Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2773/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 100 poz 1086
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 3 pkt 4
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędzia NSA del. Jan Grzęda (sprawozdawca), Protokolant Joanna Bańbura, po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skarg kasacyjnych A. S.A. z siedziba w K. oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 czerwca 2011 r. sygn. akt I SA/Kr 472/11 w sprawie ze skargi A. S.A. z siedziba w K. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie z dnia 31 grudnia 2010 r. nr [...] i [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005 i 2006 r. 1) oddala skargi kasacyjne, 2) odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 28 czerwca 2011r. sygn. akt I SA/Kr 472/11 uchylił decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 31 grudnia 2010 r. nr [...] oraz [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005 i 2006 r.

Ze stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że decyzjami Prezydenta Miasta K. z dnia 8 września 2010 r. określono A. SA w K. wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2005 r. na kwotę 815.410,10 zł, a za 2006 r. w kwocie 832.935 zł.

W uzasadnieniach rozstrzygnięć organ wskazał, że uchwałą Rady Miasta Krakowa nr LXVI/615/04 z dnia 1 grudnia 2004 r. oraz uchwałą o nr XCIV/957/05 z dnia 23 listopada 2005 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości w 2005 oraz 2006 r. wprowadzono preferencyjne stawki w zakresie gruntów, budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej m.in. w zakresie produkcji materiałów budowlanych. Zdaniem organu zatem należy odróżnić pojęcie gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą, jako zakresowo szersze i wskazujące na pośredni związek z wykonywaną przez przedsiębiorcę działalnością, od pojęcia "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej", które musi oznaczać związek bezpośredni. Organ stwierdził, że A. S.A. w K. bezsprzecznie prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji materiałów budowlanych tj. armatury sanitarnej, czego organ podatkowy nigdy nie poddawał w wątpliwość (okoliczność ta wynikała ponadto z postanowienia interpretacyjnego wydanego względem Spółki), a zatem może korzystać z preferencyjnej stawki podatkowej. Wskazano jednak, że ani z deklaracji znajdujących się w aktach podatnika, ani też z przesłanych wykazów nie wynikała powierzchnia poszczególnych budynków lub ich części, bowiem spółka wykazywała łączną powierzchnię wszystkich budynków posadowionych na konkretnych działkach, z których wszystkie jej zdaniem były zajęte pod produkcję materiałów budowlanych. Tymczasem w trakcie dwukrotnych oględzin, przeprowadzonych w celu weryfikacji twierdzeń podatnika ustalono, że na terenie zakładu prowadzony jest najem powierzchni, a nadto znajduje się tam też szereg budynków, tj. np. magazyny, portiernia, budynek administracyjno-biurowy, garaże, budynek zakładowej straży pożarnej, budynek stołówki, oczyszczalni ścieków itp., które nie są zajęte na produkcję materiałów budowlanych, a są wyłącznie związane z tą produkcją, a co do których spółka zastosowała preferencyjne stawki podatkowe.

W celu ustalenia przeznaczenia poszczególnych gruntów i budynków spółki oraz ich powierzchni organ wezwał podatnika do przesłania szczegółowych zestawień dotyczących powierzchni użytkowej poszczególnych budynków lub ich części oraz gruntów według specyfikacji przedstawionej w wezwaniu oraz do przesłania dokumentacji technicznej i inwentaryzacyjnej budynków posadowionych na terenie zakładu, kserokopii umów najmu, kserokopii dziennika budowy, w części dotyczącej rozpoczęcia robót budowlanych oraz rozbiórkowych. W odpowiedzi podatnik pismem z dnia 9 czerwca 2009 r. odmówił przedłożenia wskazanych dowodów podnosząc, że żądania organu podatkowego są bezpodstawne, przedstawił jedynie żądane umowy najmu. W konsekwencji, wobec bierności podatnika w wyjaśnianiu sprawy, organ podatkowy przesłuchał świadków w osobie M. P., zajmującej stanowisko księgowej, J. P. – Kierownika Działu Inwestycji oraz prokurenta spółki na okoliczność ustalenia powierzchni użytkowej poszczególnych budynków posadowionych na terenie zakładu przy ul. Z. w latach 2004-2006, zajmowanej przez nie powierzchni gruntu oraz ich przeznaczenia oraz uzyskał od strony pismo z dnia 16 kwietnia 2010 r., w którym wskazano wartość ww. budowli. W toku postępowania nadto organ zapoznał się z książkami kontrolnymi obiektów i dokumentacją techniczno – architektoniczną). W oparciu o powyższe dowody organ przyjął, że faktycznie na produkcję materiałów budowlanych zajęte były hala odlewni nr ewid. 100-12201, hala mechaniczna nr ewid. 100-10301, hala montażowa - magazyn zbytu nr. ewid. 100-180 oraz budynek galwanizerni - malarni nr ewid. 159-194, w tych pomieszczeniach bowiem prowadzono proces produkcji (organ w tym zakresie odwołał się językowych definicji produkcji), tj. wytwarzano odlewy baterii, dokonywano ich mechanicznej obróbki, szlifowano i polerowano ich powierzchnie, nakładano na nie powłoki galwaniczne, następnie składano w jedną całość wcześniej przygotowane elementy i malowano proszkowo. Pozostała część majątku spółki będąca przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, zdaniem organu jest jedynie związana z prowadzoną przez A. S.A. w K. działalnością gospodarczą w zakresie produkcji materiałów budowlanych, dlatego też winna być opodatkowana stawkami najwyższymi - związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej zarówno w odniesieniu do gruntów jak i budynków.

Odnosząc się do kwestii wyłączenia z opodatkowania dróg wewnętrznych posadowionych na terenie zakładu przy ul. Z. w K., których to A. S.A. w K. jest użytkownikiem wieczystym organ wskazał, że w stanie prawnym obowiązującym od 9 grudnia 2003 r. do 31 grudnia 2006 r. opodatkowaniu nie podlegały "pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu", które to zwolnienie dotyczyło również dróg wewnętrznych. Zwolnienie to nie obejmuje zdaniem organu placów i parkingów, które jako budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), podlegają co do zasady opodatkowaniu i nie zostały z niego wyraźnie zwolnione. W tym miejscu organ przedstawił zasadę wynikającą z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000r. nr 100 poz. 1086 z późn. zm). i potwierdzoną orzecznictwem, z której wynika, że ustalenie charakteru gruntu na potrzeby opodatkowania następuje wyłącznie w oparciu o ewidencję gruntów i budynków.

Po rozpatrzeniu odwołań, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 31 stycznia 2010 r. o nr [...] uchyliło decyzję Prezydenta Miasta K. o nr [...], określając A. S.A. wysokość zobowiązania podatkowego za 2005 r. w kwocie 815.384,10 zł, natomiast decyzją z dnia 5 stycznia 2011 r. o nr [...] uchyliło decyzję Prezydenta Miasta K. o nr [...], określając A. S.A. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 r. w kwocie 832.908 zł.

Odnosząc się do kwestii opodatkowania podatkiem od nieruchomości należących do spółki dróg, parkingów, placów postojowych oraz latarni i szlabanu Kolegium powołało orzecznictwo, zgodnie z którym dla wykazania, że konkretny grunt jest pasem drogowym, konieczne jest odwołanie się do zapisów ewidencji gruntów i budynków, taki bowiem wymóg ustawodawca wprowadził w art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Z akt sprawy wynika bezspornie, że jedynie działka nr 87/9 oznaczona jest w ewidencji gruntów i budynków symbolem "dr", a na niej posadowiona jest budowla drogi wewnętrznej o powierzchni 33,60 m2.

Przechodząc do kolejnej spornej kwestii podkreślono, że pojęcia "zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej" nie można utożsamiać z pojęciem "związany z prowadzeniem działalności gospodarczej". Odnosząc powyższe do stanu faktycznego niniejszej sprawy, Kolegium stanęło na stanowisku, że "grunty i budynki zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie produkcji materiałów budowlanych", o których mowa w przepisach §1 pkt 1 lit. b oraz § 1 pkt 2 lit. d uchwały Rady Miasta Krakowa nr LXVI/615/04 z dnia 1 grudnia 2004 r. i nr XCIV/957/05 z dnia 23 listopada 2005 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości – to budynki i grunty faktycznie, bezpośrednio wykorzystywane przez przedsiębiorcę w procesie produkcji materiałów budowlanych. Biorąc pod uwagę definicję "produkcji" wyprowadzoną w wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz definicję językową tego słowa, organ uznał, że w przypadku A. S. A. produkcja materiałów budowlanych to zespół procesów obejmujących zmiany właściwości, w szczególności chemicznych, fizycznych, konstrukcyjnych surowców i półproduktów, których końcowym efektem jest produkt w postaci np. armatury budowlanej, złącz i śrub, rur i kształtowników z tworzyw sztucznych.

