Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 287/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7; art. 10 § 1; art. 75; art. 77 § 1; art.  80; art. 84 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: § 5 ust. 1, 2 i 3; § 6 ust. 1; § 8 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1367
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych - tekst jednolity
article: art. 2351
journal: Dz.U. 2014 poz 1502
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędziowie WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca), WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant Asystent sędziego Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi D. O. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej jako organ), po rozpatrzeniu odwołania D. O. (dalej jako skarżący lub wnioskodawca) od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej "pylicy płuc - pylica górników kopalń węgla", utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco:

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. realizując wskazania zawarte w decyzji Wojewódzki Inspektor Sanitarny z dnia [...] maja 2015 r. sporządził kartę oceny narażenia zawodowego. Zdaniem organu I instancji czynności wykonywane przez D. O. wiązały się z pracą w narażeniu na działanie pyłów węgla kamiennego. Pismem z dnia [...] września 2015 r. organ skierował do MOMP w K. kartę oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej. Jednocześnie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. prosił o ustosunkowanie się przez w/w Ośrodek do wniosku dowodowego w przedmiocie uzupełnienia materiału dowodowego w postaci nadesłania pełnej dokumentacji medycznej wraz ze zdjęciami RTG z M. Ośrodka Medycyny Pracy w K. i dopuszczenia jej jako dowodów w sprawie na potwierdzenie u w/w choroby zawodowej. W odpowiedzi na powyższe jednostka orzecznicza I stopnia w piśmie z dnia [...] października 2015 r. poinformowała, iż zgodnie z przyjętymi kryteriami diagnostyczno - orzeczniczymi, "podstawą rozpoznania klinicznego pylicy płuc górników kopalń węgla jest stwierdzenie na pełnowymiarowym zdjęciu radiologicznym klatki piersiowej zmian ogniskowych w płucach (zacienień regularnych, okrągłych o odpowiedniej gęstości) mogących odpowiadać efektom oddziaływania pyłów zwłókniających na miąższ płucny. Natomiast radiogramy klatki piersiowej wykonane w lutym 2012 r., marcu 2013 r. oraz we wrześniu 2014 r. u wnioskodawcy nie wykazują zmian uzasadniających rozpoznanie pylicy płuc górników kopalń węgla. Z tych względów M. Ośrodek Medycyny Pracy w K. w dniu [...] listopada 2015 r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku postaw do rozpoznania choroby zawodowej "pylicy płuc - górników kopalń węgla" poz. 3 pkt. 2 wykazu chorób zawodowych. Wnioskodawca skorzystał z przysługującego mu prawa - zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia - i odwołał się od powyższego orzeczenia lekarskiego do jednostki orzeczniczej drugiego stopnia, tj. do Instytutu Medycyny Pracy [...], gdzie w wydanym w dniu [...] maja 2016 r. orzeczeniu lekarskim nr [...] potwierdzono brak podstaw do rozpoznania u niego choroby zawodowej. Zdaniem orzekającej dr. n. med. D. Ś.-M. z Instytutu Medycyny Pracy [...] nie stwierdzono zmian osłuchowych nad polami płucnymi, a stwierdzane na zdjęciach radiologicznych zmiany w płucach nie spełniają radiologicznych wymogów dla pylicy płuc górników zgodnie z wytycznymi Międzynarodowego Biura Pracy (stopień 0/1s,a1a1). Tym samym Instytut Medycyny Pracy [...] wydał orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią pylicy płuc górników kopalń węgla - u D. O.. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. zawiadomił strony o zakończeniu postępowania dowodowego oraz o prawie zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych materiałów. Po otrzymaniu w/w zawiadomienia wnioskodawca w piśmie z dnia [...] czerwca 2016 r. złożył wniosek dowodowy o przeprowadzenie ponownego badania w sprawie zakończonej orzeczeniem lekarskim z dnia [...] maja 2016 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. wystąpił do Instytutu Medycyny Pracy [...] oraz do M. Ośrodka Medycyny Pracy w K. celem ustosunkowania się do zarzutów strony podniesionych w piśmie z dnia [...] czerwca 2016 r. W odpowiedzi na powyższe M. Ośrodek Medycyny Pracy w K. w piśmie z dnia [...] lipca 2016 r. poinformował, iż: "Pan D. O. nie dostarczył żadnej dodatkowej dokumentacji medycznej, a w szczególności takiej (o czym mowa w piśmie pacjenta z dnia [...].06.2016 r.) która bezsprzecznie potwierdzałaby rozpoznanie pylicy płuc. Z pisma Pana D. O. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nie wynika, aby wnosił do M. Ośrodka Medycyny Pracy w K. jakąkolwiek dokumentację medyczną. W ramach diagnostyki każdorazowo wykonywano badania RTG klatki piersiowej, w których nie stwierdzano zmian dających podstawy do rozpoznania pylicy". W kwestii przeprowadzenia ponownego badania w sprawie zakończonej orzeczeniem lekarskim z dnia [...] maja 2016 r. wydanym przez Instytut Medycyny Pracy [...] M. Ośrodek Medycyny Pracy w K. poinformował, że jest ono orzeczeniem ostatecznym wydanym przez jednostkę orzecznicza drugiego stopnia, a obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości złożenia ponownego odwołania od takiego orzeczenia. Ponadto do postępowania diagnostyczno - orzeczniczego w Instytucie Medycyny Pracy [...] M. Ośrodek Medycyny Pracy w K. udostępnił wszystkie posiadane badania RTG klatki piersiowej pacjenta. Jednostka orzecznicza II stopnia również nie znalazła podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pylicy płuc". W odpowiedzi na pismo Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] czerwca 2016 r. Instytut Medycyny Pracy [...] wyjaśnił, iż zdjęcie RTG z dnia [...] kwietnia 2016 r. oceniano jako stopień [...] w związku z czym nie spełnił on kryterium rozpoznania pylicy, jak również nie znalazł podstaw do weryfikacji wydanego w dniu [...] maja 2016 r. orzeczenia nr [...]".

Z uwagi na powyższe Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. wydał w dniu [...] sierpnia 2016 r. decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej "pylicy płuc - pylica górników kopalń węgla" poz. 3 pkt. 2 wykazu chorób zawodowych u D. O..

Od rozstrzygnięcia organu I instancji D. O. złożył odwołanie.

Wojewódzki Inspektor Sanitarny uznał odwołanie za nieuzasadnione.

Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji wykonał zalecenia zawarte w decyzji z dnia [...] maja 2015 r. i przeprowadził całe postępowanie w oparciu o aktualne przepisy, tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U z 2013 r., poz. 1367) oraz sporządził kartę oceny narażenia zawodowego w związku z prowadzonym postępowaniem w przedmiocie choroby zawodowej "pylicy płuc - pylica górników kopalń węgla" poz. 3 pkt. 2 wykazu chorób zawodowych, w której potwierdził narażenie na pył węglowo - krzemowy na stanowisku pracy D. O. i przesłał kartę oceny narażenia zawodowego do M. Ośrodka Medycyny Pracy w K., celem wydania orzeczenia lekarskiego. Ponadto w toku prowadzonego postępowania uzyskał stanowisko jednostki orzeczniczej I stopnia, tj. M. Ośrodka Medycyny Pracy w K. (pismo z dnia [...] lipca 2016 r.) w sprawie zarzutów strony, dotyczących dodatkowej dokumentacji medycznej - w szczególności takiej (o czym mowa w piśmie strony z dnia [...] czerwca 2016 r.), która bezsprzecznie potwierdzałaby rozpoznanie pylicy płuc. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. uzyskał stanowisko jednostki orzeczniczej II stopnia, tj. Instytutu Medycyny Pracy [...] (pismo z dnia [...] lipca 2016 r.) w sprawie wniosku strony z dnia [...] czerwca 2016 r. dotyczącego przeprowadzenia dodatkowego badania w sprawie zakończonej orzeczeniem lekarskim z dnia [...] maja 2016 r. Tym samym w ocenie organu II instancji wskazania zawarte w decyzji Wojewódzki Inspektor Sanitarny z dnia [...] maja 2016 r. zostały w pełni wykonane, a całe postępowanie administracyjne prowadzone przez organ I instancji odpowiadało prawu.

Organ odwołując się do przepisów art. 2351 i 2352 kodeksu pracy oraz § 8 rozporządzenia podniósł, że zgodnie z procedurą wymaganą w sprawach stwierdzenia chorób zawodowych właściwymi do rozpoznania kryteriów medycznych wymaganych dla choroby zawodowej zamieszczonej w wykazie są spełniający wymagania kwalifikacyjne lekarze zatrudnieni w jednej z jednostek orzeczniczych wymienionych w § 5 rozporządzenia. Lekarze ci zobowiązani są do stosowania właściwych metod diagnostycznych. Natomiast organy inspekcji sanitarnej upoważnione do stwierdzenia choroby zawodowej nie mogą rozstrzygać o jej istnieniu wbrew lub niezgodnie z orzeczeniem lekarskim, gdyż zostały pozbawione uprawnienia do samodzielnego prowadzenia postępowania w celu zmierzającego do zdiagnozowania stanu zdrowia pracownika. Ingerencja organu w treść orzeczenia lekarskiego ograniczona została tylko do możliwości żądania od lekarza, który wydał orzeczenie, dodatkowego uzasadnienia lub wydania uzupełniającej opinii lub dodatkowej konsultacji.

Organ stwierdził, że mimo udokumentowanego narażenia zawodowego na pył kamienno-węglowy, stwarzający ryzyko wystąpienia pylicy płuc, z uwagi na obowiązujące w zakresie chorób zawodowych kryteria diagnostyczno- orzecznicze, lekarze specjaliści M. Ośrodka Medycyny Pracy w K. oraz Instytutu Medycyny Pracy [...] nie znaleźli podstaw do rozpoznania u D. O. choroby zawodowej - pylicy górników kopalń węgla. Orzeczenia lekarskie kompetentnych placówek medycznych I i II stopnia uznać należy za uzasadnione w stopniu pozwalającym na przyjęcie ich za podstawę wydanego rozstrzygnięcia. Ponadto Wojewódzki Inspektor Sanitarny w ramach złożonego odwołania pismem z dnia [...] października 2016 roku wystąpił do Instytutu Medycyny Pracy [...] prośbą o wskazanie czy twierdzenia skarżącego zawarte w odwołaniu z dnia [...] września 2016 r. oraz dołączona do odwołania dokumentacja medyczna z dnia [...] sierpnia 2016 r. i [...] września 2016 r. mają wpływ na wydane przez Instytut Medycyny Pracy [...] orzeczenie lekarskie. W odpowiedzi na powyższe Instytut Medycyny Pracy [...] pismem z dnia [...] listopada 2016 roku wyjaśnił, iż twierdzenia zawarte w odwołaniu oraz dołączona dokumentacja medyczna z dnia [...] sierpnia 2016 r. i [...] września 2016 r. nie mają wpływu na wydane w sprawie orzeczenie lekarskie Nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. Ponadto Instytut podkreślił, iż badania przeprowadzone w Instytucie zostały wykonane z należytą starannością i zgodnie z obowiązującymi przepisami, dotyczącymi orzekania o chorobach zawodowych.

