Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 199/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 8 i ust. 9
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w Gliwicach na uchwałę Rady Miejskiej w Gliwicach z dnia 3 czerwca 2004 r. nr XX/528/2004 w przedmiocie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych stwierdza nieważność § 4 ust. 3 i 4 zaskarżonej uchwały oraz § 2 ust. 2 tej uchwały w brzmieniu obowiązującym do 19 grudnia 2006 roku i jej § 4 ust. 5 w brzmieniu obowiązującym do 21 kwietnia 2006 roku.


UZASADNIENIE

Rada Miejska w Gliwicach w dniu 3 czerwca 2004 r. podjęła uchwałę nr XX/528/2004, w sprawie: ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych dla których zarządcą jest Prezydent Miasta Gliwice. W podstawie prawnej tej uchwały wskazany został art. 40 ust. 8 i 9 w zw. z art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( j.t. Dz. U . z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm. – dalej zwana u.d.p.) oraz art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. 2001, Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). Uchwała ta została następnie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego z dnia 17 sierpnia 2004 r. Nr 76, poz. 2255).

Pismem z dnia 28 stycznia 2014 r. skargę na tę uchwałę wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Prokurator Okręgowy w Gliwicach. W skardze domagał się on stwierdzenia nieważności części przepisów zaskarżonej uchwały zawartych w jej § 1, § 2 ust. 2 oraz § 4 ust. 3, ust. 4 i ust. 5.

Organ ochrony prawnej zarzucił, że postanowienia zawarte w § 1 zaskarżonej uchwały zostały przyjęte z naruszeniem przepisów art. 40 ust. 8 u.d.p., art. 7 i art. 94 Konstytucji R.P. oraz § 137 w zw. z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie: "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908). Wskazanym przepisem zaskarżonej uchwały Rada Miejska w sposób niedopuszczalny powtórzyła bowiem regulację ustawową zawartą w art. 40 ust. 2 u.d.p. Organ stanowiący gminy nie został też upoważniony zamieszczenia w zaskarżonej uchwale tego rodzaju postanowień, bowiem udzielone radzie gminy upoważnienie dotyczyło jedynie ustalenia stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego. W § 2 ust. 2 uchwały Rada Miejska postanowiła natomiast, że zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez jeden dzień, przez co w ocenie Prokuratora został naruszony art. 40 ust. 8 u.d.p. oraz art. 7 i art. 94 Konstytucji R.P. Taki zapis uchwały wykracza bowiem poza kompetencję rady gminy, która została upoważniona do ustalenia stawek opłat, a nie sposobu ich obliczania. Z kolei § 4 ust. 3, 4 i 5 uchwały narusza w przekonaniu organu nadzoru prawnego art. 40 ust. 8 i ust. 9 u.d.p. oraz art. 7 i art. 94 Konstytucji R.P. poprzez zróżnicowanie stawek opłat za zajęcie pasa drogowego pod reklamę w zależności od jej treści i sposobu oświetlenia. Postanowienia te wykraczają poza wyraźną kompetencję rady gminy, bowiem nie została ona upoważniona do rozróżnienia wysokości opłat w odniesieniu do reklam na podstawie innych kryteriów aniżeli określone w art. 40 ust. 9 u.d.p. Uzasadniając zarzuty skierowane pod adresem zaskarżonej uchwały Prokurator przytoczył brzmienie kwestionowanych przez niego przepisów zawartych w jej tekście pierwotnym. Następnie wskazał, że zaskarżona przez niego uchwała była kilkakrotnie zmieniana. I tak uwzględniając zastrzeżenia Wojewody Śląskiego Rada Miejska w Gliwicach zmieniła brzmienie § 3 tej uchwały skreślając jej ust. 2. Kolejne zmiany tej uchwały miały miejsce w 2006 r., kiedy to uchwałą nr XXXIX/995/2006 z dnia 16 lutego 2006 r., nadane zostało nowe brzmienie § 4 pkt 1 i pkt 5. Uchwałę tę opublikowano w Dz. Urz. Woj. Śląskiego z dnia 7 kwietnia 2006 r. nr 43, poz. 1226. Natomiast uchwałą nr XLVII/1209/2006 z dnia 26 października 2006 r., nadane zostało nowe brzmienie § 2 uchwały. Ta uchwała zmieniająca została zaś opublikowana w Dz. Urz. Woj. Śląskiego z dnia 5 grudnia 2006 r. nr 142, poz. 4008. Obie uchwały zmieniające weszły w życie zgodnie z ich postanowieniami po upływie 14 dni od dnia ich ogłoszenia.

