Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 53/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-05-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6262 Radni
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 1
journal: Dz.U. 1991 nr 55 poz 234
law: Ustawa z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych.
article: art. 25 par. 1, 2,,  art. 35 ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Sędzia WSA Sędzia WSA Anna Siedlecka, Jerzy Strzebinczyk, , Protokolant Katarzyna Kiermacka, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi R. Do. na uchwałę Rady Miejskiej S. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] października 2015 r. Starosta Powiatu S. zwrócił się do rady Miejskiej S. z wnioskiem o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną R. D. (dalej: skarżąca, strona), zatrudnioną w Starostwie Powiatowym w S., na stanowisku Sekretarza Powiatu S. Jako przyczynę rozwiązania stosunku pracy (z zachowaniem 3-miesięcznego okresu wypowiedzenia) wskazał negatywną ocenę pracy skarżącej poprzez niewykonywanie podstawowych obowiązków określonych dla sekretarza, nierzetelne i nieefektywne wykonywanie przydzielonych obowiązków w tym nieprawidłowe planowanie i organizacja pracy podległego wydziału, skutkująca nieterminowym udzielaniem odpowiedzi na pytania zadawane przez radnych Powiatu S., niewłaściwą organizację pracy Starostwa przez brak kompleksowego funkcjonowania systemu El-dok, niewłaściwy nadzór nad mieniem, w tym nieprzestrzeganie Instrukcji ws. Gospodarki majątkiem trwałym, nieaktualizowanie regulaminów wewnętrznych, w tym Regulaminu Organizacyjnego, wykorzystywanie stanowiska służbowego do realizacji zadań i czynności niewynikających ze stosunku pracy. Powyższe doprowadziło do utraty zaufania do skarżącej, jako gwaranta prawidłowego funkcjonowania Starostwa. Pismo to skierowano do Związków Zawodowych z Starostwie Powiatowym w S.

Zakładowa Organizacja Związkowa NSZZ "Solidarność" w piśmie z dnia [...] października 2015 r. stwierdziła, że w związku z art. 32 ust.1 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz. U. Nr 55, poz. 234 ze zm.) nie wyraża zgody na rozwiązanie z radną stosunku pracy, zaś zawarte w piśmie Starosty zarzuty nie zostały poparte żadnymi dowodami, ani nie znajdują oparcia w znanym ZOZ stanie faktycznym, którego ustalenie potwierdzają wyczerpujące wyjaśnienia radnej. Zaznaczono tez, że zarzut utraty zaufania jako gwaranta prawidłowego funkcjonowania Starostwa narusza prawa objęte ochroną prawną funkcjonariuszy publicznych w związku ze sprawowaniem mandatu radnej ( art. 25 § 1 u.s.g.)

Na sesji w dniu 27 października 2015 r. Rada Miejska S., na podstawie art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) – dalej: u.s.g., pojęła uchwałę Nr [...] o wyrażeniu zgody na rozwiązanie z radną R. D. stosunku pracy.

W uzasadnieniu uchwały przywołano argumenty zawarte we wniosku Starosty oraz powołano się na art. 25 ust. 2 u.s.g., stwierdzając, że Rada może odmówić zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu – a takie okoliczności nie zachodzą w przedmiotowej sprawie.

W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa skarżąca wezwała do uchylenia w całości przedmiotowej uchwały zarzucając:

1) rażące naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 25 ust. 2 u.s.g., gdy podstawę wystąpienia o zgodę na rozwiązanie stosunku pracy stanowiły zdarzenia związane z wykonywaniem przez skarżącą mandatu,

2) błędną wykładnię art. 25 ust. 2 u.s.g., poprzez przyjęcie, że decyzja o wyrażeniu zgody na rozwiązanie stosunku pracy nie podlega swobodzie uznaniowej gminy oraz , że gmina nie ma kompetencji do dokonywania analizy przyczyny wypowiedzenia

3) naruszenie przepisów postępowania tj. § 33 statutu Gminy S..

Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. Rada Gminy S. poinformowała skarżącą o pojęciu uchwały nieuwzględniającej żądania usunięcia naruszenia prawa.

W skardze do tutejszego Sądu na uchwałę Nr [...] skarżąca wniosła o stwierdzenie jej nieważności, wstrzymanie jej wykonania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżąca podtrzymała zarzuty podniesione w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa.

Odwołując się do treści art. 35 ust. 2 u.s.g. podniosła, że podjęcie uchwały w tym trybie wymaga przeanalizowania przez radę gminy wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, co powinno znaleźć swój wyraz w jej uzasadnieniu, z którego musi wynikać, że zbadano merytorycznie wskazane we wniosku motywy pracodawcy i się do nich ustosunkowano. Zaskarżona uchwała tych wymogów, zdaniem skarżącej, nie spełnia. Uzasadnienie tej uchwały było powtórzeniem treści wniosku Starosty z dnia [...] października 2015 r. i nie świadczy o tym, że Rada merytorycznie zbadała motywy Starosty i się do nich ustosunkowała.

Skarżąca zarzuciła ponadto, że treść uchwały była identyczna z treścią jej projektu z dnia 21 października 2015 r, który zgodnie z oświadczeniem Przewodniczącego Rady, został przekazany do dwóch istniejących klubów Rady Miejskiej, do których Skarżąca nie należy. Nikt nie zwrócił się do niej o wypowiedzenie się o przedstawienie swojego stanowiska przed obradami w dniu 27 października 2015 r, a podczas tych obrad swoje stanowisko przedstawił tylko klub Porozumienie Samorządowe, a wniosek Starosty był jedynym argumentem, do którego ten klub się odniósł.

Skarżąca zarzuciła też naruszenie § 33 Statutu Gminy S. przez Przewodniczącego Rady , który nie dochował określonego w tym przepisie terminu. Terminarz rozpoznania wniosku wskazuje bowiem, że radni nie mieli czasu i możliwości dokonania analizy przyczyn rozwiązania umowy oraz innych niezbędnych dokumentów w sprawie (m.in. załączniki otrzymane od Przewodniczącego Komisji Zakładowej NSZZ "Solidarność".

W dalszej części skargi podkreślono, że Skarżąca przekazała osobiście na sesji w dniu 27 października 2015 r. każdemu z radnych pismo odnoszące się do zarzutów Starosty, pismo Starosty do Komisji ZOZ z dnia 19 października 2015 r., Pismo przewodniczącego ZOZ z dnia 26 października, kierowane do Starosty. W trakcie sesji nikt nie próbował się odnieść do treści pisma Skarżącej, nie zadawano jej żadnych pytań, Starosta nie udzielił odpowiedzi na kierowane do niego pytania.

Skarżąca sformułowała także zarzuty naruszenia art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 Ustawy z dnia 14 czerwca 196-0 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm) – dalej: k.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania obywatela do organów Państwa, a także art. 77, art. 80 i art. 81 k.p.a. poprzez brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, przedstawianie stanu faktyczne niezgodnie z rzeczywistością, a także pominięcie zarzutów skarżącej.

Odpowiadając na skargę burmistrz Miasta i Gminy S. wniósł o jej oddalenie.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z treścią art. 3 § 1 i 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosuje środki przewidziane w ustawie, przy czym kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz inne akty tych organów lub ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny dokonuje ocena m.in. zaskarżonych uchwał z punktu widzenia ich zgodności z prawem. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Orzekając w ramach tak określonej kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podejmując uchwałę o wyrażeniu zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną Rada Gminy powołała się na uprawnienie przyznane jej przepisem art. 25 ust. 2 u.s.g. Zgodnie z tą regulacją, rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady gminy, której jest członkiem. Rada odmówi zgody jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu.

