Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 417/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21  ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Sędziowie WSA Wojciech Organiściak, Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. r nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta J. z dnia [...] r. nr [...] ustalającą wobec S. K. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości i podatku rolnym na 2015 r. w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano na wstępie, że organ I instancji za podstawę opodatkowania przyjął: w podatku od nieruchomości grunty pozostałe o powierzchni 645 m2 oraz budynki mieszkalne o powierzchni 65,2 m2, a w podatku rolnym grunty orne klasy IVa o powierzchni 0,1652 ha. W odwołaniu od tej decyzji podatnik zakwestionował przyjętą przez organ podatkowy powierzchnię gruntów.

Dalej organ odwoławczy ustalił następujący stan faktyczny:

Podatnik jest właścicielem nieruchomości gruntowej położonej w J., objętej księgą wieczystą Nr [...] (dowód: Centralna Ewidencja Ksiąg Wieczystych https://ekw.ms.gov.pl/eukw/pdcbdkw.html). Część tej działki o powierzchni 645 m2 w ewidencji gruntów sklasyfikowana jest jako tereny mieszkaniowe (B), natomiast pozostała część o powierzchni 1 652 m2 jako grunty orne klasy IVa (RIVa) (dowód: wypis z rejestru gruntów z dnia 23 lutego 2015 r., zawiadomienie o zmianie z dnia 4 kwietnia 2015 r.).

Z akt sprawy wynika ponadto, że 4 kwietnia 2013 r. nastąpiła zmiana w ewidencji gruntów prowadzonej dla tej nieruchomości polegająca na ubytku powierzchni o wartości 26 m2, w tym: w odniesieniu do gruntów ornych o 19 m2 , zaś w odniesieniu do terenów mieszkaniowych o 7 m2 (dowód: zawiadomienie o zmianie z dnia 4 kwietnia 2013 r.).

Następnie wskazano, że podstawę ustalenia zobowiązania podatkowego

w tych podatkach stanowi ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach

i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm., dalej także: u.p.o.l.) oraz ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1381 ze zm., dalej także: u.p.r.).

Przedstawiając przepisy znajdujące zastosowanie w niniejszej sprawie organ odwoławczy podał, że przedmiot podatku od nieruchomości został określony w art. 2 ust. 1 u.p.o.l., który stanowi, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

1) grunty;

2) budynki lub ich części;

3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Zgodnie natomiast z art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.) grunty są to części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności. Informacje dotyczące gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych z mocy art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.) objęte są ewidencją gruntów i budynków. Ewidencja ta, ze względu na art. 21 ust. 1 tej ustawy stanowi podstawę wymiaru podatków.

Dalej wskazano, że w podatku od nieruchomości, dla gruntów podstawę opodatkowania stanowi powierzchnia (art. 4 ust.1. pkt 1 u.p.o.l.), dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa (art. 4 ust.1 pkt 2 u.p.o.l.). Zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.o.l. powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz części kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnie tę pomija się.

Z kolei stawki podatku w zależności od rodzaju nieruchomości i ich przeznaczenia ustala rada gminy w drodze uchwały (art. 5 ust. 1 u.p.o.l.).

Organ odwoławczy wyjaśnił także, iż art. 2 ust. 2 u.p.o.l. stanowi, iż

z opodatkowania podatkiem od nieruchomości wyłączone są użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Opodatkowaniu podatkiem rolnym zgodnie z art. 1 u.p.r. podlegają natomiast grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Zgodnie z art. 4 powołanej ustawy podstawę opodatkowania podatkiem rolnym dla gruntów gospodarstw rolnych stanowi liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego, a dla pozostałych gruntów - liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z definicją gospodarstwa rolnego zawartą w art. 2 w związku z art. 1 u.p.r. za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza o łącznej powierzchni przekraczającej

1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej. Podatek rolny za rok podatkowy wynosi od 1 ha przeliczeniowego gruntów gospodarstw rolnych równowartość pieniężną 2,5 q żyta, a dla pozostałych gruntów - 5q żyta obliczoną według średniej ceny skupu żyta za pierwsze 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy, ustalaną na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, ogłaszanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" w terminie 20 dni po upływie trzeciego kwartału 20 października roku poprzedzającego rok podatkowy.

