Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1129/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, 77, 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Małgorzata Rysz (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adw. E. K., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) i tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy).


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez A. S. jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2009 r., nr [...] o rozpatrzeniu wniosku jako oczywiście bezzasadnego, odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany.

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] sierpnia 2009 r. obywatel G., deklarujący narodowość [...] – A. S. - złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. Wnioskiem objęci zostali również – żona L. S. oraz małoletnie dzieci: G. S. i S. S. . Uzasadniając wniosek A. S. wyjaśnił, że przyczyną przyjazdu do Polski i ubiegania się o status uchodźcy było to, że w miejscowości G. w 2008r. rozpoczęła się wojna, spalił się jego dom i sklep, rodzina nie miała mieszkania i pracy, więc postanowił przyjechać do Polski i stać się uchodźcą.

Decyzją z dnia [...].10.2009 r. o numerze [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowił rozpatrzyć wniosek jako oczywiście bezzasadny, odmówił wnioskodawcy nadania statusu uchodźcy oraz udzielenia ochrony uzupełniającej i postanowił o wydaleniu z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na podstawie art. 34 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2009 r. Nr 189, poz. 1472) dalej; ustawa o ochronie, rozpoznał wniosek jako oczywiście bezzasadny z uwagi na fakt, że wnioskodawca przedstawił w toku postępowania nieprawdopodobne i niewystarczające wyjaśnienia na potwierdzenie okoliczności deklarowanych prześladowań. Zeznania złożone przez stronę w toku przedmiotowego postępowania wskazują, że jedynym powodem jego wyjazdu z G. i ubiegania się o status uchodźcy była chęć poprawy warunków życia. Jednak zgodnie z orzecznictwem NSA nadanie statusu uchodźcy nie następuje ze względu na warunki życia ani stan przestrzegania praw człowieka w kraju pochodzenia, lecz z uwagi na istniejące, uzasadnione obawy prześladowania osoby ubiegającej się o status uchodźcy, a osoba która opuszcza swój kraj z innych przyczyn niż zawarte w definicji uchodźcy zawartej w Konwencji o statusie uchodźców, sporządzonej w Genewie 28.07.1951 r. i dobrowolnie opuszcza swój kraj jest migrantem, a nie uchodźcą.

Organ dalej wyjaśnił, że istotne w sprawie jest, iż wnioskodawca nie miał nigdy żadnych problemów z władzami g., nigdy nie był zatrzymany, aresztowany lub sądzony w kraju pochodzenia. Z G. wyjechał legalnie, na podstawie paszportu zagranicznego, który bez jakichkolwiek problemów uzyskał w T. w czerwcu 2009r. Wcześniej swobodnie podróżował do T. i A. w celu zakupu towarów do swojego sklepu. Cudzoziemiec w G. nie prowadził nigdy żadnej działalności opozycyjnej nie posiada również żadnych innych cech, które powodowałyby zainteresowanie jego osobą ze strony organów g.

W toku przesłuchania podał, że po spaleniu domu i sklepu nie uzyskał żadnego odszkodowania, co tłumaczył narodowością swojej matki O., wskazał też, iż obawia się kolejnych problemów związanych z narodowością matki. Zdaniem organu z informacji na temat kraju pochodzenia wnioskodawcy wynika, iż O. jako grupa nie są w G. narażeni na prześladowania. Ponadto wnioskodawca czując się osobą dyskryminowaną nigdy nie zgłosił swoich problemów żadnej instytucji, skoro więc nie skorzystał z możliwości zapewnienia sobie ochrony, nie może zasadnie twierdzić, że taka ochrona nie została mu udzielona. Reasumując organ wskazał, że władze kraju pochodzenia ani inne podmioty nie prowadziły wobec zainteresowanego żadnych działań, które spełniałyby kryteria prześladowania, o jakich mowa w art. 13 ust.3 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie.

Uzasadniając przyczynę odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej wyjaśniono, iż cudzoziemiec nie wskazał aby po powrocie do G.groziła mu kara śmierci, egzekucja lub tortury, czy nieludzkie lub poniżające traktowanie lub karanie. Organ wskazał, iż aktualna sytuacja w G. jest względnie stabilna, choć na pograniczu [...] i [...] dochodzi do incydentów, które czasami powodują ofiary śmiertelne, to jednak rzadko wśród ludności cywilnej, ponadto częstotliwość ich występowania jest mniejsza niż przed wojną z sierpnia 2008r.

