Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 607/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2006 nr 90 poz 631
law: Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk (spraw.), Stanisław Marek Pietras, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2014 r. sprawy ze skargi M. S., A. S. oraz M.S. na bezczynność [...] S.A. z siedzibą w W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] lipca 2013r. – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Pełnomocnik M. S., A. S. i M. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę

na bezczynność [...] z siedzibą w W.(dalej jako Spółka) w przedmiocie rozpoznia wniosku z dnia [...] lipca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej. W skardze pełnomocnik skarżących wniósł

o zobowiązanie Spółki do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lipca 2013 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia przeciwnikowi procesowemu odpisu prawomocnego wyroku wraz

z aktami sprawy oraz zasądzenie od Spółki na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych. Pełnomocnik skarżących wniósł także o zobowiązanie przeciwnika procesowego do przedłożenia dokumentów wymienionych w skardze,

a mających potwierdzić, że Spółka wykonuje zadania publiczne i jest podmiotem obowiązanym do udostępnia informacji publicznej.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżących podniósł, iż wnioskiem z dnia

[...] lipca 2013 r. zwrócił się do Spółki (Oddziału w P.) o udostępnienie informacji publicznej w postaci treści decyzji dotyczących lokalizacji, ograniczenia własności nieruchomości oraz budowy gazociągu na nieruchomości położonej w R, gmina S., zaewidencjonowanej jako działka nr [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] oraz operatu szacunkowego sporządzonego w toku negocjacji ze skarżącymi w przedmiocie określenia wysokości wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu na wskazanej nieruchomości.

W odpowiedzi na powyższy wniosek pismem z dnia 1 sierpnia 2013 r. Spółka udostępniła w części żądane dokumenty, tj. kserokopię zaświadczenia lokalizacji ogólnej nr [...] z dnia [...] września 1967 r. wydanego przez Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. oraz decyzji o lokalizacji szczegółowej nr [...] z dnia [...] kwietnia 1968 r. wydanej przez Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. Odmówił natomiast udostępnienia informacji zawartych w operacie szacunkowy, którego przedmiotem było określenie wartości wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu na przedmiotowej nieruchomości.

W ocenie strony skarżącej, Spółka jest obowiązana do udzielania informacji publicznych, zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej, ponieważ Skarb Państwa ma względem przeciwnika procesowego pozycję dominującą (art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z 4 pkt 3 i art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów), a także ze względu na wykonywanie zadań publicznych jako operator systemu przesyłowego gazowego (patrz orzeczenia dotyczące przedsiębiorców z branży energetycznej - wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 851/10, wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 102/13, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 16 listopada 2010 r. sygn. akt II SAB/Wa 268/10 i inne).

Także żądana przez skarżących informacja stanowi informację publiczną, albowiem wskazany operat szacunkowy sporządzony został w zakresie wykonywania zadań publicznych przez obowiązany podmiot. Dokument ten związany jest z realizacją przez Spółkę zadań w postaci przesyłu gazu i korzystaniem przez Spółkę z nieruchomości będących własnością innych podmiotów dla potrzeb utrzymywania infrastruktury przesyłowej. Natomiast pogląd, że operaty szacunkowe są informacją publiczną znajduje oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych (przykładowo wyrok WSA w Opolu z dnia 11 października 2012 r. sygn. akt II SAB/Op 34/12, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 listopada 2012 r. sygn. akt II SAB/Gd 85/12 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 października 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1219/12).

W świetle wywodów zawartych w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 18 września 2008 r. sygn. akt I OSK 315/08 "informacją publiczną są nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez organ administracji publicznej, ale przymiot taki będą posiadać także te, które organ używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań nawet, gdy prawa autorskie należą do innego podmiotu. Bez znaczenia wówczas jest to, w jaki sposób znalazły się one w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest to, by dokumenty te służyły realizowaniu zadań publicznych przez organ i odnosiły się do niego bezpośrednio. Dokumentami takim będą więc np. projekt budowlany sporządzony przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane, który następnie organ architektoniczno - budowlany używa przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, czy też operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego na potrzeby ustalenia wysokości tzw. renty planistycznej". Powyższy pogląd znajduje odniesienie do niniejszej sprawy, jako że Spółka - mimo, że nie jest organem administracji - zobowiązana jest do udostępniania informacji publicznej. Brak jest bowiem jakiejkolwiek podstawy normatywnej dla dokonania rozróżnienia oceny prawnej operatów szacunkowych znajdujących się w posiadaniu organów administracyjnych oraz innych podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej. W konsekwencji, informacją publiczną będą także operaty szacunkowe sporządzone w toku prowadzenia negocjacji z wnioskodawcami w przedmiocie określenia wysokości wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu na nieruchomości. Bez znaczenia jest tutaj fakt, czy i w jakim stopniu zostały one wykorzystane w toku negocjacji, jak również, czy same negocjacje zakończyły się zawarciem stosownej umowy.