W dalszych wywodach zaskarżonej decyzji podkreślono, że decydujące znaczenie przy ustalaniu wymiaru omawianych podatków ma norma zawarta w art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, zgodnie z którą podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te są wiążące dla organów podatkowych, a wypis z rejestru gruntu jest, zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, dokumentem urzędowym sporządzonym w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej, stanowiącym dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (por. wyrok NSA z dnia 29 października 2003 r., sygn. akt I SA/Ka 2268/02). Organy podatkowe są zatem związane danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków.

Dalej wskazano, że zakres podmiotowy w podatku od nieruchomości i podatku rolnym został uregulowany w podobny sposób. Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.o.l. i art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.r. podatnikami są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych,

2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;

3) użytkownikami wieczystymi gruntów;

4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części,stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Nieruchomości Rolnych lub

z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali

mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,

b) jest bez tytułu prawnego.

Jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, to – jak dalej wskazał organ odwoławczy - zgodnie z treścią art. 3 ust. 3 u.p.o.l. i art. 3 ust. 2 u.p.r. obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości i podatku rolnego ciąży na posiadaczu samoistnym. Jeżeli natomiast nieruchomość, obiekt budowlany lub grunt stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach (art. 3 ust. 4 u.p.o.l.i art. 3 ust. 5 u.p.r.).

Kolegium wyjaśniło również, że obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Jeżeli obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek (art. 6 ust. 1, ust. 3 i ust. 5 u.p.o.l. oraz art. 6a ust. 1, ust. 3 i ust. 5 u.p.r.).

W stosunku do osób fizycznych obowiązek ten - w myśl art. 6 ust. 7 u.p.o.l. oraz art.6a ust. 6 u.p.r. - konkretyzowany jest w drodze konstytutywnej decyzji organu podatkowego ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości i podatku rolnym. Przepis art. 6c ust. 1 u.p.r. stanowi, że osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym).

Organ odwoławczy stwierdził dalej, że decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości i podatku rolnym będzie prawidłowa, jeżeli odpowiada wszystkim przesłankom stawianym przez przepisy prawa. Powinna zatem być wydana w oparciu o obowiązujące przepisy prawa materialnego, a także w zgodzie z przepisami regulującymi postępowanie podatkowe. Istotą decyzji jest – jak dalej zaznaczono - zakończenie postępowania podatkowego poprzez rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty (art. 207 Ordynacji podatkowej), wydanie decyzji jest zatem konsekwencją przeprowadzonego postępowania podatkowego. W toku tego postępowania organ podatkowy powinien kierować się zasadą prawdy wyrażoną w art. 122 Ordynacji podatkowej, która zobowiązuje organ podatkowy do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W celu realizacji tej zasady - wedle postanowień art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej - organ podatkowy winien zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Oznacza to, że materiał ten powinien być zgromadzony do czasu wydania decyzji. Decyzja bowiem kończy postępowanie podatkowe i rozstrzyga sprawę co do jej istoty na podstawie zebranego materiału dowodowego.

Odnosząc powyższe do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy organ odwoławczy ustalił, co następuje:

- podatnikiem podatku od nieruchomości i podatku rolnego w rozpatrywanej sprawie jest S. K. jako właściciel opodatkowanej nieruchomości,

- zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów, za podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości w rozpatrywanej sprawie należy przyjąć grunty pozostałe o powierzchni 645 m 2 oraz budynek mieszkalny o powierzchni użytkowej 65,2 m2,

- określona w uchwale Rady Miejskiej w J. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie miasta J. na rok 2015 stawka dla tego rodzaju gruntów wynosi 0,27 zł za 1 m2, zaś dla budynków mieszkalnych - 0,70 zł za 1 m2.

Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że podatek od nieruchomości na rok 2015 r. wynosi od budynków mieszkalnych o powierzchni 65, 2 m2 według stawki 0,70 zł za m2 - 45,64 zł, od gruntów pozostałych o powierzchni 645 m2 według stawki 0,27 zł za m2 – 174,15 zł, co razem po zaokrągleniu daje 220 zł.

Dalej podano, że z ewidencji gruntów wynika, że przedmiot opodatkowania w podatku rolnym w niniejszej sprawie stanowią grunty orne klasy IVa o powierzchni fizycznej 0,1652 ha. Z uwagi na fakt, iż powierzchnia gruntów nie przekracza 1 ha ani 1 ha przeliczeniowego, w myśl postanowień art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.r. za podstawę opodatkowania należy przyjąć liczbę hektarów wynikającą z ewidencji gruntów i budynków, czyli 0,1652 ha.

Z kolei, średnia cena skupu żyta za okres za okres 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy 2015, według Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 20 października 2014 r. (M.P. poz. 935) wynosiła 61,37 zł za 1 dt, czyli za 1q. Uwzględniając zatem przepis art. 6 ust. 1 pkt 2 u.p.r. stawka podatku rolnego w omawianej sprawie wynosi 306,85 zl (61,37 zł x 5), wobec czego podatek rolny od wskazanych gruntów wynosi 0,1652 ha x 306,85 zł, co po zaokrągleniu daje 51 zł .

Mając na uwadze powyższe Kolegium stwierdziło, że wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego podatnika od gruntów położonych w J. przy ulicy [...] za rok 2015 wynosi [...] zł ([...] zł + 51 zł, pomyłkowo, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy ujęto w tej kwocie także wartość podatku od budynku – dopisek Sądu) a zatem rozstrzygnięcie organu I instancji koresponduje z ustaleniami organu odwoławczego, co uzasadnia utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy.

Odnosząc się dalej do argumentacji odwołania Kolegium stwierdziło, że nie ma ona znaczenia z punktu widzenia opodatkowania podatkiem od nieruchomości i podatkiem rolnym w niniejszej sprawie. Przyjęta do opodatkowania powierzchnia gruntów wynika z prowadzonego przez Prezydenta Miasta J. rejestru gruntów. Podkreślając ponownie rangę danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków stwierdzono, że ewidencja ta jest urzędowym źródłem informacji o stanie faktycznym wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym w postępowaniu podatkowym, o czym przesądza cytowany wyżej art. 21 ust.1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Jeżeli strona kwestionuje zawarte tam dane, to musi najpierw wystąpić o ich korektę, w trybie określonym w ustawie - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Następnie w przypadku uwzględnienia tych zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, złożyć nowe informacje o gruntach. Organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do dokonywania zmian w ewidencji i wypowiadania się w przedmiocie prawa własności danej nieruchomości, jak również co do jej powierzchni czy klasyfikacji gruntów. Stanowisko to zostało wielokrotnie zaaprobowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 25 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Gl 782/08).

Kolegium zauważyło jednak, że organy obu instancji przy wymiarze podatków w niniejszej sprawie uwzględniły zmniejszenie należącej do podatnika nieruchomości o 26 m2, o co wnosił podatnik w odwołaniu. Przed zmianą w ewidencji gruntów dokonaną w dniu 4 kwietnia 2013 r. powierzchnia ta wynosiła bowiem 2 323 m2, a obecnie 2 297 m2.

W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący podniósł "niezgodność z obowiązującym prawodawstwem wielkości ubytku powierzchni mojej działki t.j. 26 m.kw." Wskazał, że dopuszczalny jest upust ok. 5 – 6 m2 i stwierdził, że skoro prawodawstwo nie zezwala na tak duży ubytek, to dokumenty geodezyjno-kartograficzne sporządzone są niezgodnie z obowiązującym prawodawstwem. W konsekwencji "wszystkie kolejne dokumenty sporządzone w oparciu o dokumentację niezgodną z obowiązującym prawodawstwem są również niezgodne z prawem". Skarżący podniósł, że dokonując zmiany granic jego działki (skrócenia długości boków) dopuszczono się grabieży własności prywatnej. Zwrócił się do WSA o wystąpienie do stosownych organów o wyjaśnienie tej kwestii i oświadczył, że wielokrotnie zwracał się do Urzędu Miejskiego w J., jednakże notorycznie bezprawnie odmawia mu się dostępu do dokumentacji źródłowej. Stwierdził także, że dokumentacja, którą posiada Urząd Miejski w J. (w tym szkic graniczny i protokół wznowienia granic) jest sfałszowana, a sprawa jest w Prokuraturze Rejonowej w J..

W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało w całości dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi.

W piśmie procesowym z dnia 25 listopada 2015 r., do którego załączono kserokopie szeregu dokumentów i map, skarżący wniósł o:

1. unieważnienie wszystkich zmian geodezyjnych wynikających z przeprowadzonych prac geodezyjnych przeprowadzonych przez geodetę W. F. dotyczących wznowienia granic działki [...],

2. wydanie nakazu wycofania i unieważnienia wszelkiej dokumentacji geodezyjnej sporządzonej przez geodetę W. F. dotyczącej wznowienia granic działki [...],

3. przywrócenie stanu dokumentacji, jak i na gruncie, jak przed rozpoczęciem prac przez geodetę W. F. dotyczącej granic działki [...],

4. zwrot poniesionych kosztów i odszkodowanie,

5. uznanie dokumentacji sporządzonej przez geodetę W. F. dotyczącej działki na [...] za sfałszowaną.

W uzasadnieniu tych żądań skarżący opisał szczegółowo liczne zastrzeżenia do czynności geodezyjnych prowadzonych w obrębie jego działki, wskazując w szczególności, że nie akceptuje dokumentu określonego jako szkic graniczny nr 1 oraz dokumentu określonego jako szkic polowy nr 1, nigdy takich dokumentów, które potwierdzają nieprawdę nie widział i nie podpisywał, na szkicu sporządzonym przez geodetę W. F. z dnia 15 stycznia 2013 r. znajduje się pomiar (7,57) datowany na 17 października 2013 r..

W piśmie tym skarżący podniósł także m.in., że kiedy podpisywał protokół wznowienia granic strona 3 miała zapisane tylko 4 wiersze, a potem Witold F. w nieustalonym czasie dopisał do niego 28 wierszy, które zawierają informacje o skróceniu boków działki. Na skrócenie boków działki skarżący nigdy nie wyrażał zgody i nie był o tym powiadomiony. Nadto brak w terenie znaku 1718 p, choć w Protokole Wznowienia Granic jest zapis: "w punkcie 1718 palik", jest także nowy znak 1250 sp, którego nie ma na żadnej z wcześniejszych map. Skarżący podniósł również, że sam geodeta W. F. przyznał, że umknęło mu poinformowanie strony o ubytku działki o 26 m2 Skarżący odniósł się także do listu, który otrzymał od geodety W. F., podnosząc, że – wbrew informacjom w nim zawartym – w dniu 13 stycznia 2013 r. nie było okazania granic, a nadto nie było żadnych podstaw do wstawiania nowego znaku granicznego [...], gdyż w bardzo bliskim sąsiedztwie znajdują się znaki 814 x i 595 xp.

Ustosunkowując się do tego pisma organ odwoławczy w piśmie z dnia 8 grudnia 2015 r. stwierdził ponownie, że rozstrzygnięcie wydane zostało na podstawie stanu faktycznego ustalonego w oparciu o dane z ewidencji gruntów oraz danych ujętych w prowadzonej dla opodatkowanej nieruchomości księdze wieczystej.

