Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2173/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6365 Inne zezwolenia, zgody i nakazy z zakresu ochrony zabytków
Hasła tematyczne: Zabytki
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: art. 36 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2187
law: Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Sędziowie sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2019 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia Na Rzecz Ochrony Dziedzictwa "[...]" w S. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na przeprowadzenie robót budowlanych przy zabytku I. uchyla zaskarżoną decyzję w części uchylającej decyzję organu I instancji i umarzającej postępowanie przed tym organem; II. w pozostałym zakresie oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego (zwany dalej: "MKiDN", "organem II instancji"), decyzją znak [...] z dnia [...] lipca 2018 r., po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia Na Rzecz Ochrony Dziedzictwa "[...]", z siedzibą w S. z [...] lutego 2018 r., od decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w S. Nr [...] z [...] lutego 2018 r., znak: [...], pozwalającej [...] [...] sp. z o. o., z siedzibą w P., ze stanowiska konserwatorskiego na przeprowadzenie robót budowlanych przy zabytku, to jest na terenie zabytkowego zespołu dawnego [...] - [...] (ob. Ośrodek [...]) w B., ul. [...] B., dz. nr [...], [...] i [...] m. B., gm. [...], polegających na budowie linii kablowej nn-0,4 kV, zgodnie z zakresem określonym w załączonym do wniosku planem sytuacyjnym trasy przyłącza (projekt zagospodarowania terenu), autorstwa mgr inż. T. P. oraz ustalającej termin ważności pozwolenia do dnia: 31 grudnia 2019 r. - działając na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 1, art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2017 r., poz. 2187, ze zm.) oraz art. 138 ust. 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego - uchylił zaskarżoną decyzję w części pozwolenia na budowę linii kablowej nn-0,4 kV na terenie dz. nr [...] i [...] m. B., i umorzył w tym zakresie postępowanie organu pierwszej instancji oraz utrzymał w mocy decyzję w pozostałym zakresie, tj. w części pozwolenia na budowę linii kablowej nn-0,4 kV na terenie dz. nr [...] m. B..

W uzasadnieniu organ wskazał, że niniejsza sprawa została wszczęta wnioskiem [...] sp. z o. o., z siedzibą w P., złożonym w dniu

27 września 2017 r., o wydanie pozwolenia na budowę elektroenergetycznej sieci kablowej nn-0,4 kV, zgodnie z projektem zagospodarowania terenu, autorstwa mgr inż. T. P.. Do wniosku dołączone zostało ponadto oświadczenie Burmistrza B. z [...] listopada 2015 r., o udzieleniu inwestorowi prawa do dysponowania nieruchomością dz. nr [...], stanowiącą własność Gminy B., na ww. cele budowlane.

[...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w S. po przeprowadzeniu w dniu 15 stycznia 2018 r. rozprawy administracyjnej, wydał decyzję Nr [...] z [...] lutego 2018 r., znak: [...], w której pozwolił [...] sp. z o. o., z siedzibą w P., ze stanowiska konserwatorskiego na przeprowadzenie robót budowlanych przy zabytku, to jest na terenie zabytkowego zespołu dawnego [...] (ob. [...]) w B., ul. [...]. B., dz. nr [...], [...] i [...] m. B., gm. [...], polegających na budowie linii kablowej nn-0,4 kV, zgodnie z zakresem określonym w załączonym do wniosku planem sytuacyjnym trasy przyłącza (projekt zagospodarowania terenu), autorstwa mgr inż. T. P., ustalając termin ważności pozwolenia do dnia: 31 grudnia 2019 r.

Odwołanie od ww. decyzji wniosło w ustawowym terminie Stowarzyszenie Na Rzecz Ochrony Dziedzictwa "[...]", z siedzibą w S.

Jako materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków wskazał art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, w myśl którego pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków.