W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o jej oddalenie z uwagi na brak spełnienia ustawowych przesłanek do jej wniesienia.

W uzasadnieniu pisma procesowego pełnomocnik Spółki podniósł, iż wniosek skarżących z dnia [..] lipca 2013 r. nie został skierowany do [...] z siedzibą w W., tylko do Oddziału Spółki w P. Oddział Spółki nie jest podmiotem obowiązanym do udzielania informacji publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, gdyż nie jest osobą prawną, w której Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Osobowość prawną, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 powołanej ustawy posiada spółka akcyjna z chwilą wpisania do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (art. 12 KSH). Zatem oddział nie może być uznany za podmiot reprezentujący osoby prawne, w których Skarb Państwa ma pozycję dominującą, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 tej ustawy, a tym samym nie może być zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej. Z załączonych do odpowiedzi na skargę pełnomocnict wynika ponadto, że dyrektor Spółki w P., ani jego zastępcy, nie posiadają pełnomocnictwa Spółki do wydawania decyzji o odmowie udzielania informacji publicznej. Wobec braku ustawowego obowiązku Oddziału Spółki udzielania informacji publicznej, jak również skierowania wniosku do Oddziału, a nie do Spółki, nie zachodził po stronie [...] stan bezczynności uzasadniający skierowanie skargi do sądu administracyjnego.

Niezależnie od powyższego, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, operatu szacunkowego sporządzonego na potrzeby negocjacji ze skarżącymi, które nie doprowadziły do zawarcia umowy o ustanowienie służebności przesyłu, nie można uznać za informację publiczną. Żądany przez skarżących operat szacunkowy sporządzony został wyłącznie na potrzeby wszczęcia z nimi negocjacji, co do ustanowienia służebności przesyłu. Spółka jako właściciel urządzeń służących do przesyłu gazu ziemnego dąży do regulowania tytułów prawnych do gruntów, na których umiejscowione są elementy jego sieci gazowej, w pierwszej kolejności w drodze ugodowej, a w razie niepowodzenia negocjacji - poprzez uzyskanie orzeczenia sądu bądź decyzji administracyjnej. Prowadzone z właścicielami nieruchomości negocjacje zmierzają do zawarcia umów o charakterze obligacyjnym (umowy dzierżawy) albo rzeczowym (służebność przesyłu), regulujących tzw. zaszłości (w przypadku skierowania do Spółki roszczeń właścicieli gruntów) lub prawo Spółki do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w związku z działalnością inwestycyjną lub remontową. Żaden zaś przepis prawa nie narzuca Spółce sposobu ustalania wynagrodzenia za uzyskane prawo do zajęcia cudzej nieruchomości. W szczególności brak jest normy prawnej nakazującej Spółce określać wartość tego prawa poprzez sporządzanie operatów szacunkowych. Stosowana w tym zakresie przez [...] praktyka jest wyłącznie pochodną przyjętych standardów wewnętrznych, zmierzających do ujednolicenia sposobu postępowania z właścicielami gruntów. Zlecany operat ma charakter wewnętrzny, pomocniczy i nie jest niezbędny do realizacji przez Spółkę jej zadań statutowych.

Reasumując, Spółka stwierdziła, iż brak jest jakiegokolwiek związku prawnego pomiędzy zlecaniem przez Spółkę operatów szacunkowych i informacjami zawartymi w poszczególnych operatach, a wykonywaniem przez nią działalności operatora sieci przesyłowej. Nie ma więc podstaw do wiązania żądanego przez skarżących operatu z wykonywaniem przez Spółkę zadań publicznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwana jako "p.p.s.a.", obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.

W ocenie Sądu skarga na bezczynność Spółki w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż zdolność prawną do prowadzenia postępowania administracyjnego, poza organami administracji publicznej, mają także inne podmioty, gdy są powołane z mocy prawa do załatwienia spraw administracyjnych. O właściwości podmiotu do rozpoznania i załatwienia określonej sprawy stanowią przepisy prawne zawarte w ustawach o materialnoprawnym charakterze. W niniejszej sprawie krąg tych podmiotów określa ustawa z dnia 6 czerwca 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). W myśl art. 4 ust. 1 powołanego aktu prawnego obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne, albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe

i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r.

o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno - Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080, ze zm.), oraz partie polityczne (ust. 2).

Skarżony podmiot jest spółką akcyjną z siedzibą w W., do której stosuje się przepisy ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm.). W zakresie swojej działalności Spółka może otwierać i prowadzić oddziały, zakłady, biura, przedstawicielstwa i inne jednostki. Jak wynika z odpisu

nr KRS: [...] z uprawnienia tego Spółka skorzystała. W związku ze wskazanym rozczłonkowaniem organizacji pojawia się problem swoistości konstrukcji podmiotowości prawnej, zarówno w prawie cywilnym (gospodarczym), administracyjnym i w prawie pracy. Analizując problem z punktu prawa administracyjnego należy postawić pytanie, czy oddział przedmiotowej Spółki, kierowany przez właściwy organ ma atrybut podmiotu zobowiązanego (uprawnionego) do rozpoznania skierowanej doń sprawy dotyczącej udzielenia informacji publicznej, a także, czy oddział tej Spółki jest wyposażony w atrybut zdolności sądowej w rozumieniu art. 25 § 1 p.p.s.a. w razie sporu związanego z dostępem do żądanej informacji.

Nabycie osobowości prawnej przez spółkę akcyjną następuje w świetle art. 12 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych, z chwilą wpisania do rejestru (tzn. Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego). Żaden z przepisów Kodeksu spółek handlowych nie przyznaje natomiast osobowości prawnej, jak też zdolności sądowej oddziałom spółki akcyjnej mającej siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, i to bez względu na zakres ich samodzielności organizacyjnej czy finansowej. Wskazana regulacja Kodeksu spółek handlowych odnosi się przede wszystkim do unormowania kwestii osobowości (samodzielności) jednostki w sferze stosunków cywilnoprawnych (gospodarczych), nie wykluczając jednak możliwości skutecznego delegowania kompetencji do załatwienia określonych spraw na szczebel oddziału Spółki. Takimi sprawami mogą być, m.in. sprawy z zakresu dostępu do informacji publicznej. Z takim przekazaniem (delegowaniem) kompetencji łączyłaby się ewentualna kwestia uznania wewnętrznej jednostki organizacyjnej osoby prawnej za organ administracyjny (w ujęciu funkcjonalnym) właściwy do podejmowania aktów i czynności z zakresu informacji publicznej w stosunku do osób mających podmiotowość administracyjnoprawną. Organ taki, w przypadku złożenia skargi do sądu administracyjnego staje się stroną przeciwną skarżącemu (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 85).

Stosownie do art. 25 § 1 p.p.s.a. zdolność sądową ma osoba, która dokonuje czynności procesowych przez organy uprawnione do działania w jej imieniu, natomiast w myśl art. 25 § 3 p.p.s.a. zdolność sądową mają także inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli przepisy prawa dopuszczają możliwość nałożenia na te jednostki obowiązków lub przyznania uprawnień lub skierowania do nich nakazów i zakazów, a także stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

