Wyrok NSA, sygn. akt II SA 547/99
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 1999-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)

SENTENCJA

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 maja 1999r.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym:

Przewodniczący Sędzia NSA M.  Flasiński

Sędziowie NSA E. Kierejczyk, A. Kuba (spr.)

Protokolant - M. Staniszewska

po rozpoznaniu w dniu 24 maja 1999 r.

sprawy ze skargi M. 	S. – B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zezwolenia na uprzywilejowanie pojazdów w ruchu drogowym.

- oddala skargę -


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 53 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku B. z siedzibą w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją ostateczną MSWiA z dnia [...]r. nr [...] w sprawie odmowy uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdów samochodowych - utrzymał w mocy powyższą decyzję.

W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że ustawa Prawo o ruchu drogowym reguluje zasady poruszania się po drogach publicznych a przepis art. 53 ust. 1 tej ustawy stanowi o wyjątkach od ogólnych zasad poruszania się po drogach. Intencją ustawodawcy przy regulacji prawnej problematyki art. 53 ust. 1 było ograniczenie ilości pojazdów uprzywilejowanych poruszających się po drogach. Dlatego uprawnienia do wydawania zezwoleń na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów samochodowych przeniesiono na naczelny organ administracji państwowej.

B. realizuje zadania polegające przede wszystkim na zapobieganiu i likwidacji zagrożeń dla chronionych osób i mienia oraz monitorowaniu systemów alarmowych i w razie potrzeby wysyłaniu na miejsce zdarzenia grup interwencyjnych.

Tego rodzaju działalność nie wymaga korzystania z atrybutów uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdów B., ponieważ sprowadza się do działań zapobiegawczo - prewencyjnych.

Zapobiegawczy charakter działania takich biur, czy agencji ochrony nie wymaga przemieszczania się po drogach pojazdów z pominięciem obowiązujących przepisów o ruchu drogowym.

W związku z powyższym nie znaleziono podstaw do uznania, że spełnione zostały warunki uzasadniające uprzywilejowanie w ruchu drogowym wymienionych we wniosku pojazdów samochodowych B. z siedzibą w M. określone w art. 53 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym, wobec tego orzeczono jak w sentencji.

Powyższą decyzję zaskarżyło do Naczelnego Sądu Administracyjnego B. wnosząc o jej uchylenie wraz z wcześniejszą decyzją MSWiA z dnia [...]r. nr [...]. Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonym decyzjom niezgodność z prawem, a w szczególności z przepisami art. 53 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 z późn. zm.) oraz przepisem art. 2 pkt 4 i przepisami rozdziału 6 ustawy z dnia 22.08.1997r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. Nr 114, poz. 740) przez przyjęcie, że nałożone na skarżącego ustawowe i umowne obowiązki w zakresie zapobiegania i likwidacji zagrożeń dla chronionych osób nie są tożsame z ratowaniem życia i zdrowia ludzkiego i w związku z tym nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające wydanie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów wykonujących zadania w imieniu skarżącego.

Koncesjonowana działalność skarżącego polega m. in. na ochronie osób, tj. na działaniach mających na celu zapewnienie bezpieczeństwa życia, zdrowia i nietykalności cielesnej (art. 2 pkt 4 ustawy o ochronie osób i mienia]. Zgłoszony wniosek obejmuje jedynie uprawnienia do poruszania się w sposób uprzywilejowany pojazdów, w których grupy interwencyjne - po otrzymaniu sygnału o napadzie na chroniony obiekt jechałyby do tego obiektu celem uniemożliwienia napadu lub zminimalizowania jego skutków.

Byłyby to więc przypadki sporadyczne.

Skarżący zauważył ponadto, że gdyby ustawodawca nie widział potrzeby elastycznego prowadzenia polityki wydawania przedmiotowych zezwoleń, wówczas w ustawie o ruchu drogowym w sposób enumeratywny wyliczyłby jednostki uprawnione do uprzywilejowanego poruszania się w ruchu drogowym, nie zostawiłby możliwości wydawania w tej mierze stosownych zezwoleń organom administracji państwowej jakiegokolwiek szczebla.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wnosił o jej oddalenie podtrzymując w całości argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Intencją ustawodawcy przy regulacji prawnej problematyki art. 53 ust. 1 było ograniczenie ilości pojazdów uprzywilejowanych poruszających się po drogach. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Wbrew zarzutom skarżącego Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji odmawiając uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdów samochodowych wskazanych przez B. nie naruszył prawa a w szczególności przepisu art. 53 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 z późn. zm.). Tylko bowiem w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego - Prawo o ruchu drogowym ewentualnie przepisów postępowania administracyjnego w stosunku jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy Sąd administracyjny byłby władny uchylić zaskarżoną decyzję w oparciu o przepisy art. 21, art. 22 ust. 1 pkt 1 i art. 22 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).

Zgodnie z treścią przepisu art. 53 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym pojazdem uprzywilejowanym w ruchu drogowym może być pojazd samochodowy:

1.	 straży pożarnej

2.	 pogotowia ratunkowego

3.	 Policji

4.	 jednostek ratownictwa chemicznego

5.	 Straży Granicznej

6.	 Urzędu Ochrony Państwa

7.	 Żandarmerii Wojskowej i Wojskowych Służb Informacyjnych

8.	 Służby Więziennej

9.	 jednostki nie wymienionej w pkt 1-8, jeżeli jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego - na podstawie zezwolenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Treść powołanego wyżej przepisu art. 53 ust. 1 pkt 9 wskazuje, że zezwolenia są wydawane w ramach uznania administracyjnego przy spełnieniu przesłanek zawartych w tym przepisie, a więc jeżeli pojazd jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego.

Zatem należy przyjąć, że omawiany przepis będący podstawą rozstrzygnięcia uzasadnia wydanie zezwolenia na używanie pojazdów jako uprzywilejowanych w przypadkach bezpośrednich faktycznych działań związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego a nie w przypadkach działań mogących hipotetycznie wystąpić w bliżej nieokreślonej przyszłości.

W myśl art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997r. o ochronie osób i mienia użyte w ustawie określenie ochrona osób oznacza działania mające na celu zapewnienie bezpieczeństwa życia, zdrowia i nietykalności osobistej.

Są to działania polegające na zapobieganiu powstawania i likwidacji zagrożeń, które mogą wystąpić dla chronionych osób.

Z powyższego wynika, że zakres działania agencji ochrony osób jest ograniczony.

W zaskarżonej decyzji trafnie podkreślono, że każde zwiększenie liczby pojazdów uprzywilejowanych w istotny sposób wpływałoby na wzrost zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, jak również ograniczałoby możliwości właściwego korzystania z uprzywilejowania pojazdom, które obligatoryjnie korzystają z uprzywilejowania w ruchu drogowym.

Zdaniem Sądu granice uznania administracyjnego jakie zostały wyznaczone w tego rodzaju sprawach przepisem art. 53 ust. 1 pkt 9 Prawa o ruchu drogowym oraz przepisem ogólnym art. 7 k.p.a., to znaczy interesem wnioskodawcy i interesem społecznym nie zostały przez organ przekroczone a kwestionowana decyzja nie nosi cech dowolności.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zgodnie z wymogiem art. 7,77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. wskazał bowiem na przesłanki, którymi kierował się wydając zaskarżoną decyzję i swoje stanowisko przekonywująco uzasadnił.

Należy zauważyć, że orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie spraw rozpatrywanych na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 9 Prawa o ruchu drogowym jest jednolite i uznawanie odmowy uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdów agencji ochrony osób i mienia działających na podstawie przepisów ustawy z dnia 22 sierpnia 1997r. o ochronie osób i mienia (art. 53 ust. 1 pkt 9 Prawa o ruchu drogowym) jako zgodnej z prawem i intencją ustawodawcy zmierzającą do Ścisłego Zawężenia kategorii pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym z uwagi na zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.