Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2037/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Waldemar Śledzik po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. [...] w likwidacji w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Skarżąca – W.likwidacji wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] czerwca 2019 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z 16 września 2019 r. wezwano skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, wskazującego na uprawnienie Y. sp. z o.o. z siedzibą w W. do działania w imieniu Skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Powyższe wezwanie wysłane zostało na adres wskazany w skardze. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru tej przesyłki (k. 15) wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi zostało uznane za doręczone z dniem 14 października 2019 r. na podstawie art. 73 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a.").

Na dzień wydania niniejszego postanowienia powyższy brak formalny nie został usunięty w jakimkolwiek zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stosownie do art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. W myśl art. 35 § 2 p.p.s.a. pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, w tym nieposiadającego osobowości prawnej, może być również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego. Dotyczy to również państwowych i samorządowych jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej. Artykuł 29 p.p.s.a. nakłada na skarżącego obowiązek wykazania umocowania dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu, poprzez które należy rozumieć w sytuacji, gdy mocodawca jest osobą prawną, działającą przez swoje organy, jednoczesne przedstawienie dokumentu pełnomocnictwa oraz innych stosownych dokumentów, potwierdzających, że osoba udzielająca pełnomocnictwa jest uprawniona do działania za mocodawcę. W praktyce sądowej będzie to najczęściej odpis z właściwego rejestru sądowego, zaś w niniejszej sprawie odpis z rejestru uczelni niepublicznych i związków uczelni publicznych W związku z tym taki dokument należy traktować jako element pełnomocnictwa procesowego. Jak natomiast stanowi art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Z kolei art. 58 § 3 p.p.s.a. stanowi, iż sąd odrzuca skargę postanowieniem, zaś odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.

Podkreślenia wymaga, że z dniem 1 października 2018 r. weszła w życie ustawa z 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2018 r., poz. 1668 ze zm., dalej: "p.s.w.n."), która zmieniła dotychczasowe regulacje dotyczące prowadzenia likwidacji uczelni niepublicznej. Zgodnie z art. 199 ust. 4 ustawy z 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2018 r., poz. 1669, dalej: "ustawa wprowadzająca") do likwidacji uczelni niepublicznych otwartych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, tj. ustawy z 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, stosuje się odpowiednio przepisy tej ustawy. Obowiązki i prawa likwidatora uczelni niepublicznej przejmuje z dniem wejścia w życie tej ustawy, założyciel. Do obowiązków i praw założyciela związanych z likwidacją stosuje się odpowiednio przepisy tej ustawy.

Stosownie do art. 45 ust. 1 ustawy z 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce założyciel może zlikwidować uczelnię niepubliczną po uzyskaniu zgody wydanej przez ministra w drodze decyzji administracyjnej. Jak stanowi art. 45 ust. 3 p.s.w.n. w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia zgody założyciel składa ministrowi akt potwierdzający postawienie uczelni w stan likwidacji. Zgodnie z art. 45 ust. 4 pkt 1 p.s.w.n. uczelnia zostaje postawiona w stan likwidacji z dniem wskazanym w akcie, o którym mowa w ust. 3. Z tym dniem założyciel przejmuje kompetencje organów uczelni.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Skarżąca z dniem 1 czerwca 2016 r. została postawiona w stan likwidacji na podstawie decyzji założyciela.

W świetle powyższych przepisów, jedynie założyciel czy osoba przez niego upoważniona, jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Niemniej w ocenie Sądu, na podstawie złożonej skargi, nie można stwierdzić, kto jest założycielem.

W niniejszej sprawie Skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi i pouczona o skutkach niezastosowania się do wezwania. Biorąc pod uwagę, że wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi doręczone zostało Skarżącej na adres wskazany w skardze z dniem 14 października 2019 r. stosownie do art. 73 § 4 p.p.s.a., siedmiodniowy termin do usunięcia braków formalnych skargi rozpoczął swój bieg 15 października 2019 r. i upłynął 21 października 2019 r. Skarżąca w przepisanym terminie nie usunęła ww. braku formalnego skargi.

Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a., Sąd skargę odrzucił.