Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1768/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Wesołowska, Sędziowie sędzia WSA Dominik Gajewski, sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na 2015 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. Prezydent [...] W. ustalił zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości na rok 2015 od nieruchomości, położonej przy ul. [...] na kwotę 265 zł. Ustalono, że strona ma udział we współwłasności garażu G 0 w wysokości 25,28 m2.

W odwołaniu od decyzji Strona zarzuciła, że garaż nie ma możliwości faktycznej wjazdu i korzystania pojazdów o wysokości przekraczającej 2,20 m. Zdaniem Strony, wysokość w świetle wjazdu wynosi oko 216 cm. Ponadto wysokość w świetle wewnątrz lokalu wynosi około 2,00-2,05 metra. Odwołanie strony de facto dotyczy jedynie opodatkowania posiadanego udziału w garażu, który powinien być pomnożony przez 50% a kwota podatku powinna zostać ustalona ostatecznie od powierzchni 12,64 m2 (25,28 m2).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2016 roku utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu SKO stwierdziło, że adresatem dokumentacji, wykazującej wysokość w świetle garażu, będącego przedmiotem opodatkowania, nie powinien być organ podatkowy, dokonujący określenia zobowiązania podatkowego.

Organ pierwszej jak i drugiej instancji związany jest danymi ujawnionymi w stosownych rejestrach. W aktach sprawy znajduje się dokument urzędowy, zgodnie z którym powierzchnia użytkowa lokalu niemieszkalnego - garażu - wynosi 2022,1 m2. Jest to powierzchnia, która winna znaleźć się w podstawie opodatkowania i organ nie ma żadnej swobody zmiany tych danych. Jeżeli podatnik nie zgadza się z ujawnionymi danymi i twierdzi, że powierzchnia użytkowa winna być zredukowana o 50% - winien uzyskać stosowne zmiany w rejestrach.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż zarzuty podniesione w odwołaniu dotyczące "wysokości w świetle" lokalu garażowego są niezasadne.

Kolegium powołało się na przepis art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.) zgodnie z którym, podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zatem dane ujawnione w ewidencji, dotyczące gruntu danej nieruchomości, posadowionego na tym gruncie budynku i istniejących w budynku lokali są danymi urzędowymi, które w żaden sposób nie mogą być zignorowane przez organy podatkowe podczas wymiaru wysokości podatku.

Powierzchnia użytkowa budynku lub lokalu, jaka została ujawniona w ewidencji budynków (kartotece lokalu), uwzględnia już jego ewentualną wysokość niższą niż 2,20 m. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że oczywiste jest, że niemal wszystkie lokale, będące garażami wielostanowiskowymi, posiadają powierzchnie niższe w świetle niż 2,20 m (powierzchnie pod belkami konstrukcyjnymi, skosy itp.). Jednakże powierzchnie te są uwzględnione (policzone w sposób zgodny z art. 2 ust. 1 pkt 7 i ust 2 ustawy o ochronie praw lokatorów (...) i jednocześnie z art. 4 ust. 2 ustawy podatkowej) w ujawnionej w ewidencji budynków (kartotece lokali) powierzchni użytkowej budynku lub lokalu. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, a podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu przeprowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 05.03.2013 r., II FSK 1399/11).