Wymóg uzyskania zgody rady gminy na rozwiązanie stosunku pracy z pracownikiem pełniącym funkcję radnego (zdanie pierwsze art., 25 ust. 2 ) oraz przesłanki obligatoryjnej odmowy wyrażenia takiej zgody (zdanie drugie) zakreślają wynikające z tego przepisu ramy ochrony trwałości stosunku pracy radnego. Z jednej więc strony art. 25 ust.2 u.s.g. ustanawia formalny warunek wstępny dla pracodawcy, poprzez nałożenie na niego obowiązku wystąpienia do rady gminy o zgodę na rozwiązanie stosunku pracy. Zaniechanie tej procedury bądź nieuzyskanie wymaganej tym przepisem zgody stanowi formalną przeszkodę dla rozstania się z pracownikiem. Z drugiej strony, przepis ten stanowi o zakresie swobody rady gminy przy ocenie wniosku o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. W orzecznictwie i doktrynie zgodnie w zasadzie wyrażany jest pogląd, że kwestia ta została poddana uznaniu rady gminy, z wyłączeniem sytuacji, gdy podstawą rozwiązania stosunku pracy są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu – kiedy to rada gminy jest zobligowana odmówić wyrażenia zgody. W ten sposób ustawodawca przyznał radzie gminy prawo do ingerowania do pewnego stopnia w stosunki pomiędzy pracodawcą a pracownikiem pełniącym funkcje radnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się przedstawiony wyżej, dwojaki charakter ochrony stosunku pracy radnego: względny i bezwzględny. O ile bowiem związaną jest decyzja rady w sytuacji, gdy podstawą rozwiązania stosunku pracy przez pracodawcę są zdarzenia wiążące się z wykonywaniem mandatu przez radnego, o tyle pozostałe przypadki wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy, bądź odmowy takiej zgody zostały pozostawione swobodnemu uznaniu rady gminy, która decyduje, czy zachodzą przesłanki uwzględnienia wniosku pracodawcy (wyrok NSA z dnia 9 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 625/15, dostępny w internetowej bazie orzeczeń CBONSA).

Taka konstrukcja ochrony stosunku pracy radnego opiera się na założeniu, że sam fakt działalności pracownika w pracach organu samorządowego nie powinien w negatywny sposób rzutować na jego sytuację w relacjach w pracodawcą, podobnie jak to, że okoliczność zatrudnienia nie powinna powodować ograniczeń w wykonywaniu mandatu radnego. Ścisłe powiązanie przesłanek obligatoryjnej odmowy wyrażenia zgody, o jakiej mowa w art. 25 ust. 2 u.s.g. z wykonywaniem mandatu radnego prowadzi zarazem do uzasadnionego wniosku, że przepis ten nie ma służyć stworzeniu dodatkowych przywilejów dla radnych w zakresie prawa pracy, ale przede wszystkim ma ich zabezpieczyć ich przed ściśle określonymi (rozwiązanie stosunku pracy) konsekwencjami dotyczącymi stosunku pracy, które jednak nie są wynikiem zwykłych uchybień obowiązkom pracowniczym lub okoliczności niezależnych od sprawowanej funkcji radnego, ale zdarzeń, które można powiązać z wykonywaniem obowiązków radnego. Jak podkreśla się w orzecznictwie "Ochrona stosunku pracy radnego jest uzasadniona wyłącznie w sytuacji, gdy zostanie udowodnione, że do rozwiązania stosunku pracy nie doszłoby, gdyby pracownik nie posiadał mandatu radnego. Tak, więc w każdym przypadku nie wyrażenia zgody przez radę gminy na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, powinno być wykazane, że wykonywanie przez pracownika mandatu radnego, choćby w najmniejszym stopniu, determinuje decyzję pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę" ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2014 r,. sygn.a kt II OSK 3133/13, podobnie wyrok WSA w Warszawie, z dnia 5 października 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 97/15). Skoro celem regulacji art. 25 ust. 2 u.s.g. jest zapewnienie radnemu swobodnego sprawowania mandatu, a nie zabezpieczenie go przed utratą pracy, to rada gminy podejmując uchwałę w przedmiocie wyrażenia zgody na zwolnienie, nie powinna ingerować w prawo pracodawcy do "rozstania" się z pracownikiem, gdy ma to uzasadnienie w obowiązującym porządku prawnym i nie jest związane z wykonywaniem przez radnego mandatu (por. A. Szewc, Komentarz do art. 25 ustawy o samorządzie gminnym, [w:] Lex). W wyroku z dnia 7 października 2008 r., sygn. akt: III SA/Lu 247/08 (Lex nr 511513).

