Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 721/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2020-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 4 i 7
journal: Dz.U. 2018 poz 2174
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło Sędziowie sędzia WSA Przemysław Krzykowski ( sprawozdawca ) asesor WSA Katarzyna Górska Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Niewiadomska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2020r. sprawy ze skargi Spółki A na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

Spółka A (dalej strona, wnioskodawca, Spółka, skarżąca), zwróciła się do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako Dyrektor KIS, organ) o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącego podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT przekazania drukarki 3D.

We wniosku przedstawiono stan faktyczny, z którego wynikało, że wnioskodawca jest producentem kompleksowych rozwiązań druku 3D, zaś dotychczasowy rozwój zapewnia Spółce silną pozycję na światowym rynku drukarek 3D, oferując jednocześnie dedykowane filamenty, oprogramowanie i dodatkowe urządzenia usprawniające drukowanie i post-produkcję. Produkty strony dystrybuowane są na całym świecie, a jednocześnie wykorzystywane w wielu branżach, takich jak architektura, medycyna, motoryzacja, inżynieria, prototypy przemysłowe czy moda. Dążąc do ciągłego rozwoju swojej działalności, Spółka podpisała z Uniwersytetem Medycznym (dalej: Uczelnia), porozumienie o współpracy naukowo technicznej (dalej: porozumienie lub porozumienie o współpracy), którego zasadniczym celem jest współpraca pomiędzy stronami porozumienia w obszarze badań naukowych i prac rozwojowych nad wykorzystaniem druku 3D w medycynie. Przedmiotowa współpraca zmierza zatem do uzyskania potencjalnych korzyści dla obu sygnatariuszy, w tym oczywiście dla Spółki, która może poszerzyć grono swoich nabywców (aspekty marketingowe), jak również ulepszyć swój produkt (aspekty dot. jakości produkcji). Zważywszy na fakt, iż efektem tej współpracy może być powstanie określonych "Wyników

prac", które z kolei mogą także stanowić przedmiot ochrony wynikającej z przepisów dot. ochrony praw autorskich, czy własności intelektualnej, strony podpisały dodatkowe porozumienie, którego, celem jest dookreślenie reguł podziału praw własności do dóbr intelektualnych. Wskazane porozumienie o współpracy, zawiera nadto stosowne zapisy definiujące zakres obowiązków poszczególnych sygnatariuszy tegoż porozumienia.

W przypadku Uczelni, zobowiązuje się ona do:

- prowadzenia z wykorzystaniem drukarek 3D należących do wnioskodawcy, stosownych badań i prac rozwojowych;

- informowania na temat realizowanych projektów oraz badań z wykorzystaniem drukarek oraz informowania na temat efektów prac i sposobach wykorzystywania druku 3D w medycynie;

- zgłaszania uwag i spostrzeżeń dotyczących prac drukarek 3D Spółki i sygnalizowania ewentualnych ulepszeń w kierunku wykorzystania do celów medycznych.

W przypadku Spółki, zobowiązuje się ona do:

- przekazania na podstawie umowy darowizny niezbędnych drukarek 3D Spółki;

- udzielenia wsparcia merytorycznego pracownikom naukowym Uczelni z zakresu druku 3D, w tym w zakresie technik i technologii druku;

- organizacji szkoleń z zakresu użytkowania przekazanych drukarek;

- wykonywania w swoich pracowniach, tzw. printroomach wydruków 3D na podstawie

wytycznych Uczelni.

W wykonaniu przedmiotowego porozumienia o współpracy, Spółka, na podstawie zawartej umowy darowizny, przekazała na rzecz Uczelni różne egzemplarze drukarek 3D będących w ofercie Spółki. Dokonana darowizna ma charakter bezzwrotny i nieodpłatny.

W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym Spółka zadała następujące pytanie: Czy nieodpłatne przekazanie drukarek 3D stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, w rozumieniu przepisów ustawy o VAT?

Zdaniem wnioskodawcy przekazywane na rzecz Uczelni drukarki 3D, w celu prowadzenia określonych w porozumieniu prac badawczych i rozwojowych, stanowią próbki w rozumieniu art. 7 ust. 7 ustawy o VAT, w związku z czym ich przekazanie nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT.

