Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1277/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana
Powołane przepisy: article: art. 48
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Bursa / spr. / Sędziowie WSA Aldona Gąsecka-Duda Wojciech Jakimowicz Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2011 r. sprawy ze skargi J. N. i J. N. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 25 maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżących J. N. i J. N. kwotę 774 / siedemset siedemdziesiąt cztery / złote tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

II SA/Kr 1277/11

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 18 listopada 2011 r.

Dnia [...] maja 2010r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. (dalej PINB w L. ) wydał decyzję nr [...] na podstawie art. 48 ust 1, art. 80 ust. 2 pkt. 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo Budowlane jednolity tekst z 2006r. Dz. U. Nr 156, póz. 1118 z pózn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000r, Nr 98, póz. 1071, z późn. zm.), którą nakazał J.N. i J.N. , zam. [...] rozbiórkę, na własny koszt, samowolnie wybudowanej ubojni, na działkach ew. nr 1, 2, i 3 , położonych w miejscowości L. , gmina M.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w związku z prowadzonym postępowaniem administracyjnym, w przedmiocie wybudowanego budynku ubojni przez J. i J.N. , w zakresie wskazanym w decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] sierpnia 2009r., nr: [...], w dniu 26 lutego 2010r. przeprowadzona została rozprawa administracyjna na okoliczność ustalenia stanu faktycznego i legalności wybudowania obiektu ubojni, usytuowanej na działkach ew. nr 1, 2 , 3 , położonych w miejscowości L.

Stwierdzono, że w roku 1988 na działce ew. nr 1 istniał budynek mieszkalny, natomiast działka ew. nr 2 była wówczas niezabudowana. Zgodnie z operatem z pomiaru [...] z dnia 24 maja 1996r. na działkach ew. nr 1 i 2 zamierzony został wówczas budynek ubojni o wymiarach rzutu poziomego 12, 10 m x 14, 20 m, co znalazło odzwierciedlenie na kopi mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego w dniu 24 maja 1996r.

Na przełomie 1996 -1997 roku budynek ubojni został rozbudowany.

W latach kolejnych 2000-2001 właściciel w dalszym ciągu prowadził rozbudowę ubojni, w wyniku czego powstała jej kolejna część .

Następnie w wyniku przeprowadzonej kontroli w dniu 14 marca 2001 r. stwierdzono, że właściciel do istniejącego budynku ubojni dobudował pomieszczenie do uboju bydła i trzody oraz wykonał fundament pod kolejne pomieszczenia technologiczne. Fundament ten wykonany został w odległości 11 metrów od krawędzi drogi wojewódzkiej relacji "[...]" i bezpośrednio przy przepływającym obok potoku.

W wyniku kolejnej kontroli w dniu 14 sierpnia 2001 r., stwierdzono, że właściciel dokończył rozpoczętą rozbudowę od strony drogi wojewódzkiej, w ten sposób, że wykonał na istniejącym fundamencie brakujące ściany zewnętrzne oraz wewnętrzne wraz z wykonaniem zadaszenia powstałych w ten sposób pomieszczeń technologicznych. Stwierdzono również, że w okresie między marcem, a sierpniem 2001 r. inwestor dokonał nadbudowy piętra na części środkowej przedmiotowego budynku na długości 9,60 m i o wysokości kondygnacji 2,70 m wraz z wykonaniem nad nią nowej konstrukcji dachu.

W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że J.N. i J.N. bez wymaganego pozwolenia w 1990r. dokonali zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na ubojnie, natomiast w latach 1996 do 2001 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę wykonali roboty budowlane związane z rozbudową budynku ubojni, a zatem zdaniem organu l instancji inwestorzy dopuścili się samowoli budowlanej, o której mowa w art. 48 ustawy Prawo budowlane.

Organ wskazał, że na podstawie przeprowadzonego postępowania dowodowego ustalono, że na budowę ubojni na działkach ew. nr 1 , 2 i 3 w L. J.N. nie posiadał stosownego pozwolenia budowlanego, jak również na wykonaną rozbudowę ubojni w latach 1990-2001 co potwierdzone zostało przez Urząd Gminy M. oraz osobiście przez J.N. w złożonych oświadczeniach w czasie przeprowadzonych kontroli, że w/w roboty wykonane zostały bez pozwolenia na budowę w związku z zaleceniem inspekcji weterynarii w celu dostosowania przedmiotowej ubojni do potrzeb unijnych.

W ocenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. należy przyjąć, że pomimo, przystąpienia do budowy przedmiotowego obiektu w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane z 24 października 1974r, a z uwagi na fakt wykonania wszystkich robót budowlanych w 2001 r. w zakresie użytkowania przedmiotowego budynku jako ubojni, to w niniejszym - pierwszoinstancyjnym postępowaniu, znajdują zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1994r.

Zdaniem PINB w L. bezspornym pozostaje fakt, iż zaistniały na nieruchomości gruntowej położonej w miejscowości L. oznaczonej numerem ewidencyjnym 1, 2 3 , , stan faktyczny wypełnia hipotezę normy rekonstruowanej w oparciu o art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane - realizacja obiektu budowlanego bez wymaganego przepisami prawa pozwolenia.

Organ l instancji zaznaczył, że z uwagi na fakt, iż działka ewidencyjna numer 3, na której zlokalizowana została część przedmiotowego budynku ubojni, stanowi zgodnie z wypisem z rejestru gruntów - drogę, stanowiącą własność Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. jak również w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy M. i leży w terenie dróg publicznych - droga wojewódzka, a zatem na terenie nie przeznaczonym pod tego typu zabudowę i zdaniem organu "na obecnym etapie prowadzonego postępowania nie ma możliwości wdrożenia postępowania w przedmiocie legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego".

W tej sytuacji wystąpiono z wnioskiem do Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w L. o zajęcie w trybie art. 106 k.p.a. stanowiska, czy w sytuacji rozbiórki części budynku wybudowanej na działce ew. nr 3 stanowiącej drogę wojewódzką, możliwe jest dalsze funkcjonowanie przedmiotowej ubojni jako tego typu zakładu - w dniu 30 marca 2010r. uzyskano odpowiedź negatywną.

W ocenie PINB w L. w przedmiotowej sprawie, w celu, usunięcia powstałego naruszenia obowiązku prawnego w budownictwie, należało, w drodze decyzji, nakazać J.N. i J.N. , rozbiórkę, w oparciu o uwarunkowania określone w art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo Budowlane, wybudowanego budynku ubojni na działkach ewidencyjnych numer 1 , 2 3, położonych w L. , z uwagi na brak możliwości doprowadzenia niniejszego obiektu do stanu zgodnego z przepisami, o którym mowa w art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Pismem z dnia 4 czerwca 2010r. odwołanie, od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. nr [...] z dnia 20 maja 2010 r., działając przez pełnomocnika r. pr. I.P.-S,. , złożyli J.N. i J.N. .

Zaskarżonej decyzji zarzucono, iż:

1) jest ona niewykonalna i ta niewykonalność ma charakter trwały,

2) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie,

3) decyzja nie została skierowana do strony postępowania,

4) naruszone zostały przepisy art. 48 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r., Nr 156, póz. 1118, z późn. zm.),

5) naruszone zostały przepisy postępowania administracyjnego, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik postępowania, w szczególności art. 6, art. 7, art. 9, art. 61 k.p.a.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie spawy organowi l instancji do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu wskazano, że prowadzone w sprawie postępowanie dotyczyło budynku usytuowanego na działkach ewidencyjnych nr 1 i 2 , nigdy natomiast nie zostało wszczęte postępowanie odnośnie budynku usytuowanego w części na działce ewidencyjnej nr 3 , czym zdaniem skarżących, naruszono przepis art. 61 § 1 k.p.a.

Dalej podniesiono, iż na skutek ustalenia, iż budynek wykracza poza granice działek nr 1 i 2 organ l instancji winien był rozszerzyć postępowanie, w szczególności poinformować o ustalonym fakcie właściciela nieruchomości. "Należało także wezwać inwestora do przedłożenia tytułu prawnego do władania nieruchomością stanowiącą działkę ewidencyjną 3 ", gdyż w ocenie skarżących nie można "im nakazać rozbiórki odnośnie nieruchomości, do której nie posiadają tytuły prawnego", nakaz powinien być skierowany do właściciela czyli do Województwa [...] - Zarządu Dróg Wojewódzkich.

Zdaniem skarżących nie jest możliwe orzeczenie o nakazie rozbiórki całego obiektu - odnośnie jego części (dz. ew. nr 1 i 2 ), gdyż "w dalszym ciągu możliwa jest jego legalizacja".

Następnie stwierdzono, że organ l instancji wyszedł z błędnego założenia, iż budynek może być użytkowany tylko i wyłącznie jako ubojnia, co zdaniem skarżących znajduje także wyraz w samym rozstrzygnięciu decyzji, gdzie organ orzekł nie o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego, lecz "samowolnie wybudowanej ubojni".

