Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 693/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: Art. 92a ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: Art. 138
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2013 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Komendanta Straży Granicznej z dnia 13 lutego 2012r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. orzeka, że uchylona decyzja nie może być wykonana, III. zasądza od Komendanta Straży Granicznej na rzecz skarżącego kwotę 400 zł (słownie: czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 13 lutego 2012 r. nr [...] Komendant Oddziału Straży Granicznej po rozpatrzeniu odwołania firmy Transport [...] W. W. od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej z dnia [...] 2011 roku Nr [...] nakładającej karę pieniężną w kwocie 12 000 zł. za naruszenie przepisu art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowy w pkt 1decyzji: uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia na podstawie art. 92 ust. 1 i 4 Ip. 10.2 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym kary pieniężnej w wysokości 4 900 złotych i nałożył karę na podstawie art. 92a ust. 1 w wysokości 4 900 zł załącznika nr 3 Ip. 5.3.1 i 5.3.2 zmienionego ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw; w pkt 2 uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia na podstawie art. 92 ust. 1 i 4 Ip. 10.3 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym kary pieniężnej w wysokości 2 750 złotych i nałożył karę na podstawie art. 92a ust. 1w wysokości 2 750 zł załącznika nr 3 Ip. 5.2.1 i 5.2.2 zmienionego ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw; w pkt 3 uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia na podstawie art. 92 ust. 1 i 4 Ip. 10.4 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym kary pieniężnej w wysokości 4 350 złotych i nałożył karę na podstawie art. 92a ust. 1 w wysokości 4 100 zł załącznika nr 3 Ip. 5.1.1 i 5.1.2 zmienionego ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw.

W podstawie prawnej wydanej decyzji powołano art. 138 § 1 pkt 1 i 2 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity, Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) oraz art. 92 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r. Nr 125 poz. 874 ze zm., zwanej dalej ustawą o transporcie drogowym), lp. 5.2, 5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 10 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw,

art. 6a pkt 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz.U. Nr 116 poz. 675).

Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych

i prawnych.

W dniu 14 lipca 2011 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości R funkcjonariusze Straży Granicznej zatrzymali do kontroli drogowej samochód ciężarowy marki Man o numerze rejestracyjnym [...], którym wykonywany

był krajowy transport drogowy rzeczy. Kierowcą ww. pojazdu był A. K. Funkcjonariusz dokonujący kontroli stwierdził naruszenie przepisów ustawy

o transporcie drogowym polegające na wykonywaniu przewozu drogowego

z naruszeniem przepisów o czasie prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerwach i odpoczynkach, skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu

bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego, przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego

i sporządził na tę okoliczność protokół nr [...]. Kierowca w protokole przesłuchania zeznał, że w ciągu 29 dni poprzedzających kontrolę nie zdarzyło się mu prowadzić pojazdu bez włożonej karty do tachografu.

Po przeprowadzonym postępowaniu oraz po rozpatrzeniu wyjaśnień strony organ I instancji - Komendant Państwowej Straży Granicznej - w dniu [...] 2011 r. wydał decyzję administracyjną nr [...] nakładającą na przedsiębiorcę Transport [...] W. W., karę pieniężną w wysokości 12 000 zł za skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego (4 900 zł), przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy (2 750 zł) oraz przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu (4 350 zł).

W odwołaniu od tej decyzji W. W. zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mającym zasadniczy wpływ na rozstrzygnięcie sprawy oraz naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zastosowanie uzasadnienia decyzji opartego na niepełnym i błędnie zinterpretowanym materiale dowodowym. Odwołujący podniósł, że na podstawie zgromadzonych danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy oraz pamięci tachografu cyfrowego nie sposób stwierdzić, że okresy prowadzenia pojazdu bez włożonej karty można przypisać A. K. Organ nie podjął również próby ustalenia nazwiska innego kierowcy, który mógł dopuścić się prowadzenia pojazdu bez włożonej karty. Ponadto odwołujący podniósł, że poddał testom tachograf zainstalowany w pojeździe marki Man o nr rej. [...] w autoryzowanej stacji zajmującej się instalacją, naprawą oraz sprawdzaniem tachografów. Tachograf zainstalowany w ww. pojeździe dokonuje wylogowania i wysunięcia karty kierowcy w czasie nieprzekraczającym 30 sekund. Jednocześnie stwierdzono, że niemożliwe jest wyjęcie karty podczas jazdy. W świetle zgromadzonego materiału przypisanie kierowcy A. K. jazdy bez włożonej karty w dniach 21, 25, 28, 29 czerwca 2011 r. oraz 1, 8 lipca 2011r. jest niemożliwe. Użyte w decyzji uzasadnienie faktyczne oparte zostało na niepełnym materiale, a posiadane dowody ocenione zostały w sposób błędny.

Rozpoznając powyższe odwołanie Komendant Oddziału Straży Granicznej w uzasadnieniu swojej decyzji wyjaśnił na wstępnie, że od dnia 1 stycznia 2012 r. zaczęły obowiązywać zmiany wprowadzone ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw.

Komendant PSG wydał decyzję administracyjną w dniu 16.12.201 Ir. zgodnie z obowiązującymi na ten dzień przepisami ustawy. Strona od ww. decyzji wniosła odwołanie w terminie. W związku z tym decyzją ostateczną w powyższym postępowaniu będzie decyzja organu II instancji, która zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa zostanie wydana zgodnie z nowymi przepisami obowiązującymi od 1 stycznia 2012 r.

Analizując materiał dowodowy zebrany w sprawie organ odwoławczy stwierdził, że zatrzymany do kontroli kierowca poruszał się pojazdem marki Man

o nr rej. [...] bez włożonej karty kierowcy do tachografu cyfrowego. W trakcie kontroli poinformował funkcjonariuszy, iż zapomniał zabrać karty z domu, jednakże po tym jak funkcjonariusze odczytali dane z tachografu i okazało się, że ww. karta została wyjęta o godz. 00:11 dnia 14.07.2011 r. czyli w trakcie realizowanego przewozu, kierowca przyniósł kartę funkcjonariuszom. Analiza danych z tachografu

i karty kierowcy za okres od dnia 16 czerwca 2011 r. do dnia kontroli, tj. 14 lipca

2011 r. (29 dni), wykazała, iż w dniach 20.06, 24.06, 28.06, 01.07, 05.07, 08.07, 09.07 został skrócony dzienny czas odpoczynku. Stwierdzono również, iż kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego w dniach 27.06, 29.06, 1.07, 8.07, 9.07 jak również przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu w dniach 24-25.06, w dniach

28-29.06, w dniu 1.07 , w dniach 5-6.07, w dniu 8.07. Powyższe naruszenia przepisu Ip. 5.3 (5.3.1 i 5.3.2) załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, w ocenie organu uzasadniało nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 4 900 złotych.

Analiza danych cyfrowych z karty oraz tachografu cyfrowego wykazała także, że kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy w dniach 27, 29 czerwca 2011 r., 1, 8 , 9 lipca 2011 r. Nałożona przez organ I instancji kara pieniężna w łącznej wysokości 2 750 złotych za naruszenie Ip. 5.2 (5.2.1 i 5.2.2) załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w pełni odpowiada prawu.

W rozpoznawanej sprawie analiza danych cyfrowych z karty kierowcy oraz tachografu cyfrowego wykazała także przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego, o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę w dniach 24/25 czerwca,28/29 czerwca, 1 lipca 2011 r.,5/6 lipca 2011 r.,8 lipca 2011 r. Powyższe naruszenie dawało podstawę do nałożenia na stronę kary pieniężnej w wysokości 4 100 zł.

Organ zaznaczył, że podczas kontroli w dniu 14 lipca 2011 r. jak również

w trakcie trwania postępowania nie został okazany dokument uzasadniający odstąpienie przez kierowcę od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. W ocenie organu odwoławczego, organ

I instancji nie dopuścił się uchybień w zakresie prowadzonego postępowania. Zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż stan faktyczny

w zakresie naruszenia przez stronę Ip. 5.3, 5.2, 5.1 załącznika nr 3 do ustawy

o transporcie drogowym został oceniony prawidłowo, co dało podstawę

do zastosowania w sprawie sankcji, w postaci kary pieniężnej. Ponadto, wbrew twierdzeniom odwołującego, postępowanie wyjaśniające przeprowadzone było rzetelnie, a zebrany w sprawie materiał dowodowy bezsprzecznie potwierdza dokonane w ramach postępowania ustalenia. Odnosząc się do zarzutów odwołania, iż na podstawie zgromadzonych danych nie można stwierdzić, że okresy prowadzenia pojazdu bez włożonej karty można przypisać kierowcy A. K., organ stwierdził, że w protokole przesłuchania świadka sporządzonym w dniu 14 listopada 2011 r. kierowca zeznał, iż w dniach od 16 czerwca do 14 lipca 2011 r. nie jeździł w załodze. W związku z powyższym nie można przypisać jazdy bez włożonej karty innemu kierowcy, zwłaszcza, że zarówno przed wyjęciem karty jak i po jej wyjęciu aktywność wykazywał jedynie A. K. Zdaniem organu zarzut ten jest bezzasadny i nie ma poparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Nie można również dać wiary zeznaniom kierowcy, iż w ciągu 29 dni poprzedzających kontrolę nie zdarzyło się mu wykonywać jazdy bez włożonej karty kierowcy, ponieważ w dniu kontroli kierowca wykonywał jazdę bez włożonej karty. Odnosząc się do dołączonej do odwołania "Ekspertyzy technicznej", która została sporządzona na zlecenie pełnomocnika strony organ odwoławczy stwierdził, że przy określeniu okresów jazdy kierowcy A. K., wziął pod uwagę tylko niebudzące wątpliwości ciągłe zarejestrowane okresy jazdy bez zarejestrowania przerwy w pojeździe. Dlatego też czas wyjęcia karty z urządzenia zainstalowanego w pojeździe w świetle zgromadzonego materiału nie ma znaczenia. Ponadto stwierdzenie naruszeń poprzedzone jest obszerną analizą danych cyfrowych sczytanych z tachografu zamontowanego w pojeździe

oraz karty kierowcy, która wykazała w prowadzonym postępowaniu, iż proceder jazdy bez włożonej karty kierowcy powtarza się i ma charakter cykliczny.

W skardze wniesionej na powyższą decyzję W. W. zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mającym zasadniczy wpływ na rozstrzygnięcie sprawy poprzez podjęcie rozstrzygnięcia w oparciu o przypuszczenia, w sytuacji gdy posiadane dowody świadczą o odmiennym stanie faktycznym oraz naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zastosowanie uzasadnienia decyzji opartego na niepełnym i błędnie zinterpretowanym materiale dowodowym.

Skarżący podniósł, że w trakcie postępowania nie zgromadzono materiału dowodowego wskazującego, że to właśnie A. K. prowadził pojazd bez włożonej karty kierowcy do tachografu cyfrowego. Organy ograniczyły się jedynie do pobrania danych z karty kierowcy i pamięci tachografu oraz dwukrotnego przesłuchania kierowcy. Stanowisko organów prezentowane w obu decyzjach jest oparte na przypuszczeniach. W ocenie skarżącego przypisanie wszystkich okresów jazdy bez karty, kontrolowanemu kierowcy A. K. nie znajduje uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym. Organy nie wzięły pod uwagę, że kierowca wyjmuję kartę z tachografu, kiedy kończy pracę i przekazuje pojazd innemu kierowcy, a sam udaje się na spoczynek. Skarżący podniósł, że z przeprowadzonej ekspertyzy wynika, że czas od wyjęcia karty do ponownego ruszenia pojazdu wynosi mniej niż 30 sekund. W takim czasie kierowca A. K. wyjął kartę tachografu i opuścił pojazd, przekazując go innemu kierowcy. Skarżący zaznaczył, że dane cyfrowe nie rejestrują informacji na temat konkretnej miejscowości w jakiej wyjęto kartę, tak więc bezzasadny jest zarzut,

że kierowca nie mógł wysiąść w środku trasy. Zmiany kierowców odbywały się

na ternie bazy. Skarżący podkreślił, że w pamięci tachografu oprócz A. K. zarejestrowano jeszcze 4 inne osoby, które w okresie objętym kontrolą prowadziły pojazd. Każda z tych osób mogła prowadzić pojazd bez karty. Powyższe okoliczności wskazują, że w sprawie błędnie określono stan faktyczny. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postepowania.

W odpowiedzi na skargę Komendant Oddziału Straży Granicznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga, więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, ale z innych powodów niż w niej wskazanych.

Zwrócić należy uwagę, że jeżeli przepisy prawa materialnego ulegną zmianie w czasie między wydaniem decyzji organu I instancji, a rozpatrzeniem odwołania, organ odwoławczy – zachowując tożsamość sprawy – obowiązany jest uwzględnić nowy stan prawny, chyba że z nowym przepisów wynika coś innego. Organ odwoławczy orzeka bowiem także merytorycznie (por. wyrok NSA z 23 września 2010 r., sygn.. akt I OSK 1566/09; orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nie ulega też wątpliwości, że kompetencje organu odwoławczego obejmują zarówno korygowanie wad prawnych decyzji organu I instancji, polegających

na niewłaściwie zastosowanym przepisie prawa materialnego, jak wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych.

W sytuacji zatem, gdy mocą ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r.

Nr 244, poz. 1454), z dniem 1 stycznia 2012 r. ustawodawca wprowadził zmiany

w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r.

Nr 125, poz. 874 ze zm.), w tym art. 92 i 92a ustawy o transporcie drogowym otrzymały nowe brzmienie, zmianie uległy także załączniki (ich numeracja)

do ustawy, wraz z wyszczególnionymi w nich poszczególnymi naruszeniami,

to za prawidłowe ocenić należy zachowanie organu odwoławczego, uwzględniające w procesie decyzyjnym wskazane zmiany stanu prawnego.

Wobec tego, skoro nie zachodziła konieczność przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego w znacznej części (art. 138 § 2 k.p.a.), zastosowania nie miał też art. 136 k.p.a. przewidujący możliwość przeprowadzenia

tzw. uzupełniającego postepowania wyjaśniającego, a zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego również się nie sprzeciwiała takiemu orzeczeniu,

to za dopuszczalne uznać należało wydanie przez organ odwoławczy decyzji reformatoryjnej – uchylającej decyzję organu I instancji i orzekającej na nowo co do istoty.

W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy orzekając jednakże

w zmienionym stanie prawnym w stosunku do istniejącego w dniu wydawania decyzji przez organ I instancji, nie ustrzegł się błędu w stosowaniu nowo obowiązujących przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Jak już wskazano powyżej, art. 92a ww. ustawy otrzymał nowe brzmienie.

W ust. 2 tego przepisu ustawodawca zdecydował, że suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10 000 zł.

W tym konkretnym przypadku organ odwoławczy wydając decyzję

na podstawie art. 138 § 1 i 2 k.p.a. orzekł na podstawie nowo obowiązujących przepisów ustawy o transporcie drogowym za naruszenia przepisów tej ustawy, wyszczególnione w "nowych załącznikach" do tej ustawy i wymierzył stronie skarżącej odpowiednio kary w wysokościach: 4 900 zł, 2 750 zł, 4 100 zł

za poszczególne naruszenia.

Suma orzeczonych kar daje zatem wysokość: 11 750 zł, a więc wyższą

niż to dopuszczają przepisy ustawy w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia

2012 r.(art. 92a ust. 2 ustawy).

Wobec powyższego decyzja organu II instancji jest więc nieprawidłowa, naruszająca przepisy prawa materialnego w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy.

Wadliwości w tym zakresie nie usuwa stwierdzenie przez organ odwoławczy

w końcowym fragmencie uzasadnienia tej decyzji, że w związku z art. 92a ust. 2 ustawy organ nakłada karę w wysokości 10 000 zł.

Takie stwierdzenie w uzasadnieniu nie może bowiem zastąpić rozstrzygnięcia i uznać je należy za nieprawidłowe.

W osnowie decyzji powinno być wprost wyrażone rozstrzygnięcie organu,

nie można go domniemywać, ani wyprowadzać z treści uzasadnienia. Z tych też względów rozstrzygnięcie organu odwoławczego w niniejszej sprawie ograniczające się tylko do uchylenia części decyzji i orzeczenia w tym zakresie na nowo, bez rozstrzygnięcia o pozostałej części decyzji, od której organ odwoławczy rozpoznawał odwołanie, ocenić należy za wadliwe i naruszające przepis art. 138 k.p.a.

w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 248/12 i powołane tam orzecznictwo sądów administracyjnych).

Wobec zatem uchybień w stosowaniu prawa materialnego, ale równocześnie

i uchybień procesowych polegających na niewłaściwym sformułowaniu sentencji decyzji, należało uchylić zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy, ponownie orzekając w tej sprawie, rozpozna odwołanie

od decyzji organu I instancji i rozważy w pierwszym rzędzie prawidłowość decyzji organu I instancji mając na względzie zmianę stanu prawnego. Zwrócić należy bowiem uwagę, że każdy akt administracyjny "(...) zostaje obciążony dorozumianą klauzulą, zgodnie z która wiąże tak daleko i tak długo, jak długo istnieją identyczne stosunki faktyczne, jak te, które stanowiły podstawę aktu (klauzulą rebus sic stantibus). Jeżeli bowiem akt administracyjny stanowi normę prawną dla konkretnego przypadku, należy uznać, że razem z odpadnięciem tego stanu faktycznego znika

z kręgu zjawisk prawnych norma prawna regulująca nieistniejący już stan faktyczny. Cessante causa cessat lex ipsa." (T. Woś, Moc wiążąca aktów administracyjnych

w czasie, Warszawa 1978 r., s. 122). Rozważenia będzie wymagała zatem kwestia, czy wskutek zmiany stanu prawnego nie zmienił się także stan faktyczny. W sytuacji braku zmian w tym zakresie organ odwoławczy zobowiązany będzie ocenić,

czy przez wzgląd na zasadę dwuinstancyjności postępowania, pozostawienie

w obrocie decyzji organu I instancji, mimo że wydanej na aktualnym w dniu jej podejmowania stanie prawnym, nie będzie naruszać prawa procesowych stron tego postępowania.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie,

na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w punkcie I sentencji wyroku.

Treść art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), obligowała do orzeczenia, jak w punkcie II sentencji wyroku.

O kosztach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie,

na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w punkcie III sentencji wyroku.