W celu rozwiania wątpliwości organ interpretacyjny pismem z dnia 3 lipca 2019 r. wezwał do uzupełnienia opisu stanu faktycznego. Na pismo organu strona udzieliła odpowiedzi, z której wynika m.in., że Spółka i Uczelnia są współwłaścicielami wyników prac prowadzonych w ramach prac naukowo-badawczych. Skarżąca wyjaśniła organowi interpretacyjnemu, że przekazana Uczelni drukarka nie została opatrzona informacją np. typu "próbka", "produkt nie do sprzedaży", "produkt bez wartości handlowej" oraz z uwagi na kontekst wykorzystania jest produktem o pełnych walorach użytkowych.

Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z "[...]", nr "[...]" uznał stanowisko strony w nieprawidłowe.

Uzasadniając swoje stanowisko organ przytoczył treść art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, 2, 3,4 i 7 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018r., poz. 2174 ze zm., dalej jako ustawa o VAT). Wskazując, że podatek od towarów i usług obciąża konsumpcję danego towaru (lub usługi), przez którą należy rozumieć użycie nabytego towaru (lub usługi) ze skutkiem zaspokojenia jakiejkolwiek potrzeby przez konsumenta w tym przypadku Uczelni. Organ ocenił, że przekazanie, drukarki 3D, wpływa w określonym stopniu na zaspokojenie potrzeb Uczelni w obszarze kardiologicznym. Tak więc występuje świadczenie wzajemne, gdzie skarżąca jak i Uczelnia odnoszą w związku z przekazaniem przedmiotowych drukarek 3D potencjalną korzyść w postaci wyników prac prowadzonych w ramach prac naukowo - badawczych i każda ze stron może wykorzystać przedmiotowe badania do odniesienia konkretnych korzyści.

Organ nie zgodził się także z wnioskodawcą, że przekazanie w okolicznościach niniejszej sprawy na rzecz Uczelni drukarki 3D stanowi przekazanie próbki w rozumieniu art. 7 ust. 7 ustawy o VAT. Przepis ten wskazuje bowiem, że próbka to egzemplarz towaru lub jego niewielka ilość, która pozwala na ocenę cech i właściwości towaru w jego końcowej postaci, przy czym ich przekazanie

(wręczenie) przez podatnika ma na celu promocję tego towaru oraz nie służy zasadniczo zaspokojeniu potrzeb odbiorcy końcowego w zakresie danego towaru, chyba że zaspokojenie potrzeb tego odbiorcy jest nieodłącznym elementem promocji tego towaru i ma skłaniać tego odbiorcę do zakupu promowanego towaru.

Wskazano, że brak spełnienia chociażby jednego spośród stawianych przez ustawodawcę warunków względem "próbki", przekreśla możliwość spełnienia definicji zawartej w art. 7 ust. 7 ustawy o VAT.

Tymczasem w ocenie organu z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że występuje świadczenie wzajemne, gdzie wnioskodawca oraz Uczelnia odnoszą w związku z przekazaniem drukarek potencjalną korzyść w postaci wyników prac prowadzonych w ramach prac naukowo-badawczych i każda ze stron może wykorzystywać badania do odniesienia konkretnych korzyści. Ponadto dla Spółki w wyniku tej współpracy wynikają następujące korzyści: może ona poszerzyć grono nabywców (aspekt marketingowy), jak również ulepszyć swój produkt (aspekt dot. jakości produkcji). Dodatkowo biorąc pod uwagę fakt, że podatek VAT obciąża konsumpcję danego towaru (lub usługi), przez którą należy rozumieć użycie nabytego towaru (lub usługi) ze skutkiem zaspokojenia jakiejkolwiek potrzeby przez konsumenta w tym przypadku Uczelni, w niniejszym przypadku dochodzi w określonym stopniu do zaspokojenia potrzeb Uczelni w obszarze kardiologicznym.

Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że nieodpłatne przekazanie drukarek 3D (darowizna) przez wnioskodawcę na rzecz Uczelni, spełnia dyspozycję art. 7 ust. 2 ustawy o VAT i podlega opodatkowaniu tym podatkiem. Wnioskodawcy przysługuje bowiem prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia towarów (drukarek 3D) lub ich części składowych, a przekazane drukarki nie są prezentami o małej wartości ani próbkami, o których mowa w art. 7 ust. 7 ustawy o VAT.

We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze na powyższe rozstrzygnięcie strona wniosła o uchylenie całej interpretacji oraz o stwierdzenie, że została ona wydana z naruszeniem prawa, na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 2325, dalej jako p.p.s.a.) o stwierdzenie niewykonalności interpretacji oraz o zwrot kosztów procesowych według norm przepisanych.

Zaskarżonej interpretacji zarzucono:

1) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie art. 7 ust. 7 w związku z art. 7 ust. 4 ustawy o VAT,

2) naruszenie przepisów postępowania podatkowego tj. art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 14h w zw. z art. 120, art. 121 § 1 oraz art. 124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 900 ze zm., dalej jako O.p.).

W uzasadnieniu podniesiono, że całkowicie niejasne są przesłanki, które doprowadziły organ do stwierdzenia, że przekazanie drukarek skutkuje zaspokojeniem potrzeb Uniwersytetu.

Dodatkowo w ocenie skarżącej spełnione zostały wszystkie kluczowe kryteria z art. 7 ust 7 ustawy o VAT. Przekazywane drukarki zapewniają m.in. ocenę cech i właściwości użytkowych każdego modelu, wykorzystywanego w kardiologii, dlatego przekazywany jest pełnowartościowy egzemplarz, urządzenia nie są oznaczone jako próbka, niemniej orzecznictwo nie wskazuje, aby takie oznaczenie było warunkiem dla zastosowania art. 7 ust. 7 ustawy o VAT, przekazanie ma na celu promocję towaru, przekazanie nie służy zaspokojeniu potrzeb odbiorcy końcowego tj. Uniwersytetu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju

sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 - t.j.) sądy administracyjne

sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji

publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z

prawem.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających.

Zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa

podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę

wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia

przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wskazania przy tym wymaga, że Sąd, rozpoznając skargę na rozstrzygnięcie

wydane w ramach postępowania uregulowanego w Dziale II Rozdziale 1 a O.p., ma brać pod uwagę stan faktyczny przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Zgodnie bowiem z art. 14b § 2 O.p., wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych.

Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega

m.in. na tym, iż organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach

zagadnienia prawnego przedstawionego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego/

zdarzenia przyszłego przez niego opisanego oraz wyrażonej przez niego oceny

prawnej. Organ nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania

dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W

stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno

być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez

wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku

powinno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3

i art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej). W postępowaniu tym nie może więc toczyć się spór o rzetelność relacji z zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, a tym samym nie może być prowadzone klasyczne postępowanie dowodowe. Znajduje to odzwierciedlenie w treści art. 14h O.p., który stanowi, że w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio ściśle określone przepisy O.p., tj. przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV. Ograniczony zakres swobody wypowiedzi organu interpretacyjnego – wynikający ze swoistego rodzaju związania okolicznościami podanymi przez występującego z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej zainteresowanego – oznacza, że wnioskodawca zobligowany jest do jednoznacznego przedstawienia swojego zapytania na tle przepisów prawa podatkowego będących jego źródłem.

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ przepisów postępowania podatkowego tj. art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 14h w zw. z art. 120, art. 121 § 1 oraz art. 124 O.p. i to w sytuacji, gdy organ mając wątpliwości wezwał w niniejszym przypadku skarżącą do uzupełnienia opisu zaistniałego stanu faktycznego.

Przechodząc do oceny naruszenia prawa materialnego wskazać należy, że spór w niniejszej sprawie dotyczy interpretacji art. 7 ust. 7 w zw. z art. 7 ust. 4 ustawy o VAT. Istota sporu sprowadza się więc do odpowiedzi na pytanie: Czy nieodpłatne przekazanie drukarek 3D podlega opodatkowaniu podatkiem VAT?

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Stosownie do art. 7 ust. 1 cyt. ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel ( ... ). przy czym, na mocy art. 2 pkt 6 ww. ustawy przez towary rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności:

1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,

2) wszelkie inne darowizny

jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.

W myśl art. 7 ust. 3 ustawy o VAT przepisu ust. 2 nie stosuje się do przekazywanych prezentów o małej wartości i próbek, jeżeli przekazanie to następuje na cele związane z działalnością gospodarczą podatnika.

Zgodnie z art. 7 ust. 4 ustawy o VAT, przez prezenty o małej wartości, o których mowa w ust. 3, rozumie się przekazywane przez podatnika jednej osobie towary:

1) łącznej wartości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 100 zł, jeżeli podatnik prowadzi ewidencję pozwalającą na ustalenie tożsamości tych osób;

2) których przekazania nie ujęto w ewidencji, o której mowa w pkt 1, jeżeli jednostkowa cena nabycia towaru (bez podatku), a gdy nie ma ceny nabycia, jednostkowy koszt wytworzenia, określone w momencie przekazywania towaru, nie przekraczają 10 zł.

