Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 530/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2006-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2003 nr 228 poz 2255
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędzia NSA Stefan Kłosowski/spr./ Protokolant Joanna Białas-Gołąb po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2006 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego o d d a l a skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta przyznał A. M. zasiłek pielęgnacyjny z tytułu ukończenia [...] roku życia w wysokości [...] zł od dnia [...] r. na czas nieokreślony.

Od powyższej decyzji A. M. złożyła odwołanie wnosząc

o wyrównanie nie wypłaconych świadczeń za okres [...] miesięcy, licząc od dnia

[...] r. Skarżąca powołuje się na decyzję z dnia [...] r. znak [...] wydaną przez ZUS, na mocy której przyznano jej wypłatę zasiłku bezterminowo. Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie poinformował jej o tym, iż z dniem [...]r. zmienił się podmiot wypłacający zasiłki z ZUS-u na Urząd Miasta. O tym że została wstrzymana wypłata zasiłku dowiedziała się w dniu [...] r. będąc osobiście w ZUS-ie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz na podstawie art. 16 ust. 2 pkt 3 i ust. 4 oraz art. 24 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych ( Dz. U. Nr 228, poz. 2255 z późn. zm.) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium, powołując się na treść art. 16 ust 2 pkt 3

w zw. z art. 24 ust 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, podało, że A. M. prawo do zasiłku pielęgnacyjnego przysługuje, począwszy od miesiąca w którym złożono wniosek w Urzędzie Miasta o jego wypłatę. Przepisy te są bezwzględnie obowiązujące i organ odwoławczy nie może uwzględnić innych okoliczności podnoszonych przez odwołującą się. Kwestia nie wywiązania się Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z obowiązku powiadomienia osoby pobierającej zasiłek stały o tym, że od [...] r. zmienia się podmiot wypłacający to świadczenie nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy przez organ II instancji.

A. M. na powyższą decyzję złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.

W uzasadnieniu skargi A. M. jeszcze raz podnosi, iż bez swojej winy nie otrzymywała zasiłku pielęgnacyjnego za okres [... r. do [...] r. a wynika to z zaniedbania Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, który nie poinformował jej o zmianie podmiotu wypłacającego świadczenie na Urząd Miasta. Domaga się nakazania wypłacenia zasiłku za ten okres.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolą działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 dalej – Ppsa/. W ramach tej kontroli sąd bada zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Przedmiotem skargi i oceny sądu jest decyzja dotycząca przyznania skarżącej zasiłku pielęgnacyjnego przez organ administracji publicznej – Prezydenta Miasta.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowią art. 16 ust. 2 pkt 3 i ust. 4 oraz art. 24 ust. 2 i 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie

z tymi przepisami zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 144 zł miesięcznie przysługuje osobie, która ukończyła 75 lat. Prawo do świadczeń rodzinnych organ przyznający i wypłacający świadczenie ustala począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek

z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego.

W przypadku zasiłku pielęgnacyjnego prawo ustala się na czas nieokreślony. Podany przepis wyraźnie wskazuje, iż wypłata zasiłku pielęgnacyjnego zależy od uprzedniego wniosku osoby uprawnionej i od tej daty należy liczyć termin jego wypłaty. Przedmiotem skargi jest decyzja przyznająca skarżącej zasiłek od miesiąca, w którym złożyła ona wniosek w tej sprawie. Decyzji tej skarżąca

w zasadzie nie kwestionuje pod względem merytorycznym.

Sporna jest jedynie kwestia wypłaty tego zasiłku za okres od [...] do

[...]r. tj. za okres, gdy ZUS – w związku ze zmianą przepisów zaprzestał jego wypłacania, a skarżąca, wskutek – jak twierdzi – niepowiadomienia jej o tym przez organ rentowy – nie złożyła wniosku w organie pomocy społecznej, jak również ZUS nie przekazał właściwemu organowi informacji w sprawie uprawnień skarżącej do takiego zasiłku.

Kwestia ta jest jednak odrębną sprawą, która powinna być załatwiona w odrębnym trybie. Poza właściwością sądu administracyjnego jest ocena odpowiedzialności za niewypłacenie skarżącej świadczenia w okresie od [...] do [...]r. w tym nieprzekazanie właściwemu organowi informacji o przysługujących skarżącej uprawnieniach.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem organów obu instancji, iż zarzucane przez skarżącą niepoinformowanie jej przez organ rentowy, który dotychczas przyznawał

i wypłacał ten zasiłek, o zmianie organu przyznającego zasiłek pielęgnacyjny i zasad postępowania nie ma wpływu na zgodność z prawem decyzji, która jest przedmiotem skargi. Decyzja ta została wydana zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, których organ nie naruszył. Sąd administracyjny nie jest natomiast właściwy do oceny działalności Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznając skargę A. M. za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.