Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 705/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Barbara Pasternak AWSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego P. C. kwotę 500 zł (pięćset złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Kr 705 05

UZASADNIENIE

W dniu [...].01.2004 r. P. C. złożył wniosek o wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: budowa garażu oraz rozbudowa budynku jednorodzinnego na działkach nr [...], [...] i [...] przy ul. [...] w Z. We wniosku podano, że projektowany garaż będzie posiadał ok. 32 m2 powierzchni zabudowy na działce o powierzchni 184 m2 (akta postępowania administracyjnego, karta nr 15). Zadeklarowana powierzchnia działki, na której zamierzano wybudować ww. garaż, odpowiada działce o numerze [...] (akta postępowania administracyjnego, karta nr 1).

W dniu 31.05.2004 r. sporządzono analizę architektoniczno-urbanistyczną projektowanego zamierzenia inwestycyjnego dotyczącego budowy garażu. Z treści analizy tekstowej wynika, że na analizowanym obszarze znajdują się budynki jednorodzinne w zabudowie szeregowej i budynki mieszkalne wolnostojące, mające określone formy, skalę i które w całości tworzą pewien ład przestrzenny. Budynki te wybudowano w oparciu o koncepcję urbanistyczną. W analizie tej wskazano, że w związku z brakiem w sąsiedniej zabudowie wolnostojących obiektów przeznaczonych na garaże lub obiektów identycznych z projektowanym garażem, odmówiono ustalenia warunków zabudowy jako sprzecznych z wymaganiami ładu przestrzennego, walorami architektonicznymi i krajobrazowymi oraz walorami ekonomicznymi przestrzeni, o których stanowi art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na części graficznej analizy zaznaczono umiejscowienie projektowanego garażu bez określenia obszaru analizy (akta postępowania administracyjnego, karta nr 51).

Odrębną decyzją z dnia [...].08.2004 r. ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego.

Burmistrz Miasta Z. decyzją z dnia [...].05.2004 r. nr [...] odmówił ustalenia warunki zabudowy dla inwestycji pod nazwą: budowa budynku garażu wolnostojącego (na samochód campingowy) na działce nr [...] w rejonie ul. [...] w Z.

W uzasadnieniu tej decyzji podano, że projektowane zamierzenie inwestycyjne nie jest zgodne z zasadami zawartymi w art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Naruszałoby ono

Sygn. akt II SA/Kr 705/05

ład przestrzenny, pod pojęciem którego należy rozumieć ukształtowanie przestrzeni tworzące harmonijną całość uwzględniającą w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Wskazano, że na obszarze objętym analizą nie ma budynków wolnostojących przeznaczonych na garaże lub takich, których formy i gabaryty odpowiadałyby przedstawionemu we wniosku inwestora. Na obszarze tym znajdują się budynki mieszkalne w zabudowie szeregowej lub budynki mieszkalne wolnostojące. Burmistrz Miasta Z. podniósł również, że proponowana lokalizacja garażu przy wjeździe do osiedla na eksponowanym miejscu oraz jego skala i forma architektoniczna stanowiłaby sprzeczność z zasadami zawartymi w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Decyzję tą odebrał wnioskodawca 19 lipca 2004 r. i dnia 2.08.2004 r. wniósł na nią odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, domagając się jej uchylenia i wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy.

W uzasadnieniu tego odwołania podniesiono, że odwołujący jest właścicielem działki nr [...] i zamierza na tej działce wybudować garaż spełniający walory architektoniczno-krajobrazowe. Odwołujący podniósł, że z dokumentacji fotograficznej zebranej w aktach sprawy wynika, iż na tym terenie znajdują się podobne budynki i na dowód czego do odwołania dołączono zdjęcia takich obiektów. Odwołujący powołał się na wydaną [...].07.2000 r. decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą budowa tymczasowego kiosku handlowego na działce nr [...]

W dniu 16.07.2004 (akta postępowania administracyjnego, karta nr 169) decyzję tą otrzymali M. S. i T. G., którzy w dniu 6.12.2004 r. wnieśli od niej odwołanie (akta postępowania administracyjnego, karta nr 186).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...].12.2004 r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu tej decyzji podano, że w rejonie analizowanego osiedla w Zakopanem znajdują się garaże, ale w odległości 30-80 metrów od projektowanej inwestycji. Kolegium przyjęło, iż pojęcie działki sąsiedniej nie musi obejmować tylko działki graniczące z terenem inwestycji. W ocenie organu ll-instancji na działkach sąsiednich wobec działki nr [...] nie ma budynku pozwalającego na wyznaczenie wskaźników projektowanej inwestycji. Wskazane przez odwołującego działki, na

Sygn. akt II SA/Kr 705/05

których znajdują się podobne obiekty budowlane do przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego są zlokalizowane w pewnym oddaleniu, a ponadto są oddzielone kilkoma działkami oraz drogami. Podniesiono brak możliwości dowolnego interpretowania pojęcia działki sąsiedzkiej w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tej zaś sprawie działką sąsiedzką byłaby tylko działka nr [...], która zabudowana jest budynkiem 3-kondygnacyjnym. Wskazano również na treści art. 1 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ww. ustawy oraz analizę sporządzoną na potrzeby tego postępowania, które przemawiają przeciwko ustaleniu warunków zabudowy. Ustosunkowując się do odwołań M. S. i T. W. organ odwoławczy podniósł, że nie są one zasadne, bo dotyczą przede wszystkim ustalenia warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego.

Decyzję tą doręczono P. C. 22.02.2005 r. i dnia 21.03.2005 r. wniósł on skargę na tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I-instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że argumentacja zawarta w zaskarżonej decyzji jest wewnętrznie sprzeczna. Zarzucono brak odniesienia pojęcia działki sąsiedniej do obszaru analizy, wynoszącego nie mniej niż 50 metrów od działki, na której projektowana jest inwestycja. Zdaniem skarżącego jeżeli przynajmniej jedna działka w obszarze analizy jest dostępna z tej samej drogi publicznej i zabudowa w sposób pozwalający na wyznaczenie charakteru i formy architektonicznej projektowanego garażu, to należało ustalić warunki zabudowy. Projektowany obiekt nie zasłania wglądu perspektywicznego na panoramę [...], bo nie jest żadnym punktem widokowym. Skarżący podniósł, że w tej sprawie interpretując pojęcie "działki sąsiedniej" organ orzekł tak, jakby w tym zakresie istniało uznanie administracyjne. Przyjęcie, że działką sąsiednią jest tylko działka nr [...] świadczy o braku znajomości elementarnych zasad projektowania urbanistycznego. Działki sąsiednie to takie działki, które tworzą pewien kompleks urbanistyczny o ukształtowanym ładzie przestrzennym niezależnie od tego, czy graniczą one z terenem inwestycji.

Skarżący podniósł, że w niedalekiej odległości od granic działki nr [...] wybudowane zostały podobne lub identyczne obiekty jak planowane zamierzenie

Sygn. akt II SA/Kr 705/05

inwestycyjne. Naturalnym zaś uzupełniłem zabudowy mieszkaniowej są garaże. Ponadto w ocenie skarżącego projektowana inwestycja spełnia pozostałe warunki okresowe w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tym samym organy w tej sprawie naruszyły art. 7 i 77 k.p.a. poprzez brak dokonania wnikliwej analizy materiału dowodowego, a także art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nie zawiadomienie skarżącego o zebranym materiale dowodowym i tym samym pozbawieniu go możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, co pozbawiło skarżącego istotnej wiedzy i negatywnie wpłynęło na możliwość obrony jego interesów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi podniesiono, że w tej sprawie przeprowadzono prawidłową analizę lokalizacyjną. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wybitnie uznaniowy charakter posiada wyznaczenie obszaru analizowanego, ponieważ przepisy wyznaczają tylko jego minimalny zasięg.

Wskazane przez skarżącego w skardze działki na których znajdują się garaże, nie mogą być uznane za sąsiednie, ponieważ odbiegają one gabarytami od projektowanego garażu, są oddzielone innymi działkami i drogami od terenu inwestycji, a przede wszystkim nie korespondują one wizualnie z działką nr [...]. Przyjęcie, że każda działka znajdująca się w obszarze analizy może być uznana za działkę sąsiednią prowadziłoby w istocie do całkowitej dowolności i faktycznego braku podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Podniesiono, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., bowiem skarżący brał udział w postępowaniu administracyjnym.

Na rozprawie pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego podtrzymał argumentacje zawartą w odpowiedzi na skargę i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarżący P. C. w dniu [...] marca 2005 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2004 r., doręczoną skarżącemu

Sygn. akt II SA/Kr 705/05

22 lutego 2005 r. Skarga została wniesiona z zachowaniem ustawowego 30-dniowego terminu.

Właściwym rzeczowo do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l-instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.).

Właściwość miejscowa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w tej sprawie wynika stąd, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze, którego decyzja została zaskarżona, ma siedzibę w [...]. Z art. 13 § 2 P.p.s.a. wynika, że do rozpoznania sprawy właściwym miejscowo jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Zgodnie z § 1 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. z 2003 r. Nr 72, poz. 652 z późn. zm.) obszar właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie obejmuje obszar Województwa.

W przedmiotowej sprawie organy administracji naruszyły przepisy postępowania oraz przepisy prawa materialnego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l-instancji.

Postępowanie administracyjne dotyczące ustalenia warunków zabudowy było prowadzone przez organy administracji na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "u.p.z.p.".

Zgodnie z art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. prowadząc postępowanie administracyjne w zakresie ustalenia warunków zabudowy - w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - organ pierwszej instancji zobowiązany był przede wszystkim prawidłowo sporządzić analizę urbanistyczno-architektoniczną planowanej inwestycji w zakresie określenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, obejmującą analizę

Sygn. akt II SA/Kr 705/05

funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (jej gzymsu lub attyki) oraz geometrii dachu (kąt nachylenia dachu, wysokość kalenicy, układ połaci dachowych). Obowiązek ten wynika wprost z art. 61 ust. 1 u.p.z.p.

W tej sprawie nie sporządzono prawidłowej analizy. Istnieje co prawa na karcie 52 akt postępowania administracyjnego analiza tekstowa, ale nie zawiera ona cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Sporządzając analizę oparto się na ocenie dopuszczalności przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego w odniesieniu do istniejącej już zabudowy. Jednakże z tej analizy nie wynika nawet obszar, jaki został wzięty pod uwagę przy dokonywaniu tej oceny, co słusznie zarzucił w swojej skardze skarżący. W analizie tej wskazano, że w związku z brakiem występowania na tym obszarze wolnostojących budynków przeznaczonych na garaże, jak również budynków o gabarytach i formie wskazanej we wniosku przez wnioskodawcę, należało odmówić ustalenia warunków zabudowy. Takie jednak twierdzenie nie zostało niczym uzasadnione i narusza obowiązujące w tym zakresie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej w skrócie "rozporządzeniem".

Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia "w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy [o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym]".

Powołany przepis nie odsyła do możliwości przystąpienia do sporządzenia analizy w zależności od zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ogólnymi zasadami kształtowania ładu przestrzennego. Powołanie się w analizie na art. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest oczywiście wadliwe. Artykuł ten określa jedynie zakres regulacji tej ustawy i wskazuje na ogóle zasady, które należy uwzględnić przy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie są to jednak zasady mające charakter norm prawnych (dyrektywalne), ale zasady o charakterze opisowym - wskazujące na pewne wartości, które ustawodawca i organy

Sygn. akt II SA/Kr 705/05

administracji powinny przestrzegać. Ustalenie warunków zabudowy w przypadku braku planu miejscowego będzie spełniało kryterium zachowania ładu przestrzennego, jeżeli zostanie ono określone zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, czyli w szczególności zgodnie z art. 61 u.p.z.p. oraz przepisami rozporządzenia wykonawczego do tego artykułu.

Ład przestrzenny lub ład architektoniczny mają charakter pojęć ogólnych, które musza być sprecyzowane w analizie architektoniczno-urbanistycznej sporządzonej na potrzeby każdego postępowania zmierzającego do ustalenia warunków zabudowy. Dopiero wyniki takiej analizy należy interpretować w łączności z zasadami ładu przestrzennego.