Organ podkreślił przy tym, że z punktu widzenia orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych, podstawą rozpoznania klinicznego pylicy płuc górników kopalń węgla jest stwierdzenie na zdjęciu radiologicznym (rtg) klatki piersiowej zmian w obrębie pól płucnych typu zacienień regularnych, okrągłych, mogących odpowiadać efektom oddziaływania pyłów zwłókniających środowiska kopalnianego na miąższ płucny. A zatem rozpoznanie tego rodzaju pylicy wymaga wykazania obecności na zdjęciu rtg określonego typu zmian, tj. zacienień okrągłych i regularnych, ocenianych przez porównanie ze standardowymi radiogramami Klasyfikacji radiologicznej pylic, która została opracowana przez ekspertów Międzynarodowego Biura Pracy w Genewie (International Labour Office - ILO) w 1980 r. (nowelizacje w 2000 r. i 2011 r.). Radiogramy klatki piersiowej - wykonane u wnioskodawcy, zarówno w jednostce orzeczniczej I, jak i II stopnia nie wykazały obecności w płucach zmian, które uzasadniałyby rozpoznanie pylicy płuc. Wnioski przytoczonych powyżej orzeczeń, w szczególności podtrzymane i uzupełnione pismami z dnia [...] stycznia 2016 r., [...] lutego 2016 r., [...] lipca 2016 r. M. Ośrodka Medycyny Pracy w K. oraz pismem z dnia [...] lipca 2016 r. i [...] listopada 2016r. Instytutu Medycyny Pracy [...] były jednoznaczne, a ponadto wzajemnie spójne i zgodne ze sobą. Wnioskodawca był badany w kompetentnych placówkach medycznych I i II stopnia, gdzie lekarze specjaliści w wydanych orzeczeniach stwierdzili, iż brak jest podstaw diagnostyczno - medycznych do rozpoznania pylicy płuc. Nie ma zatem podstaw, by kwestionować te orzeczenia lekarskie, wydane przez kompetentne placówki medyczne, oparte na przeprowadzonych specjalistycznych badaniach, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie procedurami diagnostyczno- orzeczniczymi. Ponadto organ nie znalazł podstaw uzasadniających konsultację niniejszej sprawy w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności wydanych w sprawie spójnych orzeczeń lekarskich jednostek orzeczniczych I i II stopnia.

Odnosząc się do zarzutów odwołania L. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wskazał, że jednostki orzecznicze w wydanych orzeczeniach lekarskich nie kwestionowały występowania narażenia na pył węglowo-krzemowy na stanowisku pracy skarżącego, jednakże nie rozpoznały schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych w poz. 3 pkt.2 pod postacią "pylicy płuc - pylica górników kopalń węgla" z uwagi na to, iż radiogramy klatki piersiowej - wykonane, zarówno w jednostce orzeczniczej I, jak i II stopnia nie wykazały obecności w płucach zmian, które uzasadniałyby rozpoznanie pylicy płuc. W wydanej decyzji organ I instancji zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. przedstawił szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne wydanego rozstrzygnięcia, i przywołał wydane w sprawie orzeczenia lekarskie uprawnionych jednostek orzeczniczych.

Za chybiony uznał organ zarzut dotyczący pominięcia dokumentacji medycznej i zaniechania uzupełnienia opinii lekarskiej z uwagi na fakt, iż organ I instancji w prowadzonym postępowaniu wystąpił pismem z dnia [...] września 2015 r., [...] czerwca 2016 r. do M. Ośrodka Medycyny Pracy w K. celem weryfikacji wyżej przytoczonych zarzutów. W odpowiedzi na powyższe M. Ośrodek Medycyny Pracy w K. w piśmie z dnia [...] lipca 2016 r. poinformował, że wnioskodawca nie dostarczał żadnej dokumentacji medycznej. Natomiast w kwestii przeprowadzenia ponownego badania w sprawie zakończonej orzeczeniem lekarskim z dnia [...] maja 2016 r. wydanym przez Instytut Medycyny Pracy [...], orzeczenie lekarskie wydane przez jednostkę orzeczniczą II stopnia jest orzeczeniem ostatecznym, a obowiązujące przepisy prawa nie przewidują możliwości złożenia ponownego odwołania od takiego orzeczenia. Ponadto M. Ośrodek Medycyny Pracy w K. poinformował, iż wszelka dokumentacja medyczna, w tym posiadane RTG klatki piersiowej pacjenta zostały udostępnione jednostce orzeczniczej II stopnia. Organ I instancji występował 3-krotnie do D. O. celem przedłożenia wniosków dowodowych, dodatkowej dokumentacji medycznej (pismo z dnia [...] września 2015 r., [...] listopada 2015 r., [...] grudnia 2015 r.). Skarżący nie przedłożył żadnej dodatkowej dokumentacji medycznej. Natomiast dołączona na etapie odwołania dokumentacja medyczna została poddana analizie przez Instytut Medycyny Pracy [...], o czym mowa szczegółowo powyżej.

W przedmiotowej sprawie organ I instancji działał zgodnie z zasadami ogólnymi Kodeksu postępowania administracyjnego m.in.: art. 7, art. 8 oraz art.77 i art. 80 k.p.a. Stosownie do tych przepisów organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Ocena dowodów powinna być, zgodnie z art. 80 k.p.a., oparta o wszechstronną analizę całokształtu materiału dowodowego - wyrok WSA w Lublinie z dnia 14.12.2010 r. sygn. akt III SA/Lu 178/10.

Jak stwierdził L. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny organ I instancji prawidłowo oparł swoje działanie o art. 77 § 1 k.p.a. i działał zgodnie z zapisem § 8 rozporządzenia, który stanowi, iż organ inspekcji sanitarnej wydaje decyzję nie tylko na podstawie informacji i ustaleń zawartych w karcie oceny narażenia zawodowego, ale również danych zawartych w orzeczeniu lekarskim. Dlatego też istotnym jest oparcie rozstrzygnięcia o niebudzące wątpliwości stanowiska jednostek orzeczniczych. Z uwagi na fakt, iż w niniejszym postępowaniu stanowiska jednostek orzeczniczych były tożsame organ I instancji oparł o nie swoje rozstrzygnięcie.

Mając na uwadze przedstawione okoliczności, a w szczególności: orzeczenia lekarskie z uprawnionych jednostek orzeczniczych I i II stopnia o braku podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej, oraz dodatkowe opinie jednostek orzeczniczych - wydana przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. decyzja dnia [...] sierpnia 2016 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej "pylicy płuc -pylica górników kopalń węgla" poz. 3 pkt. 2 wykazu chorób zawodowych, uznana została za prawidłową pod względem merytorycznym i opartą na właściwych podstawach prawnych.

Decyzja z dnia [...] stycznia 2017 r. została zaskarżona skargą do sądu administracyjnego przez D. O., który zarzucił jej:

1. rażące naruszenie prawa procesowego, a to art. 77 k.p.a. w zw. art. 80 k.p.a. w zw. art. 136 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez organ II stopnia, że w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy został zebrany i oceniony w sposób wyczerpujący, a dokonana analiza została przeprowadzona na podstawie całokształtu materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz nie jest konieczne przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów ani zlecenie takiego działania organowi, który wydał decyzję co skutkowało uznaniem, iż brak jest podstaw przyjęcia u skarżącego choroby zawodowej w postaci pylicy płuc górników węgla kamiennego, w sytuacji gdy taką chorobę potwierdza całość dokumentacji medycznej dotyczącej przebiegu leczenia D. O., który to proces trwa do dnia dzisiejszego, co potwierdza dokumentacja dołączona do skargi;

2. sprzeczność ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego polegająca na przyjęciu braku przesłanek choroby zawodowej u osoby skarżącego, stanowiący konsekwencję pominięcia rzeczywistej treści dokumentacji z leczenia skarżącego i zaniechania zobowiązania do uzupełnienia opinii Instytutu Medycyny Pracy, który pominęła najistotniejsze dokumenty dotyczące choroby i leczenia D. O..

Wskazując na takie zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i nakazanie dalszego prowadzenia postępowania w sprawie, względnie jej zmianę i wydanie orzeczenia potwierdzającego chorobę zawodową skarżącego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).

Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w sprawie organy nie naruszyły także przepisów prawa materialnego.

Już w tym miejscu należy podkreślić, że ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej.

Organy administracji dokonały także właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, jak też prawidłowo zastosowały normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

W myśl przepisu art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie natomiast z przepisami art. 77 § 1 i 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona.

Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być oparta na wszechstronnej analizie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.).

Organy administracji publicznej są więc na podstawie przytoczonych przepisów zobowiązane do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas mogą ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona.

W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie naruszyły wskazanych reguł postępowania. Organy zebrały wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważyły go i poddały ocenie, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Ustaliły dokładnie stan faktyczny i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa.

Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ wziął pod uwagę wszystkie okoliczności, oświadczenia i dokumenty świadczące o sytuacji prawnej i faktycznej skarżącego.

Ustalenia organu w tym zakresie nie budzą zastrzeżeń. Ustalenia te wynikają bowiem z przeprowadzonych w sprawie i wskazanych w uzasadnieniu decyzji dowodów, w tym w szczególności z orzeczeń lekarskich wydanych przez jednostki orzecznicze I i II stopnia, w trybie przewidzianym dla rozpoznania choroby zawodowej w obowiązujących przepisach, tj. przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1367 - dalej jako "rozporządzenie").

Za chorobę zawodową zgodnie z dyspozycją art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r., poz. 1502 ze zm.) uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".

Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów choroby w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 235˛ Kodeksu pracy). Oznacza to, że choroba zawodowa jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą (jej rodzajem, charakterem i warunkami jej wykonywania).

W orzecznictwie sądowym i poglądach doktryny przyjmuje się, że definicja prawna choroby zawodowej składa się z dwóch elementów, z których jeden jest formalnie wskazany w określonym wykazie, a drugi dotyczy określonego związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 4 czerwca 1998 r. sygn. akt III RN 36/98, OSNAPiUS z 1999 r. nr 6, poz. 192, z dnia 3 lutego 1999 r. III RN 110/98, LEX nr 794841 oraz z dnia 18 stycznia 2002 r. III RN 188/00, LEX nr 558332, a także "Kodeks pracy. Komentarz" pod red. Ludwika Florka, Warszawa 2011, str. 1068). Tylko choroba zawarta w stosownym wykazie może być uznana za chorobę zawodową, a nadto dla takiego uznania niezbędne jest stwierdzenie bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy.

Ocena zaistnienia powyższych przesłanek następuje w postępowaniu uregulowanym przepisami przywoływanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Orzeczenie o stwierdzeniu choroby zawodowej bądź o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej następuje w drodze decyzji administracyjnej wydanej przez uprawniony organ administracji publicznej – państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, od którego decyzji przysługuje odwołanie do państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego.

Wobec zaistnienia podejrzenia choroby zawodowej, przedmiotem badania organów sanitarnych były okoliczności stanowiące przesłanki stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej w postaci pylicy płuc - pylicy górników kopalń węgla.

W myśl § 8 ust. 1 rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika.

Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania wydaje lekarz spełniający określone w § 5 ust. 1 rozporządzenia wymogi, na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Obowiązkiem organu administracji właściwego do stwierdzenia choroby zawodowej jest zgromadzenie, przed skierowaniem pracownika na badania lekarskie we właściwej jednostce orzeczniczej, dokumentacji, o jakiej mowa w § 6 rozporządzenia. Dodatkowo w ust. 5 § 6 przewidziano, że jeżeli zakres informacji zawartych w dokumentacji, o której mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania orzeczenia lekarskiego, lekarz występuje o ich uzupełnienie do podmiotów wymienionych w punktach od 1 do 5 ustępu 5 § 6 rozporządzenia.

Jeżeli właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1 § 8 rozporządzenia, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału (§ 8 ust. 2 rozporządzenia).

W orzecznictwie podkreśla się, że inspektor sanitarny jest bezwzględnie związany orzeczeniem lekarskim w zakresie rozpoznania choroby zawodowej. Państwowy inspektor sanitarny wydający decyzję w sprawie choroby zawodowej nie jest uprawniony do kontroli merytorycznej orzeczeń upoważnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostek organizacyjnych ani też dokonywania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2010 r., II OSK 335/10, LEX nr 597546 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 17 grudnia 2009 roku, II S.A./Bk 602/09, LEX nr 551412).

Zarazem jednak orzeczenia lekarskie, o których mowa w § 5 i 6 rozporządzenia, stanowią dowód w rozumieniu art. 75 k.p.a. w związku z art. 84 § 1 k.p.a., podlegający ocenie organu administracji właściwego do stwierdzenia choroby zawodowej. Okoliczność, że organ administracji nie może we własnym zakresie, bez uzyskania orzeczenia lekarskiego, dokonać rozpoznania choroby i ustalenia czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych, nie zwalnia organu od oceny tego orzeczenia stosownie do art. 80 k.p.a. Organ ma bowiem obowiązek kontrolować czy wydane orzeczenia wyjaśniły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalnych. Organ ma możliwość uzupełnienia materiału dowodowego, a w razie potrzeby może zwracać się do lekarzy jednostek orzeczniczych o wyjaśnienie wątpliwości, rozbieżności czy sprzeczności, które nie pozwalają mu na jednoznaczne rozstrzygnięcie i wydanie decyzji w sprawie. Nie są wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy orzeczenia lekarskie, które nie odnoszą się w sposób szczegółowy do całości zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. Orzeczenie lekarskie musi w sposób wszechstronny i przekonujący wyjaśniać wszystkie wątpliwości. Opinia jednostki uprawnionej do rozpoznawania chorób zawodowych powinna zawierać merytoryczne uzasadnienie stanowiska z odniesieniem się nie tylko do wyników badań tej jednostki, ale również do innych zebranych dowodów (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 sierpnia 1998 roku, II SA/Wr 1980/07, z dnia 19 lutego 1999 roku, II SA/Wr 1452/97 oraz z dnia 5 listopada 1998 roku, I SA 1200/98).

