Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2111/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 20, art. 28 ust. 2, art. 35 ust. 1 i 3, art. 51 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 i 5
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie NSA Maria Czapska – Górnikiewicz (spr.) del. NSA Zdzisław Kostka Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Wr 147/10 w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

II OSK 2111 / 10

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę J. M. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] lutego 2010 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] października 2009 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienia robót budowlanych.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż decyzją z dnia [...] września 2007 r. Prezydent Wrocławia udzielił Z. S. – M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na działce nr [...][...]. W decyzji określono, że obszar oddziaływania obiektu obejmuje m.in. działkę nr [...], należącą do J. M. Według zatwierdzonego projektu budowlanego stanowiącego załącznik do pozwolenia na budowę inwestycja obejmowała budowę dwu segmentów domu bliźniaczego, po dwa mieszkania w każdym segmencie. Projekt przewidywał wybudowanie dwóch kondygnacji nadziemnych (parter i piętro) oraz poddasza użytkowego. W uzasadnieniu pozwolenia na budowę uznano projekt za zgodny z ustaleniami planu miejscowego z dnia 1 kwietnia 2004 r.

Postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.- zwanej dalej Prawem budowlanym) wstrzymał roboty budowlane z uwagi na to, że prowadzone prace na podstawie powyższego pozwolenia w sposób istotny odbiegały od ustaleń i warunków określonych decyzji. Inwestor okazał dziennik budowy, w którym projektant budynku dokonał wpisu o zmianie wysokości posadowienia budynku (zmiana rzędnej "0" z 132,5 m npm na 134,2 npm). Następnie inwestor przedłożył operat geodezyjny, w którym wskazano pomierzony poziom stropu piwnic w stanie surowym na rzędnej 134,10 m npm, co odpowiadało projektowanej rzędnej 134,20 m npm w stanie wykończonym, a istotnie odbiegało od rzędnej określonej w zatwierdzonym projekcie.

Decyzją z dnia [...] października 2008 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 36a Prawa budowlanego nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 2 miesięcy od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna, projektu budowlanego zamiennego wraz z innymi wymaganymi dokumentami.

W dniu 17 grudnia 2008 r. inwestor przedłożył projekt zamienny, zaś decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. Prezydent Wrocławia uchylił pozwolenie na budowę z dnia [...] września 2007 r. Następnie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. organ nadzoru budowlanego zobowiązał inwestora do uzupełnienia projektu zamiennego w terminie 30 dni przez dołączenie opinii i uzgodnień w zakresie zaopatrzenia obiektu w wodę (art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy). W dniu 27 sierpnia 2009 r. inwestor dokonał stosownego uzupełnienia.

Decyzją z dnia [...] października 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił inwestorowi pozwolenia na wznowienie robót budowanych. W ocenie organu projekt zamienny jest zgodny z planem miejscowym, a inwestor wykonał nałożone obowiązki w sposób prawidłowy i terminowy.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. M., stwierdzając, że inwestor nie wykonał w terminie obowiązku przedłożenia projektu zamiennego, skoro projekt wymagał uzupełnienia. Uzasadniało to nakazanie rozbiórki rozpoczętej budowy (art. 51 ust. 5 ustawy). Nadto, projekt jest sprzeczny z § 12 planu miejscowego, gdyż wraz z kondygnacją podziemną przewiduje wybudowanie 4 kondygnacji, najwyższa z nich z uwagi na wysokość nie jest poddaszem, zaś gdyby gzyms (okap) oznaczono na górnej części kondygnacji, to jego wysokość przekraczałaby dopuszczalną wielkość. Organ naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.

Odwołanie złożyli również I., W. i B. G., wskazując na obawę zmiany spływu wód opadowych wskutek wybudowania skarp. Wybudowanie domu na skarpie w ich ocenie prowadzi do ominięcia zakazu budowy budynków czterokondygnacyjnych.

Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy potwierdził ustalenia i ocenę organu I instancji, zaś odwołania uznał za bezzasadne. Zdaniem organu projekt zamienny nie narusza planu miejscowego, zaś parametry obiektu nie uległy zmianie w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego z 2007 r. Nadal są one zgodne z ustaleniami planu odnośnie liczby kondygnacji, wysokości dachu, okapu oraz konstrukcji dachu. Oba projekty dotyczyły budowy dwu części budynku w zabudowie bliźniaczej, co dokładniej określa nazwanie w decyzji zamierzenia budową dwóch segmentów (budynków). Projekt nie przewiduje utwardzenia nawierzchni skarp, a oświadczenia autorów projektu o zgodności z przepisami obejmują również zgodność z § 28 i § 29 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Analizy zacienienia i przesłaniania zostały sporządzone prawidłowo przez osobę uprawnioną. Zarzuty zaś odwołujących się, jak stwierdził organ, powinny zostać poparte dowodami przeciwnymi, których nie powołali.

Skargę na powyższą decyzję złożył J. M., powtarzając zarzuty zawarte w odwołaniu i stwierdził, że decyzja narusza jego interes, gdyż inwestor zmierza do ominięcia postanowień planu miejscowego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając powyższą skargę stwierdził, że wśród przepisów, które art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego nakazuje stosować do projektu zamiennego znajduje się art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, zobowiązujący organ do nałożenia na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości projektu.

Wbrew sugestiom skarżącego treść art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego i art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego potwierdza pogląd organu o nieistnieniu potrzeby sprawdzenia tych części projektu, które nie wchodzą w zakres zmian. Omyłkowe zapisanie rządnej w zatwierdzonym projekcie budowlanym, co niewątpliwie stanowiło istotny element pozwolenia na budowę, wywołało skorygowanie tego zapisu w projekcie zamiennym. Zmiana ta w żadnym innym elemencie nie oznaczała zmiany zamierzenia inwestora, w szczególności odnośnie liczby kondygnacji, wysokości lub konstrukcji dachu. Nie ulegało również wątpliwości, że zamiarem inwestora było wybudowanie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej. Nie budził także zastrzeżeń Sądu pierwszej instancji pogląd organu, że plany miejscowe regulują liczbę kondygnacji nadziemnych, skoro normują ład przestrzenny i widoczne elementy zabudowy.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, w niniejszej sprawie organy nie rozważały jednak kwestii, czy sąsiedzi inwestora mają przymiot strony. Z dołączonych do projektu analiz wynikało niewątpliwie, że nie mieli oni interesu prawnego w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 2 ustawy). Do bycia stroną w tym postępowaniu nie wystarcza bycie właścicielem sąsiedniej nieruchomości i zgłoszenie ogólnikowych obaw (art. 28 k.p.a.), lecz konieczne jest wykazanie konkretnego naruszenia "przepisów odrębnych wprowadzających związane z obiektem budowlanym ograniczenia w zagospodarowaniu terenu otaczającego" zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Wobec oczywistej jednak bezzasadności zarzutów skargi, można w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zgłosić, "co najmniej poważną wątpliwość, czy skarżący z posiadanego interesu prawnego wywodził możność zgłoszenia tych zarzutów".

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. M., zaskarżając go w całości i zarzucając mu:

1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji, mimo naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

a. naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 7 k.p.a. poprzez brak właściwego zbadania zgodności objętej postępowaniem naprawczym inwestycji z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w wyniku czego doszło do legalizacji inwestycji niezgodnej z przepisami tego planu,

b. naruszenia art. 51 ust. 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez zastosowanie powyższych przepisów i wydanie decyzji zatwierdzającej zamienny projekt budowlany w stosunku do inwestycji, której przedmiot jest odmienny od przedmiotu inwestycji objętego decyzją Prezydenta Wrocławia nr [...] o pozwoleniu na budowę oraz przedmiotu inwestycji określonego przez inwestora w złożonej dokumentacji,

c. naruszenia art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez brak zastosowania tego przepisu mimo iż, jak wynika z decyzji organu I instancji, inwestor nie wykonał obowiązków objętych decyzją, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 tej ustawy w wynikającym z tej decyzji terminie,

2. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak jednoznacznego wskazania podstaw, na jakich Sąd pierwszej instancji oparł twierdzenie, które legło u podstaw o omyłkowym zapisaniu rzędnej, a także wskazania podstaw prawnych, na których Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie,

3. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 28 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, iż istnieje "co najmniej poważna wątpliwość", czy skarżący będący właścicielem nieruchomości sąsiedniej oraz wywodzący zarzuty dotyczące dopuszczenia zbyt wysokiej oraz zbyt wysoko posadowionej zabudowy na nieruchomości sąsiedniej posiada przymiot strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym takiego zamierzenia budowlanego.

