Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1270/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3, 100, 101, 102, 104
journal: Dz.U. 2011 nr 108 poz 626
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jednolity.
article: art. 120, 121, 122, 187, 197
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 20 marca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska Sędziowie WSA Beata Sokołowska (spr.) WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi M S na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P z dnia ... r. nr ... w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 12 października 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P, na podstawie art. 207, art. 21 § 1 i § 3, art. 47 § 3, art. 51 § 1, art. 53 § 1, § 3, § 4, art. 54 §1 pkt. 7, art. 63 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 3 ust. 1, art. 100 ust. 1 pkt. 2 i ust. 4, art. 101 ust. 2 pkt. 1, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt. 2, art. 105, art. 106 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (j. t. - Dz. U. z 2011 r., Nr 108, poz. 626), określił M S zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki K, nr [ ... ]

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym powyższego pojazdu nie złożono stosowanej deklaracji i nie zapłacono należnego podatku akcyzowego. Według organu przedmiotowy samochód jest zasadniczo przeznaczony do przewozu osób i winien być zaklasyfikowany do pozycji CN 8703 jako samochód osobowy. Posiada on takie cechy samochodu osobowego jak między innymi: punkty kotwiące, wyposażenie do pasów bezpieczeństwa (również w tylnej części pojazdu), uchwyty dla pasażerów, oświetlenie, siedzenia pokryte tapicerką skórzaną podsufitka, gumowe dywaniki, elektrycznie opuszczane szyby w drzwiach przednich i tylnich, automatyczna klimatyzacja. Pojazd posiada system fabryczny audio i tylne okna, jest przystosowany do przewozu 5 osób. W trakcie oględzin pojazdu stwierdzono, że montowano w nim uprzednio przegrodę metalową. Zdaniem organu I instancji okoliczność, że w momencie powstania obowiązku podatkowego w pojeździe były wymontowane niektóre elementy wyposażenia i była zamontowana przegroda (tzw. kratka) i metalowa płyta zamontowana na podłodze w części bagażowej nie oznacza, że pojazd ten trzeba kwalifikować do pozycji 8704 Taryfy celnej. Jest on bowiem zasadniczo przeznaczony do przewozu osób.

W momencie powstania obowiązku podatkowego, tj. 9 listopada 2011 r. (data przemieszczenia na terytorium kraju) przedmiotowy samochód z uwagi na wymontowanie niektórych elementów wyposażenia był wyrobem niekompletnym posiadającym zasadniczy charakter wyrobu kompletnego – samochodu osobowego.

W odwołaniu od tej decyzji M S, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, zarzucił naruszenie art. 122, 187, 190 § 1, 194, 197 §1 i 198 §1 O. p. poprzez nieuwzględnienie istotnych okoliczności dotyczących zasadniczego przeznaczenia pojazdu, dokonanie wybiórczej oceny materiału dowodowego, pominięcie dokumentu urzędowego w postaci dokumentu homologacji oraz nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Według odwołującego zaskarżona decyzja miała ponadto naruszyć art. 3 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, art. 12 ustawy Prawo celne oraz postanowienia rozporządzenia Rady (EWG ) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej – poprzez ich błędną interpretację i przyznanie notom wyjaśniającym do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów i do Nomenklatury Scalonej charakteru nadrzędnego nad postanowieniami Nomenklatury Scalonej. Doprowadziło to do niewłaściwego sklasyfikowania samochodu dla celów poboru akcyzy.

Strona wniosła o uchylenie powyższej decyzji i umorzenie postępowania ewentualnie o przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W ocenie odwołującego, uwzględniając dokumenty przedstawione w toku postępowania wskazujące na rzeczywiste przeznaczenie pojazdu jako pojazdu ciężarowego, należało zaklasyfikować nabyty przez niego pojazd do kodu 8704. Organ winien też powołać dowód z opinii biegłego na okoliczność ustalenia głównych funkcji pojazdu (przewóz towarów czy przewóz osób). Podkreślono, że organ podatkowy jako decydujące dla celów klasyfikacji potraktował cechy pojazdów samochodowych wymienione w notach wyjaśniających do HS, pomijając natomiast podstawowe kryterium klasyfikacji określone w Nomenklaturze Scalonej, jakim pozostaje rzeczywiste zasadnicze przeznaczenie danego pojazdu (przewóz towarów). Strona wniosła ponadto o przeprowadzenie dowodu z jej przesłuchania na okoliczność ustalenia przeznaczenia pojazdu na dzień powstania obowiązku podatkowego.

Dyrektor Izby Celnej w P decyzją z dnia [ ... ] nr [ ... ] , po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego w niniejszej sprawie jest samochód marki K o nr [ ... ] . Pojazd ten w duńskim dowodzie rejestracyjnym, karcie pojazdu oraz załączniku do zaświadczenia o badaniu technicznym pojazdu określony został jako pojazd towarowo-ciężarowy. W toku przeprowadzonych oględzin (w dniu 18 marca 2011 r.) ustalono, że jest to pojazd osobowy w pełni przeszklony, jednobryłowy typu van – 5 drzwiowy, z tylnymi oknami wzdłuż dwubocznych paneli. Ma dwa rzędy siedzeń dla pięciu osób, wyposażone w zagłówki i pasy bezpieczeństwa. Przy siedzeniach pokrytych tapicerką skórzaną są uchwyty dla pasażerów. Nie ma przegrody oddzielającej część bagażową od osobowej. W momencie przywozu do kraju pojazd posiadał (zgodnie z wyjaśnieniami samej strony) jeden rząd siedzeń oddzielony od części towarowej kratką i zamontowano metalową płytę na podłodze. Zdaniem organu na podstawie wyżej wskazanego ogólnego wyglądu i ogółu cech (w tym pasy bezpieczeństwa i sposób wykończenia wnętrza) przedmiotowy samochód klasyfikować należy do pozycji CN 8703. Po zdemontowaniu kratki, odnitowaniu metalowej płyty i zamontowaniu pasów bezpieczeństwa został zarejestrowany w kraju jako pojazd osobowy. Organ odwołał się również do danych zawartych w[...]. Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił dalej, że w sprawie nie jest sporne, że samochód przewieziony do Polski w listopadzie 2009 r. mógł służyć zarówno do przewozu towarów jak i osób. O tym, którą funkcję należy uznać za przeważającą z punktu widzenia przeznaczenia pojazdu decydują jednak organy celne, stosując się do obowiązujących w tej mierze reguł. W niniejszej sprawie na podstawie cech ogólnych pojazdu należało przyjąć, że przedmiotowy samochód jest zasadniczo przeznaczony do przewozu osób. Ponadto zmiany polegające na przystosowaniu pojazdu do korzystania z niego głównie do przewozu towarów miały charakter krótkotrwały i przemijający. Ponowne przystosowanie do przewozu osób stanowiło przywrócenie pierwotnych cech pojazdu. Nie wymagało ingerencji w konstrukcję samochodu. Organ wyjaśnił nadto, że zarówno Naczelnik Urzędu Celnego jak i Dyrektor Izby Celnej nie kwestionują zapisów zawartych w dokumentach rejestracyjnych pojazdu. Dokumenty urzędowo sporządzone w formie określonej przepisami prawa (w tym dowody rejestracyjne czy homologacje) przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Czynnikami mającymi jednak zasadniczy wpływ na odpowiednią klasyfikację wyrobu do pozycji CN są określone cechy pojazdu. Dla potrzeb klasyfikacji taryfowej wiążące są postanowienia dotyczące nomenklatury także wówczas, gdyby towary traktowane były odmiennie w innych przepisach, publikacjach i opiniach rzeczoznawców. W kwestii nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego oraz nieprzesłuchania strony na okoliczność faktycznego przeznaczenia pojazdu w dniu powstania obowiązku podatkowego organ wskazał, że w sprawie zebrano prawidłowo całokształt materiału dowodowego zgodnie z art. 187 §1 O. p. Ponadto to organ podatkowy jest wyłącznie kompetentny do rozstrzygania o klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej i w tym zakresie w sprawie nie były wymagane wiadomości specjalne w rozumieniu art. 197 O. p. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego niewiążącego charakteru Not Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów Światowej Organizacji Celnej w Brukseli oraz Not Wyjaśniających do CN przyjmowanych przez Komisję Europejską organ podkreślił, że przyczyniają się one w istotny sposób (mimo niewiążącego charakteru) do dokonywania wykładni zakresu poszczególnych pozycji taryfowych. Noty służą w ten sposób zapewnieniu jednolitego stosowania Taryfy Celnej przez organy celne poszczególnych krajów.

