Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 395/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 57 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 3 i par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA - Danuta Kania po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji postanawia - odrzucić skargę -


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 14 września 2011 r., nadanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji, K. J. wskazał, że wnosi skargę na bezczynność organu w przedmiocie podjęcia czynności procesowych w zakresie spraw administracyjnych toczących się przed organem, jak również w których występuje on jako organ odwoławczy i nadzorczy w przedmiocie przysługującego mu świadczenia finansowego z tytułu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

Podkreślił, że w zakresie przedmiotu sporu, jakim jest świadczenie finansowe równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego przysługującego funkcjonariuszowi Policji zwolnionemu ze służby i uprawnionemu do zaopatrzenia emerytalno-rentowego, zapadł merytorycznie rozpatrujący tą kwestię wyrok WSA w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 1032/08 z dnia 14 stycznia 2009 r. Pomimo bezpośredniego wskazania w przedmiotowym wyroku, że organy Policji nie posiadają podstawy prawnej do wzruszenia decyzji KPP w K. nr [...], a decyzja ta jest prawomocna i wiążąca organy Policji, do chwili obecnej zaległe świadczenia nie zostały mu wypłacone, jak również świadczenia te nie są na bieżąco wypłacane.

Zdaniem skarżącego, organ trzyma się linii polityki orzeczniczej, wewnętrznych przepisów i poleceń co do orzekania, odmawia uwzględnienia dowodów i załatwienia sprawy skarżącego zgodnie z przepisami prawa materialnego i prawomocnym orzeczeniem WSA w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że zarzut strony w przedmiocie bezczynności organów Policji w kwestii przyznania jej prawa do równoważnika nie może być uznany za zasadny.

Następnie w piśmie z dnia 10 listopada 2011 r. skarżący oświadczył, w związku z otrzymaną odpowiedzią na skargę, że wnosi by w postępowaniu sądowym kontrolą objąć nie tylko bezczynność orzeczniczą organów administracji, lecz również samą decyzję nr [...] jako wydaną bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego oraz stanowiącą rażące naruszenie wyroku WSA w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 1032/08 oraz orzeczenie jej niewykonalności w całości, jak również merytorycznego orzeczenia wyrokiem o prawomocności i wykonalności decyzji KPP w K. nr [...].

Z uwagi na nieprecyzyjne wskazanie przedmiotu skargi, pismem z dnia 4 stycznia 2012 r. Sąd wezwał K. J. do usunięcia jej braków formalnych, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez wskazanie, w zakresie niewydania jakiego aktu lub niepodjęcia jakiej czynności złożył skargę na bezczynność organu. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 10 stycznia 2012 r.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżący w piśmie z dnia 11 stycznia 2012 r., nadanym w Urzędzie Pocztowym w dniu 12 stycznia 2012 r., wskazał, że wnosi o "rozpoznanie skargi w przedmiocie przewlekłości postępowania przed skarżonym organem nierozpoznania żądania uchylenia, zmiany, lub orzeczenia o nieważności w trybie kontroli czynności procesowo-orzeczniczych decyzji KWP w [...] i utrzymanych nią w mocy prawnej orzeczeń organu pierwszej instancji, jak również postępowań zainicjowanych przez skarżącego przed skarżonym organem w trybie samokontroli, względnie stwierdzenia nieważności, z uwagi na ich wydanie bez podstawy prawnej decyzji KGP, bądź ich niewykonalności, by doprowadzić do stanu zgodnego z literą prawa, jak również, by stan ten odpowiadał skutkom materialnoprawnym wyroku WSA w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 1032/08".

Podniósł następnie, że przedmiotem sporu toczącego się przed organami Policji, począwszy od Komendanta Powiatowego Policji w K., [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] oraz skarżonego organu –Komendanta Głównego Policji jest żądanie skarżącego do wykonania od dnia [...] maja 2005 r. decyzji Komendanta Powiatowego Policji w K.

Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do podjęcia żądanych czynności w zakresie kontroli i nadzoru orzeczniczego zmierzającego do skutecznego wyeliminowania z obiegu prawnego wydanych przez podległy mu organ, tj. KWP w [...] decyzji, jak również utrzymanych przez ten organ decyzji pierwszej instancji wzruszających prawo podmiotowe skarżącego i naruszających orzeczenie WSA w Warszawie, jak i wprost art. 32 Konstytucji, w tym samym zakresie zobowiązanie skarżonego organu do dokonania skutecznej samokontroli orzeczniczej, w tym niezwłocznego rozpoznania wniesionej skargi o nieważność decyzji KWP w [...] nr [...].

Z uwagi na nieprawidłowe wykonanie wezwania Sądu z dnia 4 stycznia 2012 r. do sprecyzowania skargi, Sąd pismem z dnia 28 lutego 2012 r. wezwał ponownie skarżącego do jednoznacznego sprecyzowania skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez podanie przedmiotu zaskarżenia, tj. wskazanie, czy przedmiotem jego skargi z dnia 14 września 2011 r. jest:

- bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w zakresie wypłaty należności finansowych,

- bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...],

- czy też jej przedmiotem jest bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w zakresie rozpatrzenia innego wniosku skarżącego – wówczas Sąd wskazał, iż należy dokładnie określić wniosek skarżącego, przy którego rozpatrzeniu organ pozostaje w bezczynności lub przewlekle prowadzi postępowanie.

Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 6 marca 2012 r.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu w piśmie z dnia 6 marca 2012 r. K. J. określił, że przedmiotem zaskarżenia są czynności procesowe i orzecznicze organów administracji państwa, w których organem drugiej instancji jest Komendant Główny Policji, w zakresie czynności kontrolnych postępowań przeprowadzonych przed skarżonym organem, w zakresie zaskarżenia orzeczeń, niewłaściwego rozpatrywania spraw, przewlekłości, a wręcz bezczynności organu pierwszej instancji, w szczególności w zakresie czynności egzekucji w administracji wykonania decyzji ostatecznej nr [...] wydanej skarżącemu na przyszłość przez Komendanta Powiatowego Policji w K., pozostającej w obiegu prawnym i wykonalnej w trybie egzekucji w administracyjnym toku postępowania, co do której podważenia w obiegu prawnym nie istnieje podstawa prawa materialnego i decyzja podlega szczególnej ochronie art. 2 i 32 Konstytucji, jak również merytorycznemu rozstrzygnięciu zagadnienia wstępnego orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do sygnatury II SA/Wa 1032/08 z dnia 14 stycznia 2009 r.

Skarżący podał, że w sprawie wydano szereg pism, odpowiedzi itp. które nie posiadały oznaczenia aktu administracyjnego, jednakże poprzez oznaczenie organu, odmowę spełnienia żądania podmiotu i podpis osoby upoważnionej do działania w imieniu organu mogą stanowić decyzje administracyjne, a ich uznanie, bądź odmowa uznania w zakresie przedstawionej dokumentacji skarżonego organu pozostaje we właściwości sądu.

Powyższe prowadzi do wnioskowania uchylenia przez sąd swoim orzeczeniem wszystkich orzeczeń wydanych przed skarżonymi organami, na które organ skarżony się ewentualnie powoła, by w obiegu prawnym pozostał wyłącznie jeden akt administracyjny, tj. decyzja KPP w K. nr [...], jako akt ostateczny i wykonalny.

Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu skarżonego, przypadku uznania, że w rzeczonej sprawie wydał on decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] KWP nr [...], względnie o orzeczenie w zakresie przewlekłości rzeczonego postępowania w zakresie wydania wymaganego prawem orzeczenia administracyjnego, gdy z ustaleń sądu wyniknie, iż nadesłane pisma nie stanowią orzeczeń administracyjnych.

Skarżący wniósł również o rozważenie zastosowania w toku orzekania przepisu art. 149 § 1 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wymierzenie skarżonemu organowi stosownej grzywny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego musi spełniać wymogi przewidziane w art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), tj. powinna zawierać, miedzy innymi, wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności oraz oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy. W przypadku nieuzupełnienia braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, sąd administracyjny odrzuca skargę (art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy).

Dodać należy, że prawidłowe określenie zakresu żądania jest obowiązkiem strony skarżącej, zaś sąd administracyjny powinien jedynie poinformować o skutkach niewłaściwego wypełnienia tego obowiązku i wezwać do sprecyzowania skargi.

W rozpatrywanej sprawie, wobec nieprawidłowego określenia przedmiotu skargi, K. J. został dwukrotnie wezwany do sprecyzowania swego żądania. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżący nie wskazał jednak w sposób niebudzący wątpliwości, w zakresie niewydania jakiego aktu lub niepodjęcia jakiej czynności złożył skargę na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Należy przy tym wskazać, że Sąd nie może domniemywać intencji skarżącego, gdyż to skarżący precyzuje treść skargi, zaś brak sprecyzowania skargi uniemożliwia nadanie jej prawidłowego biegu. Wobec powyższego, niewykonanie w sposób prawidłowy przez skarżącego wezwania Sądu, stanowi obligatoryjną podstawę odrzucenia skargi.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.