Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1019/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-06-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 3 art. 7 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 170 poz 1051
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 30 poz 16  art. 124 ust. 2
law: Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla  rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr  1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003

SENTENCJA

Dnia 01 czerwca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędziowie WSA Mirella Ławniczak (spr.) WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2016 roku przy udziale sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością S.K.A. w [...] na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2015 nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014 oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2015 roku Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] odmówił przyznania płatności obszarowej i płatności do upraw roślin strączkowych i motylkowych drobnonasiennych na rok 2014 Spółce "A" sp. z o.o z siedzibą w [...].

W toku postępowania ustalono, iż w dniu 15 maja 2014r. spółka "A" złożyła wniosek o jednolitą płatność obszarową, ONW i płatność rolnośrodowiskową do będących w jej posiadaniu gruntów. W dniach od 9 do 23 października dokonano sprawdzenia gospodarstwa przy pomocy inspekcji terenowej. W toku kontroli na poszczególnych działkach stwierdzono różne kody nieprawidłowości. I tak dla działek A, D, G, K, S, T, W kod 50 tj. granice uprawy wykraczają poza granice referencyjne działek, dla działek B, C, H, M, N ,P, R kody 53 i 52 tj. stwierdzenie powiększenia zasięgu pola zagospodarowania i stwierdzenie zmniejszenia pola zagospodarowania, dla działek E, I, J, L i O kod + 13 tj. zadeklarowana powierzchnia jest większa od powierzchni stwierdzonej, dla działki U kod 51 i 52 tj. stwierdzono obszar tymczasowo niekwalifikujący się do płatności. Ostatecznie różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną do jednolitej płatności obszarowej, a powierzchnią stwierdzoną przekroczyła 20%, lecz nie więcej niż 50% powierzchni stwierdzonej, wobec czego stronie nie przyznano płatności. Odmówiono też przyznania płatności do powierzchni upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych, ponieważ płatność ta przysługuje rolnikowi do powierzchni, do której została przyznana płatność obszarowa.

Po dokonanej kontroli strona złożyła zastrzeżenie co do przebiegu i prawidłowości pomiarów, a w dniu 8 czerwca 2015 roku strona złożyła odwołanie od decyzji. Zarzuciła organom naruszenie przepisów postępowania skutkujące błędami w ustaleniach faktycznych polegających mi. in. na uznaniu, że na części gruntów zaniechano działalności rolniczej. Zarzucono też nieprawidłowości w toku kontroli. Wniesiono o przesłuchanie świadków J. R. i prof. nadzw. T. M. na okol. przeprowadzonych zabiegów na działkach E,I,J,E oraz rozważenie powołania biegłego z dziedziny agronomii. W uzasadnieniu podniesiono także, że odwołujący podejmując zabiegi agrotechniczne wykonywał je uwzględniając szczególne cechy odnośnych obszarów. Podkreślono, że ARiMR dokonując kontroli nie przystąpiła do pomiarów działek E,I, J uznając, że na obszarach nie jest prowadzona działalność rolnicza. Zdjęcia z kontroli wykonano w zbyt małej ilości. Nie wskazano, jakie chwasty są chwastami wieloletnimi, a zachwaszczenia i krzewy były pozostałością po poprzednich właścicielach. Załącznikiem do odwołania były uwagi "co do uzasadnienia decyzji" sporządzone przez dr hab. T. M. z Katedry Agronomii Uniwersytetu Przyrodniczego w P. potraktowane przez stronę jako opinia biegłego. Wskazano w nich m.in. okoliczność, że rosnące kępowo wieloletnie samosiejki nie przekreślają prowadzenia działalności rolniczej, natomiast poszczególne fragmenty pola są wolne od drzew i krzewów, jak to wynika z materiału fotograficznego. Wiosną 2014 dokonano rozbicia suchej runi, a beneficjent dokonał rekultywacji gruntów wykorzystując chwasty wieloletnie. Rekultywacji tych działek dowodzą też zdjęcia działek J i E wykonane wiosną 2015 roku. Na działce J natomiast znajdowały się zastoiska wody, ale rozwija się na niej śmiałek darniowy. Odnośnie działek I,J,E analiza zdjęć dowodzi, że w roku 2014 zostały na niej przeprowadzone zabiegi rozbicia suchej darni lub wykoszenia suchej darni.

