Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 272/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy: article: art. 174 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: par. 32 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 361
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013.
article: art. 18 ust. 1, art. 25 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1387
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Marek Sachajko (spr.) Protokolant Anna Fyda-Kawula po rozpoznaniu w dniu 26 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 6 października 2015 r. sygn. akt I SA/Rz 722/15 w sprawie ze skargi T. J. na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstąpienia do postępowania w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (sygn. akt I SA/Rz 722/15) w sprawie ze skargi T. J. na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstąpienia skarżącego do toczącego się postępowania w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej uchylił zaskarżoną decyzję.

Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że T. J. (określany dalej także jako "skarżący" lub "strona") wystąpił o przyjęcie części gruntów objętych zobowiązaniem rolnośrodowiskowym realizowanym przez M. M. tj. działki ewidencyjnej nr [...] o powierzchni 14,72 ha oraz działki ewidencyjnej nr [...] o powierzchni 5,24 ha, położonych w miejscowości R., gmina K. Działki te objęte były zobowiązaniem rolnośrodowiskowym w wariancie 5.1 – Ochrona siedlisk lęgowych ptaków – NATURA 2000. Do ww. wniosku skarżący dołączył m.in. oświadczenie o kontynuowaniu zobowiązania rolnośrodowiskowego w ramach PROW na lata 2007 – 2013; akt notarialny Repertorium A numer [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. o nabyciu przez skarżącego działek oznaczonych numerami [...] i [...] położonymi w miejscowości R., gmina K.; umowę dzierżawy gruntów rolnych – tj. działek ewidencyjnych [...] i [...] zawartą w dniu [...] kwietnia 2014 r. pomiędzy skarżącym – jako wydzierżawiającym a M. M. – jako dzierżawcą oraz oświadczenie o wypowiedzeniu ww. umowy z dnia [...] września 2014 r.

Ponadto w dniu [...] lutego 2015r. wniosek o wstąpienie do toczącego się postępowania w sprawie przyznania kolejnej płatności rolnośrodowiskowej w wyniku przeniesienia posiadania gruntów tj. działek ewidencyjnych nr [...] i nr [...] położonych w miejscowości R. gmina K. złożyła S. M., wskazując T. J. jako osobę przekazującą grunty. Do dokumentów złożonych przez S. M. wraz z przedmiotowym wnioskiem dołączona została umowa dzierżawy działek ewidencyjnych nr [...] i [...] zawarta w dniu [...] września 2014r. pomiędzy skarżącym - jako wydzierżawiającym a S. M. - jako dzierżawcą.

Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. decyzją z dnia [...] marca 2015r. (nr [...]) odmówił skarżącemu wstąpienia do toczącego się postępowania w sprawie przyznania kolejnej płatności rolnośrodowiskowej, stwierdzając brak skutecznego przejęcia części zobowiązania rolnośrodowiskowego M. M..

Odwołanie od tej decyzji złożył T. J. podnosząc, że przedłożone dokumenty stanowią podstawę do przeniesienia uprawnień w zakresie płatności rolnośrodowiskowej z M. M. na skarżącego, a następnie na S. M.

Dyrektor Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie Agencji decyzją z dnia [...] maja 2015r. (nr [...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. z dnia [...] marca 2015 r. W uzasadnieniu decyzji organ podzielił stanowisko organu I instancji i wskazał, że skarżący nie był posiadaczem działek ewidencyjnych o nr [...] i [...], położonych w miejscowości R. w powiecie K. Dlatego też nie mógł przejąć uprawnień w zakresie płatności rolnośrodowiskowej M. M. obejmującego wyżej wskazane działki na których M. M. realizował dotychczas program rolnośrodowiskowy w wariancie 5.1 – Ochrona siedlisk lęgowych ptaków – NATURA 2000. Organ wskazał, że T. J. zawarł umowę dzierżawy z M. M., którą wypowiedział [...] września 2014r. ze skutkiem na ww. dzień i w tym samym dniu wydzierżawił ponownie ww. działki ewidencyjne S. M. Organ wyjaśnił, że faktyczne władztwo nad tymi działkami przez skarżącego nie było stanem trwałym, a ponadto T. J. nie miał zamiaru faktycznego władania rzeczą dla siebie tj. faktycznego użytkowania rolniczego działek, bowiem jego zamiarem było przekazanie tych działek nowemu dzierżawcy oferującemu korzystniejsze warunki dzierżawy. Okoliczność ta - zdaniem organu - została wykazana poprzez zawarcie nowej umowy dzierżawy, której stroną była S. M. Organ wskazał, że T. J. w wyniku ww. zachowania pozbawił się posiadania nieruchomości. W konkluzji organ stwierdził, że skarżący nie posiadał legitymacji do wstąpienia do toczącego się postępowania w sprawie przyznania kolejnej płatności rolnośrodowiskowej w miejsce M. M.

Od powyższej decyzji T. J. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie podnosząc:

1) naruszenie przepisów postępowania, tj.

a) § 14 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Programu rolnośrodowiskowego" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z dnia 15 marca 2013 r. - dalej "rozporządzenie rolnośrodowiskowe"), poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że skarżący nie mógł skutecznie przejąć zobowiązania rolnośrodowiskowego, podczas gdy do takiego skutecznego przejęcia doszło w dniu [...] września 2014 r.;

b) § 32 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, iż skarżący nie wypełnił warunków w tym przepisie zakreślonych, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego sprawy wynika, iż T. J. spełnił wymagania w zakresie skutecznego przejęcia zobowiązania rolnośrodowiskowego od M. M.;

c) art. 8 k.p.a. poprzez pouczenie skarżącego przez pracownika organu o trybie i sposobie wykonania czynności przed organem w celu skutecznego przejęcia zobowiązania rolnośrodowiskowego, a następnie - po wykonaniu przez skarżącego czynności wskazanych przez organ - doręczenie decyzji odmawiającej wstąpienia skarżącego do toczącego się postępowania o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej;

d) art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (tj. Dz.U. 2013, poz. 173), poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy, który wskazywał, iż skarżący wypełnił wszelkie wymogi skutecznego przejęcia zobowiązania rolnośrodowiskowego,

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.

a) art. 336 k.c. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że:

- w przypadku skarżącego nie doszło do przejęcia posiadania określonych gruntów rolnych, podczas gdy do przejęcia takiego doszło, a okoliczność ta została organowi zgłoszona; natomiast art. 336 k.c. nie zakreśla dla takiego posiadania wymogu określenia ciągłości w czasie;

- skarżący nie był w posiadaniu na dzień [...] września 2014 r. gruntów, podczas gdy w dniu wypowiedzenia umowy dzierżawy tych gruntów zawartej pomiędzy skarżącym a M. M. dzierżawca przekazał skarżącemu posiadanie gruntów;

b) art. 336 k.c. w zw. z art. 337 k.c. poprzez odmowę skarżącemu ochrony jako posiadaczowi;

c) art. 87 Konstytucji RP poprzez zastosowanie do skarżącego wymogów, które nie zostały przewidziane w żadnym akcie prawnym, bowiem skarżący wypełnił warunki wskazane w przepisach szczegółowych w celu przejęcia zobowiązania rolnośrodowiskowego, zaś organ do tychże wymogów dołączył również – nigdzie nie wskazany - obowiązek posiadania gruntów w dłuższym okresie czasu.

W konkluzji skargi T. J. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wyrokiem z dnia 6 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że skarżący spełnił wszelkie wymagania aby wstąpić do toczącego się postępowania w sprawie przyznania kolejnej płatności rolnośrodowiskowej i przejęcia na siebie zobowiązania rolnośrodowiskowego aby umożliwić następne przejęcie tego zobowiązania nowemu dzierżawcy przedmiotowych działek tj. S. M. Sąd I instancji oparł swoje stanowisko na przepisach ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich jak też Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Programu rolnośrodowiskowego" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 jak również ustawy - Kodeks cywilny, tj. art. 336 k.c. jak i art. 337 k.c. Sąd I instancji wskazał, że na podstawie art. 348 k.c. nastąpiło przeniesienie posiadania na rzecz T. J. Wydanie dokumentów, które umożliwiają rozporządzanie rzeczą, jak również wydanie środków, które dają faktyczną władzę nad rzeczą, jest - zdaniem Sądu I instancji - jednoznaczne z wydaniem samej rzeczy.

