Wyrok NSA oz. w Katowicach, sygn. akt SA/Ka 2691/95
NSA oz. w Katowicach
Data orzeczenia: 1997-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Powołane przepisy: article: art. 26 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416
law: Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 26 lipca 1993 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Teza: Organy podatkowe sprawdziły, czy dokument przedstawiony przez skarżących dla udowodnienia poniesienia wydatków na cele mieszkaniowe jest wiarygodny. Ustaliły, że w przedsiębiorstwie, które figuruje jako sprzedawca określonych w rachunku towarów, nie ma kopii spornego rachunku, a co więcej, że zarówno w dniu wystawienia rachunku przedstawionego przez skarżących, jak i w całym roku 1993 nie prowadziło ono sprzedaży tego typu towarów. Wyniki badania dokumentacji tego przedsiębiorstwa dostarczyły podstaw do jednoznacznego wniosku, że rachunek przedstawiony przez skarżących nie został wystawiony przez ten podmiot gospodarczy. Wszystko to w pełni uzasadniało stanowisko organów podatkowych obydwu instancji, że podatnicy nie udowodnili, iż ponieśli wydatek na cele mieszkaniowe w kwocie wynikającej z rachunku.

TEZY

Organy podatkowe sprawdziły, czy dokument przedstawiony przez skarżących dla udowodnienia poniesienia wydatków na cele mieszkaniowe jest wiarygodny. Ustaliły, że w przedsiębiorstwie, które figuruje jako sprzedawca określonych w rachunku towarów, nie ma kopii spornego rachunku, a co więcej, że zarówno w dniu wystawienia rachunku przedstawionego przez skarżących, jak i w całym roku 1993 nie prowadziło ono sprzedaży tego typu towarów. Wyniki badania dokumentacji tego przedsiębiorstwa dostarczyły podstaw do jednoznacznego wniosku, że rachunek przedstawiony przez skarżących nie został wystawiony przez ten podmiot gospodarczy. Wszystko to w pełni uzasadniało stanowisko organów podatkowych obydwu instancji, że podatnicy nie udowodnili, iż ponieśli wydatek na cele mieszkaniowe w kwocie wynikającej z rachunku.


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, ponieważ objęta nią decyzja Izby Skarbowej nie narusza prawa materialnego, zaś postępowanie ją poprzedzające zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.

Z samej istoty uprawnienia do odliczenia od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych wydatków określonych w art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku wynika obowiązek udowodnienia ich poniesienia w danym roku podatkowym. Szczególną formę dowodzenia przewiduje powołany przez organ II instancji przepis art. 26 ust. 5 ustawy. Wymaga on przedstawienia organowi podatkowemu dla wykazania wysokości wydatków dokumentów stwierdzających ich poniesienie. Obowiązkiem organu podatkowego wynikającym z art. 7 i art. 77 par. 1 Kpa jest poczynienie wszelkich niezbędnych kroków dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W toku dochodzenia do prawdy materialnej organ administracji państwowej przed którym toczy się postępowanie ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zebranych dowodów. W toku postępowania w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe spełniły ten obowiązek. Sprawdziły, czy dokument przedstawiony przez skarżących dla udowodnienia poniesienia wydatków na cele mieszkaniowe jest wiarygodny. Ustaliły, że w przedsiębiorstwie, które figuruje jako sprzedawca określonych w rachunku towarów nie ma kopii spornego rachunku, a co więcej, że zarówno w dniu wystawienia rachunku przedstawionego przez skarżących jak i w całym roku 1993 nie prowadziło ono sprzedaży tego typu towarów. Wyniki badania dokumentacji Przedsiębiorstwa Usługowo-Prudukcyjno-Handlowego w M. dostarczyły podstaw do jednoznacznego wniosku, że rachunek przedstawiony przez skarżących nie został wystawiony przez ten podmiot gospodarczy. Wszystko to w pełni uzasadniało stanowisko organów podatkowych obydwu instancji, że podatnicy nie udowodnili, iż w roku 1993 ponieśli wydatek na cele mieszkaniowe w kwocie wynikającej z rachunku nr 219/93/S. Stąd też brak było podstaw do uwzględnienia tej kwoty przy określaniu należnego od nich za ten rok podatkowy podatku dochodowego.

Uznając, że skarga jest niezasadna, Sąd oddalił ją w oparciu o przepis art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.