Orzeczenie lekarskie wydane przez specjalistyczną jednostkę orzeczniczą jest zasadniczym dowodem w sprawie o stwierdzenie choroby zawodowej. W związku z tym winno ono być uzasadnione w sposób zrozumiały, pełny, logiczny nie pozostawiający wątpliwości. Należy przy tym podkreślić, że orzeczenie lekarskie jednostki uprawnionej do rozpoznawania chorób zawodowych nie jest aktem administracyjnym, o którym mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a., w związku z czym nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Kontroli sądów administracyjnych podlega jedynie decyzja inspektora sanitarnego stwierdzająca chorobę zawodową lub orzekająca o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Badając legalność takiej decyzji sąd może zakwestionować ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ, co może prowadzić do zakwestionowania pod względem formalnym orzeczenia lekarskiego, np. z uwagi na jego niepełne lub niejasne uzasadnienie, jednak nie może to dotyczyć merytorycznej treści orzeczenia lekarskiego.

W świetle tego, co powiedziano wyżej, podstawową kwestią w postępowaniu zmierzającym do stwierdzenia lub braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej jest prawidłowe, zgodne z przepisami art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. zgromadzenie materiału dowodowego sprawy, a następnie dokonanie jego oceny w myśl art. 80 k.p.a. W szczególności niezbędne jest zgromadzenie dokumentacji lekarskiej, jak również dowodów pozwalających na ustalenie warunków wykonywanej pracy i ich ewentualnego wpływu na powstanie choroby zawodowej.

Temu celowi służą opisane wyżej uprawnienia organów sanitarnych i jednostek orzeczniczych. Jednocześnie przepis art. 10 § 1 k.p.a. nakłada na organy administracji publicznej obowiązek zapewnienia stronie postępowania administracyjnego czynnego udziału w każdym stadium tego postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zapewnienie czynnego udziału w postępowaniu, w celu między innymi umożliwienia stronie zgłoszenia wniosków dowodowych, ma ważkie znaczenie z punktu widzenia wynikającej z art. 7 k.p.a. zasady podejmowania przez organ wszelkich kroków niezbędnych do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w okolicznościach rozpoznawanej sprawy brak jest podstaw do zakwestionowania oceny dowodów i poczynionych w oparciu o tę ocenę ustaleń przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji Wojewódzki Inspektor Sanitarny. Zaskarżona decyzja nie narusza art. 80 k.p.a., który stanowi, że organ administracji ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona.

W rozpoznawanej sprawie pozostaje poza sporem, że pylica płuc - pylica górników kopalń węgla jest chorobą wymienioną pod pozycją [...] pkt 2 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia z dnia [...] czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, jak też, że czynności wykonywane przez skarżącego wiązały się z pracą w narażeniu na działanie pyłów węgla kamiennego.

Jednakże prawidłowe jest stanowisko organu, że przeprowadzone postępowanie dowodowe nie dało podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby w postaci pylicy płuc - pylicy górników kopalń węgla.

Wskazać należy, że orzeczenia lekarskie w sprawie wydali lekarze spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisie § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, zatrudnieni w jednostkach orzeczniczych I i II stopnia wymienionych, odpowiednio, w § 5 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia (Małopolski Ośrodek Medycyny Pracy w K.) oraz w § 5 ust. 3 rozporządzenia (Instytut Medycyny Pracy [...]. Opinie te zostały wydane przez upoważnionych do tego lekarzy, spełniających wymagania określone w § 5 ust. 1 rozporządzenia, tj. w przypadku jednostki orzeczniczej I stopnia przez lekarza medycyny pracy oraz w przypadku jednostki orzeczniczej II stopnia przez doktora nauk medycznych specjalistę medycyny pracy.

Przy tym, co wymaga podkreślenia, upoważnieni do rozpoznawania chorób zawodowych lekarze jednostek orzeczniczych obu stopni w sposób jednoznaczny i zgodny stwierdzili brak podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby w postaci pylicy płuc - pylicy górników kopalń węgla.

W orzeczeniu lekarskim z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] wydanym przez jednostkę orzeczniczą I stopnia - M. Ośrodek Medycyny Pracy w K. stwierdzono brak podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej "pylicy płuc - górników kopalń węgla".

W uzasadnieniu tego orzeczenia podkreślono, że podstawą rozpoznania pylicy płuc jest stwierdzenie w wykonanych zdjęciach klatki piersiowej typowych zmian radiologicznym w obrębie pól płucnych - dla pylicy płuc górników kopalń zacienień regularnych, okrągłych. Diagnostyka taka odbywa się poprzez porównanie wykonanych radiogramów badanego pacjenta ze standardami radiologicznymi rozpowszechnianymi przez Międzynarodowe Biuro Pracy ILO, zawierającymi wytyczne dotyczące rozpoznawania pylicy płuc i stosowania międzynarodowej klasyfikacji pylicy. Poprzez takie metody można stwierdzić, że w wykonanym aktualnie i dostępnych w dokumentacji medycznej zdjęciach radiologicznych klatki piersiowej pacjenta brak jest wyżej wymienionych zmian, upoważniających do rozpoznania pylicy płuc górników kopalń.

W związku ze złożonym przez skarżącego wnioskiem przeprowadzone zostało ponowne badanie skarżącego przez jednostkę orzeczniczą II stopnia - Instytut Medycyny Pracy [...] - Oddział Chorób Zawodowych.

Jednostka orzecznicza II stopnia w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] stwierdziła brak podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej w postaci pylicy płuc górników kopalń węgla.