Zespół zabudowy dawnego [...], ob. Ośrodek [...], wraz z parcelą, brukowaną drogą wjazdową, reliktami systemu wodnego: kanałem i stawem młyńskim, fragmentami ceglanych kanałów związanych z produkcją papieru, przy ul. [...]. B. w mieście B., został wpisany do rejestru zabytków pod numerem [...] na podstawie decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w S. z [...] stycznia 2013 r. Zabytek ten został wpisany w granicach nieruchomości gruntowych oznaczonych jako działki nr [...], [...], [...] (cz. dz.), [...] (cz. dz.), [...] (cz. dz.), obręb ewidencyjny [...] B.

Kompetencje do wypowiadania się przez organ ochrony zabytków w przedmiotowej sprawie wynikają z faktu, że budowa elektroenergetycznej linii kablowej niskiego napięcia przewidziana jest do realizacji na trasie zlokalizowanej na części działek nr [...], [...] i [...], a zatem także na obszarze zabytkowej nieruchomości gruntowej nr [...].

Zatem w odniesieniu do zakresu prac objętych wnioskiem dotyczących pozostałych działek (nie wpisanych do rejestru zabytków ), postępowanie jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Nie wymagają one, z uwagi na przedmiot ochrony, pozwolenia konserwatorskiego, o którym mowa w art. 36 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Organ wyjaśnił, że ww. działki gruntu nr ew. [...] i [...] nie stanowią także otoczenia zabytku w rozumieniu ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Ustawa ta podaje definicję otoczenia w przepisie art. 3 pkt 15, jako teren wokół lub przy zabytku wyznaczony w decyzji o wpisie tego terenu do rejestru zabytków, w celu ochrony wartości widokowych zabytku oraz jego ochrony przed szkodliwym oddziaływaniem czynników zewnętrznych. Niemniej taki teren otoczenia nic został wyznaczony w przedmiotowej decyzji wpisującej Zespół zabudowy dawnego [...].

[...] Wojewódzki Konserwator Zabytków uznał, iż inwestycja jest dopuszczalna ze strony konserwatorskiej, zaś obawy Stowarzyszenia Na Rzecz Ochrony Dziedzictwa [...] (dzierżawcy tego zabytku) nie są uzasadnione. Niewielka skala przedmiotowej inwestycji (krótki odcinek, kabel kładziony na głębokości 0,8 m) nie zagraża substancji [...].

Organ II instancji podzielił ocenę organu I instancji. Realizacja projektowanej linii kablowej, na ocenianym na odcinku dz. ew. nr [...], nie wpłynie negatywnie na wartości zabytkowego obszaru. Ponadto nie występuje kolizja wskazanego na planie sytuacyjnym przebiegu inwestycji z zabytkowymi elementami zabudowy, ani z drogą brukowaną i systemem wodnym. Jednocześnie warto zauważyć, że w decyzji tej zasadnie nałożono obowiązek prowadzenia prac pod nadzorem archeologicznym.

Odnosząc się zaś do argumentów skarżącego Stowarzyszenia, obawiającego się zasilenia energetycznego inwestycji polegającej na przyszłej budowie na terenie działki nr ew. [...] zespołu zabudowy mieszkaniowej (co wg stowarzyszenia może stanowić potencjalne zagrożenie dla ekspozycji zabytkowego zespołu młyna) MKiDN wyjaśnił, że przedmiotem zaskarżonej decyzji nie jest ewentualna zabudowa ww. działki, lecz jednie budowa linii elektroenergetycznej na terenie działki wpisanej do rejestru nr ew. [...]. Zatem argument ten nie może wpłynąć na zmianę dokonanego w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcia.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosło Stowarzyszenie Na Rzecz Ochrony Dziedzictwa "[...]" w S.

