Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 429/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2021-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52  par. 1 i  par. 2, art. 58  par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz - spr. po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na decyzję Burmistrza B. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku zapłaty kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdu postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

A. S. (zwana dalej "skarżącą") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, domagając się "natychmiastowego" zaprzestania egzekucji prowadzonej przez Urząd Skarbowy w B. oraz o unieważnienie decyzji Starosty B. nr [...] i całego postępowania administracyjnego z dnia [...].

Powyższa skarga została przesłana bezpośrednio do Sądu (data wpływu: 22 czerwca 2021 r.) i została odnotowana pod sygn. II/Og 104/21. Następnie wezwano skarżącą do oznaczenia zaskarżonego aktu lub czynności, a potem - po udzieleniu przez skarżącą odpowiedzi w piśmie z dnia 12 lipca 2021 r. - nadano skardze bieg pod sygn. II DK/Op 32/21. Ostatecznie skarga została odnotowana pod sygn. akt II SA/OP 429/21 i stanowi przedmiot niniejszego postanowienia.

We wskazanym piśmie z dnia 12 lipca 2021 r. strona wyjaśniła, że wszystkie pisma jakie wysłała od 2020 r. dotyczą działania organu administracji publicznej, a w pierwszej kolejności Starosty Powiatu B. Zwróciła się o unieważnienie decyzji tego organu z dnia [...], nr [...]. Jednocześnie zwróciła się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wyżej wskazaną decyzją z dnia [...], nr [...], Starosta B. nałożył na A. S. obowiązek zapłaty kwoty w wysokości 13.858 zł, tytułem obciążenia kosztami wynikającymi z usunięcia i przechowywania pojazdu marki [...], nr rejestracyjny [...] - w terminie 30 dni od daty, w której przedmiotowa decyzja stanie się ostateczna. Decyzja zawierała pouczenie, że przysługuje od niej stronom postępowania odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], za pośrednictwem Burmistrza B., w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.

Na skutek złożonego przez skarżącą wniosku o przyznanie prawa pomocy, postanowieniem z dnia 29 września 2021 r., sygn. akt II SPP/Op 65/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy z uwagi na oczywistą bezzasadność jej skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

W pierwszej kolejności Sąd bada dopuszczalność wniesionej skargi.

Przesłanki odrzucenia skargi określa art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.) - zwanej dalej: "P.p.s.a.", który w pkt 6 stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż określone w pkt 1-5a tego przepisu. Brak wyczerpania środków zaskarżenia stanowi inną przyczynę, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. i skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 25 września 2007 r., sygn. akt II GSK 136/07 - LEX nr 374841).

Stosownie natomiast do art. 52 § 1 P.p.s.a., warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że skarżąca wniosła skargę na decyzję z dnia [...], nr [...], która to decyzja została wydana przez organ I instancji, tj. Starostę B. Skoro Starosta B. działał w niniejszej sprawie jako organ pierwszej instancji, to od wydanej przez niego decyzji przysługiwało skarżącej prawo wniesienia odwołania. O powyższym skarżąca została pouczona w kwestionowanej decyzji z dnia [...], a decyzja ta została jej doręczona osobiście w dniu 25 marca 2019 r. Potwierdza to podpis skarżącej złożony na pocztowym potwierdzeniu odbioru przedmiotowej decyzji (por. karta nr 42 akt administracyjnych sprawy).

Z akt administracyjnych sprawy wynika także, że skarżąca wniosła odwołanie od powyżej opisanej decyzji organu pierwszej instancji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O., jednakże odwołanie to zostało wniesione z uchybieniem terminu. Z tych względów, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. postanowieniem z dnia [...], nr [...], stwierdziło niedopuszczalność odwołania. Nie godząc się z tym postanowieniem, skarżąca wniosła następnie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, a na skutek rozpoznania tej skargi został wydany w dniu 5 grudnia 2019 r. wyrok oddalający skargę (sygn. akt II SA/Op 305/19). Wyrok ten stał się prawomocny w dniu 14 lutego 2020 r.

Reasumując powyższe należy podkreślić, że w niniejszym postępowaniu sądowym skarżąca zakwestionowała decyzję Starosty B. z dnia [...], nr [...], a więc decyzję pierwszoinstancyjną. Na tego typu akt nie służy skarga do sądu administracyjnego. Skarżąca mogła wnieść odwołanie od przedmiotowej decyzji, jednakże spóźniła się z tą czynnością co stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., a stanowisko takie utrzymał Sąd. Postępowanie w tym zakresie stało się prawomocne.

Dlatego stwierdzić trzeba, że w sytuacji gdy przedmiotem aktualnie wniesionej skargi skarżąca bezsprzecznie uczyniła decyzję organu pierwszej instancji (Starosty B.), skargę należy uznać za niedopuszczalną, a więc podlegającą odrzuceniu, stosownie do treści art. 58 §1 pkt 6 P.p.s.a.

O powyższym Sąd orzekł, jak w sentencji.