Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1470/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od środków transportowych
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 21 par 3, art. 48 par 1, art. 121 par 1, art. 159 par 1 pkt 5, art. 165 par 1 i par 3, art. 189 par 2, art. 208 par 1, art. 233 par 1 pkt 1, art. 274, art. 274a par 1, art. 280
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 9 ust 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit c w zw z art. 135
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 1470/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 marca 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz (spr.), Sędzia: WSA Grażyna Firek, Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2017 r., sprawy ze skargi Banku S. w P., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 3 listopada 2016 r. Nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odroczenia terminu do złożenia deklaracji na podatek od środków transportowych za lata, 2011-2016, , I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji,, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na, rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 980 zł (dziewięćset, osiemdziesiąt złotych).,


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta N. (dalej: Prezydent, organ I instancji) decyzją z dnia 8 września 2016 r., nr [...] umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie odroczenia terminu do złożenia deklaracji na podatek od środków transportowych przez Bank S. z/s w P. ul. R. (dalej Bank, Skarżący) za lata od 2011 r. do 2016 r. odnośnie środków transportu tj. pojazdu D. o nr rej. [...] i R. o nr rej. [...].

Prezydent wezwaniem z dnia 17 czerwca 2016 r., nr [...], z powodu niezłożenia deklaracji na podatek od środków transportowych wezwał Bank, jako współwłaściciela dwóch w/w pojazdów do dokonania tej czynności. Pismem z dnia 6 lipca 2016 r. Bank odmówił złożenia deklaracji, uzasadniając, iż pojazdy znajdowały się w posiadaniu drugiego współwłaściciela Ł. K., ponadto wskazał, że Prezydent nie jest organem właściwym w sprawie podatku od tych środków transportowych.

Wezwaniem z dnia 29 lipca 2016 r. o numerze jak wyżej Prezydent wezwał ponownie Bank do złożenia stosowych deklaracji na podatek od środków transportu za lata 2011-2016.

Prezydent jako podstawę prawną obydwóch wezwań wskazał przepis art. 274a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm., obecnie tj. Dz.U. z 2017 r. poz. 201; dalej: O.p.) oraz przepis art. 9 ust 6 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 716; dalej u.p.o.l.) i w obydwóch wezwaniach zakreślił siedmiodniowy termin do dokonania czynności złożenia deklaracji.

Bank w odpowiedzi na wezwanie z dnia 29 lipca 2016 r., (które zostało mu doręczone 16 sierpnia 2016 r.), pismem z dnia 23 sierpnia 2016 r. zatytułowanym "Wniosek o przedłużenie terminu" złożył wniosek "o przedłużenie terminu do przedłożenia deklaracji na podatek od środków transportowych na lata 2011-2016 na pojazdy o nr rej. [...] i [...]". Wskazał, ze dopełnienie obowiązku w zakreślonym terminie nie jest możliwe z uwagi na braki w dokumentacji pojazdów jednocześnie podając, że nie jest posiadaczem tych pojazdów i że nie dysponuje aktualnymi dokumentami pojazdów, które są potrzebne do wypełnienia deklaracji. Ponadto wskazał, że podjął czynności zmierzające do zgromadzenia niezbędnych informacji o pojazdach i ewentualnej wysokości podatku w latach 2011-2016.

Prezydent decyzją z dnia 8 września 2016 r. nr [...] umorzył postępowanie w sprawie odroczenia terminu do złożenia deklaracji na podatek od środków transportowych na lata 2011-2016, jako bezprzedmiotowe.

W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że pismem z dnia 23 sierpnia 2016 r. Bank zwrócił się z wnioskiem o odroczenie terminu (podkreślenie Sądu) do przedłożenia deklaracji na podatek od środków transportowych na lata 2011-2016 na pojazdy o nr rej. [...] i [...]. Dalej organ przytoczył treść przepisu art. 9 ust. 6 pkt 1 u.p.o.l. i wskazał, że przepisy O.p. przewidują w art. 48 § 1 możliwość odraczania terminów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego. Odroczenie terminu jest możliwe tylko wówczas, gdy w dniu złożenia stosownego wniosku termin prawa materialnego jeszcze nie upłynął. Opóźnienie wniosku czyni wniosek bezprzedmiotowy, ponieważ organ nie może odraczać terminów które już upłynęły. Dzień 15 lutego był najpóźniejszym dniem, w którym podatnik mógł wnieść o odroczenie terminu do złożenia deklaracji na dany rok podatkowy. Końcowo Prezydent wskazał, że po rozpatrzeniu wniosku na podstawie 208 O.p. postanowił umorzyć postępowanie jako przedmiotowe.

