Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 824/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną
Powołane przepisy: article: art. 29a
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Adam Nita (spr.), Protokolant Starszy referent Małgorzata Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2017 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w R. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W zaskarżonej interpretacji indywidualnej z [...] r., nr [...], Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (zwany dalej Organem interpretacyjnym) uznał za nieprawidłowe stanowisko wnioskodawcy – Zakładu Zagospodarowania Odpadów Sp. z o.o. w R. (w dalszej części uzasadnienia określanego mianem Zakładu, Wnioskodawcy, Spółki lub Skarżącego), przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego. Podstawą prawną wspomnianej interpretacji był art. 13 § 2a oraz 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 201, w dalszej części uzasadnienia określanej jako o.p.), zaś wniosek złożony przez Zakład dotyczył podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania i sposobu dokumentowania rekompensaty otrzymywanej przez ten podmiot od gminy. Służyła ona wyrównaniu kosztów działalności Spółki w związku wykonywaniem zadania powierzonego, polegającego na przyjmowaniu odpadów biodegradowalnych do kompostowni odpadów.

We wniosku dotyczącym zaistniałego zdarzenia, datowanym na [...] r. Wnioskodawca wskazał, że jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, której jedynym wspólnikiem i założycielem jest Gmina R. (zwana dalej Gminą). Spółka została powołana w wykonaniu uchwały nr [...] Rady Miasta Racibórz z [...] r. w sprawie likwidacji i przekształcenia samorządowego zakładu budżetowego – Miejskich Składowisk Odpadów w R. w jednoosobową spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. Wykonuje ona zadania własne gminy – zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, wskazane w art. 7 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 1579), skonkretyzowane w art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tj. Dz. U. z 2016 r., poz.250).

Jednocześnie wskazano, że Spółka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, ponieważ wykonuje i będzie wykonywała czynności opodatkowane, m.in. sprzedaż usług w zakresie przyjmowania odpadów biodegradowalnych do kompostowni odpadów. Wnioskodawca ma też status podmiotu wewnętrznego (zgodnie z wyrokiem TSUE z 18 listopada 1999 r. w sprawie C-107/98) i 12 lutego 2013 r. Gmina zawarła z nim umowę operatorską (dalej określaną jako Umowa) na prowadzenie kompostowni odpadów powstałej w ramach projektu "Rozbudowa systemu gospodarki odpadami w gminach powiatu raciborskiego poprzez budowę w Gminie Miasta Racibórz kompostowni odpadów".

Formalną podstawę zawarcia umowy i powierzenia Zakładowi zadań własnych gminy w zakresie utrzymania czystości i porządku w gminie oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych stanowiła także decyzja KE z 20 grudnia 2011 r. w sprawie stosowania art. 106 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom zobowiązanym do wykonywania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (Dz. Urz. UE L7 z 11 stycznia.2012 r., dalej określana w skrócie jako decyzja KE 2012/21/UE).

Jak wyjaśniono we wniosku o interpretację, Wnioskodawca realizuje zadania własne Gminy w zakresie zagospodarowania odpadów poprzez przyjmowanie odpadów biodegradowalnych. Odpłatność za te usługi publiczne - wysokość opłat - ustalana jest uchwałą Rady Miasta Racibórz. Kwoty te nie równoważą jednak kosztów działalności kompostowni odpadów. Dzieje się tak zwłaszcza poczynając od 1 lipca 2016 r. Z tą datą Gmina, wraz z partnerem prywatnym (w ramach PPP) uruchomiła bowiem instalację do mechaniczno – biologicznego przetwarzania odpadów. Jednocześnie, w ramach zamówienia publicznego zawarła ona z podmiotem trzecim umowę na odbiór odpadów (zamiast umowy na odbiór i zagospodarowanie odpadów). W dokumencie tym wskazano kompostownię odpadów jako miejsce – instalację, do której odbiorca odpadów ma dostarczać odebrane odpady biodegradowalne, bez ponoszenia opłat, których wysokość jest kształtowana we wspomnianym wcześniej akcie prawa miejscowego – uchwale organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego. Z tego powodu Spółka utraciła część swoich przychodów, a w związku z ponoszoną stratą ma ona przyznawaną tzw. rekompensatę, która ma wyrównać uszczerbek (stratę) poniesiony w związku realizacją wspomnianego zadania powierzonego (§ 8 Umowy). Obliczenie rekompensaty następuje w cyklach rocznych (prognoza) a wypłata dokonywana jest w miesięcznych odstępach czasu, na podstawie not księgowych wystawianych przez Wnioskodawcę.