Następnie organ wskazał, że w przypadku wnioskodawcy nie wystąpiły również przesłanki warunkujące udzielenie zgody na pobyt tolerowany, a wydalenie cudzoziemca z terytorium RP nie narusza jego prawa do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

Od powyżej decyzji strona wniosła odwołanie.

W dniu [...] marca 2010 r. Rada do Spraw Uchodźców wydała decyzję nr [...] utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

Organ odwołując się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zaznaczył, iż w przypadku cudzoziemca nie zostały wypełnione przesłanki uzasadniające nadanie mu statusu uchodźcy, udzielenie zgody na pobyt tolerowany, lub udzielenie ochrony uzupełniającej.

Wskazując na treść art. 13 w zw. z art. 14 ustawy o ochronie w Rada wyjaśniła, iż obawa przed prześladowaniami z powodów wymienionych w art. 13 musi być rzeczywista, czyli oparta na przekonujących okolicznościach, a nie domniemaniach, jednocześnie doznawanie prześladowań musi być zindywidualizowane i odniesione bezpośrednio do osoby wnioskodawcy. Wnioskodawca nie uprawdopodobnił nawet zaistnienia faktów i okoliczności związanych z prześladowaniem go z powodów określonych w Konwencji Genewskiej dotyczącej statusu uchodźcy. Powoływane w czasie przesłuchania statusowego fakty odnoszą się głównie do jego sytuacji bytowej i aktualnej sytuacji ekonomicznej. Uzyskane od wnioskodawcy informacje pozwalają na stwierdzenie, że powodem wyjazdu wnioskodawcy z G. i ubiegania się przez niego o status uchodźcy w RP była chęć poprawy warunków życia jego i jego rodziny.

W dalszej części uzasadnienia, oceniając czy cudzoziemiec spełnia przesłanki do objęcia go ochroną uzupełniającą i do udzielenia mu zgody na pobyt tolerowany, organ drugiej instancji podzielił stanowisko wyrażone w rozstrzygnięciu Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Podkreślono, iż analiza zgromadzonych w sprawie dokumentów wskazuje, że w przypadku cudzoziemca nie wystąpiły realne przesłanki określone w art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, wskazujące na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego. Wnioskodawca, powołując się w toku postępowania na względy natury ekonomicznej nie uprawdopodobnił, by pozostawał w kręgu zainteresowania władz kraju pochodzenia i by istniało takie ryzyko w przyszłości.

Zdaniem organu drugiej instancji trafnie Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał, że nie istnieją również podstawy do udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Prawo do życia i bezpieczeństwa osobistego cudzoziemca nie było do tej pory w żaden sposób zagrożone ze strony władz G. i nic też nie wskazuje, by działania powodujące zagrożenie zostały podjęte w przyszłości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Rady do Spraw Uchodźców A. S. wniósł o uchylenie powyższego rozstrzygnięcia oraz wstrzymanie jego wykonania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 15 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 7, art. 77 , 11 w zw. z art. 107§3 kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazał, iż organ II instancji dopuścił się uchybienia przepisom postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Rada w uzasadnieniu decyzji nie przedstawiła materiału dowodowego ani ustaleń faktycznych sprawy, odwołując się jedynie do ustaleń poczynionych przez organ pierwszej instancji. Takie działanie uchybia obowiązkowi dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Z zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ przeprowadził własne postępowanie wyjaśniające. Zdaniem skarżącego bardziej wnikliwemu postępowaniu wyjaśniającemu powinna zostać poddana sytuacja faktyczna O. w G. Opracowanie M. z listopada 2009r. wskazuje, że O. w G. napotykają trudności w utrzymaniu własnej tożsamości kulturowej oraz własnego języka. W sprawie tej zaniechanie ma charakter szczególnie istotny, ponieważ to właśnie z powodu narodowości jego matki O. on i jego rodzina nie byli w stanie ułożyć sobie życia na nowo po konflikcie [...]. Organ nie wskazał też na jakiej podstawie przyjęto, że wnioskodawca w razie powrotu do G. nie zostanie narażony na rzeczywiste zagrożenie życia i zdrowia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie zaznaczyć należy, że możliwość uzyskania przez cudzoziemca statusu uchodźcy zachodzi wyłącznie wtedy, kiedy wykaże on, że spełnia przynajmniej jedną z przesłanek prześladowania, które w sposób wyczerpujący zostały zawarte w treści art. 1A Konwencji sporządzonej w Genewie 28 lipca 1951r. Przesłanki te zostały powtórzone w treści art. 13 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu ochrony cudzoziemcom na terytorium RP( Dz.U. z 2003r. nr 128, poz 1176 z późn. zm.), dalej zwaną ustawą o ochronie, przy czym w dalszej części tego artykułu określono pojęcie prześladowania oraz wskazano przykładowo jego formy. W art. 15 ustawy o ochronie ustawodawca stanowi, że cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Art. 48 ust 1. ustawy o ochronie stanowi, że w przypadku gdy wnioskodawcy lub osobie, w imieniu której wnioskodawca występuje, odmawia się nadania statusu uchodźcy, w decyzji orzeka się ponadto o udzieleniu: ochrony uzupełniającej z przyczyn, o których mowa w art. 15, jeżeli nie sprzeciwiają się temu okoliczności określone w art. 20, albo zgody na pobyt tolerowany z przyczyn, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1a, jeżeli nie istnieją okoliczności określone w art. 97 ust. 1a.

Ponadto treść art. 97 ust. 1 określa warunki w jakich na wypadek grożącemu cudzoziemcowi wydalenia udziela mu się zgody na pobyt tolerowany. Z kolei art. 48 ust. 2 ustawy stanowi, że w przypadku gdy nie istnieją okoliczności uzasadniające udzielenie ochrony uzupełniającej albo zgody na pobyt tolerowany, w decyzji, w której odmawia się nadania statusu uchodźcy wnioskodawcy lub osobie, w imieniu której wnioskodawca występuje, orzeka się o ich wydaleniu.

W pierwszej kolejności należy rozważyć, czy skarżący w toku postępowania powołał się na uzasadnioną obawę przed prześladowaniem w kraju pochodzenia i obawę tę można powiązać z przynajmniej jedną przesłanką wymienioną w art. 1A pkt 2 Konwencji genewskiej.

A. S. we wniosku wskazał: " W miejscowości G. w 2008r. rozpoczęła się wojna. Spalił się mój dom i sklep. Nie mieliśmy pracy i mieszkania, więc postanowiliśmy przyjechać tutaj i stać się uchodźcą." W toku przesłuchania zeznał z kolei, że nie otrzymał żadnego odszkodowania, gdyż jego matka jest O. "Próbowałem, ale bez skutku. Potem zacząłem chorować (kręgosłup)."

Odnośnie podanej w toku przesłuchania przyczyny( narodowość matki), należy podkreślić, że narodowość mieści się w katalogu przyczyn uzasadniających zgodnie z Konwencją genewską nadanie statusu uchodźcy, jednak Konwencja wymaga również, aby z wymienionych w niej przyczyn groziły danej osobie prześladowania. Konwencja genewska nie definiuje tego pojęcia. Pojęcie to wyjaśnia natomiast art. 9 ust. 1 dyrektywy 2004/83/We Rady Unii Europejskiej z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony ( Dz.U L 304/12); dalej dyrektywa kwalifikacyjna. Przepis ten stanowi, że akty prześladowania w rozumieniu art. 1A Konwencji genewskiej muszą być: wystarczająco poważne ze względu na swoją istotę lub powtarzalność, żeby stwarzały poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których nie można naruszać, zgodnie z artykułem 15 ust. 2 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności; lub być kumulacją różnych działań, w tym takich naruszeń praw człowieka, które są wystarczająco poważne ze względu na oddziaływanie na jednostkę w podobny sposób, jak zostało to określone w lit. a). Akty prześladowania określone w tym przepisie mogą między innymi przybierać formę aktów przemocy fizycznej i psychicznej, w tym aktów przemocy seksualnej; środków prawnych, administracyjnych, policyjnych i/lub prawnych, które same w sobie są dyskryminujące lub które są stosowane w sposób dyskryminujący( art. 9 ust. 2 lit a i b). W zasadzie powtórzeniem tych uregulowań dyrektywy jest art. 13 ust. 3 i 4 ustawy o ochronie. Nie budzi wątpliwości sądu ocena dokonana przez organy obu instancji, iż takim prześladowaniom cudzoziemiec nie był poddany w przeszłości, ani takie prześladowania nie grożą mu po powrocie do kraju. Nieotrzymanie odszkodowania, nawet jeśli rzeczywistą tego przyczyną byłaby narodowość matki skarżącego, nie mieści się w zakresie tak uregulowanych w prawie prześladowań.

