Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 339/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6040 Wyrób, rozlew i obrót alkoholami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18
journal: Dz.U. 2007 nr 70 poz 473
law: Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Anna Fabiańczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2008 r. sprawy ze skargi K. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie zaopiniowania wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 339/08

UZASADNIENIE

K. Z. wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. utrzymujące w mocy postanowienie Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r. w przedmiocie wyrażenia negatywnej opinii w sprawie o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % alkoholu oraz piwa w Barze Gastronomicznym [...] w S. ul. P. [...].

Do wydania powyższych postanowień doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

K. Z. w dniu [...] listopada 2007 r. wystąpił do Prezydenta Miasta [...] z wnioskiem o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości alkoholu do 4,5% oraz na piwa przeznaczonych do spożycia na miejscu sprzedaży w prowadzonym przez niego Barze Gastronomicznym [...] w S., ul. P. [...].

Do wniosku załączył stosowne załączniki, w tym zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], umowę użyczenia baru oraz umowę najmu działki gruntu.

W związku ze złożonym wnioskiem w dniu 12 listopada 2007 r. w obecności K. Z. została dokonana wizja placówki handlowej proponowanej do sprzedaży napojów alkoholowych przez przedstawicieli Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w [...]. W trakcie wizji stwierdzono, że odległość od drzwi wejściowych/wyjściowych punktu sprzedaży do najbliższego punktu granicy geodezyjnej nieruchomości, na której usytuowany jest obiekt chroniony tj. [...], mierzona drogą dojścia, utwardzonymi częściami powierzchni ziemi, z których mogą korzystać lub korzystają piesi, nie naruszając przepisów powszechnie obowiązujących, wynosi 40 metrów. Z wizji sporządzony został protokół, który wnioskodawca K. Z. podpisał bez uwag.

Postanowieniem z dnia [...] września 2007 r. wydanym na podstawie art. 18 ust. 3a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473) i art. 106 § 5 k.p.a. Miejska Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w [...] negatywnie zaopiniowała wniosek o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz na piwa w Barze Gastronomicznym [...] K. Z. w S. ul. P. [...].

Swoją negatywną opinię Komisja uzasadniła tym, że lokalizacja punktu sprzedaży jest niezgodna z Uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] maja 2007 roku , zmieniającą Uchwalę Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. w sprawie zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie miasta S., bowiem odległość od drzwi wejściowych/ wyjściowych punktu sprzedaży do najbliższego punktu granicy geodezyjnej nieruchomości, na której usytuowany jest obiekt chroniony tj. Kaplica [...], mierzona drogą dojścia, utwardzonymi częściami powierzchni ziemi, z których mogą korzystać lub korzystają piesi, nie naruszając przepisów powszechnie obowiązujących, wynosi 40 metrów.

Na powyższe postanowienie K. Z. wniósł zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zarzucając, iż zaskarżone postanowienie jest dla niego bardzo krzywdzące oraz niesprawiedliwe.

W uzasadnieniu zażaleniu podniósł, że on i jego rodzina prowadzą [...] w S. przy ul. P. od [...] roku. Najpierw bar ten prowadził teść, później teściowa, a od [...] r. do chwili obecnej barem zajmuje się on wraz z żoną. Podkreślił, że koncesję na sprzedaż piwa w przedmiotowym punkcie posiada od 1993 roku. Bar jest jedynym źródłem utrzymania dla jego rodziny, nie posiadają żadnych innych źródeł dochodu. Odmowa wydania zezwolenia stawia jego rodzinę w bardzo trudnej sytuacji, gdyż sprzedaż piwa stanowiła 80-90% obrotów baru. Nadto skarżący zwrócił uwagę na trudną sytuację swojej rodziny tj. chorobę córki oraz zobowiązania kredytowe wobec Banku. Podniósł też, że "kapliczka" znajdująca się na pierwszym piętrze w budynku Dworca [...] istnieje od [...] roku, msze odprawiają się w niedzielę o godz. 11-ej, ale z reguły brak jest wiernych, dla których msza mogłaby się odprawić a w miesiącach lipiec i sierpień jest ona całkowicie zamknięta. W czasie istnienia tej "kapliczki" dwukrotnie tj. w 1999 roku i w 2003 roku, otrzymał zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych. Obecnie po zmianie Uchwały Rady Miasta Nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. na Uchwałę Nr [...] z dnia [...] maja 2007 r., której to zapis jest dla niego krzywdzący i w jego ocenie zupełnie niezasadny, została wyrażona negatywna opinia w sprawie udzielenia mu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Według skarżącego nadrzędną rolą Rady Miasta powinno być dbanie o dobro i rozwój mieszkańców, a nie stosowanie zapisów niszczących ich przyszłość i byt. Skarżący podkreślił, że w okresie 17 lat kiedy sprzedawane jest w barze piwo, nie było tam ani jednej interwencji Policji ani innych służb porządkowych, nigdy też nie doszło do jakiegokolwiek zakłócenia porządku publicznego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. rozpoznając zażalenie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007 r. wydanym na podstawie art. 1, art. 2, art. 18 ust. 1 i art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) oraz art. 17 pkt 1, art. 123, art. 124 i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia na miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez właściwego wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. Zezwolenia takie organ zezwalający wydaje po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych, o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2 ww. ustawy. Gminna komisja rozwiązywania problemów alkoholowych we współdziałaniu tym posiada status prawny organu administracyjnego w znaczeniu funkcjonalnym co oznacza, że dysponuje władztwem publicznoprawnym właściwym dla organów administracyjnych właśnie z tytułu przypisania jej przez ustawodawcę funkcji opiniowania w trybie art. 106 k.p.a. decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) w przedmiocie zezwoleń na detaliczny obrót napojami alkoholowymi do spożycia na miejscu i poza miejscem sprzedaży. Przedmiot opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych został przez ustawodawcę zawężony jedynie do spraw związanych ze stanem limitu liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia na miejscu i poza miejscem sprzedaży, a także zgodności lokalizacji planowanego miejsca sprzedaży z tworzonymi przez radę gminy w akcie prawa miejscowego zasadami ich usytuowania na terenie gminy. Te dwie względnie wymierne przesłanki, ustalane w ramach postępowania administracyjnego kończonego stosowną opinią, posiadają charakter bezwzględnych granic uznania administracyjnego przy zezwoleniu na detaliczny obrót napojami alkoholowymi, gdyż nie jest możliwe wydanie zezwolenia przez organ zezwalający przy niespełnieniu przez okoliczności sprawy któregokolwiek z tych dwóch wymogów. W przedmiotowej sprawie przesłanką wydania przez Miejską Komisję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w [...] negatywnej opinii był fakt, iż odległość od drzwi wejściowych/wyjściowych punktu sprzedaży do najbliższego punktu granicy geodezyjnej nieruchomości, na której usytuowany jest obiekt chroniony tj. Kaplica na I piętrze budynku Dworca [...], mierzona drogą dojścia, utwardzonymi częściami powierzchni ziemi, z których mogą korzystać lub korzystają piesi nie naruszając przepisów powszechnie obowiązujących wynosi 40 metrów, a więc poniżej 100 metrów, co jest niezgodne z § 1 Uchwały Rady Miasta S. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r., w sprawie zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie miasta S., zmienionej Uchwałą Nr [...] Rady Miasta S. z dnia [...] maja 2007 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż przedstawione przez skarżącego w zażaleniu argumenty oraz zarzuty pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie zaskarżonego postanowienia. Postanowienie Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w S. jest bowiem zgodne z przepisami prawa obowiązującymi w czasie jego wydania tj. z przepisami prawa powszechnie obowiązującego oraz z przepisami gminnymi. Usytuowanie Baru Gastronomicznego [...] przy ul. P. w S. w odległości mniejszej niż 100 metrów od obiektu chronionego sprawia, iż w aktualnym stanie prawnym w tym punkcie sprzedaży zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych nie może być udzielone.

Organ odwoławczy podkreślił jednocześnie, że rozumie rozgoryczenie skarżącego, jednakże uchwały rady gminy, które zostały opatrzone przez właściwy organ nadzoru klauzulą zgodności z prawem stają się obowiązującym prawem gminnym.

