zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli.

Wskazując na powyższe oraz powołując się na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik stwierdził, że T. S.A. mieści się w pojęciu "innych podmiotów wykonujących zadania publiczne" w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Żądana dokumentacja, która stanowiła podstawę lokalizacji i budowy linii telekomunikacyjnej na działce nr [...] stanowi natomiast informację publiczną. W sytuacji zatem, gdy T. S.A. ustaliła, że na działce nr [...] nie ma żadnych urządzeń przesyłowych, powinna udostępnić kserokopie żądanej dokumentacji w zakresie działki nr [...].

Jednocześnie pełnomocnik zaznaczył, że skarga na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia.

Wskazał nadto, że do dnia wniesienia skargi Spółka ani nie udzieliła informacji, ani nie wydała rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji, czy też w sprawie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji.

W odpowiedzi na skargę T. S.A. wniosła o jej odrzucenie zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., tj. z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania niniejszej sprawy, ewentualnie o jej oddalenie na podstawie art. 151 P.p.s.a., wobec braku przedmiotu sporu.

Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi Spółka podniosła, że katalog podmiotów zobligowanych do udzielenia informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, został określony w art. 4 tej ustawy.

T. S.A. nie jest jednym ze wskazanych w tym przepisie podmiotów, bowiem nie spełnia żadnego z warunków określonych przez ustawę. Spółka podkreśliła, że w przypadkach osób prawnych, które nie reprezentują Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego, państwowych i samorządowych jednostek organizacyjnych lub innych jednostek organizacyjnych wykonujących zadania publiczne, ustawa ograniczyła obowiązek udostępnienia informacji do tych, w których Skarb Państwa posiada pozycję dominującą. Tymczasem T. S.A. jest spółką prawa handlowego, której przedmiot działalności dotyczy prawa prywatnego, nie zaś publicznego, a Skarb Państwa w tej spółce nie ma pozycji dominującej w rozumieniu art. 4 pkt 10 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.). Spółka powołała się przy tym na orzecznictwo sądów administracyjnych potwierdzające powyższe stanowisko.

Uzasadniając z kolei wniosek alternatywny o oddalenie skargi Spółka podniosła, że skarżący wnosili o udostępnienie kserokopii dokumentacji techniczno - prawnej w tym dokumentacji prawnej stanowiącej podstawę lokalizacji i budowy infrastruktury telekomunikacyjnej na działkach nr [...] i [...], podczas, gdy na działce nr [...] nie ma w ogóle infrastruktury, a na działce nr [...] istnieje jedynie przyłącze skarżących.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwana jako "P.p.s.a.", obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.

W ocenie Sądu skarga na bezczynność T. S.A. w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności (vide: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86).

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu, i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.

Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowią, że realizacja prawa do informacji publicznej w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1-3) jest uzależniona od jednoczesnego, kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek. Po pierwsze: przedmiotem żądania informacji musi być informacja publiczna w rozumieniu art. 1 oraz art. 3 ust. 2, po drugie: adresatem żądania udostępnienia informacji publicznej, na zasadach tej ustawy, zgodnie z art. 4 ust. 1, mają być "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne", ponadto (ust. 2) związki zawodowe i inne organizacje oraz partie polityczne, po trzecie: według art. 4 ust. 3 obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.

W sprawach o udostępnienie informacji publicznej, aby można było mówić o bezczynności należy zatem stwierdzić, iż na danym podmiocie ciąży - wynikający z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej - obowiązek udostępnienia informacji mającej walor informacji publicznej będącej w jego posiadaniu, a dopiero później, iż obowiązku tego, w nakazanym prawem terminie, podmiot ten nie wypełnia.

W sprawie niniejszej zagadnieniem kluczowym wymagającym rozstrzygnięcia było zatem to, czy T. S.A. jest – w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej – podmiotem zobowiązanym.

W art. 4 ust. 1 ww. ustawy ustawodawca wymienił katalog podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, który to katalog nie jest zamkniętym, z uwagi na użycie w tym przepisie zwrotu "w szczególności". Podmioty te można w zasadzie podzielić na dwie zasadnicze kategorie, tj. na władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne.