W swojej skardze Stowarzyszenie wnosiło o:

-uchylenie zaskarżonej decyzji Nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. Wojewódzkiego [...] Konserwatora Zabytków w S. w całości i skierowania do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji lub

-umorzenia postępowania w sprawie realizacji linii kablowej jako bezprzedmiotowego z uwagi na brak ustalenia przez Burmistrza [...] warunków zabudowy dla działki nr [...] lub

-zawieszenia realizacji linii kablowej do czasu zrealizowania przez Stowarzyszenie badań archeologicznych na wykonanie których otrzymało zgodę [...] decyzją nr [...] zmienioną decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2017 roku do czasu wykonania prowadzonych aktualnie prac remontowych związany z zabezpieczeniem i ustabilizowaniem konstrukcji budynku młynarzówki, oraz po zabezpieczeniu i ustabilizowaniu budynku trafostacji, należących do zespołu zabudowań [...], objętych aktualnym pozwoleniem na budowę (Decyzja [...] Starosty [...] z dnia [...] maja 2004 r.).

W uzasadnienie strona skarżąca podniosła, że organ narusza prawo traktując wybiórczo i zawężająco przedmiot decyzji o wpisie do rejestru zabytków. Wskazała także na brak należytej, kompleksowej analizy przedłożonego projektu i nieuwzględnienie rzeczywistego zakresu planowanej inwestycji i jej wpływu na ochronę wartości kulturowych.

W ocenie strony skarżącej Wojewódzki [...] Konserwator Zabytków w S. przeprowadził na wniosek Stowarzyszenia rozprawę administracyjną, która miała umożliwić stronom wyjaśnienie spornych kwestii i porozumienie co do przebiegu planowanej linii. Niestety przed wydaniem ostatecznej decyzji [...] nie poinformował Stowarzyszenia jako strony postępowania administracyjnego o tym, jakie stanowisko zajęta [...] w odpowiedzi na propozycję Stowarzyszenia przeprowadzenia planowanej linii kablowej przez działkę nr [...], czym je motywowała ani nie przedstawił projektu ostatecznej decyzji, tym samym uniemożliwił stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów, czym naruszył art. 10 § 1 kpa.

Stowarzyszenie w swojej skardze uznało, iż realizacja planowanej linii kablowej wpłynie negatywnie na wartości zabytkowego obszaru - zmieni jego funkcję, ograniczy i utrudni prowadzone przez Stowarzyszenie badania archeologiczne terenu oraz prowadzenie prac budowlanych zgodnie z uzyskanym pozwoleniem na budowę. Decyzja nie uwzględnia w najmniejszym stopniu interesu Stowarzyszenia, które jest dzierżawcą terenu i zabudowań [...], realizuje cel publiczny prowadząc wielkim nakładem własnych sił i środków przy wsparciu środków publicznych, w tym środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz funduszy UE, działania mające na celu zachowanie i rewaloryzację zabytkowej osady młyńskiej wraz z otaczającym krajobrazowym kulturowym.

W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że przy rozpoznaniu sprawy została przeoczona decyzja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z [...] kwietnia 1991r., wpisująca do rejestru zabytków po nr [...] obiekt architektury przemysłowej " [...]" wraz ze strefą ochrony konserwatorskiej obejmujący teren w części przyległej do parceli młyna o szerokości 300m.

Organ jednak nie mógł zastosować art. 54 § 3 ppsa wobec zakresu żądania skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 póz. 1269 z póż.zm.) Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 póz. 1270 z późn.zm., zwana w skrócie p.p.s.a ) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły, wobec czego skarga zasługuje w części na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2014 r., poz. 1446 ze zm.), zgodnie z którym pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru.

Sąd stwierdza przy tym, że dla zastosowania art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami nie jest konieczne, aby obiekt był objęty indywidualnym wpisem do rejestru zabytków. Zważyć bowiem trzeba, że zgodnie z art. 3 pkt 1 i 2 powołanej ustawy zabytkiem może być nieruchomość, jej część lub zespół nieruchomości będące dziełem człowieka lub związane z jego działalnością i stanowiące świadectwo minionej epoki bądź zdarzenia, których zachowanie leży w interesie społecznym ze względu na posiadaną wartość historyczną, artystyczną lub naukową.

