Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 587/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 46 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 2062
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Monika Świerczak Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska - Cybulska ( spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2019 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] (znak sprawy: [...]); 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w części podstawy prawnej tj. art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332) i przywołał w to miejsce art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202) oraz utrzymał mocy w pozostałej części, tj. w zakresie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę decyzję organu I instancji.

Powyższe decyzje wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W dniu [...] grudnia 2017 r. [...] sp. z o.o (dalej jako: Inwestor albo Skarżąca) złożyła wniosek w sprawie wydania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] na działce nr [...], w [...], obręb [...].

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. Starosta [...] zobowiązał Inwestora do usunięcia nieprawidłowości w terminie do dnia [...] stycznia 2018 r. poprzez doprowadzenie inwestycji do zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] przyjętego Uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., w szczególności jej: § 9 pkt 7; § 13 i §18.

W przewidzianym terminie Inwestor udzielił odpowiedzi w stosunku do nałożonych obowiązków.

Starosta [...] decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...], odmówił spółce [...] Sp. z o. o. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...], w [...], obręb [...].

W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji wskazał, że planowana inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami planu miejscowego, ponieważ § 9 pkt 7 uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], obejmującej dz. nr [...] stanowi, że uciążliwości dla środowiska, związane z prowadzoną na terenie działalnością gospodarczą, a powodowane przez hałas, wibracje, zakłócenia elektroenergetyczne i promieniowanie, nie mogą wykraczać poza granice nieruchomości zajmowanej przez inwestycje je wywołujące. Tym samym, jak wskazał organ Inwestor, nie dopełnił wymogu dostosowania projektu budowlanego do stanu zgodnego z planem miejscowym. Zdaniem organu lokalizacja wieży powinna zostać zaplanowana w takim miejscu, aby wraz z zasięgiem wiązek promieniowania anten – bez względu na wysokość na której występują – mieściła się na działce nr [...]. Tymczasem wyznaczony przez Inwestora obszar oddziaływania obiektu wychodzi również na działki sąsiednie, tj. dz. nr [...], co w ocenie organu jest sprzeczne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Na skutek złożonego przez Skarżącą odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w części podstawy prawnej tj. art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332) i przywołał w to miejsce art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202) oraz utrzymał mocy w pozostałej części, tj. w zakresie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę decyzję organu I instancji.

Uzasadniając swoje stanowisko Wojewoda wskazał, że na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowy lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowaniu przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wyjaśniono, że w badanej sprawie zasadnicze znaczenie miało zbadanie i ustalenie czy przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] przyjętego Uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. Wskazano, że według obowiązującego planu na terenie działki objętej inwestycją obowiązują wyraźne ograniczenia tj. uciążliwości dla środowiska, związane z prowadzoną na terenie dz. nr [...] działalnością gospodarczą, a powodowane przez hałas, wibracje, zakłócenia elektroenergetyczne i promieniowanie, nie mogą wykraczać poza granice nieruchomości zajmowanej przez inwestycje je wywołujące. W zaskarżonej decyzji podkreślono, że w sprawie bezsporne pozostaje, że teren inwestycji jest objęty postanowieniami uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla działki nr [...], obręb [...].(Dz.Urz. Woj. [...]. 2017, poz. [...] – dalej również jako: "Plan" albo "Uchwała"). W ocenie organu II instancji zaplanowana inwestycja nie spełnia wymagań tego planu miejscowego, a konkretnie jego § 9 pkt 7. Wskazano, że zgodnie z przedstawionym projektem budowlanym(s. 024, 069) planowana inwestycja będzie emitować promieniowanie elektromagnetyczne o wartościach niemniejszych niż dopuszczalna wartość 0,1 W/m˛, wynikająca z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów (Dz.U. z 2003, nr 192, poz. 1883), poza granice nieruchomości zajmowanej przez planowana inwestycję