Zagadnienie zdolności sądowej Spółki i jej oddziałów było przedmiotem analizy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który w wyroku z dnia 10 września 2013 r. sygn. akt IV SAB/Wa 111/13 (publik. CBOIS) stwierdził, iż "analiza statutu i regulaminu organizacyjnego przedmiotowej Spółki wskazuje, że delegowanie kompetencji we wskazanym powyżej obszarze nie nastąpiło. Potwierdza to postanowienie § 15 statutu Spółki, w którym stanowi się, że Zarząd prowadzi sprawy Spółki i reprezentuje ją we wszystkich czynnościach sądowych i pozasądowych, oraz § 4 ust. 1 regulaminu organizacyjnego, zgodnie z którym zarządzanie Spółką należy do kompetencji zarządu. Oznacza to, że w świetle powołanych regulacji łączących kompetencje do prowadzenia i zarządzania sprawami Spółki (w czym mieści się także prowadzenie postępowania w sprawie udostępnienia dotyczących jej informacji) ze strukturą Spółki jako całością, a nie z jej wewnętrznymi jednostkami organizacyjnymi oraz wobec braku w przepisach statutowych postanowień delegujących te kompetencje lub określoną ich część na oddziały wchodzące w skład Spółki brak jest podstaw do kreowania podmiotowości jej wewnętrznych jednostek organizacyjnych w zakresie prowadzenia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Potwierdza to pośrednio treść § 4 ust. 2 regulaminu Spółki, który stanowi, że upoważnionymi do udzielania informacji (...) z zakresem działalności Spółki (...) są członkowie zarządu i rzecznik prasowy".

W świetle powyższych rozważań należy przychylić się do stanowiska pełnomocnika Spółki zawartego w odpowiedzi na skargę, iż brak jest podstaw do kreowania przymiotu zdolności sądowej oddziału Spółki. Powyższe prowadzi do wniosku, że tylko przedmiotowa Spółka Akcyjna jest stroną postępowania ze skargi na bezczynność w sprawie o udzielenie informacji publicznej.

Nie oznacza to jednak, iż Spółka może uwolnić się obowiązku udzielenia odpowiedzi na zapytanie w trybie dostępu do informacji publicznej skierowane do jej oddziału. Złożenie przedmiotowego wniosku do oddziału Spółki, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, nie zwalnia samej Spółki, z obowiązku ustosunkowania się do żądania wnioskodawcy, oczywiście w formie przypisanej prawem. Zauważyć należy, iż podmiotem, któremu w skardze zarzucono bezczynność jest Spółka, a nie jej p. Oddział.

Przechodząc do merytorycznej oceny żądania udostępnienia informacji publicznej wyartykułowanego we wniosku z dnia [...] lipca 2013 r. należy wyjść od tego, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 daje obywatelowi prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu, i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.

Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowią, że realizacja prawa do informacji publicznej w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1-3) jest uzależniona od jednoczesnego, kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek. Po pierwsze: przedmiotem żądania informacji musi być informacja publiczna w rozumieniu art. 1 oraz art. 3 ust. 2, po drugie: adresatem żądania udostępnienia informacji publicznej, na zasadach tej ustawy, zgodnie z art. 4 ust. 1, mają być "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne", ponadto (ust. 2) związki zawodowe i inne organizacje oraz partie polityczne, po trzecie: według art. 4 ust. 3 obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.

W ocenie Sądu Spółka prawidłowo przyjęła, iż operat szacunkowy sporządzony wyłącznie na potrzeby negocjacji ze skarżącymi w celu zawarcia umowy o ustanowienie służebności przesyłu, nie może zostać zakwalifikowany jako informacja publiczna.

W orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że decyzje i dokumenty dotyczące budowy przedsięwzięć, są dokumentami, w posiadaniu których pozostaje inwestor, a jeżeli inwestorem jest podmiot realizujący zadania publiczne, to decyzje te i dokumenty służą realizowaniu zadań publicznych przez taki podmiot. Dokumentacja związana z procesami inwestycyjnymi, w tym decyzje administracyjne, operaty szacunkowe i inne dokumenty, są zatem dokumentami, do których dostęp gwarantuje ustawa o dostępie do informacji publicznej jeżeli znajdują się one w posiadaniu organu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację (przykładowo wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1872/13).