O ile jednak nie zostanie wykazane, że u podstaw rozwiązania stosunku pracy legły okoliczności pozostające w związku z pełnioną przez pracownika funkcja radnego, wówczas możliwość wyrażenia lub odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy została poddana swobodnemu uznaniu rady gminy – co w konsekwencji wpływa na zakres sądowoadministracyjnej kontroli uchwały w tym przedmiocie. Skoro bowiem, poza przypadkiem obligatoryjnej odmowy wyrażenia takiej zgody, rada może, ale nie musi zgodzić się na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, to ocenie Sądu podlegać będzie nie tyle słuszność ostatecznego stanowiska rady, ale to, czy nie było ono oparte na uznaniu noszącym cechy dowolności. W takim wypadku podstawowego znaczenia nabiera to, czy uchwałę w kwestii, o jakiej mowa w art. 25 ust. 2 u.s.g. oparto na wnikliwym przeanalizowaniu okoliczności powołanych jako przemawiające za rozwiązaniem stosunku pracy i ich ocenie w świetle nie tylko gwarancji sprawowania mandatu radnego, ale także ogólnie przyjętych zasad i wartości porządku prawnego. Można zauważyć, że w orzecznictwie różnie ocenia się, w na ile rada gminy jest uprawniona do odmowy wyrażenia zgody w zależności od stopnia, w jakim możliwe jest stwierdzenie, że wykonywanie mandatu wpływa na decyzję o rozwiązaniu stosunku pracy. Sąd w niniejszej sprawie podziela pogląd, że art. 25 ust. 2 u.s.g. nie można interpretować w ten sposób, że rada gminy zawsze musi wyrazić zgodę na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli pracodawca nie stawia mu zarzutów związanych z wykonywaniem mandatu radnego (por. wyroki NSA: z dnia 18 września 2008 r., sygn. akt II OSK 952/08 oraz z a dnia 27 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1074/10, NZS 2010, nr 6, oraz wyrok Sądu Najwyższego z 17 września 2007 r., sygn. akt III PK 36/07). Konieczne jest natomiast poddanie uznania organu samorządu ograniczeniom wedle wskazanych wyżej kryteriów. Oznacza to, że wyrażając zgodę lub odmawiając wyrażenia zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy w ramach uznania, rada gminy musi się kierować szczególnymi okolicznościami konkretnego przypadku, które na tle poczynionych ustaleń wskazywałyby na to, że przyjęcie przeciwnego stanowiska prowadziłoby do naruszenia lub obejścia podstawowych zasad porządku prawnego lub powszechnie akceptowanych wartości.

Rację ma skarżąca, zwracając uwagę na istotną w tym zakresie rolę uzasadnienia uchwały rady gminy. W uzasadnieniu zawarte są bowiem motywy, którymi kierowała się rada i bez ich znajomości nie sposób stwierdzić, czy a) rada działała w ramach związania czy na zasadzie uznania b) jakie przesłanki i okoliczności rozważała i uznała za udowodnione podejmując uchwałę określonej treści. Podkreślenia zarazem wymaga, że w procesie sądowo administracyjnej kontroli uchwały jej uzasadnienie jest przede wszystkim punktem odniesienia dla oceny spełnienia przesłanek z art. 25 ust.2 u.s.g. (a więc, czy przyczyny rozwiązania stosunku pracy można, i w jaki sposób, powiązać z wypowiedzeniem stosunku pracy radnemu), nie zaś kryterium oceny, czy słuszne było rozwiązanie stosunku pracy.