Organ II instancji decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 roku, o nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Dyrektor ARiMR [...] w uzasadnieniu ponownie opisał poszczególne kody poszczególnych działek, wyjaśnił pojęcie "dobrej kultury rolnej" i "prowadzenia działalności rolniczej", wyjaśnił różnice w stwierdzonej powierzchni dla działek S i W, wskazując jednocześnie, iż różnica ta nie ma wpływu dla ogólnego wyniku przedeklarowania i w konsekwencji rozstrzygnięcia o odmowie przyznania płatności. W oparciu o przepisy rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003, art.143B ust.4 wyjaśnił, że rolnikowi przysługuje płatność bezpośrednia, jeżeli utrzymuje wszystkie grunty zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności. Dalej wskazano, że zgodnie z art. 6 ust.1 rozporządzenia Rady nr 73/2009 państwa członkowskie zapewniają, aby wszystkie grunty rolne, w szczególności grunty, które nie są już wykorzystywane do celów produkcyjnych były utrzymywane w dobrej kulturze rolne zgodnej z ochroną środowiska. Przy czym podkreślono, że zgodnie z art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 72/2009 działalność rolnicza oznacza produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych włączając w to zbiory, dojenie, chów zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt do celów gospodarskich lub utrzymywanie gruntów w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska, zaś zgodnie z art. 6 "powierzchnia użytków rolnych" oznacza każdą powierzchnię zajmowaną przez grunty orne, trwałe użytki zielone lub uprawy trwałe. Przywracanie gruntu do stanu użytkowania czy jego rekultywacja nie jest podstawą do przyznania płatności. Organ odniósł się także do zebranego materiału dowodowego, wyjaśnił przyczyny i sposób przeprowadzenia kontroli, znaczenie raportu z kontroli i odniósł się do zarzutów strony odnośnie jej przeprowadzenia i wyników. Wskazał, dlaczego nie mają zastosowania przepisy wyłączające możliwość stosowania sankcji. W tym zakresie wyjaśnił, że rolnik powinien poinformować właściwy organ na piśmie ,że wniosek o przyznanie pomocy jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od czasu złożenia, pod warunkiem, że rolnik nie został powiadomiony o zamiarze przeprowadzenia kontroli oraz, że organ nie poinformował rolnika o jakichkolwiek nieprawidłowościach we wniosku. Organ uznał, że odwołujący świadomie zadeklarował powierzchnie zadrzewione i zakrzaczone bez uwzględnienia specyfiki płatności bezpośrednich. Winien deklarować wyłącznie powierzchnie faktycznie użytkowane i utrzymywane w dobrej kulturze rolnej. Odniesiono się też obszernie do obowiązków organu w zakresie zbierania i rozpatrywania materiału dowodowego.

Strona skorzystała z prawa skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