W skardze na powyższą decyzję M S, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 120, 121 § 1, 122, 187, 190 § 1, 194, 197 §1 i 198 §1 O. p. poprzez nieustalenie w sposób dokładny i wyczerpujący stanu faktycznego sprawy oraz nieuwzględnienie wszystkich istotnych okoliczności wskazujących na rzeczywiste przeznaczenia pojazdu, dokonanie wybiórczej oceny materiału dowodowego, pominięcie obiektywnych dowodów potwierdzających prawidłowość dokonanej przez skarżącego klasyfikacji przedmiotowego pojazdu, nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego i nieuwzględnienie wniosku o przesłuchanie strony. Ponadto zarzucono naruszenie art. 3 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, art. 12 ustawy Prawo celne oraz postanowień rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej – poprzez ich błędną interpretację i przyznanie notom wyjaśniającym do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów i do Nomenklatury Scalonej charakteru nadrzędnego nad postanowieniami Nomenklatury Scalonej. Skarżący zarzucił też naruszenie art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt 2, art.105, art. 106 ust. 2-3 ustawy o podatku akcyzowym poprzez błędną interpretację i zastosowanie w sprawie.

W ocenie strony skarżącej, mając na względzie dane dotyczące rzeczywistego przeznaczenia pojazdu (przewóz towarów), należało zaklasyfikować przedmiotowy pojazd jako ciężarowy (poz. 8704). Organ winien też powołać dowód z opinii biegłego na okoliczność ustalenia głównych funkcji pojazdu. W przypadku odmowy przeprowadzenia takiego dowodu organ był zobowiązany wydać odpowiednie orzeczenie w formie postanowienia. W uzasadnieniu skargi podkreślono ponownie jedynie pomocniczy, a nie wiążący charakter Not Wyjaśniających do CN. Strona powołała się ponadto na wyrok WSA w Kielcach z 27 października 2011 r. (sygn. akt I SA/Ke 464/11), w którym Sąd zaakcentował, że ocena cech zewnętrznych samochodu związana z koniecznością dokonania jego klasyfikacji po dacie jego wewnątrzwspólnotowej dostawy może być dla danej sprawy nieprzydatna, tym bardziej w sytuacji, gdy organ dysponował wiedzą o badaniu technicznym dokonanym bezpośrednio po sprowadzeniu pojazdu i potwierdzającym istnienie dominujących cech samochodu ciężarowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w P wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację przedstawione w skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Spór w sprawie dotyczył prawidłowości zaklasyfikowania samochodu marki K, nr [ ... ] , rok produkcji 2005, będącego przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego do pozycji 8703 (pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób). W celu określenia zakresu wyrobów podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym objętych regulacjami dotyczącymi obrotu wyrobami akcyzowymi, czy też objętych obowiązkiem oznaczania znakami akcyzy ustawodawca, w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (j. t. - Dz. U. z 2011 r., Nr 108, poz. 626 ), zwanej dalej u.p.a. odwołuje się do Nomenklatury Scalonej (CN), która stanowi systematyczny i hierarchiczny zbiór towarów w podziale na duże grupy towarowe, następnie podzielone na 21 sekcji, działy (2 cyfry), pozycje (4 cyfry), podpozycje (6 cyfr) oraz kody CN (8 cyfr). W związku z tym w celu prawidłowego ustalenia, czy dany wyrób stanowi wyrób akcyzowy, należy w pierwszej kolejności dokonać prawidłowego zaklasyfikowania wyrobu będącego przedmiotem czynności lub zdarzenia do kodu CN.