Kolegium przychyliło się do stanowiska organu I instancji, że dla objęcia budynku preferencyjną stawką podatku nie wystarczy sam związek budynku lub jego części z działalnością gospodarczą polegającą na produkcji materiałów budowlanych.

W skardze na powyższe decyzje spółka podkreśliła m.in. zasadę związania organu uprzednim rozstrzygnięciem w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości, twierdząc, że zasada ta nie przewiduje żadnych wyjątków od jej stosowania, w szczególności jednoznaczne brzmienie art. 212 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.) nie daje podstaw do wyróżniania rozstrzygnięć o "jedynie formalnym charakterze". Stwierdzono, że rozróżnienie sytuacji podatnika, którego wniosek o stwierdzenie nadpłaty zostałby rozstrzygnięty decyzją z sytuacją podatnika, którego wniosek zostałby rozpoznany w trybie art. 75 § 4 Ordynacji podatkowej oznaczałoby, że w drugim przypadku organ podatkowy nie byłby nigdy związany własnymi ustaleniami ani rozstrzygnięciem, mimo że taki tryb zwrotu nadpłaty jest zarezerwowany wyłącznie do przypadków, które nie budzą jakichkolwiek jego wątpliwości. Paradoksalnie zatem brak wątpliwości w sprawie byłby dla podatnika niekorzystny, gdyż jedynie istnienie tychże wątpliwości gwarantowałyby uzyskanie rozstrzygnięcia wiążącego organ podatkowy.

Na rozprawie w dniu 7 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy dotyczące podatku od nieruchomości za 2005 r. i 2006 r. i postanowił prowadzić je pod wspólną sygnaturą akt I SA/Kr 472/11.

Badając zaskarżone decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie doszedł do przekonania, że powinny one zostać wyeliminowane z obrotu prawnego, choć nie wszystkie podniesione przez stronę skarżącą zarzuty są zasadne.

Uchybienia, rzutującego na konieczność uchylenia decyzji, tutejszy Sąd dopatrzył się w argumentacji dotyczącej odmowy zwolnienia spod opodatkowania gruntów i budowli, które nie są oznaczone w ewidencji gruntów i budynków symbolem "dr". Organy administracyjne niesłusznie doszły do jednoznacznej konkluzji, że zwolnienie podatkowe obejmuje wyłącznie te obszary, którym w ewidencji gruntów i budynków nadano symbol "dr". Tutejszy Sąd uznał taki wniosek za nieuprawnione uproszczenie. Zdaniem Sądu drogi i pasy drogowe, podlegające zwolnieniu podatkowemu nie są tożsame z gruntami, którym w ewidencji nadawany jest symbol "dr". Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, ewidencja obejmuje informacje dotyczące gruntów, budynków i lokali. Ewidencja nie obejmuje budowli, czyli drogi rozumianej zgodnie z definicją zawartą w ustawie o drogach publicznych. Ponadto ewidencja ta nie obejmuje pojęcia "obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu", które to obiekty również podlegały zwolnieniu od podatku od nieruchomości. Już z tej chociażby przyczyny ewidencji nie można uznać za jedyny i wystarczający wyznacznik do ustalenia zakresu przedmiotowego zwolnienia podatkowego. Idąc dalej, w § 68 ust. 3 pkt 7 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków wskazano, że grunty zabudowane i zurbanizowane dzielą się m.in. na tereny komunikacyjne, w tym drogi, oznaczone symbolem – "dr". Brak przy tym wymienienia w tym przepisie pojęć: "pas drogowy’ oraz "obiekty budowlane związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu", choć przedmioty objęty tymi pojęciami podlegają zwolnieniu od podatku.

Ponadto z wyżej powołanego rozporządzenia (załącznik nr 6 ust. 3 pkt 7 a) wynika, że jako drogę rozumie się grunty w granicach pasów drogowych dróg określonych w ustawie o drogach publicznych, natomiast w rozumieniu tego rozporządzenia, nie są drogą grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację poszczególnych nieruchomości. Grunty te wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego. Wynika z tego jednoznacznie, że definicja drogi zawarta w ustawie o drogach publicznych nie jest tożsama z rozumieniem tego pojęcia dla potrzeb ewidencji gruntów i budynków. Z pojęcia drogi na gruncie ewidencji wyłączona została wewnętrzna komunikacja poszczególnych nieruchomości. Nie oznacza to jednak, że nie jest to droga w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, lecz jedynie, że nie jest to droga, która w ewidencja zostanie opisana symbolem "dr". Pojęcie drogi i pasa drogowego w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, wyznaczającym jednocześnie zakres zwolnienia podatkowego jest szersze od definicji przyjętej na potrzeby ewidencji gruntów i budynków. Każdy zatem obszar objęty symbolem "dr" jest drogą w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, istnieją jednak grunty (lub budowle) będące w rozumieniu tej ustawy drogami, które nie będą w ewidencji figurowały pod symbolem "dr". Dotyczy to m.in. części dróg wewnętrznych.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że w posiadaniu strony skarżącej znajdują się drogi, place postojowe, parkingi i inne urządzenia budowlane związane z drogami, w tym urządzenia oświetleniowe i szlaban. Jedynie część z nich opatrzona jest w ewidencji symbolem "dr". Organ podatkowy winien zatem ustalić, czy pozostałe grunty i budowle stanowią przedmiot zwolniony od podatku. Sąd nie przesądził wyniku tego postępowania wyjaśniającego, może się bowiem okazać, że sporne nieruchomości rzeczywiście nie są objęte zwolnieniem podatkowym.

Sąd nie podzielił argumentacji zarzut strony skarżącej, że orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, w sytuacji, gdy uprzednio uwzględniono wniosek spółki o stwierdzenie nadpłaty podatku za ten sam okres podatkowy jest niedopuszczalne, gdyż godzi w zasadę związania organu wydaną przez siebie decyzją. W sytuacji gdy organ podatkowy, już po rozstrzygnięciu w sprawie nadpłaty dojdzie do przekonania, że istnieją przesłanki nakazujące przypuszczać, że wymiar podatku wynikający z zeznania podatkowego (po uwzględnieniu modyfikacji wynikającej ze stwierdzenia nadpłaty) nie jest prawidłowy, to ma wówczas możliwość wszczęcia i prowadzenia odrębnego postępowania podatkowego w tym zakresie.

Nie można stracić z oczu istoty wszczynanego na wniosek podatnika postępowania w sprawie nadpłaty, którą jest weryfikacja prawidłowości samoobliczenia podatku dokonanego w skorygowanym zeznaniu, podczas gdy postępowanie podatkowe prowadzone na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej zmierza do określenia prawidłowej wysokości tego podatku.

Zdaniem Sądu organy dokonały również właściwej interpretacji pojęcia "gruntów, budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie produkcji materiałów budowlanych", warunkującego zastosowanie preferencyjnej stawki podatkowej. Spór oparł się wyłącznie na interpretacji zwrotu "zajęcia" nieruchomości i zogniskował się na problemie, czy aby dane nieruchomości były objęte stawką preferencyjną, muszą być obszarem, na którym fizycznie odbywa się produkcja, czy też wystarczy, aby były w inny sposób z tą produkcją związane.

Wykładnia językowa tego zwrotu daje jednoznaczne wnioski co do tego, że tylko faktyczne zajęcie budynku lub jego części na realizację działalności produkcyjnej prowadzi do możliwości jego opodatkowania stawką preferencyjną, a więc nie jest wystarczające do jej zastosowania tylko posiadanie tego budynku lub jego części przez podmiot świadczący działalność gospodarczą w zakresie produkcji materiałów budowlanych. Nie wystarczy zatem sam związek z działalnością gospodarczą, czy ustalenie w jakim zakresie Spółka prowadzi działalność gospodarczą. Budynek, grunt musi służyć wykonywaniu określonej działalności, musi zatem być w nim prowadzona produkcja.

Zdaniem Sądu Organy prawidłowo ustaliły – w oparciu o dwukrotne oględziny, zeznania świadków oraz dodatkową dokumentację techniczno – architektoniczną, że preferencyjnej stawce podatkowej podlegają wyłącznie te budynki (oraz grunty), w których faktycznie odbywa się proces produkcyjny, a zatem wytwarza się odlewy baterii, dokonuje ich mechanicznej obróbki, szlifuje i poleruje ich powierzchnie, nakłada na nie powłoki galwaniczne, następnie składa w jedną całość wcześniej przygotowane elementy i maluje proszkowo. Zaznaczyć przy tym należy, że w toku postępowania podatnik nie kwestionował ustaleń organu w zakresie faktycznego przeznaczenia poszczególnych budynków i gruntów. Spór dotyczył wykładni przepisów prawa. Natomiast ustalenia organu w tej materii dokonane zostały w oparciu o ww. dowody z uwagi na brak współdziałania skarżącej Spółki w tym zakresie. Pozostałe nieruchomości i grunty jako wyłącznie związane z działalnością gospodarczą podatnika winny być opodatkowane stawką podstawową.

Podsumowując, zdaniem Sądu, organy naruszyły przepisy postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 121 § 1, 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej, ponieważ nie przeprowadziły w sposób należyty postępowania dowodowego w zakresie ustalenia charakteru wskazywanych przez stronę skarżącą nieruchomości.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. oraz skarżąca spółka.

Organ podatkowy zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych polegającą na przyjęciu, iż drogi wewnętrzne, które nie posiadają oznaczenia gruntu w ewidencji gruntów i budynków symbolem "dr" nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Z kolei skarżąca spółka zarzuciła:

– naruszenie przepisów prawa materialnego, a to § 1 pkt 1 lit. b oraz § 1 pkt 2 lit.d Uchwały Rady Miasta Krakowa nr LXVI/615/04 z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że wyrażenie "nieruchomości zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie produkcji materiałów budowlanych" obejmuje wyłącznie nieruchomości wykorzystywane przy czynnościach fizycznego przetwarzania surowców lub półproduktów i nie obejmuje swym zakresem nieruchomości, które są wykorzystywane i niezbędne dla prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na produkcji materiałów budowlanych, innych niż hale produkcyjne i grunty pod nie zajęte;

– naruszenie przepisów postępowania, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z § 1 pkt 1 lit. b oraz § 1 pkt 2 lit. d Uchwały Rady Miasta Krakowa nr LXVI/615/04 z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości, poprzez nieuwzględnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego polegającego na błędnej wykładni normy prawnej zawartej w przywołanych przepisach uchwały Rady Miasta Krakowa,

– naruszenie przepisów postępowania, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku naruszenia przez organy podatkowe przywołanych przepisów postępowania polegającego na wybiórczej ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i zaniechaniu ustaleń w przedmiocie sposobu korzystania przez podatnika z innych niż drogi wewnętrzne nieruchomości zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej;

– naruszenie przepisów postępowania, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy a to art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "P.p.s.a.", poprzez błędne uzasadnienie wyroku i błędne wskazanie wytycznych dla organu co do dalszego postępowania przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, polegające na zamieszczeniu błędnej oceny prawnej w zakresie wykładni wyrażenia "nieruchomości zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie produkcji materiałów budowlanych" oraz braku wytycznych odnośnie postępowania dowodowego w zakresie ustaleń dotyczących sposobu korzystania przez podatnika z innych niż drogi wewnętrzne nieruchomości zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty obydwu skarg kasacyjnych są niezasadne.

Rozpoznając w pierwszej kolejności skargę kasacyjną organu podatkowego, zauważyć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 18 listopada 2013 r. stwierdził, że "zasada związania danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków uregulowana w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 100, poz. 1086 ze zm.), nie miała decydującego znaczenia dla wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), w stanie prawnym obowiązującym od dnia 9 grudnia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2006 r., budowli dróg oraz obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, o którym mowa w wymienionym przepisie, w przypadku braku w tej ewidencji odpowiedniego oznaczenia symbolem "dr".

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela powyższy pogląd w całości. Podkreślenia zatem wymaga, że o ile ewidencja gruntów i budynków stanowi rejestr publiczny, wiążący co do zasady organy podatkowe, a także sądy w zakresie danych w niej formalnie ujawnionych, m.in. przy wymiarze podatków i świadczeń, oznaczaniu nieruchomości w księgach wieczystych, to jednak w analizowanym stanie prawnym, w odniesieniu do "pasów drogowych wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu" nie może mieć mocy absolutnej. Jeżeli zatem w ewidencji geodezyjnej nieruchomości zawarte zostały dane co do klasyfikacji gruntów, zgodne z przepisami regulującymi prowadzenie takiej ewidencji, lecz nieprzewidującymi możliwości objęcia dróg wewnętrznych symbolem "dr", o zastosowaniu art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym w okresie 9 grudnia 2003 r. do 31 grudnia 2006 r.), decydować będzie stan faktyczny nieruchomości, do którego ustalenia zobligowany został organ podatkowy.

Dwa pierwsze zarzuty skargi kasacyjnej A. SA sprowadzają się do zakwestionowania, przyjętej przez Sąd I instancji, wykładni § 1 pkt 1 lit b oraz § 1 pkt 2 lit. d Uchwały Rady Miasta Krakowa nr LXVI/615/04 z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości. Treść tych przepisów dotyczy ustalenia stawek podatku w niższej wysokości dla gruntów i budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie piekarnictwa, cukiernictwa, rzeźnictwa i produkcji materiałów budowlanych. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę zgadza się z poglądem wyrażonym przez WSA w Krakowie, że jako grunty lub budynki "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie [...] produkcji materiałów budowlanych", należy rozumieć takie rodzaje tych nieruchomości, jakie przeznaczone są bezpośrednio do prowadzenia produkcji materiałów budowlanych. Uznanie, że wystarczy jedynie powiązanie gruntu lub budynku ze wspomnianą produkcją, aby nieruchomość ta mogła zostać objęta preferencyjną stawką podatku, oznaczałoby wykładnię rozszerzającą wspomnianego przepisu. Przyjęcie takiej wykładni, w sytuacji gdy na terenie zakładu podatnik prowadziłby równocześnie inną produkcję niż produkcja materiałów budowlanych, prowadziłoby do jego nieuzasadnionego uprzywilejowania. Oznaczałoby zastosowanie niższej stawki podatkowej także dla nieruchomości zajętych na prowadzenie innej lub powiązanych z inną, niż wskazana we wspomnianym przepisie, działalności. Nie ma znaczenia, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy, podatnik prowadzi wyłącznie działalność korzystającą z niższej stawki. Nie jest bowiem możliwa zmiana wykładni omawianego przepisu w zależności od stanu faktycznego sprawy. Grunty i budynki nie związane bezpośrednio z procesem produkcyjnym nie mogą skorzystać z stawki podatkowej w preferencyjnej wysokości.

Trzeci z zarzutów skargi kasacyjnej również uznać należy za niezasadny. Sąd I instancji prawidłowo nie dopatrzył się naruszenia przez organy przepisów postępowania w zakresie gromadzenia materiału dowodowego. Pomimo braku współdziałania podatnika, organy dokonały ustaleń faktycznych w zakresie przeznaczenia poszczególnych gruntów i budynków. Ustaliły, które z posiadanych przez spółkę nieruchomości zajęte są do bezpośredniej produkcji materiałów budowlanych. Autor skargi kasacyjnej nie wskazuje jakich innych ustaleń powinny dokonać organy. Nie wskazuje również, w jaki sposób nowe ustalenia lub inne ewentualne naruszenia przepisów postępowania w tym zakresie mogły wpłynąć na wynik sprawy. Stosownie bowiem do art. 145 § 1 ust. 1 lit. c P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny może uchylić zaskarżoną decyzję w sytuacji, gdy naruszenie przepisów postępowania przez organ mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na marginesie zauważyć należy, że autor skargi kasacyjnej nie zarzucił naruszenia tego ostatniego przepisu co, niezależnie od powyższej argumentacji, uniemożliwiłoby uchylenie zaskarżonego orzeczenia na tej podstawie.

Ostatni z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, jak wskazuje sam jej autor, stanowi konsekwencję poprzednich. Z uwagi na ich niezasadność, nie jest możliwym uznanie naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Wskazania co do dalszego postępowania zawarte w zaskarżonym wyroku zdeterminowane są bowiem prawidłowym rozstrzygnięciem Sądu I instancji.

Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O odstąpieniu od zasądzenia kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 207 § 2 ustawy P.p.s.a., uznając, że wystąpiła w tym przypadku przesłanka, o której stanowi ten przepis.