Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 473/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2011-08-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 193 § 6
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 86 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2004 nr 97 poz 970
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Dudra Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Po dwukrotnym uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji przez organ odwoławczy, uzupełnieniu materiału dowodowego i ponownym przeanalizowaniu sprawy, decyzją z [...]. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ś. określił K. S. (Skarżącej) wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiąc wrzesień 2005r. oraz wysokość zobowiązań podatkowych z tytułu VAT za miesiące styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, październik, listopad i grudzień 2005r.

Od powyższej decyzji Skarżąca wniosła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie art. 193 § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r Ordynacja podatkowa (t.j. Dz U. z 2005r nr 8 poz 60 ze zm dalej O.p.) przez błędne uznanie za nierzetelne księgi prowadzone za lata 2004 i 2005 z powodu błędów prawnych podatnika. Ponadto kwestionowała ustalenie organów, że transakcje z firmą K. H. T. T. nie miały miejsca, co naruszało, w jej ocenie, zasadę swobodnej oceny dowodów a w konsekwencji art. 191 O.p. Skarżąca wskazała, że dostawca dokonał oszustwa na szkodę Skarbu Państwa nie wykazując sprzedaży w ewidencji przychodów, a organ podatkowy odpowiedzialność za to przerzucił na nią naruszając art. 121 O.p.

Ponadto Skarżąca podniosła, iż wykazane w rejestrach zakupu faktury dokumentowały nabycie materiałów budowlanych na potrzeby remontów wykonanych w budynku gorzelni. Natomiast stwierdzenie, że zostały zakupione dla potrzeb budowy domu W. J., było nadinterpretacją zeznań, w których strona i jej mąż przyznali jedynie, że incydentalnie przekazywali drobne ilości towarów na tę budowę.

Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...]. uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego za wrzesień, październik, listopad i grudzień 2005r., określił wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za listopad 2005r. w kwocie [...] zł, wysokość zobowiązania podatkowego za grudzień 2005r. w kwocie [...] zł, umorzył postępowanie w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 2005r., a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał się na treść art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54 poz. 535 ze zm. dalej ustawa o VAT) i wskazał, że prawo do odliczenia podatku związanego z zakupem towarów uzależnione zostało od późniejszego związku tego towaru bądź usługi z dostawą opodatkowaną podkreślając, że istotnym jest stwierdzenie w pierwszej kolejności faktu nabycia towaru lub usługi, które udokumentowane zostało fakturą. Wyjaśnił, że regulacja ta została sprecyzowana § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, a od dnia 1 czerwca 2005r. w art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT. Zgodnie bowiem z tymi uregulowaniami nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności.

Dyrektor stwierdził, że w niniejszej sprawie kluczowym było ustalenie czy zakwestionowane faktury VAT, których wystawcą miała być firma K. H. P. [...] T. T., dokumentowały czynności faktycznie mające miejsce. W opinii organu odwoławczego, z zebranego materiału dowodowego wynika, że przedsiębiorstwo to w rzeczywistości pozorowało jedynie transakcje dostawy węgla. Ustalono bowiem, że T. T. nie posiada żadnego zaplecza technicznego niezbędnego do prowadzenia tego rodzaju działalności. Swoją rolę określił jako pośrednika w sprzedaży węgla. Ponadto z jego zeznań wynikało, iż K. H. P. [...]nie handlowała węglem, a jedynie uprawnieniami do jego odbioru z jednej ze wskazanych kopalni (KWK "P.", KWK "J." oraz KWK "Z."). Tymczasem wszystkie spośród wymienionych powyżej kopalń zaprzeczyły, że w okresie od 1 stycznia 2004r. do 31 grudnia 2005r. odnotowały jakąkolwiek transakcję z K. H. P. [...] T. T. Ponadto zgodnie z wyjaśnieniami kopalń P. i Z. w latach 2004-2005 dla drobnej sprzedaży węgla, nie były wystawiane dodatkowe dokumenty uprawniające do wywozu towaru. Dokumentem wywozowym była faktura VAT. W związku z powyższym organ stwierdził, że T. T. nie tylko sam nie handlował węglem, ale też nie orientował się w praktyce sprzedaży stosowanej przez kopalnie węgla kamiennego, które miały być jego dostawcami. Na marginesie organ zauważył, że KWK P. i KWK Z. potwierdziły dostawy dla strony jedynie w zakresie udokumentowanym fakturami przez K. W. S.A., które zostały przez podatniczkę rozliczone. Dyrektor wyjaśnił, że organ podatkowy podejmował wielokrotnie próby przesłuchania T. T., ale z uwagi na brak podejmowania wezwań w miejscu zameldowania, okazało się to niemożliwe.

Odnosząc się do twierdzenia, że materiały budowlane były kupowane na potrzeby remontowania gorzelni, a W. J. jedynie sporadycznie były przekazywane niewielkie ilości towaru, Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że stoją one w oczywistej sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Z zeznań J. S. z dnia [...]. wynikało, że materiały przeznaczone były do budowy i wyposażenia domu mieszkalnego W. J., który sfinansował zakup tych materiałów. Podobne stanowisko zaprezentowała także Skarżąca w zeznaniach z [...]., wskazując, iż W. J. kontrolował i finansował powadzoną przez nią działalność. Organ zauważył, że zeznania te są spójne ze strukturą i chronologią zakupów materiałów budowlanych, które wskazują na wykorzystanie przy budowie domu jednorodzinnego. Strona bowiem nie wyjaśniła w jaki sposób wykorzystano zakupy elementów instalacji, styropianu czy też drzwi garażowych do remontu gorzelni w tym wspomnianego w odwołaniu dachu.

Zdaniem Dyrektora, ustalenia faktyczne pozwalały na uznanie, że prowadzona przez podatniczkę ewidencja zakupu nie odzwierciedla rzeczywistego stanu w zakresie poniesionych wydatków i tym samym, zgodnie z art. 193 § 4 O.p. nie może stanowić dowodu w postępowaniu podatkowym.

Jednocześnie organ stwierdził, iż w przypadku rozliczeń za miesiące wrzesień i październik 2005r nieskutecznym stało się przerwanie biegu przedawnienia w wyniku zastosowania środka egzekucyjnego, o którym mowa w art. 70 § 4 O.p. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, iż nieskutecznie przerwano bieg terminu przedawnienia wobec rozliczenia za miesiące wrzesień i październik 2005r. poprzez podjecie czynności egzekucyjnych wobec podatniczki w dniu [...]. Czynności te były bowiem zainicjowane w związku z wykonaniem decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...]., w której za te okresy rozliczeniowe określono w podatku od towarów i usług kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe. Jednocześnie Dyrektor podkreślił, że jak wynika z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. z dnia [...]. w sprawie nie doszło zawieszenia biegu przedawnienia w zakresie rozliczeń za te miesiące.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji odwoławczej w części określającej wysokość zobowiązania podatkowego do wpłaty. Podtrzymała w całości zarzuty zawarte w odwołaniu. Zaskarżonej decyzji zrzuciła naruszenie prawa materialnego i procesowego, tj.: art. 193 § 6 O.p. przez błędne przyjęcie przez organ za nierzetelne księgi prowadzonej za lata 2004 i 2005 z powodu błędów prawnych podatnika. Ponadto w ocenie strony, stwierdzeniem, że transakcje z firmą K. H. T. T. nic miały miejsca, przekroczono zasadę swobodnej oceny dowodów, a w konsekwencji naruszono art. 191 O.p.. Jednocześnie strona podniosła, że dostawca dokonał oszustwa na szkodę Skarbu Państwa nie wykazując sprzedaży w ewidencji przychodów, a organ podatkowy przerzucił te okoliczności na nią, co stanowi naruszenie art. 121 O.p. Ponadto skarżąca zarzuciła Dyrektorowi Izby Skarbowej w B., że stwierdzeniem, iż T. T. nie posiada właściwego zaplecza do sprzedaży węgla naruszył art. 191 O.p. W opinii strony należy przyjąć, że stwierdzenie dotyczy 2010r. czyli 5 - 6 lat po dokonaniu transakcji. Ponadto skarżąca zarzuciła, iż organ drugiej instancji wybiórczo i pokrętnie odczytał zeznania jej męża J. S. Odniesiono się bowiem do zużycia węgla na 1 litr wyprodukowanego spirytusu, nie biorąc pod uwagę jego zużycia na ogrzanie obiektu, który to czynnik uzależniony jest od warunków atmosferycznych. Skarżąca stwierdziła także, że w zaskarżonej decyzji nie odniesiono się do podnoszonych przez nią zarzutów dotyczących oceny zgromadzonego materiału dowodowego, jak również nierzetelnego wykorzystania zeznań świadka, J. S.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego ani procesowego. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej jako p.p.s.a) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Spór w sprawie dotyczył ustaleń stanu faktycznego przyjętych przez organ za jako podstawę rozstrzygnięcia. Skarżąca podważała ocenę organów w przedmiocie transakcji nabycia węgla od firmy K. H. P.[...] T. T., jako nie mających miejsca oraz uznanie, że wydatki poniesione na zakup materiałów i usług budowlanych w kwocie [...] zł nie miały związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Zdaniem Skarżącej dokonując ustaleń faktycznych w sprawie organ naruszył przepisy postępowania określone art. 191, art. 121 O.p. oraz art. 193 § 6 O.p. Wskazane przepisy procesowe stanowią, że organ podatkowy ocenia, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona a postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, które zobowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego związanych z przedmiotem tego postępowania. Natomiast na podstawie art. 193 § 6 O.p. organ podatkowy, o ile stwierdzi, że księgi prowadzone są nierzetelnie lub w sposób wadliwy, to w protokole badania ksiąg określa za jaki okres i w jakiej części nie uznaje ksiąg za dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów. W ocenie Skarżącej nie było w sprawie podstawy do uznania ksiąg za nierzetelne, ponieważ zaliczenie przez nią do kosztów uzyskania przychodów wydatków nie związanych z prowadzoną działalnością miało charakter błędów prawnych i nieprawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie nabywania węgla.

Oceniając zarzuty skargi zmierzające do podważenia prawidłowości ustaleń faktycznych, Sąd uznał je za niezasadne. W przedmiocie stanowiska, że transakcje nabycia węgla od T. T. działającego pod firmą K. H. P. [...], nie miały miejsca, Skarżąca swoje zarzuty oparła na twierdzeniu o bezprawności obciążenia jej skutkami jednostronnego anulowania przez tego kontrahenta wystawionych dla niej faktur, jak również niemożliwością wykazywania przez organ po wielu latach, że podmiot ten nie miał zaplecza do prowadzenia swojej działalności.

Aczkolwiek w postępowaniu organ nie miał możliwości przesłuchania T. T., mimo podjęcia prób przeprowadzenia takiego dowodu, to nie można jednak uznać, że poczynione ustalenia, co do przebiegu spornych transakcji dokonane zostały z naruszeniem przepisów procesowych. Organ przeprowadzając postępowanie w tym zakresie odwołał się do dokumentacji z kontroli przeprowadzonej u T. T. w 2004r w zakresie podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia 2004r do 31 maja 2004r przez pracowników Urzędu Skarbowego w J.. Protokół z kontroli spisany i podpisany przez T. T. w dniu [...] zawiera oświadczenie kontrolowanego, że nie posiada magazynu, żadnych środków transportu a jego działalność polegała na pośredniczeniu w sprzedaży węgla. T. T. wskazał, że nie kupował węgla bezpośrednio, lecz nabywał od firm prowadzących działalność upoważnienia na odbiór węgla w konkretnej kopali, następnie odsprzedawał je, a nabywca odbierał węgiel bezpośrednio z kopalni.

Przedstawiony wyżej dowód z przedmiotowego protokołu stanowi dowód z dokumentu, który organ mógł wykorzystać dla ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Treść oświadczenia T. T., podważa zarzut Skarżącej, że organy dokonywały ustaleń, co do braku zaplecza do handlu węglem przez tego kontrahenta po kilku latach, więc nie mogły odtworzyć stanu istniejącego w 2004 i 2005r.

Z dokumentacji przeprowadzonej kontroli wynika także, że firma T. T. nie dokonała żadnej sprzedaży w miesiącu kwietniu 2004r (potwierdził tę okoliczność kontrolowany) a wśród zakwestionowanych faktur u Skarżącej, cztery posiadały daty z tego miesiąca. Nadto ustalenia poczynione za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. pozwoliły organom na ustalenie, że w rejestrach działalności T. T. w latach 2003-2004 nie figurują żadne dokumenty potwierdzające dokonanie transakcji ze Skarżącą. Za okres 2005r podatnik ten nie złożył żadnych deklaracji podatkowych. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych opisanych w powołanym protokole wynikało także, że w rejestrze sprzedaży firmy T. T. zaewidencjonowane były wystawione przez niego faktury, które następnie zostały anulowane, a podatnik ten posiadał w swojej ewidencji zarówno oryginały tych faktur jak i kopie. Tym niemniej Skarżąca bez uzasadnienia podnosi, że przedmiotowe anulowane faktury dotyczą faktur wystawionych na jej rzecz. Postępowanie wykazało bowiem brak w ewidencji kontrahenta spornych faktur, a nie ich anulowanie.

Oceniając postępowanie organów zmierzające do weryfikacji transakcji opisanych w fakturach wystawionych przez K. H. P. [...] T. T., należy uwzględnić także działania podjęte w celu analizy działalności tego kontrahenta, który opisał swoją działalność jako pośrednictwo w sprzedaży węgla. W tym zakresie organy wystąpiły do kopalń P. i Z. o informacje dotyczące obrotu z firmą T. T. i z uzyskanych odpowiedzi wynikało, że w latach 2004-2005 nie odnotowano żadnych transakcji z takim podmiotem. Wyjaśniono przy okazji, że w tym okresie, w celu nabywania surowca z kopalń, nie były wymagane żadne dodatkowe upoważnienia do odbioru węgla. Informacja ta zasadnie, zdaniem Sądu, oceniona została przez organy, jako dowód braku wiedzy T. T. o zasadach handlu węglem w analizowanym okresie. Taka ocena wraz z okolicznością stwierdzenia braku zaplecza przez ten podmiot do obrotu przedmiotowym surowcem, tudzież brak w jego ewidencji dowodów zakupu uprawniały organy do wniosków, że transakcje w kwestionowanym zakresie nie miały miejsca.

Skarżąca nie podważyła ustaleń organów w powyższym spornym zakresie. Jakkolwiek kontrahent ten nie został przesłuchany w sprawie z uwagi na niemożność ustalenia przez organy jego miejsca pobytu (pod adresem zameldowania nie odbierał przesyłek), przeprowadzone dowody w sprawie pozwalały na przyjęcie ustaleń będących podstawą rozstrzygnięcia w tym zakresie.

W odniesieniu do ustalenia, że Skarżąca odliczyła VAT od zakupów, które nie pozostawały w związku prowadzoną działalnością gospodarczą w postaci materiałów i usług budowlanych, Sąd uznał, że znajdowały one uzasadnienie w materiałach dowodowych. W skardze Skarżąca zawarła zarzuty w tym zakresie w uzasadnieniu, podnosząc, że organy przeinaczyły treść zeznań złożonych przez nią i jej męża polegających na przyznaniu, że jedynie "worek czy dwa cementu" przeznaczyli na budowę domu W. J.

Twierdzenie takie pozostaje jednak w sprzeczności z dowodami zebranymi w sprawie, w ramach których do protokołu kontroli [...] mąż Skarżącej, J. S., oświadczył, ż materiały budowlane były przeznaczone do budowy i wyposażenia domu mieszkalnego W. J. Takie twierdzenie korespondowało z oświadczeniem Skarżącej złożonym [...], w którym przyznała ona, że W. J. kontrolował i finansował prowadzoną działalność. Skarżąca i jej mąż oświadczyli na początku postępowania podatkowego, że w istocie byli pracownikami W. J. Oświadczenia te z kolei pozostają w związku z analizą struktury i kolejności nabywanych materiałów budowlanych. Z treści faktur wynika, że przedmiotem zakupu były elementy instalacji np. rury kanalizacyjne, grzejniki, okna, styropian, schody strychowe, drzwi garażowe. W odwołaniu Skarżąca podnosiła, że materiały posłużyły do remontu gorzelni w szczególności naprawy dachu. Nie wyjaśniła jednak, w jakiej zależności pozostawały wykonane prace dachowe z dostawą towarów – w świetle zasad doświadczenia życiowego – zupełnie niezwiązanych z takim remontem. Jednocześnie brak dowodów nabycia materiałów odpowiadających charakterowi wskazywanych prac.

Twierdzenia Skarżącej w analizowanym zakresie pozostają w sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym; zarzuty skargi sprowadzają się do polemiki z ustaleniami organu, bez uzasadnienia i przedstawienia dowodów na tę okoliczność.

Ustalenia organów, niekwestionowane przez Skarżącą, co do braku podstaw do odliczenia VAT z faktur dokumentujących w miesiącach maj, wrzesień, październik zakupów paliwa, części i akcesoriów samochodowych jako nie mających związku z prowadzoną działalnością (brak samochodów w działalności) i odliczenia VAT z faktur dokumentujących nabycie węgla, opłat za wodę i energię elektryczną w części dotyczącej celów prywatnych, Sąd ocenił jako nie naruszające prawa.

Uznając, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie, zgromadziły w tym celu obszerny materiał dowodowy, który oceniły w zgodzie z zasadą swobodnej oceny dowodów, zdaniem Sądu prawidłowo także organy podważyły rzetelność ksiąg podatkowych u Skarżącej. Wbrew zarzutom skargi stwierdzone nieprawidłowości nie dotyczyły błędów prawnych podatniczki, lecz dowodziły nierzetelności odnotowywanych w nich zdarzeń podatkowych, organy miały więc podstawę prawną do zastosowania w postępowaniu art. 193 § 6 O.p. Nierzetelność ksiąg oznacza, że nie odzwierciedlają one rzeczywistego stanu faktycznego.

Aczkolwiek skarga nie zawierała zarzutów dotyczących wykładni czy zastosowania w sprawie prawa materialnego, to kontrolując zaskarżony akt w ramach art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd ocenił rozstrzygnięcie w tym zakresie za zgodne z prawem. Zgodnie z art. 86 ust 1 ustawy o VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Wydatki poniesione na zakup materiałów budowlanych nie służyły wykorzystaniu ich do wykonywania czynności opodatkowanych. Zgodnie z art. 88 ust 3a pkt 4 lit a ustawy o VAT (w stanie prawnym obowiązującym od 1 czerwca 2005r) oraz § 14 ust 2 pkt 4 lit a rozporządzenia Ministra Finansów z 27 kwietnia 2004r w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U nr 97 poz 970 ze zm) nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu podatku naliczonego faktury w przypadku, gdy stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane. W następstwie ustalenia, że transakcje udokumentowane fakturami pochodzącymi od firmy T. T. K. H. P.[...] nie miały miejsca, zastosowanie powyższych przepisów było uzasadnione.

Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa procesowego ani materialnego, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.