Przyjęcie za prawidłową metodę sporządzania analizy w tej sprawie prowadziłoby do wniosku, iż ustalenia warunków zabudowy mają charakter zupełnie dowolny. W każdym bowiem przypadku architekt mógłby dowolnie wskazać, iż projektowana inwestycja nie jest zgodna z bliżej nie określonym ładem przestrzennym, walorami architektonicznymi i krajobrazowymi czy walorami ekonomicznymi przestrzeni. Ustawodawca uwzględnił sytuację, w której ustalenie warunków zabudowy na obszarze nie objętym planem zagospodarowania terenu może być niejednolite i stąd wprowadził do obrotu prawnego ww. rozporządzenie, które określa sposób sporządzenia analizy i parametry, które winny być tą analizą objęte. To właśnie brak sporządzenia analizy zgodnie z ww. rozporządzeniem stanowi w tej sprawie niczym nie uzasadnioną dowolność w działaniu administracji.

Należy przy tym zauważyć, że w tej sprawie nie sporządzono załącznika graficznego do sporządzonej analizy. Znajdująca się w aktach sprawy (akta postępowania administracyjnego, karta nr 51) mapa sytuacyjno-wysokościowa nie zawiera określenia obszaru analizy, co wprost stanowi naruszenie § 3 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którym "granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy [o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym], w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów". Brak określenia granic terenu analizy uniemożliwia skontrolowanie prawidłowości części tekstowej analizy.

Odmowa ustalenia warunków zabudowy dopuszczalna jest wtedy, gdy w wyniku prawidłowo przeprowadzonej analizy, obejmującej wszystkie parametry wynikające z ww. rozporządzenia, nie ma możliwości pogodzenia wskaźników

Sygn. akt II SA/Kr 705/05

planowanej zabudowy z zagwarantowaniem ładu przestrzennego obszaru analizy. Zgodnie z art. 2 pkt 1 u.p.z.p. pod pojęciem ładu przestrzennego należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Ustalenie zaś, czy zamierzona inwestycja naruszy kryterium gwarancji istniejącego ładu przestrzennego musi opierać się do wskaźnikach planowanej inwestycji (tak zwana "zasada dobrego sąsiedztwa", wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23.01.2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 12847/05, opub. w LEX nr 196465). W przeciwnym wypadku nie znając takich wskaźników nie można teoretycznie zbadać istnienia lub braku istnienia tej zgodności.

Należy również wskazać, że zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Tym samym pozbawienie danej osoby prawa do zagospodarowania należącego do niej terenu nie może opierać się na nieokreślonym przesłankach, których zasadność zastosowania i interpretacji nie jest niczym udowadniana.

Nietrafna jest interpretacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jakoby pojęcie działki sąsiedniej w tej sprawie można było odnieść tylko do działki nr [...]. Takie stanowisko nie znajduje żadnego uzasadnienia w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i w istocie zmierza do niczym nie uzasadnionego restrykcyjnego podejścia do definiowania pojęcia "działka sąsiednia". Zajęte stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego wskazuje bowiem, że jeżeli na działce bezpośrednio sąsiadującej (graniczącej) z terenem inwestycji jest już wybudowany budynek, to projektowana inwestycja winna nawiązywać tylko i wprost do parametrów już istniejącego budynku na tej sąsiedniej działce. Stąd dalej konstatuje Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że skoro na działce nr [...] znajduje się budynek 3-kopndygnacyjny, to nie można wyznaczyć parametrów planowanej budowy garażu 1-kondygnacynego. Taki sposób interpretacji nie wynika ani z u.p.z.p. ani przepisów rozporządzenia, które w § 4 ust. 1 wskazuje że jeden z parametrów planowanej inwestycji (linia zabudowy) jest wyznaczany jako

Sygn. akt II SA/Kr 705/05

przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich oraz § 7 ust. 1 rozporządzenia wyznaczającego wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki jako przedłużenie odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Z powołanym przepisów nie wynika, aby w każdym przypadku obok np. budynku 3-kondygnacyjnego można było zbudować jedynie budynek 3-kondygnacyjny lub obok garażu zbudować analogiczny garaż. Prowadziłoby to do możliwości wręcz naruszenia ładu przestrzennego, ponieważ budowano by jedynie takie obiektu budowlane, których parametry są identyczne z istniejącymi na działkach sąsiednich. Ład przestrzenny nie oznacza dopuszczalności budowy tylko takich samych (powtarzalnych) obiektów.

W tym miejscu należy przytoczyć stanowisko zajęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który w wyroku z dnia 22.02.2006 r., sygn. akt II OSK 551/05, opub. w LEX nr 194346 wprost wskazał, że "przez pojęcie działki sąsiedniej nie można rozumieć wyłącznie działki graniczącej, ale należy odnieść to pojęcie do nieruchomości, terenów położonych w okolicy, tworzącej pewną urbanistyczną całość". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w tej sprawie w pełni akceptuje ten pogląd.

Ponadto należy również wyjaśnić, że określone we wniosku parametry przyszłej inwestycji zawierają stanowisko wnioskodawcy co do podstawowych parametrów swojej inwestycji. Z drugiej jednak strony obowiązkiem organu jest ustalenie wskaźników wynikających ze sporządzonej analizy, a nie potwierdzenie, że zamierzenie inwestycyjne o wskaźnikach podanych przez inwestora jest zgodne ze sporządzoną analizą. Może bowiem okazać się, że ze sporządzonej analizy będzie wynikała dopuszczalność realizacji inwestycji w większych rozmiarach niż planuje to inwestor lub też że wskaźniki te będą określone w mniejszym zakresie, niż zawarł w swoim wniosku inwestor. Stąd pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego o związaniu organów administracji rozmiarami (wskaźnikami) planowanej przez inwestora inwestycji nie jest trafny.

W tej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie ustrzegło się i innych istotnych błędów. W aktach sprawy nie do dowodów doręczenia zaskarżonej decyzji do następujących stron: N. B., I. W., J. G., J. G., A. S. D. oraz D. F.. Z akt wynika, że decyzję tą doręczono J. B., mimo że ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z ewidencji gruntów właścicielem działki

Sygn. akt II SA/Kr 705/05

nr [...] jest J. B. (akta postępowania administracyjnego, karta nr 42). Nie ma dowodu doręczenia decyzji J. B.

Ponadto w toku postępowania odwoławczego dodatkowo wpłynęły odwołania M. S. i T. G., organ odwoławczy nie zbadał zaś, czy odwołania te wniesiono z zachowaniem terminu. Samo Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że odwołania te wniesiono w dniu 6.12.2004 r. zaś stronom tym decyzję organu l-instancji doręczono 26.07.2004 r. (akta postępowania administracyjnego, karta nr 169). Stąd obowiązkiem organu odwoławczego było, w przypadku uznania wniesienia odwołania po terminie, odrębne rozstrzygnięcie w tym zakresie.

Tym samym należy wskazać, że brak ustalenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy stanowi dodatkowo naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Takie naruszenie przepisów procedury administracyjnej miało w tej sprawie istotny wpływ na treść wydanych decyzji administracyjnych.

W związku z tym, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt a i c P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, ponieważ stwierdzono naruszenie przepisów postępowania administracyjnego (art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a.), które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz stwierdzono naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy (art. 1, art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 6 ust. 2 pkt 1 oraz art. 4 ust. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także § 3-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego).

Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. właściwy w tej sprawie organ l-instancji ponownie prowadząc postępowanie powinien przede wszystkim sporządzić prawidłową analizę architektoniczno-urbanistyczną planowanego zamierzenia inwestycyjnego, zgodnie z obowiązującymi przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Należy prawidłowo ustalić krąg stron i umożliwić im czynny udział w postępowaniu administracyjnym. Po

Sygn. akt II SA/Kr 705/05

sporządzeniu tej analizy rozstrzygnąć w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i prawidłowo doręczyć decyzję wszystkim stronom.

O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżoną decyzję, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W tej sprawie zwrot kosztów postępowania obejmuje zwrot kwoty uiszczonego wpisu.

Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji wyroku.