Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 610/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 127 § 1, art. 134
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie NSA Stanisław Śliwa /spr./ WSA Marcin Kamiński Protokolant sekretarz sądowy Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2022 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 15 marca 2022 r. nr SKO.415/24/2022 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz strony skarżącej "A" sp. z o.o. w R. kwotę 997 zł /słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w Rzeszowie, decyzją z dnia 15 marca 2022 r. nr SKO.415/24/2022, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 28 grudnia 2021 r. nr AR.6733.64.18.2021.AG64 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W podstawie prawnej Kolegium powołało art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.".

Działając na wniosek H. O. i R. O. Prezydent Miasta [...], wskazaną decyzją z 28 grudnia 2021 r., ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego na zamierzenie inwestycyjne pn: "Rozbudowa sieci wodociągowej" na działkach nr: [...], [...], [...], [....], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] obr. [...] położonych przy ul. [...] w [....]. Organ ustalił, że wnioskowane działki leżą w terenie, na którym brak obecnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestycja zaś, w świetle brzmienia art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami zalicza się do inwestycji celu publicznego. Lokalizacja inwestycji uzyskała pozytywną opinię Miejskiego Zarządu Dróg w [...] (pismo z dnia 1 grudnia 2021 r., znak TD.411.158.2021.MM). Nie wymaga natomiast uzgodnienia z Zarządem Województwa Podkarpackiego i Wojewodą Podkarpackim w myśl art. 53 ust.4 pkt. 10 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwanej w dalszej części "u.p.z.p.".

Od powyższego rozstrzygnięcia złożone zostały dwa odwołania.

B. B. zauważył, że miejsce włączenia do sieci wodociągowej na należącej do niego działce nr [...] koliduje z projektem zagospodarowania terenu, w którym przewiduje się utwardzenia pod miejsca postojowe i chodnik oraz rezerwę terenu dla wykonania sieci i przyłączy gazu, prądu oraz wody. Wskazał, że nie jest znany termin realizacji włączenia planowanej sieci, dlatego mogłoby to opóźnić prace związane z jego inwestycją lub skutkować rozbiórką wykonanych utwardzeń, czego chciałby uniknąć.

Z kolei, A. sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej także: "Skarżąca") w złożonym odwołaniu podała, że jest nowym właścicielem nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] nr ewid. dz. [...] i [...] obr. [...], nabytej dnia 30 grudnia 2021r. i prosi o włączenie do postępowania jako strony. Oświadczyła, że nie wyraża zgody na wejście w teren jej inwestycji. Miejsce włączenia do sieci wodociągowej koliduje bowiem z jej projektem zagospodarowania terenu, w którym przewiduje utwardzenia pod miejsca postojowe i chodnik. Koliduje również z planowanymi przyłączami pozostałych mediów, przez co miejsce jest bardzo zagęszczone i może doprowadzić do niezachowania odpowiednich odległości od rur. W związku z tym, że nie jest znany termin realizacji włączenia planowanej sieci, mogłoby to opóźnić prace związane z jej inwestycją lub spowodować sytuację rozbiórki wykonanych utwardzeń, czego chciałaby uniknąć.

SKO w Rzeszowie, decyzją z dnia 15 marca 2022 r., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [....]. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter związany. Oznacza to, że jeżeli wniosek o ustalenie lokalizacji dotyczy inwestycji, której lokalizacja pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym i z unormowaniami przewidzianymi w przepisach odrębnych oraz czyni zadość warunkom formalnym, organ właściwy w sprawie ma obowiązek wydać decyzję pozytywną. Po ponownym przeanalizowaniu stanu faktycznego i prawnego sprawy Kolegium uznało, że decyzja odpowiada prawu. Stwierdziło, że wszystkie strony miały zapewnioną możliwość zapoznania się z aktami, brały czynny udział w postępowaniu. Dokonano ustalenia niezbędnych parametrów inwestycji w analizie. Uzyskano wymagane prawem uzgodnienia. Odnosząc się zaś do argumentacji odwołania SKO wskazało, że organ I instancji jest związany co do zakresu (jako całej sfery planowanej inwestycji) i charakteru (rozumianego jako zbiór cech właściwych danej inwestycji, odróżniających ją od innych) planowanej inwestycji wnioskiem inwestora i nie ma kompetencji do podejmowania czynności w tym zakresie postępowania bez jego żądania. Zakres planowanej inwestycji określony jest przez wnioskodawcę i jeżeli planowana przez niego inwestycja jest możliwa do zrealizowana w granicach przez niego planowanych, organ nie może odmówić wydania pozytywnej decyzji. Brak jest zatem podstawy prawnej do zobowiązania wnioskodawcy do zmiany zakresu inwestycji - przesunięcia jej w kierunku oczekiwanym przez Odwołującego czy ustalenia terminu jej realizacji. Szczegóły posadowienia czy dysponowanie przez inwestorem prawem do zlokalizowania inwestycji na danej nieruchomości są elementem weryfikacji na kolejnym etapie postępowania i nie mogą stanowić podstawy czy to wydania czy uchylenia decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W tym postępowaniu inwestor uzyskuje jedynie informację czy inwestycja, która jest jedynie planem w jego zamyśle może w danej lokalizacji zostać realizowana.

A. sp. z o.o. z siedzibą w R. zaskarżyła w całości decyzję SKO w Rzeszowie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, zarzucając naruszenie:

przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

art. 2 pkt. 5 u.p.z.p. poprzez uznanie, iż zamierzona inwestycja spełnia przesłanki ustawowe i pozwala na zakwalifikowanie jej jako "inwestycja celu publicznego" w sytuacji gdy inwestycja ta nie służy celom publicznym, a to z kolei nie spełnia przesłanek ustawowych i wyklucza przypisanie charakteru inwestycji celu publicznego,

art. 6 u.g.n. w ten sposób, że Organ uznał, iż przedmiotowa inwestycja jest celem publicznym w rozumieniu tej ustawy, jednakże nie można jej za taką uznać, ponieważ nie działa na rzecz dobra publicznego, a jedynie na rzecz interesu indywidualnego,

przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

art. 7 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, tj. niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności w kwestii zbadania czy zamierzenie inwestycyjne spełnia przesłanki wynikające z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, a warunkujące wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego,

art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie,

art. 107 § 3 K.p.a. poprzez sporządzenie niewystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, niewyjaśnienia dostatecznie przesłanek faktycznych i prawnych wydanego rozstrzygnięcia, w szczególności nie odniesienie się przez Organ do zarzutów podniesionych w odwołaniu,

art. 155 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony, interesu społecznego lub zasad współżycia społecznego.

W oparciu o powyższe Spółka wniosła o uchylenie kwestionowanej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zauważyła, powołując się na orzecznictwo sądowe, że nie można przyjmować automatycznie, że każda inwestycja związana z budową i utrzymaniem przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń służy celom publicznym - interesowi publicznemu. Istotą inwestycji celu publicznego jest jej nakierowanie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym. Zdaniem Spółki, nie można przyjmować automatycznie, że każda inwestycja związana z budową i utrzymaniem przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń służy celom publicznym - interesowi publicznemu. Istotą inwestycji celu publicznego jest jej nakierowanie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie prowadzi do wniosku, iż planowana inwestycja nie jest odcinkiem sieci wodociągowej mającej przesyłać wodę do bliżej nieokreślonej liczby odbiorców, a ma na celu jedynie zaspokojenie wąskiego kręgu odbiorców. Zdaniem Spółki, ocena legalności lokalizacji inwestycji celu publicznego w danym miejscu, co obejmuje również ocenę jej przebiegu w terenie prywatnym, powinna polegać na stwierdzeniu, czy ingerencja w prawo własności jest w danym przypadku konieczna i uzasadniona.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wskazało, że lokalizacja sieci umożliwiającej chociaż kilku mieszkańcom Rzeczowa zaopatrzenie w wodę stanowi bez wątpienia inwestycję celu publicznego. Niezależnie od tego kto jest inwestorem - po wybudowaniu sieci stanie się ona majątkiem gminy i będzie służyła zaopatrzeniu w wodę mieszkańcom gminy [...]. Tym bardziej, że status podmiotu podejmującego te działania nie ma - zgodnie z przepisem planowania przestrzennego – znaczenia. Zdaniem Organu, znaczenie lokalne lub ponadlokalne należy powiązać z urzeczywistnieniem potrzeb odpowiednio wspólnoty samorządowej lub całości społeczeństwa zamieszkującego RP. Kolegium podkreśliło, że sieć ma zapewnić zaopatrzenie w wodę kilkudziesięciu mieszkańcom ulicy bocznej do ul. [....]. Taki cel - zdaniem Organu - spełnia wymagania celu publicznego przez pryzmat wspólnoty lokalnej, gdyż jest urzeczywistnieniem celu wspólnoty samorządu miasta [...]. W odniesieniu do zarzutu nieprawidłowego uzasadnienia SKO wskazało, że niekwestionowanie przez Skarżącą charakteru inwestycji spowodowało, że mimo, że Organ weryfikował te okoliczności, to w uzasadnieniu wskazał jedynie, że nie stwierdza nieprawidłowości w tym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z mocy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna jest jedną z form tego rodzaju działalności, która podlega takiej kontroli na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej "P.p.s.a.". Nie każde jednak uchybienie przepisom prawa skutkuje koniecznością eliminacji skarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Uchybienia, które powodują tego rodzaju skutek określa art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., w myśl którego, sąd uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części jeśli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. b). Z kolei, kiedy zachodzą przyczyny wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach sąd ma obowiązek stwierdzić nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Jeśli natomiast wskazane uchybienia nie miały miejsca, sąd oddala skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Kwestionowaną w niniejszym postępowaniu decyzją z dnia 15 marca 2022 r. SKO w Rzeszowie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 2 grudnia 2021 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na zamierzenie inwestycyjne pn: "Rozbudowa sieci wodociągowej" na działkach nr: [...], [...], [...], [....], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [....], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [....] obr. [...] położonych przy ul. [...] w [...]. Rozstrzygnięcie Kolegium, jak wynika tak z jego treści, jak i z protokołu posiedzenia tego Organu, zapadło w związku z odwołaniem złożonym przez A. sp. z o.o. z siedzibą w R. W tym miejscu należy wskazać, że środek zaskarżenia w postaci odwołania od wskazanej decyzji Prezydenta złożony został nie tylko przez wspomnianą Spółkę, ale także przez B. B.

Jak wynika z akt sprawy, decyzja Prezydenta z dnia 28 grudnia 2021 r. doręczona została m. in. B. B. dnia 4 stycznia 2022 r. Następnie, w dniu 11 stycznia 2022 r. Wymieniony skierował do Organu pismo, w którym poinformował, że w dniu 30 grudnia 2021 r. sprzedał nieruchomość składającą się z działek nr [...] i [...] obr. [...] w [...] i nie jest stroną postępowania. Podał także, iż obecnym właścicielem tych działek jest A. sp. z o.o. z siedzibą w R. Nawiązując do tego pisma, Prezydent Miasta [...] – w piśmie z dnia 14 stycznia 2022 r. – poinformował B. B., komu przysługuje przymiot strony postępowania na podstawie art. 28 K.p.a. oraz podał, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydana została 28 grudnia 2021 r. i w tym samym dniu obwieszczono o tym na stronie internetowej Urzędu Miasta [...]. Ponadto, 17 stycznia 2022 r. Organ I instancji wysłał przedmiotową decyzję do A. sp. z o.o. W dniu 13 stycznia 2022 r. do Prezydenta Miasta [...] wpłynęło odwołanie B. B. od decyzji z dnia 28 grudnia 2021 r., które 19 stycznia 2022 r. przekazane zostało SKO w Rzeszowie. Z kolei, dnia 24 stycznia 2022 r. wpłynęło do Prezydenta odwołanie wniesione przez A. sp. z o.o., które przekazano Organowi wyższej instancji 28 stycznia 2022 r.

Stosownie do art. 127 § 1 K.p.a., od decyzji organu I instancji stronie służy odwołanie. Organ administracji publicznej, który wydał decyzję, a za pośrednictwem którego odwołanie zostało wniesione, obowiązany jest przesłać je wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu w terminie siedmiu dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie, jeżeli w tym terminie nie wydał nowej decyzji w myśl art. 132 tj. decyzji autokontrolnej. Rodzaje rozstrzygnięć organu odwoławczego określa art. 138 K.p.a. Z brzmienia tego przepisu orzecznictwo sądowe wyprowadziło wniosek, że wniesienie odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej przez dwie lub więcej stron postępowania administracyjnego nakłada na organ odwoławczy obowiązek ich łącznego rozpoznania w jednym terminie. W sytuacji, gdy organ odwoławczy ograniczy się wyłącznie do rozpoznania środka zaskarżenia pochodzącego tylko od jednej strony, to jego rozstrzygnięcie definitywnie kończy postępowanie odwoławcze. Skoro zaś sprawa została merytorycznie rozpoznana, to niedopuszczalne jest wydawanie następnego rozstrzygnięcia w tej samej sprawie na skutek rozpoznania kolejnego bądź kolejnych odwołań, złożonych przez inne strony (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 31.08.2010 r. II OSK 1198/09, z 15.03.2016 r. II OSK 1772/14, z 14.06.2017 r. II OSK 638/17).

