Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 186/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2006-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art 7, 77 par. 1, 107 par. 3
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art 117-125
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie NSA Stanisław Śliwa AWSA Joanna Zdrzałka Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 27 września 2006 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody P. na rzecz skarżącego W. K. kwotę 455 zł /słownie: czterysta pięćdziesiąt pięć złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda P. decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. /.../, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 9a, art. 128 ust. 1, art. 129 ust. 5 z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /Dz.U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603/ po rozpatrzeniu odwołania W. K. od decyzji Starosty J. z dnia [...] lutego 2003 r. /.../ umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako działka nr 237 poł. w J. obręb nr 2 – U., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o odmowie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość ozn. Nr 237 poł. w J.

Z uzasadnienie decyzji ostatecznej wynika, że Starosta J. powołaną wyżej decyzją umorzył postępowanie w sprawie z wniosku W. K. o ustalenie i wypłatę odszkodowania za nieruchomość położoną w Jaśle, oznaczoną jako działka nr 237 o pow. 0,0598 ha. Uzasadniając tę decyzję wyjaśnił, że przedmiotowa nieruchomość została przejęta na rzecz Skarbu Państwa na podstawie zarządzenia nr 11/83 Naczelnika Miasta J. z dnia [...] lipca 1983r., wydanego w trybie przepisów ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach /Dz.U. Nr 27, poz. 192/. Odszkodowanie za przejętą nieruchomość zostało ustalone decyzją Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w J. z dnia [...] lipca 1985 r. /.../, a z kolei M. G. P. i B. decyzją z dnia[...] listopada 1996 r. /.../ uchylił decyzję Wojewody K. o odmowie stwierdzenia nieważności w/w decyzji ustalającej odszkodowanie za przejętą nieruchomość i orzekł o stwierdzeniu nieważności decyzji odszkodowawczej. W tej sytuacji, zgodnie z żądaniem W. K. sprecyzowanym ostatecznie, w piśmie z dnia 14 stycznia 2003 r. rozstrzygnięto kwestię ustalenia odszkodowania za działkę nr 237 poł. w J. Organ I instancji wskazał, że obecnie nie obowiązuje już ustawa z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach, a także ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości, natomiast do rozpoznania sprawy ma zastosowanie art. 233 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Ustawa ta nie zawiera jednak przepisów przejściowych, które dawałyby podstawę do odpowiedniego stosowania przepisów normujących kwestie odszkodowań do nieruchomości przejętych na rzecz Skarbu Państwa w trybie przepisów ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. Nadto art. 129 ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczy sytuacji, gdy odszkodowanie ustala starosta w decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości. Zatem w obowiązującym stanie prawnym nie ma podstaw do orzekania w postępowaniu administracyjnym wyłącznie o odszkodowaniu za nieruchomości przejęte na rzecz Skarbu Państwa w trybie ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. W odwołaniu W. K. podniósł, że nabył prawo do odszkodowania za grunt, który stanowił jego wyłączną własność. Nieporozumieniem jest wykładnia przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami dokonana przez S. J. Mimo uchylenia ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. dokonana na jej podstawie wywłaszczenia są prawnie skuteczne i należy się za nie odszkodowanie, a więc w tej sytuacji należy stosować w niniejszej sprawie wprost przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami i na ich podstawie ustalić stosowne odszkodowanie, co wynika z uchwały NSA z dnia 9 października 2000 r. OPS 12/00/ONSA 2001/1/10/. Uzasadnione jest więc uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Staroście do merytorycznego rozpatrzenia. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] maja 2003r. /.../ utrzymał w mocy zakwestionowaną w odwołaniu W. K. decyzję, podzielając zawartą w niej argumentację. W skardze na tę decyzję W. K. podnosił, że nabył prawo do odszkodowania za grunt stanowiący jego wyłączną własność, a które należy ustalić i wypłacić, stosując wprost przepisy obowiązującej ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2005 r. sygn. akt SA/Rz 979/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił powyższą decyzję Wojewody P.

Organ II instancji nie uwzględnił odwołania, wskazując jednocześnie, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy uwzględniono zalecenia zawarte w powołanym wyżej wyroku z dnia 9 sierpnia 2005 r. Wskazano w nim, że wobec nie ustalenia i nie wypłacenia żadnego odszkodowania wnioskodawcy za przejętą działkę nr 237 organ administracji winien dokonać takiego ustalenia. Bezsporny bowiem jest fakt przejęcia działki w myśl przepisów ustawy z dnia 6 lipca 1972r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach. Ustawa ta utraciła moc na podstawie art. 89 pkt 6 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zm./, a ta z kolei została uchylona przez art. 241 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm./. Sporną jest jedynie ocena czy stosowne odszkodowanie za działkę nr 237 przysługuje nadal poprzedniemu właścicielowi. Obecnie kwestię odszkodowawczą należy rozpatrywać na podstawie przepisów ustawy w/w. Zgodnie z dokumentacją zawartą w aktach sprawy W. K. do protokołu rozprawy z dnia 11 czerwca 1997 r. wyraźnie podał, że nie domaga się odszkodowania za działkę nr 237, a swoje stanowisko sprecyzował ostatecznie w piśmie z dnia 14 stycznia 2003r. – wskazał w nim, że wyraża zgodę na wypłacenie odszkodowania za działkę nr 237 a po jego otrzymaniu zrzeka się wszelkich do nie praw. Organ II instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zaszło przedawnienie roszczenia o wypłatę odszkodowania za przejętą działkę nr 237. Termin przedawnienia roszczeń majątkowych wynosi lat dziesięć /art. 118 k.c./. Przejęcie nieruchomości nastąpiło w 1983 r., zaś żądanie odszkodowawcze W. K. sprecyzował dopiero w 2003 r., a więc po upływie terminu przedawnienia. W przedmiotowej sprawie zrzeczenia korzystania z zarzutu przedawnienia nie miało miejsca. Z uwagi na niezachowanie terminu do złożenia wniosku odszkodowawczego odmówiono ustalenia i wypłaty odszkodowania za działkę nr 237 poł. w J., realizując tym samym zalecenie zawarte w powołanym wyżej wyroku z dnia 9 sierpnia 2005 r. sygn. akt SA/Rz 979/03. Wobec przedstawionych okoliczności faktycznych i prawnych decyzja Starosty J. naruszyła prawo, stąd też uzasadnionym było orzeczenie w myśl art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na opisaną decyzję Wojewody P. wniósł Wo. K. z żądaniem jej uchylenia. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Wojewoda z naruszeniem art. 7 i 8 K.p.a. nie wyjaśnił należycie stanu faktycznego sprawy, nie zauważył zdarzeń i czynności mających wpływ na bieg i przerwę terminów przedawnienia roszczenia o zapłatę odszkodowania. Wyjaśniono, że zarządzenie Naczelnika Miasta J. nr [...] z dnia [...] lipca 1983 r. w sprawie ustalenia i podziału na działki budowlane terenów budownictwa jednorodzinnego w rejonie ulic D. i K. – Osiedle G. wydane na podstawie ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego (...) Dz.U. Nr 27, poz. 192, zostało opublikowane w Dz.Urz. WRN w K. Nr 7 poz. 76 z dnia 26 sierpnia 1983 r., a zatem po upływie 2 miesięcy od tej daty grunty objęte zarządzeniem przeszły na własność Państwa i z tą chwilą najwcześniej mogło powstać roszczenie byłych właścicieli o wypłatę odszkodowania. Decyzja ustalająca także odszkodowanie dla Z. i W. K. za działkę nr 237 została wydana w dniu [...] lipca 1985 r. /.../, zaś M.G. P. i B. stwierdził jej nieważność decyzją z dnia[...] listopada 1996 r. /.../. Z powyższego wynika, że termin przedawnienia roszczenia o wypłatę odszkodowania nie mógł biec w czasie trwania postępowania o wypłatę odszkodowania, zaś stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej odszkodowanie oznacza, że postępowanie o ustalenie odszkodowania jest niezakończone decyzją i trwa w dalszym ciągu. Z kolei te fakty przesądzają, że termin przedawnienia w dalszym ciągu nie biegnie. Gdyby nawet przyjąć, że powyższe postępowanie nie spowodowało przerwania i wstrzymania biegu przedawnienia roszczenia o odszkodowanie, to należy mieć na uwadze fakt, że przed upływem 10 lat od daty przejścia prawa własności na rzecz Państwa skarżący złożył wniosek o odszkodowanie w formie obligującej organy administracji państwowej do nadania mu biegu. Pism, z których każde powinno być uznane za wniosek o wypłatę odszkodowania złożył kilka, a dla tego rodzaju wniosku nie jest wymagana żadna szczególna forma, wystarczy stwierdzenie, że intencją wnoszącego jest uzyskanie odszkodowania. Do tego rodzaju pism zaliczyć należy pismo z dnia 27 października 1992 r. skierowane do Burmistrza Miasta J., pismo z dnia 12 listopada 1992 r. do Wojewody K., a takich pism wniesionych było więcej i powinny one znajdować się w aktach sprawy. Nadto wskazano, że w postanowieniu Urzędu Rejonowego w J. z dnia [...] stycznia 1994 r. /.../ w sprawie zawieszenia postępowania o wypłatę odszkodowania stwierdzono "Postępowanie o wypłatę odszkodowania zostało na wniosek stron wszczęte w dniu 10.10.1993 r.". Wnioski o wszczęcie postępowania o wypłatę odszkodowania i wszczęcie postępowania w tej sprawie nastąpiło przed upływem 10 letniego terminu przedawnienia liczonego od dnia przejścia własności gruntu na rzecz Państwa, co skutkuje przerwaniem biegu przedawnienia na podstawie na podstawie art. 123 § 1 pkt 1 K.c. W rzeczywistości postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte znacznie wcześniej skoro decyzją z dnia [...] kwietnia 1993 r. /.../ Urząd Rejonowy w J. odmówił wypłaty odszkodowania na rzecz skarżącego za przejęte na rzecz Skarbu Państwa 3852 m2 gruntu zarządzeniem Naczelnika Miasta J. nr [...] z dnia [...] lipca 1983 r., uchyloną /z przekazaniem do ponownego rozpoznania/ decyzję Urzędu Wojewódzkiego w K. z dnia [...] czerwca 1993r. /.../. Po wszczęciu postępowania nie zaszły żadne zdarzenia, które niweczyłyby skutek w postaci przerwania biegu przedawnienia roszczenia o odszkodowanie – nie został cofnięty wniosek, nie zostało umorzone postępowanie, nie pozostawiono wniosku bez rozpoznania. Takiego skutku nie powoduje też oświadczenie skarżącego do protokołu rozprawy z dnia 11 czerwca 1997 r. – nie wynika z niego rezygnacja z odszkodowania, a jedynie wynika, że w przypadku uzyskania zwrotu działki w naturze skarżący nie będzie domagał się wypłaty odszkodowania. Tak też to oświadczenie zostało odebrane przez Urząd Rejonowy, który postanowieniem z dnia [...] lipca 1997 r. /.../ zawiesił postępowanie w sprawie o ustalenie odszkodowania do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd Rejonowy w J. sprawy o stwierdzenie nieważności aktu notarialnego sprzedaży działki nr 237 E. H.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje:

Skarga nie jest pozbawiona podstaw prawnych do jej uwzględnienia i dlatego też należało uchylić zaskarżoną decyzję, wydaną w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

Przede wszystkim należy podnieść, że sprawa objęła zakresem skargi była już przedmiotem orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie /wyrok z dnia 9.08.2005 r. II SA/Rz 979/03/ i z tej przyczyny należało zbadać, niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze, czy organ administracji publicznej, ponownie rozpoznający sprawę, po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wypełnił powinność wynikającą z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, stanowiącym, że "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą... organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia".

W powołanym wyżej wyroku z dnia 9 sierpnia 2005 r. Sąd stwierdził, że zawarty w ustawie z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach /Dz.U. Nr 27, poz. 192/ nakaz wypłaty odszkodowania w oparciu o przepisy ustawy o wywłaszczaniu nieruchomości umożliwia wypłacenie odszkodowania skarżącemu w oparciu o zasady zawarte w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /Dz.U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm./. Wskazał jednocześnie, by ponownie rozpoznając sprawę organ zbadał możliwość przyznania W. K. stosownego odszkodowania za objętą postępowaniem działkę, mając na uwadze, że roszczenie o wypłatę odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość ma charakter cywilny i do jego przedawnienia stosuje się przepisy art. 117 – 125 k.c. Przed wyliczeniem odszkodowania musi więc organ zbadać czy z uwagi na znaczny upływ czasu pomiędzy przejęciem własności nieruchomości skarżącego na rzecz Skarbu Państwa, a momentem złożenia przez niego wniosku o wypłatę odszkodowania jego roszczenie nie przedawniło się.

Wyrażone w powyższym wyroku zapatrywania prawne były co do zasady respektowane przez organ ponownie rozpoznający sprawę /po tym wyroku/, nie może być więc mowy o naruszeniu dyspozycji z cyt. wyżej art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże organ ten nie wywiązał się należycie z ciążących na nim obowiązków proceduralnych. Nadmienić bowiem należy, że ocena prawna wyrażona w wyroku sądu administracyjnego nie zwalnia organów administracji od zbadania sprawy zgodnie z wymogami art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. i od uzasadnienia decyzji w myśl art. 107 § 3 k.p.a. /vide wyrok NSA z dnia 18.01.1996 r. SA/Ł 2457/94 nie publ./. W ocenie Sądu przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia tych przepisów postępowania administracyjnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/.

Otóż zgodnie ze stanowiskiem organu wyrażonym w zaskarżonej decyzji, a także odpowiedzi na skargę roszczenie skarżącego o wypłatę odszkodowania za przejętą na rzecz Skarbu Państwa działkę nr 237, poł. w J. uległo przedawnieniu. Podał przy tym organ, że przejęcie nieruchomości nastąpiło w 1983 r., zaś żądanie odszkodowawcze skarżący sprecyzował dopiero w 2003r., a więc po upływie terminu przedawnienia /art. 118 k.c./.

Tymczasem z akt administracyjnych nadesłanych wraz z odpowiedzią na skargę wynika, że postanowieniem z dnia [...] lipca 1997 r. /.../ organ I instancji, działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za obszar objęty działką ewidencyjna nr 237, poł. w J. obr. Nr 2 – U., do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd Rejonowy w J. sprawy o stwierdzenie nieważności aktu notarialnego sprzedaży działki nr 237 E. H.. Wprawdzie w tych aktach brak jest wniosku skarżącego o ustalenie i wypłatę odszkodowania, jak również brak jest zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego na podstawie wniosku skarżącego, jednakże powyższe postanowienie bez wątpienia dowodzi, że takie postępowanie zostało wszczęte i tylko nie mogło być kontynuowane z przyczyny podanej w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zostało podjęte /w dniu 10.02.2003 r./ po złożeniu przez skarżącego w dniu 14 stycznia 2003 r. pisma, wg organu, precyzującego ostatecznie stanowisko co do odszkodowania za przedmiotową działkę.

W tej sytuacji nie można podzielić poglądu organu II instancji, iż skarżący dopiero w 2003 r. - a wiec po upływie terminu przedawnienia roszczenia - sprecyzował ostatecznie żądanie przyznania odszkodowania za działkę nr 237. Z treści powyższego postanowienia z dnia [...] lipca 1997 r. wynika bowiem w sposób wyraźny, że organ administracji działał... w sprawie z wniosku Pana W. K. o ustalenie i wypłacenie odszkodowania za grunt przejęty na rzecz Skarbu Państwa Zarządzeniem Nr [...] Naczelnika Miasta J. z dnia [...].07.1983 r. położony w J., obręb Nr 2 – U., osiedle "G. II" i zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie o ustalenie odszkodowania za obszar objęty dz. Ewid. Nr 237 położoną w J. obr. Nr 2 – U".

Błędnie też organ ten uznał, że podczas rozprawy administracyjnej w dniu 11 czerwca 1997 r. skarżący "wyraźnie wskazał, iż nie domaga się odszkodowania za działkę nr 237", co w ocenie organu miałoby stanowić argument przemawiający za tym, iż skarżący roszczenie odszkodowawcze sprecyzował jednoznacznie dopiero w 2003 r. Zapisane wówczas oświadczenie skarżącego nie daje podstaw do uznania, że odstępuje on od odszkodowania za działkę nr 237. Wskazuje natomiast w sposób wyraźny, że z uwagi na toczące się postępowanie o unieważnienie aktu notarialnego "co do dz. Nr 237 o pow. 599 m2 w obecnej chwili nie domaga się odszkodowania ponieważ chce uzyskać zwrot tej działki". Zatem dla skarżącego priorytetem było uzyskanie zwrotu działki, a od rozstrzygnięć w tym zakresie zależała realizacja odszkodowania.

Powyższe bez wątpienia wskazuje na przerwanie biegu przedawnienia roszczenia skarżącego o odszkodowanie za działkę nr 237.

Stosownie bowiem do treści art. 123 § 1 pkt 1 k.c. bieg przedawnienia przerywa się przez każdą czynność przed organem powołanym do rozpoznawania spraw danego rodzaju. Zasadą jest, że cały okres czasu, który upłynął do momentu przerwania, uważa się za niebyły; po przerwie bieg przedawnienia zaczyna się na nowo /biegnie na nowo od dnia zakończenia postępowania/.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala jednakże jednoznacznie i bez wątpliwości stwierdzić, kiedy w rzeczywistości przerwanie biegu przedawnienia roszczenia skarżącego nastąpiło. Jak bowiem wyżej zauważono, nie ma w nim wniosku skarżącego o odszkodowanie – chociaż na taki powołano się w cyt. wyżej postanowieniu z dnia [...] lipca 1997 r. – a data jego złożenia ma pryncypialne znaczenie w sprawie. Bez wyjaśnienia tej kwestii, przedwczesnym jest pogląd, iż roszczenie skarżącego przedawniło się i jako taki nie może uzyskać akceptacji.

Nadto w skardze podnoszono, że przed upływem 10 lat od daty przejścia prawa własności na rzecz Państwa skarżący złożył kilka pism do organów administracji, z których każde powinno być uznane za wniosek o odszkodowanie", wymieniając przy tym pismo z dnia 27 października 1992 r. i z 12 listopada 1992 r.

Pism tych nie ma w aktach sprawy, a do akt sądowych skarżący złożył kserokopię w/w pisma z dnia 27 października 1992 r., które według jego twierdzeń jest najwcześniejszym z tych, którymi dysponuje, dotyczącym odszkodowania za działkę nr 237. W odpowiedzi na skargę nie odniósł się organ do tych twierdzeń skarżącego i dowodów przez niego wskazanych, a także do podniesionej przez niego okoliczności, że decyzją z dnia [....] kwietnia 1993 r. /.../ Urząd Rejonowy w J. po raz pierwszy odmówił wypłaty odszkodowania za przejęte na rzecz Skarbu Państwa 3852 m2 gruntu zarządzeniem Naczelnika Miasta J. nr 11/83 z dnia 20 lipca 1983 r. Tym bardziej więc Sąd nie mógł zająć stanowiska, co do takich twierdzeń skarżącego i powoływanych przez niego dokumentów, poprzestać więc musi na ocenie, iż aktualny stan dowodowy sprawy zawiera luki i miejscowości.

W skardze podniesiono również, że w sprawie o wypłatę odszkodowania byłym właścicielom toczyło się postępowanie administracyjne z urzędu i zakończyło się decyzją z dnia [...] lipca 1985 r. /.../ Urzędu Miejskiego w J., ustalającą odszkodowanie za grunty obejmujące także działkę nr 237 dla Z. i W. K., zaś M. G. P. i B. decyzja z dnia [...] listopada 1996 r. /.../ stwierdził nieważność tej decyzji, wywodząc następnie, że termin przedawnienia roszczenia o wypłatę odszkodowania nie mógł biec w czasie trwania postępowania o wypłatę odszkodowania, postępowanie to nie jest zakończone decyzją i trwa w dalszym ciągu, a więc termin przedawnienia nie biegnie.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie ma jakiegokolwiek stanowiska organu co do stanu postępowania administracyjnego toczącego się z urzędu w sprawie odszkodowania za działkę nr 237, zaś w aktach sprawy znajduje się jedynie w/w decyzja M. G. P. i B. z dnia[...] listopada 1996 r. /nie wymienia w swej treści działki nr 237/. Zatem konieczne są też ustalenia organu, czy faktycznie – jak stwierdzono w skardze – termin przedawnienia nie biegnie.

Ponownie rozpoznając sprawę organ skompletuje materiał dowodowy i wyda decyzję, kierując się wskazanymi wyżej uwagami Sądu.

Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 200 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.