Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2224/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grażyna Nasierowska, sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, asesor WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Protokolant Karolina Zawadzka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2005 r. sprawy ze skargi "A." sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2004 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenie postępowania restrukturyzacyjnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] maja 2004r. nr [...]; 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu w całości; 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz strony skarżącej kwotę 3.043 zł (trzy tysiące czterdzieści trzy złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 14 listopada 2002r. "A." Sp. z o. o. w W. wystąpiła o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego i objęcie restrukturyzacją zaległości podatkowych znanych na dzień 30 czerwca 2002r. z tytułu podatku od towarów i usług za marzec 2002r., na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287 ze zm.), powoływanej dalej jako ustawa o restrukturyzacji.

[...] Urząd Skarbowy W. decyzją z dnia [...] grudnia 2002r., nr [...], umorzył postępowanie restrukturyzacyjne, gdyż zaległość podatkowa została ujawniona przez Spółkę w wyniku złożenia w dniu 4 lipca 2002r. deklaracji korygującej VAT-7 za marzec 2000r. Nie była więc znana na dzień 30 czerwca 2002r. Tym samym nie zachowano terminu przewidzianego w art. 6 ust. l pkt l lit. a) i pkt 3 ustawy o restrukturyzacji.

W odwołaniu z dnia 24 grudnia 2002r., które wpłynęło do Urzędu Skarbowego w dniu 3 stycznia 2003r., Spółka wyjaśniła, że w dniu 20 czerwca 2002r. otrzymała wezwanie z Urzędu do złożenia korekty deklaracji VAT-7 za marzec 2000r., którą złożyła, po wielu uzgodnieniach telefonicznych i wizycie w Urzędzie, dopiero w dniu 4 lipca 2002r.

W decyzji z dnia [...] stycznia 2003r., nr [...] ten sam organ, po dokonaniu analizy zebranego materiału dowodowego i uwzględnieniu w całości odwołania strony na podstawie art. 226 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), w skrócie zwanej O.p., ustalił natomiast ogólną kwotę należności objętych restrukturyzacją za marzec 2000r., w tym także opłaty prolongacyjną i restrukturyzacyjną. Warunkami restrukturyzacji było uregulowanie przez przedsiębiorcę:

1) należności wymienionych w art. 11 ust. 1 pkt 2 oraz w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) i c) ustawy o restrukturyzacji w terminie 6 miesięcy od wejścia w życie restrukturyzacji;

2) zaległości z tytułów wymienionych w art. 6 ustawy o restrukturyzacji oraz składki na ubezpieczenie emerytalne, zdrowotne i pozostałych składek na ubezpieczenie społeczne w części finansowanej przez ubezpieczonego w dniu wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji.

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W., decyzją z dnia [...] maja 2004r., nr [...], umorzył postępowanie w sprawie restrukturyzacji zaległości w podatku od towarów i usług za marzec 2000r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę, z uwagi na niedotrzymanie warunków restrukturyzacji. W podstawie prawnej wskazał art. 207 O.p. i art. 21 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o restrukturyzacji. W uzasadnieniu stwierdził, iż na dzień wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji Spółka posiadała zaległości nieobjęte restrukturyzacją z tytułu:

- podatku od towarów i usług za: wrzesień, listopad, grudzień 1999r., luty, sierpień, październik, listopad, grudzień 2002r.,

- podatku dochodowego od osób prawnych za grudzień 1998, grudzień 1999 oraz za okres od stycznia do kwietnia i grudzień 2000r.,

- podatku od czynności cywilnoprawnych za czerwiec 2000r., czerwiec 2001r. Tym samym jeden z warunków restrukturyzacji nie został dotrzymany. Spółka nie przedstawiła też informacji o bieżącej sytuacji finansowej, stosownie do art. 10 ust. 2 ustawy o restrukturyzacji.

Podatnik w odwołaniu z dnia 16 czerwca 2004r. wniósł o uchylenie decyzji i ponowne podjęcie umorzonego postępowania, zarzucając naruszenie art. 21 ust. l pkt 2 w związku z art. 10 ust. l pkt 3 oraz art. 6 ust. l pkt l ustawy o restrukturyzacji, gdyż na dzień wydania decyzji przesłanka braku zaległości została spełniona. Spółka na dzień 30 czerwca 2002r. nie posiadała zaległości znanych. Naruszono także art. 210 § 1 pkt 4 i 6 O.p., przez przytoczenie w podstawie prawnej niewłaściwego przepisu - art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o restrukturyzacji, który odnosi się do wpłacenia przez przedsiębiorcę opłaty restrukturyzacyjnej, a ta przesłanka, jak przyznał organ w decyzji, została spełniona.

Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] września 2004r., nr [...], utrzymał w mocy ww. decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego. W podstawie prawnej wskazano art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 220 § 2 O.p. oraz art. 9, art. 10 i art. 21 ustawy o restrukturyzacji.

W uzasadnieniu podano, iż zgodnie z art. 21 ust. l ustawy o restrukturyzacji, po upływie terminu określonego w tym przepisie, organ restrukturyzacyjny wydaje decyzję o zakończeniu restrukturyzacji, w której stwierdza umorzenie należności podlegających restrukturyzacji bądź umarza postępowanie restrukturyzacyjne. W myśl art. 21 ust. l pkt 2 ww. ustawy do umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego dojdzie, gdy warunki restrukturyzacji, o których mowa w art. 10 ust. l pkt 2 i 3 nie zostaną spełnione. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że Spółka na dzień wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji posiadała zaległości podatkowe z tytułu: podatku od towarów i usług za: listopad, grudzień 1999r., luty, sierpień, październik, listopad, grudzień 2000r., podatku dochodowego od osób prawnych za grudzień - 1998r., grudzień - 1999r., styczeń, luty, marzec, kwiecień, grudzień - 2000r. Zaległości te zostały określone w decyzjach wydanych przez Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej w W. z: [...] marca 2004r., [...] marca 2004r., [...] stycznia 2004r., [...] marca 2004r., [...] marca 2004r. Strona nie spełniła zatem warunku określonego w art. 10 ust. l pkt 3 ustawy o restrukturyzacji i na dzień wydania zaskarżonej decyzji o zakończeniu postępowania restrukturyzacyjnego posiadała zaległości z tytułów określonych w art. 6 ustawy o restrukturyzacji.

W ocenie organu drugiej instancji podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia art. 210 § l pkt 4 i 6 O.p. jest zasadny, gdyż w podstawie prawnej decyzji powołano się na niewłaściwy przepis, jednakże zarzut ten nie mógł mieć żadnego wpływu na merytoryczne rozpatrzenie sprawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2004r. pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zarówno ww. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W., jak i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] maja 2004r.oraz o podjęcie umorzonego postępowania i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Decyzja organu drugiej instancji naruszyła bowiem art. 21 ust. l pkt 2 w związku art. 10 ust. l pkt 3a) oraz art. 6 ust. l pkt l ustawy o restrukturyzacji, ze względu na niewłaściwą interpretacje tych przepisów, prowadzącą do rozszerzenia obowiązków podatnika. Organy obu instancji wyraziły błędny pogląd, iż jednym z warunków umorzenia objętych restrukturyzacją należności jest nieposiadanie nieuregulowanych bieżących zaległości podatkowych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji oraz twierdząc, że do czasu wejścia w życie unormowań nowelizujących treść art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o restrukturyzacji nie budziła wątpliwości interpretacyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z nieco innych powodów niż w niej wskazane.

Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., stosowne do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) P.p.s.a.).

W ocenie Sądu przed organami administracyjnymi doszło zarówno do naruszenia przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 6 ust. 1 pkt 1 tiret czwarte ustawy o restrukturyzacji, jak również przepisów prawa procesowego – art. 122, art. 187 § 1 w związku z art. 121 i art. 124 i art. 210 § 1 pkt 4, 6 i § 4 O.p. – w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W związku z tym, że przedmiotem decyzji wydanych w sprawie były zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za marzec 2000r. wraz z należnymi odsetkami, ważne było zarówno ustalenie daty – konkretnego terminu, w którym należności wskazane przez przedsiębiorcę we wniosku o restrukturyzację stały się "znane", jak również konkretnej kwoty zadłużenia wobec Państwa, która podlegałaby restrukturyzacji.