W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że w trakcie postępowania diagnostyczno-orzeczniczego w IMP [...] poddano ocenie radiologicznej zdjęcia klatki piersiowej wykonane w latach 2001-2016. W rtg klatki piersiowej z dnia [...] kwietnia 2016 r. opisano pola płucne o nieco wzmożonym rysunku śródmiąższowym z obecnością nielicznych drobnych cieni guzkowych typu p i pojedynczych typu q, według klasyfikacji ILO 1/0 p/q. Warunkiem koniecznym do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią pylicy płuc górników jest istnienie zmian radiologicznych zgodnych z klasyfikacją radiologiczną Międzynarodowego Biura Pracy (ILO). Stwierdzone na zdjęciach radiologicznych zmiany w płucach nie spełniają radiologicznych wymogów dla pylicy płuc górników zgodnie z wytycznymi Międzynarodowego Biura Pracy (stopień 0/1 s, a1a1).

Podsumowując stwierdzono, że analiza przebiegu klinicznego choroby oraz wyniki wykonanych badań, w tym badań obrazowych klatki piersiowej, nie dają podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej pod postacią pylicy płuc górnika.

Z powyższego wynika, że w toku postępowania prowadzonego przed organem uzyskano zgodne ze sobą orzeczenia jednostek orzeczniczych I i II stopnia, które jednoznacznie stwierdziły brak podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej w postaci pylicy płuc górników kopalń węgla.

Wymaga także zaznaczenia, że wobec zgłoszonego przez skarżącego w piśmie z dnia [...] czerwca 2016 r. wniosku o przeprowadzenie ponownego badania organ pierwszej instancji zwrócił się do jednostek orzeczniczych I i II stopnia o ustosunkowanie się do zarzutów skarżącego.

W odpowiedzi na powyższe M. Ośrodek Medycyny Pracy w K. wskazał, że skarżący nie dostarczył żadnej dodatkowej dokumentacji medycznej, a w szczególności takiej (o czym mowa w piśmie pacjenta z dnia [...].06.2016 r.) która bezsprzecznie potwierdzałaby rozpoznanie pylicy płuc. W ramach diagnostyki każdorazowo wykonywano badania RTG klatki piersiowej, w których nie stwierdzano zmian dających podstawy do rozpoznania pylicy, a istotą braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u wnioskodawcy było niestwierdzenie w obrębie płuc zmian o takim charakterze i stopniu zaawansowania, które pozwoliłyby na rozpoznanie choroby zawodowej (pylicy płuc).

Instytut Medycyny Pracy [...] poinformował, że w typowym obrazie radiologicznym pylicy górników kopalń dominują zacienienia typu p i q niezbyt dobrze odgraniczone mające kształt gwiazdkowaty. W miarę upływu czasu przy znacznym narażeniu na pył może dojść do postępującego rozległego włóknienia. Typ i kategorie ilościową zmian pyliczych w płucach oraz zmian opłucnowych klasyfikuje się w oparciu klasyfikację Międzynarodowego Biura Pracy (ILO). W piśmie przypomniano także, że rozpoznanie pylicy Instytut opiera o zmiany radiologiczne począwszy od stopnia [...]/. Zdjęcie RTG z dnia [...] kwietnia 2016 r. oceniono jako stopień ILO 1/0 p/q, w związku z tym nie spełniają kryterium rozpoznania pylicy i co za tym idzie nie ma podstaw do weryfikacji wydanego orzeczenia z dnia [...] maja 2016 r.

Organ drugiej instancji zwrócił się także do jednostki orzeczniczej II stopnia - Instytutu Medycyny Pracy [...] o odniesienie się do zarzutów postawionych przez skarżącego w odwołaniu oraz załączonej do odwołania dokumentacji medycznej (k.187 akt administracyjnych).

W odpowiedzi Instytut Medycyny Pracy [...] wyjaśnił, że twierdzenia zawarte w odwołaniu oraz dołączona dokumentacja medyczna z dnia [...] sierpnia 2016 r. i [...] września 2016 r. nie mają wpływu na wydane w sprawie orzeczenie lekarskie Nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. Ponadto Instytut podkreślił, iż badania przeprowadzone w Instytucie zostały wykonane z należytą starannością i zgodnie z obowiązującymi przepisami, dotyczącymi orzekania o chorobach zawodowych.

W świetle powyższego w ocenie Sądu stwierdzić należy, że wszelkie okoliczności podnoszone przez skarżącego w postępowaniu przed organem pierwszej i drugiej instancji zostały przez organy należycie wyjaśnione.

W toku postępowania uzyskano zgodne ze sobą orzeczenia lekarskie jednostek orzeczniczych I i II stopnia.

Ponadto jednostki orzecznicze na wezwanie organów wypowiedziały się również w przedmiocie zarzutów zgłaszanych przez skarżącego we wniosku o przeprowadzenie ponownego badania oraz w odwołaniu oraz załączonej do odwołania dokumentacji medycznej.

Jednostki orzecznicze, po analizie całości zgromadzonej dokumentacji lekarskiej, z uwzględnieniem oceny narażenia zawodowego oraz wyników aktualnych badań radiologicznych skarżącego podtrzymały wyrażone stanowisko, iż nie dają one podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej w postaci pylicy płuc górników kopalń węgla.

