Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 737/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-07-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Umorzono postępowanie w zakresie wniosku/postępowanie wpadkowe
Powołane przepisy: article: art. 249a
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. U. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług za kwiecień 2015 r. na poczet zaległości w tym podatku za sierpień 2004 r. postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 13 października 2016 r. referendarz sądowy w tutejszym Sądzie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Jak wynika z uzasadnienia tego orzeczenia, powodem takiego rozstrzygnięcia był brak odpowiedzi skarżącego na wezwanie do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych dotyczących jego stanu finansowego, majątkowego i rodzinnego.

Pismem z dnia 19 listopada 2016 r. skarżący powtórnie wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych z powodu pogorszenia sytuacji finansowej. Jak wyjaśnił, od września do listopada 2016 r. z prowadzonej działalności gospodarczej nie uzyskał żadnego dochodu, zaś majątek firmy w całości jest zajęty na rzecz komorników Urzędu Skarbowego i ZUS.

Powyższe pismo zakwalifikowane zostało jako wniosek o zmianę postanowienia z dnia 13 października 2016 r. W odpowiedzi na wezwanie do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów wnioskodawca podał, że jego miesięczne wydatki wynoszą: czynsz za mieszkanie 500 zł, energia elektryczna 100 zł, gaz około 100 zł wyżywienie i odzież około 700 zł, raty kredytów łącznie około 1.500 zł. Przy czym kredyty nie są spłacane – toczy się postępowanie egzekucyjne. Wnioskodawca posiada samochód ciężarowy, R [...] i O [...] – samochody stare o łącznej wartości poniżej 5.000 zł. Do pisma nie zostały załączone żadne dokumenty.

Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2017 r. referendarz odmówił zmiany postanowienia z 13 października 2016 r., a następnie Sąd utrzymał w mocy to orzeczenie postanowieniem z dnia 20 marca 2017 r.

Wnioskodawca kolejny raz wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych wskazując, że miesięczny czynsz za najem wynosi 500 zł, prąd i gaz łącznie 200 zł, wyżywienie i odzież 1.000 zł oraz raty kredytów 2.000 zł. Jego miesięczne dochody pochodzące z działalności gospodarczej i emerytury wynoszą łącznie 2.969,87 zł netto.

Pomimo wezwania wnioskodawca nadal nie przedłożył jakichkolwiek dodatkowych dokumentów źródłowych ani oświadczeń.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie referendarza sądowego, w sprawie na obecnym etapie postępowania zastosowanie znalazł art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Przepis ten stanowi, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.

W niniejszej sprawie skarżący po raz trzeci ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych na etapie postępowania, w którym wyznaczony został wpis od skargi w kwocie 100 zł.

Zwrócić należy uwagę, że za każdym razem skarżący podał niemal takie same dane, przy czym ani razu nie ustosunkował się do wezwania do przedłożenia dokumentów źródłowych.

Procedowanie zatem w tym samym przedmiocie, co do którego wydane są już trzy prawomocne orzeczenia i przy braku dodatkowych okoliczności, które uzasadniałyby merytoryczne rozpoznanie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych – zdaniem referendarza – jest zbędne.

W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanego art. 249a p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.