W świetle art. 2 pkt 3 i 4 ustawy o restrukturyzacji "należnościami znanymi" są należności – w tym sporne – wynikające z ewidencji lub rejestrów prowadzonych przez organ restrukturyzacyjny lub z innych danych znajdujących się w posiadaniu tego organu, a w szczególności z zeznań, deklaracji, decyzji i postanowień. W dotychczasowym orzecznictwie sądowym przyjmowano, że nie każda informacja, która dotarła do organu, bądź jest mu znana z urzędu może być uznana za "należność" (por. wyroki WSA sygn. akt III SA 857/03, sygn. akt III SA 2096/02). "Należność", jak wskazuje językowe znaczenie tego słowa to "kwota, suma, którą należy komuś wypłacić" (Uniwersalnym Słowniku Języka Polskiego pod redakcją S. Dubisza PWN, Warszawa 2003r., t. 2, s. 805). Ustawodawca stwierdza również, że należności mają wynikać z ewidencji lub rejestrów prowadzonych przez organ restrukturyzacyjny, a więc dokumentów, które posiadają znamiona oficjalności, mają formę urzędową. Cechą charakterystyczną i podstawową takich źródeł informacji jest to, że należności tam zawarte zostały zapisane konkretnymi liczbami oraz dookreślone innymi informacjami.

Stosownie do art. 21 § 5 O.p. wysokość zobowiązania podatkowego - jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji (zeznania) - określa się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji (zeznaniu). Również w treści art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) przyjęto zasadę, że m.in. zobowiązanie podatkowe przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej. W myśl natomiast art. 17 ustawy o restrukturyzacji organ restrukturyzacyjny ustala wysokość należności podlegającej restrukturyzacji uwzględniając należności znane, które są w posiadaniu organu restrukturyzacyjnego w terminie wskazanym w 6 ust. 1 pkt 1 lit. a) tiret czwarte ustawy o restrukturyzacji.

W związku z tym w przypadku, gdy korekta deklaracji zostanie złożona przez podatnika po terminie, o którym mowa w przepisie 6 ust. 1 pkt 1 lit. a) tiret czwarte, organ restrukturyzacyjny będzie związany danymi (kwotami) zawartymi w deklaracjach (zeznaniach) złożonych przed tą datą (w rozpoznawanej sprawie przed dniem 30 czerwca 2002r.).

Do uznania danych należności za "należności znane" w rozumieniu art. 2 ust. 3 ustawy o restrukturyzacji nie będą zatem miały znaczenia nieoficjalne uzgodnienia telefoniczne w zakresie istnienia, bądź nieistnienia zaległości podatkowych, dokonywane jak twierdzi strona w Urzędzie Skarbowym. Ustawodawca w przepisie art. 2 pkt 3 ustawy o restrukturyzacji stwierdza bowiem, że należności mają wynikać z ewidencji lub rejestrów prowadzonych przez organ restrukturyzacyjny, a więc dokumentów, które posiadają znamiona oficjalności, mają formę urzędową. Cechą charakterystyczną i podstawową takich źródeł informacji organu jest to, że należności tam zawarte zostały zapisane konkretnymi liczbami oraz dookreślone innymi informacjami. Ustawodawca używa w wyżej wskazanym przepisie także zwrotu "innych danych znajdujących się w posiadaniu tego organu". W ocenie Sądu dane te muszą również posiadać wymiar kwotowy, powinny być określone konkretnymi liczbami, tak aby można je było uznać za "należności znane". Za "znane" nie mogą być więc uznane nawet istniejące obiektywnie kwoty zaległości, które nie zostały określone w sposób wynikający z unormowań prawnych zawartych np. w ustawie Ordynacja podatkowa oraz w powołanej wyżej ustawie o podatku od towarów i usług.

Za zaprezentowaną wykładnią przemawia również użycie w treści art. 2 pkt 3 ustawy o restrukturyzacji zwrotu "w szczególności" w stosunku do "innych danych", będących w posiadaniu organu restrukturyzacyjnego oraz wymienienie, jako przykładu zeznań, deklaracji, decyzji, postanowień, przy jednoczesnym wskazaniu, że "należności znane" powinny wynikać z ewidencji lub rejestrów. Przykładowo podane przez ustawodawcę źródła "należności znanych" mają zbliżony do siebie charakter. Posiadają cechę oficjalności, a dane w nich zawarte przedstawiają "należności" w sposób kwotowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwraca również uwagę, że w świetle unormowań ustawy o restrukturyzacji ważny jest również termin istnienia "należności znanych", wynikający z art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2 tego aktu. Nie wystarczy więc wypełnienie warunku podania konkretnej kwoty należności.

