Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1514/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 78 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 41 ust. 2 pkt. 5
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędziowie: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant st. inspektor sądowy T.Z. po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 929/16 w sprawie ze skargi M.W. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji 1. oddala skargę kasacyjną: 2. zasądza od M.W. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 7 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 929/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M.W. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało podjęte na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy.

Dnia [...] listopada 2015 r. Komendant Miejski Policji w [...], dalej jako "KMP", skierował do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] , dalej jako "KWP", wniosek personalny o wdrożenie procedury zmierzającej do zwolnienia ze służby w Policji M.W. - referenta [...] Komendy Miejskiej Policji w [...]- na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U.2015.355 ze zm.), dalej jako "ustawa o Policji". W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w dniu [...] listopada 2015 r. do Wydziału Skarg i Wniosków KMP wpłynęły materiały związane z faktem złożenia przez S.W. ustnego zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa przez jej męża M.W. Z treści sporządzonego protokołu wynika, że jej mąż M.W. znęcał się nad nią psychicznie i fizycznie, wskutek czego przeniosła się z miejsca zamieszkania do ośrodka dla osób dotkniętych przemocą. Sporządzoną w sprawie dokumentację procesową przesłano do Prokuratury Rejonowej w [...], dalej jako "Prokuratura", która prowadziła już wcześniej postępowanie w sprawie znęcania się i gróźb wobec S.W., jednakże zostało ono ukończone w dniu [...] września 2015 r. wydaniem przez Prokuraturę postanowienia o odmowie wszczęcia dochodzenia, gdyż S.W. miała zostać namówiona przez M.W. do wycofania się z obciążających go zeznań.

Zdaniem bezpośredniego przełożonego funkcjonariusza - KMP M.W. w związku z okolicznościami opisanymi przez zawiadamiającą o przestępstwie oraz zeznaniami złożonymi przez świadków w tej sprawie, nie spełnia już wymogu posiadania nieposzlakowanej opinii. Niekwestionowanym jest także fakt, że charakter czynów jakich miał się dopuścić M.W. wobec żony narusza dobro służby. Dalsze pozostawanie w służbie wymienionego, który nie legitymuje się nieskazitelnością charakteru, narusza jej ważny interes. Wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, chociażby w ocenie pokrzywdzonej oraz ujawnionych świadków w tej sprawie, którzy mają wiedzę o tym, że sprawcą przemocy wobec żony jest policjant. W tym zakresie stwierdzenie to uprawnia do konstatacji, iż przekłada się to na utratę zaufania społecznego do organów Państwa.

W dniu [...] listopada 2015 r. prokurator wydał postanowienie o przedstawieniu M.W. zarzutu z art. 207 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz.U.1997.88.553 ze zm.), dalej jako "k.k.", którego treść została mu ogłoszona w dniu [...] listopada 2015 r. Następnie postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. prokurator zastosował wobec wymienionego funkcjonariusza środek zapobiegawczy w postaci oddania pod dozór Policji połączony z zakazem zbliżania się na odległość 20 metrów do pokrzywdzonej S.W. i zakazem osobistego i telefonicznego kontaktowania się z pokrzywdzoną. Wobec powyższego KMP w dniu [...] listopada 2015r. wydał rozkaz personalny nr [...] o zawieszeniu M.W. w czynnościach służbowych na okres od dnia [...] listopada 2015 r. do dnia [...] lutego 2016r. Po dokonaniu analizy stanu faktycznego KWP, uwzględniając wniosek KMP z dnia [...] listopada 2015 r., wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w celu zbadania zasadności zwolnienia M.W. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, tj. z uwagi na ważny interes służby.

W dniu [...] listopada 2015 r. na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji wystąpiono do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia M.W. ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 wskazanej ustawy. W odpowiedzi wskazano, iż "Prezydium Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...] (...) postanowiło nie wnosić zastrzeżeń co do trybu zwolnienia ww. ze służby w Policji".

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. KWP nie uwzględnił wniosku pełnomocnika strony o uzupełnienie postępowania dowodowego o wskazane przez niego dowody. W uzasadnieniu wskazał, że organ nie ma obowiązku wykazywania winy funkcjonariusza, a tym samym gromadzenia dowodów na okoliczność potwierdzenia przez policjanta popełnienia zarzucanego mu występku.

Następnie KWP, po uwzględnieniu całości materiałów zgromadzonych w sprawie, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. zwolnił M.W. z dniem [...] stycznia 2016 r. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 43 ust. 3 i art. 45 ust. 1 ustawy o Policji. Decyzji tej na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2016 poz. 23 ze zm.), dalej jako "k.p.a.", nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Wskutek wniesienia odwołanie od powyższego rozkazu personalnego Komendant Główny Policji, dalej jako "KGP" rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2016 r., utrzymał w go mocy. Organ wskazał, iż podstawę materialnoprawną zwolnienia skarżącego ze służby w Policji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Organ podkreślił, że w wielu zawodach, zwłaszcza wymagających zaufania społecznego - a do takich należy zaliczyć zawód policjanta - pewne zachowania, nawet niezwiązane ze służbą powodują, że nie można pozostawić takiego funkcjonariusza w służbie. Tymczasem w niniejszej sprawie bezspornym jest, że M.W. stoi pod zarzutem popełnienia przestępstwa z art. 207 § 1 k.k. To z kolei powoduje, że odbiór społeczny musi być negatywny i to nie tylko co do lokalnych funkcjonariuszy, lecz co do całej formacji policyjnej. Organ ten stwierdził, że w sposób dostateczny wyjaśniony został stan faktyczny sprawy, a przed wydaniem decyzji rozpatrzono sprawę w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć do niej zastosowanie. Ponadto w ocenie KGP, organ I instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności.

Od powyższego rozstrzygnięcia M.W. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, dalej również jako "WSA", który wskazanym na wstępie wyrokiem ją oddalił. Sąd I instancji wskazał, że istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do ustalenia, czy w realiach faktycznych sprawy, istniał ważny interes służby uzasadniający zwolnienie skarżącego ze służby. Na tą okoliczność powołuje się bowiem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, będący podstawą wydania skarżonej decyzji. Dalej WSA wskazał, że pojęcie "ważnego interesu służby", należy odczytywać łącznie z treścią art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, który to przepis stawia warunek, aby służbę w Policji pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii. Policjant, któremu postawiono zarzut, dotyczący oskarżenia o popełnienie przestępstwa ściganego z urzędu, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się powyższym przymiotem, narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów państwa.

W przedmiotowej sprawie, jak wskazał WSA, zwolniony policjant miał postawiony zarzut popełnienia przestępstwa ściganego z oskarżenie publicznego, a charakter i rodzaj zarzucanego skarżącemu przestępstwa, miał znaczny ciężar gatunkowy, jak również negatywny wydźwięk z punktu widzenia przesłanki nieskazitelności charakteru. Wobec tego WSA uznał, że policjant przestał legitymować się przymiotem "nieskazitelności charakteru", zatem utracił atrybut konieczny do pozostawania w szeregach Policji. To zaś sprawiło, iż w interesie służby, leżało wydalenie skarżącego z szeregów służby. Przy czym jak podniósł WSA na przeszkodzie powyższym konkluzjom nie stoi ustawowa zasada domniemania niewinności. W ślad za organami WSA zaznaczył, że funkcjonariusze, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe, muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem. Zaakcentował, że na zapadłe rozstrzygnięcie nie wpływa okoliczność, że przed postawieniem zarzutu popełnienia przestępstwa, zwierzchnicy skarżącego nie mieli do niego zastrzeżeń. Nadto WSA podkreślił, że możliwość wydania skarżonego rozstrzygnięcia nie była uzależniona od uprzedniego zakończenia postępowania karnego, gdyż przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji umożliwia zwolnienie policjanta ze służby niezależnie od wyniku ewentualnego postępowania karnego toczącego się wobec funkcjonariusza.

Z rozstrzygnięciem tym skarżący nie zgodził się i wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił naruszenie:

I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", poprzez nieuwzględnienie skargi na rozkaz personalny nr [...] KGP z dnia [...] marca 2016 r., w sytuacji w której został on wydany naruszeniem art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. a także art. 78 § 1 k.p.a., a wskazane uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie wskazanego błędu w rozkazie personalnym nr [...] skutkowałoby uwzględnieniem skargi;

2) art. 151 p.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi na rozkaz personalny nr [...] KGP z dnia [...] marca 2016 r., w sytuacji w której został on wydany z naruszeniem art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. a także art. 78 § 1 k.p.a., a wskazane uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie wskazanego błędu w rozkazie personalnym nr [...] skutkowałoby uwzględnieniem skargi

II. przepisów prawa materialnego:

1) art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, które doprowadziło do przyjęcia, że sam fakt postawienia zarzutów w postępowaniu karnym uzasadnia przyjęcie, iż skarżący naruszył interes służby

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną KGP wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 §1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 p.p.s.a. Są to:

1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).

Jak widać przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, tak jak w niniejszej sprawie, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (zob. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego.

W pierwszej kolejności skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a, w zw. z art. 7, art. 77 § 1 w zw. art. 78 § 1 i art. 80. Z powyższym nie sposób się zgodzić.

Po pierwsze wskazać należy, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie stanowił podstawy orzekania WSA, nie był przez niego stosowany, a więc nie mógł przez niego zostać naruszony. Po drugie przepis ten ma charakter wynikowy. Jego zastosowanie przez sąd I instancji jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, która uzasadniałaby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przejawu działania administracji publicznej.

Również dalsze zarzuty naruszenia art. 151 p.p.s.a, w zw. z art. 7, art. 77 § 1 w zw. art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. nie zasługują na uwzględnienie. Także art.151 ma charakter wynikowy i jego zastosowanie jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie nie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, która uzasadniałaby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przejawu działania administracji publicznej.

Ponadto Sąd nie stosuje wprost przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej, stąd też jego związanie tymi przepisami sprowadza się do obowiązku sformułowania oceny prawnej, czy proces podjęcia decyzji stosowania prawa przez organ administracji był prawidłowy. Nie budzi wątpliwości, że sformułowanie tej oceny wymaga odpowiedzi na szereg pytań, takich samych jak te, na które musi odpowiedzieć organ administracji bezpośrednio stosujący te przepisy. To nie wojewódzki sąd administracyjny stosuje te przepisy, lecz posługuje się nimi jedynie, jako matrycą porównawczą, w celu ustalenia, czy postępowanie organu w tym zakresie jest zgodne z ustalonym porządkiem prawnym. I w uzasadnieniu kontrolowanego wyroku Sąd I instancji dał wyraz swojej argumentacji odnosząc się do całokształtu sprawy i zgromadzonego przez organy administracyjne materiału dowodowego. Uchybienie przez sąd przepisom regulującym postępowanie organów administracji publicznej ma charakter pośredni i wynikać może jedynie z uchybienia przez sąd I instancji przepisom p.p.s.a. Procedując wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje bowiem przepisów k.p.a., lecz kontroluje, czy postępowanie organów odpowiadało tym przepisom.

Dodatkowo wskazać należy, że obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych i prowadzenia postępowania w nieskończoność. Zakres postępowania wyjaśniającego jest zdeterminowany przepisami prawa materialnego, które przesądza o zakresie potrzebnych w sprawie ustaleń. Dlatego zgodnie z art. 78 § 1 k.p.a. organ jest zobowiązany do przeprowadzenia dowodu na żądanie strony, tylko jeżeli jego przedmiotem jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy.

Ze względu na powyższe, w ocenie NSA wszystkie istotne okoliczności z punktu widzenia przedmiotu sprawy zostały wyjaśnione, a materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony w sposób wyczerpujący. W konsekwencji nie są zasadne zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 80 k.p.a. polegające na zaniechaniu wszechstronnego rozważenia całokształtu stanu faktycznego i prawnego sprawy, błędnej ocenie zebranych dowodów oraz nie przeprowadzeniu dowodów wnioskowanych przez skarżącego. W tym kontekście podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że wyjaśniono wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, a materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony w sposób wyczerpujący. Przede wszystkim prawidłowo został zastosowany przez organ odwoławczy art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej żądanie przeprowadzenia wskazanych dowodów nie miało, w kontekście zastosowanej podstawy materialnoprawnej żadnego znaczenia i w najmniejszym stopniu nie przyczyniało się do wyjaśnienia stanu faktycznego stanowiącego podstawę do subsumcji zastosowanej normy prawnej. Zgłoszony w toku postępowania administracyjnego wniosek o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków na okoliczność braku po stronie skarżącego jakichkolwiek zachowań, które wypełniałyby znamiona czynu z art.207 § 1 k.k. słusznie nie został uwzględniony przez organy prowadzące postępowanie, gdyż nie miał on znaczenia dla stwierdzenia ziszczenia się przesłanek stosowanej przez organy normy materialno prawnej. W tej sprawie dyscyplinarnej podstawą była przesłanka ważnego interesu służby, a nie fakt popełnienia przez skarżącego przestępstwa.