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że postępowanie zostało wszczęte wnioskiem [...] sp. z o. o., z siedzibą w P., złożonym w dniu

27 września 2017 r., o wydanie pozwolenia na budowę elektroenergetycznej sieci kablowej nn-0,4 kV, zgodnie z projektem zagospodarowania terenu ,według zapisów decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nr [...] z dnia [...] października 2015r., która lokalizuje inwestycje na części działek nr ew. [...], [...] i [...] obrębu [...] m. B.

Zadaniem organów konserwatorskich było więc przede wszystkim ustalenie na jakim obszarze chronionym roboty mają być wykonywane oraz czy są dopuszczalne z konserwatorskiego punktu widzenia.

Niewątpliwie wymagało to analizy decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] kwietnia 1991r., na podstawie której wpisano do rejestru zabytków województwa [...] " [...]" przy ul. W. w B., ustanawiając strefą ochrony konserwatorskiej teren w części przyległej do parceli młyna o szerokości 300m.

Natomiast decyzją z dnia [...] stycznia 2013r., Nr [...], [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w S. wpisał do rejestru zabytków województwa [...] po nr rejestru [...] zabytek nieruchomy: zespół zabudowy dawnego [...] ob. Ośrodek [...], wraz z parcelę, brukowaną drogę wjazdową, reliktami systemu wodnego: kanałem i stawem młyńskim, fragmentami ceglanych kanałów związanych z produkcją papieru, przy ul. Ś. w mieście: B., w granicach: nieruchomości gruntowych oznaczonych jako działki nr [...], [...], [...] (cz.dz.),[...](cz.dz.), [...](cz.dz.)obręb ewidencyjny [...] B.

O ile więc nie ulega wątpliwości konieczność uzyskania zgody konserwatora zabytków na prowadzenie robót budowlanych na terenie działki nr ew. [...] o tyle przedwczesne i nie poparte analizą omawianych wyżej decyzji, jest rozstrzygnięcie organu odwoławczego o uchyleniu decyzji organu I instancji i umorzeniu postępowania w części pozwolenia na budowę linii kablowej nn-0,4 kV na terenie dz. nr [...] i [...] m. B.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że stosownie do art. 104 § 1 k.p.a. wszczęte postępowanie administracyjne musi zostać zakończone załatwieniem sprawy, czyli jej rozstrzygnięciem poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Decyzje administracyjne rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji (art. 104 § 2 kpa). Decyzją "w inny sposób kończącą sprawę w danej instancji" jest decyzja wydana na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., tj. decyzja umarzająca postępowanie administracyjne, którą organ wydaje, gdy nie może rozstrzygnąć sprawy co do jej istoty ze względu na pojawienie się trwałej przeszkody uniemożliwiającej ukształtowanie stosunku materialnoprawnego (bezprzedmiotowość postępowania).

W doktrynie prawa i postępowania administracyjnego oraz w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego określana jest jako brak przedmiotu postępowania. Przez przedmiot ten należy zaś rozumieć konkretną sprawę, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany do rozstrzygnięcia na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. W rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej (w formie decyzji administracyjnej) ingerencji organu administracyjnego, co oznacza, że jakiekolwiek rozstrzygnięcie organu – pozytywne, czy negatywne – staje się prawnie niedopuszczalne.

W sprawie niniejszej sytuacja taka nie zaistniała bowiem organ odwoławczy nie wyjaśnił, czy roboty budowlane objęte wnioskiem inwestora będą obejmować choć cześć terenu strefy ochrony konserwatorskiej ujętej w decyzji z [...] kwietnia 1991r.( teren szer. 300 m od parceli młyna).

Mając powyższe na uwadze należało uchylić zaskarżoną decyzję w części uchylającej decyzję organu I instancji i umarzającej postępowanie uznając, że zapadła ona z naruszeniem art. 7 i 77 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a.