Reasumując, na radzie gminy spoczywa bezwzględny obowiązek odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy tylko wówczas, gdy po zbadaniu motywów podanych we wniosku pracodawcy oraz uwzględnieniu ewentualnie innych okoliczności faktycznych, które wyszły na jaw w wyniku podjętego postępowania wyjaśniającego, rada dojedzie do przekonania, że zostało wykazane, że podstawą rozwiązania stosunku pracy były zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu radnego. W pozostałych przypadkach rada działa na zasadzie uznania. Obejmuje to także takie przypadki, gdy nie da się wykluczyć związku pomiędzy pełnioną przez pracownika funkcją w radzie gminy a rozwiązaniem z nim stosunku pracy, ale nie wykazano, że legł on u podstaw wypowiedzenia. Stwierdzenie takiego prawdopodobieństwa przez radę może być co prawda powodem lub jednym z powodów przemawiających za podjęciem decyzji o odmowie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy, ale uchwałę podjętą w takich warunkach zawsze należy oceniać pod kątem tego, czy za taką ingerencją w stosunki pomiędzy pracownikiem a pracodawcą faktycznie w danym przypadku przemawiała ochrona porządku prawnego i istotnych z jego punktu widzenia wartości. Nie można przy tym tracić z oczu, że co do zasady ani rada gminy ani sąd administracyjny nie są właściwe do oceny stosunków z zakresu prawa pracy. Rada gminy nie ma zatem obowiązku ustalania tego, czy podane przez pracodawcę motywy rozwiązania stosunku pracy, niezwiązane ze sprawowanym przez pracownika mandatem radnego, znajdowały oparcie w rzeczywistości i uzasadniały wypowiedzenie umowy, w szczególności, gdy twierdzenia dwóch pracodawcy i pracownika wzajemnie sobie przeczą. W tym zakresie bowiem strony mogą dowodzić swoich racji przed sądem powszechnym i wynikający z art. 25 ust. 2 u.s.g. zakres ochrony nie sięga tak głęboko.

Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy Sąd doszedł do przekonania, że wyrażają w zaskarżonej uchwale zgodę na rozwiązanie ze Skarżącą stosunku pracy Rada Miejska S. nie naruszyła art. 25 ust. 2 przez jego błędną wykładnię lub zastosowanie.

Skierowany do Rady wniosek Starosty wskazywał skonkretyzowane zarzuty dotyczące uchybienia obowiązkom pracowniczym Skarżącej. Okoliczności podane przez pracodawcę jako podstawa rozwiązania stosunku pracy, wiązały się ściśle z obowiązkami powierzonymi Skarżącej w związku z zajmowanym stanowiskiem Sekretarza Powiatu S. Żadna z nich nie wskazywała natomiast na jakikolwiek związek ze sprawowaniem przez nią mandatu radnej. Tego rodzaju powiązania nie da się wyprowadzić ani z samego opisu zarzucanych uchybień w wykonywaniu pracy, zawartego we wniosku Starosty, ani też z protokołu z XIII sesji Rady Miejskiej S., na której wniosek ten, przy udziale skarżącej, był poddany dyskusji, podobnie jak z cyfrowego zapisu dyskusji, załączonego na płycie CD. W swoim piśmie wyjaśniającym z dnia [...] października 2015 r. Skarżąca również nie wykazała, zdaniem Sądu takiego rodzaju zależności. Wskazuje ona co prawda, że spotykała się ze strony pracodawcy ze złośliwymi uwagami i komentarzami, związanym z jej pracą w poszczególnych komisjach rady i wyjazdami służbowymi oraz na przewijający się w rozmowach wątek nacisków ze strony "pewnych osób i lokalnych polityków". Poza powyższymi zarzutami Skarżąca nie opisała jednak żadnych konkretnych sytuacji ani nie przedstawiła dowodów na ich potwierdzenie. W tej sytuacji powyższe zarzuty pozostają w sferze jednostronnych twierdzeń, nie mających oparcia w obiektywnych dowodach. Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że Skarżąca wykazała istnienie takich okoliczności, które obligowałyby Radę do odmownego załatwienia wniosku Starosty.

Przechodząc natomiast do oceny działania Rady w ramach swobodnego uznania, Sąd również nie stwierdził, by zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały.

Z uzasadnienia powyższej uchwały wynika, że Rada Miejska S. uznała, że tak jak podał w swoim wniosku Starosta, podstawą rozwiązania stosunku pracy ze Skarżącą były wymienione w nim naruszenia obowiązków pracowniczych, które ostatecznie skutkowały negatywną oceną jej pracy. Podkreślić w tym miejscu należy, że jakkolwiek w uzasadnieniu, podobnie jak we wniosku Starosty, nie zawarto szczegółowego opisu działań i zaniechań Skarżącej, prowadzących do postawienia jej takich zarzutów, to z protokołu z sesji Rady oraz zapisu elektronicznego wynika, że Starosta przedstawiał swoje argumenty, mające potwierdzać zasadność postawionych zarzutów (dotyczące m.in. niezgłaszania urlopu skracania czasu pracy bez jego zgody, wykorzystywania samochodu służbowego i usług kierowcy dla celów nie związanych z pracą), zaś Skarżąca miała możliwość odniesienia się do nich, stwierdziła jednak że nie będzie się do nich odnosić, gdyż swoje argumenty zawarła w przekazanym radnym piśmie z dnia 26 października 2015 r. W piśmie tym podniosła m.in., że nigdy wcześniej, w ciągu 9 lat pełnienia przez nią funkcji Sekretarza Powiatu, żadne negatywne uwagi do jej pracy nie były zgłaszane, i że również nie przedstawiono jej wcześniej żadnego z podnoszonych obecnie zarzutów. Wskazała, że Starosta nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń i że również pisma Starosty kierowane do Przewodniczącego Rady Miejskiej S.oraz do Zakładowej Organizacji Związkowej nie zostały jej wcześniej doręczone. Konkludowała, że działania Starosty nie były podyktowane przyczynami związanymi ze stosunkiem służbowym, ale wyczerpywały w całości przesłanki zdarzeń, o których mowa w art. 25 § 2 u.s.g.

Powyższe dowodzi, w opinii Sądu, że argumenty, które padły zarówno z jednej, jak i z drugiej strony, są ogólnikowe i nie poparte konkretnymi dowodami. W tej sytuacji trudno zarzucić Radzie Miejskiej S., że wyrażenie zgody na rozwiązanie ze Skarżącą radną stosunku pracy prowadziłoby do rażącego naruszenia porządku prawnego lub naruszało podstawowe wartości chronione prawem. Skarżąca nie jest pozbawiona ochrony prawnej, bowiem badanie tego, czy podane przez Starostę podstawy rozwiązania stosunku pracy miały oparcie w rzeczywistości oraz uzasadniały rozwiązanie stosunku pracy będzie mogło być przedmiotem postępowania przed sądem powszechnym. Wobec jednoczesnego braku uwiarygodnienia, że przyczyną zamierzonego rozwiązania stosunku pracy mogą być okoliczności w jakiś sposób związane z wykonywaniem mandatu radne, że podane we wniosku podstawy wypowiedzenia są oczywistą fikcją, podczas gdy za decyzją Starosty stoją w rzeczywistości np. powody polityczne, nie można mówić o oparciu zaskarżonej uchwały na dowolnym uznaniu Rady. Uzasadnienie uchwały, jakkolwiek zwięzłe, potwierdza w tym wypadku, że podstawą decyzji Rady były (i musiały być) powody podane we wniosku przez Starostę, bowiem mogą one podlegać zweryfikowaniu przez sąd powszechny. Natomiast zakwestionowanie ich przez Radę na podstawie jedynie treści pisma skarżącej z dnia 26 października 2015 r. i odmowa wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z powołaniem się na ochronę mandatu radnego byłaby, zdaniem Sądu, zbyt daleką idącą ingerencją w stosunki pomiędzy pracownikiem a pracodawcą, jakiej nie uzasadnia art. 25 ust. 2 u.s.g.

