Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 209/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 35 ust. 1 i  ust. 4
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: NSA Halina Kremis NSA Andrzej Wawrzyniak (spraw.) Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi G.L. i M. L. na decyzję Wojewody z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr[...] , podjętą na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), art. 104 kpa oraz art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 z późn. zm.), Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę Cz. H. dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej przy ul. P. [...] we W. (obręb: S., AM-[...], dz. nr [...]).

W motywach podjętego rozstrzygnięcia organ I instancji podał, iż w dniu [...] r. wpłynął wniosek w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę dla rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej przy ul. P. [...] we W., zawierający wszystkie dokumenty określone w art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, niezbędne do wydania wnioskowanej decyzji, w tym oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. O wszczęciu postępowania w powyższej sprawie zawiadomiono strony tego postępowania, ustalone na podstawie obszaru oddziaływania przedmiotowego obiektu. Z uwagi na fakt, iż przedstawiony projekt budowlany nie spełniał wszystkich wymagań z art. 35 ust. 1 Prawo budowlane, postanowieniem z dnia [...]r. (Nr[...]) nałożono na inwestora obowiązek usunięcia występujących nieprawidłowości. W dniu [...] r. inwestor wypełnił wymagania w/w postanowienia, a tym samym zostały spełnione warunki niezbędne do wydania wnioskowanej decyzji określone w art. 32 ust. 4, art. 33 ust 2 oraz 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W opinii Prezydenta W., planowana budowa obiektu nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), a nadto spełnia warunki określone w przepisach ustawy Prawo budowlane.

W dalszej części uzasadnienia organ podkreślił, że przedstawiony projekt budowlany obejmuje: rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej z wbudowanym garażem na dwa samochody w kontynuacji funkcji mieszkalnej, rozbudowę i przebudowę wewnętrznych instalacji: wody, gazu, kanalizacji sanitarnej i elektrycznej, komunikacji wewnętrznej, zmianę lokalizacji układu pomiarowego licznika elektrycznego ze ściany budynku do szafki w budynku, przebudowę przyłącza gazu i kanalizacji sanitarnej. Do projektu tego załączono, zgodnie z § 11 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 120, poz. 1133), orzeczenie techniczne sporządzone przez uprawnionego projektanta w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, bez ograniczeń, w którym stwierdzono, iż projektowana inwestycja nie wpłynie negatywnie na stan oraz funkcjonowanie pozostałej części budynku zlokalizowanej na działce nr[...], AM-[...], obręb S., a określone w opracowaniu sposoby zabezpieczenia pozostającej części budynku zostały zaprojektowane w taki sposób, aby oprócz zabezpieczenia pełniły również funkcję wzmacniającą konstrukcję pozostałej części budynku mieszkalnego.

Prezydent W. wskazał, iż do wniosku dołączono ostateczną decyzję z dnia [...] r. (Nr[...]) o warunkach zabudowy dla inwestycji obejmującej: rozbudowę z przebudową budynku mieszkalnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Organ uznał, że w stosunku do zapisów zawartych w tejże decyzji spełnione są następujące parametry: funkcja – mieszkalna; obowiązuje linia zabudowy - zgodnie z załącznikiem graficznym do ww. decyzji, a jako kontynuację linii zabudowy na działce sąsiedniej nr[...], dopuszczono realizację ganku przed linią zabudowy; wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy po rozbudowie wynosi 0,24, nie więcej niż 0,25; szerokość elewacji frontowej - 11,71m, mieści się w przedziale od 7,90m do 12,00m; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej - zgodnie z ww. decyzją na poziomie okapu istniejącego dachu dwuspadowego; kąt nachylenia połaci dachowych w części frontowej budynku - zgodnie z ww. decyzją jako identyczny z istniejącym kątem nachylenia dachu stromego (kontynuacja dachu istniejącego w tych samych parametrach), dla rozbudowy w głębi działki kąt nachylenia dachu wynosi 45° - ustalono od 45° do wartości kąta istniejącego; wysokość głównej kalenicy - zgodnie z ww. decyzją wyznaczono jako przedłużenie kalenicy budynku istniejącego, dla rozbudowy w głębi działki również zastosowano wysokość kalenicy jak w budynku istniejącym zgodnie z decyzją; kierunek głównej kalenicy względem frontu działki - równoległy, na przedłużeniu istniejącej kalenicy, zgodnie z decyzją; wskaźnik miejsc postojowych stałych 1 mp/1 dom - spełniony w postaci dwóch miejsc postojowych w garażu wbudowanym w budynek. Ponadto uznano, iż projekt budowlany spełnia pozostałe warunki w/w decyzji.