Rozwijając zarzuty sformułowane w petitum skargi Prokurator podkreślił, że ustawodawstwo wyraźnie limituje kompetencje jednostek samorządu terytorialnego do stanowienia aktów prawa miejscowego, w tym określających wysokość danin publicznych, do jakich należy zaliczyć opłaty za zajęcie pasa drogowego. Powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2000 r., sygn. akt K 25/99, a także szereg wyroków sądów administracyjnych stwierdził, że prawodawca samorządowy winien działać ściśle w granicach konstytucyjnej zasady praworządności, a jego kompetencje nie mogą być domniemywane, ani wprowadzane w drodze analogii czy wykładni rozszerzającej. Dodał także, że tworzenie prawa miejscowego musi odbywać się także z zachowaniem formalnych reguł techniki prawodawczej. W przekonaniu organu ochrony prawnej Rada Miejska w Gliwicach w uchwale z dnia 3 czerwca 2004 r. w zakresie zamieszczonych w zaskarżonej uchwale postanowień § 1 i § 2 ust. 2 wyraźnie przekroczyła regulacje prawne określone w art. 40 ust.8 u.d.p., które udzielały jej delegacji tylko w zakresie ustalania stawek opłat. W odniesieniu do § 1 uchwały brak było także - w przekonaniu Prokuratora - merytorycznego uzasadnienia do przenoszenia do jej treści wprost przepisów ustawy, co mogłoby prowadzić do wyjątku od zapisów § 137 rozporządzenia w sprawie zasad techniki prawodawczej. Z kolei w przypadku § 2 ust. 2 uchwały przepis ustawowy zawierający delegację dla Rady w żaden sposób nie upoważniał jej do określenia, jak należy traktować zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny. W kwestii nielegalności takiego sposobu ustalania przedmiotowej opłaty wypowiedziały się już sądy administracyjne, w tym WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 25 czerwca 2013 r., III SA/Po 555/13 oraz WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 23 maja 2013 r., II SA/Gl 265/12. Podkreślenia też zdaniem Prokuratora wymagało, że w chwili podejmowania przedmiotowej uchwały przepis art. 40 ust. 4 u.d.p. nie zawierał takiego określenia, a został on uzupełniony o taki zapis dopiero w wyniku jego nowelizacji ustawą z dnia 29 lipca 2005 r. ( Dz. U. Nr 179, poz.1486) , która weszła w życie w dniu 4 października 2005 r.