W skardze na to postanowienie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. Z. zarzucił organowi:

naruszenie art. 7, art. 136 oraz 139 k.p.a. poprzez pominięcie ważnych dla sprawy okoliczności faktycznych i prawnych oraz zasady prawdy obiektywnej, a także kontroli nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu administracyjnym;

obrazę przepisów prawa - art. 6 k.p.a. jako zasady praworządności;

obrazę przepisów prawa materialnego przez niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie jedynie przepisów prawa miejscowego, tj. obowiązującej Uchwały Rady Miasta [...];

błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na przyjęciu, iż jedynie prawo miejscowe uzależnia wydanie postanowienia w sprawie.

W związku z powyższym, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu.

W uzasadnieniu skargi K. Z. podniósł, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze winno dogłębnie na mocy obowiązujących przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego przeprowadzić analizę faktyczną oraz prawną pod kątem przedmiotowej sprawy, czego niestety nie uczyniło. Naruszony został tym samym m. in. przepis art. 136 k.p.a. Zdaniem skarżącego jest to rażące naruszenie prawa - w szczególności zaufania obywatela do organów administracji, albowiem nie jest możliwe, aby postępowanie wyjaśniające i dowodowe przeprowadzić bez zagłębienia się w przedmiotowej materii w obowiązujące istotne dla sprawy przepisy prawa oraz wydane wyroki przez WSA i NSA. Nie można bowiem przyjąć za słuszne rozumowania, które prowadzi do wniosku, że jedynym oparciem dla organu odwoławczego co do przepisów prawa są uchwały rady gminy, opatrzone przez właściwy organ klauzulą zgodności z prawem i w związku z tym stają się wyłącznie obowiązującym prawem gminnym. Skarżący zarzucił, że organ odwoławczy nie dokonał gruntownej analizy Uchwały Rady Miasta [...]. Jeżeli w Uchwale tej chciano zakazać sprzedaży napojów alkoholowych wokół miejsc lub obiektów kultu religijnego, należało zdefiniować użyte pojęcia lub wskazać definiujący je akt prawny. Definicje określone w Prawie budowlanym nie są tu wiążące. Mogą zatem zostać użyte wprost lub przeformułowane zgodnie z potrzebą środowiska lokalnego. Skarżący powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 czerwca 1991 r. sygn. akt II SA 391/91 wskazujac, iż miejscami kultu religijnego są miejsca, w którym stale i systematycznie zbierają się wierni danej religii (wyznania) dla wzięcia udziału w nabożeństwach i innych zorganizowanych formach sprawowania kultu religijnego. Miejscami kultu religijnego nie są kapliczki, które są wprawdzie czczone przez wiernych, ale w których (obok których) nie zbierają się oni systematycznie dla sprawowania kultu w formach zorganizowanych.

Skarżący zwrócił ponownie uwagę na fakt, że "kapliczka" znajdująca się na pierwszym piętrze budynku Dworca [...] istnieje od 1998 roku, msze odprawiane są wyłącznie w niedzielę o godz. 11-ej, ale z reguły brak jest wiernych, dla których msza mogłaby się odprawiać, zaś w miesiącach lipiec i sierpień jest zamknięta. Podkreślił też ponownie, że w czasie istnienia "kapliczki", dwukrotnie w 1999 i 2003 roku otrzymał stosowne zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych w przedmiotowym Barze w następstwie czego nigdy nie dochodziło do jakiegokolwiek zakłócenia porządku.

W ocenie skarżącego postanowienie wyrażające negatywną opinię jest ekonomicznie oraz społecznie niezasadne, pozbawione właściwej podstawy prawnej, albowiem Uchwała Rady Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2003 r., w sprawie zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie S., zmieniona Uchwałą tejże Rady w dniu [...] maja 2007 r. - Nr [...] enumeratywnie wymienia sytuacje, w których następuje odmowa udzielenia pozwolenia, a z uwagi na wskazane powyżej przesłanki dla skarżącego krzywdzące. Nadto skarżący powołał się na ustawę z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do zarzutów skargi oraz powołanego przez skarżącego wyroku NSA z 17 czerwca 1991 r. II SA 391/91 organ wskazał, iż przedmiotowy obiekt sakralny usytuowany w budynku dworca [...] to nie "kapliczka", jak ją określa skarżący lecz "kaplica". Jak wynika bowiem z notatki służbowej przeprowadzonej podczas wizji punktu sprzedaży w dniu [...] listopada 2007 r., z tablic przy kaplicy na dworcu [...] odczytano informację [...]. Jest to zatem kaplica o charakterze publicznym. Organ powołał się też na wyrok NSA z dnia 19 listopada 1991 r., II SA 797-798/91, niepubl., w którym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "Obiektem kultu religijnego w rozumieniu art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi jest również kaplica określona w akcie o jej założeniu jako kaplica półpubliczna i funkcjonująca w takim charakterze". Zatem kaplica występująca w przedmiotowej sprawie, w ocenie Kolegium, mieści się w kategorii obiektu kultu religijnego, który może być zakwalifikowany do kategorii obiektów chronionych. Organ podkreślił też, że orzecznictwo NSA konsekwentnie nawiązuje do bezwzględnie wiążącego charakteru norm prawnych uchwał rady gminy, jako norm prawa administracyjnego. Uchwały rady gminy, co do których istnieje domniemanie zgodności z prawem obowiązują organy administracji, stąd też Samorządowe Kolegium Odwoławcze jest związane takimi uchwałami.

K. Z. w piśmie procesowym z dnia 24 kwietnia 2008 r., ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę stwierdził, że według niego świadoma rezygnacja ustawodawcy [...] ze sformułowania "miejsce kultu religijnego" i zastąpienie tegoż "miejsca" "obiektami" wskazuje na chęć pominięcia samych miejsc, natomiast wolę ochrony "budynków", a brak definicji "kaplicy" w aktach prawa miejscowego nie pozwala w tym wypadku na wykładnię rozszerzającą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpatrując skargę z punktu widzenia powyższych kryteriów Sąd stwierdził, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w [...] dnia [...] listopada 2007 r. nie naruszają prawa.

Art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 z późn. zm.) stanowi, że rada gminy ustala, w drodze uchwały, zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych.

Zgodnie natomiast z art. 18 ust. 3a ww. ustawy wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2.

Na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 12 ust. 2 ww. ustawy Rada Miasta [...] podjęła Uchwałę Nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. zmienioną następnie uchwałami - NR [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. oraz Nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. w sprawie zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie miasta [...]. Uchwała ta określa w § 1 ust. 1 obiekty chronione, wśród, których wymienia między innymi kaplice, natomiast w ust. 2 tego paragrafu stanowi, że miejsce sprzedaży i podawania napojów alkoholowych nie może być usytuowane w odległości mniejszej niż 100 metrów od obiektów chronionych, z zastrzeżeniem ust. 3. W ust. 4 określa zaś sposób mierzenia tej odległości. Zgodnie z tym przepisem odległość, o której mowa w ust. 2, mierzona jest drogą dojścia, utwardzonymi częściami powierzchni ziemi, z których mogą korzystać lub korzystają piesi nie naruszając przepisów powszechnie obowiązujących, od drzwi wejściowych/wyjściowych punktu podawania lub punktu sprzedaży do najbliższego punktu granicy geodezyjnej nieruchomości, na której usytuowany jest obiekt chroniony

Uchwała Rady Miasta [...], jako akt prawa miejscowego jest wiążąca dla Miejskiej Komisję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych opiniującej wniosek, na mocy art. 18 ust. 3a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

Skarżący [...] wystąpił o wydanie zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5 % alkoholu oraz piwa w Barze Gastronomicznym [...] w [...] przy ul. Pl.

W wyniku przeprowadzonych w dniu [...] listopada 2007 r. oględzin usytuowania przedmiotowego baru przez przedstawicieli Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w [...] stwierdzono, że odległość od drzwi wejściowych/wyjściowych punktu sprzedaży do najbliższego punktu granicy geodezyjnej nieruchomości, na której usytuowany jest obiekt chroniony tj. Kaplica na I piętrze w budynku [...], mierzona drogą dojścia, utwardzonymi częściami powierzchni ziemi, z których mogą korzystać lub korzystają piesi, nie naruszając przepisów powszechnie obowiązujących, wynosi 40 metrów.

W świetle powyższych ustaleń oraz z uwagi na brzmienie przepisu § 1 Uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] Miejska Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych negatywnie zaopiniowała wniosek skarżącego.

W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo oceniły w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, iż Kaplica znajdująca się na I piętrze budynku [...], mieści się w pojęciu obiektów chronionych wymienionych w § 1 ust. 1 Uchwały Nr [...] Rady Miasta [...], jako miejsce sprawowania kultu religijnego. W przepisie tym wśród obiektów chronionych wymienione zostały m. in. kościoły, kaplice, cmentarze. W ocenie Sądu nie ma podstaw do tego by utożsamiać pojęcie kaplicy jako obiektu chronionego w rozumieniu tego przepisu z pojęciem obiektu budowlanego, czy też z kapliczką jako obiektem małej architektury, w rozumieniu art. 3 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118). Zgodnie z definicją podaną w Słowniku Wyrazów Obcych PWN kaplica to niewielka budowla sakralna, wolno stojąca lub połączona z większym kompleksem architektonicznym, zwykle kościołem, ale także oddzielny pokój z ołtarzem do odprawiania nabożeństwa.

Kaplica znajdująca się w budynku Dworca [...] utworzona została na [...] Odbywają się w niej regularnie nabożeństwa w każdą niedzielę oraz w każdy pierwszy wtorek miesiąca, a więc jest ona systematycznie i czynnie wykorzystywana dla sprawowania kultu religijnego. Okoliczność, jak liczne grono wiernych uczestniczy w nabożeństwach odprawianych w tej Kaplicy nie ma natomiast znaczenia dla oceny, czy jest ona obiektem chronionym w rozumieniu przepisu § 1 ust. 1 Uchwały NR [...] Rady Miasta [...].

Odległość miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych od obiektów chronionych zgodnie z przepisem § 1 ust. 4 Uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] w brzmieniu ustalonym Uchwałą NR [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] maja 2007 r. mierzona jest drogą dojścia, utwardzonymi częściami powierzchni ziemi, z których mogą korzystać lub korzystają piesi, nie naruszając przepisów powszechnie obowiązujących, od drzwi wejściowych/wyjściowych punktu podawania lub punktu sprzedaży do najbliższego punktu granicy geodezyjnej nieruchomości, na której usytuowany jest obiekt chroniony.

Z uwagi na takie brzmienie przepisu nie ma znaczenia, przy mierzeniu odległości, usytuowanie Kaplicy jako obiektu chronionego w budynku Dworca [...], gdyż odległość mierzona jest nie do drzwi wejściowych/wyjściowych obiektu chronionego, lecz do najbliższego punktu granicy geodezyjnej nieruchomości, na której jest on usytuowany. Istotna jest więc odległość do granicy geodezyjnej nieruchomości gruntowej na której usytuowany jest obiekt chroniony, a nie odległość do samego obiektu chronionego.

Należy w tym miejscu podkreślić, że poprzednie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oraz piwa skarżący otrzymał w innym stanie prawnym, gdyż przepis § 1 ust. 4 Uchwały Nr [...] Rady Miasta [...], przed zmianą wprowadzoną Uchwałą NR [...] z dnia [...] maja 2007 r. przewidywał inny sposób mierzenia odległości punktu sprzedaż napojów alkoholowych od obiektu chronionego. Odległość ta mierzona była drogą dojścia, utwardzonymi częściami powierzchni ziemi, z których mogą korzystać lub korzystają piesi, nie naruszając przepisów powszechnie obowiązujących, od drzwi wejściowych/wyjściowych punktu sprzedaży do drzwi wejściowych/wyjściowych obiektu chronionego.

Odnosząc się z kolei do podniesionego w skardze zarzutu, iż zaskarżone postanowienie narusza ustawowo zagwarantowaną swobodę działalności gospodarczej należy wskazać, iż z przepisów Konstytucji RP oraz ugruntowanego orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego wynika, że wolność działalności gospodarczej nie ma charakteru absolutnego i może zostać w pewnych sytuacjach ograniczona, co może jednakże nastąpić wyłącznie w formie ustawowej i tylko ze względu na ważny interes publiczny.

W przedmiotowej sprawie tym ważnym interesem publicznym ograniczającym wolność gospodarczą jest wychowanie w trzeźwości i przeciwdziałanie alkoholizmowi społeczeństwa.

Reasumując, w ocenie Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie organu należy uznać za prawidłowe, zgodne z przepisami prawa obowiązującymi w dacie orzekania. Nie znajdują także uzasadnienia zarzuty skargi odnośnie naruszenia przez organ przy rozpoznaniu sprawy przepisów postępowania. Sąd nie dopatrzył się w sprawie okoliczności, które potwierdzałyby te zarzuty.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.