Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 136/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6011 Nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, rozbiórkę lub użytkowanie
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 pkt 1,  art. 50 ust. 1,  art. 51 ust. 7,  art. 51 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędziowie Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca) Protokolant Agata Szlachetka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi P.K. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania P.K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie W. z dnia [...] r. Nr [...] o nakazie rozbiórki wybudowanego niezgodnie z obowiązującymi przepisami budynku gospodarczego na działce nr 173/465, przy ul. [...] w miejscowości S., gmina K.W., D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowanego we W. utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu tej decyzji, organ odwoławczy przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie W. zainicjowany wystąpieniem J.W. - wszczął postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej dobudowy drewnianej szopy do budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na działce nr 173/465 przy ul. [...] w S., gmina K.W..

W dniu 23 września 2010r. organ I instancji przeprowadził oględziny zabudowy opisanej wyżej działki nr 173/465, podczas których ustalił, że na działce tej do 17 września 2010r., pomiędzy ogrodzeniem a bramą wjazdową do garażu (w chwili obecnej zamurowaną) znajdował się obiekt budowlany wykonany z drewna, dach jednospadowy kryty gontem, o wymiarach 3,5 m x 5,5 i wysokości ok. 3 m, który pełnił funkcję szopy - obiektu gospodarczego. Obiekt był trwale związany z gruntem przy pomocy betonowych słupów o średnicy 160 mm. Następnie obiekt został w całości przeniesiony w inne miejsce, w którym znajdował się w chwili przeprowadzania oględzin. W związku z przeniesieniem obiektu na miejsce pierwotnej lokalizacji odpowiadającej zgłoszeniu, dokonanemu skutecznie w Starostwa Powiatowego we W., lecz niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, organ I instancji decyzją z dnia [...]r., Nr [...] wydaną na podstawie art.49b ust.1 Prawa budowlanego nakazał skarżącemu rozbiórkę samowolnie wybudowanej szopy – budynku gospodarczego na działce nr 173/465, przy ul. [...] w S..

W wyniku odwołania DWINB decyzją z [...] r., Nr [...] uchylił ww. decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, z tej to przyczyny, że zachodziła konieczność wyjaśnienia, czy budowa przedmiotowego budynku gospodarczego faktycznie może być kwalifikowana jako samowola budowlana, w kontekście dokonanego zgłoszenia budowy. DWINB wskazał, że o ile obiekt został wykonany zgodnie ze zgłoszeniem nie można kwalifikować go jako samowoli budowlanej i stosować procedury legalizacyjnej regulowanej art. 49b ustawy Prawo budowlane. Organ wyjaśnił, że możliwe jest nakazanie w trybie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego rozbiórki obiektu budowlanego wzniesionego na podstawie zgłoszenia, lecz z naruszeniem przepisów.

W związku ze stwierdzeniem, że obiekt znajduje się w miejscu zgodnym z dokonanym zgłoszeniem – PINB decyzją z [...]r., Nr [...] umorzył postępowanie w sprawie samowolnej dobudowy drewnianej szopy do budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na działce nr 173/465 przy ul. [...] w S., gmina K.W..

Niemniej pismem z dnia 15 kwietnia 2011r. PINB zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie budowy budynku gospodarczego niezgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy Prawo budowlane, oraz w sprzeczności z uwarunkowaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na działce nr 173/465 przy u. [...] w S., gmina K.W.. W toku przeprowadzonych w dniu 26 maja 2011r. oględzin ustalono, że drewniany budynek gospodarczy został usytuowany przy granicy z działką 173/466, oraz pomiędzy granicą z działką 173/244 (ul. [...]) a elewacją frontową budynku mieszkalnego.

W dniu 4 lipca 2011r. Kierownik Wydziału GP Urzędu Miejskiego w K.W. pismem z 27 czerwca 2011r. wyjaśnił organowi I instancji, że przedmiotowy budynek gospodarczy przekroczył obowiązującą linię zabudowy. Do pisma załączony został wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w K.W. z 28 marca 2002r., nr [...], w części obejmującej działkę nr 173/465 AM-8 w obrębie S..