W pkt 5 omawianego przepisu jako podmiot zobowiązany ustawodawca wskazał m.in. jednostki organizacyjne wykonujące zadania publiczne. Termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadania władzy publicznej". Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym, bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyraźne unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 ustawy zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiągnięciu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli (por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10, publ. http://cbois.nsa.gov.pl).

Telekomunikacja to dziedzina techniki i nauki, zajmująca się transmisją wszelkiego rodzaju informacji na odległość. Obejmuje również sposoby przetwarzania tych informacji, kodowanie, sprzęt telekomunikacyjny, teorie propagacji, sieci telekomunikacyjne i wiele innych zagadnień. Obecnie telekomunikacja w coraz większym stopniu zależy od rozwiązań informatycznych i zaczyna odgrywać coraz większe znaczenie w sieciach komputerowych. Wykonywana jest przy użyciu środków łączności.

Legalna definicja zawarta w art. 2 pkt 42 ustawy z 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.) określa telekomunikację jako nadawanie, odbiór lub transmisję informacji, niezależnie od ich rodzaju, za pomocą przewodów, fal radiowych bądź optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną.

Art. 54 ust. 1 Konstytucji RP stanowi, że każdemu zapewnia się wolność wyrażania swoich poglądów oraz pozyskiwania i rozpowszechniania informacji. Natomiast w art. 10 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, zmienionej Protokołem nr 11 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284) określono, że każdy ma prawo do wolności wyrażania opinii. Prawo to obejmuje wolność posiadania poglądów oraz otrzymywania i przekazywania informacji i idei bez ingerencji władz publicznych i bez względu na granice państwowe.

W "Strategii rozwoju społeczeństwa informacyjnego w Polsce do roku 2013" podkreślono, że jednym z istotnych czynników stymulujących wzrost gospodarczy jest umiejętność pozyskiwania, gromadzenia i wykorzystywania informacji, dzięki dynamicznemu rozwojowi technologii informacyjnych i komunikacyjnych. Gwałtowny wzrost znaczenia informacji oraz usług świadczonych drogą elektroniczną i tym samym wykorzystania technologii informacyjnych i komunikacyjnych w gospodarce, administracji publicznej (rządowej i samorządowej), a także w życiu codziennym obywateli wiąże się z nowym trendem transformacji cywilizacyjnej – transformacji w kierunku "społeczeństwa informacyjnego".

Powyższe jednoznacznie wskazuje, że usługi telekomunikacyjne mają istotne znaczenie z punktu widzenia istnienia społeczeństwa i poszczególnych jednostek. Cechuje je zatem użyteczność dla ogółu.

Zauważyć także należy, że traktat lizboński zapewnia ochronę usług świadczonych w ogólnym interesie w Unii Europejskiej. Dodał on do traktatów założycielskich "Protokół w sprawie usług świadczonych w interesie ogólnym

(nr 26), mający taką samą moc prawną, co traktaty. "Usługi świadczone w interesie ogółu", to usługi świadczone w interesie ogółu i podlegające szczególnym obowiązkom z tytułu świadczenia usług publicznych. Klasycznym przykładem takiego obowiązku jest obowiązek świadczenia danej usługi na terytorium całego kraju, w przystępnych cenach, na porównywalnym poziomie jakości, niezależnie od opłacalności poszczególnych operacji. Takie świadczenia przyczyniają się do osiągnięcia celów solidarności i równości i obejmują: a) usługi nierynkowe (tj. obowiązkowa edukacja szkolna, bezpieczeństwo socjalne itp..); b) obowiązki państwa (tj. bezpieczeństwo, wymiar sprawiedliwości itp.); c) usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym (podstawowe usługi w zakresie dostaw energii elektrycznej, telekomunikacja, usługi pocztowe, transportowe, gospodarka rolno-kanalizacyjna, gospodarowanie odpadami itp.).

Pojęcie "usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym" nie zostało szczegółowo określone w prawie unijnym. Zazwyczaj oznacza to komercyjne usługi służące interesowi ogólnemu, na które władze publiczne mogą nakładać szczególne obowiązki z tytułu świadczenia usług publicznych (usługi transportowe, pocztowe, energetyczne i telekomunikacyjne). Państwa członkowskie samodzielnie określają, jakie usługi należą ich zdaniem do usług "świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym".

W sferze łączności publicznej ustawodawca polski zrezygnował z utrzymania monopolu państwa. Na tym polu mamy do czynienia z prywatyzacją zadań publicznych, co wiąże się z dopuszczeniem podmiotów niepublicznych do wykonywania zadań publicznych, jakimi są usługi telekomunikacyjne. Specyfika rynku telekomunikacyjnego wynika w dużej mierze z faktu istotnego ograniczenia zasady swobody prowadzenia działalności gospodarczej. Ustawa Prawo telekomunikacyjne wskazuje organy, które są uprawnione (władne) do ingerowania w działalność operatorów telekomunikacyjnych i określa środki służące realizacji celów określonych tą ustawą. Z art. 1 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego wynika, że celem ustawy jest stworzenie warunków dla: wspierania równoprawnej i skutecznej konkurencji w zakresie świadczenia usług telekomunikacyjnych; rozwoju i wykorzystania nowoczesnej infrastruktury telekomunikacyjnej; zapewnienia ładu w gospodarce numeracją, częstotliwościami oraz zasobami orbitalnymi; zapewnienia użytkownikom maksymalnych korzyści w zakresie różnorodności, ceny i jakości usług telekomunikacyjnych; zapewnienia neutralności technologicznej; zapewnienia użytkownikom końcowym będącym osobami niepełnosprawnymi dostępu do usług telekomunikacyjnych równoważnego poziomu dostępu, z jakiego korzystają inni użytkownicy końcowi. Zatem, skoro cel ustawy zakłada świadczenie usług na zasadzie konkurencyjności, to tym samym wykluczono rezerwację tej działalności gospodarczej wyłącznie dla podmiotów publicznych. Dlatego też w art. 2 pkt 27 niniejszej ustawy definiuje się pojęcie przedsiębiorcy telekomunikacyjnego uprawnionego do świadczenia usług telekomunikacyjnych jako przedsiębiorcę lub inny podmiot uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej na podstawie odrębnych przepisów, który wykonuje działalność gospodarczą polegającą na dostarczeniu sieci telekomunikacyjnych, świadczeniu usług towarzyszących lub świadczeniu usług telekomunikacyjnych. Jednocześnie niniejsza ustawa przez publiczną sieć telekomunikacyjną rozumie sieć telekomunikacyjną wykorzystywaną głównie do świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych. Natomiast publicznie dostępna usługa telefoniczna to usługa telekomunikacyjna dostępna dla ogółu użytkowników, dla inicjowania i odbierania, bezpośrednio lub pośrednio, połączeń krajowych lub krajowych i międzynarodowych, za pomocą numeru lub numerów ustalonych w krajowym lub międzynarodowym planie numeracji telefonicznej.

Uwzględniając powyższe regulacje stwierdzić należy, że T. S.A., aczkolwiek jest podmiotem prywatnym, wykonuje zadania umożliwiające szeroką, publicznie dostępną łączność telefoniczną. Jest jedyną firmą w Polsce, która ma ofertę telekomunikacyjną, dostępną w całym kraju. Działa bowiem na rynku telefonii stacjonarnej, telefonii komórkowej, internetu i transmisji danych. Podkreślić przy tym należy, że nie każde przedsiębiorstwo telekomunikacyjne ma tak ważną dla tej dziedziny rolę, jak T. S.A. Wskazać tu trzeba nie tylko na liczbę abonentów telefonii tradycyjnej T. S.A., ale także, co jest dla współczesnej telekomunikacji najistotniejsze, fakt dysponowania przez tę Spółkę znaczną ilością sieci telekomunikacyjnych, w tym tzw. światłowodów, która to sieć służy nie tylko abonentom T. S.A., ale także stanowi nośniki wykorzystywane przez inne przedsiębiorstwa telekomunikacyjne. Jeżeli zważy się, że sieć ta służy nie tylko potrzebom telefonii (rozumianej zarówno tradycyjnie, jak i mobilnie), ale także łączności internetowej oraz rozprowadzaniu sygnałów telewizyjnych oraz radiowych, to T. S.A. jawi się jako bardzo istotny podmiot organizujący telekomunikację w Polsce.

Reasumując stwierdzić należy, że T. S.A. będąc podmiotem prywatnym, z punktu widzenia prawa administracyjnego publicznego, wykonuje bardzo istotne zadania umożliwiające szeroką, publicznie dostępną łączność telefoniczną. Uwzględniając zatem wskazane wcześniej znaczenie usług telekomunikacyjnych z punktu widzenia społeczeństwa i poszczególnych jednostek, przyjąć trzeba, że T. S.A. jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a w konsekwencji podmiotem określonym w art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej znajdującej się w jego posiadaniu. Jednocześnie zgodzić się należy ze stanowiskiem zaprezentowanym w odpowiedzi na skargę, że T. S.A. nie jest osobą prawną, w której Skarb Państwa lub inne podmioty określone w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Nie był to jednak wyznacznik decydujący o zaliczeniu Spółki do grona podmiotów objętych działaniem ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wyznacznikiem tym była realizacja zadań publicznych.

Pomimo tego, że T. S.A. jest, w ocenie Sądu, podmiotem zobowiązanym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, to w niniejszej sprawie nie można postawić jej zarzutu bezczynności.

W sprawie niniejszej nie było okolicznością sporną, że żądana przez U. i M. K. dokumentacja we wniosku z dnia [...] stycznia 2013 r. odpowiada co do zasady zakresowi przedmiotowemu informacji publicznej wskazanemu w art. 61 Konstytucji oraz w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się bowiem zgodnie, że decyzje i dokumenty dotyczące budowy przedsięwzięć, są dokumentami, w posiadaniu których pozostaje inwestor, a jeżeli inwestorem jest podmiot realizujący zadania publiczne, to decyzje te i dokumenty służą realizowaniu zadań publicznych przez taki podmiot. Dokumentacja związana z procesami inwestycyjnymi, w tym decyzje administracyjne, operaty szacunkowe i inne dokumenty, są zatem dokumentami, do których dostęp gwarantuje ustawa o dostępie do informacji publicznej jeżeli znajdują się one w posiadaniu organu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1872/13).

T. S.A. w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w dwóch kolejnych pismach z dnia [...] marca 2013 r. oraz z dnia [...] lipca 2013 r. przekazała pełnomocnikowi wnioskodawców informacje, że infrastruktura telekomunikacyjna wbudowana w działkę nr [...] służy do zapewnienia telekomunikacji w zlokalizowanym na niej budynku i wybudowana była na wniosek państwa U. i M. K. z dnia [...] października 1996 r., natomiast w granicach działki nr [...] T. nie ma wbudowanych żadnych urządzeń. W piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. poinformowano jednocześnie pełnomocnika skarżących, że żądana dokumentacja dotycząca działki nr [...] może zostać jedynie udostępniona do wglądu w siedzibie Spółki, zlokalizowanej we [...].

W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę powyższe informacje przekazane pełnomocnikowi skarżących w pismach z dnia [...] marca 2013 r. oraz z dnia [...] lipca 2013 r. należy stwierdzić, iż T. S.A. nie pozostaje w bezczynności.

Przepis art. 4 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej wyraźnie wskazuje, że podmioty zobowiązane w rozumieniu tej ustawy obowiązane są do udostępnienia informacji publicznych będących w ich posiadaniu.

Skoro zaś T. S.A. nie dysponuje dokumentacją, która stanowiłaby podstawę lokalizacji i budowy infrastruktury telekomunikacyjnej na działce nr [...], to tym samym nie mogła udostępnić jej skarżącym.

W sytuacji natomiast, gdy infrastruktura telekomunikacyjna wbudowana w działkę nr [...] wybudowana została na wniosek właścicieli tej działki U. i M. K. z dnia [...] października 1996 r. oraz służy jedynie do zapewnienia telekomunikacji w zlokalizowanym na niej budynku, to tym samym nieuzasadnione jest ubieganie się przez skarżących o dostęp do dokumentacji stanowiącej podstawę lokalizacji i budowy infrastruktury telekomunikacyjnej na tej działce w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Odnośnie dokumentacji stanowiącej podstawę lokalizacji i budowy infrastruktury telekomunikacyjnej na działce nr [...], skarżący domagają się bowiem w istocie nie informacji o sprawach publicznych, lecz informacji w dotyczącej ich bezpośrednio sprawie indywidualnej.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej, która służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania szeroko pojętej władzy publicznej oraz innych podmiotów wykonujących zadania publiczne, nie może być natomiast wykorzystywana jako instrument do załatwiania spraw indywidulanych.

W tym stanie rzeczy nie można uznać zasadności skargi, jak też uwzględnić zawartych w niej wniosków.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.