Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SO/Op 27/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2013-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6339 Inne o symbolu podstawowym 633
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 247
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Krupiński po rozpoznaniu w dniu 21 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na działanie Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Opolu w przedmiocie prawa pomocy w sprawie jednorazowej dotacji inwestycyjnej postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 17 września 2013 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, M. W. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy "celem wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, na decyzję Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Opolu z dnia 22 sierpnia 2013 r. (nr sprawy: [...]) doręczoną 09.09.2013 r." Uzasadniając swoje żądanie wskazał, że Wojewódzki Urząd Pracy w Opolu, rozpoznając negatywnie jego wniosek o otrzymanie jednorazowej dotacji finansowej w sprawie realizacji projektu "PO KLucz do biznesu 2!", nie rozpoznał całego materiału dowodowego, co skutkuje dowolnością ustaleń faktycznych. Stanowi to, w ocenie wnioskodawcy, naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a., bowiem brak rozważenia powyższej, istotnej z punktu widzenia prawa materialnego okoliczności, powoduje niedopuszczalną dowolność w ustaleniach faktycznych organu.

Z dołączonego do akt sprawy pisma z dnia 22 sierpnia 2013 r., nr [...], wydanego przez Kierownika Projektu "PO KLucz do biznesu 2!", działającego w imieniu Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Opolu wynika, że Urząd ten zwrócił się do Instytucji Pośredniczącej – Urzędu Marszałkowskiego Województwa Opolskiego z zapytaniem o możliwość udzielenia wsparcia finansowego M. W. Zgodnie z uzyskaną oceną przez Instytucję Pośredniczącą, wnioskodawca nie spełniał kryteriów uczestnictwa w projekcie ze względu na fakt prowadzenia działalności gospodarczej jednocześnie o tym samym profilu i pod tym samym adresem, co przedsiębiorstwo prowadzone przez członka rodziny z wykorzystaniem pomieszczeń, w których prowadzona jest działalność. Tym samym przekazanie M. W. wsparcia finansowego stanowiłoby naruszenie zasad wskazanych w dokumentach, dotyczących realizacji projektu systemowego pn. "PO KLucz do biznesu 2!". W podsumowaniu, Wojewódzki Urząd Pracy w Opolu poinformował wnioskodawcę, iż nie istnieje możliwość udzielenia wsparcia finansowego w postaci jednorazowej dotacji inwestycyjnej. Wobec czego, Wojewódzki Urząd Pracy w Opolu odstępuje od podpisania z M. W. umowy na utrzymanie jednorazowej dotacji inwestycyjnej.

Do akt sprawy dołączone zostało także pismo z dnia 18 marca 2013 r., nr [...], z którego wynika, że na skutek przeprowadzonej oceny merytorycznej wniosku o przyznanie jednorazowej dotacji inwestycyjnej przez Komisję Oceny Wniosków, M. W. otrzymał 74/100 punktów i znajduje się na podstawowej (ostatecznej) liście rankingowej, na pozycji nr [...] osób, które zakwalifikowały się do otrzymania jednorazowego wsparcia finansowego w ramach jednorazowej dotacji inwestycyjnej. W piśmie tym wskazano także, że M. W. otrzymał dotację w wysokości 29.326 zł i nie istnieje możliwość odwołania się od przyznanej kwoty. Poinformowano także o możliwości rozpoczęcia działalności gospodarczej i pouczono o konieczności ponownego złożenia Harmonogramu rzeczowo – finansowego inwestycji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

W myśl art. 243 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) - zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy nie przysługuje jednak stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi (art. 247 P.p.s.a.).

Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie i doktrynie poglądem - skarga jest oczywiście bezzasadna wtedy, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (patrz: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz." Jan Paweł Tarno, Wydawnictwo Prawnicze "LexisNexis", Warszawa 2004 r., str. 320-321; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 sierpnia 2009 r., sygn. akt I OZ 788/09, dostępne w programie komputerowym LEX, pod numerem 552419).

Takie okoliczności zachodzą w niniejszej sprawie.