Zdaniem Sądu I instancji wniosek T. J. o wstąpienie do toczącego się postępowania w sprawie przyznania kolejnej płatności rolnośrodowiskowej na 2014r. spełnia wymogi formalne i oświadczenie o kontynuowaniu zobowiązania rolnośrodowiskowego zostało złożone w przepisanym prawem terminie.

Sąd I instancji stwierdził, że w związku z rozwiązaniem umowy dzierżawy zawartej pomiędzy T. J. a M. M. oraz faktem, że posiadanie działek zostało przekazane skarżącemu w dniu [...] września 2014r., zostały spełnione wszystkie normatywne warunki kontynuowania zobowiązania rolnośrodowiskowego. Dla takiej oceny nie ma znaczenia okoliczność, że tego samego dnia tj. [...] września 2014r. T. J. zawarł kolejną umowę dzierżawy działek z S. M. Zdaniem Sądu I instancji "trwałość władania" nie jest przesłanką dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku tym bardziej, że nie ma żadnych podstaw do określenia przez jaki czas T. J. winien władać przedmiotowymi działkami aby organ uznał, iż władanie było stanem trwałym.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 6 października 2015 r. złożył organ, zaskarżając go w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi organ zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1) § 32 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa I Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. 2013 poz.. 361) w zw. z art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. 2013 poz. 173) poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż fakt przeniesienia przez skarżącego posiadania gruntu w wyniku umowy dzierżawy nie ma znaczenia dla oceny czy skarżący spełnił wszystkie warunki konieczne do wstąpienia do toczącego się postępowania i uznanie, iż skarżący spełnia warunki konieczne do wstąpienia do toczącego się postępowania w sprawie przyznania kolejnej płatności rolnośrodowiskowej na 2014 r.;

2) art. 18 ust. 1 w zw. z art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (DZ U 2013 poz, 173) poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż skarżący posiada legitymację do wstąpienia do postępowania w sprawie przyznania kolejnej płatności rolnośrodowiskowej na 2014 r., jako posiadacz samoistny gruntu w sytuacji, gdy przepis ten wprost wskazuje, iż w przypadku gdy warunkiem przyznania pomocy jest posiadanie gospodarstwa rolnego lub gruntu I pomoc jest przyznawana do powierzchni gruntu, a grunt ten stanowi przedmiot posiadania samoistnego i posiadania zależnego, pomoc przysługuje posiadaczowi zależnemu gruntu.

W konkluzji skargi kasacyjnej organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi T. J. na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia [...] maja 2015 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art.174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz.1270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 ustawy- p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na podstawie kasacyjnej określonej w art.174 pkt 1 p.p.s.a. tj. naruszeniu prawa materialnego.

Przystępując do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej należy tę ocenę poprzedzić koniecznym w rozpatrywanej sprawie przypomnieniem i wyjaśnieniem, że prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych jest o tyle istotne, że zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają sformułowane przez skarżącego zarzuty, oparte na ustawowych podstawach i uzasadnione w treści skargi kasacyjnej. Konkretne podstawy skargi kasacyjnej, czyli zawarte w niej przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia, determinują całkowicie kierunek działalności badawczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą musi on podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Z tych względów, skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, obwarowanym m.in. przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 p.p.s.a.).

Wobec powyższego przed przystąpieniem do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art.174 pkt 1 p.p.s.a. podkreślić należy, że błędna wykładnia prawa materialnego może polegać na nieprawidłowym odczytaniu normy prawnej wyrażonej w przepisie, mylnym zrozumieniu jego treści lub znaczenia prawnego, bądź też na niezrozumieniu intencji ustawodawcy (vide wyrok NSA z 13.09.2005 r., sygn. akt II OSK 16/05; wyrok NSA z 23.02.2005 r., sygn. akt OSK 539/04; wyrok NSA z 2.02. 2005 r., sygn. akt OSK 1026/04 niepublikowane). Błąd zatem, jakiego może dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny, może dotyczyć nieprawidłowego odczytania normy, mylnego zrozumienia przepisu, bądź niezrozumienia intencji ustawodawcy. W każdym więc z tych przypadków chodzi o sytuację, gdy wykładnia dokonana przez sąd jest nie do przyjęcia w kontekście logiczno - językowym, pozostałych przepisów prawa lub celu, w jakim został wprowadzony dany przepis. Natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu dlaczego powinien być zastosowany.

