Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 229/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i wstrzymano wykonanie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Magdalena Bosakirska po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. Spółki z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 3 grudnia 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 4208/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie, 2. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 3 grudnia 2015 r. odmówił R. P. Sp. z o.o. w W. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

I

R. P. sp. z o.o. w W. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniając tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca podniosła, że kapitał własny nie pokryje nałożonych kar, a co za tym idzie doprowadzi do upadłości spółki. Spółka wskazała ponadto, że w 2014 r. (od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2014 r.) poniosła stratę w wysokości 284.768,48 zł, a na dzień 31 grudnia 2013 r. przychód ze sprzedaży wyniósł 4.135.973.00 zł, koszty działalności gospodarczej 4.265.442,16 zł. Łączna strata ze sprzedaży wyniosła 129.469,16 zł, strata z działalności operacyjnej wyniosła 132.349,61 zł, a strata z działalności gospodarczej 153.694.26 zł. Aktywa wynosiły 1.634.308,63 zł, a pasywa 1.634.308,63 zł.

Następnie wskazano, że na dzień 31 grudnia 2014 r. przychód ze sprzedaży wyniósł 1.369.790,37 zł, koszty działalności gospodarczej 1.792.241,13 zł. Łączna strata ze sprzedaży wyniosła 422.450,76 zł, strata z działalności operacyjnej wyniosła 378.462,28 zł, a strata z działalności gospodarczej 411.273.36 zł. Aktywa wynosiły 1.087.628,18 zł, a pasywa 1.087.628,18 zł.

W ocenie wnioskodawczyni powyższe zestawienia finansowe świadczą o niestabilnej sytuacji finansowej Spółki, w której dochód i strata są w tej samej wysokości. Świadczy to o tym, iż wszelkie zaburzenie doprowadzające do podwyższenia wysokości straty spowodują nieodwracalne konsekwencje. Kara pieniężna w wysokości 241.270,00 zł doprowadzi do utraty płynności finansowej, a w konsekwencji upadłości. Na poparcie powyższych twierdzeń Spółka przedstawiła m.in. zeznanie podatkowe za rok 2014, z którego wynika, że poniosła ona stratę oraz rachunek zysków i strat za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2014 r.

Sąd I instancji odmawiając wstrzymania wykonania decyzji stwierdził, że Spółka nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ wniosek nie został dostatecznie uzasadniony. Spółka jedynie ogólnikowo stwierdziła, że wszelkie zaburzenia doprowadzające do podwyższenia wskazanej we wniosku wysokości straty spowodują nieodwracalne konsekwencje, a kara pieniężna w wysokości 241.270,00 zł doprowadzi do utraty płynności finansowej, a w konsekwencji do jej upadłości. Zdaniem Sądu I instancji z przedstawionych dokumentów nie wynika również, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. Z dokumentacji wynika bowiem, że spółka poniosła stratę z działalności gospodarczej, co jednak nie oznacza automatycznie utraty płynności finansowej. Wykazywanie przy dużych obrotach równocześnie wysokich kosztów uzyskania przychodów, nie przesądza bowiem, że spółka nie dysponuje środkami finansowymi. Strata nie oznacza zatem realnego braku środków finansowych pomimo, że ma ona znaczenie dla rozliczeń podatkowych.

Sąd I instancji podniósł, że z przedstawionych przez skarżącą dokumentów w żaden sposób nie wynika, aby sytuacja finansowa spółki był na tyle trudna, aby konieczne było ogłoszenie upadłości. Spółka nadal funkcjonuje i brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że utraciła płynność finansową. Samo gołosłowne twierdzenie, że wykonanie decyzji może doprowadzić do ogłoszenia upadłości spółki, nie jest wystarczające dla przyjęcia, że wystąpiły określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) przesłanki zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd wskazał ponadto na odwracalność skutków, które mogą wystąpić poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji, związanej z obowiązkiem zapłaty należności. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi uiszczone, a nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami. Reasumując, Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca nie wykazała zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków.

