Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1522/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant Iwona Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2006 r. sprawy ze skargi P. sp. j. z siedzibą w C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2006 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji z wyłączeniem taksówek oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] lutego 2005 r., na drodze krajowej nr [...] w L. skontrolowano pojazd marki [...] o nr rej. pojazdu [...], który był prowadzony przez pana A. G. Tenże kierowca zeznał (protokół w załączeniu), że nie jest pracownikiem firmy P., a jedynie świadczy usługi prowadzenia pojazdu dla ww. firmy i wystawia fakturę za przejechane kilometry, a także sam sobie płaci składki ubezpieczeniowe (ZUS). W chwili kontroli kierowca przewoził ładunek w postaci proszku do prania i płynów do płukania ok. 300 kg z firmy P., mieszczącej się w C. do kilku punktów, a najdalszego w Z.

Kierowcę spytano, czy posiada przy sobie licencję na krajowy transport rzeczy. Odpowiedział on, że te dokumenty, które ma, to dał. W okazanych dokumentach do kontroli znajdował się wypis z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne.

Na okoliczność przeprowadzonej kontroli został sporządzony protokół, który został podpisany bez uwag przez A. G..

Zawiadomieniem z dnia [...] lutego 2005 r. P. Spółka Jawna zostali zawiadomieni o wszczęciu przeciwko niej postępowania administracyjnego przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...].

W odpowiedzi na to pismo spółka przedstawiła żądane dokumenty, wśród których znajdowała się decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2004 r. Nr [...] oraz wyjaśniła, iż nie doszło do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, albowiem wykonywany transport nie wymagał licencji. Był wykonywany na potrzeby własne firmy – dostawę produktów do odbiorców wskazanych w dokumentach sprzedaży.

Decyzją z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...] wydaną z upoważnienia Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...]. na przedsiębiorcę P. Spółka Jawna została nałożona kara pieniężna w kwocie 8 000 zł. za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek. Podstawę wymierzenia kary stanowił art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4 oraz lp. 1.1.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088).

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że strona wykonując przewozy na potrzeby własne nie spełniła wszystkich warunków określonych w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, albowiem kierowca przewożący towar nie był pracownikiem strony. Dlatego też zgodnie z przepisem art. 4 pkt 3 przewóz ten musi być traktowany jako transport drogowy, a zatem wymaga posiadania odpowiedniej licencji na transport drogowy, której spółka w toku prowadzonego postępowania administracyjnego nie przedłożyła. Wobec zaistniałej i opisanej ww. uzasadnieniu sytuacji oraz mając na uwadze ciążące na przedsiębiorcy obowiązki m.in. w ww. zakresie, organ na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego orzekł jak w sentencji (art. 5 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088) we wspólnocie – art. 3 Rozporządzenia Rady 881/92 – rzeczy, art. 1 pkt 3 Rozporządzenia (Rady EWG) 11/98 – osoby).

Od decyzji z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...] P. Spółka Jawna złożyli odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, zarzucając jej naruszenie prawa materialnego , a w szczególności art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym przez wadliwą interpretację, naruszenie przepisu art. 7 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia sprawy.

Wskazując powyższe zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zawieszenie wykonalności decyzji do czasu zakończenia sprawy.

W uzasadnieniu odwołania spółka podniosła, iż organ zbyt wąsko i restrykcyjnie traktuje przepis art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Interpretowanie tego przepisu w ten sposób, że kierowcą samochodu jakim dokonywany jest przewóz musi być wyłącznie osoba pozostająca w stosunku pracy z właścicielem pojazdu i znajdującego się na nim ładunku prowadzi do naruszenia konstytucyjnej zasady swobody zawierania umów i błędnego poglądu, że praca w naszym państwie może być świadczona wyłącznie w ramach stosunku pracy.

Nie bez znaczenia w sprawie jest fakt, że zgodnie z art. 1 pkt 15 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 211, poz. 2005) uchyla się lp. 1.1.9 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonował karą pieniężną za przejazd w ramach przewozu na potrzeby własne pojazdem prowadzonym przez osobę nie będącą przedsiębiorcą lub pracownikiem przedsiębiorcy. Tak orzekł Główny Inspektor Transportu Drogowego w swojej decyzji z dnia [...] czerwca 2004 r. Nr [...].

Po rozpoznaniu wniesionego odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] marca 2005 r.

