Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1323/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 2, , art. 3 pkt 20, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 7,77par. 1, art. 10, 138 par. 1 pkt 3,   art. 105 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia WSA Barbara Gebel, Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 marca 2015 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 sierpnia

2012 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 400/12 oddalił skargę H. Spółki w O. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wskutek wniesionej na powyższy wyrok skargi kasacyjnej przez H. spółkę

w O., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 września 2014 r. sygn. akt II OSK 3028/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w rozpoznawanej przez WSA sprawie orzekał ten sam sędzia, który brał udział w wydawaniu wcześniejszego wyroku z dnia 6 października 2011 r. sygn. akt II SA/Sz 667/11.

Z uwagi na treść art. 18 § 1 pkt. 6a P.p.s.a. sędzia ten podlegał wyłączeniu

z mocy prawa. Naczelny Sąd Administracyjny wobec stwierdzonych uchybień nie odniósł się do skargi kasacyjnej.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny

ustalił, że wyrokiem z dnia 6 października 2011 r. sygn. akt

II SA/Sz 667/11 po rozpoznaniu skargi H. Spółki w O.

uchylił decyzję Wojewody Z. z dnia [...].

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Starosta G., decyzją Nr [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz art. 104 kpa zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę P. A.B. stacji paliw płynnych z budynkiem handlowo – socjalnym wraz z infrastrukturą techniczną na terenie działek nr [...] obręb O., gmina C.

Od decyzji tej odwołanie do Wojewody złożyła H. Spółka

w C., wnosząc o uchylenie decyzji Starosty G., ze względu na nieprawidłowości jakie wystąpiły w procedurze poprzedzającej wydanie decyzji.

Wojewoda Z., decyzją z dnia 28 czerwca 2010r. umorzył postępowanie odwoławcze uznając, że odwołujący nie jest stroną postępowania.

H. Spółka z siedzibą w C. złożyła skargę na w/w decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc

o przywrócenie postępowania odwoławczego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 grudnia 2010 r.

w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 696/10 uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu orzeczenia wskazano na uchybienie przez organ drugiej instancji przepisowi art. 10 kpa poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Wojewoda Z. decyzją

z dnia 29 kwietnia 2011 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. ponownie umorzył postępowanie odwoławcze.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w toku postępowania umożliwiono stronom zapoznanie się ze zgromadzoną dokumentacją, zapewniono prawo do zgłaszania dowodów oraz prawo do wypowiedzenia się co do zgromadzonych dokumentów, zgodnie z art. 10 k.p.a.

Artykuł 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.

Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, dalej zwanej Prawem budowlanym) stanowi, że stronami postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się

w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego stanowi, że przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony

w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Obszar ten wyznacza się na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących, a zawierających regulacje odnoszące się do odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych od innych obiektów i granic nieruchomości. Oznacza to, że przy wyznaczaniu obszaru oddziaływania obiektu organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest zbadać, czy inwestycja nie narusza konkretnego przepisu prawa wynikającego z przepisów szczególnych. Działki nr [...] nie graniczą bezpośrednio z terenem inwestycji objętej kwestionowanym pozwoleniem na budowę. Działka nr [...] znajduje się w odległości [...] metrów, a działka nr [...] w odległości około 50 metrów od terenu ww. inwestycji. Biorąc pod uwagę odległości wynikające z projektu zagospodarowania terenu dla ww. inwestycji oraz szczególny rodzaj inwestycji (stacja paliw), w toku postępowania odwoławczego przeprowadzono analizę wszystkich możliwych przepisów dotyczących tego typu inwestycji, w szczególności rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm.), rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2010 r. Nr 109 poz. 719), rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r. Nr 243, poz. 2063 ze zm.). Ponadto w postępowaniu przed organem drugiej instancji nie stwierdzono, aby inwestycja naruszała przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) oraz pozostałych przepisów szczególnych z dziedziny ochrony środowiska. Z przeprowadzonej analizy przepisów szczególnych (warunków technicznych) nie wynika, aby inwestycja objęta ww. pozwoleniem na budowę obejmowała swoim obszarem oddziaływania nieruchomości będące własnością H. Sp. Oznacza to, że Spółka H. O. nie jest stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na ww. budowę stacji paliw wraz z niezbędną infrastrukturą w O.

Ponadto wnosząca odwołanie H. Sp. nie wykazała w trakcie postępowania dowodów i przepisów prawa, które świadczyłyby, że jest stroną postępowania o udzielenie ww. pozwolenia na budowę.

Skargę na powyższą decyzję wniosła H. spółka w O. wnosząc o uchylenie decyzji Wojewody Z. z dnia 29 kwietnia

2011 r. i przekazanie organowi do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, a także art. 10 i 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 2 k.p.a., a także art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Sąd rozpoznając skargę uznał ją za uzasadnioną chociaż nie wszystkie zarzuty podniesione przez stronę skarżącą uznał za zasadne.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Wojewody Z. z dnia 29 kwietnia 2011r. umarzająca postępowanie odwoławcze, zainicjonowane odwołaniem H. Spółki od decyzji Starosty G. z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P. A.B. pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych wraz z budynkiem handlowym, infrastrukturą techniczną i drogową, na działkach nr [...] obręb O., gmina C., bowiem odwołującej się nie uznano za stronę postępowania.

Treść art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane wyraźnie stanowi, iż stronami postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się

w obszarze oddziaływania obiektu.

Z kolei art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego stanowi, że przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Obszar ten wyznacza się na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących, a zawierających regulacje odnoszące się do odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych od innych obiektów i granic nieruchomości. Oznacza to, że przy wyznaczeniu obszaru oddziaływania obiektu organ administracji architektoniczno budowlanej zobowiązany jest zbadać, czy inwestycja nie narusza konkretnego przepisu prawa wynikającego z przepisów szczególnych.

Sąd podniósł, że stosownie do treści art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowanie wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę wykonał ciążące na nim obowiązki wynikające z treści art. 10 k.p.a.

Natomiast zdaniem Sądu, organ odwoławczy nie wyjaśnił szczegółowo przesłanek swojego stanowiska, że działki stanowiące własność skarżącej o nr [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji

w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Rozważania organu muszą odnosić się do realiów konkretnej sprawy. Nie mogą się one ograniczać do rozważań często teoretycznych tak jak to uczynił Wojewoda Z. w kontrolowanej przez Sąd decyzji. Organ przytoczył w uzasadnieniu decyzji szereg aktów prawnych bez szczegółowej analizy w/w przepisów odrębnych i wskazania w jakim zakresie odnoszą się do rozpatrywanej sprawy. Istotne jest wykazanie, że przepisy te nie wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu terenu (działek skarżącej spółki) w związku z mającą powstać opisaną wyżej inwestycją.

Sąd stwierdził, że nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko strony skarżącej, iż w rozpoznawanej sprawie organ winien zastosować przepis § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Akt ten odnosi się do sposobu ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy dla terenów nie objętych planem miejscowym i organ wyznacza wokół działki budowlanej obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie można utożsamiać pojęcia "obszaru analizowanego", o którym mowa w przepisach dotyczących planowania przestrzennego z "obszarem oddziaływania inwestycji"

w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, są to dwie odmienne kwestie prawne.

Wojewoda Z. ponownie rozpoznając odwołanie H. Spółki

w O. od decyzji Starosty G. z dnia 27 kwietnia

2010 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P. A.B. pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych wraz z budynkiem handlowym, infrastrukturą techniczną i drogową na działkach nr [...] obręb O. Gmina C., decyzją z dnia [...] orzekł na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.

o umorzeniu postępowania odwoławczego.

W uzasadnieniu decyzji organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego oraz przytoczył treść art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.

Organ odwoławczy wskazał, że całość inwestycji objętej decyzją organu

I instancji, zlokalizowana jest na działkach nr [...]. Działka

nr [...], na której znajdują się główne urządzenia stacji paliw, od strony północnej przylega do drogi wojewódzkiej nr [...], od strony południowej działkę ogranicza droga wojewódzka nr [...].

Obszar oddziaływania, w przypadku stacji paliw, powinien mieścić się

w granicach działek, objętych tego typu inwestycją. Do tej kategorii inwestycji nie ustala się bowiem strefy ochronnej.

Spółka H. O. jest właścicielem działki nr [...] znajdujące się

w odległości 85 m i działki nr [...] znajdującej się w odległości około 50 m od działek objętych inwestycją budowy stacji paliw.

Planowana inwestycja spełnia warunki określone w § 14 ust. 4 rozporządzenia Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719 ze zm.) i w § 39 i § 40 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych jaki powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych. Z analizy projektu budowlanego (Branża technologiczna) wynika, że zaprojektowana stacja paliw została wyposażona w odpowiednie instalacje do odprowadzenia oparów z każdego dystrybutora, instalacje oddechowe każdego ze zbiorników na paliwa, maszty oddechowe do stanowisk zlewowych oraz zbiorniki na paliwa wykonane z materiałów o odpowiedniej odporności ogniowej. Przyjęte rozwiązania projektowe nie będą powodować zagrożenia pożarowego dla obiektów i urządzeń położonych na działkach sąsiednich oraz działkach nr [...] w O. będących we władaniu odwołującej się Spółki.

Zaprojektowana inwestycja jest zgodna z decyzją Burmistrza C. z dnia 4.11.2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zgodnie z którą decyzja inwestycyjna nie wymaga utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania.

Przedmiotowa stacja paliw jest wyposażona w odpowiednie instalacje

i urządzenia zabezpieczające przed przenikaniem produktów naftowych do gruntu wód powierzchniowych i gruntowych, zgodnie z przepisami cytowanego rozporządzenie Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje pali płynnych (...). Zatem inwestycja nie powinna powodować przekroczeń standardów emisyjnych oraz negatywnego oddziaływania instalacji stacji paliw na środowisko dla działek sąsiednich.

Decyzją Burmistrza C. z dnia 4.11.2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, nałożono na inwestora obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej oddziaływania na środowisko w celu kontroli, czy zastosowano właściwe rozwiązania projektowe i urządzenia chroniące środowisko podczas eksploatacji inwestycji. Z uzasadnienia tej decyzji wynika,

że planowane przedsięwzięcie nie spowoduje naruszenia obowiązujących norm ochrony środowiska oraz nie pogorszy istniejącego stanu środowiska naturalnego.

Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że obszar oddziaływania inwestycji ograniczy się do działek inwestora oraz że działki odwołującego się nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej kwestionowanym pozwoleniem na budowę.

Zatem Spółka H. nie jest stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę stacji paliw wraz z niezbędną infrastrukturą w O.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka H. zarzuciła naruszenia art. 7, 77, 10 i 138 § 1 pkt 3 k.p.a. z zw. z art. 105

§ 2 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

Zdaniem strony skarżącej z uzasadnienia decyzji nie wynika, w jaki sposób organ ustalił w jakiej odległości znajdują się nieruchomości należące do Spółki od planowanej inwestycji co stanowi naruszenie art. 7 i 77 k.p.a.

Zadaniem strony skarżącej organ odwoławczy naruszył art. 10 k.p.a. bowiem zawiadomił stronę o ponownym przystąpieniu do rozpatrywania sprawy, ale zaniechał powiadomienia strony skarżącej o terminie zapoznania się z zebranymi dowodami, a przez to uniemożliwił wypowiedzenie się na ich temat przed wydaniem decyzji.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 28 ust. 2 strona skarżąca podniosła, że organ odwoławczy poprzestał na analizie przepisów rozporządzeń wskazanych

w uzasadnieniu decyzji pomijając jeden z podstawowych aktów prawnych jakim jest rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wojewoda nie przeanalizował również przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w szczególności § 3 tego rozporządzenia.

Wojewoda Z. i uczestnik postępowania Gmina C. wnieśli o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że rozpoznanie przedmiotowej skargi nastąpiło

w ramach szczególnego związania wynikającego z sądowych rozstrzygnięć wydanych już uprzednio w sprawie. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – zwanej dalej p.p.s.a.) ocena prawna i wskazania, co do dalszego toku postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że ilekroć sprawa ta będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd oraz organ administracji publicznej, będą oni zobowiązani podporządkować się ocenie prawnej wyrażonej w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy prawa. Ocena prawna może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu istotnych okoliczności stanu faktycznego.

W świetle powyższego Sąd stwierdza, że Wojewoda Z. wydając zaskarżoną decyzję zastosował się do wytycznych zawartych

w uzasadnieniu wyroku w sprawie sygn. akt II SA/Sz 667/11 dotyczących szczegółowego wyjaśnienia stanowiska organu, że działki stanowiące własność skarżącej o nr [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji.