Organ I instancji podał, iż obsługa komunikacyjna terenu inwestycji (dz. Nr[...]) z ul. P. poprzez dz. Nr[...], AM-[...], obręb S., zgodna jest z ustaleniami ww. decyzji o warunkach zabudowy, poprzez istniejący i użytkowany zjazd.

Organ wskazał również, że inwestor posiada określone przez D.Spółkę Gazownictwa Sp. z o.o. warunki techniczne przebudowy przyłącza gazu (pismo z dnia [...]r.), uzgodnienie wydane przez D. Spółkę Gazownictwa Sp. z o.o. projektu budowlanego przebudowy przyłącza gazowego z dnia [...] r., oświadczenie o zapewnieniu dostawy paliwa gazowego z dnia [...] r. wydane przez Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A., opinię ZUDP z dnia [...]r. w zakresie projektu przebudowy przyłącza gazu oraz kanalizacji sanitarnej, zgodę na przeniesienie układu pomiarowego (licznika elektrycznego), zgodnie z projektem w obrębie budynku z dnia [...] r., wydane przez E.S.A.

W końcowej części uzasadnienia podkreślono nadto, iż w związku z art. 36a ust. 6 Prawa Budowlanego projektant dopuszcza nieistotne odstępstwa od niniejszego projektu budowlanego w części opisowej projektu.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli G. i M. L., wywodząc, iż dom, którego dotyczy sprawa jest budynkiem poniemieckim o konstrukcji drewnianej, przy czym dwie części nieruchomości w zabudowie bliźniaczej stanowią konstrukcyjnie jedną całość. Posiadają wspólną ścianę, pokrycie dachu i fundamenty. Podnieśli nadto, że w projekcie budowlanym zostały ujęte roboty budowlane, których celem jest zabezpieczenie jedynie części nieruchomości (budynku na działce sąsiada). Obawy skarżących co do pogorszenia stanu technicznego ich części budynku wynikają z faktu, że w wyniku robót budowlanych dojdzie do podziału budynku (projektowana jest dylatacja) oraz z tego, że nie została przeprowadzona ekspertyza obejmująca ich część budynku.

Decyzją z dnia [...] r. nr[...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż stosownie do przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu- lub jego sprawdzenia -zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W razie zaś spełnienia powyższych wymagań, a także zawartych w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego (złożenie wniosku w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, złożenie oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane) organ, w myśl art. 35 ust. 4 ustawy, nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Analizując w postępowaniu odwoławczym ponownie wniosek inwestora o udzielenie na jego rzecz pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego Wojewoda uznał, że spełnione zostały warunki uzyskania pozwolenia na budowę. Przede wszystkim organ wskazał, iż przedstawiony projekt budowlany zgodny jest z decyzją Prezydenta W. z dnia [...] r., (Nr[...]) o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, wywodząc, że zachowane zostały wymagania co do linii zabudowy (będącej kontynuacją zabudowy na działce sąsiedniej nr[...]), wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy (ok. 0,24 wobec dopuszczalnego 0,25), a także parametrów projektowanego budynku mieszkalnego (odpowiednio szerokość elewacji frontowej - 11,72 m wobec dopuszczalnej: 7,9 -12 m, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej - na poziomie okapu istniejącego). Wyjaśniono nadto, iż spełniony został także parametr nachylenia połaci dachowych, a w części frontowej przewidziano kąt nachylenia identyczny z istniejącym kątem nachylenia dachu stromego w budynku rozbudowywanym (budynek w części przebudowywanej nie zmienia parametrów co do wymiarów zewnętrznych). Wysokość kalenicy w części rozbudowywanej jest z kolei równa kalenicy w części istniejącej (przebudowywanej). Zachowano nadto równoległy kierunek kalenicy w stosunku do frontu działki, jako przedłużenie kalenicy istniejącej. Przewidziano 2 miejsca parkingowe wobec wymaganych 1/1 dom, a stosowny opis zgodności inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy został umieszczony na s. 52 projektu.

