Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 49/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: *Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 6, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi J. J. na bezczynność Wójta Gminy W. W. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I. umarza postępowanie sądowe w zakresie bezczynności Wójta Gminy W. W. ; II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Gminy W. W. na rzecz skarżącego kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 17 stycznia 2018 r. J. J. zwrócił się do Wójta Gminy W. W. o przesłanie na adres mailowy wnioskodawcy informacji o zarobkach w kwotach brutto uzyskanych przez sekretarza Gminy w 2017 r. z wyszczególnieniem wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatków: specjalnego, funkcyjnego, za wieloletnią pracę. Dodatkowo wnioskodawca zwrócił się o podanie ewentualnych nagród, w tym nagród jubileuszowych oraz należności przysługujących na podstawie rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej w 2017 r.

W dniu 7 lutego 2018 r. wnioskodawca sporządził do tutejszego sądu skargę na bezczynność organu, Wójta Gminy W. W.. Podał, że organ w terminie przewidzianym ustawą nie udostępnił wnioskowanej informacji, nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jak również nie wezwał do usunięcia braków (art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Z tego powodu należy uznać, że organ jest w niniejszej sprawie bezczynny. W związku z powyższym wniósł:

1) o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie przewidzianym ustawą;

2) o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w przedmiotowej sprawie;

3) o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Podał, że z uwagi na błąd techniczny w działaniu poczty mailowej Urzędu Gminy oraz przeoczenie pracownika sekretariatu obsługującego pocztę mailową Urzędu organ nie udzielił wnioskowanej informacji w 14 – dniowym terminie. Skarga na bezczynność organu w zakresie braku udzielenia informacji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła do Urzędu Gminy w dniu 14 lutego 2018 r. W tym samym dniu organ udzielił skarżącemu żądanej informacji w całości. Tym samym w ramach samokontroli organ uznał zasadność skargi strony i to już w dniu wpływu skargi na bezczynność.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016, poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej, a kontrola ta, o czym stanowi § 2 powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta po myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej p.p.s.a., obejmuje również bezczynność organów.

W literaturze przyjmuje się, że z bezczynnością organów administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (T. Woś, H. Krysiak – Molczyk i M. Romańska. Komentarz do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wydawnictwo Prawnicze "Lexis – Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo "lexis – Nexis", Warszawa 2006, str. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.

Przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2016, poz. 1764 ze zm.)- dalej u.d.i.p. Powyższa ustawa w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Jednocześnie ustawa w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego – dalej k.p.a. – stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy k.p.a. Wobec powyższego w przypadku, gdy skarga na bezczynność dotyczy udostępnienia informacji publicznej, nie musi być ona poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

W orzecznictwie przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnoszące się do tych podmiotów.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy uznać, że wniosek skarżącego z dnia 17 stycznia 2018 r. powinien być rozpatrzony na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, dotyczy bowiem działalności Gminy. Artykuł 13 ust. 1 tej ustawy stanowi, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.

Skarżący złożył wniosek w dniu 17 stycznia 2018 r., wnioskowane zaś informacje organ przesłał w dniu 14 lutego 2018 r., po otrzymaniu skargi złożonej do WSA przez skarżącego. Zatem w chwili wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności.

Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność (...) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1). Takiego zobowiązania Sąd w dacie wyrokowania nie mógł nałożyć albowiem wniosek został już zrealizowany. W związku z powyższym mając na uwadze, treść art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało postępowanie w sprawie bezczynności umorzyć (pkt I wyroku).

Mając na uwadze treść art. 149 § 1a p.p.s.a., zobowiązującego do stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa Sąd orzekł jak w pkt II wyroku. W ocenie Sądu bezczynność nie miała bowiem miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ wprawdzie udzielił odpowiedzi po upływie terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., ale opóźnienie wyniosło tylko 14 dni, a odpowiedź została udzielona niezwłocznie po otrzymaniu skargi. Ponadto organ złożył wyjaśnienia, z jakich powodów doszło do uchybienia terminu. Z wyjaśnień tych wynika, że przyczyną tego stanu rzeczy były trudności techniczne i przeoczenie pracownika sekretariatu, a nie zła wola organu.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.e. (wpis – 100 zł, koszty zastępstwa procesowego – 480 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł).