Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2367/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska (spraw.), Andrzej Góraj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2014 r. sprawy ze skargi W. U. na postanowienie Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r nr [...] Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, na podstawie art. 59 § 2 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. z 2003 r. Nr 65 poz. 595 ze zm.) postanowiła odmówić przywrócenia terminu do złożenia odwołania przez [...] W. U. od Uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] podjęła uchwałę o odmowie nadania [...] W. U. stopnia doktora habilitowanego.

Pismem Rady Wydziału, doręczonym w dniu 21 stycznia 2013 r., ww. został prawidłowo pouczony o prawie odwołania. Termin do złożenia odwołania od uchwały Rady Wydziału minął dnia 20 lutego 2013 r. Pełnomocnik W. U. złożył odwołanie w dniu 18 marca 2013 r., a więc po terminie. Następnie pełnomocnik W. U. złożył wniosek o przywrócenie terminu powołując się na kłopoty zdrowotne, podaje że wznowienie jego aktywności zdrowotnej nastąpiło w dniu 6 marca 2013 r.

Zgodnie z przepisami kpa, termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu i samego odwołania wynosi 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. Pismo

o przywrócenie terminu nosi datę 12 marca 2013 r., zostało jednak złożone

w dziekanacie 18 marca 2013 r. Termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu minął 13 marca 2013 r. Postanowienie stało się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której pełnomocnik skarżącego wniósł o jego uchylenie i zasądzenie kosztów.

Postanowieniu zarzucił naruszenie art. 57 § 5 pkt 2 – Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony w dziekanacie Wydziału w dniu

18 marca 2013 r., co stanowi uchybienie terminu, podczas gdy wniosek został złożony w dniu 12 marca 2013 r., czyli został złożony z zachowaniem 7 dniowego terminu o złożenia wniosku o przywrócenie terminu.

W uzasadnieniu skargi podkreślił, że organ w żaden sposób nie wskazał na jakiej podstawie wydał stosowne postanowienie, nie zawarł faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Organ w sposób nieuprawniony przyjął jako datę wpływu wniosku

o przywrócenie terminu datę 18 marca 2013 r – jako datę złożenia wniosku

w dziekanacie Wydziału. Organ nie zbadał, że wniosek został złożony w polskim urzędzie pocztowym w dniu 12 marca 2013 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty, jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, a ponadto wskazał, że termin do złożenia odwołania od uchwały minął 20 lutego 2012 r., natomiast pełnomocnictwo dla adw. P. K. zostało udzielone w dniu 7 marca

2013 r., a więc po terminie do jego złożenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja w ocenie Sądu nie narusza przepisów prawa.

Zgodnie z art. 58 kpa w razie uchybienia terminu należy go przywrócić na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. W świetle poglądów prezentowanych zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowo administracyjnym, kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku, wiąże się z obowiązkiem strony dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej.

Przywrócenie terminu nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W konsekwencji o braku winy można mówić tylko w sytuacji, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

W ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy nie można przyjąć, że skarżący dochował należytej staranności w zachowaniu terminu do wniesienia przedmiotowego odwołania – gdyż jak wskazano wyżej – dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa stanowi przesłankę wyłączającą przywrócenie terminu.

Przechodząc na grunt sprawy niniejszej to strona przez swojego pełnomocnika nie wykazała, że uchybienie terminu nastąpiło bez braku jej winy.

Pocztowy dowód, doręczenia skarżącemu uchwały Rady Wydziału [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., świadczy o jej doręczeniu w dniu

21 stycznia 2013 r. Termin do złożenia odwołania od uchwały minął 20 lutego 2013 r.

O przysługującym terminie do złożenia odwołania [...] W. U. został pouczony.

W tym miejscu należy wskazać, że pełnomocnictwo procesowe dla adw. K., zostało udzielone w dniu 7 marca 2013 r., a więc po upływie terminu do złożenia odwołania od uchwały. Wobec powyższych ustaleń, okoliczności niedyspozycji pełnomocnika skarżącego nie mają znaczenia dla oceny istnienia przesłanek dla przywrócenia terminu.

Na marginesie wskazać można, że wobec tego że termin do złożenia odwołania od uchwały minął 20 lutego 2013 r., a pełnomocnictwo dla adwokata zostało udzielone 7 marca 2013 r., a więc po upływie tego terminu, to nie ma znaczenia, czy adwokat złożył odwołanie 12 marca, czy 18 marca 2013 r., bowiem w istocie uchybił terminowi do złożenia odwołania skarżący, a termin do złożenia odwołania minął dla niego w dniu 20 lutego 2013 r.

Podkreślić należy, że we wniosku o przywrócenie terminu, złożonym

w odwołaniu, okoliczności te zostały zupełnie pominięte, a to one właśnie, czyli niezłożenie w terminie odwołania przez skarżącego powinny być przedmiotem rozważań organu, a następnie kontroli Sądu.

W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie, jest oczywiste, że nie został zachowany termin do wniesienia odwołania i nie został zachowany 7 dniowy termin wynikający z art. 58 kpa na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Skarżący nie wskazał, aby po jego stronie zachodziła jakakolwiek przeszkoda, która uniemożliwiłaby jego działanie.

Tak więc, zaskarżone postanowienie, nie narusza przepisów prawa,

a w szczególności zasad procesowych wynikających z art. 7 i 8 kpa.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ppsa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.