W złożonej przez stronę skarżącą korekcie deklaracji podatkowej niewątpliwie wskazano kwotę. Tym samym należność wynikająca ze skorygowanej deklaracji można co do zasady uznać za należność znaną w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy o restrukturyzacji. Dokument, który zawiera wysokość należności nosi cechy oficjalności. Należność wykazana w korekcie deklaracji VAT-7 nie spełnia jednak drugiego z warunków, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 tiret czwarte ustawy o restrukturyzacji. Nie była bowiem "znana" na dzień 30 czerwca 2002r. Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że korekta deklaracji została złożona, czego nie kwestionuje skarżąca Spółka, po dacie wskazanej w powyższym przepisie, tj. dopiero w dniu 4 lipca 2002r.

W związku z tym w zarówno w decyzji organu pierwszej instancji, jak też w zaskarżonej decyzji nieprawidłowo przyjęto, że należność wynikająca z deklaracji korygującej VAT-7 za marzec 2000r. podlegała restrukturyzacji. Dyrektor Izby Skarbowej w W., choć w świetle art. 233 O.p. miał obowiązek w postępowaniu odwoławczym ponownie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę, uwzględniając przy tym unormowania zawarte w art. 121 oraz w art. 122, art. 187 § 1 O.p., nie dostrzegł ww. wadliwości oraz podobnie, jak Naczelni Urzędu Skarbowego bez głębszej analizy stanu faktycznego sprawy rozstrzygnął sprawę merytorycznie. Organ odwoławczy również w sposób sprzeczny z dyspozycją art. 124 O.p. w związku z art. 210 § 1 pkt 4, 6 i § 4 O.p. ustosunkował się do zagadnienia braku podstaw umorzenia należności restrukturyzowanej w trybie art. 10 ust. 1 ustawy o restrukturyzacji w związku z art. 21 ust. 2 tej ustawy.

W ocenie Sądu językowa wykładnia przepisów art. 10 ust. 1 pkt 3 oraz art. 6 ustawy o restrukturyzacji prowadzi do wniosku, że ustawodawca odwołuje się do należności znanych wymienionych w art. 6 ww. ustawy. Przepis ten stanowi m.in., że restrukturyzacji podlegają:

1) należności znane albo na dzień 30 czerwca 2002r. (np. zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych, dochodowego od osób prawnych, podatku od towarów i usług), albo na dzień 31 grudnia 2001r. (np. zaległości wobec Funduszu Ubezpieczeń Społecznych z tytułu składek należnych do dnia 31 grudnia 1998r. – w całości, oraz z tytułu składek należnych za okres od dnia 1 stycznia 1999r. do dnia 31 grudnia 2001r. - w części finansowanej przez płatnika, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 11 i 16, Funduszu Pracy, Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, z tytułu należnych składek, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, z tytułu należnych wpłat);

2) zaległości, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o restrukturyzacji, w stosunku do których zostały wydane decyzje rozkładające na raty lub odraczające termin płatności, lub gdy należności te stanowią należności sporne.

Zdaniem Sądu przedsiębiorca zainteresowany umorzeniem należności objętych restrukturyzacją - zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o restrukturyzacji - nie może więc posiadać w dniu wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, zaległości z tytułu "należności znanych" wyszczególnionych w art. 6 tej ustawy, nieobjętych restrukturyzacją. Wyjątek stanowią należności wymienione w art. 11 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy o restrukturyzacji (niepodlegające restrukturyzacji znane na dzień 31 grudnia 2001r. składki na ubezpieczenie emerytalne, pozostałe składki na ubezpieczenia społeczne w części finansowanej przez ubezpieczonego oraz składki na powszechne ubezpieczenia zdrowotne należnych za okres od 1 stycznia 1999r. do 30 czerwca 2002r., zaległości z tytułu składek na Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych świadczeń Pracowniczych, które przedsiębiorca ma obowiązek spłacić do dnia 28 lutego 2005r.).

Tym samym uprawnione jest stwierdzenie, że przedsiębiorca, który złożył wniosek o restrukturyzację może posiadać, bez konsekwencji płynących z art. 21 ust. 2 ustawy o restrukturyzacji, należności nieznane organowi restrukturyzacyjnemu, np. z tytułu bieżących zaległości podatkowych. Sąd zaznacza jednak, że stosownie do unormowań ustawy o restrukturyzacji, w sytuacji, gdy przedsiębiorca posiadał jednak "należności znane" organowi restrukturyzacyjnemu na dzień 30 czerwca 2002r. z tytułów wymienionych w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o restrukturyzacji (np. podatku od towarów i usług, podatku dochodowego od osób prawnych), ale nie objęte postępowaniem restrukturyzacyjnym, konieczna byłaby ich spłata, w terminie wskazanym w art. 11 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, czyli w do dnia 29 lutego 2004r. Dotyczy to również znanych na dzień 31 grudnia 2001r. zaległości wobec Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, z tytułu należnych wpłat oraz wobec Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej z tytułu np. należnych opłat i kar pieniężnych ustalonych na podstawie przepisów prawa geologicznego i górniczego (art. 11 ust. 2 ustawy o restrukturyzacji).

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za przedstawioną wyżej tezą, iż w treści przepisu art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o restrukturyzacji ustawodawca odnosi się do należności znanych w terminach wskazanych w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy - obok językowej wykładni powyższych unormowań - przemawia również wykładnia systemowa ww. aktu. Należy przede wszystkim zwrócić uwagę na sformułowania użyte w treści art. 10 ust. 4 ustawy o restrukturyzacji. Przepis ten stanowi, że określenie lub ustalenie w innej formie zaległości z tytułu zobowiązań wymienionych w art. 6 ust. 1 pkt 1 lub 2 po wydaniu decyzji o zakończeniu restrukturyzacji, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1, nie stanowi naruszenia warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3.

Ustawodawca w przepisie art. 10 ust. 4 ustawy o restrukturyzacji zatem odwołuje się w sposób wyraźny do "zaległości z tytułu zobowiązań podatkowych wymienionych w art. 6 ust. 1 pkt 1 lub 2", czyli np. zobowiązań z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych, czy podatku od czynności cywilnoprawnych. Używa więc precyzyjnego określenia, nie mówiąc, tak jak w dyspozycji art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o "zaległościach z tytułu należności wymienionych w art. 6 ustawy", czyli należności znanych na konkretną datę określoną w tym przepisie, nieobjętych postępowaniem restrukturyzacyjnym.

W ocenie składu orzekającego zróżnicowanie pojęć używanych przez ustawodawcę w treści przepisów art. 10 ust. 1 pkt 3 i w art. 10 ust. 4 ustawy o restrukturyzacji przemawia za interpretacją, iż przepis art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o restrukturyzacji dotyczy "należności znanych" w dacie wskazanej w art. 6 ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy o restrukturyzacji.

Sąd stwierdza ponadto, że okolicznością wskazująca na prawidłowość dokonanej przez skład orzekający wykładni jest również znowelizowanie od dnia 28 listopada 2003r. przepisu art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o restrukturyzacji. Przepis ten w brzmieniu sprzed nowelizacji obejmował swym zakresem węższą grupę przedsiębiorców, gdyż użyto w nim m.in. sformułowania "z tytułów wymienionych w art. 6, nieobjętych restrukturyzacją". Wykładnia językowa tego zwrotu, wskazuje zatem, iż nie chodzi o "należności znane" wymienione w art. 6 (tak jak w stanie prawnym obowiązującym od 28 listopada 2003r.), lecz zaległości np. z tytułu podatków wymienionych w art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o restrukturyzacji. Tym samym należy zakładać, że racjonalny ustawodawca, z upływem obowiązywania ustawy o restrukturyzacji, dążył do złagodzenia warunków zawartych w tym akcie, tak aby objąć jej zakresem szerszą, niż wynikało to z pierwotnego brzmienia przepisu art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy, grupę osób zainteresowanych restrukturyzacją. Ideą, która przyświecała ustawodawcy było oddłużenie, zredukowanie całkowite bądź częściowe długów, albo zapobieżenie dalszej egzekucji, czyli zminimalizowanie negatywnych skutków w stosunku do tych przedsiębiorców, którzy przestali ponosić – wbrew powszechnemu obowiązkowi wynikającemu z art. 84 Konstytucji RP - świadczenia publiczne.

Mając powyższe rozważania na względzie zasadne było uchylenie decyzji organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 132 P.p.s.a. Rozstrzygnięcia zawarte w punkcie 2 sentencji podjęto stosownie do art. 152 P.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. oraz w związku z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, ze zm.).