Zdaniem strony odwołującej się, takie sformułowanie rozstrzygnięcia przesądza, iż decyzja jest niewykonalna i jej niewykonalność ma charakter trwały, co skutkuje nieważnością decyzji na zasadzie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.

Dodano, że organ nie zbadał także, czy ubojnia może funkcjonować jeżeli nastąpi zmiana ciągu technologicznego oraz gdy element znajdujący się obecnie na

działce ewidencyjnej nr 3 zostanie zlokalizowany w innym miejscu.

W konkluzji podniesiono, iż w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2009r., nr: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nakazał organowi l instancji uzupełnienie materiału dowodowego i prawidłowe ustalenie stron postępowania. W ocenie odwołujących się organ l instancji nie wywiązał się z tego obowiązku, w związku z czym decyzja skierowana została do osób nie będących stroną w sprawie, tym samym, "decyzja ta jest nieważna zgodnie z art. 156 § 1 pkt 4 kpa".

Decyzją z dnia [...] maja 2011 r., nr: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (dalej WINB w K. ) po rozpatrzeniu odwołania J.N. i J.N. reprezentowanych przez r. pr. I.P.-S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] maja 2010r., nr: [...] , którą nakazuje J.N. i J.N. , rozbiórką na własny koszt, samowolnie wybudowanej ubojni, na działkach ew. nr 1 , 2 i 3, położonych w miejscowości L. , gmina M. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że wydane w sprawie decyzje: PINB w L. z dnia [...] września 2001 r., nr [...] oraz decyzja WINB w K. z dnia [...] maja 2002r., nr: [...] zostały uchylone wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 20 września 2006r., sygn. akt II SA/Kr 1448/02.

Następnie wydana w przedmiotowej sprawie decyzja PINB w L. z dnia [...] grudnia 2008 r., nr: [...]- na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 została uchylona w postępowaniu odwoławczym decyzją WINB w K. z dnia [...] sierpnia 2009r, nr: [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji, który decyzją z dnia [...] maja 2010r., nr: [...] , nakazał J.N. i J.N. , rozbiórką na własny koszt, samowolnie wybudowanej ubojni, na działkach ew. nr 1, 2, 3, , położonych w miejscowości L. , gmina M.

Skarżący odwołali się od w/w decyzji PINB w L. z dnia [...] maja 201 0r. i WINB w K. dokonał powtórnego rozpatrzenia sprawy, w granicach zakreślonych przez postępowanie pierwszoinstancyjne i stwierdził, że skarżona decyzja odpowiada prawu.

W uzasadnieniu wskazano, iż z analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że obiekt ubojni stanowił pod względem konstrukcyjnym, technologicznym i funkcjonalnym jedną całość oraz, że inwestorzy prowadzili roboty budowlane bez uzyskiwania pozwolenia na budowę a zatem cały obiekt został zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej (oświadczenia J.N. : w protokole przesłuchania strony w dniu 15 grudnia 2009r. - k – [...] akt l inst. oraz podczas rozprawy administracyjnej w dniu 26 lutego 2010r.- k – [...] akt l inst.).

Organ odwoławczy zaznaczył, że budowa obiektu została zakończona po dniu 1 stycznia 1995r. a zatem do usunięcia skutków samowoli budowlanej zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane. Dalej stwierdzono, że wobec zaistnienia negatywnej przesłanki na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, w postaci wynikającej z informacji Wójta Gminy M. w piśmie z dnia 14 listopada 2009r, nr [...] na podstawie ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M. , wsi L. , zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy M. z dnia 21 października 2004r. (Dz. Urz. Woj. [...] ) oraz wyrysem z planu: działki ewidencyjne nr 1 i 2 leżą w terenie urządzeń produkcji rolnych o symbolu RPU z dopuszczeniem realizacji ubojni trzody chlewnej (..), obiektów administracyjnych, magazynowych i innych gwarantujących prawidłowy przebieg procesu produkcyjnego. Natomiast działka ewidencyjna nr 3 zlokalizowana jest na terenach oznaczonych symbolem [...] - tereny dróg publicznych. Droga Wojewódzka Klasy G.

Następnie WINB w K. stwierdził, iż na podstawie art. 52 ustawy Prawo budowlane obowiązek wykonania rozbiórki obciąża inwestora, właściciela lub zarządcę obiektu, a to w związku z zarzutem odwołujących się, że adresatem decyzji w zakresie rozbiórki obiektu w części jego usytuowania na działce nr 3 winien być nie inwestor lecz właściciel działki, na której został wzniesiony obiekt:

Konkludując, podniesiono, że organ l instancji zgodnie ze wskazaniem WINB w K. uzupełnił materiał dowodowy (pozyskując do akt potwierdzone: kopie z mapy zasadniczej i z mapy ewidencyjnej oraz wypis z rejestru gruntów wg stanu na dzień 24 listopada 2009r. dla działek objętych inwestycją i działek sąsiednich), na podstawie którego prawidłowo ustalił krąg stron postępowania.

Od decyzji z dnia [...] maja 2011r., nr: [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, złożyli reprezentowani przez pełnomocnika r. pr. I.P.-S.. , J.N. i J.N.

Zaskarżonej decyzji zarzucono, że:

1) jest ona niewykonalna i ta niewykonalność ma charakter trwały,

2) naruszone zostały przepisy art. 48 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.),

3) naruszone zostały przepisy postępowania administracyjnego, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik postępowania, w szczególności art. 10 k.p.a. poprzez nie informowanie strony o przebiegu postępowania odwoławczego oraz prawie do zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz prawie do złożenia dalszych wniosków dowodowych i wyjaśnień,

4) zawiera wady, które wskazują, iż organ odwoławczy nie zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 września 2006r., sygn. akt. II SA/Kr 1448/02,

5) krąg uczestników postępowania został określony w sposób nieprawidłowy. Wniesiono o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpatrzenia,

2) dopuszczenie dowodów z załączonych do skargi dokumentów, które potwierdzają, iż organ II instancji zaniedbał obowiązku wnikliwego i rzetelnego rozpatrzenia sprawy,

3) wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem jej wykonanie wywoła nieodwracalne skutki narażając skarżących na znaczną stratę finansową, poprzez pozbawienie ich dorobku ich życia a jednocześnie jedynego źródła utrzymania,

4) zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu odwołania wskazano, iż część zabudowań skarżących posadowiona jest rzeczywiście na działce nie stanowiącej ich własności; jednakże zabudowa nie narusza pasa drogowego, zatem jest możliwe przeprowadzenie legalizacji.

Dalej podniesiono, że ponieważ postępowanie nigdy nie dotyczyło nieruchomości na dz. ew. nr 3 to zdaniem odwołujących się "organ nie zbadał, czy istnieje możliwość legalizacji tej części budynku. Nawet gdyby jednak takiego badania dokonał i stwierdził, że legalizacja w tej części nie jest możliwa, to mógł orzec tylko i wyłącznie o nakazie rozbiórki części budynku na dz. ew. nr 3 , a nie miał prawnych możliwości nakazać rozbiórki całego obiektu".

Następnie podkreślono, że organ II instancji nie ustosunkował się do zarzutu, iż nieprawdziwe jest twierdzenie organu l instancji, że rozbiórka tylko części budynku nie jest możliwa, bowiem wówczas obiekt nie będzie spełniał norm wymaganych dla funkcjonowania ubojni, co wynika ze stanowiska Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w L. .

Podnosząc kolejny zarzut, wskazano, że w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2009r, nr: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego»w K. nakazał organowi l instancji uzupełnienie materiału dowodowego i prawidłowe ustalenie stron postępowania. Zdaniem skarżących organ l instancji nie wywiązał się z tego obowiązku, czego nie zauważył organu II instancji w ponownym postępowaniu.

Kończąc, stwierdzono że powyższe uchybienia decyzji organ II instancji wynikają w dużej mierze z faktu naruszenia fundamentalnej zasady postępowania administracyjnego określonej w art. 10 k.p.a., a to czynnego udziału strony w postępowaniu.

Wniesiono również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2010r., nr [...] , podkreślając, iż materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie wskazuje ponad wszelką wątpliwość, że sporna ubojnia zrealizowana została jako samowola budowlana, a legalizacji spornej inwestycji nie była możliwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., a orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, mimo że większość podniesionych w niej zarzutów nie jest trafna.