Zdaniem organu, zarzuty podniesione w odwołaniu przez spółkę nie są zasadne. Zgodnie z art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym niezarobkowym przewozem drogowym jest każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych, załadowanego lub bez ładunku przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego przewozu drogowego rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej.

Jednym z enumeratywnie wyliczonych w ustawie elementów definicji niezarobkowego przewozu drogowego jest również konieczność prowadzenia pojazdów samochodowych używanych do przewozów przez przedsiębiorcę lub jego pracowników.

Pracownikiem zaś, w myśl art. 2 kodeksu pracy, jest osoba zatrudniona w oparciu o umowę o pracę. Natomiast w niniejszej sprawie pojazd był prowadzony przez pana A. G., który wykonywał pracę polegającą na kierowaniu (prowadzeniu) pojazdu znajdującego się w prawnej dyspozycji strony na podstawie umowy cywilno-prawnej. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że strona w chwili kontroli nie wykonywała niezarobkowego przewozu drogowego, ponieważ nie została spełniona ww. przesłanka definicyjna takiego przewozu.

Nie ulega natomiast wątpliwości, zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, że strona wykonywała w chwili kontroli transport drogowy, ponieważ zgodnie z treścią art. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym przez transport drogowy rozumie się również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej niespełniajacy warunków, o których mowa w pkt 4, a zatem m.in. warunku konieczności prowadzenia pojazdów samochodowych używanych do przewozów przez przedsiębiorcę lub jego pracowników.

Na decyzję z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] P. Spółka Jawna złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, która zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym przez jego błędną interpretację, poprzez przyjęcie, iż skarżący nie wykonywał niezarobkowego przewozu drogowego, bowiem pojazd nie był prowadzony przez pracownika w rozumieniu kodeksu pracy, podczas, gdy z przepisu tego, ani też z całości ustawy nie wynika obowiązek zatrudniania pracowników jedynie na podstawie umowy o pracę, co w konsekwencji prowadziło do wydania zaskarżonej decyzji, naruszenie art. 7 i 22 Konstytucji poprzez ograniczenie zasady swobody prowadzenia działalności gospodarczej, dokonanej bez postawy prawnej (ustawowego upoważnienia), naruszenie art. 8 k.p.a. (zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa) poprzez wydanie w takich samych sprawach przy tym samym stanie faktycznym i prawnym diametralnie różnych decyzji .

Podnosząc powyższe spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...] i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w wysokości zgodnej z przedłożonym spisem kosztów.

W odpowiedzi na tę skargę, organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 grudnia 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1824/05 uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2005 r. oraz podniósł w uzasadnieniu wyroku, że organ pominął podnoszone przez stronę okoliczności faktyczne i prawne, związane z wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 2004 r. Nie odniósł się do nich i poprzestał jedynie na wyjaśnieniu przyjętej interpretacji pojęcia pracownika z art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, odmiennej od stanowiska zajętego w decyzji z dnia [...] czerwca 2004 r.

Zdaniem Sądu przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien wyjaśnić zmianę tego stanowiska, mając na względzie art. 8 k.p.a.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skutkował tym, iż sprawa wróciła na etap rozpoznania przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego odwołania strony od decyzji organu I-instancji z dnia [...] marca 2005 r. Organ odwoławczy orzekając ponownie w sprawie był związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego po ponownym rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] kwietnia 2005 r., wniesionego przez stronę od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...] o nałożeniu na ww. spółkę kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł. za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że podstawowe znaczenie dla ustalenia wykonywania przez skarżącego transportu drogowego bez wymaganej licencji miały zagadnienie prawne, związane z ustaleniem stosunku prawnego łączącego kierowcę z przedsiębiorcą, w imieniu którego był wykonywany przewóz na potrzeby własne, a nie ustalony podczas kontroli stan faktyczny. Aby bowiem można stwierdzić wykonywanie przewozu na potrzeby własne nie wystarcza jedynie okazanie właściwego wypisu z zaświadczenia, muszą być także przestrzegane warunki, od których ustawa uzależnia istnienie tego przewozu. Warunki te podlegają każdorazowo kontroli wykonywanej przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Definicja niezarobkowego przewozu drogowego (przewozu na potrzeby własne) została określona w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. W przepisie tym wyraźnie zaznaczono, że pojazdy samochodowe używane do przewozu mogą być prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników. W myśl art. 2 kodeksu pracy pracownikiem jest zaś osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę.

Przepis art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym wyraźnie nakazuje, aby wszystkie przesłanki określone w lit. a – d były spełnione łącznie. Skoro zatem podczas kontroli drogowej pan A. G. nie był zatrudniony jako pracownik na podstawie jednego z powyższych stosunków prawnych wskazanych w kodeksie pracy, to tym samym nie mógł w imieniu przedsiębiorcy wykonywać przewozu na potrzeby własne.

W związku z tym, iż kontrolowany przejazd, z uwagi na wskazane powyżej okoliczności, nie spełniał wymogu przejazdu na potrzeby własne, to tym samym przekształcił się w wykonywanie transportu drogowego.

Definicja transportu drogowego stosownie do treści przepisu art. 4 pkt 3 ustawy obejmuje także każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 4 pkt 4 ustawy, a co za tym idzie do jego wykonania niezbędne było uzyskanie licencji przewozowej.

Ustosunkowując się do decyzji z dnia [...] czerwca 2004 r. Nr [...], która była przedłożona przez stronę w toku postępowania administracyjnego, Główny Inspektor Transportu Drogowego wyjaśnił, iż powodem rozstrzygnięcia, zawartego w tej decyzji było właśnie to, że przepis lp. 1.1.9 załącznika do ustawy o transporcie drogowym przestał obowiązywać.

Skoro bowiem norma prawna, która sankcjonowała nałożeniem kary pieniężnej za stwierdzony stan faktyczny przestała obowiązywać to brak było podstaw do utrzymania w mocy decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie nieobowiązującego już przepisu lp. 1.1.9 załącznika. Organ odwoławczy w braku wyraźnych przepisów jest obowiązany do uwzględnienia zmiany stanu prawnego. Nadto w uzasadnieniu decyzji wyraźnie zaznaczono, że karę pieniężną uchylono z uwagi na stan sprawy.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w decyzji z dnia [...] czerwca 2004 r. wskazał, iż "świadczona przez stronę w momencie kontroli działalność spełniała cechy przewozu na potrzeby własne w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym" – nie przytoczono jednak szczegółowego uzasadnienia tego stanowiska, w szczególności przesłanki dotyczącej innego rozumienia pojęcia pracownika, niż przyjętego na potrzeby niniejszej sprawy – odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2005 r.

W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy dokonując kwalifikacji kontrolowanego przejazdu kierował się rozumieniem pojęcia pracownik, jakim posłużono się w kodeksie pracy. Gdyby bowiem celem ustawodawcy było posługiwanie się terminem pracownik w odmiennym niż kodeksie znaczeniu, wówczas zawarłby w ustawie transportowej swoistą definicję tego pojęcia. To natomiast, że zabiegu takiego ustawodawca nie dokonał nie może być uznane za obojętne i przypadkowe w procesie wykładni prawa.

Na decyzję z dnia [...] czerwca 2006 r. spółka P. Spółka Jawna złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 4 ustawy o transporcie drogowym przez błędną jego interpretację, poprzez przyjęcie, że skarżący nie wykonywał "niezarobkowego przewozu drogowego", bowiem pojazd ciężarowy, będący własnością skarżącego załadowany towarem skarżącego był prowadzony przez osobę świadczącą stale pracę na rzecz skarżącego – usługi szoferskie bez pozostawania w stosunku pracy w rozumieniu prawa pracy, ale tylko taka, zdaniem organu osoba, wypełnia warunek przewidziany w ustawie do przyjęcia niezarobkowego transportu na potrzeby własne, naruszenie art. 8 k.p.a. – zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa przez wydane w takich samych sprawach, przy tym samym stanie faktycznym i prawnym diametralnie różnych decyzji, naruszenie art. 7 i 22 Konstytucji RP poprzez ograniczenia zasady swobody zawierania umów w prowadzeniu działalności gospodarczej, a także ograniczenie prawa do pracy na podstawie innych umów niż umowa o pracę - bez jakiegokolwiek ustawowego upoważnienia.

Podnosząc powyższe zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji [...] Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] marca 2005 r. i zasądzenia od pozwanego organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej kierując się kryterium prawnym a nie słusznościowym tj. badają czy zaskarżona decyzja bądź też inny akt lub czynność są zgodne z prawem materialnym i przepisami procesowymi.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 z późn. zm.), dalej zwanej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.

Skarga analizowana stosownie do wymienionych kryteriów podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] marca 2005 r. nie naruszają prawa.

W działaniu organów obu instancji wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa.

Organy obszernie wyjaśniły przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja prawna jest wyczerpująca i Sąd całkowicie się z nią zgadza. Wbrew twierdzeniom skargi, Główny Inspektor Transportu Drogowego, ponownie rozpoznając odwołanie skarżącej od decyzji wydanej w pierwszej instancji z dnia [...] marca 2005 r. zastosował się do oceny prawnej i wskazówek co do dalszego postępowania zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1824/05.

Organ wskazał bowiem stan prawny i okoliczności wydania decyzji z dnia [...] czerwca 2004 r., Nr [...]. Była to decyzja, którą wydał Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpoznaniu odwołania P. Spółka Jawna od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] w zakresie kary pieniężnej w wysokości 1 000 zł. za przejazd w ramach przewozu na potrzeby własne pojazdem prowadzonym przez osobę nie będącą przedsiębiorcą lub pracownikiem przedsiębiorcy.

Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie w I instancji z uwagi na to, że organ I instancji błędnie nałożył karę pieniężną w wysokości 1 000 zł. na podstawie lp. 1.1.9 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, który w dacie wydawania decyzji już nie obowiązywał (został uchylony na podstawie art. 1 pkt 15 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym opublikowanej w Dz. U. Nr 211, poz. 2050 – zmiana weszła w życie od 27 grudnia 2003 r.).

Aczkolwiek w dacie wydawania decyzji przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2004 r. obowiązywał analogiczny jak w niniejszej sprawie stan prawny to należy stwierdzić, że organ odwoławczy nie może zmieniać rodzaju sprawy, a zatem w postępowaniu odwoławczym może być rozpoznana i rozstrzygnięta wyłącznie tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym sprawa. Organ odwoławczy nie może również rozszerzać zakresu sprawy.

W wyroku z dnia 15 września 1995 r., sygn. akt IV SAB 68/95 (niepublik.) NSA stwierdził "z użytego przez ustawodawcę w art. 138 § 1 k.p.a. sformułowania "w tym zakresie" wynika oczywiste ograniczenie dla organu odwoławczego, zasadzające się na tym, że organ odwoławczy nie może orzekać w zakresie innym niż to uczynił przed nim organ pierwszoinstancyjny".

Zmiana np. podstawy materialnoprawnej rozstrzyganej sprawy prowadzi do zmiany przedmiotowej tożsamości sprawy. Oznacza to naruszenie zasady dwuinstancyjności rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, co stanowi rażące naruszenie prawa.

Odnosząc się zaś do pozostałych zarzutów skargi należy podnieść, iż w sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.) podjęcie i zarobkowe wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Stosownie do art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym niezarobkowym przewozem drogowym (przewozem na potrzeby własne) jest każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego – rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione lub celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin.

d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.

W myśl art. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym transportem jest również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej, niespełniajacy warunków, o których mowa w pkt 4, a więc w przepisie zacytowanym wyżej.

W niniejszej sprawie przewóz był dokonywany przez kierowcę, którego ze skarżącą łączyła umowa cywilnoprawna a nie stosunek pracy. Kierowcę nie można więc uważać za pracownika albowiem, jak słusznie podniósł Główny Inspektor Transportu drogowego, zgodnie z art. 2 kodeksu pracy pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę.

Zdaniem Sądu, właściwe jest posłużenie się kodeksową definicją pracownika, gdyż pojęcie to nie zostało zdefiniowane w ustawie o transporcie drogowym.

Skoro kierowcę nie można uznać za pracownika, nie zostały spełnione wszystkie ustawowe przesłanki z art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym i taki przewóz należy uznać zgodnie z art. 4 pkt 3 ustawy za transport drogowy, a do jego wykonywania potrzebna jest licencja, której strona skarżąca nie posiadała.

W takiej sytuacji prawidłowo została wymierzona spółce kara pieniężna w wysokości 8 000 zł. na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym i na podstawie lp. 1.1.1 załącznika do tej ustawy.

Odnosząc się do zarzutu z pkt 3 skargi należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie organy administracyjne zgodnie z art. 6 k.p.a. działały na podstawie prawa, o tym czy doszło do naruszenia przepisów Konstytucji, wskazanych przez skarżącego na skutek stosowania przepisów ustawy o transporcie drogowym nie jest władny stwierdzić Sąd, tylko Trybunał Konstytucyjny powołany do badania zgodności ustaw z Konstytucją RP.

Z tych wszystkich względów Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.