Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 672/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 4
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2012 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2011 r., cofającą pozwolenie na broń palną. Decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia [...] września 2010 r. Komendant [...] Policji cofnął A. K. pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej. A. K. skierował do Komendanta Głównego Policji odwołanie od ww. decyzji Komendanta [...] Policji, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz umorzenie postępowania w sprawie. Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania, decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. wydaną na podstawie art. 138 §1 pkt 1 i art. 268 a Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję, A. K. wniósł o stwierdzenie jej nieważności jak również o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z przepisem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem skarżącego organy nie potrafiły wykazać dlaczego posłużyły się przepisem art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji jako materialną podstawą wszczęcia postępowania i wydania decyzji w sprawie. Ponadto wniósł o rozpatrzenie skargi w trybie uproszczonym oraz ewentualne przeprowadzenie postępowania mediacyjnego.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 lipca 2011

r., wydanym w sprawie II SA/Wa 475/11 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Sąd stwierdził, że decyzja z dnia [...] września 2010 r. cofająca skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej została podpisana przez K. B. – Zastępcę Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnym Komendy [...] Policji. Z analizy upoważnienia do podpisania decyzji w I instancji Sąd wywiódł, że K. B. nie posiadał stosownego upoważnienia Komendanta [...] Policji do podpisywania decyzji administracyjnych w sprawach pozwoleń na broń palną sportową. W związku z tym, że Sąd stwierdził nieważność zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2010 r.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Komendant [...] Policji wydał decyzję z dnia [...] listopada 2011 r., którą cofnął pozwolenie na posiadanie broni palnej A. K. W uzasadnieniu wskazał, że materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy jednoznacznie potwierdza, iż A. K. nie wykazał stosownymi dokumentami czynnego uprawiania strzelectwa sportowego w ramach klubu lub innego stowarzyszenia strzeleckiego, jak również nie udokumentował udziału w zawodach i treningach strzeleckich, a jest to wymagane w przypadku osób chcących zachować pozwolenie na broń do celów sportowych ze względu na zasadę reglamentowania dostępu do broni palnej każdego rodzaju w myśl przepisów tej ustawy.

Z uwagi na czas toczenia się postępowania administracyjnego, pismem z dnia [...] października 2011 r. wystąpiono do A. K. z zapytaniem, czy uzyskał niezbędne uprawnienia do uprawiania strzelectwa sportowego. W odpowiedzi na pismo skarżący wniósł o umorzenie postępowania z powodu braku materialno prawnej podstawy do dalszego jego prowadzenia. Organ stwierdził brak przesłanek umorzenia postępowania administracyjnego i wydał przedstawioną decyzję merytoryczną.

Po rozpatrzeniu odwołania A. K. od tej decyzji Komendant Główny Policji wydał zaskarżoną decyzję z dnia [...] lutego 2012 r., utrzymującą w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2011 r., cofającą pozwolenie na broń palną.

W uzasadnieniu wskazał, że z art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), zwanej dalej ustawą wynika, że właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. Nie ulega wątpliwości, że A. K. uzyskał pozwolenie na broń w celu uprawiania strzelectwa sportowego, organy administracji skupiły się zatem na ustaleniu, czy nie ustały okoliczności, dla których pozwolenie to wydano. W efekcie działań, w sposób nie budzący wątpliwości ustalono, że strona nie należy do żadnego klubu strzeleckiego, nie uprawia strzelectwa zawodowo ani rekreacyjnie, a tylko kilka razy w roku bywa na strzelnicy w R. by zachować zdolności strzeleckie, nie posiada, ani nigdy nie posiadała, patentu strzeleckiego ani licencji PZSS. A. K. nie przedstawił nigdy organom dokumentów potwierdzających, że posiada kwalifikacje, potrzebne do uprawiania strzelectwa. W obecnym stanie prawnym strzelectwo mogą uprawiać jedynie osoby posiadające stosowne kwalifikacje, więc nie można A. K. zachować pozwolenia na broń palną sportową; racją interesu społecznego jest, aby pozwoleń nie było więcej, niż to wynika z potrzeb uzasadnionych celem, dla którego broń ma być używana. Dostęp do broni podlega administracyjnej reglamentacji, prawo do jej posiadania ściśle wiąże się ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Pozostawienie stronie pozwolenia na posiadanie broni nie byłoby zgodne z interesem społecznym, postrzeganym z punktu widzenia ochrony bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego. Broń podlegająca ścisłej reglamentacji administracyjnej powinna znajdować się jedynie w rękach takich osób, które wykażą rzeczywistą potrzebę jej posiadania. Skoro strona takiej potrzeby nie wykazała, jej interes nie może być przedłożony ponad interes społeczny.

W skardze do tutejszego Sądu, A. K. wniósł o stwierdzenie jej nieważności jak również o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z przepisem art. 156 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. Zdaniem skarżącego organy nie potrafiły wykazać, dlaczego posłużyły się przepisem art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji jako materialną podstawą wszczęcia postępowania i wydania decyzji w sprawie. Prowadzenie postępowania na podstawie fikcyjnej podstawy prawnej należy zakwalifikować jako prowadzone bezpodstawny prawnej. Ponadto zarzucił, że postępowanie nosi znamię bezprzedmiotowości.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

W piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2012 r. skarżący zarzucił, że decyzja ostateczna została wydana bez stosownego upoważnienia. Z uwagi na zmianę osoby Komendanta Głównego Policji osoba podpisująca decyzję II instancji, nie miała ku temu upoważnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do art. 1 § 2 powołanej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, Sąd obowiązany jest wziąć pod uwagę z urzędu wszystkie naruszenia prawa.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należało rozważyć zasadność zarzutu nieważności postępowania jako najdalej idącego. W myśl art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości. Oceniając właściwość danego podmiotu do wydania decyzji należy mieć na względzie treść art. 268a) k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń.

W myśl postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2010 r. I OZ 722/10 LEX nr 741977) treść art. 268a k.p.a. oznacza, że organ może upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu, a upoważnienie wywiera ten skutek, iż zmienia się osoba wykonująca kompetencję organu w prawnych formach z tym, że upoważniony pracownik nie staje się przez to organem administracyjnym – nosicielem kompetencji, lecz pełni – w granicach określonych w upoważnieniu – jedynie funkcję tego organu. Mając zatem na względzie, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznaje zdolność prawną organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 32 p.p.s.a.) oraz fakt, iż wykonywanie administracji publicznej przypisane jest organom w ujęciu organizacyjno – przedmiotowym należy stwierdzić, że organ, którego dotyczy skarga, może działać osobiście (tzn. przez osobę będącą piastunem organu) albo przez osoby uprawnione do działania w jego imieniu (art. 28 § 1 p.p.s.a.). Może też ustanowić pełnomocnika (art. 34 i 35 § 2 p.p.s.a.).

Odnosząc się do zarzutu braku upoważnienia do wydania decyzji, wynikającego ze zmiany na stanowisku Komendanta Głównego Policji, który mógłby spowodować stwierdzenie jej nieważności, należy stwierdzić, że zarzut ten nie znajduje uzasadnienia. Zmiana na stanowisku nie powoduje wygaśnięcia upoważnień do dokonywania czynności w imieniu Komendanta Głównego Policji. Kompetencje do wydania upoważnienia przysługują Komendantowi, lecz w razie zmiany personalnej na stanowisku komendanta nie wygasa upoważnienie, wydane przez osobę poprzednio sprawującej tę funkcję. Mimo zmiany personalnej na stanowisku komendanta, nadal ważne jest upoważnienie, reprezentowania Komendanta, wydane przez poprzedniego komendanta. Przyjęcie przeciwnego stanowiska paraliżowały działalność wielu organów administracji w Polsce, zwłaszcza w obliczu bardzo częstych zmian personalnych na najwyższych stanowiskach w tychże organach. Przyjęcie poglądu wygasania upoważnienia w przypadku zmiany na stanowisku osoby pełniącej funkcję organu, doprowadziłoby do paraliżu działalności większości organów w Polsce. Analogiczne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 21 lutego 2008 r. IV SA/Wr 643/07 przyjmując, że umocowanie do wydawania decyzji administracyjnych nie wygasa z dniem wygaśnięcia mandatu osoby pełniącej funkcję organu administracji publicznej. Skoro nie zostało ono uchylone, zmienione lub jeżeli nie stwierdzono jego nieważności zachowuje ono swą ważność. W przeciwnym razie, prawidłowe funkcjonowanie organów decyzyjnych zostałoby zakłócone.

Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji należy wskazać, że z art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), zwanej dalej ustawą, wynika, że właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. Przepis ten ma charakter fakultatywny, co oznacza, że organ administracji publicznej, prowadzący postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń, na tej właśnie podstawie powinien ze szczególną starannością wyjaśnić okoliczności danej sprawy, biorąc pod uwagę i oceniając cały materiał dowodowy, a także dokładnie uzasadnić, z jakich powodów cofa pozwolenie, uwzględniając przy tym wzajemne relacje interesu społecznego oraz słusznego interesu obywatela.

Organ podniósł, że materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy jednoznacznie potwierdza, iż A. K. nie wykazał stosownymi dokumentami czynnego uprawiania strzelectwa sportowego w ramach klubu lub innego stowarzyszenia strzeleckiego, jak również nie udokumentował udziału w zawodach i treningach strzeleckich, a jest to wymagane w przypadku osób chcących zachować pozwolenie na broń do celów sportowych ze względu na zasadę reglamentowania w myśl przepisów tej ustawy dostępu do broni palnej każdego rodzaju. Co więcej, również skarżący nie kwestionował ustaleń organu, co do tego, że strzelectwa sportowego nie uprawia nawet w sposób rekreacyjny. Powyższe ustalenie uprawniło organ do zastosowania wobec skarżącego wskazanego wyżej przepisu prawa materialnego. Nie uprawiając bowiem strzelectwa sportowego, skarżący nie realizuje celu, dla którego pozwolenie na broń zostało mu wydane.

Powyżej zaprezentowane stanowisko organu znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2010 r. (II SA/Wa 214/10 LEX nr 643819) właściwy organ Policji, chcąc cofnąć pozwolenie na broń na podstawie art. 18 ust. 4 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji, zobowiązany jest ustalić, czy osoba, której wydano pozwolenie na broń sportową, uprawia dalej strzelectwo. Jednocześnie Sąd ten podkreślił, że aby można było mówić o uprawianiu sportu przez określoną osobę, musi ona realizować swoje zainteresowania w tej dziedzinie w sposób ciągły, mniej lub bardziej regularny.

W sprawie nie budzi wątpliwość brak uprawiania strzelectwa przez skarżącego. Nie realizuje on swoich zainteresowań strzelectwem w sposób ciągły ani regularny. Nawet poproszony w trakcie postępowania administracyjnego o dodatkowe informacje na temat uprawiania strzelectwa, skarżący nie przedstawił żadnego dokumentu, ani nawet ustnego oświadczenia, że nadal uprawia ten sport.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.