Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1192/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 154 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, , Sędzia WSA Artur Kuś, Asesor WSA Michał Podsiadło (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 października 2022 r. sprawy ze skargi A. B.-G. i R.G. na postanowienie [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym postanowieniem z 19 kwietnia 2022 r. nr 676/22, Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego.

2. Rozstrzygnięcie to wydano w następujących okolicznościach.

2.1. Ostateczną decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2016 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. (dalej: PINB, organ I instancji) umorzył postępowanie w sprawie narożnego ścięcia ogrodzenia działki nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...] róg ul. [...] w P.1.

2.2. Pismem z 26 listopada 2021 r. R.G. i A.B. (dalej: skarżący) wystąpili do PINB z wnioskiem o wznowienie postępowania [...] w zw. [...]w sprawie narożnego ścięcia ogrodzenia działki [...] obr. [...]w P.1. Skarżący wskazali, że składają ten wniosek na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie z własnej winy zostali pominięci przez PINB jako strona tego postępowania i nie brali udziału w postępowaniu na żadnym jego etapie. PINB wezwał skarżących do sprecyzowania czy wnoszą oni skargę o wznowienie postępowania [...], w którym PINB w P. wydał decyzję nr [...] z dnia [...]listopada 2021 r. o umorzeniu wznowionego na żądanie K.G. postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną PINB

w P. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., czy też o wznowienie postępowania [...], w którym PINB decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., umorzył postępowanie administracyjnego w sprawie narożnego ścięcia ogrodzenia działki nr ew. [...], obr. [...]przy ul. [...] róg ul. [...] w P.1. Pismem z 16 stycznia 2022 r. skarżący wskazali, że powinny zostać wznowione oba postępowania: [...]i [...] ze względu na to, że w ww. postępowaniach nigdy nie zostały prawidłowo określone strony postępowania.

2.3. Postanowieniem z [...] lutego 2022 r. nr [...] – działając na podstawie art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735, ze zm.; dalej: k.p.a.) i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r. poz. 2351, ze zm.; dalej: p.b.) – PINB odmówił wznowienia postępowania prowadzonego pod symbolem [...]

w sprawie zakończonej ostateczną decyzją PINB nr [...] z [...] kwietnia 2016 r.

2.3.1. W uzasadnieniu tego postanowienia, organ I instancji wskazał, że R.G. i A.B. wystąpili już uprzednio z wnioskiem o wznowienie tego samego postępowania i na tej samej podstawie, tj. w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wniosek ten został rozpatrzony postanowieniem PINB nr [...] z [...] maja 2020 r. (znak: [...]) o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną PINB w P. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB, organ odwoławczy) z 31 lipca 2020 r. nr 1156/20, a następnie stało się prawomocne na skutek oddalenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi ww. skarżących wyrokiem z 18 marca 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1881/20, który stał się prawomocny od 6 lipca 2021 r. Zdaniem PINB, wobec wydania prawomocnego wyroku w ww. sprawie, który wiąże organ, nie jest możliwe podjęcie postanowienia

o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją PINB nr [...] z [...] kwietnia 2016 r.

2.3.2. Zgłoszone przez skarżących żądanie wznowienia postępowania w sprawie prowadzonej pod symbolem [...] został rozpatrzony postanowieniem PINB nr [...] z [...] lutego 2022 r. w odrębnym postępowaniu.

2.4. W zażaleniu na postanowienie nr [...] skarżący stwierdzili, że wzywając ich do uzupełnienia braków żądania wznowienia postępowania, organ nie zapytał

o wskazanie podstawy prawnej tego żądania. Skarżący są przekonani, że wznowienie postępowania powinno nastąpić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., a PINB błędnie założył, że podstawą tego żądania był art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

2.5. Zaskarżonym postanowieniem z 19 kwietnia 2022 r. nr 676/22, WINB utrzymał

w mocy ww. postanowienie organu I instancji z [...] lutego 2022 r. nr [...].