Jednocześnie podkreślono, że koszty działalności Zakładu inne niż związane z realizacją usługi publicznej nie mogą być finansowane rekompensatą. Dzieje się tak, ponieważ rekompensata służy pokryciu kosztów eksploatacji kompostowni odpadów i nie stanowi zapłaty za usługi świadczone przez Zakład na rzecz Gminy. Zakład nie wykonuje bowiem usług dla Gminy, adresatem jego świadczeń są natomiast mieszkańcy – Spółka przetwarza wytworzony przez nich odpad biodegradowalny oraz udostępnia im wytworzony kompost. Ponadto, odbiera ona odpady od osób, które zawierają z nią stosowną umowę na przekazanie odpadów biodegradowalnych. W tym wypadku stosowane są stawki opłaty określone w cenniku ustalonym w akcie prawa miejscowego.

W związku z przedstawionym stanem faktycznym zapytano o to, czy zasadne było niewystawianie przez Wnioskodawcę, od dnia 1 lipca 2016 r. faktur VAT z tytułu rekompensaty otrzymywanej od Gminy za wykonywanie zadania powierzonego i – w konsekwencji – nieopodatkowanie tych świadczeń podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy otrzymana rekompensata służy wyrównaniu kosztów działalności Spółki (pokryciu ujemnego wyniku finansowego netto wynikającego z różnicy poniesionych kosztów i przychodów?

Przedstawiając własne stanowisko w sprawie Zakład podkreślił, że wniosek dotyczy zaistniałego już stanu faktycznego, realizowanego od 1 lipca 2016 r., do chwili obecnej, a więc podlegającego regulacji prawnej zawartej w art. 29a ustawy o podatku od towarów i usług. W przekonaniu Wnioskodawcy niezasadne byłoby wystawianie przez Zakład faktur VAT z tytułu rekompensaty, otrzymanej od Gminy za wykonanie powierzonego zadania własnego Gminy o charakterze użyteczności publicznej i w konsekwencji opodatkowanie tych świadczeń podatkiem od towarów i usług. Rekompensata nie powiększa bowiem podstawy opodatkowania w podatku od towarów i usług, ma charakter ogólny i nie wypełnia dyspozycji ani art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, ani art. 29a tego samego aktu prawnego. Wnioskodawca podkreślił ponadto, iż rekompensata nie stanowi wynagrodzenia za świadczenie usług na rzecz Gminy i nie ma bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych usług. Brak jest więc jakichkolwiek podstaw by twierdzić, że pomiędzy Zakładem a Gminą istnieje obustronne i ekwiwalentne świadczenie. Dodatkowo, zwrócił on uwagę na to, że w myśl art. 29a ustawy o podatku od towarów i usług, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają dotacje o charakterze przedmiotowym, a nie te, które mają charakter podmiotowy. Podmiotowy, a nie przedmiotowy charakter miała zaś dotacja otrzymana przez Wnioskodawcę od Gminy.

Na potwierdzenie słuszności swojego stanowiska Wnioskodawca przywołał szereg interpretacji indywidualnych wydanych przez organy podatkowe w tożsamych stanach faktycznych.

Zaskarżoną interpretacją indywidualną z 19 maja 2017 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko Zakładu za nieprawidłowe. W uzasadnieniu, Organ interpretacyjny przywołał przepisy ustawy o podatku od towarów i usług zawierające definicję dostawy towaru, świadczenia usług, sprzedaży i podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług oraz wyjaśnił, że warunkiem opodatkowania danej czynności jest ujęcie świadczenia w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu oraz wykonanie tej czynności przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem działa jak podatnik podatku od towarów i usług.

Zdaniem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, zarówno Gmina, jak i utworzona przez nią spółka prawa handlowego, wykonują we własnym imieniu i na własny rachunek czynności spełniające definicje działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług i działają w charakterze odrębnych podatników tej daniny publicznej. Nie ma przy tym znaczenia rezultat prowadzonej działalności (zysk, strata). W przekonaniu Organu interpretacyjnego, działania zlecone przez Gminę w zakresie eksploatowania kompostowni odpadów, z tytułu których przysługuje Wnioskodawcy rekompensata, stanowią czynności zlecone przez Gminę podmiotowi zewnętrznemu i de facto są to usługi świadczone przez Wnioskodawcę na rzecz Gminy. Stąd też, stosownie do treści art. 29a ustawy o podatku od towarów i usług, rekompensata stanowi element podstawy opodatkowania.

W przekonaniu Organu interpretacyjnego, Zakład realizuje czynności związane z realizacją zadania własnego Gminy ale wykonuje je jako odrębny podmiot posiadający status podatnika VAT, za które otrzymuje wynagrodzenie. W konsekwencji, zwalnia on Gminę ze świadczenia przez nią obowiązków, ale czyni to odpłatnie w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Następuje więc wymiana świadczeń, a zatem czynności wykonywane przez Wnioskodawcę należy sklasyfikować jako odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ustawy o podatku od towarów i usług, podlegające opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 tej samej ustawy.

Na tej podstawie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że rekompensata, którą otrzymuje Wnioskodawca stanowi element podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. W konsekwencji, Zakład, jako czynny podatnik VAT, stosownie do art. 106b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług jest zobowiązany wystawić fakturę dokumentującą wykonane przez siebie usługi (przyjmowanie odpadów biodegradowalnych), za które uzyskuje wynagrodzenie w postaci rekompensaty.

Nie zgadzając się z tym poglądem, Wnioskodawca wezwał Organ interpretacyjny do usunięcia naruszenia prawa. We wniesionym piśmie Spółka podtrzymała swoje stanowisko zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz wyartykułowała nieprawidłowość wykładni art. 29a ustawy o podatku od towarów i usług zastosowanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Zdaniem Skarżącego, nie można przyjąć, że świadczy on usługi na rzecz Gminy (realizuje jej zadania własne) i czyni to odpłatnie za rekompensatą. W przekonaniu Wnioskodawcy, stanowisko takie nie znajduje uzasadnienia w obowiązującej regulacji prawnej, w szczególności, w art. 29a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Ponieważ Organ interpretacyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jego odmowa w tym względzie otworzyła drogę do zaskarżenia interpretacji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Stało się tak w piśmie datowanym na [...] r. Wnioskodawca wystąpił w nim o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej z [...] r.

W skardze wniesionej do Sądu, Zakład zarzucił Dyrektorowi Krajowej Informacji Skarbowej wydanie interpretacji z naruszeniem prawa, w szczególności art. 14b § 1 i 3, art. 14c § 1 i 2 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h - przez przyjęcie za podstawę wydania interpretacji innych ustaleń niż wskazane przez Wnioskodawcę. Podniesiono także zarzut obrazy art. 2 ustawy o gospodarce komunalnej w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i w zw. z art. 15 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług - przez przyjęcie, że spółka jest podatnikiem podatku od towarów i usług w zakresie realizacji zadania własnego gminy. Dodatkowo, w skardze zarzucono interpretacji obrazę art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 i art. 29a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług - poprzez przyjęcie, że rekompensata wypłacana przez Gminę stanowi zapłatę za świadczone usługi oraz podniesiono zarzuty natury procesowej – obrazy art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 14c Ordynacji podatkowej.

W obszernym uzasadnieniu swojego stanowiska, stanowiącym swoiste rozwinięcie uzasadnienia wniosku i wezwania do usunięcia naruszenia prawa Wnioskodawca podtrzymał dotychczasową argumentację wskazując, że nie świadczy usługi na rzecz Gminy, nie można mówić o ekwiwalentności świadczeń jego i Gminy, a otrzymywane rekompensata jedynie wyrównuje koszty działalności Spółki i nie jest elementem podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

W odpowiedzi na to pismo, Organ interpretacyjny wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga okazała jest zasadna. Specyfika kontroli sądowej w sprawie interpretacji podatkowej polega między innymi na tym, że Organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). W tego rodzaju sprawach Organ nie przeprowadza postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności wskazanych we wniosku. Wyłącznie w stosunku do tych okoliczności wyraża on następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do poglądu prezentowanego w danej sprawie przez Wnioskodawcę. W przypadku zaś negatywnej oceny poglądu przedstawionego we wniosku, Organ interpretacyjny powinien wskazać prawidłowe stanowisko, formułując jednocześnie uzasadnienie prawne.

Tym samym punktem odniesienia dla rozważań sądu administracyjnego jest interpretacja Organu oraz stan faktyczny opisany przez Wnioskodawcę. Nawiązując do obydwu tych okoliczności, Sąd formułuje ocenę prawidłowości stanowiska Organu interpretacyjnego. W przedmiotowej sprawie sprowadzało się ono do pytania o to, czy rekompensata otrzymywana przez Zakład od Gminy jest zapłatą za usługi wykonywane przez ten podmiot dla związku publicznego, będącego jego 100 % udziałowcem. Wnioskodawca stał na stanowisku, że wspomniane kwoty są wyłącznie wyrównaniem kosztów poniesionych w związku z powierzeniem mu do wykonania zadań Gminy. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał zaś, że Zakład świadczy na rzecz Gminy odpłatne usługi.

W przedmiotowej sprawie fundamentalne znaczenie dla ukształtowania prawidłowej odpowiedzi na pytanie postawione przez Wnioskodawcę we wniosku o pisemną interpretacje ma treść art. 29a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1221 – zwana dalej u.p.t.u.). Przepis ten stanowi, że podstawą opodatkowania w podatku od towarów i usług, co do zasady jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze, mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. W związku z tym, dla oceny prawidłowości interpretacji należało ustalić, czy kwoty otrzymywane przez Wnioskodawcę od Gminy mogą być zakwalifikowane jako zapłata za usługę świadczoną przez Spółkę na rzecz związku publicznego, który ją utworzył. Jedną z form takiej ekwiwalencji byłaby zaś dotacja, czy dopłata mająca bezpośredni wpływ na cenę usług świadczonych przez podatnika.

Należy podkreślić, iż w stanie faktycznym zaprezentowanym we wniosku o interpretację indywidualna nie sposób przyjąć, że Spółka świadczy jakiekolwiek usługi na rzecz Gminy. Z całą pewnością należy natomiast zauważyć, iż Wnioskodawca jako spółka ze stuprocentowym udziałem wspomnianej jednostki samorządu terytorialnego, na zewnątrz, w odniesieniu do mieszkańców tej jednostki samorządu terytorialnego wykonuje obowiązkowe zadania własne Gminy z zakresu zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty co do utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i i unieszkodliwiania odpadów komunalnych. Adresatem usług świadczonych przez Zakład nie jest więc Gmina jako związek publiczny, ale mieszkańcy, którzy z mocy prawa (z racji zamieszkiwania na określonym obszarze) tworzą tę jednostkę samorządu terytorialnego. W tym zakresie sytuacja jest identyczna, jak w przypadku, gdy swoje obowiązkowe zadania dotyczące miejskiej komunikacji zbiorowej Gmina wykonuje poprzez utworzoną przez siebie spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, czy akcyjną. Także w takiej sytuacji beneficjentem aktywności wspomnianego podmiotu nie jest Gmina, a jej mieszkańcy. Przedsiębiorstwo komunikacyjne nie przewozi wszak Gminy, ale jej mieszkańców.

Z kolei, w stanie faktycznym zaistniałym w przedmiotowej sprawie, gminna spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, realizując zadania wspomnianej jednostki samorządu terytorialnego zagospodarowuje odpady zielone "wytworzone" przez osoby zamieszkałe na obszarze Gminy. W imię dbałości o środowisko naturalne, Gmina zobowiązana jest zorganizować system odbioru odpadów, przy czym to od niej zależy, jaką formę organizacyjno – prawną przyjmie przedsiębiorstwo, któremu powierza się zadania w tym zakresie. W każdej jednak sytuacji "adresatem usługi" realizowanej przez ten podmiot jest ogół mieszkańców gminy, a nie Gmina.

Należy podkreślić, iż deponowanie w kompostowni odpadów zielonych pochodzących od osób zamieszkałych na terenie Gminy nie wiąże się dla mieszkańców z żadną odpłatnością. Jak wynika z opisu zaistniałego stanu faktycznego, zawartego we wniosku o interpretację, podmiot zewnętrzny wyłoniony przez Gminę w trybie przepisów o zamówieniach publicznych władny jest składować zebrane odpady w kompostowni zarządzanej przez Spółkę. Ta zaś nie może od wspomnianej jednostki pobierać z tego tytułu opłat wynikających z uchwały organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego. W konsekwencji, powstaje niedobór finansowy Zakładu, równoważony rekompensatą wypłacaną przez Gminę. Z kolei, inne osoby dostarczające odpady zielone do kompostowni zobowiązane są uiszczać stosowne opłaty.

Jednocześnie, z zaprezentowanego przez Wnioskodawcę opisu zaistniałego stanu faktycznego nie wynika, że w jakikolwiek sposób identyfikowany jest "wytwórca odpadów" - osoba, mieszkaniec gminy, którego odpady zielone są dostarczane do kompostowni i tam zagospodarowywane. Nie każdy mieszkaniec gminy musi też i zapewne nie każdy z nich chce wystawiać swoje odpady po to, aby zewnętrzny podmiot zbierał je i dostarczał do Spółki. Nie sposób więc powiązać kwot rekompensaty otrzymywanych przez Zakład z konkretnymi mieszkańcami Gminy korzystającymi z dobrodziejstwa takiego systemu odbioru odpadów zielonych.

Wszystkie te okoliczności mają zasadnicze znaczenie podczas oceny legalności wydanej interpretacji indywidualnej. Z jednej bowiem strony, jak już wcześniej wspomniano, Zakład nie świadczy usług na rzecz Gminy. W konsekwencji, otrzymywana rekompensata nie może być traktowana jako zapłata tej jednostki samorządu terytorialnego za świadczenie wykonane przez Wnioskodawcę. Skoro zaś beneficjentem aktywności Zakładu są mieszkańcy Gminy, powstaje kwestia klasyfikacji podatkowoprawnej tej należności, dokonywanej z uwzględnieniem zasygnalizowanego elementu podmiotowego. Podczas dokonywania tego, nie może umknąć uwadze zasygnalizowana wcześniej okoliczność, że uiszczanej przez Gminę rekompensaty nie da się powiązać z konkretnym mieszkańcem Gminy, korzystającym dobrodziejstwa przyjętego na jej terenie systemu odbioru odpadów. To zaś ma znaczenie przez wzgląd na treść art. 29a ust. 1 u.p.t.u. Wyłącznie bowiem dotacja, subwencje oraz inne dopłaty o podobnym charakterze, mające bezpośredni wpływ na cenę usług świadczonych przez podatnika determinują zaliczenie ich do podstawy opodatkowania służącej wymiarowi podatku od towarów i usług.

Z tego względu powszechnie przyjmuje się, że dotacja o charakterze przedmiotowym, możliwa do powiązania z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu, jest elementem podstawy opodatkowania i jako taka wywołuje skutki w sferze podatku od towarów i usług. Natomiast dotacja podmiotowa – dofinansowanie konkretnej osoby, a nie zadania pozostaje poza sfera podatku od towarów i usług, ponieważ nie ma bezpośredniego wpływu na cenę dostarczanych towarów lub świadczonych usług (por. wyrok NSA z 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FSK 782/13, wyrok NSA z 8 stycznia 2014 r., sygn. akt I FSK 176/13, oraz wyrok NSA z 17 czerwca 2009 r., sygn. akt I FSK 571/08, a z nowszego orzecznictwa wyrok WSA w Łodzi z 13 września 2017 r., sygn. akt I SA/Łd 442/17).

Przedstawione stanowisko znajduje potwierdzenie w prawnych wymogach dotyczących konstrukcji podatku od towarów i usług jako daniny publicznej, która nie powinna powodować istotnego naruszenia warunków konkurencji. Pozostawienie poza zakresem podatku od wartości dodanej dopłaty do konkretnej dostawy lub usługi oznaczałoby to, że zachowanie realizowane przy wsparciu tej przedmiotowej dotacji w nieuzasadniony sposób byłoby uprzywilejowywane podatkowo w stosunku do zachowań w całości finansowanych przez ich adresata, nie korzystających z takiej finansowej pomocy. Odmiennie jest jednak w przypadku dotacji podmiotowych (a za taką w analizowanej sprawie należy uznać otrzymywaną przez Spółkę rekompensatę). W tym wypadku strumień pieniądza nie jest bowiem powiązany z konkretną usługą, ale płynie do określonego podmiotu, uzupełniając jego zasoby finansowe. Tym samym, nie dochodzi do urzeczywistnienia zakresu przedmiotowego podatkowego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług, a w konsekwencji, otrzymana dotacja nie może być uznana za składnik podstawy opodatkowania służącej wymiarowi wspomnianej daniny publicznej. Dlatego właśnie, nie ma uzasadnienia przekonanie Organu interpretacyjnego co do tego, że w związku z otrzymywaną rekompensatą, Zakład powinien wystawiać fakturę i opodatkowywać przekazywane mu kwoty traktując je jako zapłatę za swoje świadczenia.

Organ interpretacyjny ponownie rozpatrując sprawę powinien wziąć pod uwagę przedstawioną ocenę prawną zachowania Wnioskodawcy, zaprezentowanego w opisie stanu faktycznego, zawartym we wniosku o interpretację indywidualną.

Z uwagi na powyższe, Sąd uchylił zaskarżoną interpretację na podstawie art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 – zwanej dalej P.p.s.a.). O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Na koszty postępowania sądowego złożył się uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 złotych, poniesiona opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 złotych. O wysokości kosztów zastępstwa procesowego orzeczono na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804).