Zdaniem Prokuratora należało wreszcie podważyć legalność uregulowań zawartych § 4 ust. 3, 4 uchwały, w których przewidziane zostały niższe stawki opłaty za umieszczenie reklamy w pasie drogowym ze względu na treść tej reklamy oraz § 4 ust. 5 uchwały, w którym opłata ta została podwyższona o 100% w przypadkach reklam świetlnych. Zróżnicowanie tych opłat nie miało bowiem związku z okolicznościami wskazanymi przez ustawodawcę w art. 40 ust. 9 u.d.p. Prokurator zauważył też, że tego rodzaju zróżnicowanie stawek opłat z umieszczenie reklamy w pasie drogowym uznał za sprzeczne z prawem WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 21 stycznia 2011 r., III SA/Wr 818/10 oraz WSA w Warszawie w wyroku z dnia 6 lutego 2008 r., VI SA/Wa 1824/07.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Gliwicach, reprezentowana przez Prezydenta Miasta Gliwice, wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zdaniem Rady wbrew stanowisku Prokuratora powtórzenie w jej uchwale treści ustawy nie pociąga za sobą skutku w postaci nieważności tego aktu. Zwrot zawarty w § 137 rozporządzenia w sprawie zasad techniki prawodawczej "nie powtarza się przepisów ustaw, ratyfikowanych umów międzynarodowych i rozporządzeń " oznacza, że nie powinno się stosować takich powtórzeń, nie oznacza to jednak, iż stosować ich nie wolno. Rada stwierdziła następnie, że drugi z postawionych zarzutów dotyczący § 2 ust. 2 uchwały jest bezprzedmiotowy, bowiem zaskarżona uchwała uległa zmianom i aktualnie § 2 ust. 2 uchwały nie reguluje już zajęcia pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny, tylko ustala stawkę za zajęcie 1 m² drogowego z przeznaczeniem na ogródek przydomowy lub zagospodarowanie drobną zielenią w wysokości 0,01 zł za każdy dzień zajęcia. Z ostrożności procesowej organ wskazał też, że ustanawiając, iż zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jako zajęcie pasa drogowego przez jeden dzień nie stanowiło przekroczenia jego kompetencji. Skoro bowiem uchwała nie przewidywała sytuacji zajęcia pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny, a tylko za jeden dzień zajęcia tego pasa to ustalenie tego w zaskarżonej uchwale stanowiło tylko "legalne sprecyzowanie woli ustawodawcy", a nie jak twierdzi Prokurator wykroczeniem poza wyraźną kompetencję. Rada powołała się także, że przyjęta w uchwale regulacja jest analogiczna jak zawarta w art. 40 ust. 10 u.d.p., w którym to przepisie ustawodawca stwierdził, że zajęcie pasa drogowego o powierzchni mniejszej niż 1 m² jest traktowane jako zajęcie 1 m² pasa drogowego.

Chybiony wreszcie, zdaniem Rady Miejskiej w Gliwicach, był zarzut dotyczący wykroczenia poza przyznane jej przez ustawodawcę kompetencje do różnicowania stawek opłat za zajęcie pasa drogowego pod reklamę w zależności od jej treści i sposobu oświetlenia. Uprawnienie dajce możliwość różnicowania przedmiotowych stawek opłat należy bowiem wyprowadzić z art. 40 ust. 9 pkt 5 u.d.p.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując skargę Prokuratora Okręgowego w Gliwicach zważył, co następuje:

Skargę należy uznać za częściowo zasadną. W pierwszym rzędzie wskazać należy, że aczkolwiek zaskarżona uchwala była kilkakrotnie zmieniana, w tym zmieniała się systematyka zawartych w niej przepisów to brak jest przeszkód prawnych do orzekania w przedmiocie stwierdzenia nieważności części nieobowiązujących już postanowień uchwały. W związku z uchwałą Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 września 1994 r., sygn.. akt W 5/94 ( (OTK 1994 , nr 2, poz. 44) wykształciła się bowiem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyraźna linia orzecznicza, zgodnie z którą uchylenie lub zmiana aktu prawa miejscowego nie czyni bezprzedmiotowym rozpoznania skargi wniesionej na ten akt. Pogląd ten opiera się na przekonaniu, że zmiana lub uchylenie uchwały podjętej przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej nie czyni zbędnym wydania przez sąd administracyjny wyroku, jeżeli zaskarżona uchwała może być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego jej uchylenie lub zmianę. W związku z tym wskazuje się, że jeżeli uchwała stanowiąca akt prawa miejscowego, nie przestała mimo jej uchylenia lub zmiany kształtować stosunków prawnych, bądź wywołała trwające nadal skutki prawne albo może znaleźć nadal zastosowanie po utracie przez nią mocy obowiązującej, to jej zaskarżenie do sądu jest dopuszczalne, a prowadzone postępowanie nie jest bezprzedmiotowe. Głównym argumentem przemawiającym za dopuszczalnością kontroli nieobowiązujących już przepisów zawartych w aktach prawa miejscowego jest różnica w skutkach, jakie niesie za sobą uchylenie takiego aktu czy jego zmiana w porównaniu ze stwierdzeniem jego nieważności. Stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu wywiera skutek "ex nunc", a w przypadku jego zmiany bądź uchylenia skutek ten jest charakteryzowany jako "ex tunc".

Zmiany jakie w wyniku kolejnych uchwał wprowadzone zostały do zaskarżonego aktu, w tym także zmiana systematyki wewnętrznej kwestionowanych przez Prokuratora postanowień uchwały pociągnęła jednak za sobą konieczność ograniczenia stwierdzenia nieważności części wskazanych przez Prokuratora postanowień tego aktu do ściśle określonych ram czasowych, w jakich przepisy te obowiązywały w brzmieniu zakwestionowanym w skardze.

Przechodząc po tych niezbędnych ustaleniach wstępnych do szczegółowych rozważań prawnych zgodzić się należy z Prokuratorem Okręgowym w Gliwicach, że Rada Miejska w Gliwicach podejmując w dniu 3 czerwca 2004 r. uchwałę nr XX/528/2004 nie była uprawniona do wprowadzenia do niej regulacji zamieszczonej w jej § 2 ust. 2 , zgodnie z którym "zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień". W dacie podejmowania zaskarżonej uchwały stosownie do art. 40 ust. 4 u.d.p. (j.t. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086) opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 4, ustalało się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego. W przypadkach zaś o jakich jest mowa w ust. 2 pkt 3 tego artykułu przedmiotową opłatę ustalało się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego (art. 40 ust. 6 u.d.p.). W przypadku zaś umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (art. 40 ust. 2 pkt 2 u.d.p.) opłatę za zajęcie pasa drogowego w tym celu, ustalało się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia i rocznej stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego (art. 40 ust. 5 u.d.p.). W dacie podejmowania uchwały żaden z przepisów ustawy nie przewidywał zatem opłaty za zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż dzień czy 24 godziny. Jednocześnie organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały został upoważniony w art. 40 ust. 8 u.d.p. do ustalenia dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego, z tym że stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 200 zł. Tym samym zgodzić należy się ze skarżącym Prokuratorem, że § 2 ust. 2 zaskarżonej uchwały został przyjęty z przekroczeniem upoważnienia ustawowego zawartego w art. 40 ust. 8 u.d.p. , a także narusza zasadę praworządności wynikającą z art. 7 Konstytucji w zw. z art. 94 ustawy zasadniczej, zgodnie z którym organy samorządu terytorialnego ustanawiają akty prawa miejscowego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Okoliczność, że ustawowa regulacja dotycząca przedmiotowych opłat w dacie podejmowania przedmiotowej uchwały zawierała lukę prawną poprzez brak regulacji dotyczącej zajęcia pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny nie dawał Radzie Miejskiej w Gliwicach uprawnienia do uzupełnienia tej luki w drodze aktu niższego rzędu. Niedopuszczalne w szczególności było posłużenie się w tej kwestii analogią z art. 40 ust. 10 u.d.p. Sytuacja ta nie uległa zmianie z dniem 4 października 2005 r., kiedy to weszła w życie ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 179, poz. 1486), którą uzupełniony został przepis art. 40 ust. 4 ustawy poprzez dodanie do niego regulacji stanowiącej, że "zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny traktowane jest jako zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień". Po wejściu w życie tej noweli brak było w dalszym ciągu podstaw prawnych do zamieszczenia w uchwale tej regulacji i to nie tylko z powodu naruszenia § 137 rozporządzenia w sprawie zasad techniki prawodawczej poprzez powtórzenie w akcie prawa miejscowego przepisu rangi ustawowej, ale także z powodu braku stosownego upoważnienia ustawowego. Z tych powodów należało stwierdzić nieważność § 2 ust. 2 zaskarżonej uchwały w brzmieniu obowiązującym do dnia 19 grudnia 2006 r., kiedy to weszła w życie uchwała zmieniająca z dnia 26 października 2006 r.

Zasadne były także zarzuty naruszenia art. 40 ust. 8 i ust. 9 u.d.p., a także art. 7 i art. 94 Konstytucji R.P. poprzez zamieszczenie w zaskarżonej uchwale przepisów § 4 ust. 3, 4 i 5 różnicujących stawki opłat za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim reklam ustalonych w ust. 2 tego paragrafu uchwały. Zgodnie z ostatnio wskazanym przepisem uchwały opłata ta wynosi 1,80 zł za każdy dzień umieszczenia 1 m² reklamy w pasie drogowym. Natomiast w ust. 3 tego paragrafu Rada Miejska w Gliwicach wprowadziła znacznie niższą opłatę, bo wynoszącą 0,50 zł w przypadku reklamy o powierzchni nie przekraczającej 1 m², umieszczonej nad lub na obiekcie, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza, zawierającej wyłącznie informacje o prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej. W ocenie składu orzekającego wbrew stanowisku Rady Miejskiej zajętego w odpowiedzi na skargę brak jest podstaw prawnych do stwierdzenia, że upoważnienie dla tego rodzaju zróżnicowania opłat należy doszukiwać się w art. 40 ust. 9 pkt 5 u.d.p. nakazującym przy ustalaniu stawek opłat uwzględnianie rodzaju urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym. Stosownie bowiem do ustawowej definicji zawartej w art. 4 pkt 23 u.d.p. ustawodawca do reklam umieszczonych w pasie drogowym nie zaliczył jedynie nośników informacji wizualnej wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami będących znakami drogowymi lub znakami informującymi o obiektach użyteczności publicznej ustanowionym przez gminę. Z tych samych powodów brak było podstaw do ustalenia przewidzianej w § 4 ust. 4 uchwały stawki opłaty w wysokości 0,10 zł w przypadku reklam zawierających informacje o gminie, powiecie lub województwie w szczególności w postaci tablic , plansz i.t.p. Dodać należy, że stawki opłat ustalone w § 4 ust. 3 i 4 pozostają także w sprzeczności z art. 40 ust. 6 ustawy nakazującym należną opłatę ustalać w zależności od powierzchni , a nie od rodzaju treści reklamy.

Prawidłowo Prokurator Okręgowy w Gliwicach zwrócił także uwagę na brak ustawowych podstaw do przewidzianego w § 4 ust. 5 tekstu pierwotnego uchwały podwyższenia o 100% stawki opłaty przewidzianej w ust. 2 w przypadku reklam świetlnych i podświetlanych. Sąd ograniczył się jednak do stwierdzenia nieważności tego przepisu w brzmieniu obowiązującym do dnia 21 kwietnia 2006 r. W tej dacie weszła bowiem w życie uchwała Rady Miejskiej w Gliwicach z dnia 16 lutego 2006 r., nr XXXIX/995/2006, której mocą zmienione zostało brzmienie § 4 ust. 5 zaskarżonej uchwały.

W ocenie składu orzekającego za niezasadny należało uznać natomiast zarzut skargi wskazujący na naruszenie art. 40 ust. 8 u.d.p. art. 7 i art. 94 Konstytucji R.P., a także § 137 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" poprzez zamieszczenie w § 1 zaskarżonej uchwały przepisów zawartych w art. 40 ust. 2 u.d.p. W pierwszym rzędzie zauważyć przyjdzie, że wspomniany przepis ustawowy dotyczy rodzajów zezwoleń udzielanych na zajęcie pasa drogowego, a w § 1 uchwały jest mowa o stawkach opłat. Rada Miejska w Gliwicach w przekonaniu Sądu uprawniona była do odwołania się w § 1 zaskarżonej uchwały do treści art. 40 ust. 2 u.d.p. z uwagi na treść art. 40 ust. 9 pkt 4 tej ustawy. Stosownie do tego przepisu stawki opłat za zajęcie pasa drogowego winny bowiem uwzględniać rodzaj zajęcia pasa drogowego. Zatem już tylko z powołanych powodów, a także ze względów związanych z redakcją kontrolowanej uchwały nie tylko dopuszczalne, ale wręcz zasadne było wskazanie w tej uchwale rodzajów zajęcia pasa drogowego wymienionych w art. 40 ust. 2 ustawy, w związku ze zróżnicowaniem wysokości stawek opłat pobieranych z uwagi na różne rodzaje udzielanych zezwoleń na zajęcie pasa drogowego. Zgodzić się przyjdzie też ze stanowiskiem WSA we Wrocławiu, że jeżeli przytoczenie w akcie prawa miejscowego in extenso zapisów aktów prawnych wyższego rzędu z powołaniem się na konkretny przepis tegoż aktu, czyni akt prawa miejscowego w pełni czytelny i zrozumiały, to zapis taki należy uznać za dopuszczalny ( wyrok z dnia15 marca 2007 r. , II SA/Wr 521/06, Lex nr 297217).

Przytoczonych powodów Sąd w oparciu o art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. , poz.270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.

.