Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 339/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 , 18 , 34
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 124
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędzia WSA Waldemar Michaldo Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2013 r. sprawy ze skargi B,S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 28 grudnia 2012 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie zajęcia stanowiska w sprawie zarzutów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem dnia [...] grudnia 2012 r. nr [....], znak [...] , wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 i art. 23 § 1 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednol.: Dz. U. z 2012 r. poz. 1015), Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy postanowienie nr [...] z dnia 30 sierpnia 2012 r., znak [...] którym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. , działając jako wierzyciel, wniósł swoje stanowisko w sprawie zarzutów zgłoszonych przez B.S. w piśmie z dnia 11 kwietnia 2012 r.

Orzekając w ten sposób podał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. , działając na podstawie art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, po ponownym rozpatrzeniu wniosku organu egzekucyjnego z dnia 26 kwietnia 2012 r. o zajęcie stanowiska w sprawie zarzutów wniesionych przez zobowiązanego B.S. pismem z dnia 11 kwietnia 2012 r., postanowił jako wierzyciel wnieść swoje stanowisko w sprawie zarzutów zgłoszonych przez B.S. w piśmie z dnia 11 kwietnia 2012r. złożonym do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. .

Organ drugiej instancji wskazał dalej, że decyzją PINB nr [...] z dnia 2 marca 2009 r., znak [...] , nakazano współwłaścicielom budynku przy ul. [...]w W. – E.P., B.S. S.S. , J.S. i K.Z. w terminie natychmiastowym, wykonanie doraźnych zabezpieczeń całości budynku przy ul. [...] w W. przed występującym zagrożeniem bezpieczeństwa ludzi i mienia pod nadzorem osoby uprawnionej, oraz w terminie do 30 czerwca 2009 r.: usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w W. poprzez:

- wymianę i uzupełnienie uszkodzonego gzymsu z wymianą i wzmocnieniem uszkodzonej konstrukcji,

- usunięcie niewłaściwości stanu technicznego całości budynku w zakresie stropów i ścian, usunięcia ewentualnych niewłaściwości wewnętrznych instalacji elektrycznej oraz przewodów kominowych po wykonaniu dodatkowego przeglądu, a wykonanego przez osoby z odpowiednimi uprawnieniami.

W celu wyegzekwowania wynikającego z powyższej decyzji obowiązku PINB wszczął postępowanie egzekucyjne, wystawiając w dniu 21 grudnia 2009 r. tytuł wykonawczy ([...]) nr:[...] , stosowany w egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym. Postanowieniem z dnia [...]stycznia 2010 r., znak [...] PINB, działając jako organ egzekucyjny, PINB odrzucił zarzuty wniesione przez zobowiązaną E.P. w piśmie z dnia 4 stycznia 2010 r. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie powyższego tytułu wykonawczego.

Po rozpatrzeniu zażalenia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r., znak [...] utrzymał w mocy wyżej wymienione postanowienie PINB.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r., znak [...] , PINB zastosował środek egzekucyjny obowiązków o charakterze niepieniężnym, nakładając na E.P., B.S. S.S. , J.S. i K.Z. , grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10000 zł. z powodu uchylania się przez zobowiązanych od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia 21 grudnia 2009 r. Po rozpatrzeniu zażalenia WINB, postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r., znak [...] , utrzymał w mocy postanowienie PINB. Na powyższe postanowienie WINB została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 21 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1016/11 uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, określając, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonywane. Od powyższego wyroku WINB złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. zaznaczył, że zgodnie z wyrokiem nie może być wykonywane jedynie zaskarżone postanowienie, a zatem postanowienie PINB z dnia 3 grudnia 2010 r., znak [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia podlega wykonaniu. Zaznaczyć należy bowiem, iż z art. 143 k.p.a., mającego zastosowanie do postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika, że nieostateczne postanowienie podlega wykonaniu, wniesienia zażalenia nie wstrzymuje jego wykonania.

Organ drugiej instancji wyjaśnił następnie, że związku z nieuiszczeniem przez zobowiązanych nałożonej na nich grzywny i opłaty za wydanie postanowienia (w wysokości 68 zł), PINB - działając jako wierzyciel tych należności - wystawił w dniu 15 marca 2012 r. cztery tytuły wykonawcze ([...]) należności pieniężnych o numerach: [...] (wobec B.S. ), 2/2012 (wobec E.P. , [...] (wobec K.Z. ), [...] (wobec J.S.) w celu wyegzekwowania wskazanej grzywny i opłaty, a następnie skierował je, przy piśmie z dnia 15 marca 2012 r. znak: [...] , do właściwych dla poszczególnych zobowiązanych urzędów skarbowych jako organów egzekucyjnych, wskazując iż egzekwowana należność ciąży na wyżej wymienionych solidarnie.