Organ odwoławczy dokonał szczegółowej analizy udzielonego pozwolenia na budowę w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, a także rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Organ odwoławczy zasadnie stwierdził, że zgodnie z decyzją Burmistrza C. z dnia 4 listopada 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia planowana inwestycja nie wymaga utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Natomiast z projektu zagospodarowania terenu wynika, że obszar oddziaływania inwestycji ogranicza się do działek inwestora, zatem działki strony odwołującej się o nr [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej pozwoleniem na budowę w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane tym samym inwestycja objęta pozwoleniem na budowę nie ogranicza swobody korzystania z działek skarżącego.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia prawa materialnego

§ 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sąd wskazuje, że kwestia ta była już analizowana w sprawie II SA/Sz 667/11. Sąd stwierdził wówczas, że nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko strony skarżącej,

iż w rozpoznawanej sprawie organ winien zastosować § 3 cytowanego rozporządzenia bowiem akt ten odnosi się do sposobu ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy dla terenów nie objętych planem miejscowym i organ wyznacza wokół działki budowlanej obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie można utożsamiać pojęcia "obszaru analizowanego", o którym mowa w przepisach dotyczących planowania przestrzennego z "obszarem oddziaływania inwestycji" w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, są to dwie odmienne kwestie prawne. W związku z ponowieniem zarzutu w tym temacie należy wskazać, że przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji publicznej i prowadziłoby do niespójności działania systemu władzy publicznej.

Powyższe rozważania odnoszą się częściowo do oceny zasadności zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. W wyroku w sprawie II SA/Sz 667/11 Sąd stwierdził, że organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę wykonał ciążące na nim obowiązki wynikające z treści art. 10 k.p.a. Po uchyleniu przez Sąd wyrokiem z dnia

6 października 2011 r. sygn. akt II SA/Sz 667/11 decyzji Wojewody Z. z dnia [...] organ ponownie rozpoznając odwołanie pismem z dnia 23 stycznia 2012 r. zawiadomił strony o ponownym przystąpieniu do rozpatrywania sprawy odwołania H. Spółki od decyzji starosty G. z dnia [...] udzielającej P. pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych w O., a następnie w dniu 10 lutego wydał zaskarżoną decyzję. Skoro organ przed wydaniem decyzji z dnia 29 kwietnia 2011 r. zapewnił stronie skarżącej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a po uchyleniu tej decyzji wyrokiem w sprawie sygn. akt II SA/Sz 667/11 nie przeprowadził dodatkowego uzupełniającego postępowania dowodowego to należy uznać, że zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem art. 10 k.p.a. mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, iż zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże,

że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonania konkretnych czynności procesowych (por. wyroki NSA z dnia 18.05.2006 sygn. akt II OSK 831/05, publ. ONSAiWSA 2006, nr 6 poz. 157 i z dnia 16.10.2007 r. sygn. akt I OSK 1192/06, publ. Lex nr 427561). Strona skarżąca nie wykazała, by naruszenie art. 10 k.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, co zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit.c stanowiłoby podstawę do uwzględnienia skargi.

Za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 7,77 k.p.a. poprzez przyjęcie, że działki skarżącego znajdują się w odległości 85 m. i 50 m. od terenu inwestycji i niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w jaki sposób organ ustalił powyższą okoliczność, a zwłaszcza, czy przeprowadził pomiary geodezyjne.

W uzasadnieniu wyroku sygn. akt II SA/Sz 667/11 Sąd wskazał, że dla ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji zasadnicze znaczenia ma projekt zagospodarowania terenu. Skoro z projektu zagospodarowania terenu wynika, że obszar oddziaływania inwestycji ogranicza się do działek inwestora, to ustalenie odległości działek strony skarżącej od planowanej inwestycji i brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji sposobu ustalenia tych odległości nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa dają podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Natomiast ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w tego typu sprawie. Osoba taka może mieć w takim postępowaniu interes faktyczny, a nie interes prawny. W orzecznictwie sądowym nadto podkreśla się, że aby uzyskać status strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę, właściciel sąsiedniej nieruchomości winien wskazać konkretny przepis prawa przewidujący ograniczenie w swobodnym korzystaniu z danej nieruchomości (wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2006 r., II OSK 75/06. Lex nr 319183, z dnia 14 grudnia 2006 r., II OSK 12/08, WSA w Warszawie z dnia 18 listopada 2005 r., VII SA/Wa 786/05, Lex 198955).

W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca nie wskazała, które z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zostały naruszone i który konkretny przepis rozporządzenia przewiduje ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości strony skarżącej. Dlatego zarzut w tym przedmiocie należy uznać za niezasadny.

W świetle materiału dowodowego jakim dysponował organ, brak było podstawy prawnej do przyznania stronie skarżącej przymiotu strony w toczącym się postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę.

Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi.