Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1168/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, 77, 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 27 stycznia 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.) sędzia del. WSA Jakub Zieliński Protokolant: starszy inspektor sądowy Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1661/14 w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. S. z dnia 24 lipca 2014 r. nr ... w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od D. K. na rzecz J. O. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 23 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 1661/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. S. z dnia 24 lipca 2014r., znak: ... w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz zasądził na rzecz strony zwrot kosztów postępowania sądowego.

Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Prezydent Miasta N. S. decyzją z 2 czerwca 2014r. na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012r. poz. 647 ), zw. dalej u.p.z.p., rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003r. Nr 164, poz. 1588), zw. dalej rozporządzeniem, § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. z 2003r. Nr 164, poz. 1589), na wniosek J. O., ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną, na działce nr ... w obrębie ... w N. S., przy ulicy B.". Organ wskazał, że załączniki: Nr 1 - część tekstowa wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, Nr 2 - część graficzna wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu stanowią integralną część decyzji.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że zamiarem inwestora jest budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną, na działce nr ... w obrębie ... w N. S., przy ulicy B.. Teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego organ przeprowadził postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i nast. u.p.z.p. Dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Warunki zabudowy oraz wyniki analizy stanowią załącznik nr 1 do decyzji. Linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczono na kopii mapy zasadniczej, będącej załącznikiem nr 2 do decyzji. Załącznik obejmuje część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w § 3 rozporządzenia. Uzyskaną w toku postępowania opinię Miejskiego Zarządu Dróg w N. S. z dnia 11 września 2013r. organ uznał za wystarczającą w odniesieniu do obszaru przyległego do pasa drogowego. Wskazał, że teren planowanej inwestycji przylega do pasa drogowego ulicy B.. Prezydent Miasta N. S. jako organ właściwy w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jest jednocześnie - na podstawie art. 19 ust. 5 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) - zarządcą wszystkich dróg publicznych w granicach miasta, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, dlatego nie zachodzi konieczność dokonania uzgodnienia projektu decyzji, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. W toku postępowania stwierdzono, iż nie są wymagane także pozostałe uzgodnienia w trybie art. 53 ust. 4 u.p.z.p. i spełnione zostały łącznie przesłanki, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.

Od decyzji odwołanie złożyła D. K., zarzucając naruszenie art. 52 u.p.z.p. oraz art. 8 k.p.a.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. S. decyzją z 24 lipca 2014r., znak: ..., na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 52 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 lit. b i c u.p.z.p. w związku z § 3 in fine rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Zdaniem organu II instancji projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny, o przeciętnych, nie odbiegających od zabudowy sąsiedniej parametrach - ze swej istoty nie jest obiektem, który w jakiś szczególny sposób mógłby naruszać prawa stron, w tym powodować określone uciążliwości. Działka nr ... posiada szerokość ok. 18,50 m, która w zupełności pozwala na usytuowanie projektowanego budynku w zgodnych z przepisami odległościach od granic działki i sąsiednich budynków.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 52 u.p.z.p. Kolegium stwierdziło, że postępowanie zostało przeprowadzone na podstawie kompletnego (uzupełnionego) wniosku, zgodnie z wskazaniami organu odwoławczego zawartymi w decyzji kasacyjnej z dnia 11 kwietnia 2014r. Decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne, zaś wymóg dokonania analizy stanu faktycznego i prawnego (art. 53 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p.) w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o warunkach zabudowy - spełniony jest poprzez m.in. sporządzenie analizy urbanistyczno-architektonicznej, w toku której organ dokonuje oceny stanu i charakteru zabudowy w obszarze sąsiednim, jej usytuowania, możliwości i dostępu do drogi publicznej, zgodności z przepisami odrębnymi i wielu innych kwestii wynikających z określonych okoliczności spraw. Wyniki takiej oceny są zawarte w załączniku Nr 2 do decyzji, który w sposób istotny uzupełnia podstawowe uzasadnienie zawarte w stanowiącej części decyzji. Wyniki analizy wskazują co było przesłanką takiego właśnie rozstrzygnięcia i ustalenia cech, formy i parametrów nowej zabudowy i zagospodarowania terenu.

D. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. S., domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 7, art. 8, art. 11 oraz 107 § 2 i art. 3 k.p.a., polegające w szczególności na: niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji organu l instancji o ustaleniu warunków zabudowy; niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy w szczególności niewzięcie pod uwagę faktu, że poza wskazanym przez skarżącego budynkiem, są inne budynki; brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez dowolne przyjęcie zwiększenia linii zabudowy; dowolność w wydaniu decyzji poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, z którego wynikałoby dlaczego ten sam stan faktyczny i prawny uzasadnia różne decyzje w analogicznych sytuacjach; niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności przez nieprzedstawienie skarżącej kompletnego (uzupełnionego) wniosku inwestora, a tym samym naruszając przepisy gwarantujące stronie możliwość czynnego udziału w postępowaniu;

- art. 61 u.p.z.p., albowiem wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków opisanych w tym przepisie;

- art. 52 i 53 u.p.z.p., albowiem art. 53 ust. 2 pkt. 2 nakazuje organowi rzeczywistą analizę stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że działka stanowiąca jej własność znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji. Inwestycja narusza odległości posadowienia obiektów od granic działek, a tym samym planowany obiekt będzie oddziaływał na już stojący obiekt skarżącej poprzez pozbawienie go dostępu do światła dziennego, ponadnormatywną emisję hałasu i wibracji w czasie wznoszenia spornego obiektu. "Ryzykowne pozostają również kwestie" zanieczyszczeń wody, gleby oraz zalewanie przez wody opadowe czego organ odwoławczy w ogóle nie wziął pod uwagę.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. S. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie badając legalność zaskarżonej decyzji uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja organu odwoławczego oraz organu I instancji nie odpowiadają prawu, jakkolwiek zarzuty w niej podniesione nie są zasadne.

W ocenie Sądu, nie zasługiwały na uwzględnienie wszystkie zarzuty zmierzające do wykazania, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy techniczno-budowlane, ponieważ kwestie te (np. odległość budynku od granicy, czy innych zabudowań) będą ustalane na etapie postępowania o pozwolenie na budowę Ponadto rozstrzyganie kwestii usytuowania obiektu budowlanego już w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy jest sprzeczne z istotą tego postępowania. Decyzja taka określa wyłącznie linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, określa obowiązującą linię zabudowy od strony frontu działki, nie określa jednak w sposób skonkretyzowany usytuowania planowanego obiektu w terenie. Treść decyzji o warunkach zabudowy została określona w przepisie art. 54 u.p.z.p..

Rozstrzygając na mocy art. 134 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że decyzja ustalająca warunki zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia została wydana bez jednego z obligatoryjnych załączników, który stanowiąc jej integralną część, stanowi zarazem o istotnym naruszeniu przepisów postępowania administracyjnego mogącego wywrzeć istotny wpływ na wynik sprawy i tym samym uzasadnia uchylenie decyzji. Zgodnie z 9 § 2 rozporządzenia decyzja o warunkach zabudowy powinna zawierać dwa integralne załączniki, jeden w postaci analizy, na którą składają się część opisowa i część graficzna, drugi w postaci mapy z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, o czym stanowi art. 54 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy żaden z dwóch załączników stanowiących integralną część decyzji I instancji z 2 czerwca 2014r. nie spełnia ww. wymogów prawa. Sąd stwierdził, że załącznik nr 1 do decyzji I instancji zatytułowany "wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu" nie zawiera żadnych wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej, a w jego treści ustalone zostały wyłącznie warunki dla przedmiotowej inwestycji polegającej na budowie budynki jednorodzinnego. Z kolei załącznik nr 2 zatytułowany "część graficzna wyników analizy" także nie zawiera wyników analizy, a jedynie linie wyrysowane na kopii mapy zasadniczej, na której nie zostały oznaczone granice obszaru analizowanego.

Ponadto Sąd I instancji oceniając przedłożoną do akt administracyjnych analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, sporządzoną w dniu 15 maja 2014r. przez uprawnionego architekta M. T., wpisanego na listę M. Okręgowej Izby Architektów pod nr ... zauważył, iż budzi ona wątpliwości ze względu na brak jednoznacznego wyjaśnienia, dlaczego teren analizy objął obszar większy od minimalnego, wymaganego w § 3 rozporządzenia, tym bardziej, że jak wskazał analizator w części analizowany obszar jest niezabudowany. Sąd wskazał, iż takie wyznaczenie obszaru analizy nie jest niezgodne z prawem, ale wymaga uzasadnienia.

Za niezgodne z prawem Sąd uznał braki w części tekstowej analizy w zakresie analizy wysokości budynków objętych analizą. Brak konkretnych danych, co do wysokości budynków na działkach zabudowanych objętych analizą nie pozwala na weryfikację prawidłowości ustalenia wskaźnika wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz wysokości głównej kalenicy – co jest wymagane stosownie do treści § 7 i 8 rozporządzenia. Samo wskazanie w analizie, iż wskaźnik wysokości został ustalony jako uśredniony w nawiązaniu do istniejących wartości w terenie analizowanym nie może być uznane za wystarczające i prawidłowe. Sąd podkreślił, że o ile braki w części tekstowej poprawnej analizy w zakresie, np. parametru szerokości elewacji frontowej mogą być zaakceptowane, gdyż z części graficznej możliwe jest wyliczenie brakujących danych, to brak skonkretyzowanych danych dotyczących wysokości budynków znajdujących się w obszarze analizy należy ocenić jako brak istotny. Z uwagi na powyższe, za niewystarczająco uzasadnione i co najmniej przedwczesne Sąd uznał ustalenie ww. wskaźników.

W ocenie Sądu I instancji, stanowi to o naruszeniu art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. Sąd podkreślił, że bez wykonania prawidłowej analizy w zakresie wszystkich wymaganych wskaźników i parametrów nie jest możliwe, a zatem dopuszczalne, prawidłowe określenie warunków wnioskowanej zabudowy. Nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której wydanie decyzji o warunkach zabudowy polegałoby w istocie nie na ustaleniu warunków stosownie do wymagań prawa, ale na ich dostosowaniu do zamiaru inwestora. Dlatego też analiza urbanistyczno-architektoniczna musi być sporządzona prawidłowo w odniesieniu do wszystkich ustalanych wskaźników i parametrów, jakkolwiek nie wyłącza to uprawnienia do ustalenia poszczególnych wskaźników w inny, dopuszczalny sposób. Zawsze jednak szczegółowo sporządzona analiza stanowi punkt odniesienia dla dopuszczenia wyjątku w uwzględnieniu interesu inwestora. W ocenie Sądu, brak jakichkolwiek skonkretyzowanych w analizie danych dotyczących wysokości budynków w obszarze przedmiotowej analizy oraz brak załącznika do decyzji zawierającego tekstowe i graficzne wyniki analizy dyskwalifikują zaskarżoną decyzję i poprzedzająca ją decyzję organu odwoławczego.

Dlatego też, z uwagi na zasadę dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 k.p.a. Sąd uznał, iż należy uchylić decyzje obu instancji.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał je za niezasadne stwierdzając, że nie można uznać, iż w przedmiotowym postępowaniu organy działały w sposób niezgodny zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa i ich kultury prawnej oraz zasady przekonywania poprzez nieprzedstawienie skarżącej poprawionego wniosku inwestora o ustalenie warunków zabudowy. Jak bowiem wynika z akt administracyjnych sprawy skarżąca została powiadomiona w trybie art. 10 § 1 k.p.a. w dniu 19 maja 2014r., natomiast decyzja organu I instancji została wydana w dniu 2 czerwca 2014r. Ustosunkowując się do zarzutu, iż decyzja z 2 czerwca 2014r. została wydana nieprawidłowo przez "architekta działającego z upoważnienia organu" wskazać należy, że jest on niezrozumiały i niezasadny, gdyż decyzja została wydana przez Dyrektora Wydziału Architektury i Budownictwa mgr inż. arch. M. T. – prawidłowo upoważnionego przez Prezydenta Miasta N. S., co potwierdza pieczęć na decyzji. Sąd uznał również, że nie jest też zasadny zarzut szybkiego rozstrzygania sprawy, gdyż organy są zobowiązane do szybkiego załatwiania sprawy (art. 12 i 35 k.p.a.), przy czym zgodnie z art. 35 § 3 in fine k.p.a. maksymalny termin do załatwienia sprawy przez organ odwoławczy wynosi 1 miesiąc od otrzymania odwołania. W rozpoznawanej sprawie odwołanie D. K. wpłynęło do SKO w N. S. 27 czerwca 2014r., zaś decyzja odwoławcza została wydana 24 lipca 2014r., a więc w końcowym okresie przewidzianym do jej wydania.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego od wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie z dnia 23 stycznia 2015r. J. O. zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie sprawy co do meritum lub o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 3 i 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) w odniesieniu do stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że zarzuty co do treści i zakresu załączników do decyzji w omawianej sytuacji sprowadzają się do kwestii wysokości planowanego domu jednorodzinnego i obszaru objętego analizą, zaś skarżąca D. K. takiego zarzutu nie formułowała. Zdaniem skarżącego kasacyjnie Sąd nie może abstrahować od obiektywnych uwarunkowań konkretnej sprawy. Skarżący kasacyjnie wywiódł, że SKO nie dostrzegło w tym zakresie naruszenia prawa, bo było oczywistym, że kwestią sporną nie jest wysokość domu jednorodzinnego, który ma być budowany na działce położonej pomiędzy dwoma takimi domami. Jako – zgodnie z projektem – budynek parterowy, sytuowany pomiędzy dwoma podobnymi domami w żaden sposób nie naruszał ładu przestrzennego, którego zachowanie jest ratio legis ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z jej art. 1 ust. 1. Nie był również sporny obszar objęty analizą. Ten ład przestrzenny, zwłaszcza co do wysokości budynku nie został naruszony. Z uwagi na usytuowanie budynków sąsiednich, ich wielkość i charakter, w pełni zasadne było ustalenie wskaźnika wysokości "jako uśrednionego w nawiązaniu do istniejących wartości w terenie analizowanym", a inna ocena jest nadmiernym formalizowaniem sprawy. Organy wydające decyzję prawidłowo oceniły treść merytoryczną załączników. Działały w tym zakresie mając na względzie słuszny interes strony w rozumieniu art. 7 k.p.a., z tego też względu skarżący nie zgodził się z tezą, iż rzekome niedostatki załączników dyskwalifikują zaskarżoną decyzję.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Zgodnie z uchwałą pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, z. 1, poz. 1) Naczelny Sąd Administracyjny zbadał wszystkie podniesione przez skarżącego kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa.

Zarzuty skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienie sprowadzają się do zakwestionowania przyjętego przez Sąd I instancji stanowiska, że decyzja o warunkach zabudowy nie była kompletna, bo nie zawierała wszystkich załączników wymaganych przepisami, a dokładniej załącznika do decyzji zawierającego tekstowe i graficzne wyniki analizy, a także w analizie urbanistycznej zabrakło danych dotyczących wysokości budynków w obszarze analizy oraz nie został uzasadniony przyjęty do analizy obszar analizowany.

Sąd I instancji z urzędu stwierdził wystąpienie tych braków i na podstawie art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję organu I instancji. W ocenie Sądu zarzuty skargi nie były zasadne.

Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej należy podkreślić, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy powinna określać m.in. linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali (art. 54 pkt 3 u.p.z.p.). Warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Załącznik do decyzji o warunkach zabudowy stanowią wyniki analizy, zawierające część graficzną i tekstową (§ 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - Dz.U. 2003.164.1588, dalej rozporządzenie).

W sprawie niniejszej w decyzji organu I instancji ustalającej warunki zabudowy z dnia 2 czerwca 2014r. wskazano, że zawiera ona dwa, stanowiące integralną część decyzji załączniki: Nr 1 - część tekstową wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz Nr 2 – część graficzną wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, sporządzoną na kopii mapy zasadniczej wraz z liniami rozgraniczającymi wyznaczającymi teren inwestycji.