W dniu 5 kwietnia 2012 r. Urząd Skarbowy w W. przekazał na rachunek PINB należność wyegzekwowaną na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 15 marca 2012 r. o nr [...], wystawionego wobec B.S. . W związku z powyższym PINB pismem z dnia 16 kwietnia 2012 r. poinformował właściwe urzędy skarbowe o uregulowaniu należności z tytułu nałożonej przez PINB grzywny, wycofując jednocześnie tytuły wykonawcze wystawione wobec E.P., K.Z. i J.S. ,

Pismem z dnia 26 kwietnia 2012 r., znak [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. wystąpił do PINB, jako wierzyciela, o zajęcie stanowiska w sprawie zarzutu wniesionego przez B.S. w piśmie z dnia 11 kwietnia 2012 r., przesyłając kopię tego pisma.

W dniu 14 maja 2012 r. PINB wydał postanowienie nr [...] , znak [...] , którym odrzucił zgłoszone zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego ujęte w piśmie B.S. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 11 kwietnia 2012 r., przekazanego pismem z dnia 26 kwietnia 2012 r. W wyniku zażalenia wniesionego na powyższe postanowienie WINB postanowieniem nr [...] z dnia 27 lipca 2012 r. znak[...] , uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez PINB.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy PINB wydał zaskarżone postanowienie z dnia 30 sierpnia 2012 r. nr[...] , znak[...] . Na powyższe postanowienie PINB zażalenie złożył B.S. w piśmie z dnia 7 września 2012 r.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wyjaśnił następnie, że przedmiotem badania w niniejszym postępowaniu zażaleniowym jest prawidłowość postanowienia z dnia 30 sierpnia 2012 r. nr [...] , znak[...] , którym PINB wyraził jako wierzyciel stanowisko w sprawie zarzutów zgłoszonych przez B.S. w piśmie z dnia 11 kwietnia 2012 r., wniesionym do Naczelnika US. W ocenie organu odwoławczego zaskarżone postanowienie jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 124 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nałożone grzywny w celu przymuszenia, nieuiszczone w terminie, podlegają ściągnięciu w trybie egzekucji należności pieniężnych, określonym w ustawie (§ 1), a obowiązek uiszczenia nałożonych grzywien nie przechodzi na spadkobierców lub prawonabywców zobowiązanego (§ 2). Grzywna w celu przymuszenia jest wprawdzie, w myśl art. 1a pkt 12 tiret pierwsze ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, środkiem egzekucyjnym stosowanym w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym, a wydając postanowienie o jej nałożeniu PINB jest zarazem organem egzekucyjnym i wierzycielem. Sytuacja ta zmienia się jednak w momencie, gdy grzywna nie zostaje przez zobowiązanego uiszczona. Kwota grzywny w celu przymuszenia staje się wówczas nowym obowiązkiem podlegającym egzekucji i jest egzekwowana jak każda inna należność pieniężna, a więc zgodnie z przepisami Działu II. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przy zastosowaniu środków egzekucyjnych wskazanych w art. 1a pkt 12 lit. a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji . Konsekwencją przyjętego w art. 124 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji rozwiązania jest przekształcenie się w tym nowym postępowaniu przez organ egzekucyjny, który wymierzył grzywnę celem przymuszenia, w wierzyciela.

W przedmiotowej sprawie PINB zastosował środek egzekucyjny, stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, nakładając na E.P., B.S., S.S. J.S. i K.Z. , grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10000 zł. z powodu uchylania się od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym.

W związku z nieuiszczeniem przez wyżej wymienionych nałożonej na nich grzywny i opłaty za wydanie postanowienia PINB - działając jako wierzyciel tych należności - wystawił w dniu 15 marca 2012 r. cztery tytuły wykonawcze ([...]) należności pieniężnych o numerach: [...] (wobec B.S. ),[...] (wobec E.P. , [...] (wobec K.Z. ), [...] (wobec J.S. ), będące podstawą do wszczęcia odrębnych postępowań egzekucyjnych wobec wyżej wymienionych w celu wyegzekwowania wskazanej grzywny i opłaty. Przy piśmie z dnia 15 marca 2012 r., znak [...] PINB skierował w/w tytuły do właściwych dla poszczególnych zobowiązanych urzędów skarbowych, jako organów egzekucyjnych, wskazując iż egzekwowana należność ciąży na wyżej wymienionych osobach solidarnie.

W każdym postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zobowiązanemu przysługuje, w terminie określonym w art. 27 § pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji , swoisty środek zaskarżenia, jakim są zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Podstawą zarzutów mogą być wyłącznie przyczyny taksatywnie wymienione w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w punktach od 1 do 10, a mianowicie wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; błąd co do osoby zobowiązanego; niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny oraz niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Zgodnie z art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji , a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym także na podstawie art. 33 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.

Z powyższych regulacji wynika w sposób jednoznaczny, że organem właściwym do prowadzenia postępowania w sprawie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów jest organ egzekucyjny. Natomiast w ramach tego postępowania, w sytuacji gdy wierzyciel nie jest jednocześnie organem egzekucyjnym, konieczne jest przeprowadzenie szczególnego rodzaju "postępowania wpadkowego", polegającego na uzyskaniu przez organ egzekucyjny stanowiska wierzyciela co do zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów (z wyjątkiem zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego przy egzekucji należności pieniężnych). Obowiązek wystąpienia do wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie wniesionych zarzutów ciąży na organie egzekucyjnym. Postępowanie zatem przed wierzycielem w toku rozpatrywania zarzutów ma charakter postępowania dodatkowego (wtrąconego), które przeprowadzane jest w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez organ egzekucyjny.

Stanowisko wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów stanowi informację dla organu egzekucyjnego, konieczną do rozstrzygnięcia postanowieniem o tych zarzutach. Wypowiedź wierzycieli w sprawie zgłoszonych zarzutów, wyrażona w formie postanowienia, stanowi jedynie element materiału w sprawie wniesionych zarzutów, nie rozstrzyga o istocie sprawy.

W niniejszej sprawie postępowanie egzekucyjne prowadzi PINB (jako organ egzekucyjny) na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 21 grudnia 2009 r., znak [...] . Postępowanie natomiast prowadzone przez Naczelnika US na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 15 marca 2012 r. o nr: [...] dotyczy obowiązku pieniężnego wynikającego z postanowienia PINB z dnia 3 grudnia 2010 r. znak: [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. A zatem mamy tu do czynienia z dwoma odrębnymi postępowania egzekucyjnymi. Powiązanie pomiędzy tymi postępowaniami polega na tym, że zgodnie z art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Naczelnik US jako organ egzekucyjny rozpatruje zarzuty dotyczące prowadzonego przez siebie postępowania egzekucyjnego po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, tj. PINB.

Naczelnik US, działając na podstawie art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wystąpił do PINB, jako wierzyciela, o zajęcie stanowiska w sprawie zarzutu wniesionego przez B.S. . Naczelnik US wskazał, że zobowiązany zarzucił: wykonanie w części obowiązku określonego tytułem wykonawczym, błąd co do osoby zobowiązanego oraz niedopuszczalność prowadzenia postępowania. Wobec powyższego, mając na uwadze brzmienie art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz treść pisma Naczelnika US z dnia 26 kwietnia 2012 r. zna [...] , PINB zobligowany był, jako wierzyciel należności pieniężnych egzekwowanych przez Naczelnika US na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 15 marca 2012 r. nr [...] wystawionego przez PINB, do zajęcia stanowiska w zakresie w/w zarzutów.

Organ drugiej instancji podkreślił, że wniesienie zarzutu, o którym mowa w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wszczyna postępowanie w sprawie jego rozpoznania i wydania rozstrzygnięcia w zakresie jego zasadności. Zgodnie z art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w przedmiocie zarzutów wierzyciel zajmuje stanowisko. Obowiązkiem wierzyciela jest jedynie wyrażenie własnej oceny zasadności zarzutów zgłoszonych przez dłużnika, a nie orzekanie o ich zasadności lub nie. Władcze rozstrzygnięcie w tym przedmiocie należy do kompetencji organu egzekucyjnego i wierzyciel nie może go w tym wyręczyć. Dlatego też rolą PINB w przedmiotowej sprawie było wyrażenie stanowiska odnośnie zarzutów zgłoszonych przez B.S. .

Z treści przepisów art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika, że wyrażenie przez wierzyciela stanowiska w zakresie zgłoszonych zarzutów przybiera formę postanowienia, na które przysługuje zażalenie (§ 2 i 4). Powyższe przepisy określają to postanowienie jako postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela, nie wynika z nich natomiast, jak powinno brzmieć wyrzeczenie takiego postanowienia. Władcze rozstrzygnięcie w sprawie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów podejmuje organ egzekucyjny i to do niego należy orzekanie o ich zasadności lub nie. Uzyskanie stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów, jak wynika z brzmienia art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jest wprawdzie niezbędne dla organu egzekucyjnego, by mógł on wydać postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów i orzec czy są zasadne, jednak stanowisko to stanowi jedynie element materiału dowodowego w sprawie wniesionych zarzutów, informację dla organu egzekucyjnego. Dlatego też z wyrzeczenie postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela musi wynikać, że w postanowieniu tym wyrażone jest stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Jednak samo odniesienie się przez wierzyciela do poszczególnych zarzutów dopiero w treści uzasadnienia powyższego postanowienia nie jest - w ocenie organu odwoławczego - nieprawidłowe, zważywszy w szczególności na możliwość przedstawienia przez wierzyciela obszernych uwag co do danego zarzutu.

W przypadku postanowienia, na które służy zażalenie - czyli takiego jak skarżone postanowienie PINB nr [...] z dnia 30 sierpnia 2012 r., [...] uzasadnienie jest obligatoryjne i stanowi integralną część postanowienia. Dlatego przedmiotem oceny organu odwoławczego w niniejszym postępowaniu zażaleniowym jest całość postanowienia. W świetle powyższego nie można uznać za nieprawidłowe działanie PINB, który w wyrzeczeniu zaskarżonego aktu postanawia wnieść swoje stanowisko w sprawie zarzutów zgłoszonych przez B.S. .

Oceniając prawidłowość wyrażonego w skarżonym postanowieniu stanowiska organ odwoławczy stwierdził, że PINB odniósł się do postępowania egzekucyjnego należności pieniężnych, w toku którego organ egzekucyjny zwrócił się do niego o wyrażenie stanowiska i do egzekwowanego w ramach tego postępowania obowiązku. Skoro bowiem organ egzekucyjny zwraca się do wierzyciela o wyrażenie stanowiska w sprawie zarzutów zgłoszonych do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie konkretnego tytułu wykonawczego, to wierzyciel jest związany dokonaną przez organ egzekucyjny kwalifikacją pisma zobowiązanego zgłaszającego zarzuty i jego stanowisko winno odnosić się do tego właśnie postępowania. WINB jako organ odwoławczy podziela stanowisko wyrażone przez PINB w skarżonym postanowieniu.

Zobowiązany podnosząc zarzut wykonania obowiązku wskazał że wykonał obowiązek w takim zakresie, jakim było to możliwe, a niewykonanie obowiązku dotyczy części budynku, do których nie ma on dostępu. Zaznaczyć należy, że obowiązkiem egzekwowanym na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 15 marca 2012 r. o nr [...] jest należność pieniężna. Zatem uwagi zobowiązanego odnoszące się do wykonania obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w budynku przy ul. [...] w W. pozostają bez wpływu na kwestię wykonania wskazanego powyżej obowiązku pieniężnego. Egzekwowana na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 15 marca 2012 r. o nr [...] kwota grzywny w celu przymuszenia, jak wskazano na wstępie niniejszego uzasadnienia, jest nowym, odrębnym obowiązkiem podlegającym egzekucji. Grzywna ta nie została uiszczona przez zobowiązanego przed wszczęciem wobec niego egzekucji przez Naczelnika US.

W przedmiotowej sprawie nie zachodzi także błąd co do osoby zobowiązanego. Zobowiązanym w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym, jak wynika z tytułu wykonawczego z dnia 15 marca 2012 r. o nr [...], jest B.S. , a egzekwowana grzywna nałożona została postanowieniem PINB z dnia 3 grudnia 2010 r., znak [...] m.in. na B.S. .

Podniesiona przez zobowiązanego okoliczność śmierci S.S. pozostaje bez wpływu na dopuszczalność egzekucji administracyjnej w przedmiotowej sprawie. Podkreślić należy, że zarzuty wniesione przez zobowiązanego w piśmie z dnia 11 kwietnia 2012 r. zgłoszone zostały przez niego do postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika US na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 15 marca 2012 r. o nr [...]. Postępowanie to wszczęte zostało wobec B.S. i tylko on jest zobowiązanym w tym postępowaniu. Zaznaczyć należy, że egzekucja administracyjna może być niedopuszczalna z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Przesłanki podmiotowe odnoszą się do zobowiązanego lub do organu egzekucyjnego. Egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna z przyczyn podmiotowych, gdy przepisy prawa wyłączają prowadzenie egzekucji wobec zobowiązanego wskazanego w tytule wykonawczym, a także gdy egzekucję prowadzi podmiot niebędący organem egzekucyjnym. Przesłanki przedmiotowe niedopuszczalności egzekucji natomiast odnoszą się do przedmiotu egzekucji i jej podstaw. Z przesłanką przedmiotową niedopuszczalności egzekucji mamy do czynienia, gdy jej przedmiotem jest świadczenie niepodlegające egzekucji administracyjnej, lub gdy tytuł wykonawczy został wystawiony przez podmiot nieuprawniony. W przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek niedopuszczalności egzekucji administracyjnej.

Z powyższym postanowieniem nie zgodził się B.S. , wnosząc w terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego jego wydanie postanowienia organu pierwszej instancji. Skarżący zarzucał naruszenie przepisów art. 34 oraz 56 § 1 pkt. 2 i art. 57 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a także art. 124 § 1 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi B.S. podnosił, że jak słusznie wskazał Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. zgodnie z art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w przedmiocie zarzutów wierzyciel zajmuje stanowisko i stanowisko to przybiera formę postanowienia. Podniósł jednak, że treść zajętego stanowiska winna wynikać z postanowienia a nie z jego uzasadnienia. Dlatego w treści postanowienia (w jego sentencji) winno być zawarte merytoryczne stanowisko przez postanowienie o nieuwzględnieniu zarzutów zgłoszonych przez stronę bądź uznaniu tych zarzutów za niezasadne. Stanowisko wierzyciela winno wynikać z sentencji postanowienia, a uzasadnienie winno wyjaśniać motywy tego stanowiska.

Ponadto zgodnie z treścią art. 124 § 1 k.p.a., postanowienie winno zawierać "rozstrzygnięcie". W tym wypadku treść kwestionowanego postanowienia nie zawiera rozstrzygnięcia. Z kolei z art. 124 § 2 wynika, że postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Dlatego treść rozstrzygnięcia winna być przedstawiona w sentencji, a nie w uzasadnieniu. Zresztą również w uzasadnieniu postanowienia z 30 sierpnia 2012 r. nie jest zawarte rozstrzygnięcie, tj. nie ma tam konkluzji dotyczącej stanowiska wierzyciela.

Skarżący uznawał za dwuznaczną sytuację, w której wierzyciel i organ to jeden podmiot. Jego zdaniem uzasadnia to konieczność przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego celem ustalenia, czy to właśnie J.S. jest następcą prawnym zmarłej strony. Organ nie zwrócił się nawet do J.S. , by ten potwierdził, że to on jest następcą prawnym. Czynności organu były podejmowane jeszcze w okresie, kiedy spadkobierca ustawowy bądź testamentowy posiadał uprawnienie do złożenia oświadczenia o przyjęciu spadku. Organ zaniedbał też wyjaśnienia, czy w przypadku, gdyby spadek po S.S. na mocy ustawy miał przypaść jej synowi J.S. , ten ostatni w ustawowym terminie złożył oświadczenie o przyjęciu spadku.

B.S. zakwestionował również prawidłowość postępowania w sytuacji, gdy nie został ustalony następca prawny zmarłej strony postępowania – S.S. . Organy obu instancji nie wyjaśniły, czy rzeczywiście J.S. jest następcą prawnym S.S. .

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku braku podstaw do uwzględnienia skargi, sąd oddala ją, co wynika z art. 151 p.p.s.a.

Na wstępie rozważań w niniejszej sprawie wskazać należy, że zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 1015 ze zm., dalej: u.p.e.a.), o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Stosownie zaś do art. 33 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27.

Rola zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym sprowadza się przede wszystkim do jednego ze sposobów weryfikacji czynności organów egzekucyjnych mających służyć ochronie adresata czynności, który może być wykorzystany wyłącznie na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Instytucja zarzutu nie służy zatem weryfikacji czynności egzekucyjnych podjętych po doręczeniu tytułu wykonawczego i upływie terminu do jego wniesienia. Zarzut jest środkiem względnie suspensywnym, gdyż jego wniesienie nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego, a jedynie organ egzekucyjny z uzasadnionych powodów może wstrzymać postępowanie egzekucyjne lub niektóre czynności egzekucyjne - do czasu rozpatrzenia zarzutu.

W myśl art. 34 § 1u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Natomiast z art. 34 § 2 u.p.e.a. wynika, że na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie.

W niniejszej sprawie zobowiązany – B.S. na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Urząd Skarbowy w W. podniósł zarzuty wykonania obowiązku (art. 33 pkt 1), błędu co do osoby zobowiązanego (art. 33 pkt 4) oraz niedopuszczalności egzekucji administracyjnej (art. 33 pkt 6 u.p.e.a.). Z treści art. 34 § 1 u.p.e.a. wynika, że co do wszystkich zarzutów organ egzekucyjny miał obowiązek uzyskać stanowisko wierzyciela, a nadto w zakresie dwóch pierwszych zarzutów – stanowisko to było dla niego wiążące.

Przechodząc do dalszych rozważań należy wyraźnie podkreślić, że zaskarżone postanowienie w przedmiocie zajęcia przez wierzyciela stanowiska zostało wydane w postępowaniu egzekucyjnym, mającym na celu doprowadzenie do wykonania postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010r., znak [...] nałożył na kilka osób, w tym na B.S. , grzywnę w celu przymuszenia do wykonania orzeczonego nakazu zabezpieczenia budynku. Na podstawie tego postanowienia wystawione zostały tytuły wykonawcze, osobny dla każdego ze zobowiązanych. Niniejsze postępowanie egzekucyjne nie dotyczy zatem wykonania nakazanych robót budowlanych, a jedynie grzywny w celu przymuszenia. Ponadto, jest prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego [...], wystawionego wobec B.S. . W zakresie pozostałych tytułów wykonawczych, wystawionych wobec E.P., K.Z. i J.S. , prowadzone były odrębne postępowania egzekucyjne.

Z powyższego wynika, że podniesione w postępowaniu egzekucyjnym zarzuty skarżącego nie były zasadne.

B.S. jako uzasadnienie zarzutu wykonania obowiązku wskazywał na częściowe wykonanie nakazów, wynikających z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2009r., znak [...]. Jednak wykonanie tych nakazów nie było przedmiotem niniejszego postępowania egzekucyjnego. W celu wyegzekwowania obowiązków, wynikających z decyzji z dnia 2 marca 2009 r., prowadzone było odrębne postępowanie egzekucyjne, zaś w jego ramach orzeczono o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Postanowienie o nałożeniu grzywny dotyczy odrębnego obowiązku, jaki powstał dla skarżącego, zaś w celu jego wykonania wszczęto odrębne postępowanie egzekucyjne. Egzekwowanym obowiązkiem w tym przypadku było uiszczenie orzeczonej grzywny. Zarzutem w tej sprawie mogłoby być zatem wpłacenie przez skarżącego stosownej sumy pieniężnej przed wystawieniem tytułu wykonawczego. Wykonanie obowiązku, wynikającego z decyzji [...] mogłoby, zaś mieć znaczenie dla dalszego toku postępowania egzekucyjnego, ale nie niniejszej sprawie.

Nie mógł odnieść skutku również zarzut błędu co do osoby zobowiązanego. W przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym wykonywany jest obowiązek uiszczenia grzywny, zaś samodzielny tytuł wykonawczy został wystawiony wobec B.S. . Było on zatem osobą zobowiązaną do uiszczenia grzywny na mocy postanowienia z dnia [...] grudnia 2010 r., znak [...]. Tytuł wykonawczy został wystawiony na jego nazwisko. Ewentualne nieprawidłowe wskazanie innych osób zobowiązanych i wystawienie w stosunku do nich odrębnych tytułów wykonawczych może mieć znaczenie w postępowaniach egzekucyjnych, prowadzonych wobec tych osób. Zobowiązany w niniejszej sprawie nie może zasłaniać się skutecznie zarzutem błędu co do osoby, dotyczącego innego zobowiązanego i innego tytułu wykonawczego, gdy postępowania egzekucyjne w celu wykonania jednego obowiązku są prowadzone odrębnie wobec każdej z osób, na które obowiązek nałożono.

Z podobnych względów nie był zasadny zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjne motywowany śmiercią S.S. oraz budzącą wątpliwości skarżącego prawidłowością ustalenia jej następców prawnych. W ramach niniejszego postępowania egzekucyjnego wykonywany jest tylko i wyłącznie obowiązek uiszczenia grzywny w celu przymuszenia nałożonej na B.S. . Kwestie o charakterze podmiotowym, dotyczące innych zobowiązanych, nie mogą mieć w niej zatem znaczenia. Śmierć S.S. mogłaby prowadzić do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego wobec niej. Natomiast prawidłowość ustalenia, że J.S. jest następcą prawnym zmarłej, miałaby znaczenie również wyłącznie w postępowaniu egzekucyjnym, w którym uznano go za zobowiązanego. Nie można w niniejszej sprawie dopatrzyć się również żadnych innych przyczyn, które czyniłyby egzekucję administracyjną niedopuszczalną. B.S. nie jest osobą, w stosunku do której przepisy prawa wyłączają prowadzenie egzekucji administracyjnej. Przedmiotem egzekucji jest grzywna w celu przymuszenia.

Zgodnie z art. 124 § 1 u.p.e.a., nałożone grzywny w celu przymuszenia, nieuiszczone w terminie, podlegają ściągnięciu w trybie egzekucji należności pieniężnych, określonym w niniejszej ustawie. Zatem sporny obowiązek podlega egzekucji w trybie administracyjnej egzekucji należności pieniężnych. Zgodnie z ogólną regułą, wynikającą z art. 19 § 1 u.p.e.a., naczelnik urzędu skarbowego jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, do zabezpieczania takich należności w trybie i na zasadach określonych w dziale IV, a także do realizacji wniosków obcych państw o udzielenie pomocy w zakresie, o którym mowa w art. 66d § 1. Zatem postępowanie egzekucyjne prowadzi organ do tego właściwy. Tytuł wykonawczy został wystawiony przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Stosownie do art. 1a pkt 13 u.p.e.a., ilekroć w ustawie mowa jest o wierzycielu - rozumie się przez to podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Zgodnie zaś z art. 5 § 1 pkt 1 u.p.e.a., uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 jest w odniesieniu do obowiązków wynikających z decyzji lub postanowień organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego - właściwy do orzekania organ Pierwszej instancji. W niniejszym postępowaniu egzekucyjnym wykonywany obowiązek wynika z postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, które wydał Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. Zatem ten organ w niniejszej sprawie był wierzycielem.

Oprócz zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym B.S. zgłosił również zastrzeżenia co do formy postanowienia, w którym wierzyciel odniósł się do zarzutów. Wskazywał, że wierzyciel powinien w takim postanowieniu wyrazić merytoryczne stanowisko, np. orzekając o nieuwzględnieniu zarzutów. Nadto – zdaniem skarżącego – stanowisko wierzyciela winno wynikać z sentencji postanowienia, a nie z jego uzasadnienia.

Odnośnie pierwszej z podniesionych przez B.S. kwestii trzeba zwrócić uwagę na specyfikę postępowania w przedmiocie zarzutów w wypadku, gdy – jak to ma miejsce w niniejszej sprawie – nie zachodzi tożsamość pomiędzy wierzycielem a organem egzekucyjnym. Wówczas postępowanie, dotyczące wniesionych zarzutów ma charakter dwuetapowy. Najpierw wierzyciel ocenia wniesione zarzuty i wyraża wobec nich swoje stanowisko. Ustawa nie precyzuje przy tym, w jaki sposób owo stanowisko ma być wyrażone, tj. nie wskazuje ani nie sugeruje brzmienia sentencji rozstrzygnięcia wierzyciela, zastrzega jedynie jego formę (postanowienie). Stanowisko wierzyciela nie stanowi rozstrzygnięcia, ma charakter informacyjny, przy czym w zależności od podstawy prawnej zarzutów, może być ono dla organu egzekucyjnego wiążące. Dopiero na drugim etapie organ prowadzący egzekucję, posiadając już stanowisko wierzyciela ( i będąc nim związany bądź biorąc je pod uwagę) orzeka w sposób władczy i stanowczy co do wniesionych zarzutów. O ile na obu etapach dochodzi do oceny zasadności zarzutów, o tyle do merytorycznego orzekania o nich ("oddalenie", "nieuwzględnienie", "odrzucenie" zarzutów) uprawniony jest tylko i wyłącznie organ prowadzący egzekucję. Wierzyciel takiego uprawnienia nie posiada.

Wobec powyższego postanowienie wierzyciela nie ma charakteru typowo orzekającego. Nie rozstrzyga o zasadności zarzutów, ani o wadach postępowania egzekucyjnego, natomiast wyraża określone stanowisko. W doktrynie (zob. C. Kulesza [w:] D. Kijowski (red.) Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz. Lex 2010; teza 3.6) wskazuje się z powołaniem na poglądy orzecznictwa, że obowiązkiem wierzyciela jest jedynie wyrażenie własnej oceny zasadności zarzutów zgłoszonych przez dłużnika, a nie orzekanie o ich zasadności lub nie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 października 2005 r., III SA/Wa 1890/04, LEX nr 217419). Teza ta jest reprezentowana także w późniejszym orzecznictwie sądowym. Przykładowo można tu wskazać na wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 lutego 2008 r. (V SA/Wa 2576/07, LEX nr 471282) przyjmujący, że w przypadku określonych zarzutów organ egzekucyjny związany jest stanowiskiem wierzyciela i nie odbiera mu to kompetencji do podjęcia rozstrzygnięcia, zaś wierzyciel nie może go w tym wyręczyć. Na tle stanu faktycznego sprawy, gdzie wierzyciel postanowił "oddalić zarzuty", sąd ten, stwierdzając, że tego rodzaju rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzutów przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewidują, podkreślił, że jego treścią jest nie stanowisko co do zarzutów, ale władcze rozstrzygnięcie, podjęcie jakiego służy organowi egzekucyjnemu. W orzecznictwie wskazuje się także, że z istoty przyjętego w art. 34 § 1 i 1a u.p.e.a. rozwiązania wynika, że stanowisko wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów stanowi niezbędną informację dla organu egzekucyjnego i warunek rozstrzygnięcia postanowieniem o tych zarzutach (zob. wyrok NSA z dnia 27 maja 2009 r., II GSK 980/08, LEX nr 513118).

Poglądy powyższe należy zaakceptować. Wobec tego merytoryczne odniesienie się w postanowieniu wierzyciela do zarzutów, wyrażone w formie rozstrzygającej, nie ma podstawy w przepisach u.p.e.a. Słusznie dostrzegł to organ odwoławczy, uchylając pierwsze postanowienie wierzyciela z dnia 14 maja 2012r., znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nieprawidłowo orzekł w nim, że "odrzuca" zgłoszone zarzuty. Błędnie zatem orzekł co do nich merytorycznie, wkraczając w kompetencję organu egzekucyjnego.

Do rozważenia pozostaje zatem kwestia tego, czy stanowisko wierzyciela winno być odzwierciedlone w sentencji postanowienia, czy też może zostać wpisane w jego uzasadnienie. Przepisy u.p.e.a. nie zawierają żadnych wskazań w tej materii. Zgodnie natomiast z art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W odniesieniu do postanowień w postępowaniu egzekucyjnym zastosowanie w sposób odpowiedni – a nie wprost - znajdzie zatem :

- art. 124 § 1 k.p.a., stosownie do którego postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania lub, jeżeli postanowienie wydane zostało w formie dokumentu elektronicznego, powinno być opatrzone bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu;

-art. 124 § 2 k.p.a., zgodnie z którym postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie.

Odpowiednie stosowanie tych przepisów do postanowienia wierzyciela oznacza, że w miejscu rozstrzygnięcia winno być zamieszczone jego stanowisko co do zarzutów. Struktura art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. sugeruje, że sentencja postanowienia winna zostać wyodrębniona od uzasadnienia. W przypadku postanowienia wierzyciela wyodrębnione w taki sposób winno zostać samo stanowisko wobec zarzutów. Uzasadnienie, tj. motywy takiego, a nie innego stanowiska wierzyciela powinny znaleźć się natomiast w dalszej części postanowienia i zostać również redakcyjnie wydzielone. Taki sposób zredagowania postanowienia byłby najbardziej pożądany, chociażby ze względu na przejrzystość i czytelność. Niemniej jednak, w rozpatrywanym przypadku z uwagi na specyfikę aktu będącego (wiążącym albo niewiążącym ) nośnikiem pewnych ocen, czy informacji należy uznać, że postanowienie organu administracji publicznej stanowi jedną całość. Jego sentencja oraz uzasadnienie nie są aktami odrębnymi. Skoro postanowienie – razem z sentencją i uzasadnieniem – tworzy jedną całość, to wyrażenie istoty stanowiska wierzyciela dopiero w uzasadnieniu, a nie w sentencji nie może być uznane za istotne uchybienie o ile jest czytelne, a tak jest w niniejszej sprawie. Gdyby nawet uznać takie działanie wierzyciela za naruszenie przepisów art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., to nie mogło ono mieć wpływu na wynik sprawy.

Zaskarżone postanowienie, którym utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. nr [...] z dnia 30 sierpnia 2012 r., znak [...] , zostało wydane w kwestii incydentalnej, jaka wyłoniła się w związku ze wszczęciem postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Urząd Skarbowy w W. Zainicjowana wniesieniem skargi w niniejszej sprawie kontrola nie może objąć innych niż wyżej rozważane kwestii, jakie mogły powstać następnie w związku z postępowaniem wszczętym i prowadzonym przez Urząd Skarbowy, ani też zagadnień odnoszących się do postępowania egzekucyjnego mającego za przedmiot egzekucję obowiązku wykonania doraźnych zabezpieczeń całości budynku przy ul.[...] w W. przed występującym zagrożeniem bezpieczeństwa ludzi i mienia pod oraz usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w budynku mieszkalnym przy ul.[...] w W. W szczególności, przekracza granice sprawy wypowiadanie się w kwestii skutków, jakie powodował fakt przeprowadzenia sądowej kontroli postanowienia o nałożeniu na skarżącego grzywny w celu przymuszenia, o czy mowa w rysie historycznym zaskarżonego postanowienia. W uzupełnieniu czynionych wywodów można jednak wskazać, że na dalszych etapach postępowania późniejszych niż wniesienie zarzutów co do egzekucji grzywny w celu przymuszenia pozostaje zobowiązanemu obrona przed egzekucją poprzez przedstawienie organowi egzekucyjnemu dowodów stwierdzających wykonanie, umorzenie, wygaśnięcie lub nieistnienie obowiązku, odroczenie wykonania obowiązku, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych albo gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego (art. 45u.p.e.a.).

Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o jej oddaleniu – jak w sentencji wyroku - biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a.