Słusznie zatem organy oceniły, że wyłączną przyczyną wyjazdu cudzoziemca i jego rodziny z G. była sytuacja ekonomiczna rodziny i chęć poprawienia swojego bytu, co jednoznacznie wynika zarówno z wniosku, jak i ze złożonych zeznań cudzoziemca. Te zaś przyczyny – nie są objęte ochroną międzynarodową, a już zwłaszcza w formie nadania statusu uchodźcy.

Nie jest również wadliwe ustalenie dotyczące braku podstaw do udzielenia skarżącemu ochrony uzupełniającej. Z ustaleń organu pierwszej instancji wynika, że w przypadku powrotu do kraju nie będzie on narażony na rzeczywiste ryzyko poważnej krzywdy z powodów opisanych w art. 15 ustawy o ochronie cudzoziemców. Wskazano w tym zakresie, że aktualna sytuacja w G. jest względnie stabilna, częstotliwość występowania incydentów na pograniczu [...] i [...] jest mniejsza niż przed wojną z sierpnia 2008r., jest mało prawdopodobne, aby mogło dojść do wznowienia działań zbrojnych.

Ponadto Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców zanalizował sytuację cudzoziemca pod kątem możliwości zastosowania w stosunku do niego art. 97 ust. 1 ustawy o ochronie. Doszedł do wniosku, że wnioskodawcy nie grozi rzeczywiste ryzyko wystąpienia opisanych w przepisie zagrożeń, ponadto jego wydalenie nie narusza prawa do życia w rodzinie (decyzją objęta jest cała rodzina cudzoziemca), a Rada do Spraw Uchodźców ten pogląd podzieliła. Zdaniem sądu również w tej części rozstrzygnięcie organów jest niewadliwe.

Z tych wszystkich powodów sąd nie podzielił zarzutów skargi o naruszeniu przepisów postępowania, w szczególności art. 7, 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez niewłaściwe prowadzenie postępowania dowodowego oraz niewłaściwe uzasadnienie faktyczne decyzji. Zdaniem sądu organy administracji orzekające w obu instancjach właściwie przeprowadziły postępowanie dowodowe, oceniły materiał dowodowy i ustaliły stan faktyczny. Ustalając, że sytuacja skarżącego nie wypełnia przesłanek z Konwencji genewskiej, uzasadniających przyznanie statusu uchodźcy, zasadnie odmówiły udzielenia tego statusu. Oceniły też możliwość przyznania skarżącemu pozostałych form ochrony międzynarodowej. Wbrew twierdzeniom skarżącego została ustalona sytuacja O. w G. i odniesiona do twierdzeń i sytuacji skarżącego.