Bank od powyższej decyzji pismem z dnia 19 września 2016 r. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO, organ II instancji) odwołanie, w którym wniósł o jej uchylenie zarzucając naruszenie art. 48 § 1 i 2 O.p. w związku z art. 274a § 1 O.p. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, iż:

- termin oznaczony przez organ w wezwaniu z dnia 29 lipca 2016 r. ustalony na podstawie art. 274a § 1 O.p. nie ulega odroczeniu w sytuacji gdy zamknięty katalog terminów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego niepodlegających odroczeniu nie obejmuje terminu ustalonego przez organ podatkowy na podstawie dyspozycji art. 274a § 1 O.p., wedle którego organ podatkowy oznaczył podatnikowi termin do dokonania danej czynności (w tym przypadku przedłożenia deklaracji podatkowych);

- w dniu złożenia przez podatnika wniosku o przedłużenie terminu tj. 23 sierpnia 2016 r. upłynął termin na złożenie deklaracji podatkowych, w sytuacji, gdy organ podatkowy w wezwaniu z dnia 29 lipca 2016 r., ustalił na podstawie art. 274a § 1 O.p. termin do przedłożenia deklaracji podatkowych, który upłynął w dniu 23 sierpnia 2016 r., zatem dzień 23 sierpnia 2016 r. był najpóźniejszym dniem, w którym podatnik mógł skutecznie wnosić o przedłużenie terminu do złożenia deklaracji podatkowych.

SKO decyzją z dnia 3 listopada 2016 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta z dnia 8 września 2016 r.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie SKO przywołało przepis art. 48 § 1 O.p. i podniosło, iż odroczenie terminów wynikających z przepisów prawa podatkowego sprowadza się do wydłużenia o określony czas możliwości dokonania danej czynności i może to mieć miejsce w odniesieniu do terminu, który jeszcze nie upłynął. Dzień 15 lutego był więc najpóźniejszym dniem, w którym podatnik mógł wnieść o odroczenie terminu do złożenia deklaracji na dany rok podatkowy. Dalej SKO wskazało, że z uwagi na fakt, iż wniosek o odroczenie terminu do złożenia deklaracji na podatek od środków transportowych za lata 2011-2016 wpłynął do organu pierwszej instancji w dniu 23 sierpnia 2016 r., prawidłowo umorzono postępowanie w sprawie odroczenia terminu do złożenia deklaracji na podatek od środków transportowych za lata 2011-2016 jako bezprzedmiotowe.

Bank na powyższą decyzję złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając naruszenie:

- art. 208 O.p. poprzez jego błędną wykładnie i uznanie, że organ podatkowy prawidłowo umorzył postępowanie w sprawie odroczenia terminu do złożenia deklaracji podatkowych na podatek od środków transportowych 2011-2016, w sytuacji, gdy ustalony w wezwaniu z dnia 29 lipca 2016 r. termin do przedłożenia deklaracji podatkowych jeszcze nie wyekspirował (gdyż upływał 23 sierpnia 2016 r.);

- art. 48 § 1 i 2 w związku z art. 274a §1 O.p. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że:

a) termin oznaczony przez organ w wezwaniu z dnia 29 lipca 2016 r., ustalony na podstawie art. 274a §1 O.p. nie ulega odroczeniu, w sytuacji gdy zamknięty katalog terminów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego niepodlegających odroczeniu nie obejmuje terminu ustalonego przez organ podatkowy na podstawie dyspozycji art. 274a § 1 O.p. wedle, którego organ podatkowy oznaczył podatnikowi termin do dokonania czynności (w tym wypadku przedłożenia deklaracji podatkowych);

b) w dniu złożenia przez podatnika wniosku o przedłużenie terminu (tj. 23 sierpnia 2016 r.) upłynął termin na złożenie deklaracji podatkowych, w sytuacji, gdy organ podatkowy w wezwaniu z dnia 29 lipca 2016 r. ustalił na podstawie art. 274a § 1 O.p. termin do przedłożenia deklaracji podatkowych, który upłynął w dniu 23 sierpnia 2016 r., zatem dzień 23 sierpnia 2016 r. był najpóźniejszym dniem, w którym podatnik mógł skutecznie wnosić o przedłużenie terminu do złożenia deklaracji podatkowych;

- art. 210 § 1 pkt 6 O.p. poprzez jego wadliwe zastosowanie polegające na zaniechaniu wyjaśnienia podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa, co do występowania przesłanek skutkujących umorzeniem postępowania w sprawie odroczenia terminu do złożenia deklaracji podatkowych na podatek od środków transportowych za lata 2011-2016;

- art. 192 w związku z art. 200 O.p. poprzez wadliwe zastosowanie polegające na uniemożliwieniu Skarżącemu wypowiedzenie się co do przeprowadzonych przez organ podatkowy dowodów wobec zaniechania wyznaczenia Skarżącemu terminu do wykonania tej czynności;

i jednocześnie wniósł o uwzględnienie skargi poprzez uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy organowi podatkowemu do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie od organu podatkowemu na rzecz Skarżącego kosztów przedmiotowego postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.).

Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd stwierdził naruszenie przepisów art. 165 § 1 i 3 O.p. oraz 208 § 1 O.p. oraz 121 § 1 O.p., jednak co do zasady, na podstawie innej argumentacji niż podana w skardze.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja SKO utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta N. w sprawie umorzenia postępowania w sprawie odroczenia terminu złożenia deklaracji na podatek od środków transportowych za lata 2011-2016 jako bezprzedmiotowe.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że powołany w podstawie prawnej wezwań skierowanych przez organ I instancji do Skarżącej art. 274a § 1 O.p. daje możliwość organom podatkowym, bez konieczności wszczynania postępowania podatkowego, wyjaśnianie w ramach czynności sprawdzających kwestii związanych z niespełnieniem obowiązku złożenia deklaracji (podkreślenie Sądu). Taki obowiązek wynika z przepisów materialnego prawa podatkowego. Jeżeli zobowiązany do tego podmiot nie złożył odpowiedniej deklaracji, organ może zażądać podania przyczyn takiego zachowania, może także wezwać do złożenia deklaracji. Kompetencje przyznane organom podatkowym w tym zakresie nie mają obligatoryjnego charakteru, w przeciwieństwie do kompetencji wynikających z art. 274 § 1 O.p. Oznacza to, że organom podatkowym pozostawiono wybór, czy w sytuacji, gdy zobowiązany do tego podmiot nie złożył deklaracji, najpierw wyjaśnić przyczyny takiego stanu i umożliwić mu dobrowolne wywiązanie się z obowiązku w wyniku czynności sprawdzających, czy też od razu wszcząć postępowanie podatkowe i sięgnąć po środki o charakterze władczym, sprowadzające się do określenia zobowiązania w drodze decyzji (art. 21 § 3 O.p.). Stosowanie art. 274a § 1 O.p. wymaga zachowania przez organy podatkowe odpowiedniej procedury polegającej na wezwaniu podmiotu, który powinien złożyć deklarację. W rozdziale VI O.p. który stosuje się do czynności sprawdzających na podstawie art. 280 O.p. zamieszczony jest przepis art. 159 § 1 pkt 5 O.p. i z tego przepisu wynika konieczność wyznaczenia terminu w sytuacji określonej w art. 274a § 1 O.p. Termin taki wyznaczony przez organ na podstawie art. 159 § 1 pkt 5 O.p ma charakter procesowy.

Podstawowy podział terminów na gruncie prawa to podział na terminy materialne i terminy procesowe. Podstawowym zaś kryterium tego podziału jest sfera prawna, w której realizują się skutki prawne związane z tym terminem. Jeżeli termin (jego niezachowanie) ma wpływ na sytuację materialnoprawną podmiotu, którego dotyczy, przez to, że np. powoduje wygaśnięcie lub ograniczenie jego praw lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym, to mamy do czynienia z terminem materialnym.

Z kolei terminy procesowe są terminami dotyczącymi czynności procesowych, podejmowanych przez podmioty postępowania administracyjnego (podatkowego) w celu wywołania określonych skutków dla tego postępowania.

Terminy procesowe nie stanowią materii jednorodnej. Można wyróżnić wśród nich m.in. terminy dla czynności procesowych stron i uczestników postępowania i terminy dla czynności organu prowadzącego postępowanie.