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przyjął, że rzeczony obiekt istniejący na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - MJws, przekracza ustaloną planem linię zabudowy usytuowaną w odległości 5 m od granicy z działką drogową nr 173/244 (ul. [...]).

W konsekwencji powyższego, organ I instancji decyzją z dnia [...]r., Nr [...] z powołaniem się na przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, nakazał skarżącemu rozbiórkę wybudowanego niezgodnie z obowiązującymi przepisami budynku gospodarczego na działce nr 173/465, przy ul. [...] w miejscowości S., gmina K.W..

Od powyższej decyzji odwołał się P.K., reprezentowany przez adwokata S.Cz..

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r., Nr [...], DWINB utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, stwierdzając, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Powołując się na przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. Nr 243 poz. 1623), organ odwoławczy wskazał, że decyzja wydawana w trybie tegoż przepisu jest możliwa wówczas, gdy organ ustali, że roboty budowlane są wadliwe i nie ma możliwości ich naprawy tj. doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem (por. Dziwiński Robert, Ziemski Paweł, Komentarz ABC 2006, Komentarz do art. 51 Prawa budowlanego). Przez "zgodność z prawem" należy rozumieć zgodność z przepisami administracyjnego prawa materialnego.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy podkreślił, że decyzja organu I instancji została podjęta w postępowaniu w sprawie budowy budynku gospodarczego niezgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy Prawo budowlane, oraz w sprzeczności z uwarunkowaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na działce nr 173/465 przy u. [...] w S.. Z wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą z dnia 28 marca 2002r., nr [...] Rady Miejskiej w K.W. (Dz.Urz. z [...]r., Nr [...], poz. [...]) w części obejmującej działkę nr 173/465 AM-8 w obrębie S., wynika że przedmiotowy budynek gospodarczy przekracza ustaloną planem linię zabudowy usytuowaną w odległości 5 m od granicy z działką drogową nr 173/244. Organ odwoławczy nie zgodził sie z odwołującym, że linia zabudowy ustalona planem dotyczy tylko zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej a nie budynków nieprzeznaczonych na pobyt ludzi. Zdaniem organu, ustalona planem linia zabudowy dotyczy wszelkiej zabudowy na działce, przy czym oczywiście zabudowa ta musi odpowiadać funkcji wyznaczonej planem. Jeżeli zabudowa ta jest niezgodna z funkcją wyznaczonej dla tego terenu w m.p.z.p. to nie można jej zalegalizować. Działka nr 173/465 w S. znajduje się zaś na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - oznaczonej w planie symbolem MJws. Plan ustala dla tego terenu funkcję podstawową i uzupełniającą. Funkcję podstawową stanowi zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w układzie wolnostojącym lub szeregowym. Funkcję uzupełniającą stanowią usługi nieuciążliwe. W ocenie organu odwoławczego, budynek gospodarczy przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz przechowywania narzędzi oraz sprzętu służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, nie jest niezgodny z funkcją mieszkaniową Niemniej budynek taki musi spełniać warunki określone planem zagospodarowania przestrzennego dla zabudowy na terenie, na którym jest usytuowany. Skoro zaś wybudowany przez P.K. budynek gospodarczy przekracza obowiązującą linię zabudowy ustaloną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, to w tej sytuacji należało nakazać jego rozbiórkę w trybie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z powodu naruszenia przepisów w stopniu uniemożliwiającym doprowadzenie robót do stanu zgodnego z prawem.

Bez znaczenia - w ocenie organu odwoławczego - dla wyniku niniejszego postępowania pozostaje dokonana przez PINB ocena zgodności z przepisami wybudowanej na tej samej działce wiaty. Przedmiotem postępowania rozstrzyganego niniejszą decyzją jest jedynie sprawa budowy budynku gospodarczego i tylko w tej kwestii organ może się wypowiadać. Ocena poprawności ustaleń dokonanych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie dotyczącej wiaty będzie mogła zostać dokonana przez organ jedynie w przypadku skutecznego wniesienia odwołania od decyzji wydanej w tamtej sprawie.

W skardze na powyższą decyzję P.K. zarzucił naruszenie:

– przepisu art. 50, art. 51 ust.1 pkt 1 i ust. 7 Prawa budowlanego poprzez nakazanie rozbiórki budynku gospodarczego mimo, że został on wykonany na podstawie zgłoszenia zamiaru przystąpienia do budowy budynku gospodarczego, a obowiązująca na działce 173/465 AM-8 linia zabudowy, którą sporny budynek przekracza dotyczy zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a nie budynków nieprzeznaczonych na pobyt ludzi;

– przepisu art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w treści zaskarżonej decyzji konkretnych zapisów planu zagospodarowania przestrzennego, z którego wynika, że obowiązująca na działce 173/465 linia zabudowy przebiega w odległości 5 metrów od granicy z działką drogową.

– przepisu art. 7, 8, 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez oparcie decyzji na podstawie wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bez dokonania oceny czy wypis z wyrysem, zgodny jest z treścią mpzp.

Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...] r. Nr [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zakwestionował stanowisko organów, że przyjęta przez organy linia zabudowy na poziomie 5 m od granicy z działką drogową dotyczy wszelkich budowli i budynków.

Skarżący zarzucił, że organ II instancji nie wskazał konkretnych przepisów planu, z których wynika jaka linia zabudowy przewidziana jest na działce 173/465 w miejscowości S., co skutkuje naruszeniem art. 107 § 1 i 3 k.p.c.

Zdaniem skarżącego, w niniejszej sprawie organy zobowiązane były do wydania decyzji na podstawie mpzp - uchwały Rady Miejskiej w K.W. z dnia 28 marca 2002r. Nr [...], z treścią której organy administracji powinny się zapoznać, a nie jedynie opierać się na stanowisku Urzędu Miasta i Gminy K.W. i wypisie z wyrysem planu, który nie przedstawia pełnej treści planu. Oznacza to zdaniem skarżącego, że brak było podstaw do uznania, że sporny budynek został wybudowany niezgodnie z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego.

Dodatkowo skarżący wskazał, że bezpośrednio przy budynku gospodarczym znajduje się zadaszenie, co do którego organ I instancji postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] nałożył obowiązek przedłożenia dokumentacji na podstawie art. 48b ust. 2 Prawa budowlanego. Zdaniem skarżącego świadczy to o tym, że organ I instancji w różnych sprawach reprezentuje odmienne stanowisko co do wagi i treści zapisów planu zagospodarowania przestrzennego, tymczasem nie może być tak, że budynek gospodarczy znajdujący się pomiędzy budynkiem mieszkalnym, a działką sąsiednią (ul. [...]) jest niezgodny z planem miejscowym, zaś wiata, która znajduje się również pomiędzy wskazanym budynkiem i tą samą działką sąsiednią, jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego. Organ II instancji uznał, że okoliczności wskazane wyżej są nieistotne w niniejszej sprawie, jednakże w ocenie skarżącego wskazują one, że te same organy różnie interpretują przepisy planu zagospodarowania przestrzennego, zaś jednolitość orzecznicza niezbędna z uwagi na treść art. 8 k.p.a. powoduje, że powinny być one interpretowane jednakowo, tym bardziej jeśli dotyczą jednego podmiotu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. 153, poz. 1269 ze zm./ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. /Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j./ wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy wydana w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a.

Dokonując kontroli legalności podjętych w niniejszej sprawie decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a. nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów.

Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowanego we W. z dnia [...] r. Nr [...], jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z dnia [...]r., Nr [...] - nie narusza przepisów prawa w zakresie wskazanym w art. 145 p.p.s.a., co powoduje że skarga nie mogła zostać uwzględniona.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623), zwanej dalej "Prawem budowlanym", stosownie do którego, właściwy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.

Regulacja przyjęta w cyt. wyżej art. 51 ust.1 pkt.1 Prawa budowlanego pozwala na stwierdzenie, że decyzja określona w tymże przepisie wydawana jest wówczas /jak trafnie zauważył organ odwoławczy/, gdy organ ustali, że roboty budowlane są wadliwe i nie ma możliwości ich naprawy, tj. doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem (por. R. Dziwiński, P. Ziemski, Komentarz ABC 2006, Komentarz do art. 51 ustawy - Prawo budowlane).

Istotny jest przy tym również przepis art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, zgodnie z którym przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób o którym mowa w art. 50 ust. 1, czyli:

1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub

2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub

3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub

4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach.

Zważyć w tym miejscu należy, że w orzecznictwie przyjęte zostało, iż przez przepisy prawa wskazane w cyt. wyżej art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego rozumieć należy także ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok WSA w Gdańsku z 2 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 869/10, publ. LEX nr 992986). Zgodnie bowiem z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) - miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i stosownie do art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły.

Innymi słowy, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest częścią systemu prawnego państwa. Przedmiotowy plan różni się w porównaniu z innymi normami powszechnie obowiązującymi tylko tym, że ustalenia jego obowiązują na obszarze danej gminy /por. R.Hauser, M.Mzyk, Z.Niewiadomski, M.Rzążewska, Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym z komentarzem. Wyd.Prawnicze Warszawa 1995r., str.28/.

Sąd zatem w pełni podziela poglądy prezentowane w doktrynie, że przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako aktu prawa miejscowego, mające moc powszechnie obowiązującą - muszą być przestrzegane bez względu na to, czy jego rozwiązania budzą krytyczny stosunek, dopóki nie zostaną zmienione w trybie w/w ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym./por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, str.143/.

Oznacza to, że organy gmin oraz organy administracji publicznej związane są ustaleniami zawartymi w planie, który został prawidłowo opublikowany i wszedł w życie. Pogląd taki wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 stycznia 2011r. (sygn.akt II OSK 150/10, publ. na stronie www.nsa.gov.pl) - stwierdzając, że przez przepisy prawa wskazane w art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego rozumieć należy także ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Niesporne jest w sprawie, że skarżący zgłosił zamiar przystąpienia do budowy budynku gospodarczego na działce nr 173/465 przy u. [...] w S., gmina K.W. w dniu 11 sierpnia 2010 r.. Wprawdzie organ architektoniczno-budowlany nie wniósł ostatecznie sprzeciwu, niemniej jednak orzekające w niniejszej sprawie organy nadzoru budowlanego zasadnie zastosowały tryb przewidziany w art. 50 i 51 Prawa budowlanego, jako, że przepisy te mają zastosowanie do przypadków innych niż określone w art. 48 ust. 1 i art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego. Obejmują one między innymi roboty budowlane wykonane w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w przepisach prawa (art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego).

W niniejszej sprawie nie jest sporne, że teren zainwestowanej działki przedmiotowym obiektem objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą Rady Miejskiej w K.W. z dnia 28 marca 2002 r., Nr [...] (publ. Dz. Urzędowy Woj.D. z [...] r., Nr [...], poz. [...]). Zgodnie z § 1 tejże uchwały – ustalenia planu wyrażone są w postaci tekstu uchwały oraz rysunku planu, stanowiącym załącznik graficzny do uchwały.

Z ustaleń tegoż planu wynika, że teren przedmiotowej nieruchomości oznaczony nr działki 173/465, a na której zlokalizowany jest opisany budynek gospodarczy, oznaczony jest symbolem MJws, czyli jest to teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

W/w uchwała w § 15 ustala dla tego terenu funkcję podstawową oraz uzupełniającą, gdzie funkcję podstawową stanowi zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w układzie wolnostojącym lub szeregowym (pkt 1), zaś funkcję uzupełniającą stanowią usługi nieuciążliwe (pkt 2).

Istotne jest przy tym, że w § 15 pkt 4 tejże uchwały postanowiono, że linie zabudowy określone zostały na rysunku planu. Z rysunku planu wynika zaś, że linia zabudowy ustalona została poprzez odpowiednie oznaczenie graficzne /por. Legenda do rysunku planu/, z równoczesnym opisem, iż jest to linia zabudowy obowiązująca /na łukach i działkach narożnych nieprzekraczalna/.

Podkreślić należy, że skoro niewątpliwie z rysunku planu nie wynika, aby linia zabudowy na przedmiotowej działce usytuowana była w granicy z działką drogową nr 173/244 /ulicą [...]/, to nie można zarzucić organom, iż niezasadnie przyjęły, że przedmiotowy budynek gospodarczy przekracza ustaloną planem linię zabudowy, przy przyjęciu przez organy, że linia ta wynosi 5 m od granicy z działką drogową nr 173/244.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym ustalenia zawarte w protokole z oględzin przeprowadzonych w dniu 26 maja 2011 r. wynika, że przedmiotowy budynek gospodarczy został usytuowany pomiędzy działką 173/244 (ul. [...]) a elewacją frontową budynku jednorodzinnego, gdy nadto z licznych fotografii wynika, że sporny budynek znajduje się przy granicy z działką drogową – z ul. [...].

Wbrew zarzutom skarżącego, przedmiotowy budynek gospodarczy objęty jest ustaloną mpzp linią zabudowy (§ 15 pkt 4 w/w uchwały w związku z rysunkiem planu), jako, że niewątpliwie stanowi on obiekt budowlany w rozumieniu art.3 pkt.1 Prawa budowlanego, a po drugie nie można w okolicznościach niniejszej sprawy pojęcia "zabudowy" wykładać w oderwaniu od definicji "budowy" - zawartej w art.3 pkt.6 Prawa budowlanego.

Oznacza to, że Sąd uznał za zasadne stanowisko organów, iż ustalona w/w miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego linia zabudowy dotyczy wszelkiej zabudowy. Sąd tym samym nie podzielił zarzutu skarżącego, że owe ustalenie dotyczy tylko zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a nie budynków nieprzeznaczonych na pobyt ludzi.

Skoro zatem lokalizacja przedmiotowego budynku jest niezgodna z obowiązującym miejscowym planem, jako, że ów budynek gospodarczy przekracza ustaloną miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego linię zabudowy od granicy z działką drogową nr 173/244, to zachodziła sytuacja określona w cyt. wyżej art.50 ust.1 pkt.4 Prawa budowlanego. Z uwagi zaś na oczywistą niemożność doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, jedyną możliwością w tej sytuacji było wydanie nakazu orzekającego rozbiórkę na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są więc zgodne z prawem.

Niesłusznym jest tym samym zarzut skarżącego, iż organy wydając w sprawie zaskarżone decyzje wydały je z naruszeniem przepisu art. 50, art. 51 ust.1 pkt 1 i ust. 7 Prawa budowlanego.

Również w ocenie Sądu zebrany w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy – wbrew zarzutom skargi - nie daje podstaw do przyjęcia, by w sprawie naruszone zostały wskazane przez skarżącego przepisy prawa procesowego, a które to naruszenia – tak jak to już wyżej Sąd podkreślał - zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt.1 lit.c p.p.s.a. - mogłyby stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanych decyzji.

Podkreślić przy tym należy, że w aktach sprawy znajduje się uchwała Rady Miejskiej w K.W. z dnia 28 marca 2002r., Nr [...] w sprawie zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wsi S., czyli tekst planu wraz z załącznikiem graficznym w postaci rysunku planu sporządzony na kopii mapy. Niewątpliwe jest w sprawie, że uchwała ta została zgodnie z art.29 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa D. z [...]r., Nr [...], poz.[...], jak również dostępna jest na stronie internetowej, co oznacza, że uchwalony plan jest powszechnie dostępny, gdy nadto zgodnie z przepisem art.30 w/w ustawy o planowaniu (...) - każdy ma prawo wglądu do planu miejscowego oraz otrzymania z nich wypisów i wyrysów.

Wprawdzie istotnie organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odwołuje się do wypisu i wyrysu z planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. /znajdującego się również w aktach sprawy/, niemniej jednak, skoro stwierdzenia organu, jak to Sąd wyżej potwierdził - odpowiadają ustaleniom opublikowanemu planowi, to nie stanowi to uchybienia, które mogłoby wpłynąć na rozstrzygnięcie sprawy.

W tym stanie faktycznym i prawnym - Sąd, nie dopatrując się naruszenia prawa, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.