Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1505/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183, art. 189, art. 188, art. 203 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 84
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 5, par. 6 ust. 1 i 5, par. 8 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1367
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 26 października 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie sędzia NSA Anna Łuczaj /spr./ sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant starszy sekretarz sądowy Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 26 października 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. S.A. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 marca 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 953/15 w sprawie ze skargi P. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 16 marca 2016r., sygn. akt IV SA/Po 953/15, oddalił skargę P. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]września 2015 r., nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], na podstawie art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2014r., poz. 1502 ze zm.) i § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013r., poz. 1367), stwierdził u A. B. chorobę zawodową - obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz, wymienioną w poz. 21 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia. Podstawą tego rozstrzygnięcia było orzeczenie lekarskie Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu, Ośrodek w K. nr [...]z dnia [...] czerwca 2015r. o rozpoznaniu choroby zawodowej, a także wywiad epidemiologiczny potwierdzający narażenie zawodowe.

Z. - A. - K. S.A. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając naruszenie § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych poprzez stwierdzenie choroby zawodowej bez dokładnego wyjaśnienia sprawy i właściwego przeprowadzenia postępowania oraz art. 7, 77 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego co do wszystkich stanowisk, na których pracował A. B., także w ochronnikach słuchu, nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentacji medycznej, w szczególności z okresu zatrudnienia w odwołującej się Spółce. Odwołująca wniosła ponadto o wystąpienie o opinię do innej placówki, ponieważ orzeczenie lekarskie zawiera lakoniczne stwierdzenia bez wszechstronnego wyjaśnienia wątpliwości w sytuacji, gdy u A. B. nie przeprowadzono badania słuchu tzw. "metodą obiektywną".

Wielkopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...]września 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, iż Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu Ośrodek w K. w przeprowadzonych badaniach audiologicznych stwierdziło obustronny, trwały odbiorczy niedosłuch typu czuciowo-nerwowego o średnim ubytku słuchu: ucho prawe 51,7 dB, ucho lewe 46,7 dB. Warunkiem do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu jest stwierdzenie obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz oraz udokumentowane narażenie na hałas w środowisku pracy. W ocenie jednostki orzeczniczej obydwa te warunki zostały spełnione. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji w sposób właściwy dokonał ustaleń w sprawie, przedstawił też przebieg pracy i zajmowane stanowiska w latach 1998 - 2006 i przyjął, że A. B. w czasie całego okresu zatrudnienia pracował w narażeniu na hałas, w tym hałas ponadnormatywny o poziomie równoważnym do 110 dB(A), na co wskazują wyniki pomiarów. Spełnione zostały wszystkie przesłanki warunkujące stwierdzenie choroby zawodowej.

Skargą Z. - A. - K. S.A. zaskarżył powyższą decyzję, zarzucając naruszenie przepisów jak w odwołaniu i wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] lipca 2015 r. W skardze podniesiono m.in., że nie ustalono w jakiej wielkości nastąpił u A. B. ubytek słuchu od zaprzestania pracy zawodowej do dnia wydania decyzji, a zdaniem skarżącej Spółki pogorszenie ubytku słuchu po ustaniu narażenia zawodowego ma miejsce wyłącznie z przyczyn pozazawodowych. Dowód co do tych okoliczności ma istotne znaczenie w sytuacji, gdy A. B. ukończył 61 lat.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Uczestnik postępowania, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, przyłączył się do argumentów odpowiedzi na skargę i wniósł o oddalenie skargi wskazując, iż zarzuty skargi są niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że materiał dowodowy zebrany w sprawie, zwłaszcza orzeczenie lekarskie i dokumentacja dotycząca narażenia zawodowego, pozwala na uprawnioną ocenę wystąpienia u A. B. choroby zawodowej, oraz w bardzo wysokim stopniu uprawdopodobnia, że przyczyną wystąpienia choroby zawodowej były warunki środowiska pracy (sposób wykonywania pracy). Tym samym został wykazany związek przyczynowy pomiędzy sposobem wykonywania pracy a zdiagnozowaną u pracownika chorobą, znajdującą się w wykazie chorób zawodowych. Sąd podkreślił w tym miejscu, że w przypadku stwierdzenia przesłanek ustawowych choroby zawodowej istnieje domniemanie, iż choroba jest następstwem warunków, w jakich praca była świadczona, a więc, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy chorobą a warunkami pracy. Domniemanie takie może być obalone w razie wykazania, że chociaż praca była wykonywana w warunkach narażających na powstanie choroby, to jednak została spowodowana przyczynami nie pozostającymi w związku z pracą. Dla obalenia domniemania niezbędne jest jednakże wykazanie jakie konkretne przyczyny spowodowały chorobę i dlaczego warunki pracy nie miały wpływu na powstanie schorzenia. Zdaniem Sądu na gruncie niniejszej sprawy nie można uznać, że powyższe domniemanie zostało obalone.

Sąd podkreślił, że rozpoznane u A. B. schorzenie jest wymienione pod poz. 21 załącznika do rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych. Schorzenie to wystąpiło we wskazanym w tym załączniku okresie 2 lat od ustania pracy w narażeniu na hałas, co jest zgodne również z art. 2352 Kodeksu pracy. Jak wynika z akt sprawy A. B. aż do 28 lipca 2014r., do przejścia na emeryturę, pracował w narażeniu na hałas. Zatem rozpoznana u skarżącego choroba zawodowa w okresie 2 lat nie tylko wystąpiła, ale również została zdiagnozowana przez uprawnioną do tego jednostkę orzeczniczą. W okresie 2 lat od ustania pracy w narażeniu na hałas została także wydana decyzja organu I jak i II instancji. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Oba kontrolowane akty zostały wydane przez organy właściwe do rozpatrzenia sprawy, w niezawierającym istotnych wad procesowych postępowaniu, spełniają w szczególności wymogi wynikające z art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a. Uzasadnienie decyzji zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Ponadto treść decyzji organu drugiej instancji świadczy zarówno o wykonaniu obowiązków kontrolnych, jak i związanych z ponownym merytorycznym rozpatrzeniem sprawy.

Skargą kasacyjną P. S.A. w K. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania poprzez niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nie uwzględnienie zarzutów, że:

a) zaskarżona decyzja naruszała § 8 ust. 1, ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2013r., poz. 1367) poprzez stwierdzenie choroby zawodowej u A. B. bez dokładnego wyjaśnienia sprawy i właściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego,

b) zaskarżona decyzja naruszyła art. 7 i 77 k.p.a. poprzez: nie przeprowadzenie postępowania dowodowego w odniesieniu do wszystkich stanowisk pracy, na których faktycznie pracował A. B.; nie przeprowadzenie postępowania dowodowego odnośnie poziomu hałasu na stanowiskach, na których faktycznie pracował A. B. w ochronnikach słuchu; nie ustalenie w jakiej wielkości nastąpił ubytek słuchu od zakończenia pracy zawodowej przez A. B. do dnia wydania zaskarżonej decyzji; nie przeprowadzenie dowodu z dokumentacji medycznej A. B. znajdującej się w Zakładzie Opieki Zdrowotnej i Medycyny Pracy "M." Sp. z o.o. w K. na okoliczność wykonanych badań słuchu w sytuacji, gdy w czerwcu 2014 r. ubytek słuchu u A. B. wynosił dla ucha prawego 55,00dB a dla ucha lewego 40,00dB natomiast Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu Ośrodek w K. w orzeczeniu z dnia [...] czerwca 2015 r. ustaliło ubytek słuchu dla ucha prawego 51,7dB a dla ucha lewego 46,7dB,

c) zaskarżona decyzja naruszyła art. 84 § 1 k.p.a. poprzez nie wystąpienie o opinię do innej placówki, gdy orzeczenie zawiera lakoniczne stwierdzenia bez wszechstronnego wyjaśnienia wątpliwości, przekonującego i dostępnego dla stron uzasadnienia w sytuacji, gdy u A. B. nie została ustalona wielkość ubytku słuchu od dnia zakończenia pracy zawodowej do dnia wydania zaskarżonej decyzji. Nie został także wyjaśniony wpływ wieku na ubytek słuchu. Ponadto badanie słuchu nie było przeprowadzone tzw. "metodą obiektywną" w sytuacji, gdy w czasie zatrudnienia w P. S.A wyniki badań słuchu znacznie odbiegają od wyników badań wykonanych przez Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu Ośrodek w K., a tak duży ubytek słuchu nie jest możliwy w tak krótkim okresie czasu i w sytuacji, gdy A. B. już nie pracował zawodowo.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] lipca 2015 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. B. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie posiada usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia.

Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2013r., poz. 1367) jak również art. 7, art. 77 § 1 i art. 84 k.p.a. Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, iż organy administracji prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, w tym – wbrew zarzutom strony skarżącej - ustaliły okoliczności dotyczące okresów zatrudnienia pracownika i wykonywania pracy w narażeniu zawodowym. Stan faktyczny sprawy odzwierciedla przeprowadzone przez organy postępowanie w zakresie narażenia na powstanie choroby zawodowej i jej rozpoznania przez właściwą jednostkę medyczną. Ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, że zostały zgromadzone i dołączone do akt sprawy dokumenty niezbędne do rozpoznania niniejszej sprawy. Sąd pierwszej instancji dokonał oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy w oparciu o całość akt administracyjnych i doszedł do prawidłowego wniosku, że organy administracji publicznej wyjaśniły należycie okoliczności istotne dla rozpatrzenia tej sprawy.

Za chorobę zawodową - jak stanowi art. 235¹ Kodeksu pracy - uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych - art. 2352 Kodeksu pracy. Wykaz chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, określa załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych ( t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 1367).

Podkreślić należy, iż ustawodawca w art. 235¹ Kodeksu pracy wprost wskazał na dopuszczalność stwierdzenia choroby zawodowej nie tylko w przypadku, gdy bezspornie można przyjąć, że chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych spowodowało działanie czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo sposób wykonywania pracy, ale również wtedy, gdy taki związek przyczynowy można stwierdzić z "wysokim prawdopodobieństwem". W tym stanie prawnym należy uznać, że przesłanka stwierdzenia z "wysokim prawdopodobieństwem" związku przyczynowego pomiędzy rozpoznanym schorzeniem a warunkami wykonywanej pracy, zwalnia organy administracji z konieczności badania wszystkich możliwych pozazawodowych czynników, które mogą wywołać przedmiotowe schorzenia, tym bardziej, jeżeli warunki pracy wskazują na zawodową etiologię choroby ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 748/12 - LEX nr 1216762 ). Na gruncie art. 2351 Kodeksu pracy nie jest zatem wymagane bezsporne wykazanie związku przyczynowego między pracą w warunkach narażenia ("narażeniem zawodowym"), a stwierdzonym schorzeniem. Zgodnie z § 8 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika.

Uznanie danej choroby za chorobę zawodową zależy od ustalenia wykonywania zatrudnienia w warunkach narażających na jej powstanie. Warunki narażające na powstanie choroby zawodowej nie oznaczają konieczności stwierdzenia wykonywania pracy w styczności z hałasem przekraczającym dopuszczalne normy /NDN/. Dopuszczalne normy hałasu wprowadzają bowiem maksymalny dopuszczalny poziom hałasu, a więc określają takie natężenie hałasu, którego przekroczyć nie można. Nie jest bowiem dopuszczalne wykonywanie zatrudnienia w środowisku pracy, w którym przekroczone są dopuszczalne normy /NDN/. Przekroczenie tych norm wywołuje ten skutek, że pracownik winien być odsunięty od zatrudnienia w takich warunkach z uwagi na zwiększone, niedopuszczalne narażenie na powstanie choroby. Jednocześnie jednak wykonywanie pracy w narażeniu na hałas poniżej dopuszczalnej normy nie oznacza wykonywania zatrudnienia w bezpiecznym środowisku pracy bez narażenia na uszkodzenie narządu słuchu. Wystąpienie szkodliwych czynników nie musi być zawinione przez pracodawcę i nie musi wynikać z przekroczenia dopuszczalnych norm, wystarczy wystąpienie w środowisku pracy czynnika, który jest szkodliwy choćby dla jednego pracownika ze względu na jego osobniczą wrażliwość (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 1994 r., SA 1640/93, ONSA 1995/1/28 ). Okoliczność zatem, iż pracownik nie był narażony na ponadnormatywny hałas nie jest równoznaczne z tym, że nie był narażony na hałas i nie pracował w warunkach stwarzających ryzyko uszkodzenia słuchu. Z tych przyczyn pozbawione zasadności są twierdzenia skarżącej Spółki o konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego odnośnie poziomu hałasu na stanowiskach, na których A. B. pracował w ochronnikach słuchu, ustalenia w jakiej wielkości nastąpił ubytek słuchu od zakończenia pracy zawodowej do dnia wydania tej decyzji, jak też wyjaśnienia wpływu wieku na ubytek słuchu i nieuwzględnienia dodatkowej dokumentacji medycznej.

Możliwe jest bowiem uznanie choroby za zawodową, gdy równocześnie obok zatrudnienia w warunkach narażających na powstanie choroby występują inne czynniki chorobotwórcze. Nie wyłącza to możliwości wykazania, że powstanie choroby w konkretnym przypadku nastąpiło z innych przyczyn, nie związanych z wykonywaniem zatrudnienia, przy czym nie dające się usunąć wątpliwości nie mogą być tłumaczone na niekorzyść pracownika zatrudnionego w warunkach narażających na zachorowanie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 1982 r., III SA 372/82, ONSA /1982 /1/33 ). Tylko wykazanie, że choroba została spowodowana /wyłącznie/ przyczynami nie pozostającymi w związku z pracą pozwala na obalenie domniemania związku przyczynowego warunków pracy ze stwierdzonymi schorzeniami.

Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu, Ośrodek w K. w orzeczeniu lekarskim nr 39/2015 z dnia [...] czerwca 2015r. stwierdził wieloletnie wykonywanie pracy w warunkach narażenia zawodowego na hałas - w tym okresowo na hałas ponadnormatywny - i rozpoznał chorobę zawodową narządu słuchu wymienioną pod poz. 21 załącznika rozporządzenia - obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz. Rozpoznanie to wydano m.in. w oparciu o przeprowadzone badania audiologiczne, obejmujące audiometrię tonalną progową i nadprogową, audiometrię impedancyjną, która wykazała obustronny trwały odbiorczy ubytek typu czuciowo-nerwowego o średnim ubytku słuchu: ucho prawe 51,7 dB, ucho lewe 46,7 dB; próba SiSi (1kHz) ucho prawe - 90 %, ucho lewe – 75%; (2kHz) ucho prawe - 95 %, ucho lewe – 95%. Uprawniona jednostka orzecznicza wskazała, że podstawą rozpoznania zawodowego uszkodzenia słuchu jest stwierdzenie obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz. W orzeczeniu lekarskim jednoznacznie przyjęto zawodową etiologię uszkodzenia słuchu i istnienie podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Przypomnieć należy, iż rozpoznanie chorób zawodowych należy do właściwości jednostek medycznych określonych w § 5 rozporządzenia i organy inspekcji sanitarnej nie są uprawnione do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Orzeczenia jednostek organizacyjnych służby zdrowia w kwestii rozpoznania choroby zawodowej lub braku do tego podstaw są wiążące dla organów inspekcji sanitarnej, jeżeli zostały one wydane z zachowaniem norm określonych w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 marca 2015r., sygn. akt II OSK 1872/13; z dnia 28 stycznia 2015r., sygn. akt II OSK 1567/13 – CBOSA; z dnia 24 lutego 1998r., I SA 1520/97, ONSA 1998/4/150, z dnia [...] lipca 2003r., I SA 108/03, LEX nr 160259, z dnia 24 maja 2001r., SA 1801/00,LEX nr 77663, z dnia 2 czerwca 1998r., I SA 225/98, LEX nr 45827).

Generalną zasadą postępowania w sprawie chorób zawodowych jest to, aby jednostki medyczne wydawały orzeczenia posiadając wiedzę o zagrożeniach zawodowych, przebiegu i charakterze pracy. Jeżeli właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w § 8 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia, jest niewystarczający do wydania decyzji, może – stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału. Sąd pierwszej instancji zasadnie podkreślił, iż w niniejszej sprawie jednostka medyczna dysponowała oceną narażenia zawodowego skarżącego, z której wynikał rodzaj czynności wykonywanych przez skarżącego na zajmowanych stanowiskach pracy i organy inspekcji sanitarnej prawidłowo oparły rozstrzygnięcie na wydanym w sprawie orzeczeniu lekarskim.

Zgodnie z § 6 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania wydaje się na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Jeżeli zakres informacji zawartych w dokumentacji jest niewystarczający do wydania orzeczenia lekarskiego lekarz występuje o ich uzupełnienie do podmiotów wskazanych w § 6 ust. 5 pkt 1-5.

W niniejszej sprawie jednostki medyczne dysponowały dostateczną dokumentacją i nie zwróciły się o jej uzupełnienie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzeczenie lekarskie, którym dysponowały organy obu instancji, zawiera elementy merytoryczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i wskazuje, że z medycznego punktu widzenia, z uwzględnieniem charakteru i sposobu wykonywania pracy, stwierdzić należy, że rozpoznana choroba została spowodowana w związku ze sposobem wykonywania pracy ( narażeniem zawodowym) – tak jak tego wymaga art. 235¹ Kodeksu pracy. Trzeba podkreślić, że o wartości merytorycznej orzeczenia lekarskiego nie decyduje tylko obszerność wywodów uzasadnienia, lecz jego zawartość merytoryczna odnosząca się do istoty sprawy. W takiej sytuacji Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw do zakwestionowania postępowania przeprowadzonego przed wydaniem zaskarżonej decyzji.

Argumenty przedstawione w skardze kasacyjnej nie mogą skutecznie poddać w wątpliwość wydanego w sprawie orzeczenia lekarskiego. Zaznaczyć należy, iż w postępowaniu administracyjnym w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej ustala się, w których zakładach pracy występowało narażenie zawodowe, lecz nie ustala się, czy narażenie zawodowe w określonym zakładzie pracy było przyczyną powstania danej choroby zawodowej. Jak podkreślano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozstrzygnięcie kwestii, który pracodawca ponosi wyłączną ( bądź wspólnie z innymi ) odpowiedzialność odszkodowawczą za skutki związane z rozpoznaną chorobą, pozostaje poza właściwością inspektora sanitarnego; do rozpoznawania tego rodzaju spraw - w razie powstania sporu w tym zakresie - powołane są sądy powszechne - sądy pracy ( por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 września 1999 r., II SA/Ka 2111/97, Pr. Pracy 2000/11/37, z dnia 8 czerwca 2001r., I SA 1780/00, LEX nr 77662, z dnia 18 sierpnia 1998, I SA 823/98, LEX nr 45821).

Z powyższych względów należy uznać, że zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji.

W punkcie drugim sentencji orzeczono o oddaleniu wniosku uczestnika postępowania A. B. o zwrot kosztów, gdyż przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują w tym przypadku możliwości zwrotu kosztów postępowania.