W dalszej części uzasadnienia wskazano, iż za zachowane należy także uznać warunki określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r, w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W analizowanej bowiem sprawie budynek, w części przebudowywanej, sytuowany jest bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną (od strony zachodniej), co jest dopuszczalne o ile - jak w niniejszej sprawie - wynika to z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także gdy roboty budowlane dotyczą zabudowy jednorodzinnej. Wyjaśniono również, iż w części rozbudowywanej, zachodnia ściana budynku (bez okien) usytuowana będzie w odległości 3,24 m od granicy z sąsiednią działką, a okna usytuowane w połaci dachu od tej strony oddalone od granicy o min. 4 m. Od strony wschodniej natomiast ściana budynku z oknami projektowana jest w odległości 4,22 m.

W ocenie organu odwoławczego planowana inwestycja nie będzie także naruszać innych przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a w szczególności nie będzie wpływała negatywnie na zapewnienie minimalnego czasu nasłoneczniania pomieszczeń w budynku sąsiednim, stanowiącym własność strony odwołującej się. Stosownie bowiem do przepisu § 13 ust. 1 pkt 1a i 2 powyższego rozporządzenia, odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, jak również powinny zostać zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60.

Analizując projekt budowlany organ odwoławczy stwierdził, że nie zachodzi sytuacja, by możliwe było przesłanianie pomieszczeń w budynkach sąsiednich. Dokonana bowiem przez projektanta analiza zacieniania działek sąsiednich i znajdujących się na nich budynków wskazuje, że zacienienie budynku posadowionego po stronie zachodniej przebudowywanego i rozbudowywanego budynku następuje wyłącznie w porannych w godzinach, do ok. godz. 10.15. Zacienienie budynku (pomieszczeń) posadowionego po stronie wschodniej następuje dopiero po godz. 15.50. W pozostałych godzinach pomieszczenia w budynkach sąsiadujących są nasłonecznione, co oznacza spełnienie wyżej opisanych warunków normatywnych.

Wojewoda podniósł nadto, iż przedstawiony projekt budowlany zawiera wymaganą przepisem § 206 ust. 2 powyższego rozporządzenia ekspertyzę techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku, z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego w zakresie możliwości jego przebudowy i rozbudowy wraz z opisem sposobu prowadzenia robót. Ekspertyza ta, nosząca tytuł "Orzeczenie techniczne", uwzględnia, że budynek stanowi pod względem technicznym jeden obiekt położony na dwóch działkach (inwestora oraz stron odwołujących się). Opisując poszczególne elementy konstrukcyjne budynku (fundamenty, posadzki, ściany nośne, strop, schody, ścianki działowe, parterową dobudówkę zlokalizowaną od strony wschodniej) projektant ocenił budynek mieszkalny jako pozostający ogólnie w złym stanie technicznym. W jego ocenie wymianie podlegać powinny elementy drewniane więźby dachowej oraz belki stropowe wskazujące nadmierne ugięcie, stan zaś ścian zewnętrznych, z uwagi na brak możliwości ich zbadania bez znacznej ingerencji, jest trudny do ocen.

Organ II instancji podał, iż analizując zakres robót budowlanych obejmujący również roboty wzmacniające konstrukcję części budynku pozostającego oraz wskazując na sposób ich wykonania (częściowo metodą ręczną) projektant uznał, że planowana przebudowa z rozbudową części istniejącego budynku może być wykonana bez uszczerbku dla pozostającej części budynku. Zaznaczył nadto, że projektowana inwestycja nie wpłynie negatywnie na stan oraz funkcjonowanie pozostałej części budynku zlokalizowanego na działkach nr [...] i nr [...] oraz że uprawnienia projektantów wynikają z dołączonych do projektu dokumentów świadczących o posiadaniu przez te osoby stosownych uprawnień.

Reasumując, Wojewoda ocenił, iż projekt budowlany jest prawidłowy i kompletny z punktu wymagań stawianych przez przepisy art. 34 Prawa budowlanego i rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, przy czym projekt zagospodarowania terenu nie narusza przepisów Prawa budowlanego, rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, zamierzenie budowlane zgodne jest z decyzją o warunkach zabudowy, a nadto inwestor złożył prawidłowo sporządzone oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Spełnione zatem zostały wszystkie przesłanki do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyli G. i M. L. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Kwestionowanej decyzji skarżący zarzucili naruszenie art. 7, 8, 9 i 77 § 1 kpa, poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz nieuwzględnienie interesu skarżących, a także niedoinformowanie ich o wszelkich okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, a nade wszystko nierozpatrzenie całości zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 35 § 1 Prawa budowlanego, poprzez niesprawdzenie przez organ kompletności dokumentacji projektu budowlanego oraz wszelkich niezbędnych i uzasadnionych opinii, zapewniających bezpieczeństwo nieruchomości skarżących.

