Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1354/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...], Prezydent I. odmówił S. B. (skarżącej) przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym ojcem - J. B..

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że udokumentowana okoliczność powstania niepełnosprawności ojca od [...] sierpnia 2020 r. uniemożliwia przyznanie wnioskowanego świadczenia w świetle art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 111 ze zm. – dalej "u.ś.r."). Organ wskazał ponadto, że skarżąca nigdy nie była aktywna zawodowo, prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z ojcem oraz jego byłą żoną oraz ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego do dnia 31 października 2021 r. z tytułu opieki nad ojcem, przy czym pouczona ona została o treści art. 27 ust. 5 u.ś.r.

W odwołaniu od powyższej decyzji S. B. zarzuciła naruszenie art. 17 ust. 1b u.ś.r. poprzez rozpoznanie sprawy z pominięciem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. o sygn. K 38/13, art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. b u.ś.r. samodzielnie i w związku z art. 27 ust. 5 u.ś.r. poprzez błędne uznanie, że okoliczność pobierania specjalnego zasiłku opiekuńczego wyklucza przyznanie prawa do wnioskowanego świadczenia w sytuacji, gdy jest ona uprawniona do wyboru jednego ze świadczeń, oraz art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że w sprawie nie wystąpił związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy rezygnacją skarżącej z zatrudnienia a koniecznością sprawowania opieki. Wskazano także na naruszenie przepisów art. 6, 8, 9, 77 § 1 i art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...], utrzymało w mocy rozstrzygnięcie I instancji.

W uzasadnieniu, po przytoczeniu stanu faktycznego, organ odwoławczy wskazał, że kryterium określone w art. 17 ust. 1b u.ś.r., tj. momentu powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, pomija się, w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13. Organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca została prawidłowo pouczona o możliwości wyboru świadczenia korzystniejszego w przypadku zbiegu świadczeń – zgodnie z art. 27 ust. 5 u.ś.r. Wskazał, że przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego uzależnione jest jednak od spełnienia pozostałych ustawowych przesłanek, a więc sprawowania stałej i długotrwałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz rezygnacji z tego powodu z zatrudnienia (niepodejmowania go). Organ stwierdził, że skarżąca nigdy nie pracowała, co wynika z jej oświadczenia, a przy ojcu sprawuje czynności raczej o charakterze usługowym niż opiekuńczym – wozi go na rehabilitację, pomaga w utrzymaniu higieny osobistej, przygotowuje posiłki i leki, robi zakupy, załatwia sprawy urzędowe i gospodarcze. W ocenie SKO zakres czynności sprawowanych przez skarżącą nie uniemożliwia jej podjęcia zatrudnienia i wykonywania pracy zarobkowej, opieka nie ma charakteru ciągłego, nie polega na wykonywaniu czynności stricte pielęgnacyjnych, wymagających ciągłej obecności i pomocy w podstawowych czynnościach życiowych. W ocenie organu odwoławczego pomoc skarżącej córki sprowadza się do wykonywania zwykłych czynności dnia codziennego, nie absorbujących jej na tyle, by nie mogła ona podjąć zatrudnienia.

S. B., reprezentowana przez radcę prawnego, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniosła o uchylenie decyzji obu instancji, o zobowiązanie organów do przyjęcia oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu, o zasądzenie kosztów postępowania i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Zarzuciła dokonanie błędnej wykładni art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. poprzez zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie przez organ, że zakres opieki świadczony przez skarżącą nie wypełnia dyspozycji ww. przepisu, podczas gdy w jego rozumieniu osoba niepełnosprawna w stopniu znacznym wymaga - w zależności od rodzaju schorzenia oraz aktualnego stanu zdrowia - opieki stałej lub długotrwałej, lecz niekoniecznie całodobowej. Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. faktycznego zakresu opieki skarżącej nad ojcem, co skutkuje brakiem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zwalnia organy rozstrzygające w sprawie z podejmowania działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że niepodejmowanie zatrudnienia przez skarżącą spowodowane jest koniecznością sprawowania stałej i ciągłej opieki nad niepełnosprawnym ojcem, która nie musi odbywać się bez przerwy, całodobowo. W ocenie skarżącej zakres samodzielnie sprawowanej opieki nad ojcem zaspokaja normalne, codzienne potrzeby podopiecznego, zapewnia mu egzystencję.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania lub prawa materialnego, które skutkować mogło jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego.

Sprawę rozpoznano nie posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 - dalej "p.p.s.a.").

Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (publ. jak wcześniej wskazano). Zgodnie z przepisem art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności

- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Nadmienić w tym miejscu należy, że organy obu instancji przyjęły odmienne stanowiska wobec stosowalności w sprawie skarżącej art. 17 ust. 1b u.ś.r. Organ I instancji wskazał bowiem, że zasadniczym powodem odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego skarżącej był fakt, że niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała po okresach o których mowa w punktach 1 i 2 tego przepisu (do dnia ukończenia 18. roku życia, lub 25. roku życia w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej). Stanowisko to jest błędne. Sąd podziela i potwierdza stanowisko organu odwoławczego co do braku podstaw powoływania się na negatywną przesłankę wynikającą z ww. przepisu, a to ze względu na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. K 38/13. W orzeczeniu tym Trybunał za niekonstytucyjne uznał różnicowanie, na podstawie art. 17 ust. 1b u.ś.r., sytuacji beneficjentów świadczenia pielęgnacyjnego, których niepełnosprawność powstała po okresach wskazanych w ww. przepisie od tych, których niepełnosprawność powstała w okresach późniejszych. Oznacza to, że na wynik spraw z zakresu świadczeń pielęgnacyjnych przestała mieć wpływ kwestia daty powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, jeżeli niepełnosprawność ta powstała później niż do ukończenia przez nią 18, względnie 25 roku życia, w tym bowiem zakresie ww. przepis jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji (zasada równości wobec prawa). Kwestia ta, z uwagi na rozstrzygnięcie organu odwoławczego i jej uzasadnienie, stała się niesporna, zatem nie wymaga już dalszego argumentowania.

Z unormowania art. 17 ust. 1 ustawy wynika, że zasadniczym warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest to, aby opiekun osoby niepełnosprawnej nie podejmował lub rezygnował z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest bowiem częściowe zrekompensowanie opiekunowi niepełnosprawnego strat finansowych związanych z niemożnością podjęcia pracy lub rezygnacją z pracy, spowodowaną koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną (por. wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1124/18).

Omawiane świadczenie, co należy podkreślić, nie jest jednak przyznawane jedynie za sam fakt sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia lub rezygnację z zatrudnienia, powodowanych koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Wnioskujący o świadczenie pielęgnacyjne musi zatem sprawować faktyczną i konieczną opiekę nad osobą niepełnosprawną i to w takim wymiarze, który uniemożliwia mu wykonywanie pracy zarobkowej. Z okoliczności danej sprawy musi więc wynikać, że sprawujący opiekę nie wykonuje aktywności zawodowej (tj. rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej) z uwagi wyłącznie na konieczność sprawowania stałej opieki nad osobą niepełnosprawną i to w takim wymiarze (zakresie), który w okolicznościach danej sprawy wyklucza mu możliwość podjęcia jakiejkolwiek aktywności zawodowej.

W tej sytuacji obowiązkiem organu administracji w prowadzonym postępowaniu było ustalenie związku pomiędzy niepodejmowaniem pracy (rezygnacją z zatrudnienia) a sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną. Do oceny w tym zakresie konieczne było stwierdzenie, czy istotnie powodem (celem) rezygnacji - a w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy w istocie nie podejmowania - zatrudnienia przez skarżącą była konieczność sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny (tutaj: ojcem), a jeżeli tak, to rozważenie również tego, czy to wymiar faktycznie sprawowanej przez skarżącą i koniecznej w związku ze specyfiką niepełnosprawności jej ojca opieki rzeczywiście stoi na przeszkodzie możliwości podjęcia przez nią jakiegokolwiek - choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy - zatrudnienia.

W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z [...] sierpnia 2020 r., w którym stwierdza się niezdolność do samodzielnej egzystencji do [...] sierpnia 2022 r. (nr [...]) ustalono, że ojciec skarżącej – J. B. (ur. [...] r.) jest niezdolny do samodzielnej egzystencji do 31 sierpnia 2022 r. Z wywiadu środowiskowego z [...] czerwca 2021 r. wynika, że J. B. jest w stanie po wypadku, po resekcji żołądka, unieruchomione stawy biodrowe, porusza się o kulach.

Skarżąca S. B. (ur. w [...] r.) panna, zamieszkuje wspólnie z ojcem i matką, rodzice rozwiedzeni. Według oświadczenia wnioskodawczyni nigdy nie pracowała, nie figuruje jako osoba bezrobotna. Opiekuje się ojcem, w ramach czynności opiekuńczych wozi ojca do lekarzy, na rehabilitację, świadczy pomoc w czynnościach higienicznych, gospodarczych oraz w załatwieniu spraw urzędowych, przygotowuje i podaje posiłki, zakupy, podaje leki.

W ocenie Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy zgromadziły a następnie oceniły materiał dowodowy pod kątem istnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy opieką sprawowaną przez skarżącą nad ojcem, w tym faktycznego zakresu tej opieki z uwagi na niepełnosprawność ojca, a jednocześnie koniecznością z tego powodu nie podejmowania przez skarżącą aktywności zawodowej, stwierdzając, że w istocie całokształt okoliczności faktycznych sprawy wskazuje, iż nie zachodzi sytuacja, w której można by przyjąć, że skarżąca, bez wątpienia sprawująca opiekę nad ojcem, nie jest w stanie podjąć żadnej aktywności zawodowej z powodu wykonywania tej opieki. W ocenie Sądu podzielić należy stanowisko organów, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy zasadne jest przyjęcie, iż powodem braku jakiejkolwiek aktywności zawodowej skarżącej nie może być uznany fakt sprawowania przez nią opieki nad ojcem.

Sąd nie neguje, że ojciec skarżącej legitymuje się orzeczeniem, zgodnie z którym została uznany za niezdolnego do samodzielnej egzystencji na czas określony – do 31 sierpnia 2022 r., co odpowiada pojęciu znacznego stopnia niepełnosprawności (art. 3 pkt 21 lit. e u.ś.r.), to jednak podkreślenia wymaga, że nie zawsze osoba zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności będzie wymagać takiej opieki, która pozostawać będzie w stopniu wykluczającym podjęcie przez osobę bliską zatrudnienia. Rolą organów jest ustalenie, czy okoliczności danej sprawy - w tym czy osoba, która ubiega się o przyznanie świadczenia i sprawuje opiekę w określonym wymiarze - stanowią rzeczywistą przeszkodę w podjęciu zatrudnienia (wykonywania innej pracy zarobkowej) i faktycznie uniemożliwiają wykonywanie aktywności zawodowej przez opiekuna.

Ustawa o świadczeniach rodzinnych nie zawiera definicji sprawowania opieki, ale z treści art. 17 ust. 1 u.ś.r. wynika, że aby można było mówić o opiece w rozumieniu ustawy, musi ona być stała lub długoterminowa. Nie może to być opieka świadczona niecodziennie, a nawet jeżeli codziennie, to tylko przez małą część doby. Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy bowiem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia przez opiekuna jakiejkolwiek pracy zarobkowej (por. wyroki NSA: z 23 października 2020 r., sygn. akt I OSK 1148/20; z 5 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 2454/11 oraz z 2 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2201/15). Przyjąć zatem należy, że okoliczności sprawy, pomimo istniejącej niepełnosprawności danego członka rodziny, wskazywać muszą na takie zaabsorbowanie czasu osoby sprawującej opiekę nad osobą niepełnosprawna, by podjęcie przez nią jakiejkolwiek aktywności zawodowej było niemożliwe (niewykonalne). Istotne jest też to, że wykładnia art. 17 ust. 1 u.ś.r. prowadzi do wniosku, że zaprzestanie aktywności zawodowej przez opiekuna musi być spowodowane koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie zaś innymi przyczynami, głównie leżącymi po stronie osoby ubiegającej się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Osoby te, decydując się na sprawowanie opieki, pozbawiają się możliwości uzyskiwania jakichkolwiek dochodów związanych z zatrudnieniem lub inną pracą zarobkową, stąd w takiej sytuacji mogą liczyć na wsparcie ze strony Państwa, bowiem świadczenie pielęgnacyjne przynajmniej częściowo ma na celu zrekompensowanie utraty dochodów wskutek zaprzestania lub niepodejmowania aktywności zawodowej, jednakże powodowanych koniecznością wykonywania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny (por. wyrok NSA z 7 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 1549/19). Zgodzić należy się zatem ze stanowiskiem organu odwoławczego, że brak aktywności zawodowej (lub jej zaprzestanie) jako taki (czyli będący wyborem życiowym danej osoby) nie może być automatycznie uznany za stan tożsamy z rezygnacją z bądź nie podejmowaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r.

Mając powyższe na uwadze nie sposób zatem - w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy - nie zgodzić się z organami, że z uwagi na wieloletnią bierność zawodową skarżącej, trudno dać wiarę, że to w istocie sprawowana przez nią opieka nad ojcem stanowi rzeczywistą przyczynę nie podejmowania przez nią zatrudnienia czy wykonywania innej pracy zarobkowej. Przeczy też temu choćby oświadczenie skarżącej, że nigdy nie pracowała. Brak również jakichkolwiek dowodów na aktywność zawodową skarżącej, czy chociażby próby podjęcia zatrudnienia przed chorobą ojca.

W skardze również poza ogólnym stanowiskiem nie powołano żadnych okoliczności ani dowodów, które pozwalałyby zanegować ustalenia organów w tym zakresie. Z ustalonego bowiem w sprawie stanu faktycznego wynika, że sprawowana przez skarżącą opieka nad ojcem - z uwagi na zakres wykonywania koniecznych czynności wspomagających ojca w jego codziennym funkcjonowaniu - nie spełnia wymogów opieki, o jakiej jest mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego ojciec skarżącej – J. B. (lat 69), nie jest osobą leżącą i wymagającą z tego tytułu całkowitej i całodobowej opieki (obejmującej konieczność np. karmienia, pojenia, cewnikowania, pampersowania itp.). Pomimo trudności porusza się o kulach. Nie wynika z akt sprawy aby konieczne było wykonywanie przez skarżącą przy ojcu czynności pielęgnacyjnych ściśle związanych z jego osobą, wymagających ciągłej obecności i pomocy w podstawowych czynnościach życiowych (fizjologicznych). Wykonywane przez skarżącą czynności związane z opieką nad ojcem, przy właściwej organizacji de facto nie są nie do pogodzenia z wykonywaniem aktywności zawodowej. Zwłaszcza, że - na co zwrócił uwagę organ II instancji - skarżąca nie mieszka wyłącznie z ojcem, lecz również z matką. Jak wynika z akt sprawy małżeństwo rodziców zostało rozwiązane przez rozwód w lipcu [...] r. i prowadzą oni odrębne gospodarstwo domowe. Matka nie jest osobą aktywną zawodowo, zatem wspólne zamieszkiwanie daje obiektywnie możliwość "odciążenia" skarżącej w zakresie sprawowanej opieki chociażby w minimalnym zakresie.

W ocenie Sądu, mając na uwadze rozmiar sprawowanej przez skarżącą opieki nad ojcem związany z jego niepełnosprawnością, przyjąć należy, że organy w sposób prawidłowy uznały, iż zakres tej opieki jest do pogodzenia z równoczesnym podjęciem aktywności zawodowej przez skarżącą. Ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego nie wynika, aby rozmiar opieki wymuszał na skarżącej całkowite niepodejmowanie pracy zarobkowej. Sprawowana opieka nad ojcem nie uniemożliwia wykonywania pracy zarobkowej, która może być także wykonywana choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Raz jeszcze należy podkreślić, że świadczenie pielęgnacyjne nie może zostać przyznane w sytuacji, gdy czas poświęcony na czynności opiekuńcze nie absorbuje przy należytej jego organizacji zdecydowanej większości dnia. Nie zachodzi bowiem wówczas wymagana ustawą przesłanka przyznania świadczenia, jaką jest konieczność rezygnacji z pracy lub niepodejmowanie pracy z uwagi na wymóg sprawowania koniecznej i wymaganej z uwagi na specyfikę niepełnosprawności opieki. W niniejszej sprawie organy prawidłowo zatem oceniły, że zakres realizowanych przez skarżącą czynności opiekuńczych wobec niepełnosprawnego członka rodziny, nie wykluczałby możliwości podjęcia przez nią zatrudnienia (innej pracy zarobkowej), chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy.

W niniejszej sprawie organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że zakres rzeczywiście realizowanych przez skarżącą czynności opiekuńczych wobec ojca nie wyklucza możliwości podjęcia przez nią w tym czasie aktywności zawodowej. Ustalenia powyższe oparte są o dokumentację obrazującą sytuację faktyczną, która pozwoliła na jej odniesienie do warunków ustalonych przepisami prawa. Nie sposób zatem zgodzić się z podniesionymi w skardze zarzutami naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a.

Zarzuty skargi koncentrujące się na nieprawidłowej wykładni art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. nie mają zatem uzasadnionych podstaw. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy prawidłowo rozstrzygnięto, że brak jest związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją/niepodejmowaniem pracy zarobkowej przez opiekuna (skarżącą), a sprawowaniem przez niego opieki nad niepełnosprawnym. Jak już stwierdzono, Sąd nie dostrzegł też wskazanych w skardze naruszeń przepisów prawa procesowego. Nie stwierdził także takich naruszeń prawa materialnego czy procesowego, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy i uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji.

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi.