Postanowienie NSA, sygn. akt II FPP 29/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 § 1 pkt 1,art. 173 § 1, art. 194 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, Sędzia WSA (del.) Marek Olejnik (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi Z. Z. na przewlekłość postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie ze skargi na przewlekłość postępowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu sygn. akt I SA/Wr 45/14 w sprawie ze skargi Z. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 21 listopada 2013 r. nr SKO 4121/570/2013 w przedmiocie stanowiska wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

1.W dniu 13 października 2017 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga Z. Z.na przewlekłość postępowania toczącego się obecnie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym dotyczącego rozpatrzenia skargi na przewlekłość postępowania toczącego się przed WSA we Wrocławiu o sygn. akt I SA/Wr 45/14. Mając na uwadze powyższe Skarżący wniósł o stwierdzenie przewlekłości postępowania na skargę, zobowiązanie NSA do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki i zgodnie z zasadami Państwa Prawnego, przyznanie od Skarbu Państwa kwoty 20.000 zł oraz zasądzenie kosztów postępowania.

2. W uzasadnieniu Skarżący wskazuje, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2017 r. rozpoznając Jego skargę złożoną w dniu 10 maja 2017 r. na przewlekłość postępowania toczącego się przed WSA we Wrocławiu pod sygn. akt I SA/Wr 45/14 naruszył termin określony w art.11 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (t.j Dz. U. z 2016r., poz. 1259 ze zm., dalej także jako: "ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r.") co powoduje, że nie miał prawa do wydania ww. postanowienia bowiem zgodnie z art.58§1 w zw. z art.5 Kodeksu cywilnego stanowi to "obejście prawa" i "bezwzględnie nieważną czynność prawną". Ponadto zdaniem Skarżącego NSA naruszył przepisy dotyczące uzasadnienia postanowień.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

W dniu 24 sierpnia 2017 r, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem o sygn. akt II FPP 12/17 odrzucił skargę Z. Z. z dnia 10 maja 2017 r. na przewlekłości postępowania prowadzonego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu, dotyczącego rozpatrzenia skargi na postanowienie SKO w Wałbrzychu z dnia 21 listopada 2013 r. sygn. akt I SA/Wr 45/14. W uzasadnieniu stwierdził, że wyrokiem z dnia 30 lipca 2014 r. WSA we Wrocławiu skargę oddalił a wyrok ten uprawomocnił się w dniu 16 października 2014 r. W dacie wniesienia skargi w trybie ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 45/14, wobec jego prawomocnego zakończenia, nie było więc w toku, a co za tym idzie skarga o stwierdzenie przewlekłości złożona po prawomocnym zakończeniu postępowania którego dotyczy była niedopuszczalna.

Rozpoznając skargę Z. Z. z dnia 5 października 2017 r. (data wpływu 13 października 2017 r.) na przewlekłość postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stwierdzić należy, że w istocie zmierza ona do zakwestionowania prawidłowości ww. postanowienia NSA z dnia 24 sierpnia 2017 r. sygn. akt II FPP 12/17. Ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r. nie zawiera przepisów umożliwiających wniesienie środka odwoławczego od takiego orzeczenia. Podstawy takiej nie można wywieść także z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. dalej "p.p.s.a.). Należy bowiem przyjąć, że skarga jest quasi-zażaleniem, a rozpoznający ją sąd orzeka jako sąd II instancji. Zgodnie z art.8 ust.2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania toczącego się na skutek skargi sąd stosuje odpowiednio przepisy o postępowaniu zażaleniowym obowiązujące w postępowaniu, którego skarga dotyczy. W świetle zaś art. 194§1 p.p.s.a. zażalenie jest obok skargi kasacyjnej środkiem odwoławczym, który wnosi się do Naczelnego Sądu Administracyjnego i przysługuje od postanowień wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto od postanowień wymienionych w tym przepisie. Z kolei z treści art. 15 § 1 pkt 1, art. 173 § 1 i art. 194 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpoznawania środków odwoławczych, tj. skargi kasacyjnej i zażaleń od wyroków i postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych stosownie do przepisów tej ustawy. Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera natomiast przepisu, który dopuszczałby możliwość rozpoznawania skargi kasacyjnej bądź zażalenia od orzeczeń wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego stają się prawomocne z chwilą ich wydania.

Dodatkowo jedynie należy zauważyć, że w świetle ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. nie jest dopuszczalna skarga na przewlekłość postępowania zainicjowanego skargą na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, albowiem w zamkniętym katalogu wskazanym w art. 3 nie wymieniono takiego postępowania, a procedowanie w trybie ustawy o skardze na przewlekłość postępowania (jak wskazał SN w postanowieniu z 14 lipca 2011 r., III SPP 16/11, OSNP 2012, nr 21-22, poz. 277, LexPolonica nr 3931761) jest rozwiązaniem ekstraordynaryjnym, gdyż pozwala wkroczyć w postępowanie w sprawie głównej i wydać sądowi zalecenia podjęcia odpowiednich czynności. Dopuszczalne jest zatem tylko na ściśle określonych warunkach, tak aby mimo tej kontroli nie doszło do naruszenia zasady niezawisłości sądu rozpatrującego sprawę główną. Z tego względu wprowadzona tą ustawą kontrola ma swe granice ustrojowe (art. 4, 8) i czasowe (art. 14). Ponadto podkreślić należy, że wskazany w art.11 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. termin jest terminem o charakterze jedynie instrukcyjnym (por. A.Piaseczny Andrzej, Ustawa o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy [...]. Komentarz. LexisNexis 2013).

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.8 ust.2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. w związku z art. 178 w związku z art. 197 § 1 i §2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.