SKO podkreśliło, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega udział w lokalu garażowym, a nie konkretne miejsce postojowe. Udział taki zasadniczo nie odpowiada (w przeliczeniu na metry kwadratowe) powierzchni konkretnego miejsca postojowego użytkowanego przez stronę w tymże garażu w ramach podziału quoad usum. Powierzchnia garażu, wynikająca z przedmiotowego udziału w ramach przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jest zawsze większa niż samego miejsca postojowego (obejmuje również np. ciągi komunikacyjne w garażu), stąd też udział w lokalu garażowym musi być zawsze pojmowany w sposób abstrakcyjny. Okoliczność, że podatnicy mają prawo do wyłącznego korzystania z określonego z góry miejsca postojowego (choćby położonego pod skosem, a więc o wysokości poniżej 2,20 m) w ramach wspomnianego podziału do korzystania z garażu jako przedmiotu współwłasności, nie zwalania ich z obowiązku ponoszenia ciężaru podatku od nieruchomości z tytułu samego faktu bycia współwłaścicielami lokalu garażowego, rozumianego w sposób abstrakcyjny.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucono naruszenie podstawowych zasad postępowania przez organ orzekający i na tej podstawie wniesiono o uchylenie decyzji obu organów administracji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Zdaniem Skarżącego, organ odwoławczy pominął przepisy kluczowe dla sprawy, a także nie uwzględnił stanu faktycznego i przepisów prawnych, w tym konsekwencji ich oczywistej rozbieżności. Organ zignorował także przedstawione przez stronę argumenty, które w precyzyjny sposób określają, a także wyjaśniają konsekwencje w przedmiotowym sporze zapisów Ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. 2014 r., nr 0, poz. 849). Ponadto - zdaniem Skarżącego - organ zignorował zasadę autonomiczności prawa podatkowego, a próbując nie dopuszczać niekorzystnego dla organu dowodu ze stanu faktycznego, naruszył szereg zasad postępowania (prawdy obiektywnej, uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, pogłębiania zaufania do organów Państwa).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), lit. b) i lit. c) p.p.s.a.).

Kontroli Sądu poddana została decyzja w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2015 r. z tytułu przysługującego Skarżącemu prawa współwłasności lokalu użytkowego – garażu wielostanowiskowego, położonego w budynku przy ul. [...] w W..

Zdaniem Sądu, orzekające w sprawie organy prawidłowo ustaliły przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości oraz prawidłowo zastosowały stawki podatku, w tym stawkę dla budynków pozostałych dla opodatkowania udziału w garażu wielostanowiskowym, stanowiącym w świetle prawa odrębną nieruchomość.

Zastosowana przez organy interpretacja przepisów ustawy podatkowej koresponduje z uchwałą 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27.02.2012 r. (II FPS 4/11), w której wyrażono pogląd, iż garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku, przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 z późn. zm.).

Prawidłowo ustalono też powierzchnię garażu, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości z punktu widzenia brzmienia art. 4 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Powołany przepis przewiduje, że podstawę opodatkowania dla budynków lub ich części stanowi powierzchni użytkowa. Definicja powierzchni użytkowej została zawarta w art. 1a ust. 1 pkt 5 tej ustawy - jest to powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych, przy czym za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. Powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się (art. 4 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych).

Stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.), podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zatem – jak trafnie zauważyły organy - dane ujawnione w ewidencji, dotyczące gruntu danej nieruchomości, posadowionego na tym gruncie budynku i istniejących w budynku lokali są danymi urzędowymi, które nie mogą być zignorowane przez organy podatkowe podczas obliczania wymiaru podatku.

W myśl § 63 ust. 1 pkt 15 lit. a) i c) rozporządzenia Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, danymi ewidencyjnymi budynku jest m.in. łączne pole powierzchni użytkowej lokali stanowiących odrębne nieruchomości oraz pomieszczeń przynależnych do lokali. Zgodnie z przepisem § 70 ust. 1 pkt 7 i 8 rozporządzenia, danymi ewidencyjnymi dotyczącymi lokalu są m.in. pole powierzchni użytkowej lokalu oraz pole powierzchni pomieszczeń przynależnych do lokalu. W myśl § 63 ust. 3 powołanego rozporządzenia, pole powierzchni użytkowej lokalu oraz pomieszczeń przynależnych do lokalu ustala się zgodnie z zasadami określonymi w art. 2 ust. 1 pkt 7 oraz ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 150) i wyraża się w metrach kwadratowych z precyzją zapisu do dwóch miejsc po przecinku.

Sąd podziela stanowisko Kolegium, że dla ustalenia powierzchni użytkowej lokalu istotne znaczenie ma treść art. 2 ust. 2 tej ustawy, w myśl którego obmiaru powierzchni użytkowej lokalu, o której mowa w ust. 1 pkt 7, dokonuje się w świetle wyprawionych ścian. Powierzchnię pomieszczeń lub ich części o wysokości w świetle równej lub większej od 2,20 m należy zaliczać do obliczeń w 100%, o wysokości równej lub większej od 1,40 m, lecz mniejszej od 2,20 m - w 50%, o wysokości mniejszej od 1,40 m pomija się całkowicie. Pozostałe zasady obliczania powierzchni należy przyjmować zgodnie z Polską Normą, odpowiednią do określania i obliczania wskaźników powierzchniowych i kubaturowych w budownictwie.

Zaprezentowany przez organy stan prawny, dotyczący danych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków oraz sposób obliczania powierzchni budynków lub lokali na użytek tej ewidencji pozwala na konstatację, iż powyższe przepisy, a w szczególności art. 2 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, są tożsame z treścią art. 4 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Sąd podziela stanowisko organów, iż powierzchnia użytkowa budynku lub lokalu, jaka została ujawniona w ewidencji budynków (kartotece lokalu), uwzględnia już jego ewentualną wysokość niższą niż 2,20 m. Jak trafnie zauważyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze oczywiste jest, że niemal wszystkie lokale będące garażami wielostanowiskowymi, posiadają powierzchnie niższe w świetle niż 2,20 m (powierzchnie pod belkami konstrukcyjnymi, skosy itp.). Powierzchnie te zostały uwzględnione (policzone w sposób zgodny z art. 2 ust. 1 pkt 7 i ust 2 ustawy o ochronie praw lokatorów (...) i jednocześnie z art. 4 ust. 2 ustawy podatkowej) w ujawnionej w ewidencji budynków (kartotece lokali) powierzchni użytkowej budynku lub lokalu. Dane zawarte w ewidencji, co również podkreśliły organy, mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, a podważenie ich zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu przeprowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 05.03.2013 r., II FSK 1399/11).

Sąd podziela również stanowisko organów, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega udział w lokalu garażowym, a nie konkretne miejsce postojowe. Udział taki zasadniczo nie odpowiada (w przeliczeniu na metry kwadratowe) powierzchni konkretnego miejsca postojowego użytkowanego przez stronę w tymże garażu w ramach podziału quoad usum. Powierzchnia garażu wynikająca z tego udziału w ramach przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jest zawsze większa niż samego miejsca postojowego (obejmuje również np. ciągi komunikacyjne w garażu), dlatego udział w lokalu garażowym musi być zawsze pojmowany w sposób abstrakcyjny. Okoliczność, że podatnicy mają prawo do wyłącznego korzystania z określonego z góry miejsca postojowego (choćby położonego pod skosem, a więc o wysokości poniżej 2,20 m) w ramach wspomnianego podziału do korzystania z garażu jako przedmiotu współwłasności, nie zwalnia ich z obowiązku ponoszenia ciężaru podatku od nieruchomości z tytułu samego faktu bycia współwłaścicielami lokalu garażowego, rozumianego w sposób abstrakcyjny.

Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty oraz wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska SKO. Decyzja ta znajduje bowiem dostateczne podstawy w prawie materialnym, jej wydanie poprzedzone zostało postępowaniem, w którym nie uchybiono przepisom postępowania w sposób, mogący mieć wpływ na wynik sprawy.

W tym miejscu podkreślić należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej wyżej uchwale z dnia 27 lutego 2002 r., sygn. akt II FPS 4/11 stwierdził, że garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844, ze zm.) – czyli stawki właściwej jak dla budynków pozostałych (niemieszkalnych).

W myśl art. 187 § 2 p.p.s.a., uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego jest w danej sprawie wiążąca. Związanie uchwałą odnosi się przy tym również do innych spraw sądowoadministracyjnych, w których miałby być stosowany interpretowany przepis. Zgodnie bowiem z art. 269 § 1 p.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi.

Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni akceptuje ocenę Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażoną w powołanej uchwale.

Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w całości.