Także kwestia rozwiązania stosunku pracy ze Skarżącą mimo negatywnego zaopiniowania takiego wniosku przez Zakładową Organizację Związkową NSZZ "Solidarność" należy do sfery stosunków prawa pracy i może być brana pod uwagę w postępowaniu przez sądem pracy, jednak nie stanowi kryterium oceny ważności zaskarżonej uchwały. Rada gminy, przy podejmowaniu uchwały na podstawie art. 25 ust. 2 jest związana przesłankami wyrażonymi w tym przepisie, a skoro ani ten, ani inne przepisy nie nakładają na nią obowiązku uwzględniania stanowiska zakładowej organizacji związkowej, nie można czynić zarzut z faktu że nie wpłynęło ono na treść uchwały o wyrażeniu zgody na rozwiązanie ze Skarżącą stosunku pracy.

Za uwzględnieniem skargi nie przemawiają również podniesione przez Skarżącą zarzuty naruszenia procedury przy podejmowaniu uchwały, w tym § 33 Statutu Gminy S. Jak bowiem wynika z akt oraz odpowiedzi na skargę, projekt zaskarżonej uchwały wraz z uzasadnieniem w dwóch wariantach został przekazany przez Przewodniczącego rady Miejskiej S. do klubów radnych, którzy mieli możliwość zapoznania się z nim, przedyskutowania i wyrażenia opinii – z zachowaniem wynikającego z § 11 ust. 4 Statutu Gminy S. 5-dniowego terminu na zawiadomienie o terminie obrad. Następnie jeden z projektów został przyjęty bez poprawek na posiedzeniu Rady, na którym obecna była również skarżąca i miała możliwość wypowiedzenia się oraz przedstawiła wszystkim radnym swoje stanowisko na piśmie. Zgodzić się przy tym należy z odpowiedzią na skargę, że skoro § 33 ust. 2 Statutu Gminy S. przewiduje na przekazanie przewodniczącemu projektu uchwały wraz z uzasadnieniem termin 14 dniu przed rozpoczęciem sesji, na której będzie on rozpatrywany, to dotyczy to innych projektów, niż te, które sporządza sam Przewodniczący – a więc nie miał zastosowania w tej sprawie. Przewodniczący przekazuje projekt do właściwych komisji i klubów celem uzyskania opinii. Opinie, o których mowa w § 33 ust. 2 Statutu przedstawia się na Sesji , bezpośrednio po zapoznaniu Rady z projektem uchwały. Jak wynika z akt , w szczególności protokołu posiedzenia Rady Miejskiej S., do przedstawionych na sesji w dniu 27 października 2015 r, materiałów nie zgłoszono zastrzeżeń.

Na uwzględnienie nie zasługują także zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych w skardze przepisów k.p.a. Trzeba zauważyć, że procedurę podjęcia uchwały regulowały w tym zakresie przepisu ustawy o samorządzie gminnym oraz powołanego Statutu Gminy S., toteż reguły procedowania są w tym wypadku inne niż w przypadku decyzji wydawanych w postepowaniu administracyjnym i Rada nie była związana regułami wynikającymi z art. 6,7,8,9,77,80 i 81 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa, wobec czego na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.