Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3302/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art.215 ,  art. 247  par. 1  pkt  3
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Krystyna Chustecka (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2009 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia w sprawie sprostowania z urzędu decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2008r., nr, [...], 2) stwierdza, że uchylone postanowienia nie mogą być wykonane w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Minister Pracy i Polityki Społecznej, działając na podstawie art. 49 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92) oraz na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej O.p., po rozpatrzeniu odwołania "S." Sp. z o.o. w W. (zwanej dalej "Skarżącą" lub "Stroną") utrzymał w mocy własne postanowienie odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej "PFRON") wydanego w przedmiocie sprostowania z urzędu decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ administracji zwrócił uwagę, że w drugiej części sentencji oraz w uzasadnieniu prostowanej decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r. organ administracji wyraźnie wskazał, za jaki okres decyzja została wydana (kwiecień i sierpień 2005 r.), wymienił miesiące oraz wysokość zobowiązania. Organ administracji nie wypowiedział się w tej decyzji odnośnie okresu od stycznia do marca 2005 r., a wpisanie okresu "od stycznia do kwietnia 2005 r. i za sierpień 2005 r." zamiast okresu "kwiecień i sierpień 2005 r." nastąpiło na skutek błędu pisarskiego mającego charakter oczywistej omyłki pisarskiej. Postanowienie prostujące decyzję potwierdzało jedynie ten stan rzeczy. Organ odwoławczy stwierdził, że z akt sprawy nie wynika żadna z przesłanek uzasadniających stwierdzenie jego nieważności.

Nie zgodził się również z twierdzeniem Skarżącej, iż jej zobowiązanie wygasło wskutek zapłaty kwoty wskazanej w decyzji określającej wysokość zobowiązania. Organ podkreślił, że zobowiązanie do wpłat na PFRON powstaje z mocy prawa, a nie na skutek decyzji ustalającej wysokość zobowiązania. Skarżąca winna sama składać miesięczne deklaracje oraz dokonywać wpłat na Fundusz, które to czynności skutkują wygaśnięciem zobowiązania.

W skardze Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o stwierdzenie nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa prostującego postanowienia Prezesa Zarządu PFRON. W jej ocenie zaskarżone postanowienie narusza art. 215 oraz art. 247 § 1 O.p., a postanowienie Prezesa PFRON narusza ponadto art. 121 § 1 i art. 125 § 1 i § 2 O.p. Podtrzymując zarzuty podniesione we wcześniejszych pismach argumentowała, że błędne określenie okresu za jaki została wydana decyzja nie daje podstaw do naprawienia tego błędu poprzez sprostowanie brzmienia sentencji. Taki błąd nie jest oczywistą pomyłką i nie może zostać sprostowany. Sprostowanie sentencji zmieniło decyzję merytorycznie po roku od jej wykonania i stworzyło możliwość do wydania decyzji następnej. W ocenie Strony, w otrzymanej przez nią decyzji określono jej zobowiązanie za okres od stycznia do kwietnia i za sierpień 2005 r. – i taką decyzję Skarżąca wykonała.

W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sądy administracyjne, w tym Wojewódzki Sąd Administracyjny, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a."), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.

W powyższym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia lub stwierdzenie jego nieważności.

Ocenie Sądu podlega postanowienie, w którym organ administracji utrzymał w mocy własne postanowienie odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia wydanego w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. Wskazany tryb nadzwyczajny wszczęła strona w związku z wydaniem przez organ administracji postanowienia prostującego z urzędu decyzję ostateczną określającą wysokość zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON w zakresie wskazania okresu za jaki dokonano wymiaru wpłat na fundusz.

Dokonując oceny we wskazanym zakresie zaskarżonego postanowienia należy stwierdzić, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 247 § 1 pkt 3 O.p. organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Na podstawie art. 219 O.p. (...) do postanowień na które przysługuje zażalenie, oraz postanowień, o których mowa w art. 228 § 1, stosuje się również art. 240-249 oraz art. 252, z tym że zamiast decyzji, o których mowa w art. 243 § 3, art. 245 § 1 i art. 248 § 3, wydaje się postanowienie.

Zgodnie z art. 215 § 1 O.p. organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. Redakcja przepisu pozwala stwierdzić, że wymienione wyżej wady decyzji charakteryzuje cecha oczywistości, a wydanie postanowienia o sprostowaniu doskonali jedynie jej kształt. Sprostowanie oczywistej omyłki, będące wyłącznie kosmetycznym skorygowaniem decyzji, nie może prowadzić do merytorycznej zmiany jej treści (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 grudnia 2002 r., sygn. I SA/Po 1022/01, postanowienie z 24 lutego 2000 r., sygn. III SA 761/99).

Na powyższym gruncie w ocenie Sądu należy stwierdzić, iż postanowienie prostujące zaskarżoną decyzję poprzez zastąpienie w jej sentencji zapisu "od stycznia do kwietnia 2005 r. i za sierpień 2005 r." zapisem "kwiecień i sierpień 2005 r." stanowiło rażące naruszenie prawa poprzez niedopuszczalne rozszerzenie dyspozycji art. 215 § 1 O.p. Sprostowanie w postanowieniu okresów za które organ administracji dokonał wymiaru wpłat stanowi niedopuszczalną ingerencję w treść decyzji określającej. Zwrócić uwagę należy, że organ dwa razy w powołanej decyzji określającej stwierdził, że skarżąca nie wywiązała się z obowiązku dokonania należnych wpłat na PFRON za okres od stycznia do kwietnia 2005 r. i za sierpień 2005 r.: uczynił to zarówno w sentencji, jak i w uzasadnieniu decyzji. Takie błędy w decyzji mogły spowodować wątpliwości strony, co do jej treści i nie były to błędy oczywiste, których usunięcie można uznać za kosmetyczne poprawki.

W ocenie Sądu, postanowienie organu administracji wydane w przedmiocie sprostowania decyzji dotknięte jest wadą z art. 247 § 1 pkt 3 O.p. W konsekwencji uznać należy, że organ administracji odmawiając stwierdzenia nieważności tego postanowienia naruszył powołany przepis.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w związku z art. 135 powołanej ustawy orzekł jak w sentencji.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. zaś o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 P.p.s.a.