II

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła R. P. Sp. z o.o. w W., domagając się jego zmiany poprzez wstrzymanie wykonania decyzji. Sądowi I instancji zarzucono naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez odmowę wstrzymania wykonania decyzji w całości lub w części, pomimo podniesionych przez skarżącą istotnych okoliczności, przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji, przez co doszło do narażenia spółki na wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków finansowych oraz znacznego pogorszenia płynności finansowej Spółki.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwazględnienie.

W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza ich wstrzymanie. Użycie przez ustawodawcę w powyższym przepisie pojęć nieostrych takich jak "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" powoduje konieczność konkretyzacji i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych w każdej sprawie. Przesłanki wstrzymania wykonania decyzji zachodzą wówczas, gdy istnieje ryzyko, że wykonanie zaskarżonego aktu przed merytorycznym rozpoznaniem sprawy wywoła nieodwracalną szkodę dla wnioskodawcy. Chodzi więc o sytuację, gdy przywrócenie stanu poprzedniego nie będzie w ogóle możliwe lub związane będzie ze znacznym nakładem sił i środków. Ocena przesłanek wstrzymania wykonania decyzji powinna być więc dokonana nie tylko z uwzględnieniem argumentów podniesionych we wniosku ale i całokształtu okoliczności sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2008 r. sygn. akt I OZ 493/08). Strona występując z wnioskiem na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. powinna uprawdopodobnić, że natychmiastowa egzekucja decyzji mogłaby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi więc o wskazanie konkretnych sytuacji, które mogłyby hipotetycznie wystąpić po wykonaniu decyzji administracyjnej. Nakładanie na stronę obowiązku dostarczenia szczegółowych dokumentów i dowodów potwierdzających jej sytuację finansową i materialną nie jest istotą regulacji, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona, co wyżej już powiedziano, powinna uprawdopodobnić ryzyko wystąpienia negatywnych następstw wykonania decyzji a nie, jak domaga się tego Sąd I instancji, udowodnić na podstawie szczegółowych dokumentów finansowych i majątkowych ich zaistnienie.

W zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji uznał, że skarżąca nie wykazała w sposób dostateczny wystąpienia w sprawie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z uzasadnienia orzeczenia wynika, że powodem takiej oceny było uznanie przez Sąd, że spółka jedynie ogólnikowo stwierdziła, iż wszelkie zaburzenia doprowadzające do podwyższenia wskazanej we wniosku wysokości straty spowodują nieodwracalne konsekwencje, podczas gdy z dokumentów przedstawionych przez skarżącą w żaden sposób nie wynika, iż sytuacja finansowa spółki jest na tyle trudna, aby konieczne było ogłoszenie upadłości. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd I instancji ocena nie jest prawidłowa. Mając bowiem na uwadze dokumenty wskazujące na kondycję finansową strony oraz znaczną wysokość kar pieniężnych nałożonych już na spółkę w decyzjach podlegających wykonaniu – która to okoliczność znana jest Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu z urzędu – należało przyjąć, że bezpośrednim skutkiem natychmiastowego wykonania decyzji będzie wzrost strat ekonomicznych przedsiębiorstwa, zaś ich następstwem może być utrata płynności finansowej spółki.

W niniejszej sprawie skarżąca w uzasadnieniu wniosku podała, że na dzień 31 grudnia 2014 r. osiągnęła przychód w wysokości 4.135.973,00 zł zaś koszty działalności gospodarczej wyniosły 4.265.442,16 zł. Czyli łączna strata z działalności gospodarczej wyniosła 132.349,61 zł. Pasywa i aktywa spółki są na tym samym poziomie i wynoszą 1.634.308,63 zł Do wniosku skarżąca dołączyła rachunek zysków i strat za okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. potwierdzający podane informacje. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle powyższego Spółka w sposób wystarczający uprawdopodobniła wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., wskutek czego sąd kasacyjny postanowił wniosek uwzględnić.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a i art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.