W pozostałym zakresie skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Należy zauważyć, że procedując w trybie przewidzianym w art. 36 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, organy konserwatorskie miały za zadanie zbadać, czy prace wskazane we wniosku (w tym przypadku: budowa linii kablowej nn-0,4 kV) wpłyną na zabytek, w tym przypadku: zespół zabudowy wraz z parcelą, brukowaną drogą wjazdową, reliktami systemu wodnego, kanałem i stawem młyńskim, fragmentami ceglanych kanałów związanych z produkcja papieru. Oznaczało to obowiązek ustalenia, czy ww. prace mogą zagrozić wartościom zabytku. Taka też analiza, zdaniem Sądu, została przeprowadzona w niniejszej sprawie, a odzwierciedleniem tego są uzasadnienia decyzji organów obu instancji wydane w tej sprawie, podkreślające rolę organu konserwatorskiego – tj. jego zadanie w ochronie zabytków m. in. poprzez zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków ( art. 4 ww. ustawy).

W ocenie organów obu instancji inwestycja jest dopuszczalna ze strony konserwatorskiej. Niewielka skala przedmiotowej inwestycji (krótki odcinek, kabel kładziony na głębokości 0,8 m) nie zagraża substancji [...].

Realizacja inwestycji nie wpłynie negatywnie na wartości zabytkowego obszaru. Ponadto nie występuje kolizja wskazanego na planie sytuacyjnym przebiegu inwestycji z zabytkowymi elementami zabudowy, ani z drogą brukowaną i systemem wodnym. Jednocześnie na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, w decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] lutego 2018r. Nr [...] w celu zapewnienie wzmożonej ochrony zabytku, nałożono na inwestora obowiązek prowadzenia prac pod nadzorem archeologicznym.

Z tych też przyczyn Sąd nie stwierdził, aby w sprawie doszło do naruszenia art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez wadliwe jego zastosowanie. Sąd zauważa w tym kontekście, że organy konserwatorskie po pierwsze - miały kompetencje do orzekania w niniejszej sprawie na jego podstawie, po drugie - ustalając, że prace objęte wnioskiem o wydanie zezwolenia nie będą zagrażać zabytkowi, miały prawo (wobec brzmienia art. 4 ustawy), stosując ww. przepis art. 36 ust. 1 pkt 1 wydać (w obu instancjach) decyzje pozytywne dla wnioskodawcy.

Odnosząc się do pozostałych kwestii podnoszonych w skardze Sąd stwierdza, że pozostają one bez wpływu na prawidłowość kontrolowanego rozstrzygnięcia.

Po pierwsze należy zauważyć, że decyzja Nr [...] Burmistrza B. z dnia [...] października 2015r. o ustaleniu lokalizacji celu publicznego obejmuje także część działki nr ew. [...], co czyni niezasadnym twierdzenie o konieczności uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla tej działki. Po drugie kwestia prawidłowości decyzji o lokalizacji celu publicznego nie podlega analizie w postępowaniu o zezwolenie konserwatorskie na podstawie art. 36 ust 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Należy także podkreślić, że w tym postępowaniu organy, ani Sąd nie mają kompetencji do "zawieszenia realizacji linii kablowej do czasu zrealizowania przez stowarzyszenie badań archeologicznych...". Jednocześnie , zdaniem Sądu , decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2018 r. oraz [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w S. Nr [...] z [...] lutego 2018 r., nie pozostaje w żadnej kolizji z pracami remontowymi związanymi z zabezpieczeniem i ustabilizowaniem konstrukcji budynku [...] oraz budynku trafostacji, należących do zespołu zabudowań [...], skoro roboty budowlane nie obejmują zabytkowych elementów zabudowy, ani drogi brukowanej i systemu wodnego.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 10 k.p.a. przez brak możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, Sąd wskazuje zaś, że naruszenie ww. przepisu oceniać należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy; przy czym: na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (zob. wyroki NSA z 11 stycznia 2013 r. sygn. akt II GSK 1142/11, z 18 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1490/11). W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, aby organ uniemożliwił mu dokonanie konkretnej czynności procesowej.

Dlatego też, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w części uchylającej decyzje organu I instancji i umarzającej postepowanie w tym zakresie zaś w pozostałym zakresie skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302).