Na rozprawie w dniu 2 grudnia 2015 r. skarżący podtrzymał skargę i zawarte w niej wnioski. Wskazał jednocześnie, że szczegółowa analiza map załączonych do pisma procesowego z dnia 25 listopada 2015 r. wskazuje, że de facto ubytek wielkości działki wynosi ok. 260 m2 .

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego orzeczenia - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej także: p.p.s.a.). W myśl art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji – w granicach i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami - Sąd stwierdził, iż decyzja ta nie zawiera uchybień, które mogłyby uzasadniać wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Poddanym kontroli Sądu w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem z dnia

[...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta J. z dnia [...]r. ustalającą wobec skarżącego wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości i podatku rolnym na 2015 r. w kwocie [...]zł dotyczącego działki nr [...] położonej w J..

W niniejszej sprawie podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowiły grunty pozostałe o powierzchni 645 m2 oraz budynki mieszkalne o powierzchni 65,2 m2, a w podatku rolnym - grunty orne klasy IVa o powierzchni 0,1652 ha.

W skardze, a także w toku postępowania podatkowego skarżący kwestionował wielkość powierzchni gruntów opodatkowanych podatkiem od nieruchomości oraz gruntów opodatkowanych podatkiem rolnym. W odwołaniu oraz pisemnej skardze podnosił, iż niezgodnie ze stanem rzeczywistym oraz obowiązującym prawodawstwem powierzchnię tą pomniejszono o 26 m2, natomiast na rozprawie oświadczył, że szczegółowa analiza map załączonych do pisma procesowego z dnia 25 listopada 2015 r. wskazuje, że de facto ubytek wielkości działki wynosi ok. 260 m2. Na poparcie tych zarzutów przedłożył kserokopie szeregu dokumentów i map oraz szczegółowo opisał zarzuty dotyczące czynności geodezyjnych, które poprzedziły zmianę wpisów w ewidencji gruntów.

Organy podatkowe odpierając zarzuty strony wskazywały na regułę określoną w art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficznej oraz na treść znajdującego się w aktach sprawy wypisu z ewidencji gruntów, z którego wynika, że po zmianie łączna powierzchnia gruntów na działce stanowiącej własność skarżącego uległa zmniejszeniu z 2 323 m2 do 2 297 m2, w tym w odniesieniu do gruntów ornych ubytek powierzchni wyniósł 19 m2, zaś w odniesieniu do terenów mieszkaniowych – 7 m2

Rozstrzygając tak zarysowany spór wskazać należy, że na mocy art. 3 ust. 1 u.p.o.l. osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości (z zastrzeżeniem ust. 3, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania) są podatnikami podatku od nieruchomości. Analogiczna regulacja zawarta jest w art. 3 ust. 1 u.p.r. Kwestia ta jest w niniejszej sprawie bezsporna, gdyż nie jest kwestionowane, że skarżący jest właścicielem działki nr [...] położonej w J..

Podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości oraz podatkiem rolnym gruntów stanowi ich powierzchnia (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. oraz art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.r.). Wysokość stawek podatku od nieruchomości, w tym dla gruntów określa rada gminy, co w niniejszej sprawie nastąpiło w uchwale Rady Miejskiej w J. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie miasta J. na rok 2015.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Podkreślić trzeba, że "dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 o.p. i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji" (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Ke 411/11, LEX nr 1125394, wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu wyroki dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl)."Użyty w art. 21 ust. 1 p.g.k. zwrot "wymiar podatku" należy interpretować w ten sposób, iż przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, w podatku rolnym i podatku leśnym winny zostać uwzględnione zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe zawarte w ewidencji gruntów i budynków" (por. wyrok NSA z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt II FSK 1116/14, LEX nr 1774056).

Zaakcentowania także wymaga, że "ewidencja gruntów i budynków, o której mowa w art. 21 ust. 1 p.g.k., nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych w sprawie podatkowej, w której do sądu pierwszej instancji nie zostały, bo nie mogły zostać zaskarżone, odrębne od podatkowych akty lub czynności z zakresu prowadzenia wymienionej ewidencji" (por. wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2511/10, LEX nr 1216646).

Wspomniana ewidencja gruntów i budynków obejmuje (zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne) dla gruntów dane dotyczące ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty.

Dopóki zatem w ewidencji gruntów, co potwierdza znajdujące się w aktach sprawy zawiadomienie o zmianie z dnia 4 kwietnia 2013 r. oraz wypis z rejestru gruntów zawarty będzie zapis, że powierzchnia gruntów na działce nr [...] wynosi łącznie 2 297 m2, to niezależnie od ewentualnej wskazywanej w skardze wadliwości postępowania geodezyjnego, którego doprowadziło do zmiany powierzchni gruntów ujawnionej w ewidencji gruntów – opodatkowanie tego gruntu musi obejmować powierzchnię 2 297 m2, a nie powierzchnię 2 323 m2, czy też jeszcze większą - jak domaga się tego skarżący.

Trzeba jeszcze raz podkreślić, że jedynie zapisy zawarte w ewidencji gruntów i to zarówno te zgodne z rzeczywistością, jak i te, które obrazują stan odmienny od faktycznego mogą stanowić podstawę wymiaru podatków. Dane te są wiążące dla organu podatkowego, mają moc dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, a ich podważenie w toku postępowania podatkowego nie jest dopuszczalne. Podobnie, jak nieuprawnione byłoby weryfikowanie tych danych w toku postępowania sądowego zainicjowanego skargą na decyzję ustalającą wysokość podatku od nieruchomości czy też podatku rolnego. "W świetle art. 21 ust. 1 p.g.k. z 1989 r. nieuzasadnione jest oczekiwanie, iż organ podatkowy samodzielnie ustali powierzchnię nieruchomości, np. w oparciu o dokumentację z akt sądowych dotyczących ustalenia granic nieruchomości. Możliwość taką wyklucza ustawowy nakaz uwzględnienia przez ten organ danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków" (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 3257/11, LEX nr 1346423). Dane z ewidencji gruntów mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów. W rozpatrywanym przypadku nie mógł zatem znaleźć zastosowania art. 194 § 3 o.p., dopuszczający możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentowi (por. m.in. przywołany już wyrok NSA z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt II FSK 1116/14, LEX nr 1774056). Organy podatkowe nie zostały wymienione jako uprawnione do takich działań w treści przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz wydanego na jego podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454) (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 2043/11, LEX nr 1557814).

Jak więc wykazano w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu podatkowym (którego ze względu na treść art. 165 § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej nie wszczęto stosownym postanowieniem) zasadnie opodatkowano podatkiem od nieruchomości oraz podatkiem rolnym grunty o łącznej powierzchni 2 297 m2, uwzględniając zmianę w ewidencji gruntów dokonaną w kwietniu 2013 r.

Reasumując stwierdzić należy, że – jak wykazano powyżej – zaskarżona decyzja (nie kwestionowana zresztą przez stronę w zakresie dotyczącym innych niż grunty przedmiotów opodatkowania) jest zgodna z prawem. Podnoszone przez skarżącego argumenty, w których wskazuje on na wadliwość postępowania geodezyjnego i formułuje określone wnioski kierowane do sądu administracyjnego nie mogą skutecznie podważyć legalności działania organów podatkowych zobowiązanych ustalać wysokość podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego w oparciu o dane ujawnione w ewidencji gruntów i budynków.

Konstatacja ta nakazywała oddalić w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, której zarzuty oraz wnioski kierowane do Sądu nie mogły zostać z przyczyn wyżej przedstawionych uwzględnione.