Także doktryna wskazuje, iż wyceny nieruchomości jednostek samorządu terytorialnego lub Skarbu Państwa są urzędowymi dokumentami w rozumieniu art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631 ze zm.) i stanowią informację publiczną, która podlega udostępnieniu na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 lutego 2006 r., II SA/Gd 897/05, ONSAiWSA 2007, nr 2, poz. 41). Operat szacunkowy jest opinią biegłego w rozumieniu art. 84 k.p.a.; przygotowując materiał stanowiący podstawę wydania tej opinii, w tym również oglądając sporną i porównawcze nieruchomości, rzeczoznawca nie ma obowiązku powiadamiać strony o podejmowanych działaniach (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 8 lutego 2005 r., II SA/Bk 717/04, LEX nr 307925). Wciągnięte do akt sprawy operaty należy traktować jak urzędowe dokumenty (materiały dowodowe) i uznać, że prawo wglądu do nich nie zależy od autora, lecz wynika z określonych przepisów - nie tylko z komentowanego art. 156 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, ale także z innych, np. z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, a w postępowaniu sądowym z odpowiednich przepisów kodeksu postępowania cywilnego, kodeksu postępowania administracyjnego lub innych – patrz Ewa Bończak – Kucharczyk, Komentarz do art. 156 ustawy o gospodarce nieruchomościami. LEX.

Podkreślić należy, iż prawo do informacji publicznej wiąże z działalnością organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Natomiast działalność innych osób oraz jednostek organizacyjnych może być przedmiotem informacji publicznej w takim zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (I. Kamińska, M. Rozbicka - Ostrowska "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz praktyczny" LexisNexis, s.15).

W analizowanym przypadku sporządzony na zlecenie Spółki operat szacunkowy nie stanowi dokumentacji procesu inwestycyjnego, jak też nie dotyczy jakiejkolwiek sfery działalności Spółki odnoszącej się do zadań publicznych (przesyłu i dystrybucji gazu). Nie stanowi przejawu działalności Spółki na niwie publicznej. Został sporządzony na potrzeby zawarcia ugody cywilnoprawnej ze skarżącymi, a zatem jest to dokument roboczy, wewnętrzny, pozwalający ocenić na jakie ustępstwa finansowe może pozwolić sobie Spółka proponując stronie przeciwnej gratyfikację finansową za bezumowne korzystanie z gruntu skarżących, bądź wynagrodzenie za ustanowienie służebności przesyłu. Został wytworzony i jest w posiadaniu Spółki tylko na użytek ukształtowania przyszłego stosunku cywilnoprawnego. Stosunek cywilnoprawny to zaś relacja społeczna, z zasady dobrowolna, pomiędzy dwoma autonomicznymi, równorzędnymi podmiotami prawa cywilnego, uregulowana normami o cywilnoprawnym charakterze i przewidującymi, co do zasady, sankcję majątkową. Stosunek cywilnoprawny uregulowany jest metodą cywilnoprawną, charakteryzującą się wolnością i autonomią równorzędnych podmiotów (uchwała SN z dnia 9 czerwca 1995 r., III CZP 72/95, OSNC 1995, nr 10, poz. 146). Natomiast ustawa o dostępie do informacji publicznej, która służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania szeroko pojętej władzy publicznej oraz innych podmiotów wykonujących zadania publiczne, nie może być wykorzystywana jako instrument do załatwiania spraw indywidulanych.

Skoro z powyższych powodów przedmiotowy operat szacunkowy nie może zostać uznany za dokument urzędowy w jakimkolwiek postępowaniu, jak też dokument nieposiadający takiego waloru, lecz odnoszącym się działalności podmiotu w zakresie wykonywania zadań publicznych oraz gospodarowania mieniem publicznym, to nie jest też nośnikiem informacji o sprawie publicznej.

Skoro także wnioskowana przez pełnomocnika skarżących informacja nie podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, gdyż nie posiada przymiotu informacji publicznej, to w sprawie niniejszej nie mogło dojść ani do jego udostępnienia, a więc do dokonania czynności materialno - technicznej, ani też do odmowy udostępnienia, czyli wydania decyzji administracyjnej. W sytuacji, gdy żądana informacja nie ma waloru informacji publicznej, podmiot, do którego skierowano wniosek, winien jedynie pisemnie poinformować wnioskodawcę, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej, co w sprawie niniejszej Spółka prawidłowo uczyniła.

W tym stanie rzeczy nie można uznać zasadności skargi, jak też uwzględnić zawartych w niej wniosków.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.