Skarżący kasacyjnie chcąc powołać się, w zarzucie naruszenia przepisów postępowania, na uchybienie art. 151 p.p.s.a zobowiązany był powiązać taki zarzut z naruszeniem konkretnych przepisów, którym jego zdaniem, uchybił Sąd I instancji w toku rozpatrywania sprawy. Brak takich powiązań oznacza w konsekwencji nieskuteczność zarzutu procesowego skargi kasacyjnej (zob. wyrok NSA z dnia 18 maja 2018 r., sygn. akt II FSK 1149/16, wyrok NSA z 9 listopada 2018 r., sygn. akt I FSK 2149/16). Sąd jest zatem zobowiązany do oddalenia skargi, jeśli z przeprowadzonego postępowania rozpoznawczego wynika, że kontrolowana decyzja została podjęta bez naruszenia prawa materialnego oraz procesowego, względnie gdy stwierdzone uchybienia nie dają podstaw do uwzględnienia skargi. NSA nie może zatem zakwestionować wyroku oddalającego skargę jedynie z tej przyczyny, iż Sąd I instancji nie uwzględnił skargi, oceniając okoliczności sprawy w sposób dający podstawę do wyciągnięcia takich właśnie wniosków, ale inaczej niż chciał tego skarżący. Przepis ten może być naruszony tylko wówczas, gdy Sąd, uznając, że skarga zasługuje na uwzględnienie, wydaje orzeczenie oddalające skargę, lub gdy Sąd, uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, uwzględnia ją. Tymczasem w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez ten Sąd normy prawnej. Podkreślenia wymaga również, iż w trybie omawianego przepisu nie jest możliwe kwestionowanie stanu faktycznego w sprawie, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ, do czego w istocie zmierza autor skargi kasacyjnej.

W ocenie NSA również ostatni zarzut, dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego, dotyczący naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, nie mógł zostać uwzględniony.

Wskazany wyżej przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji stanowi o możliwości zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Wobec faktu, że w przepisie tym użyto określenia "można", to przesądza to, iż rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby ma charakter uznania administracyjnego. W judykaturze uznaje się, że decyzja uznaniowa pozostaje wprawdzie pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem sprowadza się ona do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Chociaż zawarte w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji pojęcie "ważnego interesu służby" jest pojęciem nieostrym i niedookreślonym, to jednak z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych jakie mogą zaistnieć, użycie przez ustawodawcę takiego właśnie zwrotu jest w pełni uzasadnione. Pozwala organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, aby w konsekwencji mogły one zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Ustawodawca dostrzega zatem potrzebę ochrony interesu społecznego jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku.

Dodatkowo w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest zgodny pogląd, iż pojęcie "ważnego interesu służby" należy wiązać z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Realizacja zadań stawianych Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji wymaga bowiem, aby policjantami były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w tej formacji. Policjanta jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych dyskwalifikują jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania przez niego przymiotu nieposzlakowanej opinii. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z tego sprawę. Składa on ślubowanie, w którym zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy w organach ścigania, a także celami, jakie formacja ta ma realizować. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd osoby egzekwujące przestrzeganie prawa same muszą przede wszystkim przestrzegać prawo. Powinny one cieszyć się autorytetem w społeczeństwie, respektować zasady współżycia społecznego i dotrzymywać roty ślubowania (art. 27 ust. 1 ustawy o Policji). Osoby te muszą znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o łamanie prawa, czy tez naruszanie norm społecznych.

Dlatego też w sprawie słusznie oceniono, iż pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się nieposzlakowaną opinią, narusza ważny interes służby, wobec czego zasadnie zastosowano art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a narzut jego niewłaściwego zastosowania jest nieuzasadniony.

Z uwagi na powyższe NSA nie mógł uwzględnić zarzutów skargi kasacyjnej. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uzasadnia art. 204 pkt 1 p.p.s.a.