Stosownie do art. 7 ust. 7 ustawy o VAT przez próbkę, o której mowa w ust. 3, rozumie się identyfikowalne jako próbka egzemplarz towaru lub jego niewielką ilość, które pozwalają na ocenę cech i właściwości towaru w jego końcowej postaci, przy czym ich przekazanie (wręczenie) przez podatnika:

ma na celu promocję tego towaru oraz

nie służy zasadniczo zaspokojeniu potrzeb odbiorcy końcowego w zakresie danego towaru, chyba że zaspokojenie potrzeb tego odbiorcy jest nieodłącznym elementem promocji tego towaru i ma skłaniać tego odbiorcę do zakupu promowanego towaru.

W świetle przywołanych uregulowań, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług - co do zasady - podlega każde nieodpłatne przekazanie towarów należących do przedsiębiorstwa, z którym wiąże się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, o ile podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu, imporcie lub wytworzeniu tych towarów lub ich części składowych.

Wyjątek stanowi przekazanie towarów stanowiących zdefiniowane w art. 7 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług prezenty o małej wartości lub próbki, o których mowa w art. 7 ust. 7 ustawy o VAT.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że wnioskodawca jako czynny zarejestrowany podatnik podatku VAT jest producentem kompleksowych rozwiązań druku 3D. Dążąc do ciągłego rozwoju swojej działalności, Spółka podpisała z Uniwersytetem/Uczelnią, porozumienie o współpracy naukowo technicznej, którego zasadniczym celem jest współpraca pomiędzy stronami porozumienia w obszarze badań naukowych i prac rozwojowych nad wykorzystaniem druku 3D w medycynie.

Zgodzić należy się ze stanowiskiem organu, że drukarka 3D nie może zostać uznana za prezent o małej wartości. Pojawia się więc pytanie czy jest próbką w rozumieniu art. 7 ust. 7 ustawy VAT.

Polskie przepisy w art. 7 ust. 7 ustawy o VAT, w odróżnieniu od Dyrektywy VAT, zawierają definicję próbki. Ustawodawca w art. 7 ust. 7 ustawy o VAT, zdefiniował co należy rozumieć przez próbkę, aby jej przekazanie nie powodowało obowiązku naliczenia podatku VAT. Przepis ten wskazuje, że próbka to egzemplarz towaru lub jego niewielka ilość, która pozwala na ocenę cech i właściwości towaru w jego końcowej postaci, przy czym ich przekazanie (wręczenie) przez podatnika ma na celu promocję tego towaru oraz nie służy zasadniczo zaspokojeniu potrzeb odbiorcy końcowego w zakresie danego towaru, chyba że zaspokojenie potrzeb tego odbiorcy jest nieodłącznym elementem promocji tego towaru i ma skłaniać tego odbiorcę do zakupu promowanego towaru. Co do zasady przedmioty będące w stanie w całości zaspokoić potrzeby konsumenta związane z danym produktem nie można uważać za próbkę.

Kluczową kwestią, co podkreśla się w praktyce organów podatkowych jak również w stanowisku sądów administracyjnych, jest to, aby ilość przekazywanych towarów nie pokrywała potrzeb odbiorcy. Nie powinna zaspokajać jego potencjalnego zapotrzebowania na dany towar, eliminując w ten sposób bądź ograniczając potrzebę dokonania zakupów tego towaru. Należy pamiętać, że ich podstawowym celem nie jest zaspokojenie potrzeb konsumenta końcowego. Wydanie próbki nie może przybierać działań o charakterze handlowym. Wydanie próbki nie może mieć więc stricte celu konsumpcyjnego.

Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, że przekazana drukarka 3D nie służy zaspokojeniu potrzeb odbiorcy końcowego. Zgodzić należy się ze Spółką, że w opisanym stanie faktycznym trudno jest mówić o całkowitym zaspokojeniu potrzeb Uczelni, jednak jak już wskazywano wystarczy, że zapotrzebowanie na dany towar, zostanie organiczne. Taka sytuacja ma zaś miejsce w niniejszej sprawie. Sama spółka potwierdziła bowiem, że przekazanie drukarki 3D, wpływa w określonym stopniu na zaspokojenie potrzeb Uczelni w obszarze kardiologicznym.

W ocenie Sądu podzielić należy również stanowisko organu, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z obopólną korzyścią handlową. Z opisu sprawy wynika, że skarżąca będzie miała prawo do wyników prac, które mogą powstać w toku współpracy. Skarżąca jak i Uczelnia są współwłaścicielami wyników prac prowadzonych w ramach prac naukowo - badawczych, co uprawnia Spółkę do nieodpłatnego korzystania z w/w wyników prac i do upubliczniania wyników prac -

z zachowaniem poszanowania do ochrony prawnej. Natomiast w przypadku gdy "wyniki prac" stanowić będą utwór, w rozumieniu przepisów prawa autorskiego, Partnerzy zachowają prawo do eksploatacji tych praw na określonych w umowie polach eksploatacji (utrwalanie na papierze i nośnikach elektronicznych, wprowadzanie do pamięci komputera, zwielokrotnianie itp.). Ponadto efektem tej współpracy będą nie tylko ewentualne prawa związane z "wynikami prac", ale także (m.in.) informacje użytkowe przekazywane przez Uczelnię na rzecz Spółki, co do praktycznego wykorzystywania urządzenia przy prowadzeniu prac badawczych i naukowych.

Mając powyższe na uwadze, podzielić należy stanowisko organu, że w przedstawionym stanie faktycznym występuje świadczenie wzajemne, gdzie skarżąca jak i Uczelnia odnoszą w związku z przekazaniem przedmiotowych drukarek 3D potencjalną korzyść w postaci wyników prac prowadzonych w ramach prac naukowo - badawczych i każda ze stron może wykorzystać przedmiotowe badania do odniesienia konkretnych korzyści. Ponadto jak wskazała skarżąca w opisie stanu faktycznego przedmiotowa współpraca zmierza do uzyskania

potencjalnych korzyści dla obu sygnatariuszy, w tym dla Spółki, która może poszerzyć grono swoich nabywców (aspekty marketingowe), jak również ulepszyć swój produkt (aspekty dot. jakości produkcji).

Dodatkowo zwrócić należy uwagę na kwestię oznaczenia przekazywanego towaru jako próbki. Definicja próbki wskazuje na to, iż jest to egzemplarz towaru identyfikowalny jako próbka. Odpowiednie oznaczenie próbek ma zmniejszyć ryzyko ich wykorzystania w celach innych niż promocyjne. Oznaczenie to może mieć np. formę nalepek czy nadruków na opakowaniu z informacją, iż towar jest próbką i nie jest przeznaczony do sprzedaży. Przepisy nie regulują jednoznacznie postaci takiego oznaczenia i tego, jakiego rozmiaru czy formę ma ono mieć. Odpowiednie oznaczenie stanowi także rodzaj zabezpieczenia dla przekazującego. Dzięki temu wskazuje nabywcy jaki jest cel przekazania – zapoznanie się z towarem, a nie jego sprzedaż. Dodatkowym zabezpieczeniem dla przekazującego może być informacja w formie oświadczenia czy też umowa, w której jednoznacznie wskazany jest cel przekazania.

W przypadku produktów przekazywanych przez producentów jako próbki, produkty są zmieniane aby towary nie miały zewnętrznych cech handlowych, np. usuwane są kody kreskowe z egzemplarzy, które są przeznaczone na szkolenia. W przypadku nowości, których wprowadzenie na rynek jest dopiero planowane, produkty mogą być oznaczone jako "przedpremierowe", bądź mają opakowania w inny sposób odróżniające je od towarów przeznaczonych do sprzedaży.

W przedmiotowej sprawie wnioskodawca na wyraźnie pytanie organu interpretacyjnego wskazał, że przedmiotowa drukarka nie została oznaczona jako produkt "nie do sprzedaży, "próbka", "produkt bez wartości handlowej". Drukarka nie była więc identyfikowalna jako próbka, co więcej sama skarżąca wyraźnie wskazała, że przekazany towar był towarem o pełnych walorach użytkowych (odpowiedź spółki k. 14 i 14v akt administracyjnych). Zatem chociażby z tego powodu nie sposób uznać przedmiotowej drukarki za próbkę, o której mowa w art 7 ust. 7 ustawy o VAT.

W konsekwencji Sąd nie podzielił zarzutów skargi w przedmiocie naruszenia prawa materialnego - art. 7 ust. 7 w zw. z art. 7 ust. 4 ustawy o VAT, poprzez ich błędną wykładnię. Organ dokonał bowiem prawidłowej wykładni powołanych przepisów. Zasadnie uznając, że nieodpłatne przekazanie drukarki stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Sąd nie uznał też zarzutu naruszenia prawa procesowego - art. 14c § 2 O.p. Stanowisko organu zostało należycie uzasadnione. Subsumpcja przepisów prawa materialnego dotyczyła stanu faktycznego, który został przedstawiony we wniosku o interpretację w przedmiocie podatku od towarów i usług.

Biorąc pod uwagę powyższe, wobec braku uzasadnionych podstaw, na mocy art. 151 p.p.s.a. skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu.