Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 243/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-04-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Gdańsku sprawy ze skargi Fundacji "A" w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 30 listopada 2016 r. sygn. akt SKO [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 30 listopada 2016 r. w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu Fundacja "A" w O. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że wykonanie decyzji przed wydaniem w sprawie wyroku może spowodować dla skarżącej znaczną szkodę oraz trudne do odwrócenia skutki. Strona skarżąca wyjaśniła, że zwrot kwoty 11.242 zł 44 gr wraz z odsetkami spowoduje konieczność likwidacji przedszkola z powodu braku środków finansowych na jego prowadzenie, co doprowadzi do zwolnienia pracowników oraz pozbawienia rodziców możliwości zapewnienia opieki przedszkolnej nad ich dziećmi. Skarżąca wskazała, że utrzymanie przedszkola wymaga ponoszenia znacznych bieżących wydatków, działalność oświatowa nie jest nastawiona na zysk, natomiast otrzymywane czesne wystarcza jedynie na bieżące utrzymanie przedszkola i nie pozwala na spłatę wynikającej z decyzji kwoty bez likwidacji placówki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych

do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły

w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu.

Przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego

lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy

do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia

dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia

(por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r.

GZ 138/2004, wszystkie przywołane w postanowieniu orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: "http://orzeczenia.nsa.gov.pl").

Przywołany przepis wskazuje, że wstrzymanie wykonania aktu jest dopuszczalne, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że w okolicznościach konkretnej sprawy można zakładać, spodziewać się zaistnienia takiej sytuacji, o jakiej mowa w przepisie. Nie może przy tym budzić wątpliwości, że ocena możliwości wystąpienia tego niebezpieczeństwa nie może być przez Sąd dokonywana bez odwołania się do konkretnych okoliczności, wykazanych przez wnioskodawcę. Jeżeli bowiem strona twierdzi, że wykonanie decyzji, polegającej tak jak w rozpoznawanej sprawie na obowiązku zapłaty kwoty pieniężnej, skutkować będzie powstaniem szkody, to rzeczą wnioskodawcy jest wykazanie tego, że środki pieniężne niezbędne do zapłaty należności publicznoprawnej przekraczają możliwości jego płatnicze.

Jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądów administracyjnych, domagając się wstrzymania wykonania decyzji skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie wskazanego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa zatem na stronie skarżącej (por. por. postanowienia NSA z 15 stycznia 2015 r. I OZ 1236/14, z dnia 22 listopada 2004 r. FZ 474/04 oraz z dnia 28 listopada 2012 r. I FSK 1263/12, wszystkie cytowane orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej www. orzeczenia.nsa.gov.pl.).

W postanowieniu z 29 maja 2009 r. I FZ 148/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Sąd powinien mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji i możliwość ich zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę skarżącą.

Zdaniem Sądu, skarżąca nie wykazała, że w sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona nie przytoczyła bowiem okoliczności pozwalających ocenić, czy wstrzymanie wykonania wskazanego aktu jest zasadne. W uzasadnieniu rozpoznawanego wniosku strona skarżąca podniosła wprawdzie, że uzyskiwane z działalności środki finansowe wystarczają jedynie na bieżące utrzymanie placówki oświatowej, natomiast wykonanie decyzji doprowadzi do konieczności jej likwidacji. Twierdzenia te nie zostały jednak poparte stosowną argumentacją, wyliczeniami, czy dowodami księgowymi.

Analizując wniosek Sąd nie był w stanie ocenić sytuacji majątkowej strony, a zwłaszcza jej aktualnych możliwości płatniczych. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi danymi w tej kwestii. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku strony skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, jak już była o tym mowa, musi odbywać się z uwzględnieniem szczegółowych informacji o sytuacji majątkowej, tj. wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych wolnych środkach, czy ponoszonych wydatkach. Niewykazanie przez stronę skarżącą tych okoliczności nie pozwala na dokonanie oceny, czy wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Jednocześnie w aktach sprawy brak jest danych wskazujących na pełną

i aktualną sytuację majątkową strony, co uniemożliwiło Sądowi ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku z urzędu.

Sąd nie jest zatem w stanie ocenić, czy zapłata wynikającej z zaskarżonej decyzji kwoty rzeczywiście uniemożliwi regulowanie bieżących wydatków przedszkola, których wysokości strona również nie przedstawiła. Nie zostało zatem przez stronę wykazane, że zapłata 11.242 zł 44 gr wraz z odsetkami wiązać się będzie z koniecznością zakończenia wykonywanej działalności.

Sąd zauważył ponadto, że każda decyzja administracyjna nakładająca ma jej adresata obowiązek o charakterze pieniężnym pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Obowiązek o charakterze pieniężnym ma z natury odwracalny charakter. Oznacza to, że w razie jego zrealizowania, a następnie uwzględnienia skargi, objęta zaskarżoną decyzją kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi (por. postanowienie NSA z dnia

23 sierpnia 2011 r. II GSK 1562/11).

Podsumowując strona skarżąca nie wykazała zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków

i w sprawie brak było podstaw do udzielenia wnioskowanej przez stronę ochrony tymczasowej.

Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku,

na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jako niezasadny.