Nie można się bowiem zgodzić ze stanowiskiem skarżących, że zaskarżona decyzja jest niewykonalna ponieważ nakazuje rozbiórkę ubojni, a przeznaczenie przedmiotowego obiektu budowlanego w każdej chwili może się zmienić. Należy bowiem podkreślić, że w ramach postępowania legalizacyjnego, organ w myśl art. 48 ust. 2 pkt 1 prawa budowlanego, ocenia zgodność samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan zagospodarowania przestrzennego określa natomiast nie tylko, czy na danym terenie zabudowa jest w ogóle dopuszczalna, ale również dopuszczalne przeznaczenie możliwych do zrealizowania obiektów budowlanych. Ponadto zmiana przeznaczenia obiektu budowlanego nie jest uzależniona wyłącznie od decyzji inwestora, lecz podlega ocenie organu i w przypadku zamiaru dokonania takiej zmiany, zastosowanie znajduje procedura o jakiej stanowi art. 71 prawa budowlanego. W przedmiotowym wypadku organ dokonał wnikliwych ustaleń, czy budynek, którego dotyczy postępowanie, a w którym funkcjonuje ubojnia, może funkcjonować w tym charakterze w przypadku częściowej jego rozbiórki. Z ustaleń tych wynika - m.in. zresztą ze stanowiska skarżącego - że z uwagi na przepisy prawa unijnego, w przypadku częściowej rozbiórki, w pozostałej części obiektu budowlanego, ubojnia nie mogłaby być prowadzona zgodnie z prawem. Dodać w tym miejscu należy, że o ile w sentencji decyzji winien się również znaleźć zwrot: "obiektu budowlanego", gdyż nakaz rozbiórki "ubojni" nawiązuje bardziej do przeznaczenia obiektu budowlanego, niż do samego obiektu, to uchybienie to nie miało wpływu na wynik postępowania i nie czyni decyzji niewykonalną.

W myśl natomiast art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uchyla decyzję w całości albo w części, wyłącznie wtedy jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Tak powyższe uchybienie, jak również naruszenie art. 10 § 1 kpa jako nie mające w okolicznościach przedmiotowej sprawy wpływu na wynik postępowania nie mogą skutkować wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Nie można się również zgodzić z zarzutem skarżących - zresztą dość ogólnikowym - że organ nie zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku WSA z 20.09.2011 roku. Zastrzeżenia sądu rozpoznającego wtedy sprawę wzbudził sposób rozstrzygnięcia organu, który mógł budzić wątpliwości co do wynikających z decyzji obowiązków oraz fakt, że organ nie dokonał wnikliwych ustaleń i nie rozważył, czy do całego przedmiotowego obiektu należy stosować prawo budowlane z 7 lipca 1994 roku. Jak wynika z akt sprawy administracyjnej i uzasadnień decyzji, ponownie rozpoznając sprawę organy zastosowały się do wytycznych sądu, dokonały uzupełniających ustaleń i wskazały trafne argumenty, przemawiające za zastosowaniem w sprawie prawa budowlanego z 7 lipca 1994 roku. Również sama sentencja nie budzi wątpliwości co do wynikającego z niej nakazu. Co się natomiast tyczy uzupełnienia materiału dowodowego, o czym mowa w decyzji WINB z [...] sierpnia 2009 roku, to jak wynika z akt administracyjnych, materiał ten został uzupełniony, choć częściowo przez organ II instancji.

Trafny jest natomiast zarzut skarżących dotyczący braku jednoznacznych ustaleń, kto jest właścicielem działki nr 3 , na której wybudowano znaczną część przedmiotowego obiektu budowlanego. Jak wynika nie tylko z dokumentów przedłożonych jako załączniki do skargi ale również z dokumentów znajdujących się w aktach postępowania administracyjnego, stan prawny w/w działki nie jest jednoznaczny, a organ nie wyjaśnił kto jest jej właścicielem (właścicielami). Jak wynika z akt postępowania i uzasadnień decyzji, organy miały tego świadomość, jednakże wyłącznie w oparciu o wypisy z rejestru gruntów przyjęły, że właścicielem działki nr 3 jest Województwo - Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. . Tymczasem w świetle okoliczności sprawy, nie jest wykluczone, że działka nr 3 nie stanowi w całości własności Skarbu Państwa, a przy tym jak wynika z pisma Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. z 10.02.2010 roku, obiekt budowlany, którego dotyczy decyzja o rozbiórce usytuowany jest poza pasem drogowym. Wobec powyższego, nie ustalenie kto jest właścicielem tej działki mogło mieć istotny wpływ na wynik przedmiotowego postępowania administracyjnego. Tak więc w ponownie prowadzonym postępowaniu, rzeczą organu będzie ustalenie kto jest właścicielem całej nieruchomości, na której usytuowany przedmiotowy obiekt budowlany, przy czym wskazać należy, że w zależności od wyniku podjętych działań, organ będzie mógł rozważyć możliwość zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa i podjęcia czynności o jakich mowa w art. 100 kpa. W przypadku jeśli w wyniku dokonanych ustaleń okaże się, że właścicielem całej działki nr 3 (w szczególności zabudowanej częścią przedmiotowego budynku) nie będzie Skarb Państwa - Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. , rozważenie czy w takiej sytuacji nie zachodzą podstawy do legalizacji przedmiotowej samowoli budowlanej.

Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy czym o kosztach na podstawie art. 200 w/w ustawy.