Terminy procesowe – ze względu na źródło terminu – dzieli się na:

1) terminy ustawowe, których długość określają przepisy prawa (np. termin do złożenia odwołania);

2) terminy urzędowe, które wyznacza organ administracji publicznej (np. termin do wniesienia środka dowodowego w postępowaniu wyjaśniającym czy też tak jak w niniejszej sprawie termin do złożenia deklaracji, gdy zobowiązany nie wykonał obowiązku jej złożenia w terminie ustawowym).

Terminy ustawowe nie mogą być skracane ani przedłużane przez organ administracji publicznej. Natomiast o długości terminu urzędowego co do zasady (np. ustawa określa minimalną długość terminu, por. art. 189 § 2 O.p.) decyduje organ, który może również, z ważnych powodów, na wniosek zgłoszony przed upływem terminu, wyznaczyć nowy termin do dokonania określonej czynności procesowej.

Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że organ I instancji korzystając z przysługujących mu prawa wynikającego jak wskazano powyżej z przepisu art. 274a § 1 O.p. wezwał Skarżącego do złożenia deklaracji na podatek od środków transportowych za lata 2011-2016, wyznaczając jednocześnie siedmiodniowy termin do dokonania tej czynności. Skarżący pismem z dnia 23 sierpnia 2016 r. złożył wniosek o przedłużenie terminu do przedłożenia deklaracji wskazując jednoznacznie że nie jest w stanie dopełnić "wskazanego obowiązku w zakreślonym terminie" wyjaśniając jednocześnie przyczyny dlaczego nie jest w stanie złożyć żądanych przez organ deklaracji.

Prezydent Nowego Sącza uznał, że wniosek ten wszczął postępowanie w rozumieniu art. 165 § 1 w związku z § 3 O.p. w sprawie odroczenia terminu złożenia deklaracji na podatek od środków transportowych za lata 2011 – 2016, na podstawie przepisu art. 48 § 1 O.p. Organ stwierdzając, że wniosek odroczenie terminu może być złożony przed upływem terminu do złożenia deklaracji określonym w przepisie art. 9 ust. 6 pkt 1 u.p.o.l., na podstawie art. 208 O.p. umorzył postępowanie w sprawie odroczenia terminu jako bezprzedmiotowe.

Należy wskazać, że na podstawie art. 165 § 1 O.p. postępowanie wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Zgodnie z przepisem § 3 art. 165 O.p. datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi podatkowemu z zastrzeżeniem art. 165a. Organ podatkowy związany jest żądaniem określonym we wniosku wszczynającym postępowanie. W przypadku wątpliwości co do przedmiotu żądania, organ powinien ustalić wszczęcie jakiego postępowania żąda podatnik. W postępowaniu podatkowym o charakterze danego pisma decyduje podmiot je wnoszący, a nie organ, do którego pismo to zostało skierowane. Organ nie jest uprawniony do samodzielnego kształtowania treści żądania. Niedopuszczalne jest zatem kwalifikowanie wniosku niezgodnie z jego treścią, bądź wbrew rzeczywistej woli podmiotu, zwłaszcza, jeśli treść pisma nasuwa jakiekolwiek wątpliwości, jest zredagowana niezręcznie czy niezrozumiale, czyli w konsekwencji niedopuszczalne jest domniemywanie, czego wniosek dotyczy.

W powyższym kontekście oczywistym jest, że nie każde pismo (wniosek) skierowane do organu podatkowego wszczyna automatycznie jurysdykcyjne postępowanie podatkowe, mimo to każde takie pismo musi zostać załatwione formalnie. Organ powinien dokonać ustalenia na podstawie przepisów prawa trybu właściwego do rozpoznania i rozstrzygnięcia tego żądania zawartego we wniosku.

Z kolei przepis art. 48 § 1 O.p., który był podstawą rozstrzygnięcia organu stanowi, że organy podatkowe na wniosek podatnika w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym mogą odraczać terminy przewidziane w przepisach prawa podatkowego, z wyjątkiem terminów określonych w art. 68- 71, art. 77 § 1-3, art. 79 § 2, art. 80 § 1, art. 87§ 3 i4, art. 88 § 1 i art. 118 O.p. Nie ulega zatem wątpliwości, że terminy, o jakie chodzi w art. 48 § 1 O.p., to terminy materialnoprawne, które zostały przewidziane dla dokonania określonych czynności. Mogą to być czynności podmiotu innego niż organ podatkowy, przede wszystkim podatnika, które mają znaczenie z punktu widzenia jego sytuacji prawnopodatkowej, podejmowane wtedy, kiedy przepis materialnego prawa podatkowego nakłada na ten podmiot obowiązek określonego zachowania się, uzależniając od tego powstanie jakichś skutków podatkowych. Do takich terminów niewątpliwie należy termin określony w przepisie art. 9 ust. 6 pkt 1 u.p.o.l. W przepisie tym zobowiązano właścicieli środków transportowych do składania deklaracji na podatek od środków transportowych w terminie do 15 lutego za dany rok podatkowy.

Uznanie przez organ I instancji (a w ślad za nim przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze) wniosku Skarżącego z dnia 23 sierpnia 2016 r. w kontekście zaistniałego stanu faktycznego i prawnego sprawy za wniosek, który wszczyna postępowanie w sprawie odroczenia terminu złożenia deklaracji jest zdaniem Sądu, całkowicie nieuzasadnione. Jednoznaczne brzmienie pisma Skarżącego z dnia 23 sierpnia 2016 r. nie pozostawiało najmniejszej wątpliwości, że Skarżącemu chodziło o przedłużenie terminu urzędowego wyznaczonego przez organ w trakcie czynności sprawdzających (podkreślenie Sądu). Skarżący w powyższym piśmie użył wyrażenia "przedłużenie terminu" który odniósł do terminu zakreślonego w wezwaniu argumentując jednocześnie, że podjął czynności zmierzające "do zgromadzenia niezbędnych informacji o pojazdach i ewentualnej wysokości podatku w latach 2011-2016". Organ więc powinien rozpatrzyć powyższy wniosek jako wniosek o przedłużenie terminu urzędowego wyznaczonego przez organ w ramach prowadzonych czynności sprawdzających.

Pomijając nawet jednoznaczność żądania wyrażonego w uzasadnieniu pisma z dnia 23 sierpnia 2016 r., należy zwrócić uwagę, że Skarżący w tym piśmie nie tylko nie powołał się na przepis art. 48 § 1 O.p. jako podstawy swojego żądanie, ale również użył wyrażenia "przedłużenie terminu" które znaczeniowo na gruncie Ordynacji podatkowej nie odpowiada wprost terminowi "odroczenie terminu". W O.p. instytucje "odroczenia terminu przewidzianego w przepisach prawa podatkowego" i "przedłużenia terminu przewidzianego w przepisach prawa podatkowego" uregulowane są odrębnie (odpowiednio art. 48 i 50), chociaż wywołują podobny skutek w postaci wyznaczenia nowego terminu do dokonania określonej czynności przewidzianej przepisami prawa podatkowego. Już tylko te okoliczności winny wzbudzić w organie I instancji pogłębioną refleksję w kontekście zakwalifikowania powyższego pisma.

Organ I instancji traktując pismo Skarżącego niezgodnie z wolą wnioskodawcy i przyjmując, że jest to wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie odroczenia terminu złożenia deklaracji i prowadząc w tym zakresie postępowanie oraz wydając decyzję kończącą to postępowanie naruszył przepisy art. 165 § 1 i § 3 O.p. oraz 208 § 1 O.p., który był podstawą rozstrzygnięcia. Wniosek ten nie wszczynał bowiem postępowania podatkowego w sprawie odroczenia terminu określonego w przepisach prawa podatkowego. Tym samym nie toczyło się postępowanie podatkowe i nie było podstaw do jego zakończenia wydaniem decyzji. Odstąpienie od czynności zwrócenia się do wnoszącego podanie o stosowne sprecyzowanie żądania stanowi naruszenie art. 121 § 1 O.p. przez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działania w celu dokładnego wyjaśnienia intencji strony.

W tych okolicznościach organ II instancji utrzymując w mocy decyzję organu I instancji naruszył przepis art. 233 § 1 pkt 1 O.p.

Podsumowując należy jeszcze raz powtórzyć, że organ I instancji powinien rozpatrzyć wniosek Skarżącego zawarty w piśmie z dnia 23 sierpnia 2016 r., jako wniosek o przedłużenie terminu urzędowego wyznaczonego przez organ w ramach prowadzonych czynności sprawdzających.

Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a w związku z art. 135 P.p.s.a uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta N.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 oraz art. 209 P.p.s.a.