M. W. wniósł o przyznanie prawa pomocy przed wszczęciem postępowania sądowego, którego przedmiot stanowić by miało pismo z dnia 22 sierpnia 2013 r., nr [...], wydane przez działającego w imieniu Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Opolu, Kierownika Projektu "PO KLucz do biznesu 2!". Rozpoznając złożony wniosek pod kątem występowania przesłanki z przywołanego wyżej art. 247 P.p.s.a., w pierwszej kolejności ocenić zatem należało, czy ww. pismo może być przedmiotem rozpoznania przez sąd administracyjny, a w konsekwencji czy skarga na tego typu rozstrzygnięcie jest dopuszczalna, czy też w sprawie zachodzi oczywista jej bezzasadność.

Z treści pisma wynika, że dotyczy ono postępowania w celu zawarcia umowy na otrzymanie jednorazowej dotacji inwestycyjnej w ramach projektu "PO KLucz do biznesu 2!". Projekt realizowany jest w ramach Działania 6.2. Wsparcie oraz promocja przedsiębiorczości i samozatrudnienia, Priorytetu VI Rynek pracy otwarty dla wszystkich Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki.

Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a)pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosuje środki określone w tych przepisach.

Ustawą taką jest ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 z późn. zm.) - zwana dalej: "z.p.p.r.", z której przepisów wynika przedmiot kontroli sądów administracyjnych w sprawach z zakresu dofinansowania projektów. Ustawa ta jako regulacja szczególna, nie może być interpretowana rozszerzająco, zatem kontroli sądowoadministracyjnej podlegają te tylko działania, które wyraźnie są wskazane w ustawie o z.p.p.r. jako podlegające tej kontroli. Przepisy art. 30b i art. 30c ustawy o z.p.p.r., określające zakres kontroli sądowoadministracyjnej, są częścią całego uregulowania i muszą być interpretowane w zgodzie z pozostałymi uregulowaniami ustawy. Z treści art. 30 ustawy o z.p.p.r. wynika, że podstawę dofinansowania stanowi umowa zawarta z beneficjentem przez instytucję zarządzającą, pośredniczącą lub wdrażającą program operacyjny. Art. 30a i art. 30b ustawy o z.p.p.r. precyzują procedury wyłonienia beneficjenta, z którym zostaje zawarta umowa o dofinansowanie, o której mowa w art. 30 ustawy. Są to procedury prowadzone przez te podmioty, które potem zawrą umowę z wybranym beneficjentem, a więc instytucję zarządzającą, pośredniczącą lub wdrażającą program operacyjny. Także regulacje art. 30c ustawy o z.p.p.r. stanowią kontynuację procedur odwoławczo-kontrolnych, zatem przewidziana w nim skarga do sądu przysługuje po wyczerpaniu procedur, o których mowa w art. 30b ustawy (środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego), a więc środków odwoławczych od rozstrzygnięć instytucji zarządzającej, pośredniczącej lub wdrażającej program operacyjny. Ustawa nie przewiduje natomiast kontroli sądowoadministracyjnej działań beneficjentów wobec beneficjentów pomocy, które to działania regulowane są projektem i umową między beneficjentem a instytucją pośredniczącą. Na działania beneficjenta w toku realizacji projektu nie służy zatem uczestnikowi projektu (beneficjentowi pomocy) skarga do sądu administracyjnego na podstawie ustawy o z.p.p.r.

Z sytuacją taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem M. W. jest uczestnikiem projektu p.n. "PO KLucz do biznesu 2!", realizowanego przez Beneficjenta-Lidera Projektu, Wojewódzki Urząd Pracy w Opolu oraz Partnerów – Powiatowe Urzędy Pracy województwa opolskiego. M. W., nie przysługuje zatem możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego na działania Beneficjenta, czyli Wojewódzki Urząd Pracy w Opolu. Tym samym uznać należy, że zaskarżone w niniejszym postępowaniu pismo z dnia 22 sierpnia 2013 r., nie stanowi informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej w rozumieniu przywołanego powyżej art. 30c ustawy o z.p.p.r., jak też nie jest aktem wymienionym w art. 3 § 2 P.p.s.a. Brak też jest przepisów szczególnych, które przewidywałyby w tego rodzaju sprawach sądową kontrolę (art. 3 § 3 P.p.s.a.).

Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi, którą M. W. zamierza złożyć, skargę taką należałoby uznać za niedopuszczalną, na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Rodzi to z kolei konsekwencje w postaci konieczności odmowy przyznania wnioskodawcy prawa pomocy, na zasadzie przywołanego na wstępie art. 247 P.p.s.a., co też Sąd orzekł jak w sentencji.