Prawidłowe zaklasyfikowanie pojazdu, będącego przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego, ma decydujące znaczenie w sprawie. W przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotem opodatkowania akcyzą jest jedynie nabycie samochodu osobowego, niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym (art. 100 ust. 1 pkt. 2 u . p. a.). Dla potrzeb podatku akcyzowego przez samochody osobowe rozumie się pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703, przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowym (art. 100 ust. 4). W rezultacie, aby dany pojazd podlegał opodatkowaniu podatkiem akcyzowym musi zostać zaklasyfikowany do pozycji CN 8703.

Przy klasyfikacji towaru do danego kodu CN należy w pierwszej kolejności kierować się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS), które zostały zawarte w załączniku nr I do rozporządzenia Rady nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256, s. 1 ze zm. wprowadzonymi rozporządzeniem Komisji nr 948/2009 z 30 września 2009 r., Dz. Urz. WE L 287, s. 1) oraz uwzględniać Noty Wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej oraz Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów. Zasadnie przy tym organy podatkowe uznały, że wprawdzie Noty Wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów Światowej Organizacji Celnej w Brukseli oraz Noty Wyjaśniające do CN (Nomenklatury Scalonej) przyjmowane przez Komisję Europejską nie mają charakteru wiążącego prawnie (nie stanowią norm prawnych), jednak organy odwołują się do nich w sprawach wymagających dokonywania klasyfikacji taryfowej danych towarów. Praktyka ta przyczynia się w istotny sposób do dokonywania bardziej precyzyjnej wykładni zakresu poszczególnych pozycji taryfowych. Noty służą w ten sposób zapewnieniu jednolitego stosowania Taryfy Celnej przez organy celne poszczególnych krajów. Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie europejskim (zob. m. in. wyrok ETS z dnia 4 marca 2004 r., sygn. C-130/02, pkt. 28; z dnia 17 marca 2005 r., sygn. C-467/03, pkt. 17 oraz z dnia 27 kwietnia 2006 r., sygn. C-15/05).

Przestrzeganie zasad klasyfikacji jest szczególnie istotne w przypadku pojazdów, które mogą być wykorzystywane zarówno do przewozu towarów, jak i do przewozu osób. Cechy, które wskazują na to, że pojazd jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób oraz, których wnętrze może być używane bez zmian konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów, w myśl wyjaśnień do Taryfy Celnej opublikowanej obwieszczeniem Ministra Finansów z 1 czerwca 2006 r. (M.P. Nr 86, poz. 880), to:

a) obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwice oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamontowane na stałe, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składanych;

b) obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli;

c) obecność przesuwanych wahadłowych lub podnoszonych drzwi z oknami na bocznych panelach lub z tyłu;

d) brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów;

e) wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki).

W tym miejscu trzeba też wyjaśnić, że sformułowanie "zasadniczo przeznaczone" w kontekście użycia go w stosunku do pojazdów, którymi zawsze można przewieźć osoby, a często również towary (co uzależnione jest tylko od ich rozmiaru i wagi) oznacza, że chodzi o funkcję dominującą, przeważającą. Nie oznacza to jednak, że pojazdy nie mogą przy tym spełniać innych funkcji użytkowych, jakimi może być przewóz towarów. Tak, więc w przypadku, gdy konstrukcja oraz wyposażenie pojazdu wskazuje, iż dany pojazd jest w głównej mierze przeznaczony do przewozu osób, a przewóz towarów jest jedynie funkcją dodatkową, wtedy taki pojazd należy zakwalifikować do pozycji CN 8703, jako samochód osobowy podlegający opodatkowaniu akcyzą. Natomiast, jeżeli głównym przeznaczeniem pojazdu jest przewóz towarów, a przewóz osób stanowi jedynie uzupełnienie funkcjonalności pojazdu, wtedy taki pojazd powinien zostać sklasyfikowany pod pozycją CN 8704, jako samochód ciężarowy, który nie podlega opodatkowaniu akcyzą.

W celu dokonania właściwej klasyfikacji pojazdu organ musi prawidłowo ustalić stan faktyczny, a więc dysponować materiałem dowodowym, z którego w sposób jednoznaczny wynikać będzie stan pojazdu (cechy charakterystyczne, o których mowa w ww. wyjaśnieniach zawartych w obwieszczeniu Ministra Finansów z 2006 r.), na dzień przemieszczenia przedmiotowego samochodu z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju, tj. na dzień nabycia wewnątrzwspólnotowego, a tym samym i ewentualnego powstania obowiązku podatkowego.

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że organy podatkowe prawidłowo uznały, iż przedmiotowy samochód Kia Sorrento należy zaliczyć do kategorii samochodu osobowego, a w konsekwencji, że podlegał on opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Jak wynika, z poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, które nie budzą zastrzeżeń Sądu (w tym na podstawie oględzin pojazdu), w świetle zgromadzonych dowodów, o tym, że sporny pojazd samochodowy w chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego był zasadniczo przeznaczony do przewozu osób świadczą obiektywne cechy i właściwości tego pojazdu. Jest to pojazd osobowy w pełni przeszklony, jednobryłowy typu van – 5 drzwiowy, z tylnymi oknami wzdłuż dwubocznych paneli. Pojazd ma 2 rzędy siedzeń dla 5 osób, wyposażone w zagłówki i pasy bezpieczeństwa. Przy siedzeniach ( pokrytych tapicerką skórzaną ) są uchwyty dla pasażerów. Samochód nie ma przegrody oddzielającej część bagażową od osobowej.

Obecny podczas oględzin również nowy właściciel samochodu oświadczył, że nie dokonał żadnych zmian konstrukcyjnych w tym pojeździe.

Główny zarzut strony skarżącej sprowadzał się do tego, że w momencie powstania obowiązku podatkowego pojazd posiadał jeden rząd siedzeń oddzielony od części towarowej kratką. Zgodnie z przeprowadzonym wówczas badaniem technicznym został on uznany za samochód ciężarowy, przeznaczony do przewozu towarów. Jak już jednak wskazano powyżej konieczność zakwalifikowania pojazdu do kodu 8703 istnieje wtedy, gdy sama pierwotna konstrukcja oraz wyposażenie pojazdu wskazuje, iż dany pojazd jest w głównej mierze przeznaczony do przewozu osób, a przewóz towarów jest jedynie funkcją dodatkową. Organy podatkowe obu instancji, w ocenie Sądu, zasadnie uznały, że zmiany polegające na przystosowaniu pojazdu do przewozu towarów

( polegające m. in. na zamontowaniu przegrody oddzielającej część pasażerską od towarowej ) miały jedynie charakter przejściowy, czasowy. Nie spowodowały przez to trwałej zmiany konstrukcji pojazdu przeznaczonego przede wszystkim do przewozu osób a nie towarów ( zob. też m. in. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt III SA/Po 717/11 ). Przystosowanie samochodu do korzystania głównie do przewozu osób ( zdemontowanie przegrody dzielącej pasażerów od części towarowej, oraz metalowej podłogi i zamontowanie drugiego rzędu siedzeń ) nastąpiło wyłącznie poprzez przywrócenie pierwotnych elementów pojazdu i również bez zasadniczej ingerencji w konstrukcję samochodu. Należy w tym miejscu podkreślić, że wola właściciela pojazdu dotycząca aktualnego przeznaczenia danego samochodu

( przewóz osób czy towarów ) nie determinuje jego właściwości w znaczeniu obiektywnym.

W trakcie postępowania podatkowego organy odniosły się do stanu pojazdu zarówno w chwili aktualnej ( z daty dokonywania oględzin ), jak i do stanu samochodu z momentu powstania obowiązku podatkowego, zasadnie uznając brak podstaw do przypisania pojazdu do pozycji 8704. Organ w sposób uprawniony odwołał się również do danych zawartych w [...]dotyczących przedmiotowego samochodu, potwierdzających jego charakter jako samochodu osobowego.

Zdaniem Sądu tych ustaleń organów strona skarżąca w żaden sposób nie podważyła i skutecznie nie zakwestionowała. Zarzuty skarżącego mają charakter polemiki z prawidłowymi ustaleniami organów. W tym stanie rzeczy, w oparciu o wskazane regulacje, pojazd ten należy zaliczyć do pozycji CN 8703.

Dodatkowo zauważyć trzeba, że w pozycji CN 8703 nie zawarto zwrotu "samochody osobowe", ale objęto nią szerszy zakres pojazdów, tj. pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne zasadniczo przeznaczone do przewozu osób, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi, co nie wyklucza przewozu tymi pojazdami towarów. Z drugiej strony sporny samochód nie posiada cech przemawiających za przeznaczeniem do transportu towarów z pozycji CN 8704, określonych też w notach wyjaśniających do tej pozycji. Dokumenty, na które powołuje się strona w skardze i z których wynika, że sporny pojazd był uznany za samochód ciężarowy zostały wydane w oparciu o inne, niż podatkowe, przepisy. Dokumenty te nie są wiążące dla organów podatkowych w zakresie klasyfikacji pojazdów celem stwierdzenia, czy pojazd jest wyrobem akcyzowym, bowiem dla potrzeb podatku akcyzowego podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowią wyłącznie przepisy podatkowe, tj. przepisy ustawy o podatku akcyzowym, które odrębnie decydują o klasyfikacji pojazdów samochodów jako wyrobów akcyzowych - są to postanowienia dotyczące Nomenklatury Scalonej Wspólnotowej Taryfy Celnej - art. 3 ust. 1 u.p.a.

W konsekwencji Sąd nie podzielił też zarzutów dotyczących nieprawidłowości przeprowadzonego postępowania dowodowego i naruszenia wskazanych przez stronę przepisów postępowania, w szczególności art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. art.180, 187, art. 188, art. 190, art. 191, art. 194 i art. 197 § 1 O. p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze organy wykonały wszystkie konieczne i wystarczające zarazem czynności w celu wypełnienia ciążącego na nich obowiązku ustalenia stanu faktycznego i dokonania prawidłowej klasyfikacji taryfowej przedmiotowego pojazdu. Uzasadnienia decyzji obu instancji odpowiadają natomiast zasadom ich sporządzenia przewidzianym przez O. p. i przedstawiają w sposób logiczny, pełny i przejrzysty stanowisko organu zawierając przy tym rzeczową argumentację.

W ocenie Sądu niezasadny był także zarzut nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, gdyż organy podatkowe zebrały w sprawie materiał dowodowy wystarczający do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia, które nie wymagało posiadania wiadomości specjalnych w rozumieniu art. 197 O. p. Organy podatkowe dokonują bowiem klasyfikacji taryfowej towarów dla potrzeb podatku akcyzowego we własnym zakresie, powołując się na odpowiednie okoliczności i dokumenty. Ponadto podkreślić należy, że organy nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu wskazanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody zebrane w toku postępowania ( zob. m.in. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt 1313/08, lex nr 558887 ).

Nieuwzględnienie więc wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, czy nieprzesłuchanie strony na okoliczność zasadniczego przeznaczenia pojazdu nie naruszają wskazanych w skardze przepisów Ordynacji Podatkowej. Z wniosku dowodowego skarżącego nie wynikało nadto jakiej specjalności biegły miałby być powołany i jakie wiadomości specjalne były niezbędne dla dokonania właściwej, według strony klasyfikacji pojazdu. Również brak postanowienia o oddaleniu powyższego wniosku dowodowego nie jest naruszeniem postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tym bardziej, że organ odwoławczy odniósł się do tej kwestii w uzasadnieniu swojej decyzji.

W świetle wcześniejszych rozważań organy nie naruszyły też przepisów prawa materialnego wskazanych w skardze.

Mając zatem na względzie powyższe, ponieważ zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu Sąd, na podstawie art. 151 p. p. s. a., orzekł jak w sentencji wyroku.