Część graficzna nie określa granic terenu analizowanego, co zdaniem Sądu I instancji stanowiło o naruszeniu § 9 ust. 2 rozporządzenia i skutkowało uchyleniem decyzji. Jednak w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak ten nie musi skutkować uchyleniem decyzji, gdy granice obszaru analizowanego i zakres sporządzonej analizy można bez trudu ocenić na podstawie części graficznej i tekstowej analizy, sporządzonej przez uprawnionego architekta, treści samej decyzji oraz innych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy (por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 25 lutego 2016r., sygn. akt II OSK 1605/14). Takim dokumentem w niniejszej sprawie była część graficzna analizy, sporządzonej przez uprawnionego architekta, na której określono obszar analizowany i wskazano w jaki sposób go wytyczono. Sąd I instancji nie kwestionował części graficznej analizy, zarzucając jedynie brak uzasadnienia, co do wielkości obszaru analizowanego. Także nie budziło wątpliwości, że sporządzona była część tekstowa analizy urbanistycznej, tyle że jej wyniki zostały w decyzji organu I instancji ujęte jednocześnie jako warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Sąd I instancji z urzędu uznał to za naruszenie § 9 rozporządzenia, nie wykazując sprzeczności pomiędzy tymi dokumentami (analizą oraz warunkami określonymi w decyzji) i nie wykazując, że miało to wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit.a p.p.s.a.). Stanowiąca załącznik do decyzji część graficzna określa natomiast linie rozgraniczające teren inwestycji, zgodnie z art. 54 pkt 3 u.p.z.p.).

Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi kasacyjnej, dotyczącego dokonania wadliwej oceny przez Sąd I instancji treści analizy urbanistycznej w zakresie ustaleń co do wysokości budynku, wskazać należy, że analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji została sporządzona w niniejszej sprawie przez uprawnionego architekta, wpisanego na listę M. Okręgowej Izby Architektów pod nr ..., jej treść nie była kwestionowana w tym w zakresie. Wskazać należy, że analiza dotyczy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., a jednym z takich warunków jest określenie wysokości budynku. Zgodnie z § 7 rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (..) wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (pkt 1), przy czym możliwe jest wyznaczenie innej wysokości, jeżeli wynika to z analizy (§ 7 pkt 4). Autor analizy ustalił wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej "do 5m", nawiązując do istniejącej wartości na terenie analizowanym. Żadna ze stron nie zgłosiła zastrzeżeń co do przyjętej wartości, natomiast Sąd z urzędu zakwestionował to ustalenia stwierdzając, że brak jest w analizie danych o wysokości poszczególnych obiektów znajdujących się na obszarze analizowanym, nie wykazując jednak, że mogło to mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można w okolicznościach sprawy uznać, że doszło do wskazanego przez Sąd I instancji naruszenia przepisów postępowania, jako art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie może powodować uwzględnienie skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a.

Kolejny zarzut skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia przez Sąd I instancji § 3 rozporządzenia poprzez błędną wykładnię i zastosowanie. Sąd I instancji uznał bowiem, że analiza budzi wątpliwości ze względu na brak jednoznacznego wyjaśnienia dlaczego teren analizy objął obszar większy od minimalnego, wymaganego w § 3 rozporządzenia. Należy zatem wskazać, że w treści analizy jej autor podał, że front terenu inwestycji wynosi około 17m, w związku z tym zasięg obszaru analizowanego zakreślono w odległości 51m wokół terenu inwestycji. Przepis § 3 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50m.

W tej sytuacji zarzut skargi kasacyjnej należy uznać za usprawiedliwiony.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uwzględnił skargę kasacyjną i uchylił wyrok Sądu I instancji oraz uznając, że sprawa jest dostatecznie wyjaśniona, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Orzeczenie o kosztach postępowania sądowego uzasadnia art. 200 i art. 203 pkt 2 p.p.s.a.