W skardze poszerzyła argumenty odwołania o naruszenie przepisów postępowania tj. art. 78, 107 § 1, 107 § 3, 76 § 1,77 § 1 i art. 80 Kpa, art. 80 i 84 § 1 Kpa polegające na niewłaściwej ocenie działalności prowadzonej na działkach skarżącego, niewyjaśnieniu, jakie konkretnie grunty uznano za nie spełniające wymogów dobrej kultury rolnej, brak należytego udowodnienia nieprowadzenia działalności rolniczej, błędnym uznaniu, że doszło do rozbieżności pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną, a stwierdzoną. W zakresie prawa materialnego strona zarzuciła organom niezastosowanie przepisów przewidujących odstąpienie od zmniejszeń i wykluczeń, w szczególności art. 73 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 oraz nieprawidłową interpretację pojęcia prowadzenia prawidłowej gospodarki rolnej oraz działalności rolniczej. Zanegowano też fakt odstąpienia od pomiarów działek, na których stwierdzono, że nie jest prowadzona działalność rolnicza. Odstąpienie od kontroli całych działek E,I, J i oparcie się wyłącznie na fotografiach jest zdaniem skarżącej nieprawidłowe. Strona w skardze szeroko odniosła się do pojęcia prowadzenia działalności rolniczej i dobrej kultury rolnej, jednocześnie wskazując, że ustawodawca w załączniku nr II do rozporządzenia 73/2009 wskazuje co należy rozumieć jako wymogi minimalne w zakresie dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska. Podkreślono, że łączne rozumienie treści przepisów rozporządzenia unijnego i krajowego z 11 marca 2010 roku prowadzi do wniosku, że należy brać pod uwagę krajobrazy o zróżnicowanych ekosystemach ogólnie na obszarach objętych formami ochrony przyrody. To normy regulujące ochronę środowiska wyznaczają pojęcie "dobrej kultury rolnej".

Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zawarte zaskarżonych decyzjach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga podlegała oddaleniu.

Zasady przyznawania rolnikom płatności obszarowych zostały określone w ustawie z dnia 26 stycznia 2007 r – O płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2008r, Nr 170, poz.1051 ze zm.). Zgodnie z art.7 ust.1 tej ustawy rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku , w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego , kwalifikujących się do objęcia tą płatnością , zgodnie z art.124 ust.2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73 /2009, jeżeli

– posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 112/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha.

– wszystkie grunty utrzymywane są zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek przyznanie tej płatności

– przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności

– został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

W niniejszym postępowaniu spór dotyczy działek E,I,J,L,O ,tj. działek wobec których zastosowano kod DR18 (a nie działek E, I, J jak błędnie wskazano w skardze). Kod ten oznacza że na całej działce stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej. W toku kontroli organy stwierdziły wieloletnie zachwaszczenia, kępy traw, zdrewniałe nieskoszone rośliny i liczne samosiejki. Ustalenia w tym zakresie organów oparte zostały na dostępnych narzędziach informatycznych, takich jak ortofotomapa, system informacji geograficznej oraz dokumentacji zgromadzonej w trakcie kontroli na miejscu, w tym licznych fotografii. Zarówno wyniki kontroli administracyjnej, jak i kontroli na miejscu mają równoprawne znaczenie, co w konsekwencji oznacza, że skontrolowanie i ustalenie powierzchni rzeczywistej do dopłaty przy użyciu komputerowej identyfikacji jest wystarczające. Wyniki obu kontroli świadczą jednoznacznie, iż przedmiotowe działki nie były użytkowane rolniczo.

Skoro organ uznał, że na działkach E,I, J, L, O nie jest prowadzona działalność rolnicza, to nie było potrzeby wykonania pomiarów tych działek, bo organ w takim przypadku nie musi badać "przedeklarowania powierzchni" uprawy, bowiem uprawy tej nie ma, skoro od dłuższego czasu nie był użytkowany rolniczo. Przedeklarowanie, jako skutek dokładnego pomiaru dotyczy powierzchni uprawianej, a nie całkowitego nie zagospodarowania działki. Zdjęcia wykonano w wystarczającej dla powyższej oceny ilości, są wyraźne i czytelne, natomiast strona nie wykazała i nawet nie próbowała w toku postępowania administracyjnego dowieść, że obszary tych działek są inne. Stwierdzenie skarżącej, że w części działki E na fotografiach o nr 143,144,145, 149 i 150 widnieją zakrzaczenia i zadrzewienia nie oznacza, że były one utrzymywane w dobrej kulturze rolnej tylko w części. Nie znalazło to też odzwierciedlenia na materiałach graficznych załączonych do wniosku, zaznaczono na nich bowiem całe powierzchnie działek. Strona w żaden sposób nie odnosi się do fotografii pozostałych tj. od nr 130-142 i 151-156 tejże działki, zaś na wszystkich fotografiach wyraźnie widać nieskoszoną trawę. Ani na tej działce, ani tym bardziej na działce J zdjęcia nie wskazują na jakiekolwiek zabiegi, tym bardziej na "wykoszenia lub rozbicia porostu". Natomiast wskazane przez stronę fotografie o nr 63 i 64 nie dotyczą działek E, I i J, tylko B, odnośnie której strona nie podnosiła żadnych zarzutów. Samosiejki, wbrew twierdzeniom skarżącej nie są produkcją rolną, nie wystąpiono o zgodę na ich wycięcie, a o zalesienie działek producent też nie występował. Nic nie wskazuje też na to, aby na działce E wykonywano prace wiosną 2014 roku, a stwierdzenie, że skoro sprzęt rolniczy został zakupiony to nie ma podstaw, by uznać, że nie został wykorzystany jest wnioskowaniem całkowicie dowolnym. Przyznanie przez producenta, że zachwaszczenia i zakrzaczenia są pozostałością po pozostałych właścicielach dowodzi tylko stanu działek i braku ich wykaszania. Powołując się na fotografie z roku 2015 strona nie załączyła ich do akt sprawy, przy czym dodać należy, że ocenie podlega stan działek na rok 2014 .Dodać w tym miejscu należy, że system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się przy tym z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1 do 10 000. System identyfikacji działek rolnych stosowany jest na poziomie działek referencyjnych takich jak działka katastralna lub na poziomie bloku produkcyjnego, co gwarantuje jednoznaczną identyfikację każdej działki referencyjnej.

W toku postępowania pomimo kwestionowania przyjętych przez organy powierzchni działek strona nie przedstawiła żadnych dowodów przeciwko danym z systemu informacji geograficznej, dla których sąd mógłby odrzucić wyliczenia dokonane przez organy, nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących na to, że ustalenia Agencji w przedmiocie powierzchni działek są nieprawidłowe. Uczyniła to dopiero w postępowaniu przed sądem, o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia. Natomiast w postępowaniu administracyjnym dość niekonsekwentnie podnosiła zarzuty tak co do stanu działek, jak i ich powierzchni. W konsekwencji odpowiadając na zarzuty odwołania- skoro stwierdzono, że przedmiotowy grunt od dłuższego czasu nie był użytkowany rolniczo, to nie było potrzeby dokonania pomiarów tych działek. Zasadnie w tej sytuacji organy uznały, że dowodami potwierdzającymi zapis raportów kontroli na miejscu jest dokumentacja fotograficzna. Na zdjęciach tych wyraźnie i bez wątpliwości widać, ,że działki są porośnięte samosiejkami drzew, trawami i chwastami. Przytoczyć tutaj należy stanowisko NSA zawarte w wyroku z dnia 6-5 listopada 2010 r, II GSK 1004/98,Lex nr 746020 ,że bez względu na rodzaj gruntu rolnego oraz zalecanych zabiegów agrotechnicznych grunty muszą być zadbane, a więc nie mogą na nich występować wieloletnie chwasty oraz samosiejki. NSA podkreślił w tym wyroku, że stawiany przez prawodawcę wspólnotowego, a także krajowego wymóg utrzymania gruntów w dobrej kulturze rolnej nie jest celem samym w sobie, ale ma zapewnić, aby grunty rolne, co do których rolnik ubiega się o przyznanie płatności były faktycznie w dobrym stanie agrotechnicznym. Należy też podkreślić, że w ramach systemu wsparcia bezpośredniego udzielona jest pomoc do gruntów już pozostających w dobrej kulturze rolnej, a nie służy ta pomoc do doprowadzenia gruntu zaniedbanego do takiego stanu.

Istniały także uzasadnione podstawy do odmowy przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków J. R. i prof. nadzw. T. M. Prawidłowo organ wskazał, że aktualny stan na działkach nie jest przedmiotem niniejszego postępowania i "uwagi" prof. M. odnośnie stanu aktualnego nie mają znaczenia dla oceny istoty sporu. Zasadnie też odmówiono powołania biegłego z dziedziny agronomii. W ocenie sądu zebrany materiał dowodowy dał organowi wystarczające podstawy do dokonania oceny stanu działek i sposobu ich użytkowania bez specjalnych wiadomości biegłego, a jeśli strona ma odmienne stanowisko może sama w sposób odpowiadający zasadom Kpa taką opinię przedłożyć.

Na marginesie dodać należy, że organ jakkolwiek uznał uwagi profesora M. za jedynie dokument prywatny, to doniósł się do nich w uzasadnieniu decyzji na stronie 11 zaskarżonej decyzji, a sąd podziela stanowisko organu w tej części. Bezcelowym było także dowodzenie, jakie chwasty uznano za wieloletnie, ponieważ zachwaszczenie w ogóle wyłącza produkcję rolną. Odnośnie zarzutów skargi w części dotyczącej zbiegu norm ochrony środowiska i wymogów dobrej kultury rolnej stwierdzić należy, iż także ta kwestia jest wyczerpująco uregulowana w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 11 marca 2010 roku w sprawie minimalnych norm (Dz.U. 2009,poz.211 ze zm.). Wymagania w zakresie dobrej kultury rolnej określone zostały w § 1 pkt 1 pdpkt 5. Dalej rozporządzenie wspólnotowe nr 73/2009 z 19 stycznia 2009 stanowi, że państwa członkowskie zapewniają , aby wszystkie grunty rolne, a w szczególności grunty, które nie są już wykorzystywane do celów produkcyjnych były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska. Państwa członkowskie określają na poziomie krajowym lub regionalnym wymogi minimalne w zakresie dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska na podstawie ram ustanowionych w załączniku III, uwzględniając szczególne cechy gruntów, zmianowanie upraw, metody uprawy roli oraz strukturę gospodarstw. Takie wymogi wskazano w cyt. wyżej rozporządzeniu krajowym. Wymogi tam określone nie naruszają standardów regulujących dobre praktyki rolnicze oraz środków rolno-środowiskowych, które wykraczają poza wzorzec odnoszący się do dobrych praktyk rolniczych, zaś warunki bezpośredniego związania wymogami ochrony środowiska określone zostały m.in. w § 1 ppkt 4, § 3 pkt 1-8, § 5 i § 6 tego rozporządzenia, przy czym żaden z tych przepisów nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Natomiast w przypadku obszarów o wysokich walorach przyrodniczych zastosowanie znajdują programy rolnośrodowiskowe, do których strona nie przystąpiła. Wnioski takie można było składać wraz z wnioskami o dopłaty bezpośrednie. Służyły one właśnie ochronie cennych siedlisk przyrodniczych położonych na obszarze Natura 2000. Strona winna w tym zakresie zgłosić się do doradcy rolnośrodowiskowego i złożyć odpowiedni wniosek w tym zakresie. Strona nie składała także oświadczeń o występowaniu na łąkach lub pastwiskach siedliska przyrodniczego, gatunku ptaków, gatunku zwierząt, a w roku 2014 winna takowe złożyć do 9 czerwca.

Załączone do pisma procesowego z dnia 27 maja 2016 r już w toku postępowania sądowego decyzje Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej nie dowodzą jej racji, ale potwierdzają wręcz stanowisko organu. Decyzje te nie są decyzjami uchylającymi z uwagi na nieprawidłowości działania organu, ale wydanymi na skutek wznowienia postępowania z uwagi na wyniki kontroli administracyjnej na miejscu. Decyzje te nie tylko potwierdziły prawidłowość kontroli i jej przebiegu, ale przede wszystkim jej wyniki. Z tabeli załączonej do decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r o Nr [...] wynika wprost, że w oparciu o wyniki kontroli powierzchni na rok 2014 stwierdzono nieprawidłowości także w roku 2013 i z tych powodów wznowiono postępowanie, a w konsekwencji pomniejszono płatności. Organy uchylając decyzje wyraźnie zaznaczyły, że kontrola stwierdziła brak użytkowania rolniczego działek ewidencyjnych o nr 275,13/46,15/22, i 16.Wobec tych właśnie działek zastosowano kod DR 18 w roku 2014 stwierdzając na nich wieloletnie zaniedbania i rosnące samosiejki. Takie same wnioski organy zawarły w załączonych przez stronę decyzjach uchylających podnosząc w nich dodatkowo, że raport z kontroli jest wiarygodny, a na przedmiotowych działkach również w roku 2013 nie mogła być prowadzona działalność rolnicza i nie zostały na nich spełnione warunki do objęcia płatnością. Takie ustalenia dowodzą słuszności stanowiska organu w niniejszym postepowaniu, a nie jest jego kwestionowaniem, jak chce pełnomocnik skarżącej. Umniejszeń na rok 2013 dokonano poprzez odjęcie powierzchni, na których stwierdzono w roku 2014 nieprawidłowości (tabela str. 7 decyzji).Reasumując przyjąć należy, że żadna z załączonych do pisma procesowego decyzji nie dowodzi różnic w powierzchniach ewidencyjnych. Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji wcale nie kwestionowała wielkości gruntów, tylko prowadzoną na nich działalność w oparciu o wyniki kontroli z 2014 roku, co miało uzasadnienie faktyczne i prawne.

Niekonsekwentne jest też stanowisko strony akcentowane w postępowaniu przed sądem w oparciu o wydruki geodety odnośnie różnic w powierzchniach działek geodezyjnych. Bowiem na działce U kontrola wykazała takie same powierzchnie jak w dokumentach geodety, czyli wniosek w tym zakresie był poprawny, w zakresie działki M z kolei kontrola wykazała zgodność wniosku i kontroli, a także pomiarów geodety. W zakresie działki A istnieją 3 różne pomiary inne wniosku, inne kontroli i inne geodety. Strona nie skorzystała z możliwości przedłożenia własnych pomiarów w toku postępowania administracyjnego w oparciu o aktualny stan na działkach. Przedłożenie przez stronę wydruków dopiero na etapie postępowania sądowego jest działaniem spóźnionym, choćby dlatego, że pojęcie "powierzchni działek rolnych bez nieużytków" nie wskazuje, co w istocie odzwierciedla taki pomiar i jakiego okresu dotyczy. Tylko na fotografii działki o nr ewid.158/4 widnieje data tj. 11 września 2015, a więc rok pod dokonanej kontroli. Podkreślić też należy, iż strona składając wniosek i zakreślając załączniki graficzne winna to czynić w oparciu o aktualne powierzchnie, zarówno geodezyjne, jak i powierzchnie upraw.

Za niezasadne należało również uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w szczególności wskazanych w skardze przepisów Kpa. Podkreślić należy, że w postępowaniu w sprawie o przyznanie płatności bezpośrednich według art. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 – O płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego – z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art.1 pkt 1 do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Porównanie regulacji zawartej w tej ustawie z zasadami ogólnymi Kpa wskazuje ,że obowiązek organu ograniczony został jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego wskazanego przez stronę, co też organy w niniejszym postępowaniu uczyniły. Organy odniosły się kompleksowo do zebranego materiału dowodowego, a jednocześnie umożliwiły skarżącemu przedstawienie własnych środków dowodowych.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. O prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia przekonuje uzasadnienie zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2014r. poz. 1647).