Jak wynika z powyższego, organ wyższej instancji obowiązany jest do łącznego rozpoznania wszystkich środków zaskarżenia złożonych od danego rozstrzygnięcia organu pierwszoinstancyjnego. W sprawie rozpoznawanej sytuacja taka nie miała miejsca, bowiem pomimo wniesienia od decyzji Prezydenta Miasta [...] z 28 grudnia 2021 r. dwóch odwołań tj. przez B. B. oraz przez A. sp. z o.o., rozpoznane merytorycznie zostało tylko jedno z nich tj. to pochodzące od Spółki. W zakresie zaś drugiego brak jest śladu jakiegokolwiek działania ze strony Kolegium. Wynikało to najprawdopodobniej z okoliczności, iż SKO nie uznało B. B. za stronę prowadzonego postępowania, a to w związku z wynikającą z pisma tego podmiotu z dnia 11 stycznia 2022 r. okolicznością, że sprzedał on A. sp. z o.o. działki oznaczone numerami: [...] oraz [...]. Odnosząc się do powyższego należy wskazać w pierwszej kolejności, że okoliczność powyższa nie została udokumentowana tak przez Organ I, jak i Organ II instancji. Potwierdza ją bowiem tylko wskazane pismo B. B. z 11 stycznia 2022 r. oraz odwołanie wniesione przez A. sp. z o.o., w którym Spółka podniosła, że jest nowym właścicielem nieruchomości położonej w [...] składającej się z działek nr [...] i [...]. Brak jest natomiast umowy sprzedaży czy odpisu z księgi wieczystej dotyczącej działki nr [...], na której miała zostać zrealizowana inwestycja celu publicznego. W aktach jest jeszcze dokument w postaci "Informacji o działce" datowany na 14 stycznia 2022 r., który jako właściciela działki nr [...] wskazuje A. sp. z o.o., jednak nie jest to działka, na której przedmiotowa inwestycja miałaby być realizowana. SKO w Rzeszowie uznając więc najprawdopodobniej, że B. B. stracił w niniejszej sprawie przymiot strony, w ogóle nie zweryfikowało tej okoliczności, co było działaniem nieprawidłowym, bowiem nie można rzetelnie stwierdzić, że rzeczywiście doszło do takiej sprzedaży i utraty przymiotu strony. Niezależnie jednak od tego, czy faktycznie sprzedaż ta miała miejsce, to złożone zostały dwa odrębne odwołania, które w odrębnych datach przekazane zostały Organowi wyższego rzędu. W takiej zaś sytuacji rolą Kolegium było sprawdzenie, który z tych środków zaskarżenia może zostać rozpatrzony co do meritum. Jak już bowiem wskazano wyżej, środki zaskarżenia od określonego rozstrzygnięcia, pochodzące od kilku różnych podmiotów muszą być łącznie rozpoznane, jeśli oczywiście do takiego merytorycznego rozpoznania się nadają. W razie zaś ustalenia, że faktycznie na skutek sprzedaży działki nr [...], do której odnosiła się decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia 28 grudnia 2021 r., doszło do zmiany właściciela, to SKO winno podjąć jakieś działanie procesowe w przedmiocie odwołania pochodzącego od poprzedniego właściciela, który nie legitymuje się już obecnie interesem prawnym uprawniającym go do udziału w postępowaniu. Tymczasem, Kolegium zupełnie zignorowało fakt, że od decyzji Organu I instancji odwołała się nie tylko A. sp. z o.o., ale także B. B. i nie poczyniło w stosunku do środka prawnego złożonego przez ten drugi podmiot jakichkolwiek czynności procesowych. Tego rodzaju praktyki nie można zaakceptować. Organ administracji nie może pomijać milczeniem formalnego pisma w postaci odwołania. Unormowanie zawarte w art. 134 K.p.a. nakłada bowiem na organ odwoławczy określonego rodzaju obowiązki, które poprzedzają wydanie decyzji czy postanowienia w drugiej instancji. Mianowicie, organ ten musi sprawdzić, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy wniesiono je w terminie. Niedopuszczalność może mieć charakter podmiotowy bądź przedmiotowy. Ta pierwsza związana jest z wymogiem, by odwołanie pochodziło od osoby legitymowanej, a zatem takiej, której interesu prawnego bądź obowiązku dotyczy kwestionowane przez nią rozstrzygnięcie. Podkreślenia wymaga przy tym, że stwierdzenie przez organ odwoławczy niedopuszczalności odwołania możliwe jest tylko wówczas, kiedy brak legitymacji jest oczywisty tj. możliwy do ustalenia bez czynienia większych wyjaśnień w sprawie.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że wydanie skarżonej w sprawie decyzji było przedwczesne, bowiem stanowiło wynik rozpoznania tylko jednego z dwóch odwołań złożonych od decyzji Organu I instancji przy braku formalnego zajęcia stanowiska co do drugiego środka zaskarżenia. Powyższe działanie stanowiło naruszenie przepisów procesowych tj. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 1 i art. 134 K.p.a. Skutkowało to koniecznością uchylenia decyzji SKO w Rzeszowie z dnia 15 marca 2022 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., o czym orzeczono w pkt I wyroku. Natomiast podstawę zasądzenia od Kolegium na rzecz skarżącej Spółki zwrotu kosztów postępowania stanowił art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 ze zm.). Na koszty te składają się: wpis od skargi w wysokości 500 zł, wynagrodzenie dla działającego imieniem skarżącej Spółki adwokata w kwocie 480 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa wynosząca 17 zł.