Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 1069/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-11-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1-7, art. 53 ust. 4 pkt 8
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: par. 3 ust. 1 i 2,  par. 4 ust. 1,  par. 9
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art. 98 ust. 3
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Alicja Jaszczak - Sikora Protokolant st. sekretarz sądowy Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2012r. sprawy ze skargi Fundacji A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej Fundacji A kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że w dniu 18 sierpnia 2008 r. M. R. wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy A z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla nieruchomości położonej w A, oznaczonej numerami geod. "[...]". Inwestycja ma polegać na budowie budynku mieszkalnego, dwóch budynków gospodarczych oraz stodoły.

W dniu 4 maja 2009 r. do organu pierwszej instancji wpłynęła korekta wniosku

o ustalenie warunków zabudowy, w którym wskazano, że planuje się budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku gospodarczo - mieszkalnego oraz 2 budynków gospodarczych.

Po złożeniu korekty tego wniosku urbanista przygotował projekt decyzji, uwzględniający zmianę w zakresie planowanej inwestycji, który ponownie poddano uzgodnieniom. Postanowieniem z dnia "[...]" projekt uzgodnił – w zakresie ochrony gruntów rolnych - Starosta (znak "[...]"), a postanowieniem z dnia "[...]" postępowanie uzgodnieniowe przed Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska zawieszono.

Postanowieniem z dnia "[...]" Burmistrz Miasta i Gminy A nałożył na inwestora - w trybie art. 96 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko obowiązek przedłożenia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska określonych dokumentów w celu przeprowadzenia postępowania odnośnie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Postanowieniem z "[...]" RDOŚ nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 dla ww. przedsięwzięcia, przedłożenia raportu o oddziaływaniu na obszar Natura 2000, w zakresie określonym

w punkcie 3 tego postanowienia.

W dniu 30 czerwca 2010 r. do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek Fundacji A o dopuszczenie do udziału w prowadzonym postępowaniu. Postanowieniem

z dnia 7 lipca 2010 r. wniosek Fundacji uwzględniono, uznając ją za stronę tego postępowania.

Postanowieniem z dnia "[...]" Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił realizację planowanego przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania na obszar specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 Puszcza – Piska oraz obszar o znaczeniu dla wspólnoty Natura 2000 Ostoja Piska i określił warunki realizacji tego przedsięwzięcia. Następnie postanowieniem z dnia "[...]" RDOŚ podjął postępowanie w sprawie uzgodnienia warunków zabudowy, a postanowieniem z dnia "[...]" uzgodnił warunki zabudowy dla inwestycji opisanej we wniosku.

Decyzją z dnia "[...]" Burmistrz Miasta i Gminy A ustalił warunki zabudowy dla działek nr "[...]" położonych w obrębie A, gmina A, dla zamierzenia związanego z budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku mieszkalno- gospodarczego oraz dwóch budynków gospodarczych. Wskazano, że budynek mieszkalny należy zlokalizować najbliżej od strony drogi, natomiast budynki gospodarcze w głębi za budynkiem mieszkalnym, równolegle bądź prostopadle do drogi. W decyzji zawarto ustalenia dot. ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, jak również dot. obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej. W uzasadnieniu decyzji podano, że dla terenu objętego wnioskiem nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, działka nie wymaga uzyskania zgody na przeznaczenie terenów rolnych na cele nierolnicze w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Następnie opisano przebieg postępowania w sprawie i wskazano, że projekt decyzji (przygotowany przez architekta posiadającego uprawnienia i wpisanego na listę Północnej Okręgowej Izby Urbanistów) uzgodniono z RDOŚ oraz Starostą Powiatowym.

Odwołanie od tej decyzji złożyła Fundacja A, wnosząc o jej uchylenie. Wskazano, że działki położone są w granicach Mazurskiego Parku Krajobrazowego oraz obszarów Natura 2000 "Puszcza Piska" kod PLB280008

z Dyrektywy Ptasiej UE i "Ostoja Piska" kod PLH280048 z Dyrektywy Siedliskowej,

a także graniczą bezpośrednio z użytkiem ekologicznym "Zatoka Wygryńska". Wskazano, że do działek objętych postępowaniem stosuje się ograniczenia wynikające z rozporządzenia nr 9 Wojewody Warmińsko - Mazurskiego z dnia 26 stycznia 2006 r.

w sprawie Mazurskiego Parku Krajobrazowego oraz art. 117 ust. 1 pkt 2 ustawy

o ochronie przyrody, a także zakazy wynikające z art. 33 ust. 1 i ust. 2 ustawy

o ochronie przyrody oraz art. 10 Dyrektywy Siedliskowej Rady Europy, gdyż tereny te położone są na obszarze specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 - "Puszcza Piska" kod PLB280008 oraz obszarze specjalnej ochrony siedlisk "Ostoja Piska" kod PLH280048. Podniesiono, że teren ten to wilgotna łąka znajdująca się w kompleksie łąk przylegających do Zatoki Wygryńskiej jeziora Bełdany, które wraz z zatoką oraz przyległym kompleksem leśnym są jednym z najważniejszych w Parku rejonów żerowisk i lęgowisk kani czarnej, kani rudej, bielika, orlika krzykliwego, błotniaka stawowego, żurawia i derkacza. Odwołująca się podała, że działki znajdują się

w bezpośrednim sąsiedztwie zarówno zakupionych przez Fundację gruntów na poszerzenie rezerwatu przyrody "Krutynia" w gminie Ruciane-Nida, jak i w kompleksie łąk okalających użytek ekologiczny "Zatoka Wygryńska". Fundacja zakupiła działki nr "[...]" o pow. 8 ha z uwagi na zabezpieczenie korytarza ekologicznego przebiegającego od rzeki Krutyni do Zatoki Wygryńskiej. Wskazano, że projektowana zabudowa dominowała będzie w krajobrazie łąkowym w pobliżu użytku ekologicznego "Zatoka Wygryńska", a jej realizacja stworzy precedens i spowoduje możliwość zabudowy sąsiednich działek (trwają postępowanie dotyczące działek "[...]"). Podniesiono, iż w konsekwencji doprowadzi to do odcięcia Zatoki Wygryńskiej od terenów rezerwatu przyrody "Krutynia" w najistotniejszym miejscu, jakim jest korytarz ekologiczny łączący te dwie formy ochronne, co jest złamaniem art. 117 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody oraz klasycznym przykładem efektu skumulowanego w myśl ustawy z dnia 3 października 2008 r. Zdaniem Fundacji planowana inwestycja nie stanowi kontynuacji funkcji na sąsiednich działkach.

Odwołanie od tej decyzji wniósł także Dyrektor Mazurskiego Parku Krajobrazowego. Odwołujący się podniósł co do zasady te same argumenty co Fundacja.

Po rozpatrzeniu odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" utrzymało zaskarżone postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia "[...]" znak "[...]" w mocy w całości; uchyliło zaskarżoną decyzję z dnia "[...]" w części, tj. w punkcie drugim i trzecim i orzekło w tym zakresie co do istoty sprawy, w pozostałym zakresie zaś utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W ocenie Kolegium Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska,

w świetle dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania, nie miał podstaw do odmowy uzgodnienia realizacji planowanego przedsięwzięcia. Przedstawiony przez inwestora raport został wykonany w zakresie, jaki wskazano w postanowieniu RDOŚ. Wyjaśnił, że dla potrzeb raportu przeprowadzono badania terenowe składu gatunkowego awifauny, obserwacje były prowadzone w okresie od kwietnia do sierpnia 2010 r. (zgodnie z zaleceniami RDOŚ), a ich szczegółowe wyniki przedstawia opracowanie pt. "Waloryzacja przyrodnicza terenu planowanej inwestycji na działkach nr "[...]" w obrębie ewidencyjnym A w gminie A oraz terenów przyległych", stanowiące załącznik do raportu. Na podstawie przeprowadzonego badania stwierdzono, że analizowany teren ten nie stanowi dogodnego żerowiska oraz siedliska lęgowego dla gatunków ptaków wymienionych w Załączniku I Dyrektywy Ptasiej i nie przewiduje się znaczącego negatywnego oddziaływania inwestycji na obszar Natura 2000 Puszcza Piska i gatunki ptaków wymienione w ww. załączniku. Nie stwierdzono także na terenie objętym inwestycją ani jednego siedliska z załącznika I Dyrektywy Siedliskowej, które mogą być istotne dla powyższych gatunków. Nie zauważono także występowania gatunków roślin wymienionych w Załączniku II Dyrektywy Rady 92/43/EWG w sprawie gatunków roślin i zwierząt, których ochrona wymaga wyznaczenia specjalnych obszarów ochrony. Przedmiotowe działki stanowią żerowisko dla zaledwie 3 takich gatunków, tj. gąsiorka, żurawia oraz bociana białego, przy czym dla żurawia i bociana białego są to żerowiska alternatywne. Tereny żerowiskowe znajdują się na podmokłej części łąk w odległości powyżej 100 m od planowanej inwestycji, inwestycja nie będzie więc miała negatywnego wpływu na te gatunki oraz ich siedliska. Przyjęto, że przy zachowaniu odpowiednich zabiegów ochronnych, planowana inwestycja nie wpłynie negatywnie na przyrodę i walory krajobrazowe Mazurskiego Parku Krajobrazowego oraz na obszary Natura 2000 "Puszcza Piska" i "Ostoja Piska" oraz przedmioty jej ochrony.

Kolegium podniosło, że postępowanie mające na celu zbadanie wpływu planowanej inwestycji na obszary chronione Natura 2000 "Puszcza Piska" i "Ostoja Piska" zostało przeprowadzone z zachowaniem zasad określonych w art. 7, 77 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, wykazując, że nie ma podstaw do przyjęcia, że przedsięwzięcie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na ten obszar. Z materiałów postępowania jasno wynika, jakie gatunki objęte ochroną występują na danym terenie, wyjaśniono wyczerpująco na jakiej podstawie uznano, że np. dla żurawia i bociana białego tereny te stanowią jedynie żerowiska alternatywne, z jakich przyczyn uznano, że dla innych gatunków tereny te nie stanowią terenów żerowiskowych. Ustalenia zaś organu znajdują oparcie w sporządzonym w sprawie raporcie. Z materiałów tych wynika także, że na etapie budowy oddziaływania będą miały charakter chwilowy lub krótkotrwały, a przy zachowaniu podstawowych wymogów dotyczących prowadzenia budowy ich skala i zasięg będą znikome.

Co do oceny natomiast zasadności ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji planowanej przez inwestora - podniesiono, że z wniosku inwestora wynika, że inwestycja ma zostać zrealizowana na działkach nr "[...]",

a z załączonej do wniosku koncepcji zagospodarowania terenu wynika, iż główny wjazd i wejście na działkę będzie się odbywało od strony drogi gminnej, oznaczonej nr geodezyjnym "[...]". Zgodnie zatem z brzmieniem § 2 pkt 5 rozporządzenia ta część działki budowlanej jest frontem działki. W ocenie Kolegium wyznaczony obszar analizowany spełnia wymogi określone w rozporządzeniu i pozwala na pełne i wnikliwe przeanalizowanie spełnienia warunków ustawowych, działka zaś objęta wnioskiem położona jest w odległości ok. 100 metrów od najbliższej zabudowy wsi A,

a wyznaczony w minimalnej odległości obszar obejmuje częściowo zabudowę tej miejscowości i pozwala na przyjęcie, że jest wystarczający dla ustalenia zabudowanych działek sąsiednich w szerokim rozumieniu i stanowi prawidłowo określoną podstawę do zbadania spełnienia wymogów z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednocześnie pozwala w toku postępowania na uwzględnienie specyfiki okolicy objętej analizą, w tym m.in. występującej w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej, zagrodowej oraz pensjonatowej, a także sposoby zagospodarowania tych terenów.

Na podstawie obszaru analizowanego, w oparciu o działki dostępne z tej samej drogi publicznej, przyjęto, że wnioskowana inwestycja stanowi kontynuację funkcji zabudowy sąsiedniej. Kolegium podniosło również, że inwestycja spełnia warunek kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy).

Dalej organ podkreślił, że planowana inwestycja nie stoi w sprzeczności

z rozporządzeniem nr 9 Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 26 stycznia 2006r.

w sprawie Mazurskiego Parku Krajobrazowego. Podniesiono w decyzji, że postanowienie wydane przez organ współdziałający na podstawie art. 53 ust. 4 bada zgodność planowanego zamierzenia z przepisami szczególnymi, tj. z przepisami ustawy o ochronie przyrody oraz wydanych na jej podstawie przepisów szczególnych, wiążąc przy tym organ rozstrzygający sprawę w postępowaniu głównym.

Skargę na ww. decyzję Kolegium wywiodła Fundacja A, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji i postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia "[...]". Fundacja podtrzymała swoją argumentację zaprezentowaną w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. Wskazano ponadto, że w zaskarżonej decyzji nie ma śladu analizy wpływu planowanej inwestycji na Mazurski Park Krajobrazowy zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Podniesiono, że zbadanie wpływu inwestycji na środowisko przyrodnicze obszaru Natura 2000 nie zastępuje zbadania wpływu na przyrodę i walory krajobrazowe Parku.

Poza zarzutami środowiskowymi podniesiono, że wątpliwości budzi również analiza warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która według skarżącej nie została prawidłowo dopełniona. W ocenie strony skarżącej decyzja organu I instancji nie spełnia wymogów związanych z przepisami wykonawczymi zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 27 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności planowana inwestycja nie stanowi w rzeczywistości kontynuacji funkcji na sąsiednich działkach,

a w pkt 6b decyzji, ustalającym obsługę w zakresie komunikacji infrastruktury technicznej nierozstrzygniętą sprawą jest możliwość odprowadzania ścieków z działek "[...]" z uwagi na brak zgody ze strony Fundacji, na której terenie (działka "[...]") znajduje się najbliższa przepompownia ścieków wybudowana nielegalnie przez Gminę A.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności

z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami).

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia

z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji

w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach,

a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012r., poz. 270 – zwanej

w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność.

Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy

(art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł

do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Zaskarżone decyzje nie mogą ostać się w obrocie prawnym, choć nie z powodów wskazanych w skardze, ale ze względu na braki formalne powodujące niezgodność tych rozstrzygnięć z niektórymi przepisami prawa.

Przede wszystkim wskazać należy, że stosownie do treści art. 54 pkt 1 – 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647) decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Stosownie zaś do treści art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przepisy m.in. art. 54 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy.

Stosownie natomiast do treści § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy.

Wskazać należy, iż w świetle § 9 powołanego rozporządzenia częściami składowymi decyzji o warunkach zabudowy są: część tekstowa decyzji (§ 9 ust. 1), część graficzna decyzji (§ 9 ust. 1) oraz załącznik do decyzji w postaci wyników analizy, o której mowa wyżej, zawierających część tekstową i graficzną (§ 9 ust. 2). Załączniki są integralną częścią decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, a zatem muszą zawierać dokładne oznaczenie decyzji oraz właściwy podpis osoby uprawnionej do podjęcia decyzji, gdyż załączników nie można traktować inaczej jak decyzji. Cześć graficzna decyzji winna być również opatrzona podpisem osoby uprawnionej do wydania decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2007r., II OSK 200/06, Lex nr 327707). Podobnie w wyroku z dnia 21 czerwca 1999 r. (sygn. akt IV SA 1757/98, Lex nr 47867) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że załącznik graficzny do decyzji stanowi jej integralną część - musi więc odpowiadać takim samym wymogom jak decyzja. Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. załącznik do decyzji powinien zawierać stosowną adnotację opatrzoną podpisem i pieczęcią oraz wskazującą datę i numer decyzji, której stanowić ma integralną część.

Tymczasem w sprawie niniejszej decyzja organu I instancji nie odpowiada w pełni powyższym wymogom. W części tekstowej decyzji nie opisano załączników do decyzji, które stanowią jej integralną część. Dalej wskazać należy, że decyzja posiada załącznik nr 2 i 3, jest to analiza zawierająca część tekstową i graficzną, które zostały opatrzone podpisem i pieczęcią organu. Natomiast brak jest w istocie części graficznej decyzji. Do decyzji została bowiem dołączona jedynie mapa w skali 1:1000, która nie została opisana jako załącznik nr 1 do decyzji, a co najistotniejsze nie została podpisana przez osobę upoważnioną do wydania decyzji. Część graficzna została opatrzona jedynie pieczęcią i podpisem (lub ich kserokopią) osoby sporządzającej projekt decyzji, co w ocenie Sądu, nie może konwalidować braku podpisu osoby upoważnionej do wydania decyzji.

Ponadto z jednolitej linii orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że integralną częścią decyzji powinien być załącznik graficzny w postaci mapy w stosownej skali, zawierający linie rozgraniczające terenu inwestycji, wyznaczające jej położenie w terenie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2001 r. sygn. akt IV SA 24/99, Lex nr 53359 i z dnia 5 października 1999 r. IV SA 1499/97, Lex nr 48755). W orzecznictwie wskazano również, że załącznik w postaci mapy z wyznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji stanowi integralną część decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i nie może być żadnych wątpliwości, co do linii rozgraniczających teren inwestycji, a określenie linii rozgraniczających teren inwestycji jest obowiązkiem organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy, co oznacza, że organ nie może uchylić się od tego obowiązku. Linie rozgraniczające teren inwestycji nie mogą być utożsamiane z granicami działki, chociaż nie jest wykluczone oznaczenie tych linii po granicach działki (por. wyroki: WSA w Łodzi z 23 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Łd 379/07, Lex nr 467230; NSA z 9 lutego 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 180/98, Lex 44197; WSA w Gliwicach z dnia 31 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Gl 903/07, Lex nr 499866; wyrok WSA w Warszawie z 20 czerwca 2006r. sygn. akt IV SA/Wa 2112/05, Lex nr 232957).

Tymczasem organ I instancji takich linii rozgraniczających teren inwestycji nie wyznaczył. Nie znalazły się one bowiem na niepodpisanej mapie w skali 1:1000 załączonej do decyzji. Pomijając już fakt, że zamieszczenie linii rozgraniczających teren inwestycji jest obowiązkiem nałożonym na organ z mocy ustawy, to dodatkowo wskazać należy, że inwestor do wniosku z dnia 4 maja 2009 r. załączył mapę w skali 1:1000 na której naniesiono proponowaną linię rozgraniczającą inwestycji od strony jeziora. Z akt wynika, że taka linia znalazła się również w projekcie decyzji (karta 250 akt administracyjnych), która została – jak należy rozumieć – przekazana do uzgodnienia pismem z dnia 14 maja 2009 r. Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska (dalej: RDOŚ). Jednakże decyzja organu I instancji już takiej linii rozgraniczającej teren inwestycji nie zawiera. Oznacza to więc, że jest ona nie tylko niezgodna z art. 54 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ale także z wnioskiem inwestora, ponadto wydana decyzja różni się od decyzji przesłanej do uzgodnienia RDOŚ. Dodatkowo wskazać należy, że linie rozgraniczające teren inwestycji winny zostać określone ze względu na znaczny obszar działki inwestora oraz okoliczność, że działka ta znajduje się na terenie objętym formami ochrony przyrody i nie może być żadnych wątpliwości, którą konkretnie część działki inwestor zamierza zabudować. Tymczasem decyzja organu I instancji, która winna określać warunki zabudowy

i zagospodarowania terenu tego nie precyzuje, a w nie podpisanej mapie dołączonej do decyzji określono jedynie obowiązującą linię zabudowy od strony drogi gminnej.

Z powodu wyżej wymienionych istotnych wad formalnych decyzji organu I instancji, których nie dostrzegł organ odwoławczy, należało wyeliminować z obrotu prawnego rozstrzygnięcia zapadłe w obydwu instancjach. Decyzja organu I instancji jest bowiem niekompletna i nie zawiera wszystkich elementów, które winny się w niej znaleźć z mocy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wymienionego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r.

Sąd podzielił natomiast stanowisko organu II instancji co do prawidłowości – na dzień wydania zaskarżonej decyzji - zaskarżonego postanowienia uzgadniającego realizację planowanego przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania na obszar specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 Puszcza Piska oraz na obszar o znaczeniu dla Wspólnoty Natura 2000 "Ostoja Piska".

Na podstawie analizy zgromadzonej w sprawie dokumentacji, a zwłaszcza opierając się o "Raport o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i 3 budynków gospodarczych na działkach nr "[...]", położonych w obrębie A, gmina A" (akta adm., k.- 134) należy dojść do wniosku, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na ten obszar. Z raportu wynika, że dla jego potrzeb przeprowadzono badania terenowe składu gatunkowego awifauny. Obserwacje były prowadzone w okresie od kwietnia do sierpnia 2010 r., stosownie do postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (akta adm., k. – 60), a ich szczegółowe wyniki przedstawia opracowanie pt. "Waloryzacja przyrodnicza terenu planowanej inwestycji na działkach nr "[...]" w obrębie ewidencyjnym A w gminie A oraz terenów przyległych, stanowiące załącznik do raportu. Wskazano, że w trakcie zbierania materiału odbyto 8 wizyt terenowych, w tym 2 liczenia nocne ze stymulacją głosową ukierunkowaną na występowanie derkacza Crex crex. Wyjaśniono, czym kierowano się przy określaniu granic badanego terenu. Autor raportu przedstawił charakterystykę terenu i inwestycji, warianty przedsięwzięcia, oddziaływanie inwestycji, tak na etapie budowy, jaki i eksploatacji, na środowisko. Przeprowadzono także ocenę oddziaływania inwestycji na obszary Natura 2000, na przyrodę i walory krajobrazowe Mazurskiego Parku Krajobrazowego oraz na użytek ekologiczny Zatoka Wygryńska. Wyjaśniono, że planowana zabudowa nie będzie realizowana w oderwaniu od istniejącej zabudowy wsi Wygryny, planowane budynki położone będą w całości w obrębie dawnego siedliska oraz pastwiska, usytuowanego ok. 3 m powyżej poziomu łąki, w bezpośrednim sąsiedztwie drogi gminnej. Charakter inwestycji wskazuje, że nie przewiduje się trwałych zmian w rzeźbie terenu ani w sposobie jego zagospodarowania (w tym wycinki drzew). Projekt uwzględnia typowe dla mazurskiego krajobrazu walory architektoniczne, jakie częściowo zostały zachowane w A, wobec czego przedsięwzięcie nie wpłynie negatywnie na krajobraz tego terenu. Podniesiono, że ze względu na skalę inwestycji przewidziano strefę oddziaływania w promieniu do 200 m na etapie budowy oraz w promieniu do 50 m na etapie eksploatacji. Na podstawie przeprowadzonego badania stwierdzono, że teren ten nie stanowi dogodnego żerowiska oraz siedliska lęgowego dla gatunków ptaków wymienionych w Załączniku I Dyrektywy Ptasiej i nie przewiduje się znaczącego negatywnego oddziaływania inwestycji na obszar Natura 2000 Puszcza Piska i gatunki ptaków wymienione w ww. załączniku. Nie stwierdzono także na terenie objętym inwestycją ani jednego siedliska z załącznika I Dyrektywy Siedliskowej, które mogą być istotne dla powyższych gatunków. Nie odnotowano również występowania gatunków roślin wymienionych w Załączniku II Dyrektywy Rady 92/43/EWG w sprawie gatunków roślin i zwierząt, których ochrona wymaga wyznaczenia specjalnych obszarów ochrony. Przedmiotowe działki stanowią żerowisko jedynie dla 3 chronionych gatunków, tj. gąsiorka, żurawia oraz bociana białego, przy czym dla żurawia i bociana białego są to żerowiska alternatywne. Tereny żerowiskowe znajdują się na podmokłej części łąk w odległości powyżej 100 m od planowanej inwestycji. Jednym z najważniejszych zagrożeń dla tych gatunków jest utrata siedlisk w wyniku intensyfikacji rolnictwa oraz urbanizacji otwartych terenów - scalania pól połączonego z likwidacją miedz, zadrzewień śródpolnych i śródpolnych zbiorników wodnych oraz intensywnym stosowaniem chemicznych środków ochrony roślin. Projekt inwestycji nie przewiduje działań mających na celu zmiany wykorzystania tej części działki, usuwania obecnych zadrzewień czy osuszania podmokłej części działki, a więc inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu na te gatunki oraz ich siedliska. Podano także, że rewiry lęgowe lokalnych populacji rzadkich gatunków ptaków chronionych znajdują się w odległości 500-1000 m od planowanej inwestycji, obszar, na którym planowana jest inwestycja nie stanowi dla tych gatunków dogodnego miejsca żerowania, a obszary takie znajdują się na łąkach na drugim brzegu Zatoki Wygryńskiej. Przyjęto, że przy zachowaniu odpowiednich zabiegów ochronnych, planowana inwestycja nie wpłynie negatywnie na przyrodę i walory krajobrazowe Mazurskiego Parku Krajobrazowego oraz na obszary Natura 2000 "PuszczaPiska" i "Ostoja Piska" oraz przedmioty jej ochrony.

Zarzuty zatem strony skarżącej, która podnosi, że planowana inwestycja może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, co skutkowałoby w myśl art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 3 października o udostępnianiu informacji o środowisku

i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2008, Nr 199, poz. 1227) odmową uzgodnienia warunków realizacji projektowanego przedsięwzięcia, należy uznać, zwłaszcza wobec ustaleń raportu, za niezasadne. Tym bardziej, że w toku postępowania administracyjnego skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, które potwierdzałyby jej racje. Odnosząc się zaś do twierdzenia skarżącej Fundacji, która podniosła na rozprawie przed sądem, że raport, którego badania przeprowadzone były od kwietnia do sierpnia, nie jest reprezentatywny dla występowania derkacza, który odbywa gody w innym okresie, wskazać należy, że to Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w postanowieniu z "[...]" (akta adm., k. – 60) określił okres (sezon lęgowy) inwentaryzacji przyrodniczej dziko występującej flory i fauny. To postanowienie zaś strona skarżąca mogła, nie zgadzając się z jego ustaleniami, zaskarżyć do organu wyższego stopnia, jednak tego nie uczyniła. Dodać jeszcze trzeba, że z raportu nie wynika, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, żeby w badanym obszarze występowały rysie i wilki.

Dodać w tym miejscu warto, że specjalny charakter obszarów Natura 2000 nie wyklucza zabudowy. Ocena zaś ewentualnego zagrożenia musi być dokonywana na podstawie konkretnego stanu faktycznego, który w rozumieniu art. 98 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...) podlega badaniu przez organ i przesądza o tym, czy inwestycja może zostać na takim chronionym terenie zrealizowana.

Ponadto w ocenie strony skarżącej analiza warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie została prawidłowo dopełniona. Skarżąca oparła swoje stanowisko głównie na zarzucie braku kontynuacji funkcji pensjonatowo-usługowej i rekreacyjnej, poprzez zaprojektowanie przez inwestora przedsięwzięcia o charakterze budownictwa mieszkalnego lub zagrodowego. Z uwagi jednak na wskazane wcześniej braki formalne decyzji, skutkujące uchyleniem zaskarżonych rozstrzygnięć Sąd nie może przesądzić na obecnym etapie zasadności tych zarzutów.

Dodatkowo wskazać należy, że według postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia "[...]" (akta adm., k. – 354) uzgadniającego warunki zabudowy i zagospodarowania terenu rzeczonej inwestycji, przedsięwzięcie to nie narusza zapisów rozporządzenia nr 9 Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 26 stycznia 2006r. w sprawie Mazurskiego Parku Krajobrazowego oraz nie jest sprzeczne z celami ochrony tego obszaru. Postanowienie to zaś zostało wydane przez organ współdziałający na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który badał zgodność planowanego zamierzenia z przepisami szczególnymi, tj. z przepisami ustawy

o ochronie przyrody oraz wydanych na jej podstawie przepisów szczególnych.

Odnosząc się natomiast do pisma Dyrektora Mazurskiego Parku Krajobrazowego z dnia 19 października 2012r., w którym zwrócono się do Sądu o uwzględnienie przy rozpatrywaniu rzeczonej skargi faktu opublikowania w dniu 15 października 2012r. Planu Ochrony Mazurskiego Parku Krajobrazowego w Dzienniku Urzędowym Województwa Warmińsko-Mazurskiego, wskazać należy, że Sąd nie mógł przychylić się do tego wniosku i nie był władny dokonać oceny inwestycji w kontekście przyjętego planu ochrony. Plan ten bowiem został uchwalony już po wydaniu skarżonej decyzji organu II instancji, a Sąd zobligowany jest rozpoznawać sprawę w oparciu o stan prawny obowiązujący w dniu wydania rozstrzygnięcia II – instancyjnego. W tej dacie zaś Sąd nie dopatrzył się naruszeń przepisów środowiskowych w zakresie planowanej inwestycji. Przyjęcie planu ochrony może mieć jedynie ewentualne znaczenie przy ponownym rozpoznaniu wniosku inwestora (po wyroku Sądu) o ustalenie warunków zabudowy.

Podobnie Sąd rozstrzygając niniejszą sprawę nie mógł wziąć pod uwagę pisma uczestnika postępowania z dnia 31 października 2012 r., które wraz z załącznikami zostało złożone po zamknięciu rozprawy.

Rozpoznając sprawę ponownie organy wezmą pod uwagę ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu wyroku.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c uchylił w pkt 1 sentencji wyroku zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. Z mocy art. 152 tejże ustawy Sąd orzekł w pkt 2, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Oznacza to, iż nie wywołuje ona skutków prawnych od chwili wydania wyroku, mimo iż jest on nieprawomocny. O kosztach postępowania orzeczono w pkt 3 stosownie do art. 200 powołanej ustawy.