Uzasadniając złożoną skargę skarżący zarzucili, iż w toku postępowania przed organem I instancji nie uwzględniono ich wniosków dotyczących bezpieczeństwa należącej do nich nieruchomości i niezapewniono im wystarczającego udziału w postępowaniu.

Zdaniem skarżących, w przypadku zamierzenia budowlanego, jakim jest odseparowanie bliźniaczej nieruchomości budynkowej i jej rozbudowa, sposób działania winien być należycie uzgodniony i opracowany w porozumieniu z nimi, albowiem tyczy się bezpośrednio ich nieruchomości, a budynki obecnie posiadają wspólne pokrycie dachu i fundamenty. Opinie zaś znajdujące się w aktach sprawy zdają się odnosić jedynie do nieruchomości wnioskodawcy. W tym kontekście zarzucono, iż w budynku skarżących nie przeprowadzono żadnej inspekcji.

G. i M. L. podnieśli następnie, że wydanie decyzji administracyjnej udzielającej pozwolenia na budowę nie może się ograniczać wyłącznie do sprawdzenia czy wymagane prawem dokumenty znajdują się w aktach sprawy. Organ winien bowiem nie tylko zapoznać się z ich treścią, ale i odnieść się do niej, zwłaszcza wobec faktu zarzutów i zastrzeżeń składanych przez uczestników postępowania.

Skarżący zarzucili nadto, iż znajdująca się w aktach sprawy ekspertyza "Orzeczenie techniczne" z jednej strony wskazuje na zły stan techniczny (pkt 5 - wnioski i zalecenia) i skomplikowany proces przebudowy (pkt 3 - opis konstrukcyjny budynku), z drugiej zaś stwierdzono, że przebudowa nie wpłynie negatywnie na stan i funkcjonowanie pozostałej części budynku, zlokalizowanego na działkach [...] i [...], stanowiącego w istocie jeden budynek. W ocenie skarżących, opinia ta jest niekompletna i niepełna, co rzutuje bezpośrednio na kompletność dokumentacji z punktu widzenia art. 34 Prawa budowlanego, a planowane dylatacje w sposób bezpośredni ingerują w substancję ich budynku. Używanie zaś eufemizmów jak "nienajlepszy stan budynku" we wnioskach końcowych opinii tylko potęguje wątpliwości i zastrzeżenia skarżących, a nadto uzasadnia wykonanie dodatkowej ekspertyzy uwzględniającej wszelkie ewentualne następstwa dla konstrukcji całego obiektu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanej decyzji.

Odnosząc się do zarzutu zawartego w skardze odnoszącego się do wadliwie sporządzonej ekspertyzy technicznej stanu konstrukcji i elementów budynku Wojewoda podał, iż ekspertyza ta uwzględniała, że budynek pozostaje ogólnie w złym stanie technicznym, a projektant szczegółowo opisał stan istniejącego budynku i zakres robót budowlanych, oceniając także ich wpływ na pozostałą część budynku.

Odpowiedź na skargę złożył nadto uczestnik postępowania – Cz. H., wnosząc o jej oddalenie i wywodząc, że skarżący nie wykazali, w jaki sposób podniesione przez nich zarzuty miały wpływ na wynik sprawy. Inwestor podkreślił, powołując się na poglądy judykatury, iż przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ administracji architektoniczno – budowlanej został pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu, a jego ocenie może podlegać jedynie sprawdzenie zgodności przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym. Z uwagi zaś na spełnienie przez niego przesłanek określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego Prezydent W. - po przeanalizowaniu złożonego wniosku - zasadnie udzielił pozwolenia na budowę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Zgodnie zaś z art. 151 powyższej ustawy, w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.

Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie doszło do uchybień uprawniających do wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanego rozstrzygnięcia.

W rozpoznawanej sprawie kontroli tutejszego Sądu podlegała decyzja Wojewody z dnia [...] r. (Nr[...] ) utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r. (Nr[...]) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Cz.H. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej przy ul. P. [...] we W. (Obręb S., AM –[...], dz. Nr[...]). W ocenie strony skarżącej kwestionowana decyzja została podjęta z naruszeniem art. 35 § 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) i z naruszeniem art. 7, 8, 9 i 77 § 1 kpa.

Powyższe zarzuty strony skarżącej w realiach niniejszej sprawy nie są uzasadnione. Stosownie bowiem do art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego).

Zgodnie zaś z ust. 4 tegoż artykułu, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W powyższych regulacjach normatywnych określono zakres działania organu administracji architektoniczno – budowlanej przy zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Do kompetencji tegoż organu należy sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadająca właściwe uprawnienia budowlane. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega natomiast sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno – budowlanymi. Na tym etapie postępowania następuje również określenie obszaru oddziaływania obiektu, niezbędne do prawidłowego ustalenia stron postępowania (por. R.Dziwiński, P. Ziemski; Komentarz do art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, [w:] R. Dziwiński, P. Ziemski, Prawo budowlane. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006, wyd. II). Przepis zaś z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego jednoznacznie ustala, że właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli spełnione zostały wymagania, o których mowa powyżej oraz wówczas gdy inwestor złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 32 ust. 4 pkt 1) lub złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane (art. 32 ust. 4 pkt 1a) lub też złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2). Oznacza to więc, iż przepis z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby wydanie tegoż pozwolenia (por. E. Radziszewski, Prawo budowlane. Przepisy i komentarz, Warszawa 2006, s. 129).

Badając - w kontekście powyższych uregulowań - zgodność z prawem zaskarżonej decyzji należało uznać, że organ nie tylko mógł, ale i miał obowiązek udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji i dlatego zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W niniejszej sprawie – wbrew zarzutom strony skarżącej – organy w toku prowadzonego postępowania sprawdziły kompletność dokumentacji projektu budowlanego oraz wszelkich niezbędnych i uzasadnionych opinii zapewniających bezpieczeństwo nieruchomości G. i M. L. Zważyć bowiem należy, że organy administracji architektoniczno – budowlanej prawidłowo oceniły, iż przedstawiony projekt budowlany jest zgodny z decyzją z dnia [...] r. (Nr[...]) ustalającą na rzecz Cz. H. warunki zabudowy dla niniejszej inwestycji, a dokładniej zachowane zostały wymagania co do linii zabudowy (będącej kontynuacją zabudowy na działce sąsiedniej nr[...]), wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy (ok. 0,24 wobec dopuszczalnego 0,25), a także parametrów projektowanego budynku mieszkalnego (odpowiednio szerokość elewacji frontowej - 11,72 m wobec dopuszczalnej: 7,9 -12 m, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej - na poziomie okapu istniejącego). Spełniony został także parametr nachylenia połaci dachowych, a w części frontowej przewidziano kąt nachylenia identyczny z istniejącym kątem nachylenia dachu stromego w budynku rozbudowywanym (budynek w części przebudowywanej nie zmienia parametrów co do wymiarów zewnętrznych). Wysokość kalenicy w części rozbudowywanej jest z kolei równa kalenicy w części istniejącej (przebudowywanej). Zachowano nadto równoległy kierunek kalenicy w stosunku do frontu działki, jako przedłużenie kalenicy istniejącej. Przewidziano 2 miejsca parkingowe wobec wymaganych 1/1 dom, a stosowny opis zgodności inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy został umieszczony na s. 52 projektu.

Inwestor złożył nadto stosowne oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a także wymagane opinie, pozwolenia i uzgodnienia, wymienione w decyzji organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił pogląd Wojewody iż planowana inwestycja jest zgodna z postanowieniami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. Nr 75, poz. 690 ze zm.). W analizowanej bowiem sprawie budynek, w części przebudowywanej, sytuowany jest bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną (od strony zachodniej), co jest dopuszczalne o ile wynika to - tak jak w niniejszej sprawie - z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także gdy roboty budowlane dotyczą zabudowy jednorodzinnej. Wyjaśniono także, iż w części rozbudowywanej, zachodnia ściana budynku (bez okien) usytuowana będzie w odległości 3,24 m od granicy z sąsiednią działką, a okna usytuowane w połaci dachu od tej strony oddalone są od granicy o min. 4 m. Od strony wschodniej natomiast ściana budynku z oknami projektowana jest w odległości 4,22 m. Powyższe odległości są zgodne z zapisami § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 3 powyższego rozporządzenia. Słusznie nadto uznał organ odwoławczy - czego także nie kwestionuje strona skarżąca - iż planowana inwestycja nie będzie także naruszać innych przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a w szczególności nie będzie wpływała negatywnie na zapewnienie minimalnego czasu nasłoneczniania pomieszczeń w budynku sąsiednim, stanowiącym własność G. i M. L.

Sąd nie podzielił zarzutu strony skarżącej, kwestionującego kompletność sporządzonej ekspertyzy oraz trafność zawartych w niej wniosków. Zważyć bowiem należy, iż podstawę prawną tejże ekspertyzy stanowił przepis § 206 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, normujący, że rozbudowa, nadbudowa, przebudowa oraz zmiana przeznaczenia budynku powinny być poprzedzone ekspertyzą techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku, z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego. Przepis ów został zamieszczony w dziale V powyższego rozporządzenia, który odnosi się do bezpieczeństwa konstrukcji w fazie projektowania i wykonywania budynków. Jego celem jest dokonanie oceny technicznej istniejącego stanu konstrukcji i elementów budynku, z uwzględnieniem podłoża gruntowego wobec planowanej jego rozbudowy, przebudowy, nadbudowy czy zmiany przeznaczenia. Innymi słowy, ekspertyza ta winna po pierwsze ukazywać stan techniczny objętego zamiarem inwestycyjnym budynku oraz zakres planowanych robót, a po wtóre określać zalecenia przy planowanych pracach modernizacyjnych, kolejność i rodzaj wykonywanych robót oraz ich wpływ na istniejący obiekt. Takie też elementy zawiera kwestionowana przez skarżących ekspertyza, która w uwagach końcowych jednoznacznie wskazuje, że planowana przebudowa z rozbudową części istniejącego budynku mieszkalnego może być wykonana bez uszczerbku dla pozostającej części obiektu, a z uwagi na nienajlepszy stan techniczny istniejącego obiektu przy pracach modernizacyjnych należy bezwzględnie przestrzegać zaleceń zawartych w tymże opracowaniu. Odnosząc się zaś do twierdzeń skarżących o potrzebie sporządzenia dodatkowej ekspertyzy wyjaśnić należy, że przywołany powyżej przepis rozporządzenia nie stoi na przeszkodzie nałożeniu obowiązku wykonania ekspertyzy także po wydaniu pozwolenia na budowę przed rozpoczęciem budowy, jak i w toku budowy w celu zapobieżenia zagrożeniom dla bezpieczeństwa budynków istniejących (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1230/07).

Chybione są także w ocenie Sądu zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych, a dokładniej: art. 7, 8, 9 i 77 § 1 KPA. Celem tychże regulacji prawnych jest nałożenie na organ administracji publicznej obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez zobligowanie organu prowadzącego postępowanie administracyjne nie tylko do rozpatrzenia całego materiału dowodowego, ale również do podjęcia czynności mających na celu zebranie tegoż materiału oraz udzielania informacji faktycznych i prawnych stronom postępowania. W doktrynie podkreśla się, że uzyskanie pełnego materiału dowodowego, to zebranie dowodów odnoszących się do wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy okoliczności. Nadto nałożony na organy obowiązek przeprowadzenia całego postępowania dowodowego co do wszystkich istotnych okoliczności spoczywa na organie i nie może być przerzucony na stronę. W sytuacji jednak gdy strona przedstawi niepełny materiał dowodowy, organ ma obowiązek z własnej inicjatywy go uzupełnić (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 402-405).

W niniejszej sprawie decyzje organów obu instancji zostały podjęte po rzetelnie przeprowadzonych postępowaniach, a zebrany materiał dowody pozwalał na należyte ustalenie okoliczności faktycznych i prawnych, co znalazło swoje odzwierciedlenie w prawidłowo sporządzonych uzasadnieniach. Nie można nadto zgodzić się z twierdzeniami skarżących, iż nie byli oni informowani o okolicznościach faktycznych i prawnych. Zostali oni bowiem pismem z dnia [...] r. poinformowani o wszczęciu tegoż postępowania administracyjnego, a także pouczeni o przysługującym im prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania administracyjnego i możliwości przeglądania akt sprawy.

Konkludując, uznać należy, iż w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd - na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - oddalił skargę.