Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2402/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 105
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędziowie Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia del. WSA Paweł Groński (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1964/16 w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

fSygn. akt II OSK 2402/17

UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 lipca

2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1964/16, oddalił skargę Z. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.

W skardze kasacyjnej od ww. wyroku Z. K., reprezentowana przez adwokata, zarzuciła:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

art. 64 ust. 2 Konstytucji RP;

art. 28 ust. 1, art.34 oraz art. 47 ust. 1 ustawy Prawa budowlane;

§ 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3. lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego;

II. naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 106 § 3 oraz 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik postępowania.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o:

- uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania przy zaliczeniu kosztów postępowania odwoławczego jako dalszej części kosztów postępowania;

- zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o sygn. akt II OSK 1143/17;

- rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W uzasadnieniu skarżąca kasacyjnie stwierdziła, że stanowisko Sądu I instancji wskazujące, iż roboty budowlane nie objęte osnową decyzji o pozwoleniu na budowę są wykonane legalnie, jeżeli są ujęte w projekcie budowlanym, zatwierdzonym ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, jest sprzeczne z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Przepis ten stwierdza, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem skarżącej kasacyjnie narusza to także art. 34 prawa budowlanego oraz § 1 i § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dn. 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, które to przepisy nie przewidują ujęcia i opisu robót budowlanych w projekcie budowlanym.

Skarżąca kasacyjnie podniosła także, że w niniejszej sprawie roboty budowlane, polegające na montażu przewodów elektrycznych na słupach nad jej działkami na trasie przebiegu starej linii energetycznej nie były wymienione w decyzji o pozwoleniu na budowę, podczas gdy wszystkie pozostałe roboty budowlane (posadowienie słupów, demontaż słupa, demontaż istniejących przewodów na określonym odcinku) były szczegółowo w tej decyzji określone. W tej sytuacji odsyłanie przez Sąd do projektu budowlanego przy ocenie legalności wykonania robót budowlanych, polegających na montażu przewodów elektrycznych na słupach, jest naruszeniem ww. przepisów Prawa budowlanego oraz przepisów regulujących treść i formę projektu budowlanego.

Zdaniem skarżącej kasacyjnie z przepisów wymienionego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury wynika, że projekt budowlany stanowi podstawę do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę ale jej nie zastępuje, zaś żadne z unormowań zawartych tak w ustawie Prawo budowlane, jak i w powołanym wyżej rozporządzeniu, nie przewiduje umieszczenia w projekcie budowlanym wykazu robót budowlanych, które mają być wykonywane w związku z realizacją danej budowy.

Dalej skarżąca kasacyjnie wskazała, że zgodnie z § 11 ust. 6 powołanego wyżej rozporządzenia opis techniczny w stosunku do obiektu budowlanego-liniowego (jakim jest linia energetyczna) powinien zawierać "rozwiązania budowlane i techniczno-instalacyjne, nawiązujące do warunków terenu, występujących wzdłuż jego trasy oraz rozwiązania techniczno-budowlane w miejscach charakterystycznych lub o szczególnym znaczeniu dla funkcjonowania obiektu albo istotne ze względów bezpieczeństwa, z uwzględnieniem wymaganych stref ochronnych". Nie ma tu więc mowy o jakichkolwiek robotach budowlanych. Jeśli projekt techniczny, na który powołuje się Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zawiera opis robót budowlanych, oznacza to, że został sporządzony z naruszeniem przepisów prawa i nie odpowiada wymogom, jakie ma spełniać projekt budowlany. W tym stanie rzeczy tym bardziej taki projekt nie może rodzić skutków prawnych w postaci rozszerzenia zakresu przedmiotowego decyzji o pozwoleniu na budowę.

Skarżąca kasacyjnie zarzuciła ponadto, że Sąd I instancji nie rozpatrzył jej wniosku o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z mapy, stanowiącej załącznik do przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę. Tymczasem z mapy tej wynika, że przedmiotowa decyzja o pozwoleniu na budowę pod względem terytorialnym nie obejmuje działek skarżącej na trasie przebiegu starej linii energetycznej, gdzie prace związane z montażem przewodów energetycznych były wykonywane. Okoliczność ta prowadzi do ustalenia, że prace montażowe linii energetycznej nad jej działkami zostały wykonane bez pozwolenia na budowę. Nieprzeprowadzenie tego dowodu miało zatem istotny wpływ na wynik postępowania i naruszyło art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Ponadto skarżąca kasacyjnie podniosła, że z faktu, iż sprawa legalności budowy tzw. starej linii energetycznej toczy się latami, nie można podsumować wyłącznie stwierdzeniem: "na obecnym etapie postępowania jej (czyli budowy) legalność nie została skutecznie zakwestionowana" oraz uznać tę okoliczność za nieistniejącą i bez znaczenia dla ostatecznego rozstrzygnięcia, jak to ma miejsce w uzasadnieniu zaskarżonym wyroku. Zdaniem skarżącej kasacyjnie taka ocena stanu prawnego i faktycznego sprawy prowadzi do nieprawidłowych wniosków w zakresie orzekania. Z tego powodu zasadnym jest zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia kwestii legalności budowy starej linii energetycznej przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. II OSK 1143/17. Odmienna ocena stanu faktycznego i prawnego sprawy w tym aspekcie ma ten skutek, że nielegalne roboty budowlane na trasie przebiegu nielegalnie wybudowanej linii energetycznej, podlegają ochronie prawnej w postaci zaskarżonego wyroku sądowego z równoczesnym naruszeniem prawa własności skarżącej.

Skarżąca kasacyjnie zarzuciła również, że zaskarżony wyrok godzi także w przysługujące jej prawo własności poprzez to, iż akceptuje sytuację, w której bez zgody właściciela, bez powiadomienia o planowanych robotach budowlanych, bez posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wykonane zostały na jej działkach na trasie przebiegu starej linii energetycznej roboty budowlane. Nierozważenie tej okoliczności również wywarło wpływ na wynik postępowania, gdyż Sąd nie uwzględnił jej przy ocenie legalności montażu przewodów energetycznych na działkach skarżącej. W konsekwencji zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 47 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zaś odsyłanie w tej materii przez Sąd orzekający w sprawie na "drogę cywilną" nie rozwiązuje problemu prawnego z zakresu prawa administracyjnego sensu largo, występującego w niniejszej sprawie.

Dodatkowo skarżąca kasacyjnie zarzuciła, że w toku postępowania przed WSA w Warszawie nie została objęta równą dla wszystkich ochroną prawną z obrazą art. 64 ust.2 Konstytucji RP.

Postanowieniem z dnia 19 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2402/17, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek o zawieszenie postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

Ponieważ postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku, uwzględniwszy, że rozpoznaniu podlega sprawa w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), gdyż nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a.

Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania nie zasługują na uwzględnienie.

Zgodzić się należy ze skarżącą kasacyjnie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pominął zgłoszony przez nią w skardze wniosek o przeprowadzenie dowodu z mapy stanowiącej załącznik do decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...], której kopię (a w istocie kopię fragmentu tej mapy) dołączyła do skargi.

Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Mapa, której dotyczy złożony przez skarżącą wniosek dowodowy znajduje się w aktach postępowania administracyjnego nadesłanych do WSA w Warszawie wraz z odpowiedzią na skargę. Stanowi ona załącznik do projektu budowlanego (rysunek nr 11 "Projekt zagospodarowania terenu").

Zgodnie z przyjętą formułą postępowania przed sądami administracyjnymi podstawą orzekania są akta sprawy administracyjnej wraz z materiałem dowodowym zgromadzonym przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed organami. Wynika to m. in ze wskazanej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, co oznacza, że sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania kontrolowanej przez siebie decyzji. Postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. ma jedynie charakter uzupełniający. Nie każdy dowód może być dopuszczony w tym postępowaniu, lecz jedynie dowód z dokumentów, przy czym ma to być dowód uzupełniający, a więc taki, który nie był przedstawiony i oceniony w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją (zob. R. Hauser., M. Wierzbowski (redaktorzy), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck 2017, s. 555-557).

W sytuacji zatem, gdy wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentu dotyczy dokumentu znajdującego się w nadesłanych do sądu aktach administracyjnych, wniosek ten jest bezprzedmiotowy.

Pominięcie w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji zgłoszonego przez skarżącą wniosku dowodowego nie miało zatem żadnego wpływu na wynik sprawy. Zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. nie mógł być zatem skuteczny.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Zgodnie z tym przepisem sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Zawieszenie postępowania na wskazanej wyżej podstawie prawnej ma charakter fakultatywny, bowiem ocena jego zasadności pozostawiona została uznaniu sądu, który wydając postanowienie w tej kwestii powinien rozważyć, czy w danym przypadku celowe jest wstrzymanie biegu sprawy.

Skarżąca kasacyjnie zarzuca, że Sąd I instancji winien zawiesić postępowanie w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie zawisłej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym o sygn. akt II OSK 1143/17.

O związku tych dwóch spraw jako przesłance zawieszenia postępowania Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się w postanowieniu z dnia 19 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2402/17, oddalającym zgłoszony w skardze kasacyjnej wniosek o zawieszenie postępowania. Rozpatrując zatem kwestie konieczności zawieszenia postępowania przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie, w kontekście postawionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., powtórzyć zatem należy, że sprawa zarejestrowana pod sygnaturą II OSK 1143/17 to sprawa ze skargi kasacyjnej Z. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r., którym oddalono skargę wyżej wymienionej na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r., utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r., którą umorzono w całości jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie legalności budowy istniejącej linii energetycznej 220 kV A. - S. W. – C., zlokalizowanej na działkach nr ewid. [...] i [...] w obrębie [...] w R. D..

Niniejsza sprawa zainicjowana została natomiast skargą Z. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r., którą umorzono w całości jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie legalności budowy linii elektroenergetycznej na działkach nr ewid. [...] i [...] położonych w R. D. - na trasie przebiegu istniejącej linii energetycznej 220 kV A. - S. W. - C..

Chociaż przedmiot tych spraw wydaje się być zbieżny, to zauważyć należy, że inne były powody umorzenia postępowania oraz przedmioty tych postępowań. Pierwsza z wyżej wymienionych spraw została bowiem umorzona z uwagi na budowę linii elektroenergetycznej na podstawie decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w T. z dnia [...] listopada 1963 r., zaś druga (kontrolowana w niniejszej sprawie) z uwagi na jej budowę zgodnie z decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. Ostatnia z ww. decyzji stanowiła zatem o "wymianie linii energetycznej" poprzez budowę nowego odcinka napowietrznej linii energetycznej, przechodzącej przez działki skarżącej. Po między tymi sprawami brak jest zatem związku określonego w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który uzasadniałby zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie.

Na uwzględnienie nie zasługują również postawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego.

Roboty budowlane, których dotyczyło postępowanie prowadzone w niniejszej sprawie, były realizowane na podstawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] S.A. z siedzibą w K. J., pozwolenia na budowę/rozbiórkę dla zamierzenia budowlanego pn. "Budowa odcinka elektroenergetycznej linii napowietrznej 220 kV A. - S. W. -C. (ETAP X) w zakresie od słupa 21 do słupa nr 22 B i 26 (z wyłączeniem słupów nr 21 i 22A) oraz w zakresie posadowienia słupów nr 22B, 23, 24, 25 i 26 wraz z demontażem istniejącego słupa nr 24 oraz demontażem istniejących przewodów linii 220 kV na odcinku od słupa nr 21 do słupa nr 22B oraz od słupa 27/100 do słupa nr 26" w ramach zadania "Budowa elektroenergetycznej linii napowietrznej 220 kV S. W. - punkt nacięcia linii C. - A.". Niekwestionowaną okolicznością jest to, że z projektu budowlanego (rysunek nr 11 - projekt zagospodarowania terenu) zatwierdzonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. wynika, że część przedmiotowego przedsięwzięcia (pomiędzy projektowanym słupem nr 22B, a istniejącym słupem nr 25) miała zostać wykonana nad działkami skarżącej (nr ewid. [...] i [...]).

Słusznie Sąd I instancji zauważył, że w części opisowej projektu architektoniczno-budowlanego, wskazano zakres robót do wykonania, który nad działkami nr ewid. [...] i [...] miał m.in. obejmować:

"Na istniejącym odcinku linii 220 kV pomiędzy słupami nr 24-25 zawieszone są tradycyjne przewody stalowo-aluminiowe typu AFL-8 402 mm2. Po demontażu istniejącego słupa nr 24 i wstawieniu w osi istniejącej linii projektowanego słupa nr 22B nastąpi przełożenie na niego istniejących przewodów fazowych. (...) Na proj. słupie 22B nastąpi połączenie istniejących przewodów fazowych linii 220 kV z projektowanymi przewodami fazowymi" (pkt 7.2.2. projektu budowlanego - Przewody fazowe);

"Po wstawieniu projektowanego słupa nr 22B w osi istniejącej linii oraz demontażu słupa nr 24 nastąpi przełożenie istniejących przewodów odgromowych typu OPGW na projektowanego słupa" (pkt 7.2.3. projektu budowlanego - Przewody odgromowe).

Ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu oględzin robót wykonanych na działce nr [...] i [...] wynika, że żadne inne roboty budowlane na działkach skarżącej nie były prowadzone.

Zgodnie z art. 34 ust. 4 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, z późn. zm.) projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę.

Poprzez jego zatwierdzenie projekt budowlany staje się integralną częścią decyzji o pozwoleniu na budowę (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 września 2012 r., sygn. akt II OSK 927/11 oraz z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn.. akt II OSK 447/13., orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zatem w niniejszej sprawie roboty budowlane polegające na demontażu istniejącego słupa nr 24 i wstawieniu w osi istniejącej linii projektowanego słupa nr 22B oraz przełożeniu na niego istniejących przewodów fazowych i istniejących przewodów odgromowych typu OPGW zgodne było z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...], to nie można uznać że roboty te były prowadzone nielegalnie, niezgodnie z tą decyzją.

Zarzut naruszenia art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, który to przepis stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, jest w tej sytuacji chybiony. Fakt prowadzenia robót budowalnych zgodnie ze wskazaną wyżej decyzją Wojewody [...] powoduje także, że nie można uznać, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 47 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Prawidłowo przy tym Sąd I instancji stwierdził, że odnośnie pozostawionych śladów na działkach skarżącej, winna ona dochodzić ewentualnych roszczeń z tego tytułu na drodze cywilnej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 34 ustawy Prawo budowlane należy przede wszystkim zauważyć, że skarżąca kasacyjnie nie wskazała, która dalsza jednostka redakcyjna tego przepisu stanowi w istocie podstawę kasacyjną. Art. 34 ustawy jest złożony z dziewięciu ustępów i taka konstrukcja zarzutu jest istotnym mankamentem skargi kasacyjnej, utrudniającym jej rozpoznanie. Niemniej jednak z uzasadnienia tego zarzutu, jak również z powiązania w uzasadnieniu z zarzutem naruszenia § 11 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133, z późn. zm.) wynika, że skarżąca kasacyjne zarzuca naruszenia art. 34 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, który to przepis określa co powinien zawierać projekt budowlany.

Zarzut ten jest niezasadny. Wyjaśnić bowiem należy, że postępowanie zakończone zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją było prowadzone w przedmiocie legalności prowadzenia opisanych wyżej robót budowlanych. Przedmiotem oceny organów, jak i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie był natomiast projekt budowlany ani zatwierdzająca go decyzja

o pozwoleniu na budowę. W tej sytuacji zarzut naruszenia art. 34 ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz § 1 i § 11 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego nie mogły zatem zasługiwać na uwzględnienie.

Należy przy tym zauważyć, że w niniejszej sprawie zastosowanie miało rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r., w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1935), a nie rozporządzenie z 3 lipca 2003 r., które w chwili wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie już nie obowiązywało.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.