Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1960/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 57 par 1, art 58 par 1 pkt 3 i par 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA - Anna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. J. na Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie waloryzacji emerytury wojskowej postanawia - odrzucić skargę -


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 1 sierpnia 2011 r., nadanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Ministra Obrony Narodowej w dniu 4 sierpnia 2011 r. Z. J. wskazał, iż wnosi skargę administracyjną na naruszenie prawa przez Ministra Obrony Narodowej polegające na nieuzasadnionej odmowie rozstrzygnięcia wniosku o uchylenie/unieważnienie decyzji administracyjnej Wojskowego Biura Emerytalnego w W. i naruszenie art. 24 kpa. Ministrowi Obrony Narodowej zarzucił naruszenie:

- art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;

- art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 15, art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 127 § 3, art. 80, art. 157 § 1, 2 i 3, art. 181, art. 232 Kodeksu postępowania administracyjnego;

- art. 1, art. 2 pkt 1 ppkt a) i d), art. 3 ust. 1 pkt 8, art. 5 ust. 1, art. 31 ust. 1, art. 34 ust. 1, art. 53 ustawy z 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 8, poz. 66);

- art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887);

- art. 88, art. 89, art. 93 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 1118 ze zm.);

- § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 lutego 2004 r.;

- art. 2 ppkt 21 ustawy z dnia 14 grudnia 1995 r. o urzędzie Ministra Obrony Narodowej (Dz. U. Nr 10, poz. 56).

W związku z powyższym wniósł o:

1. uchylenie i wycofanie z obiegu prawnego decyzji administracyjnych -waloryzacyjnych wydanych przez Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. po 1 lipca 2004 r.,

2. uchylenie i wycofanie z obiegu pisma [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. przekazującego wniosek o uchylenie decyzji administracyjnych do rozpatrzenia przez WBE w W.,

3. zwolnienie z wszelkich kosztów sądowych.

W uzasadnieniu skargi podkreślił, że w dniu [...] marca 2011 r. skierował do Ministra Obrony Narodowej, jako organu nadrzędnego nad Wojskowym Biurem Emerytalnym w W., wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych wydanych po 1 lipca 2004 r. W dniu [...] kwietnia otrzymał pismo Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych MON nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. o przekazaniu wniosku do rozpatrzenia przez WBE w W., czyli organ, którego decyzje zaskarżył. W dniu [...] maja 2011 r. skierował ponownie do MON żądanie wydania postanowienia/decyzji przez MON w zaskarżonej sprawie. W dniu [...] czerwca 2011 r. otrzymał pismo Dyrektora Biura Skarg i Wniosków MON nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. Do tej pory nie otrzymał stosownej decyzji - postanowienia z MON o rozstrzygnięciu wniosku.

W odpowiedzi na skargę organ, uznając, że jej przedmiotem jest pismo Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] przekazujące Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego w W. w trybie art. 65 § 1 kpa wniosek skarżącego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora WBE w W. wydanych po dniu [...] lipca 2004 r., wniósł o odrzucenie skargi.

Następnie w piśmie z dnia 19 września 2011 r. skarżący oświadczył, że w związku z otrzymaną odpowiedzią na skargę podtrzymuje swoje stanowisko w całości i zarzuca bezzasadność stanowiska strony pozwanej, pomijanie z naruszeniem obowiązującego przepisu prawa, bezczynność organu Ministerstwa Obrony Narodowej wyrażone odpowiedzią do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wskazał jednocześnie, że przedmiotem procesu jest wysokość emerytury skarżącego.

Z uwagi na nieprecyzyjne wskazanie przedmiotu skargi, pismem z dnia 13 grudnia 2011 r. Sąd wezwał Z. J. do usunięcia jej braków formalnych, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez wskazanie, jaki akt lub czynność organu administracji uczynił on przedmiotem swojej skargi z dnia 1 sierpnia 2011 r. lub jeśli skarga dotyczy bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania do wskazania, w zakresie niewydania jakiego aktu lub niepodjęcia jakiej czynności złożył skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Jednocześnie pouczono skarżącego, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 cyt. ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, co oznacza, że przedmiot skargi, wyznaczający granice rozstrzygania, musi zostać jednoznacznie określony w skardze, gdyż sąd nie może domniemywać intencji skarżącego. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 19 grudnia 2011 r.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżący w piśmie z dnia 21 grudnia 2011 r., złożonym osobiście do Sądu w tym samym dniu, wskazał na naruszenie prawa przez Ministra Obrony Narodowej i dokonanie "przestępstwa urzędniczego" przez byłego Ministra Obrony Narodowej – [...]; byłego Sekretarza Stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej – [...]; byłego dyrektora Departamentu Ekonomicznego MON – [...]; aktualnego dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych - [...]; aktualnego dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. - [...]. Podniósł, że wyżej wymienieni funkcjonariusze publiczni, działając wspólnie i w porozumieniu, łamiąc prawo naruszyli jego prawo materialne, powodując szkodę na kwotę powyżej 50.000,00 zł oraz doprowadzili go do utraty zdrowia i konieczności długotrwałego leczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego musi spełniać wymogi przewidziane w art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), tj. powinna zawierać, miedzy innymi, wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności oraz oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy. W przypadku nieuzupełnienia braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, sąd administracyjny odrzuca skargę (art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy).

Dodać należy, że prawidłowe określenie zakresu żądania jest obowiązkiem strony skarżącej, zaś sąd administracyjny powinien jedynie poinformować o skutkach niewłaściwego wypełnienia tego obowiązku i wezwać do sprecyzowania skargi.

W rozpatrywanej sprawie, wobec nieprawidłowego określenia przedmiotu skargi, Z. J. został wezwany do sprecyzowania swego żądania. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżący nie wskazał jednak w sposób niebudzący wątpliwości, jaki konkretny akt lub czynność administracyjna stanowi przedmiot jego skargi, nie wskazał też jednoznacznie, czy jego skarga dotyczy bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania w zakresie niewydania aktu lub niepodjęcia czynności. Należy przy tym wskazać, że Sąd nie może domniemywać intencji skarżącego, gdyż to skarżący precyzuje treść skargi, zaś brak sprecyzowania skargi uniemożliwia nadanie jej prawidłowego biegu. Wobec powyższego, niewykonanie w sposób prawidłowy przez skarżącego wezwania Sądu, stanowi obligatoryjną podstawę odrzucenia skargi.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.