Wskazano, że zgodnie z informacją zawartą w projekcie obszar oddziaływania tej inwestycji obejmie również dz. nr [...](str. 022 Projektu budowlanego), w taki sposób, że występowanie promieniowania elektromagnetycznego będzie miało miejsce na wysokości 35m od miejsc dostępnych dla ludności. Wskazano też, że przeznaczenie terenu pod zabudowę usługową oraz obiekty produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jednak inwestycja taka nie może naruszać ustanowionych w planie miejscowym nakazów i zakazów. Organ podkreślił, że odmowa udzielenia pozwolenia na budowę jest uzasadniona niezgodnością inwestycji z ustaleniami planu miejscowego i dokonał korekty decyzji pierwszoinstancyjnej w zakresie jej podstawy prawnej.

W przewidzianym prawem terminie skargę do sądu administracyjnego wywiodła [...] sp. z o.o domagając się uchylenia w całości decyzji obydwu instancji oraz wnosząc o zwrot kosztów postępowania. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego, a także art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, jak również § 9 pkt 7 uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla działki nr [...], obręb [...] (Dz.Urz. Woj. [...]. 2017, poz. [...]).

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018, poz. 1302 – dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b),inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził naruszenie prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie jej, jak również decyzji ją poprzedzającej.

Dla porządku należy wskazać, że w badanej sprawie kwestią sporną pozostawała dopuszczalność odwołania od decyzji organu I instancji. W tym przedmiocie zapadł prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 02 sierpnia 2018 r. sygn. IV SA/Po 532/18, a Wojewoda ponownie rozpoznając sprawę, w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2019 r., prawidłowo zastosował się do wytycznych w nim zawartych.

Rozstrzygniecie w niniejszej sprawie zostało wydane na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018, poz. 1202 – dalej również jako: P.b) oraz ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 2062 – dalej również jako: ustawa o rozwoju usług).

Istota sporu w okolicznościach badanej sprawy sprowadza się do zasadności stanowiska, zgodnie z którym fakt zawarcia w planie miejscowym ograniczeń co do charakteru dopuszczalnej zabudowy ma charakter bezwzględnie wiążący, w kontekście lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

W złożonej skardze zostały podniesione zarzuty naruszenia art. 46 ust 1 i 2 ustawy o rozwoju usług i w ocenie Sądu są one uzasadnione.

Na podstawie art. 46 ustawy o rozwoju usług miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust. 1). Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu (ust. 2).

Kwestią bezsporną w sprawie pozostaje, że działka której dotyczy wniosek o pozwolenie na budowę położona jest w obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla działki nr [...], obręb [...].(Dz.Urz. Woj. [...] 2017, poz. [...] – dalej również jako: "Plan" albo "Uchwała"). Poza sporem pozostaje, że działka wskazana we wniosku, obejmuje obszar oznaczony symbolem literowym [...], oznaczającym jego przeznaczenie, tj. teren zabudowy usługowej oraz obiektów produkcyjnych. Przepis § 9 pkt 7 Uchwały stanowi, że uciążliwości dla środowiska, związane z prowadzoną na terenie działalnością gospodarczą, a powodowane przez hałas, wibracje, zakłócenia elektroenergetyczne i promieniowanie, nie mogą wykraczać poza granice nieruchomości zajmowanej przez inwestycje je wywołujące.

W ocenie Sądu stanowisko organów, co do niezgodności planowanej inwestycji z Uchwałą, i spełnienia przesłanek określonych w art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. należy uznać za wadliwe.

Na wstępie podkreślić trzeba, że nie budzi wątpliwości Sądu, że zasada, o jakiej mowa w art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług nie daje podstawy do przyjęcia, że inwestycje tzw. "telekomunikacyjne" mogą być realizowane na danym terenie niezależnie od treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W okolicznościach niniejszej sprawy całkowicie pominięto jednak fakt, że przepisy planu miejscowego, jakkolwiek obowiązujące, to wymagają interpretacji z punktu widzenia zasady wynikającej z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu usług. W uzasadnieniu Projektu ustawy z dnia 12 października 2012 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw; Sejm RP VII kadencji, Nr druku: 541, wskazano, że prawodawca świadomie zrezygnował z nałożenia na gminy obowiązku dostosowywania treści miejscowych planów do wymagań ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych i weryfikowania ich przez wojewodów, zastępując ten obowiązek zasadą, zgodnie z którą - nie stosuje się ustaleń - planów miejscowych w zakresie ustalonych zakazów lub przyjętych rozwiązań, których realizacja uniemożliwia lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej - jeżeli - taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jak wskazano, rozwiązanie to ma umożliwić realizację inwestycji telekomunikacyjnych, zgodnych z przepisami odrębnymi, pomimo ustalenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zakazów realizacji takich inwestycji, bez konieczności wydawania w tym zakresie rozstrzygnięć przez wojewodów (por. uzasadnienie projektu ustawy VII, nr 541).

Jak wynika z powyższego możliwość zastosowania tej zasady w konkretnej sprawie wymaga spełnienia określonych warunków. Jednym z nich jest weryfikacja tego, czy ograniczenia i zakazy w planach miejscowych mają merytoryczne uzasadnienie i są konieczne w demokratycznym państwie prawa (Sejm RP VI kadencji, Nr druku: 2546). Jako zasadę zaproponowano regułę, że żaden plan miejscowy nie może na jakimkolwiek obszarze zakazywać, ani uniemożliwiać świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, w szczególności poprzez zakazy lub ograniczenia w lokalizowaniu infrastruktury telekomunikacyjnej - o ile nie jest to konieczne - dla ochrony bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego bądź dla ochrony środowiska, przyrody, zdrowia, zabytków albo ze względu na inny ważny interes publiczny. Inwestycja "telekomunikacyjna" musi być bowiem zgodna z przepisami odrębnymi. A zatem niejako z założenia przepis art. 46 ustawy o wspieraniu usług stanowi punkt oparcia dla weryfikacji tego, czy ograniczenia i zakazy w planach miejscowych mają merytoryczne uzasadnienie i są konieczne w demokratycznym państwie prawa. Takie wskazania wynikają z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Sejm RP VI kadencji, Nr druku: 2546).

Reasumując, plan miejscowy nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Zasada ta - jak wskazał NSA - pozwala na dokonywanie oceny celowości wprowadzonych w planie miejscowym zakazów i ograniczeń (por. wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2018 r. sygn. II OSK 1632/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu usług stanowi nie tylko postulat kierowany do lokalnego prawodawcy w zakresie treści przepisów stanowionego prawa miejscowego, ale równocześnie wyraża dyrektywę interpretacyjną dla uchwalonych już planów miejscowych (por. wyrok NSA z dnia 10 października 2018 r. sygn. II OSK 2430/16, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W okolicznościach badanej sprawy zgodzić należy się z organami, że w razie braku ustalenia w planie miejscowym lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, możliwe jest lokalizowanie takiej inwestycji po spełnieniu dwóch warunków, tj. braku sprzeczności z określonym w planie przeznaczeniem terenu, oraz braku naruszenia ustanowionych w planie nakazów i zakazów. Uwadze organów umknęło jednak, że prawidłowa wykładnia przepisów znajdujących zastosowanie w niniejszej sprawie, wymagała od organów obowiązkowego posłużenia się dyrektywami systemowymi i celowościowymi, poprzez weryfikację czy ograniczenia i zakazy zawarte w Uchwale mają merytoryczne uzasadnienie i są konieczne w demokratycznym państwie prawa. Rolą organów było również odniesienie się do kwestii zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi. Jak wskazuje analiza treści uzasadnień decyzji organów obydwu instancji, takiej oceny nie dokonano. Tymczasem, jak zauważa się w judykaturze, zgodnie z zasadą wynikającą z art. 46 ustawy o wspieraniu usług, nie stosuje się ustaleń planów miejscowych w zakresie ustalonych zakazów lub przyjętych rozwiązań, których realizacja uniemożliwia lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W tej sytuacji nie może, w ocenie Sądu budzić wątpliwości fakt, że w sprawie doszło do naruszenia art. 7, art.8, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018, poz. 2096 – dalej jako: k.p.a.) i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z akt sprawy nie wynika bowiem, jakie były przyczyny dla których wprowadzono ograniczenie, o którym mowa w § 9 pkt 7 Uchwały, ani jakim celom ma ono służyć.

Zgodzić należy się ze Skarżącą, że w sprawie doszło do naruszenia art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu usług, bowiem organy dokonały wadliwej wykładni tego przepisu, przyjmując, a priori, że fakt zawarcia w planie miejscowym ograniczeń co do charakteru dopuszczalnej zabudowy ma charakter bezwzględnie wiążący, w kontekście lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Tymczasem, prawidłowa wykładania tych przepisów wymaga uwzględnienia nie tylko samego faktu zawarcia w planie miejscowym zakazów, ale dodatkowo nakłada na organy obowiązek dokonywania oceny celowości wprowadzonych w planie miejscowym zakazów i ograniczeń. Tego jednak w niniejszej sprawie nie uczyniono. W konsekwencji, w nieprecyzyjnie wyjaśnionych okolicznościach sprawy, uznano że ziściły się przesłanki uzasadniające odmowę udzielenia pozwolenia na budowę z uwagi na sprzeczność zamierzenia z ustaleniami planu miejscowego.

Wskazać też trzeba, że przepisy aktów prawa miejscowego, jako najniższe rangą źródła prawa powszechnie obowiązującego, nie mogą być interpretowane w całkowitym oderwaniu od treści ustawowych. Należy podkreślić, że ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2018, poz. 799) definiuje pojęcie miejsc dostępnych dla ludności, jako wszelkich miejsc, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Jednocześnie, jak wynika z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów (Dz.U. z 2003, nr 192, poz. 1883) z woli ustawodawcy określone zostały dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku, zróżnicowane dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, oraz miejsc dostępnych dla ludności. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może modyfikować postanowień ustawowych w tym zakresie. Żaden przepis rangi ustawowej nie zawiera bowiem delegacji ustawowej dla organów uchwałodawczych gmin do ich modyfikacji. Dlatego też przepisy planu miejscowego muszą być interpretowane zgodnie z przepisami rangi ustawowej. To z kolei oznacza, że przez uciążliwości, o których mowa w § 9 pkt 7 Uchwały, można rozumieć wyłącznie promieniowanie elektromagnetyczne, którego poziom przekracza poziom prawnie dopuszczony dla konkretnego rodzaju terenu.

Zasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 kpa, z uwagi na rozstrzygnięcie o istocie sprawy w niepełni wyjaśnionych okolicznościach sprawy i na podstawie wadliwej wykładni prawa materialnego.

Z tej też przyczyny Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku), Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez Skarżącą koszt wpisu ([...] zł), wynagrodzenie przysługujące jej pełnomocnikowi, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265), w wysokości [...] zł, oraz koszt opłaty skarbowej od złożonego pełnomocnictwa ([...] zł) – łącznie [...] zł.

Przy ponowny rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie poczynienie ustaleń, co do przyczyn dla których wprowadzono ograniczenie, o którym mowa w § 9 pkt 7 Uchwały, oraz celów jakim ograniczenie to ma służyć. W tym zakresie pomocne może być zwrócenie się do Gminy [...] w celu wyjaśnienia tych kwestii, jak również poczynienie ustaleń w oparciu o uzasadnienie Uchwały. W następnej kolejności, na podstawie poczynionych ustaleń, rzeczą organu będzie rozpoznanie wniosku Skarżącej, z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w niniejszym wyroku, tj. z uwzględnieniem, że nie stosuje się ustaleń planów miejscowych w zakresie ustalonych zakazów lub przyjętych rozwiązań, których realizacja uniemożliwia lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.