Postanowienie NSA, sygn. akt I GSK 1820/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła  antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 219, art. 220 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 5 sierpnia 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 544/14 w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie cła antydumpingowego postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 544/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. odrzucił skargę J. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] maja 2014 r., w przedmiocie cła antydumpingowego oraz zwrócił skarżącemu uiszczony wpis sądowy.

Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 3 lipca 2014 r., na podstawie m.in. art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zobowiązano pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 1.951 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 18 lipca 2014 r.

Pismem z dnia 21 lipca 2014 r. pełnomocnik skarżącego poinformował o uiszczeniu wpisu na wskazany przez Sąd rachunek bankowy. Jednakże na podstawie dołączonego do pisma przelewu rachunku Sąd uznał, że skarżący uiścił wpis od skargi, ale na zupełnie inny rachunek bankowy niż wskazano w pouczeniu. W dniu 1 sierpnia 2014 r., pełnomocnik skarżącego uiścił wpis od skargi, na wskazany przez sąd rachunek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. uzasadniając odrzucenie skargi J. M. na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., wskazał, że zgodnie z art. 219 § 2 p.p.s.a., opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. W sprawie wezwanie do uiszczenia wpisu wraz z pouczeniem zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 18 lipca 2014 r. Wobec tego siedmiodniowy termin do wykonania zarządzenia upływał z dniem 25 lipca 2014 r. Pełnomocnik skarżącego dokonał w dniu 21 lipca 2014 r. przelewu wpisu na zupełnie inny rachunek bankowy, który nie był rachunkiem Sądu. Dopiero w dniu 1 sierpnia 2014 r. tj. siedem dni po upływie terminu uiścił on prawidłowo wpis od skargi na wskazany rachunek.

Sąd I instancji uznał, że nie można uznać dokonania wpłaty wpisu sądowego omyłkowo nie na rachunek sądu za prawidłowe i skuteczne. Ostatecznie WSA uznał, że wpis od skargi w sprawie został uiszczony na rachunek Sądu w dniu 1 sierpnia 2014 r., tj. siedem dni po upływie zakreślonego skarżącemu terminu. Nieuiszczenie w terminie należnego wpisu od skargi, obligowało zaś Sąd do jej odrzucenia na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł J. M. zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w G. Postanowieniu zarzucił naruszenie:

a) art. 141 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), w zw. z art. 166 p.p.s.a., mając na uwadze, że zaskarżone postanowienie powinno odpowiadać pierwszemu wskazanemu przepisowi z tym, że do postanowień wydanych w przedmiocie objętym niniejszym zażaleniem, powinien być stosowany odpowiednio, to jest z uwzględnieniem okoliczności, że Sąd I instancji dokonuje samodzielnych ustaleń faktycznych i samodzielnie ocenia moc dowodową przedstawionych mu w postępowaniu administracyjnosądowym dowodów, co w sprawie zostało dokonane bez należytej wnikliwości;

b) art. 58 § 1 pkt 3, art. 134 § 1 w zw. z art. 166, art. 183 § 2 pkt 5, art. 219 § 2, art. 220 § 3 p.p.s.a. przez pozbawienie skarżącego obrony praw polegające na bezzasadnym odrzuceniu skargi jako nieopłaconej w sytuacji, gdy skarżący dokonał przelewu w wymaganym terminie i wysokości kwoty wpisu, z tym że osoba dokonująca tej czynności przestawiła jedną cyfrę w wielocyfrowym numerze konta bankowego, a po ujawnieniu tej omyłki dokonała korekty wpłaty; równocześnie po uzyskaniu informacji o popełnieniu tego błędu strona skarżąca wniosła o przywrócenie terminu.

W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono przede wszystkim, że Sąd I instancji nie rozważył w sposób dostateczny i w kontekście całego materiału dowodowego stanu faktycznego sprawy w zakresie trybu dokonywania wpłaty kwoty wpisu na rachunek bankowy sądu. Zabrakło, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, analizy dowodów, co do oceny wystąpienia oczywistej omyłki pisarskiej dokonanej automatycznie, co w konsekwencji zaważyło o pozbawieniu strony obrony jej praw.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji, że nie wziął pod uwagę okoliczności polegającej na terminowym, lecz omyłkowym i jednocześnie niezawinionym uiszczeniu wpisu od skargi na rachunek różniący się od rachunku właściwego Sądu jedynie przestawioną cyfrą. Skarżący stoi w istocie na stanowisku, że omyłkowe uiszczenie opłaty od skargi na konto inne niż Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. nie powinno doprowadzić Sądu I instancji do odrzucenia skargi, jako opłaconej po terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela argumentacji przedstawionej w skardze kasacyjnej.

W sprawie nie jest sporne, że odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 18 lipca 2014 r. Wobec tego siedmiodniowy termin do wykonania zarządzenia upływał z dniem 25 lipca 2014 r. Uiszczenie wpisu na rachunek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. nastąpiło jednak dopiero w dniu 1 sierpnia 2014 r. W tym miejscu należy zauważyć, że zarządzenie zawierało informacje o sposobie uiszczenia opłaty sądowej ze wskazaniem godzin otwarcia kasy oraz numeru rachunku bankowego Sądu. Pouczono przy tym skarżącego, że nieuiszczenie wpisu sądowego w terminie siedmiodniowym spowoduje odrzucenie skargi. Okoliczności wyżej przedstawione należy uznać za kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy ze względu na stan prawny i, co istotne wobec twierdzeń skargi kasacyjnej, nie uszły one uwadze Sądu I instancji.

Odnosząc się zatem do stanu prawnego sprawy, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, obowiązek uiszczenia stosownej opłaty winien być realizowany w sposób określony w art. 219 p.p.s.a., to jest przez uiszczenie opłaty przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Opłata sądowa winna być przy tym uiszczona gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Nie jest zatem wystarczające wykazanie, że stosowną opłatę uiszczono, ale na inny, nawet bardzo podobny numer rachunku bankowego.

Autor skargi kasacyjnej twierdzi, że opłata sądowa na rachunek inny niż rachunek Sądu I instancji, została uiszczona omyłkowo. Fakt ten w żaden sposób nie zmienia prawidłowych ustaleń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, co do nieuiszczenia w terminie stosownej opłaty sądowej. Okoliczności wskazujące na omyłkę, czy brak winy w uiszczeniu opłaty niewłaściwemu sądowi mogą - co do zasady - stanowić podstawę do ewentualnego wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu. W sytuacji bowiem, gdy strona uchybiła terminowi z powodu okoliczności przez siebie niezawinionych, ma możliwość wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu, którego zasadniczym celem jest wyeliminowanie negatywnych skutków uchybienia terminowi.

W świetle powyższych uwag Sąd I instancji zasadnie odrzucił wniesioną skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.

Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.