Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1863/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki Sędziowie: WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.) WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi K. F. i J. F. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] lipca 2021 r. znak: [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi K. F. i J. F. ("skarżący") jest decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. znak: [...] z [...] lipca 2021 r. wydana w sprawie dotyczącej pozwolenia wodnoprawnego, w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Burmistrz Miasta Ł. wnioskiem z 9 września 2020 r. zwrócił się do Dyrektora Zarządu Zlewni w W. o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych, tj. pięciu zestawów skrzynek rozsączających w pasie drogowym ul. P. w Ł., na działkach o nr ew. [...] obręb [...] i nr ew. [...] obręb [...], gmina Ł. oraz na odprowadzanie do ww. urządzeń wodnych wód opadowych lub roztopowych z ulicy P. w Ł. Do wniosku dołączono operat wodnoprawny wraz z opisem prowadzenia zamierzonej działalności niezawierającym określeń specjalistycznych w wersji papierowej i elektronicznej.

Dyrektor Zarządu Zlewni w W. pismem z 13 listopada 2020 r. obwieścił o wszczęciu postępowania administracyjnego ww. sprawie, a także zawiadomił o tym strony postępowania. Natomiast pismem z 10 lutego 2021 r. wskazany powyżej organ zawiadomił strony o zakończeniu zbierania materiału dowodowego i możliwości zajęcia stanowiska w sprawie.

Następnie, Dyrektor Zarządu Zlewni w W. decyzją znak: [...] z [...] marca 2021 r., na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. – dalej jako: "k.p.a.") oraz art. 407 ust. 1, art. 400 ust. 1 i 6, art. 403 ust. 1 i 2, art. 396 ust. 1, art. 397 ust. 3 pkt 2, art. 389 pkt 6 w zw. z art 16 pkt 65 i art. 17 ust. 1 pkt 4 oraz art. 389 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 pkt 7 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 310 ze zm. – dalej jako: "pr.wod."), udzielił Burmistrzowi Miasta Ł. pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych, tj. pięciu zestawów skrzynek rozsączających w pasie drogowym ul. P. w Ł., na działkach o nr ew. [...] obręb [...] oraz nr ew. [...] obręb [...], gmina Ł. W punkcie drugim, trzecim i czwartym ww. decyzji organ ten udzielił pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie do ww. urządzeń wodnych wód opadowych lub roztopowych z ulicy P. w Ł., określił obowiązki wynikające z wykonywania ww. uprawienia i wskazał, że pozwolenie wodnoprawne w powyższym zakresie (dotyczącym odprowadzania wód opadowych) udziela się na czas określony, tj. 30 lat od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna. W piątym punkcie decyzji organ wskazał, że pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Dyrektor Zarządu Zlewni w W. podał, że oczyszczone wody opadowe lub roztopowe z terenu ul. P. w Ł. ujęte są w system kanalizacji deszczowej i odprowadzane do pięciu zestawów skrzynek rozsączających w pasie drogowym ul. P. w Ł., na działkach o nr ew. [...] obręb [...] oraz nr ew. [...] obręb [...], gmina Ł. Skrzynki rozsączające stanowią urządzenia wodne w myśl art. 16 pkt 65 pr.wod. Stosownie do art. 389 pkt 6 pr.wod. na wykonanie urządzenia wodnego wymagane jest uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego. Stosownie do treści art. 35 ust. 3 pkt 7 pr.wod. odprowadzanie do urządzeń wodnych wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej stanowi usługę wodną; w myśl art. 389 pkt 1 ww. ustawy na usługi wodne wymagane jest uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego. I dalej organ podał, że uwzględnił w sprawie, iż zakres wykonania urządzeń wodnych oraz korzystania z wód związany jest z wykonaniem inwestycji polegającej na budowie drogi. Ponadto Dyrektor Zarządu Zlewni w W. wskazał, że nie podważa rozwiązań technicznych przedstawionych przez Burmistrza Miasta Ł. oraz nie analizuje kwestii będących poza jego kompetencjami, a porusza się w granicach zgodności z ustawą Prawo wodne. Niewyrażanie zgody na wykonanie urządzeń wodnych nie ma zastosowania z uwagi na to że, pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń zgodnie z art. 393 ust. 4 pr.wod.

Wyjaśnił jednocześnie, że nie stwierdził naruszeń warunków określonych w art. 396 ust. 1 pr.wod., w związku z czym udzielił pozwolenia wodnoprawnego zgodnie z wnioskiem.

Po rozpoznaniu odwołania skarżących - właścicieli działki o nr ew. [...] obręb [...], Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. decyzją znak: [...] z [...] lipca 2021 r., podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 14 ust. 4 pr.wod., utrzymał w mocy decyzję Dyrektor Zarządu Zlewni w W. z [...] marca 2021 r.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ drugiej instancji w całości podzielił ustalenia poczyniona przez Dyrektora Zarządu Zlewni w W. Wskazał za organem I instancji, że inwestycja będzie realizowana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2018 r., po. 1474 ze zm.). Jednocześnie organ II instancji podkreślił, że zgodnie z art. 393 ust. 4 pr.wod. pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń. Ustawa Prawo wodne w swych regulacjach kieruje się potrzebą ochrony zasobów wodnych i określa warunki, na jakich można korzystać z tych zasobów na potrzeby ludności oraz gospodarki, nie reguluje natomiast zagadnień uzyskania prawa do użytkowania nieruchomości lub urządzeń wodnych. Kwestia prawa do użytkowania nieruchomości stanowi zagadnienie wykraczające poza postępowanie wodnoprawne. W związku z powyższym, zdaniem organu drugiej instancji, nie można uzależniać wydania pozwolenia wodnoprawnego od uzyskania zgody na korzystanie z gruntu niezbędnego do realizacji uprawnień, jakie zostaną zawarte w pozwoleniu wodnoprawnym, co więcej - organ prowadzący postępowanie nie ma podstaw do żądania od wnioskodawcy dokumentów świadczących o wyrażeniu takiej zgody.

Organ wyjaśnił przy tym, że decyzja udzielająca pozwolenia wodnoprawnego ustala usytuowanie i warunki wykonania urządzenia wodnego, nie reguluje zatem zasad i warunków uzyskania przez zainteresowanego prawa do użytkowania nieruchomości lub ich części, niezbędnych mu do realizacji inwestycji. Kwestie te podlegają regulacjom prawa cywilnego i wymagają odrębnych uzgodnień zainteresowanych stron. Natomiast ryzyko związane z ewentualną możliwością nieuzyskania od właściciela gruntu prawa do ich dysponowania ponosi inwestor, który w przypadku niniejszej sprawy, ma 6 lat na uzyskanie wymaganych prawem decyzji oraz rozpoczęcia robót budowlanych. Niespełnienie powyższego warunku powoduje, że decyzja pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych z mocy art. 414 ust. 1 pkt 4 pr.wod. wygasa. Wobec powyższego organ drugiej instancji stwierdził, że brak zgody właściciela gruntu na lokalizację w granicach jego własności projektowanych urządzeń wodnych oraz odprowadzania nimi wód opadowych i roztopowych, nie jest przedmiotem rozstrzygnięcia ustawy Prawo wodne i nie wpływa na możliwość wydania przedmiotowej decyzji.

Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. wskazał jednocześnie na to, że decyzja organu pierwszej instancji zawiera częściowo błędne przepisy ustawy Prawo wodne; jednakże (jak przyjął) uchylenie decyzji z tej przyczyny nie wpłynęłoby na wynik przedmiotowej sprawy. Przez brak podstawy prawnej należy bowiem rozumieć to, że dana decyzja rzeczywiście nie posiada podstawy prawnej, a nie to, że jej nie wymienia, czy wymienia niewłaściwy przepis. Przesłanka braku podstawy prawnej jest spełniona, gdy przepisy powszechnie obowiązującego prawa nie zawierają podstawy do wydania danej decyzji. W razie wskazania w podstawie prawnej decyzji niewłaściwego przepisu (np. innego ustępu danego przepisu niż prawidłowy) nie mamy do czynienia ani z rażącym naruszeniem prawa ani z brakiem podstawy prawnej.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z [...] lipca 2021 r. złożyli skarżący, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie od organu na ich rzecz kosztów postępowania sądowego.

Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

-art. 7 w zw. z art. 8 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegające na przyjęciu za podstawę orzekania operatu wodnoprawnego wraz z opisem prowadzenia zamierzonej działalności, mimo że nie zawierał on alternatywnych rozwiązań wodnoprawnych oraz

-art. 9 k.p.a. przez nienależyte poinformowanie, brak niezbędnych wyjaśnień, pouczeń i wskazówek skarżących o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków w postępowaniu administracyjnym, a które to działanie organu doprowadziło w konsekwencji do poniesienia przez skarżących szkody z powodu nieznajomości prawa.

Ponadto skarżący zarzucili naruszenie prawa materialnego, tj. art. 21 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez "ewidentne naruszenie prawa własności bez odszkodowania".

Odpowiadając w dniu 6 września 2021 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna; zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej znak: [...] z [...] lipca 2021 r., utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w W. z [...] marca 2021 r. o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych - pięciu zestawów skrzynek rozsączających w pasie drogowym ulicy P. w Ł. (m.in. na działce nr ew. [...] obręb [...] należącej do skarżących) oraz na usługę wodną w zakresie odprowadzania wód opadowych i roztopowych do ww. urządzeń z ulicy P. w Ł. Decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni w W. wydana została w związku z wnioskiem Burmistrza Miasta Ł., który planując budowę ulicy P. w Ł. (w trybie tzw. specustawy drogowej, Dz. U. z 2018 r., poz. 1474), wystąpił pismem z 9 września 2020 r. (sprecyzowanym w postepowaniu) o pozwolenie wodnoprawne na wykonanie pięciu zestawów skrzynek rozsączających w pasie drogowym ulicy P. w Ł. i odprowadzanie do ww. urządzeń wód opadowych i roztopowych z ulicy P. w Ł.

W ocenie Sądu, przywołane decyzje organów odpowiadających za gospodarowanie wodami nie naruszają prawa; prowadząc postępowanie w zakresie wyznaczonym ww. żądaniem inwestora, prawidłowo organy te przyjęły, że załączył on wszystkie wymagane dokumenty w odpowiedniej formie (v. art. 407 pr.wod.) oraz że nie zachodzi żadna z przesłanek z art. 396 pr.wod. uniemożliwiająca udzielenie wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego (v. art. 399 pr.wod.). Nadto, w sposób właściwy odniosły się do kwestii spornej w sprawie, dotyczącej prawa do dysponowania nieruchomością, prawidłowo przy tym akcentując zakres swoich kompetencji.

Rozwijając tę ocenę Sąd zauważa, że stosownie do treści art. 389 pkt 6 pr.wod. na wykonanie urządzeń wodnych wymagane jest pozwolenie wodnoprawne, a zgodnie z art. 16 pkt 65 pr.wod. takim urządzeniem jest skrzynka rozsączająca. Zgodnie natomiast z art. 35 ust. 3 pkt 7 pr.wod. odprowadzanie do urządzeń wodnych wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej stanowi usługę wodną; w myśl zaś art. 389 pkt 1 pr.wod. na usługi wodne wymagane jest pozwolenie wodnoprawne.

I dalej, zgodnie z art. 400 ust. 1 i ust. 8 pr.wod. pozwolenie wodnoprawne wydaje się w drodze decyzji na czas określony, nie dłuższy niż 30 lat, liczony od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, na podstawie operatu wodnoprawnego oraz zgromadzonych w toku postępowania dowodów, dokumentów i informacji. Treść pozwolenia wodnoprawnego reguluje art. 403 pr.wod, uzależniając to przede wszystkim od działalności, której dane pozwolenie dotyczy i przewidując m.in. ustalenie ilości wód opadowych lub roztopowych, odprowadzanych do wód lub do ziemi, w tym maksymalną ilość m3 na sekundę i średnią ilość m3 na rok, oraz powierzchnię rzeczywistą i zredukowaną zlewni odwadnianej przez każdy wylot (art. 403 ust. 2 pkt 2 pr.wod.). "Kształt" wniosku o pozwolenie wodnoprawne reguluje natomiast art. 407 pr.wod.; przewiduje m.in. obowiązek złożenia operatu wodnoprawnego z oznaczeniem daty jego wykonania wraz z opisem prowadzenia zamierzonej działalności niezawierającym określeń specjalistycznych, w odpowiedniej formie (v. art. 408 pr.wod.).

Z regulacji tych wynikają wymogi kształtujące postępowanie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, którego zakres wyznacza wnioskodawca. Podstawowym zaś dokumentem pozwalającym na weryfikację jego żądania (tj. zbadanie zgodności planowanego przedsięwzięcia, dla którego wymagane jest pozwolenie wodnoprawne z przepisami pr.wod.), jest operat wodnoprawny. Operat wodnoprawny jest szczególnego rodzaju dokumentem; z jednej strony ma on charakter wysoce techniczny i specjalistyczny, co zbliża go funkcją do opinii biegłego, z drugiej natomiast jest on składany przez stronę postępowania, a więc podmiot z istoty zainteresowany korzystnym zakończeniem postępowania, czyli uzyskaniem pozwolenia wodnoprawnego. Niemniej jednak ustawodawca zdecydował, iż wszystkie istotne dane i parametry zamierzenia, na które wymagane jest pozwolenie wodnoprawne, zobowiązany jest podać inwestor, natomiast rzeczą organu jest je zweryfikować pod kątem kompletności, rzetelności oraz prawdziwości, albowiem to na podstawie właśnie tych informacji organ będzie kształtował treść pozwolenia wodnoprawnego, a przez to sytuację prawną jego adresata oraz podmiotów trzecich, na które planowane przedsięwzięcie będzie oddziaływać. Prowadzący postępowanie organ jest zobowiązany ocenić informacje przedłożone przez inwestora w operacie wodnoprawnym, a w razie jakichkolwiek wątpliwości podjąć adekwatne czynności procesowe w ramach postępowania dowodowego, tak aby można było rozstrzygnąć, czy projektowany sposób korzystania z wód spełnia wymogi określone w art. 396 pr.wod. oraz nadać pozwoleniu wodnoprawnemu treść wymaganą art. 403 pr.wod. Sąd dostrzega przy tym, że zakres oceny organu reguluje w szczególności art. 396 ust. 1 pr.wod. który stanowi, że pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać: 1) ustaleń planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, z wyłączeniem okoliczności, o których mowa w art. 66; 2) ustaleń planów ochrony i planów zadań ochronnych dla obszarów chronionych; 3) ustaleń planu zarządzania ryzykiem powodziowym; 4) ustaleń planu przeciwdziałania skutkom suszy; 5) ustaleń programu ochrony wód morskich; 6) ustaleń krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych; 7) ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; 8) wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska, ochrony przyrody i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z przepisów ustawy oraz przepisów odrębnych. Jak stanowi bowiem art. 399 ust. 1 pkt 1 pr.wod. wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli: projektowany sposób korzystania z wód narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1-7, lub nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8.

W konsekwencji należy przyjąć, że konstrukcja przepisów pr.wod. powoduje, że wydanie decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy jest zasadą, jeśli tylko spełnione są warunki wskazane w ustawie, zaś wydanie decyzji o charakterze odmownym dla tego podmiotu następuje wówczas, gdy spełnione są negatywne przesłanki z art. 399 pr.wod.

Oceniając decyzje wydane w sprawie, mając przy tym na uwadze przepisy pr.wod., a także treść wniosku inicjującego to postępowanie i załączone do niego dokumenty, Sąd uznał, że decyzje te są prawidłowe. Organy orzekające przeprowadziły właściwe postępowanie; postępowanie to, jak i treść pozwolenia wodnoprawnego zdeterminowało żądanie Burmistrza Miasta Ł.

Orzekając w takim zakresie zasadnie przyjęto, że wnioskodawca złożył wszystkie wymagane dokumenty, w tym operat wodnoprawny w odpowiedniej formie, a jego treść nie wskazuje na to, aby wystąpiła którakolwiek z sytuacji uregulowanych w art. 396 ust. 1 pr.wod. Wobec braku przesłanek do odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego – prawidłowo wydano decyzję "pozytywną".

Mając na uwadze zastrzeżenia skarżących, właścicieli jednej z działek, na których zaplanowano zlokalizowanie skrzynek rozsączających (o nr ew. [...] obręb [...]), Sąd zauważa nadto, że Burmistrz Miasta Ł. wyjaśnił w postępowaniu, że jego żądanie jest związane z realizacją budowy drogi, a to w oparciu o przepisy ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Za kształt czy przebieg tak realizowanej inwestycji przed organami architektoniczno-budowlanymi odpowiada inwestor - wnioskodawca. To samo ma miejsce w postępowaniu przed organami wodnymi, które mogą ocenić żądanie tylko w ramach posiadanych kompetencji, a więc - czy udzielenie wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego jest możliwe, bo nie prowadzi do niezgodności, o której mowa w art. 399 pr.wod. Organy odpowiadające za gospodarowanie wodami nie mają natomiast żadnych uprawnień do wpływania na zakres wniosku inicjującego postępowanie – czy inaczej: zakres koniecznego pozwolenia wodnoprawnego, w tym inne usytuowanie urządzeń wodnych. Sąd zauważa przy tym, że stosownie do art. 388 ust. 2 pkt 3 pr.wod. wydanie pozwolenia wodnoprawnego następuje przed uzyskaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej - wydawanej na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1363 oraz z 2021 r. poz. 784 i 1228).

Poza tym Sąd w pełni zgadza się organami orzekającymi co do tego, że posiadanie tytułu prawnego do nieruchomości nie jest przesłanką do uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Wynika to po części z art. 407 pr.wod., regulującego wymogi wniosku o pozwolenie wodnoprawne, który nie przewiduje konieczności wykazania się tytułem prawnym do nieruchomości. Przede wszystkim zaś jednak z art. 393 ust. 4 tej ustawy, który stanowi, że pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń, a informację tej treści zamieszcza się w pozwoleniu wodnoprawnym. Oznacza to, że postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego nie rozstrzyga kwestii własności gruntu, a samo pozwolenie wodnoprawne stanowi jedynie uprawnienie np. do wykonania urządzeń wodnych i nie daje podstaw do dalej idących uprawnień do nieruchomości i urządzeń, za pomocą których realizuje się zalecenia wynikające z konkretnego pozwolenia wodnoprawnego.

W okolicznościach niniejszej sprawy ważne jest również to, że organ udzielający pozwolenia wodnoprawnego nie jest zobligowany ani uprawniony do badania czy inwestycja drogowa powstanie. Jest to dla udzielenia pozwolenia wodnoprawnego bez znaczenia prawnego. W tym kontekście można jedynie dodać, że zgodnie z art. 414 ust. 1 pkt 4 pr.wod. pozwolenie wodnoprawne wygasa, jeżeli inwestor w ramach realizacji przedsięwzięcia w zakresie dróg publicznych, linii kolejowych, linii przesyłowych, lotnisk lub lądowisk nie rozpoczął wykonywania urządzeń wodnych w terminie 6 lat od dnia, w którym pozwolenie wodnoprawne na wykonanie tych urządzeń stało się ostateczne. Zatem w przypadku niewykonania w ww. terminie projektowanych urządzeń wodnych pozwolenie wodnoprawne wygaśnie.

I w końcu, mając na uwadze zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 21 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie prawa własności bez odszkodowania, Sąd stwierdza, że wobec powyżej poczynionych już uwag, zarzut ten w tym postępowaniu jest całkowicie chybiony. Można w tym miejscu wyłącznie powtórzyć, że pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości. Niezależnie od tego Sąd dostrzega, że kwestia wywłaszczenia nieruchomości pod drogę uregulowana jest w ww. już tzw. specustawie drogowej. Tam też ustawodawca uregulował sposób ustalania odszkodowania za nieruchomości wywłaszczone na wskazany powyżej cel publiczny (v. art. 12, art. 18 tzw. specustawy drogowej).

Podsumowując, Sąd orzekając w sprawie nie dopatrzył się naruszenia prawa, w tym podniesionych w skardze przepisów procesowych; uznał, że decyzje organów obu instancji, jak i całe prowadzone postępowanie spełniają standardy wskazane w k.p.a., w szczególności w art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 tej ustawy.

W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie, zgodnie z art. 9 k.p.a., wyjaśniły skarżącym zasadność przesłanek, które legły u podstaw podjęcia decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy; odnosząc się do zarzutów formułowanych przez skarżących w postępowaniu, wyjaśniły także, dlaczego nie mogą ingerować w treść wniosku, jak i poinformowały (dość szeroko tą kwestię argumentując), że pozwolenie wodnoprawne nie uprawnia inwestora do wejścia na nieruchomość skarżących.

W tych warunkach, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.