Podkreślić należy, że jednostki orzecznicze, wypowiadając się kilkakrotnie w sprawie, jednoznacznie wykluczyły możność zakwalifikowania zmian występujących u skarżącego jako choroby zawodowej w postaci pylicy płuc górników kopalń węgla. Przy tym, zgodnie z orzeczeniami jednostek orzeczniczych obu stopni, zostały one wydane zarówno w oparciu o dokumentację medyczną, jak i dokumentację dotyczącą narażenia zawodowego, a także po przeprowadzeniu w jednostkach orzeczniczych bezpośrednich badań radiologicznych skarżącego. Uwzględnione zostały zatem te wszystkie elementy, o których mowa w § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych.

Analiza treści orzeczeń lekarskich wydanych w niniejszej sprawie wskazuje, że mają one charakter szczegółowy, odnoszą się do całokształtu zgromadzonego materiału i wyjaśniają wszystkie istotne dla sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalnych. Są one też w sposób jasny, logiczny i przekonujący uzasadnione, a wyrażone w nich stanowisko nie nasuwa wątpliwości.

W konsekwencji tego, co powiedziano wyżej, nie ma podstaw do przyjęcia, że organy sanitarne dokonały ustaleń z naruszeniem przepisów art. 77 § 1 i 80 k.p.a., w świetle których organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na podstawie wszechstronnej analizy całokształtu materiału dowodowego ocenić czy dana okoliczność została udowodniona.

W przeprowadzonym postępowaniu zrealizowana została również zasada prawdy obiektywnej, jedna z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, przewidziana w art. 7 k.p.a. Przepis ten stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada ta oznacza, że na organ administracji publicznej nałożony jest obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością.

Materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości co do prawidłowości decyzji administracyjnych wydanych na jego podstawie. Brak bowiem w sprawie dowodów, które pozwoliłyby na zakwestionowanie ustaleń zawartych w orzeczeniach lekarskich i opartych na nich ustaleń organów obu instancji. Przeprowadzone postępowanie administracyjne jest pełne, objęło wszystkie niezbędne i prawidłowo zgromadzone dowody, których ocena wyrażona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest zgodna z art. 80 k.p.a. Kwestionowana decyzja została też wydana w oparciu o prawidłowo zastosowane przepisy prawa materialnego.

Podkreślić należy także, że powyższych ustaleń dokonanych przez organy i jednostki orzecznicze obu stopni, nie zmienia w żaden sposób dokumentacja medyczna załączono do skargi. Dokumenty te, spośród których dwa były już poddane ocenie Instytutu Medycyny Pracy [...] w związku z wniesionym odwołaniem, generalnie wskazują jedynie na podejrzenie wystąpienia u skarżącego choroby w postaci pylicy płuc. Samo wystąpienie podejrzenia choroby nie może jednak podważać wyników przeprowadzonych badań medycznych, które w dalszej kolejności wystąpienie takiej choroby wykluczyły.

Natomiast jedynie dokument z dnia [...] grudnia 2017 r. wskazuje na wystąpienie u skarżącego licznych mikroguzków w polach górnych i środkowych obustronnie /być może pylica oraz na drobny podpłucnowy guzek śr. ok. 2mm w seg. 10 prawym (k.6 akt sądowych).

Powyższe w żaden sposób nie podważa wyników badań i ustaleń dokonanych przez jednostki orzecznicze I i II stopnia. Jak wynikało bowiem z cytowanych wyżej pism i opinii jednostek orzeczniczych jednostki orzecznicze nie negowały wystąpienia u skarżącego zmian w płucach, jednakże stwierdziły, że zmiany te nie były zmianami o takim charakterze i stopniu zaawansowania, ażeby ich zaistnienie uzasadniało rozpoznanie u wnioskodawcy choroby zawodowej w postaci pylicy płuc górników kopalń węgla.

W zakończeniu należy podkreślić, że sąd administracyjny kontrolując pod względem zgodności z prawem decyzję państwowego inspektora sanitarnego, może zakwestionować ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ, co może prowadzić do zakwestionowania pod względem formalnym również orzeczenia lekarskiego, np. w sytuacji, gdy zostało wydane w niewłaściwej formie, bez uzasadnienia lub przez nieuprawnionego lekarza, bądź uprawnionego lekarza lecz niezatrudnionego we wskazanej w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych jednostce organizacyjnej, jednak nie może to dotyczyć merytorycznej treści orzeczenia lekarskiego. Zakwestionowanie orzeczeń lekarskich jest możliwe, jeżeli w materiale dowodowym znajdują się orzeczenia lekarzy zatrudnionych w uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostkach organizacyjnych, które zawierają różne ustalenia. Jednak nawet w takiej sytuacji organ ani sąd administracyjny nie są uprawnieni do weryfikacji treści merytorycznej orzeczeń lekarskich, organ może wówczas żądać wydania kolejnych orzeczeń przez inne uprawnione jednostki organizacyjne w celu ujednolicenia stanowisk. W niniejszej sprawie orzeczenia jednostek orzeczniczych obu stopni były ze sobą w pełni zgodne, a przy tym wyczerpująco uzasadnione i Sąd nie stwierdza podstaw, które mogłyby stanowić podstawę podważenia ustaleń i oceny organów obu instancji.

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.