W ramach zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, autor skargi kasacyjnej wskazuje, że Sąd I instancji dopuścił się (a) naruszenia § 32 ust.1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013 w związku z art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, iż fakt przeniesienia przez skarżącego posiadania gruntu w wyniku umowy dzierżawy nie ma znaczenia dla oceny czy skarżący spełnił wszystkie warunki konieczne do wstąpienia do toczącego się postępowania, a przeto uznanie, iż skarżący spełnia warunki konieczne do wstąpienia do toczącego się postępowania w sprawie przyznania kolejnej płatności rolnośrodowiskowej na 2014 r. oraz (b) art. 18 ust. 1 w zw. z art. 25 ust. 2 ww. ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (DZ U 2013 poz. 173) poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż skarżący posiada legitymację do wstąpienia do postępowania w sprawie przyznania kolejnej płatności rolnośrodowiskowej na 2014 r., jako posiadacz samoistny gruntu w sytuacji, gdy przepis ten wprost wskazuje, iż w przypadku gdy warunkiem przyznania pomocy jest posiadanie gospodarstwa rolnego lub gruntu I pomoc jest przyznawana do powierzchni gruntu, a grunt ten stanowi przedmiot posiadania samoistnego i posiadania zależnego, pomoc przysługuje posiadaczowi zależnemu gruntu.

W związku z powyższym ponownie należy podkreślić, że związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych wyżej regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że podniesione w niej zarzuty naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię nie mogą spowodować skutków prawnych w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego konstrukcja zarzutów skargi kasacyjnej wskazuje, że jej autor podnosząc zarzut błędnej wykładni wskazanych w petitum skargi kasacyjnej przepisów prawa odwołuje się do okoliczności faktycznych związanych z ustaleniami co do faktu przeniesienia na rzecz T. J. posiadania gruntu w wyniku zawartej umowy dzierżawy, a to w aspekcie posiadania przymiotu ‘beneficjenta pomocy finansowej" oraz do okoliczności związanych ze skutecznym przejęciem zobowiązania rolnośrodowiskowego od M. M., a także z przekazaniem działek na rzecz S. M. Z pierwszym powiązany jest drugi zarzut skargi kasacyjnej – w zakresie oceny legitymacji do wstąpienia do postępowania w sprawie przyznania kolejnej płatności rolnośrodowiskowej na 2014 i stanowi konsekwencję pierwszego ww. zarzutu dotyczącego oceny faktów dotyczących przeniesienia posiadania gruntów. Poza sporem winna pozostawać okoliczność, że kwestia związana z ustaleniami w zakresie skutecznego przejęcia zobowiązania rolnośrodowiskowego jest kwestią faktu a nie prawa.

W związku z powyższym podkreślić należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie zwracano uwagę na to, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym ustaleniu faktu (vide wyrok NSA z dnia 13.03.2013 r. sygn. akt II GSK 2391/11, wyrok NSA z dnia 9.06.2017 r. sygn.akt I OSK 541/17 niepublikowane).

Ponadto dokonując oceny prawidłowości konstrukcyjnej przedstawionych zarzutów skargi kasacyjnej należy wyraźnie zaznaczyć, że zarzut błędnej wykładni prawa materialnego nie może być uznany za skuteczny, gdy strona skarżąca kasacyjnie w istocie podważa stan faktyczny, nie wskazując przy tym, jakie normy postępowania naruszył Sąd I instancji.

Z uwagi na przedstawione wady konstrukcyjne skargi kasacyjnej należało uznać przedstawione zarzuty skargi kasacyjnej za niezasadne.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. orzekł, jak sentencji wyroku.