2.5.1. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podano, że jak wskazano

w wyroku WSA w Warszawie z 18 marca 2021 r. sygn. akt. VII SA/Wa 1881/20, skarżący dowiedzieli się do spornej decyzji PINB nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r.

w dniu 21 października 2019 r. W związku z tym termin do złożenia podania

o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. upłynął

w dniu 21 listopada 2019 r. Natomiast aktualnie rozpatrywany wniosek skarżących został nadany w placówce pocztowej w dniu 27 grudnia 2020 r., a więc z uchybieniem terminu o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. W związku z tym, w ocenie WINB, organ

I instancji prawidłowo odmówił wznowienia postępowania. Uchybienie terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania wyklucza merytoryczną ocenę sprawy (przesłanek wznowieniowych). Odnosząc się do stanowiska skarżących co do podstawy wznowienia, organ odwoławczy stwierdził, że nie można uznać, iż PINB błędnie zinterpretował podstawę wznowienia postępowania zawartą we wniosku z 26 grudnia 2021 r., gdyż z treści tego wniosku wyraźnie wynika, że zainteresowani wskazali art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

3. Pismem z 18 maja 2022 r. R.G. i A.B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. postanowienie, wnosząc o jego uchylenie wraz z poprzedzającym je postanowieniem PINB, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie:

1) art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a jednocześnie niezebranie i nierozpatrzenie w całości materiału dowodowego, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, polegający na niezbadaniu okoliczności poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niezałatwienie sprawy nieprawidłowej lokalizacji ogrodzenia w obrębie skrzyżowania w zakresie ścięcia narożnego co jest niezgodne ze zgłoszeniem robót budowlanych oraz naruszającym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz inne przepisy na działce [...] Obręb [...] w P.1, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

2) art. 80, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez dokonanie niewłaściwej oceny zebranego

w sprawie materiału dowodowego, pochopne wnioskowanie i błędne uznanie, że skarżący wnioskowali ponownie o wszczęcie postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., podczas gdy aktualnie wnioskują o wszczęcie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 3 k.p.a. i zebrali dowody na to, iż doszło do naruszenia przepisów niedopełnienia obowiązków/przekroczenia uprawnień przez urzędnika rozpatrującego sprawę oraz oparcia się na fałszywych dowodach

3) art. 28 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skarżących jako strony postępowania mimo wykazania przez nich interesu prawnego

4) art. 145 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, choć

z całokształtu sprawy w sposób oczywisty wynika, że doszło do niedopełnienia obowiązków lub przekroczenia uprawnień oraz do oparcia decyzji o fałszywe dowody, albowiem w tym stanie faktycznym dot. niezgodnej ze zgłoszeniem

i naruszającej prawo lokalizacji ogrodzenia, nie mogło zapaść rozstrzygnięcie umarzające

5) art. 105 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania administracyjnego w sytuacji gdy stan faktyczny istnieje bez zmian od momentu oddania obiektu do użytkowania

i wciąż jest sprzeczny z prawem

6) art. 147 k.p.a. poprzez zaniechanie wznowienia postępowania z urzędu, mimo, że prawo dopuszcza wznowienie na wniosek strony lub z urzędu i nie ma żadnych przeszkód w tym, aby wszcząć to postępowanie z urzędu

7) art. 61 § 4 k.p.a. poprzez zaniechanie poinformowania stron o wszczęciu postępowania z urzędu

8) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie nam jako stronie postępowania czynnego udziału w każdym stadium postępowania

9) art. 24 § 1 pkt 7 k.p.a. poprzez niezastosowanie wyłączenia z prowadzenia sprawy PINB, w związku z tym, że stroną postępowania jest Starosta P., jako właściciel ul. [...], która jest drogą powiatową,

10) art. 25 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niezastosowanie wyłączenia z załatwienia sprawy PINB

11) art. 107 § 1 pkt 7 i 9 k.p.a. poprzez brak pouczenia, że stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego i błędne pouczenie, że skarżącym przysługuje zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego

12) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr [...]Rady Miasta P.1 z dnia [...] czerwca 2005 r. w sprawie: uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowej części Miasta P.1, etap 2 i 3) w zakresie zmiany lokalizacji ogrodzenia działki [...]

w P.1 w zakresie tzw. ścięcia narożnego, w ten sposób, że przekracza linię rozgraniczającą ul. Z. [...] i [...] określoną w miejscowym planie zagospodarowana przestrzennego zawężając skrzyżowanie, ograniczając widoczność, sprowadzając zagrożenie dla użytkowników obu ulic

13) wybudowanie i lokalizacja ww. ogrodzenia w miejscu przesuniętym o kilka metrów niż wynikające ze zgłoszenia robót budowlanych złożonym do Starosty P. w dniu 26.08.2011 r. i potwierdzeniem przyjęcia z 23.09.2011 r.

14) art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. poprzez niewybudowanie obiektu budowlanego zgodnie

z przepisami (niezgodnie z MPZP) i naruszenie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym dostępu do drogi publicznej.

15) § 8 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez odstąpienie od jego stosowania

16) § 170 ust. 1 ww. rozporządzenia poprzez jego pominięcie

4. W odpowiedzi na skargę, WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

5. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. dla kierunku rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma to, czy zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo czy doszło do uchybienia uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu.

5.1. Kontrola sądowa przeprowadzona w oparciu o wskazane wyżej kryteria nie wykazała, aby zaskarżone postanowienie wydano z naruszeniem prawa, uzasadniającym jego uchylenie. Za podstawę faktyczną wyroku przyjęto stan faktyczny prawidłowo ustalony w zaskarżonym akcie.

6. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w reakcji na podanie skarżących, którego przedmiotem było wznowienie postępowania administracyjnego.

6.1. Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe;

2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;

3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27;

4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję;

6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu;

7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2 k.p.a.);

8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

Ponadto z art. 145a-145b k.p.a. wynika, że wznowienie postępowania może nastąpić również w przypadku, gdy:

– Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja,

– zostało wydane orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które ma wpływ na treść wydanej decyzji,

– zostało wydane orzeczenie sądu stwierdzające naruszenie zasady równego traktowania, zgodnie z ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania (Dz. U. z 2020 r. poz. 2156), jeżeli naruszenie tej zasady miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną.

Zgodnie z art. 147 k.p.a., wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony, choć wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 145a-145b k.p.a. następuje tylko na żądanie strony.

6.2. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania

i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie,

w którym ona zapadła, dotknięte było kwalifikowaną wadliwością prawną przewidzianą w art. 145 § 1, art. 145a § 1 lub art. 145b § 1 k.p.a. Stanowi ono odstępstwo od ustanowionej w art. 16 § 1 k.p.a. ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej. Ratio legis istnienia tej instytucji wynika z faktu, że po podjęciu decyzji ostatecznej może wyjść na jaw wadliwość postępowania, w którym orzeczenie takie zapadło, albo też mogą pojawić się okoliczności podważające znaczenie przesłanek, na których oparto rozstrzygnięcie sprawy. Podkreślenia jednak wymaga, że wznowienie postępowania ma ściśle określone granice, wyznaczone treścią decyzji ostatecznej oraz podstawą wznowienia. Oznacza to, że organ orzekający w tym trybie nadzwyczajnym jest związany podstawą wznowienia i nie może ponownie rozpoznać sprawy w jej całokształcie, jak w postępowaniu zwykłym, wychodząc poza ustawową przesłankę, na podstawie której wznowił postępowanie (por. wyrok WSA w Krakowie z 22 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1576/16). W przypadku złożenia przez jednostkę podania o wznowienie postępowania, organ jest związany treścią tego wniosku, co oznacza, że organ nie może ani zmieniać, ani rozszerzać żądania na inne podstawy wznowieniowe wskazane w art. 145 k.p.a. – niż te podane przez wnoszącego podanie. Trzeba mieć bowiem na względzie, że granice rozpoznania sprawy po wznowieniu postępowania wyznacza art. 149 § 2 k.p.a., według którego postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Organ, prowadząc postępowanie na wniosek strony, jest związany podstawami wznowienia zawartymi w takim wniosku i nie może odnosić się do innych podstaw nie wskazanych przez stronę. Zakaz rozszerzania granic postępowania wznowieniowego dotyczy również przypadku wznowienia postepowania na wniosek na podstawie

art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jeśli więc organ prowadzący postępowanie wznowieniowe doszedł do wniosku, że skarżący nie ma przymiotu strony, to powinien wydać decyzję

z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. i na tym koniec, gdyż stwierdził on brak podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., na którą powoływał się wnioskodawca. Nie powinien wykraczać poza te granice, badając inne przyczyny, czy też istotę sprawy. Ponadto, prowadzenie postępowania wznowieniowego w części na żądanie strony, a w części

z urzędu, nie jest dopuszczalne, tak samo jak nie można wydać decyzji w części na postawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., a w części na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. (zob. [w:] A. Adamczyk (red.) Wznowienie postępowania administracyjnego, Warszawa 2020,

s. 198-199). Sąd przypomina, że jedynie wznowienie postępowania z urzędu otwiera postępowanie co do wszystkich podstaw wznowienia wyliczonych w art. 145 § 1 k.p.a., z wyłączeniem wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jedynie więc w postępowaniu wznowieniowym wszczętym z urzędu organ jest pełnym dysponentem takiego postępowania, tzn. może samodzielnie wskazywać przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego.

6.3. Skarżący w zażaleniu i skardze do Sądu wskazywali, że PINB błędnie założył, że złożone przez nich podanie o wznowienie postępowania administracyjnego zostało oparte na art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym: w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zarzucili organowi I instancji, że nie wezwał ich do sprecyzowania podstawy prawnej oczekiwanego wznowienia postępowania, lecz wyłącznie do wskazania, które postępowanie administracyjne obejmują swoim podaniem

o wznowienie. Z tak sformułowanymi zarzutami nie sposób się zgodzić. Z akt kontrolowanego postępowania wynika, że zasadnicza część złożonego przez nich podanie z 26 grudnia 2021 r. rozpoczyna się słowami: "na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa składamy wniosek o wznowienie ww. postępowania". Ponadto w treści tego podania, skarżący wskazywali argumenty mające przekonać organy, że przysługuje im przymiot stron postępowania głównego, jak również krytykowali stanowisko wskazujące, że legitymują się wyłącznie interesem faktycznym. W końcowej części tego podania wskazano: "w związku z tym, że bez własnej winy nie braliśmy udziału w ww. postępowaniu albowiem zostaliśmy pominięci jako strona postępowania, składamy poniższy wniosek o wznowienie postępowania...". Zatem organ I instancji nie miał podstaw do wzywania skarżących o sprecyzowanie podstawy wznowienia, skoro już

w pierwotnym podaniu w sposób jednoznaczny i niewątpliwy określili oni tę podstawę. Co więcej, skarżący w piśmie z 16 stycznia 2022 r. (odpowiedzi na wezwanie do sprecyzowania podania z 26 grudnia 2021 r.) przedstawiali argumentację dotyczącą braku ustalenia stron postępowań administracyjnych prowadzonych m.in. pod symbolem [...]oraz wskazali przepisy prawa, z których miałby wynikać ich interes prawny. Skarżący w oczywisty sposób nie mają zatem racji twierdząc, że organy nadzoru budowlanego nieprawidłowo zinterpretowały ich żądanie w zakresie podstawy wznowienia postępowania. Przeciwnie, podstawy wznowienia postępowania zostały określone przez skarżących w tak jednoznaczny i klarowny sposób, że ich odczytanie nie wymagało w zasadzie żadnej interpretacji. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżący podaniem z 26 grudnia 2021 r. wystąpili do PINB

o wznowienie postępowania administracyjne na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

6.4. Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji,

w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Z § 2 tego przepisu wynika natomiast, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się

o decyzji. Ustalając datę, w którym skarżący dowiedzieli się o spornej decyzji, WINB prawidłowo odwołał się do motywów prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z 18 marca 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1881/20, wydanego ze skargi tych samych skarżących na postanowienie WINB odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego tą samą decyzją PINB nr [...] z [...] kwietnia 2016 r. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, że "WINB pismem z dnia 07.10.2019 r. poinformował skarżących, że "postępowanie administracyjne w sprawie narożnego ścięcia ogrodzenia działki nr ew. [...] obr. [...]przy ul. [...] róg ul. [...] w P.1, zostało zakończone wydaniem przez organ powiatowy decyzji Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie". MWINB wyjaśnił, że ze zwrotnych potwierdzeń odbioru wynika, że powyższe pismo

z dnia 07.10.2019 r. zostało doręczone skarżącym (każdemu z osobna) w dniu 21.10.2019 r. Nie ma zatem w ocenie Sądu wątpliwości, że w tej dacie skarżący dowiedzieli się o decyzji PINB w P. w takim zakresie, jaki umożliwiał im złożenie wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ta decyzją, tym samym termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 upłynął w dniu 21.11.2019 r." Należy w tym miejscu wyjaśnić, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z przepisu tego wynika, że w sytuacji, gdy zachodzi związanie prawomocnym orzeczeniem sądu i ustaleniami faktycznymi, które legły

u jego podstaw, niedopuszczalne jest w innej sprawie o innym przedmiocie dokonywanie ustaleń i ocen prawnych sprzecznych z prawomocnie osądzoną sprawą. Rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny taki, jaki

z niego wynika. Sądy rozpoznające między tymi samymi stronami inny spór muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym, wcześniejszym wyroku (por. wyrok NSA z 28.10.2022 r., III FSK 778/22, LEX nr 3441959). W związku z tym, WINB miał obowiązek przyjąć, że termin do złożenia przez skarżących podania o wznowienie postępowania opartego na art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. upłynął w dacie wskazanej w przytoczonym wyroku, tj. 21.11.2019 r. Skoro tak, to nie ulega najmniejszej wątpliwości, że podanie o wznowienie postępowania zawarte

w piśmie skarżących z 26 grudnia 2021 r. zostało wniesione po upływie tego terminu.

Z kolei stwierdzenie przez organ w fazie wstępnej postępowania faktu uchybienia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie sprawy. W konsekwencji musi skutkować odmową wznowienia postępowania z przyczyn formalnych (zob. wyrok NSA z 16.03.2021 r., III OSK 173/21, LEX nr 3170087). W tym stanie rzeczy zaskarżonym postanowieniem prawidłowo odmówiono wznowienia postępowania, skoro podanie o wznowienie zostało wniesione z uchybieniem terminu wynikającego z art. 148 k.p.a.

7. W ocenie Sądu, zarzuty skargi nie mogły podważyć prawidłowości odmowy wznowienia postępowania w kontrolowanej sprawie.

7.1. Zarzut naruszenia art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. należało ocenić jako nieadekwatny, tj. nieodnoszący się do kwestii rozstrzygniętej zaskarżonym postanowieniem. W tym postanowieniu WINB oceniał jedynie terminowość złożenia przez skarżących podania o wznowienie, nie rozstrzygał natomiast sprawy głównej,

a tego dotyczy komentowany zarzut. Podobnie sprawy głównej dotyczy zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. skoro dotyczy nieuwzględnienia skarżących jako strony postępowania – w zaskarżonym postanowieniu nie była formułowana taka ocena. Również zaskarżonemu postanowieniu nie sposób zarzucić naruszenia art. 105 k.p.a., skoro WINB nie umorzył nim żadnego postępowania administracyjnego. WINB nie mógł również naruszyć art. 61 § 4 k.p.a., skoro nie doszło w toku kontrolowanego postępowania wznowieniowego do wszczęcia postępowania z urzędu.

Podobnie nie zaskarżonego postanowienia, lecz spornej decyzji PINB nr [...] z [...] kwietnia 2016 r. dotyczyły zgłoszone przez skarżących zarzuty naruszenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. oraz § 8 ust. 4 i § 170 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez odstąpienie od jego stosowania.

7.2. Z wyłożonych wyżej przyczyn nie był usprawiedliwiony zarzut naruszenia przez organy art. 80, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. – jak już wskazano we wcześniejszej części uzasadnienia, podanie skarżących z 26 grudnia 2021 r. jednoznacznie wskazywało na art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. jako na podstawę wznowienia, toteż organ traktując treść tego podania poważnie nie miał innej możliwości, jak rozpoznać je zgodnie z jego rzeczywistym brzmieniem. To, że skarżący ponownie wnioskowali o wznowienie postępowania na mocy art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie wynika z działania organu, lecz

z treści podpisanego przez nich podania. W ocenie Sądu nie było podstaw również do wyłączenia PINB ani jego pracowników od udziału w rozpoznaniu podania skarżących

o wznowienie postępowania.

7.3. Jedynie zarzut nieprawidłowego pouczenia zawartego w zaskarżonym postanowieniu znajduje swoje potwierdzenie w rzeczywistym stanie rzeczy. WINB pouczył bowiem o prawie wniesienia zażalenia na zaskarżone postanowienie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Tymczasem na postanowienie to, jako wydane na skutek zażalenia, przysługuje skarga do Sądu administracyjnego. Omawiane w tym miejscu naruszenie art. 107 § 1 pkt 9 k.p.a. nie miało jednak jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy, skoro skarżący – pomimo błędnego pouczenia – złożyli w terminie ustawowym skargę do sądu administracyjnego. Ponadto jeszcze przed wniesieniem tej skargi WINB postanowieniem z 9 maja 2022 r. sprostował tę omyłkę. Skoro omawiane uchybienie WINB nie miało wpływu na wynik sprawy, to

w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. nie mogło doprowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

9. Zarzuty skargi okazały się zatem nieuzasadnione. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie stwierdził również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonego aktu lub stwierdzenie jego nieważności.

Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę stosownie do art. 151 p.p.s.a.