Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 520/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 619  Stosunki pracy i stosunki służbowe, sprawy z zakresu inspekcji pracy
Skarżony organ: Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.), Sędziowie : WSA Alina Dominiak, As. WSA Krzysztof Gruszecki, , Protokolant Anna Zegan, po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J.K. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia 24 stycznia 2003 r. nr 16/2003 w przedmiocie dodatku specjalnego uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Komendant Portu Wojennego decyzją nr [...] z dnia 4 listopada 2002 r. na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (tekst jednolity Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 18 ze zm.) oraz § 5 ust. 1, § 11 pkt 1 lit.a, pkt 2 i pkt 4 w związku z § 12 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i ust. 3, § 31 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005) przyznał Kmdr ppor. J. K. – zastępcy dowódcy dywizjonu-dowódcy grupy, dodatek za służbę na morzu od dnia 1 lipca 2002 r. w wysokości 55% uposażenia bazowego i dodatek specjalny od dnia 1 lipca 2002 r. w wysokości 27% kwoty należnego uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego według 17 grupy uposażenia.

Uzasadniając decyzję w części dotyczącej dodatku specjalnego organ I instancji podał, że Kmdr ppor. J.K. pełni służbę w dowództwie pomocniczych jednostek pływających Komendy Portu Wojennego. W związku z powyższym, zgodnie z § 34 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy, wymieniony żołnierz jest uprawniony do dodatku specjalnego w wysokości 27% kwoty należnego uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego według 17 grupy uposażenia.

J.K. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, kwestionując wysokość przyznanego dodatku specjalnego. W odwołaniu wskazał, iż na stanowisku zastępcy dowódcy dywizjonu-dowódcy grupy wykonuje obowiązki dowódcy grupy okrętów. Powołując się na rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2001 r., zmieniające rozporządzenie w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy, zmieniające brzmienie § 31 pkt 4c, wniósł o zwiększenie przysługującego mu dodatku specjalnego do wysokości 34% od dnia 1 lipca 2002 r.

Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] decyzją Nr [...] z dnia 24 stycznia 2003 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że organ I instancji wydał decyzję w oparciu o właściwy, aktualnie obowiązujący akt prawny. Dywizjon, w którym odwołujący się pełni służbę nie jest jednostką wojskową w rozumieniu § 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005 ze zm.). Dywizjon Pomocniczych Jednostek Pływających pozostaje w strukturze organizacyjnej Komendy Portu Wojennego jako pododdział tej jednostki organizacyjnej Marynarki Wojennej i nie ma statusu jednostki wojskowej.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J.K. zarzucił decyzji organu odwoławczego naruszenie § 31 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy. Skarżący wskazał, iż organ odwoławczy nie zajął stanowiska odnośnie zastosowania do jego osoby § 31 ust. 1 pkt 4 lit. c) cytowanego rozporządzenia.

W odpowiedzi na skargę Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podał, że skarżący nie dowodził grupą okrętów. Skarżący został wyznaczony na dowódcę grupy w dywizjonie Pomocniczych Jednostek Pływających, a nie na dowódcę grupy okrętów. Powołując się na pkt 1 Regulaminu służby na okrętach MW, organ II instancji podał, że pomocnicze jednostki pływające nie są okrętami, zatem uznanie, iż skarżący nabył uprawnienia do dodatku specjalnego za dowodzenia jakimkolwiek okrętem jest bezzasadne.

Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia wysokości dodatku specjalnego, przysługującego skarżącemu. Kwestia ta sprowadza się w istocie rzeczy do oceny, który przepis rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005 ze zm.) ma zastosowanie do skarżącego, uwzględniając zajmowane przez niego stanowisko służbowe.

Organ I instancji jako podstawę prawną rozstrzygnięcia w przedmiocie dodatku specjalnego wskazał § 31 ust. 1 pkt 7 cytowanego rozporządzenia, chociaż w uzasadnieniu decyzji organ powołał § 34 ust. 1 pkt 7 niniejszego rozporządzenia, co prawdopodobnie jest wynikiem błędu pisarskiego. Skarżący natomiast w odwołaniu wskazał, że jego zdaniem zajmowane przez niego stanowisko służbowe uzasadnia przyznanie mu dodatku specjalnego na podstawie § 31 ust. 1 pkt 4 lit. c) cytowanego rozporządzenia.

Organ II instancji jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji w ogóle nie odniósł się do zagadnienia stanowiącego istotę sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ powołał się na § 2 przedmiotowego rozporządzenia, wskazując, iż dywizjon, w którym skarżący pełni służbę nie jest jednostką wojskową.

Przepis § 2 cytowanego rozporządzenia zawiera tzw. "słowniczek", tzn. reguluje znaczenie wyszczególnionych określeń, które zostały użyte w rozporządzeniu. Z treści niniejszego przepisu nie wynika, aby mógł on stanowić samodzielna podstawę prawną w sprawie o wysokość dodatku specjalnego. Wysokość dodatków specjalnych została uregulowana w przepisie § 31 przedmiotowego rozporządzenia. Organ odwoławczy winien, zatem, w oparciu przede wszystkim o ten przepis dokonać analizy, w jakiej wysokości przysługuje skarżącemu dodatek specjalny i uzasadnić zajęte stanowisko, odnosząc się jednocześnie do zasadności podstawy prawnej wskazanej przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera jednakże takich rozważań.

Wobec powyższego należało stwierdzić, że organ odwoławczy w ogóle w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się do istoty sprawy. Jak wynika z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia żadnego z warunków określonych w art. 107 § 3 k.p.a. W istocie rzeczy niniejsze uzasadnienie pozbawione jest uzasadnienia faktycznego, jak i uzasadnienia prawnego. Stosownie zaś do art. 107 § 1 k.p.a. uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, zawartego w dyspozytywnej części decyzji. Niespełnienie przez uzasadnienie decyzji podstawowych, niezbędnych warunków określających jego treść, stanowi wadę decyzji administracyjnej, która nie pozwala na dokonanie kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia, a zatem stanowi takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Uzasadnienie zajętego przez organ odwoławczy stanowiska w odpowiedzi na skargę nie może zastępować uzasadnienia decyzji, co oznacza, iż w takiej sytuacji argumentacja zawarta w odpowiedzi na skargę nie ma wpływu na rozstrzygnięcie Sądu, gdyż nie podlega merytorycznej ocenie.

Rzeczą organu odwoławczego przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będzie wydanie decyzji odpowiadającej wszystkim wymogom, zawartym w art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.

Jednocześnie Sąd nie określił w wyroku czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana. W ocenie Sądu wykładnia celowościowa prowadzi do wniosku, że art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odnosi się do aktów lub czynności, które podlegają wykonaniu. Ratio legis niniejszego przepisu wskazuje, iż jego stosowanie ma zabezpieczyć stronę, której skarga została uwzględniona przed ewentualnym wykonaniem przez organ, przed uprawomocnieniem się wyroku, aktu uchylonego przez Sąd. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja w istocie rzeczy sprowadza się do odmowy przyznania skarżącemu wyższego, niż określony w decyzji organu I instancji, dodatku specjalnego, a zatem brak podstaw, aby odnosić się do kwestii jej wykonalności do czasu uprawomocnienia się wyroku.