Nie są również zasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez decyzję Rady art. 15 k.p.a. Zdaniem cudzoziemca wobec tego, że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne postępowanie wyjaśniające powinno zostać przeprowadzone dwukrotnie, tymczasem z zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ odwoławczy przeprowadził własne postępowanie wyjaśniające. Skarżący niewłaściwie rozumie obowiązek dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. który nie polega na ponownym całościowym przeprowadzeniu postępowania dowodowego przed organem drugiej instancji i powieleniu przeprowadzonych już dowodów. Takiemu rozumieniu zasady dwuinstancyjności przeczy treść art. 138 § 2 k.p.a., z którego wynika, że organ odwoławczy może przeprowadzić ewentualnie tylko uzupełniające postępowanie dowodowe, natomiast w przypadku gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub znacznej części powinien sprawę uchylić i przekazać organowi pierwszej instancji. Słusznie podnosi organ w odpowiedzi na skargę, iż istotą niekwestionowanego obowiązku organu odwoławczego ponownego rozstrzygnięcia sprawy w pełnym zakresie jest nieograniczenie się do wyłącznie do kontroli prawidłowości zaskarżonej decyzji, lecz również niezależnie od przedstawienia poglądów i ustaleń organu pierwszej instancji – ponowne rozpatrzenie wszystkich okoliczności sprawy i w miarę potrzeby przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego. Tego obowiązku Rada dopełniła. Stan faktyczny został ustalony w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia sprawy i z uwzględnieniem jej okoliczności. Skarżący wskazuje, co prawda iż w jednym z raportów organizacji zajmującej się prawami mniejszości podano, że O. w G. napotykają trudności w utrzymaniu własnej tożsamości kulturowej oraz własnego języka, jednak nie wskazuje już jakie znaczenie może to mieć dla rozstrzygnięcia jego sprawy. Zdaniem sądu nie można wymagać od organów rozpoznających sprawy cudzoziemców poszukiwania wszelkich możliwych raportów organizacji rządowych i pozarządowych umieszczanych w Internecie czy też publikowanych w innej formie, gdyż wówczas niemożliwe byłoby rozpoznanie jakiejkolwiek sprawy. Postępowanie dowodowe ma służyć wyjaśnieniu konkretnej sprawy i ten obowiązek organy rozpoznające sprawę cudzoziemca wykonały. A. S. nie powoływał się w toku całego postępowania na niemożność zachowania własnej tożsamości kulturowej, czy języka, ponadto we wniosku jako narodowość wskazał narodowość g. a ramach języków, których znajomość należało zadeklarować wskazał g. i r. nic nie wspominając o o.. Zatem okoliczności podniesione w wymienionym w skardze raporcie są obojętne z punktu widzenia oceny sytuacji cudzoziemca pod kątem ewentualnego doznania prześladowań. Dlatego też nie można zarzucić Radzie naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, w zakresie zaniechania ustalenia sytuacji w kraju pochodzenia cudzoziemca.

Sąd nie uznał również za dopuszczalne i potrzebne przeprowadzanie postępowania dowodowego przed sądem na okoliczność sytuacji zdrowotnej cudzoziemca, posiadanego w G. majątku oraz "rzeczywistych przyczyn opuszczenia G. przez skarżącego". Postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym ma charakter wyjątkowy i nie może zastąpić tego koniecznego postępowania przed organem administracji. Zgodnie z treścią art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeśli jest to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zdaniem sądu w niniejszej sprawie nie zachodzą istotne wątpliwości - została ona wyjaśniona dostatecznie, wzięto przede wszystkim pod uwagę twierdzenia i zeznania skarżącego, który na etapie postępowania administracyjnego miał niczym nieskrępowaną możliwość przedstawiania swojego stanowiska, twierdzeń i dowodów. Udzielano mu pouczeń adekwatnych do przebiegu sprawy, przesłuchano go w obecności tłumacza z języka rosyjskiego zgodnie z deklaracją z wniosku o posługiwaniu się tym językiem i po wyrażeniu zgody do protokołu przesłuchania, wezwano go do zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów i zgłoszonych żądań przed wydaniem zaskarżonej decyzji( k 13 akt admin. Rady). Ani na etapie postępowania administracyjnego ani nawet w skardze nie pojawiły się żadne twierdzenia, iż powody opuszczenia G. były inne, niż te podane we wniosku i w toku przesłuchania. Dlatego też twierdzenie już na rozprawie przed sądem, że za opuszczeniem kraju pochodzenia nie stały przesłanki ekonomiczne oraz, że skarżący doświadczył prześladowań w postaci pobicia przez nieznanych mu umundurowanych ludzi, którzy wcześniej szukali brata jego matki, należy uznać za próbę przedłużenia postępowania i niedopuszczenia do wykonania zaskarżonej decyzji. Nie mają również znaczenia w sprawie dokumenty świadczące, iż skarżący cierpi na dyskopatię, czy alergię, które są chorobami cywilizacyjnymi i na które zapada coraz więcej ludzi, ani dokumenty świadczące o zdobyciu przez cudzoziemca czy jego żonę umiejętności przydatnych dla prawidłowego życia i funkcjonowania w społeczeństwie.

Z tych wszystkich powodów uznając, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny w oparciu o prawidłowo zgromadzony i rozpatrzony materiał dowodowy, a rezultaty tych ustaleń znalazły właściwe odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji, spełniających warunki z art. 107 § 3 k.p.a., ponadto zaskarżona decyzja spełnia warunki z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz nie narusza prawa materialnego, na podstawie art. 151 p.ps.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.