Wskazując na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, skarżący stwierdził, że nie została w sprawie wyjaśniona kwestia podwyższenia rzędnej terenu, na którym ma być budowany budynek oraz brak jest wyjaśnienia dalszych niezgodności w zakresie wysokości i kubatury budynku z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Twierdzenia Sądu odnośnie "omyłki" pozostają przy tym dowolne, gdyż zmiana wysokości budynku została dokonana przez projektanta w dzienniku budowy.

Sąd pominął też odnoszące się do ilości kondygnacji w świetle § 12 miejscowego planu i § 3 pkt 16- 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz to, że do regulacji miejscowych planów należy m.in. uzbrojenie terenu, sieci wodociągowe i kanalizacja, podziemne obiekty budowlane takie jak garaże, parkingi, itp. Nadto, brak jest jakichkolwiek podstaw by dla pojęcia "kondygnacji" użytego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przyjmować inne znaczenie, niż wynikające z jej definicji legalnej w prawie budowlanym. Tymczasem zatwierdzony projekt budowlany zamienny przewiduje cztery, a nie trzy kondygnacje i jako taki jest sprzeczny z treścią § 12 ust. 1 miejscowego planu. Nie wyjaśniono też, jaką definicją kondygnacji, poddasza użytkowego czy gzymsu (okapu), a także dachu stromego organ posłużył się przy ustalaniu zgodności projektowanej zabudowy z ustaleniami miejscowego planu, co wskazuje na przeprowadzenie postępowania z rażącym naruszeniem art. 7 k.p.a.

W ocenie strony wnoszącej kasację organ wyszedł poza granice wyznaczone art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 4 Prawa budowlane, który przewiduje możliwość legalizacji inwestycji wyłącznie w razie tożsamości przedmiotu inwestycji objętej ostatecznym pozwoleniem na budowę oraz procedurą legalizacyjną objętą tym przepisem.

Naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego skarżący upatrywał w tym, że jeśli projekt budowlany zamienny nie został sporządzony w wyznaczonym terminie lub nie odpowiadał prawu to organ winien zastosować się do dyspozycji ust. 5 ww. przepisu.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., skarżący stwierdził, że Sąd nie wykazał na jakiej podstawie przyjął, że doszło do omyłkowego zapisania rzędnej w zatwierdzonym projekcie budowlanym, który ostatecznie przepis przyjął jako mający zastosowanie do określenia statusu strony, a także na jakiej podstawie uznał możliwość wydania na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 4 Prawa budowlanego decyzji określający przedmiot robót budowlanych.

Wskazując natomiast na naruszenia art. 28 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, skarżący uznał, że nadmierne ograniczenie pojęcia obszaru oddziaływania tylko do zachowania odległości przewidzianych w przepisach techniczno- budowlanych, praktycznie powodowałoby, że w żadnej sytuacji właściciele sąsiednich działek nie korzystaliby z przymiotu strony w postępowaniu przed organami nadzoru budowlanego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera zarzutów pozwalających na jej uwzględnienie, mimo błędnego w części uzasadnienia skarżonego wyroku.

Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami kasacji. Związanie granicami skargi oznacza zaś związanie podstawami zaskarżenia przedstawionymi w skardze kasacyjnej.

Odnośnie przedstawionego w kasacji zarzutu naruszenia art. 28 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stwierdzić trzeba, iż uzasadnienie wyroku Sąd pierwszej instancji w zakresie wykładni tych przepisów nie jest wolne od wad. Sąd pierwszej instancji błędnie, bowiem uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy sąsiedzi inwestora nie mieli interesu prawnego w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę. Sąd nie wziął w ogóle pod uwagę wyznaczonego w decyzji o pozwoleniu na budowę obszaru oddziaływania obiektu, do której prócz działki, na której zaprojektowano budynek, zaliczono również dziewięć innych działek. Wśród nich znajdowała się zarówno działka skarżącego, jak i pozostałych stron wnoszących odwołanie. Nie można było, zatem wysnuć generalnego stwierdzenia o braku przymiotu strony wszystkich sąsiadów inwestora. Kolejne wątpliwości, na podstawie, której normy prawa określany ma być krąg stron postępowania wywołuje dalsze stwierdzenie zawarte w skarżonym wyroku, że "do bycia stroną w tym postępowaniu nie wystarcza już bycie właścicielem sąsiedniej nieruchomości i zgłoszenie ogólnikowych obaw (art. 28 k.p.a), lecz konieczne jest wykazanie konkretnego naruszenia <> zgodnie z art. 3 pkt 20". W następnej części swojej wypowiedzi, Sąd pierwszej instancji natomiast stwierdził, że część orzecznictwa sądowoadministracyjnego w postępowaniu z art. 51 ust. 1 pkt 3 i 4 nie stosuje art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, by końcowo poddać w "poważną wątpliwość" posiadanie przez skarżącego interesu prawnego.

Systematyzując powyższe stanowisko zaprezentowane w skarżonym wyroku, stwierdzić należało, iż skoro przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, zawężający katalog stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę odnosi się tylko do postępowań w sprawie ich wydania, a wobec tego nie może on mieć zastosowania w innych postępowaniach nawet wówczas, gdy jest to postępowanie do niego zbliżone. Norma ta, to jest art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, będąca przepisem szczególnym w stosunku do normy generalnej z art. 28 k.p.a., zgodnie z powszechnie wypracowanymi metodami wykładni nie może być interpretowana rozszerzająco, tym bardziej że wyraźny sygnał o niestosowaniu przepisu szczególnego w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego wynika z treści art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, gdzie ustawodawca nakazał odpowiednie stosowanie jedynie przepisów dotyczących projektu budowlanego, a nie całego postępowania poprzedzającego rozpoczęcie robót budowlanych. W związku z powyższym, oceniając legitymację strony w postępowaniu o wznowienie robót budowlanych należy odnieść się do normy ogólnej to jest art. 28 k.p.a., zgodnie z którą stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zwrócić przy tym należy uwagę, że interes prawny, który musi znajdować swoje potwierdzenie w przepisanych prawa może wynikać już z samego faktu znajdowania się nieruchomości danego podmiotu w obszarze oddziaływania, skoro zgodnie z definicją tego pojęcia jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu, a więc w efekcie może przejawiać się chociażby w możliwości ograniczenia wykonywania prawa własności (art. 144 k.c.). W tym świetle legitymacja skarżącego wydaje się być, zatem niewątpliwa.

Stwierdzić jednak trzeba, iż nawet poddając w wątpliwość interes prawny skarżącego, Sąd pierwszej instancji dokonał merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji, uwzględniając przy tym argumentację zawartą w skardze i ostatecznie nie kwestionując prawidłowości uznania skarżącego wnoszącego skargę, a wcześniej odwołanie za stronę niniejszego postępowania. Tym samym uznać należało, że nie można skarżonemu wyroki poczynić zarzutu naruszenia art. 28 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, w stopniu który uzasadniałby konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Przechodząc do rozpoznania dalszych zarzutów, z uwagi na zakres zakwestionowania oceny Sądu pierwszej instancji w pierwszej kolejności wskazać należało na przepisy normujące tryb prowadzenia postępowania legalizacyjnego w przypadku, gdy doszło przy wykonywaniu robót budowlanych do istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, co bezspornie miało miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy. Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, w takim przypadku organ w drodze decyzji nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, a przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Właściwy organ sprawdza wykonanie nałożonego obowiązku i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, nakładając w tej decyzji obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie (art. 51 ust. 4). W przepisach prawa przewidziano również sankcję za nie wykonanie ww. obowiązku, określoną w ust. 5 ww. przepisu.

Powyższa sankcja nie mogła jednak być zastosowana w sprawie, skoro decyzja z dnia [...] października 2008 r., nakładająca na inwestora obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego w terminie 2 miesięcy została wykonana 17 grudnia 2008 r., zaś wobec stwierdzonych braków postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. (art. 51 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego), wezwano inwestora do ich usunięcia, wyznaczając mu trzydziestodniowy termin. Inwestor wykonał je w dniu 27 sierpnia 2009 r. Ustalenie to czyniło bezskutecznym zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego.

Także chybiony pozostawał zarzut dotyczący odmienności przedmiotu inwestycji określonej w decyzji z dnia [...] września 2007 r. o pozwoleniu na budowę oraz decyzji z dnia [...] października 2009 r. zatwierdzającej projekt budowlany zamienny. Analiza załączonej do projektu budowlanego dokumentacji w porównaniu z analizą projektu budowlanego zamiennego, szczególnie w zakresie map dotyczących zagospodarowania terenu prowadzi do jednoznacznego wniosku, że w obu przypadkach mamy do czynienia z tym samym obiektem budowlanym, chociaż odmiennie nazwanym w obu ww. decyzjach. Różnica ta nie stanowi jednak żadnego uchybienia normom art. 51 ust. 4 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, co w konsekwencji czyniło postawiony w kasacji zarzut chybionym. Jak słusznie podkreślał Sąd pierwszej instancji zamiarem inwestor w obu przypadkach było wybudowanie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej.

Nie można było podzielić także zarzutu naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 7 k.p.a. Odniesienie się do tego zarzutu, wymagało jednak uprzedniego nawiązania do powyżej wskazanej procedury z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego i poczynienia na tym tle pewnych uwag. Zauważyć przede wszystkim należy, iż postępowanie w sprawie wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego i udzieleniu pozwolenia na wznowienie robót budowlanych nie jest tym samym ani takim samym postępowaniem, jak te w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Ma ono, bowiem przede wszystkim charakter postępowania naprawczego w stosunku do tego ostatniego i zawsze będzie do niego nawiązywać w zakresie, w jakim dokonanie tych napraw jest niezbędne dla przywrócenia stanu zgodności z prawem. Zaznaczyć przy tym trzeba, że wszczęcie postępowania w sprawie uzależnione jest jedynie od wystąpienia określonej w omawianej normie okoliczności. Stąd też stwierdzenie Sądu "o omyłkowym zapisaniu rzędnej w zatwierdzonym projekcie budowlanym" i braku wyjaśnienia tego stwierdzenia pozostaje bez znaczenia dla prawidłowości dokonanej kontroli w świetle art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Z tych przyczyn bezskuteczny pozostawał zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. i niezasadna jest argumentacja przedstawiana na poparcie zarzutu naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 7 k.p.a.

Stwierdzić nadto należało, iż decyzja o wznowieniu robót budowlanych nie może być utożsamiana z nową decyzją o pozwoleniu na budowę, skoro jej zadaniem jest legalizacja robót budowlanych w zakresie, w jakim inwestor istotnie odstąpił od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy, a następnie Sąd w skarżonym wyroku zasadnie przyjęli, że ani liczba kondygnacji, ani wysokość do najwyższego punktu dachu mierzona od poziomu terenu, ani wysokość do najwyższego okapu mierzona od poziomu terenu, ani konstrukcja dachu, a więc rozwiązania przyjęte w dokumentacji projektowej nie dają podstaw prawnych, aby kwestionować ich zgodność z warunkami określonymi w obowiązującym miejscowym planie.

W związku z powyższym, prawidłowość rozstrzygnięcia podjętego przez Sąd pierwszej instancji, mimo częściowo wadliwego uzasadnienia, przesądzała o bezskuteczności zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez brak zastosowania tych norm prawnych, jako podstawy skarżonego wyroku.

Z przedstawionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.