Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 39/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 604  Działalność gospodarcza, w tym z udziałem  podmiotów zagranicznych
Hasła tematyczne: Koncesje
Przeciwdziałanie alkoholizmowi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1271
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U. 1982 nr 35 poz 230
law: Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek, Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Czaja (spr.), Sędzia NSA Marek Zalewski, Protokolant Ewa Lachowska, po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2004 r. sprawy ze skargi Spółki Jawnej "[...]" - Grzegorz K. , K. K., A. K., B. K .- P. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie opinii wniosku dotyczącego cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i 106 k.p.a. oraz art. 18 ust. 7 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r., Nr 147, poz. 1231 z późn. zm.), utrzymało w mocy postanowienie Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych z dnia [...], opiniujące pozytywnie wniosek Wydziału Promocji i Rozwoju Urzędu Miasta w sprawie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w sklepie spożywczym przy ul. K. w P., którego właścicielem jest Spółka Jawna "[...]" G. K., A. K., J. K. i B. K .- P.

W uzasadnieniu tego orzeczenia organ odwoławczy powołał się na art. 18 ust. 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zgodnie z którym cofnięcie zezwolenia, w przypadku stwierdzenia nieprzestrzegania zasad obrotu napojami alkoholowymi, a w szczególności sprzedaży alkoholu osobom nieletnim i nietrzeźwym, wymaga zasięgnięcia opinii gminnej (miejskiej) komisji rozwiązywania problemów alkoholowych. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem doktryny i orzecznictwa opinia tego rodzaju przybiera formę postanowienia (art. 106 k.p.a.), na które przysługuje stronie zażalenie i dopiero po zakończeniu takiego postępowania wstępnego zachodzi możliwość wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych lub decyzji o odmowie cofnięcia przedmiotowego zezwolenia.

Organ odwoławczy podniósł, iż powiązanie procesowe obu orzeczeń, tj. opinii gminnej (miejskiej) komisji rozwiązywania problemów alkoholowych i cofnięcia zezwolenia wydawanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zapadających podczas rozpatrywania wniosku o cofnięcie wydania zezwolenia oznacza, że opinia wspominanej komisji jest jednym z materiałów postępowania wyjaśniającego, który musi być rozważony przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie. Oba orzeczenia są z reguły oparte na różnych przesłankach ich wydania z uwagi na odmienność funkcji organów orzekających oraz stopień związania tych organów przepisami prawa. Opinia komisji gminy (miasta) nie jest dla organu cofającego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych wiążąca, w związku z tym jest on władny orzec w sposób odmienny niż zaopiniowano w zaskarżonym postanowieniu. Opinia komisji gminy podlega rozpatrzeniu przez organ właściwy w sprawie cofnięcia zezwolenia, w ramach swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego. Organ ten jest obowiązany zebrać inne dowody dostępne w sprawie i w ich świetle oceniać żądanie strony, gdyż wydanie decyzji o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych wyłącznie na podstawie opinii komisji gminy (miasta) jest działaniem naruszającym przepisy o postępowaniu dowodowym. Z tego powodu strona może w dalszym toku postępowania zgłaszać nowe dowody i kwestionować opinię wydaną przez komisję gminy (miasta).

Organ odwoławczy podniósł także, że opiniowanie wniosków w sprawach dotyczących cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przez komisję gminy (miasta) odbywa się w bardzo szeroko zakreślonych ramach uznania administracyjnego, przy czym granice uznania wyznaczają jedynie przepisy postępowania administracyjnego oraz zebrany materiał dowodowy, odzwierciedlający stan faktyczny sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy nie dopatrzył się przekroczenia granic uznania administracyjnego przez organ I instancji.

Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył wspólnik spółki jawnej "[...]" G. K., działający także w imieniu pozostałych wspólników.

Skarga zarzuca organom obu instancji, że:

- swoje postanowienie oparły jedynie na zeznaniach jednej strony,

- nie uwzględniły dowodu, jakim są paragony z kas fiskalnych, które wykluczają zakup czterech butelek piwa L. w dniu [...].06.2002 r., około godziny 10.00,

- nie uwzględniły dowodu, jakim są oświadczenia ekspedientek, które w dniu [...].06.2002 r. pracowały w sklepie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.

Przede wszystkim należy podnieść, że w myśl przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Mając na uwadze granice kognicji sądu administracyjnego, stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, bowiem pozostaje ono w zgodności z obowiązującym prawem.

Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 9 listopada 2002r. – Dz.U. z 1982r., nr 35, poz. 230 ze zm.), sprawy dotyczące cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych należą do kompetencji właściwego wójta lub burmistrza (prezydenta miasta), przy czym cofnięcie zezwolenia, w myśl art. 18 ust. 7 cyt. ustawy, wymaga zasięgnięcia opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych. W tym stanie prawnym, wydanie decyzji administracyjnej jest uzależnione od wyrażenia opinii przez inny podmiot niż rozstrzygający sprawę.

Opinia Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych z dnia [...] roku jest jednym z elementów materiału dowodowego w sprawie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w sklepie spożywczym przy ul. K., który podlegać będzie ocenie przez organ wydający decyzję w takiej sprawie, według zasad określonych w art. 7 k.p.a. oraz w trybie określonym w art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a. Także według tych zasad organ administracji publicznej odniesie się do zarzutów i wniosków wyeksponowanych w skardze, bowiem nie mogą one podlegać ocenie w postępowaniu incydentalnym dotyczącym – wymaganej przepisami prawa – opinii Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych.

Z tych też względów oraz na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1271 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.