Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 548/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 77 §1 , art. 107 § 3, art. 155
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 40, art.  40 ust. 1, art. 40 ust. 14
journal: Dz.U. 2020 poz 470
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Marcin Kamiński AWSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. sp. k. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie określenia warunków zajęcia pasa drogowego oraz ustalenia wysokości opłaty za zajęcie pasa drogowego - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] ( dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ drugiej instancji")utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] ( dalej: "organ I instancji") z [...] listopada 2020r., nr [...] w sprawie określenia warunków zajęcia pasa drogowego ul. [...] w celu usunięcia awarii niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, a obejmującej uszkodzoną nawierzchnię jezdni oraz nawierzchnię chodnika a także ustalenia wysokości opłaty za zajęcie pasa drogowego w celu usunięcia awarii nawierzchni jezdni i chodnika w kwocie 82.099,36zł.

W podstawie prawnej decyzji powołano art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r., - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2020r., poz.256 ze zm.; dalej: "k.p.a.") a także art.40 ust.14 i ust.14a ustawy z dnia 21 marca 1985r., o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2020r., poz.470; dalej: "u.d.p.").

Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że pismem z 17 czerwca 2020r., przedstawiciel firmy A. w [...] tj. generalny wykonawca inwestycji deweloperskiej, realizowanej przez B. z siedzibą w [...] ( dalej: "strona skarżąca"), pod nazwą "Budowa zespołu budynków mieszkalno-usługowych i wielorodzinnych przy ul. [...] w [...]" -1 Etap, powiadomił Prezydenta Miasta [...] o konieczności czasowego zamknięcia ulicy [...] (na odcinku ul. [...] — ul. [...]) w związku z awarią powstałą w wyniku intensywnych opadów deszczu (w dniu 16.06.2020r.) i polegającą na częściowym osunięciu się skrajni jezdni oraz konieczności wykonania prac naprawczo-zabezpieczających.

W kolejnym piśmie z dnia 30 czerwca 2020r., przesłano szkic tymczasowej drogi.

W dniu 1 lipca 2020r., z udziałem przedstawicieli inwestora oraz generalnego wykonawcy spisano protokół awaryjnego zajęcia pasa drogowego. Dokonano pomiaru zajętego pasa drogowego. Ustalono, że: uszkodzeniu uległa jezdnia z betonu asfaltowego wraz z krawężnikiem betonowym 15/30 na długości 60mb i średniej szerokości 5,10m; chodnik z płyt betonowych 50/50 na długości 60mb i szerokości 2m; chodnik z kostki brukowej betonowej na długości 9,20mb i szerokości 1 m oraz na długości 6,0mb i szerokości 1,50m a także pobocze na długości 32mb i szerokości 1 ,00m. Jak zapisano — roboty rozpoczęto w dniu 18.06.2020r., a przewidywany termin odtworzenia pasa drogowego to 07.07.2020r.

Pismem z dnia 15 lipca 2020r., poinformowano Prezydenta Miasta [...] o zakończeniu prac odtworzeniowych pasa drogowego ul. [...] w [...].

W związku z powyższym zgłoszeniem Zarząd Dróg Miejskich w [...] przeprowadził w dniu 23 lipca 2020r. oględziny, z których sporządzono protokół. W jego ustaleniach podano powierzchnię zajęcia pasa drogowego (jezdnia 60mb x 5,10m; chodnik 60mb x 2m; chodnik 9,20mb x 1,20m; chodnik 6,0mb x 1 ,50m; pobocze 32mb x 1,00m).

W konsekwencji powyższych ustaleń organ I instancji decyzją z 26 listopada 2020r., dokonał dla B. z siedzibą w [...] określenia warunków zajęcia pasa drogowego ul. [...] w celu usunięcia awarii niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, a obejmującej uszkodzoną nawierzchnię jezdni oraz nawierzchnię chodnika a także ustalił wysokość opłaty za zajęcie pasa drogowego w celu usunięcia awarii nawierzchni jezdni i chodnika na kwotę 82.099,36zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. art.7 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz nieuwzględnienie słusznego interesu społecznego,

2. art.77 §1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie,

3. art.107§ 3 k.p.a. przez sporządzenie niewystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, niewyjaśniającego dostatecznie przesłanek faktycznych i prawnych wydanego rozstrzygnięcia,

4. art.155 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony, interesu społecznego lub zasad współżycia społecznego,

5. art.40 ust.1 w zw. z art.40 ust.14 u.d.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie, tzw. błąd w subsumpcji, polegający na nałożeniu opłaty pieniężnej w sytuacji, gdy skarżący dopuścił się awaryjnego użycia pasa drogowego przy ul. [...] wskutek okoliczności niezawinionych, wynikających ze stanu wyższej konieczności, tj. podjęcia działań zmierzających do usunięcia niebezpiecznego osunięcia się drogi głównej podczas realizacji inwestycji "Apartamenty [...]", które to osunięcie było efektem opóźnień w odbiorze wykopalisk archeologicznych przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oraz wystąpienia nadmiernej ilość opadów deszczu w obszarze realizacji inwestycji.

Kolegium nie podzieliło powyższych zarzutów i opisaną na wstępie decyzją utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu wyjaśniło, że problematykę będącą przedmiotem niniejszego postępowania regulują przepisy u.d.p.

Zgodnie z art.40 ust.1 u.d.p., zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. W myśl art.40 ust.14 u.d.p., przepisu ust. 1 nie stosuje się w razie konieczności usunięcia awarii urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, a znajdujących się w pasie drogowym. Po zlokalizowaniu awarii prowadzący roboty niezwłocznie zawiadamia o tym zarządcę drogi i w porozumieniu z nim określa termin i powierzchnię zajętego pasa drogowego.

Na podstawie art.40 ust.14a u.d.p., zarządca drogi określa, w drodze decyzji administracyjnej, warunki zajęcia pasa drogowego, o którym mowa w ust. 14, oraz warunki jego przywrócenia do stanu poprzedniego, a także ustala wysokość opłaty, o której mowa w ust. 4.

Organ drugiej instancji podkreślił, że art.40 ust.14a u.d.p. nie określa jakichkolwiek warunków dotyczących wymiaru opłaty; jej zmniejszenia; możliwości odstąpienia od jej nałożenia, stopniowania winy strony w przyczynieniu się do powstania awarii, czy udzielenia ulg w jej wykonaniu. Odsyła w swej treści jedynie do art. 40 ust.4 u.d.p. W świetle powyższego za bezzasadny uznał zarzut wystąpienia siły wyższej.

W skardze do Sądu strona skarżąca zarzuciła naruszenie:

przepisów prawa materialnego:

a) art. 40 ust. 1 w zw. z art. 40 ust. 14 u.d.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tzw. błąd w subsumpcji, polegający na nałożeniu opłaty pieniężnej, w sytuacji gdy skarżący dopuścił się awaryjnego użycia pasa drogowego przy ul. [...] wskutek okoliczności przezeń niezawinionych, lecz mających swoje uzasadnienie w stanie wyższej konieczności, tj. podjęcia działań zmierzających do usunięcia niebezpiecznego osunięcia się drogi głównej ( podbudowy drogi głównej ) podczas realizacji inwestycji "Apartamenty [...]" pod nazwą Rozbudowa, przebudowa i zmiana sposobu użytkowania istniejącego budynku dawnego internatu na budynek wielorodzinny; budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami z podziemnym garażem wielostanowiskowym; wykonanie instalacji wewnętrznych w ww. budynkach: wodociągowej, kanalizacyjnej, grzewczej, wentylacyjnej, elektrycznej i odgromowej; wykonanie miejsc postojowych, dróg i placów wewnętrznych, murów oporowych wraz z ukształtowaniem terenu — na działkach 1347 i 1349 obr. [....] przy ulicy [...] w [...], które to osunięcie było spowodowane wyłącznie opóźnieniem w odbiorze wykopalisk archeologicznych przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Delegaturę w [...] a także sytuacją meteorologiczną tj. nadmierną ilością opadów deszczu ww czasie w obszarze objętym przedmiotową inwestycją. Z kolei usunięcie awarii było bezpośrednio związane z potrzebą zapewnienia ruchu drogowego.

Przepisów prawa procesowego:

a. art. 7 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, tj. niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności w kwestii zbadania powodów opóźnień w odbiorze prac przez Wojewódzkiego

Konserwatora Zabytków, a w konsekwencji nieuwzględnienie słusznego interesu społecznego,

b. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie,

c. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie niewystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, niewyjaśnienie dostatecznie przesłanek faktycznych i prawnych wydanego rozstrzygnięcia,

d. art. 155 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony, interesu społecznego lub zasad współżycia społecznego,

Na tych podstawach wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Kolegium i decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Na podstawie art. 78 k.p.a. wniosła o przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do treści odwołania na okoliczność wykazania, iż awaryjne użycie pasa drogowego podyktowane było stanem wyższej konieczności, uzasadnionym niebezpieczną sytuacją osunięcia się drogi podczas realizacji inwestycji "Apartamenty [...]", którego można by było uniknąć w sytuacji gdyby do odbioru wykopalisk archeologicznych doszło niezwłocznie, co dalej skutkowałoby natychmiastowym wykonaniem ściany betonowej oporowej stanowiącej zabezpieczenie przed osunięciem się podbudowy ww drogi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności Sąd podaje, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs⁴ pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( Dz. U. 2020 r. poz. 374 ). Poza brakiem udziału stron w tym postępowaniu, sądowa kontrola nie różni się od kontroli sprawowanej przy rozpoznawaniu spraw w trybie zwykłym. W ramach tej kontroli, tak jak w każdym przypadku sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a.: Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi – art. 134 p.p.s.a. Strony zaś zawiadomione o terminie posiedzenia mają prawo przedstawiać swoje stanowiska sprawie.

Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Przedmiotem tej kontroli jest decyzja określająca warunki zajęcia pasa drogowego i ustalająca wysokość opłaty z tego tytułu.

W spawie bezsporna jest kwestia samego zajęcia pasa drogowego co nastąpiło na wniosek strony skarżącej.

Pismem z 17 czerwca 2020 r. strona skarżąca poinformowała o niezbędnej konieczności czasowego zamknięcia ulicy [...], wskazując, że wskutek intensywnych opadów deszczu, jakie miały miejsce 16 czerwca 2020 r. nastąpiła awaria polegająca na częściowym osunięciu się skrajni jezdni ulicy [...]. Z uwagi na możliwe ryzyko dalszego osuwania się jezdni oraz ze względu na ryzyko utraty zdrowia, wskazała na konieczność czasowego zamknięcia ulicy na odcinku między ulicami [...] oraz [...]. Nie był również kwestionowany okres zajęcia wyznaczony ramami czasowymi złożonego wniosku i informacji o zakończeniu prac.

Nie wnoszono również zastrzeżeń odnośnie wielkości zajęcia. Wynikała ona ze sporządzanych w dniu 1 lipca i 23 lipca 2020 r. protokołów.

Także kwota opłaty nie budziła zastrzeżeń, i stanowiła wynik rachunkowy wielkości zajęcia i stawek określonych w uchwale Rady Miejskiej w [...] z 28 listopada 2019 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego ( Dz.Urz. Woj. [....] poz. [....]) zmieniona uchwałą z 5 czerwca 2020 r. nr [...] ( Dz.Urz. poz.[...]) z 23 lipca 2020 r.nr [...] ( Dz.Urz poz. [...]).

Spór sprowadzał się natomiast do zasadności ustalenia opłaty. Strona skarżąca twierdzi, że nie ponosi winy za zajęcie pasa drogowego. Było to, jak wskazuje, wynikiem intensywnych opadów deszczu oraz zwłoki Wojewódzkiego Konserwatora Zbytków, w zakresie obioru odkrywki archeologicznej, bez którego nie mogła dokonać prac zabezpieczających.

W opozycji do strony skarżącej organy wskazują na bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy pracami wykonywanymi przez stronę skarżącą, a zajęciem pasa drogowego, wskazując przy tym, że przepisy prawa nie przewidują zwolnienia od tej opłaty w sytuacji opisanej we wniosku.

W sprawie stanowisko organów jest prawidłowe.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonych rozstrzygnięć stanowią przepisy u.d.p.

Na podstawie art. 40 ust. 1 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c.

2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy:

1) prowadzenia robót w pasie drogowym;

2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;

3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam;

4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-

3.

Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę (ust.3).

4. Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 4, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień (...).

8. Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. (...).

11. Opłatę, o której mowa w ust. 3, ustala, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy zarządca drogi przy udzielaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. W sytuacji, o której mowa w ust. 2a, opłatę, o której mowa w ust. 3, ustala się proporcjonalnie do planowanego okresu zajęcia pasa drogowego przez każdego z zajmujących pas drogowy, wskazanego przez nich we wspólnym wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Ustalając opłatę, właściwy zarządca drogi uwzględnia także ustalenia umowy, o której mowa w art. 50a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506, 1309, 1571, 1696 i 1815), art. 50a ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 511, 1571 i 1815) i art. 59a ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 512, 1571 i 1815).

14. Przepisu ust. 1 nie stosuje się w razie konieczności usunięcia awarii urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, a znajdujących się w pasie drogowym. Po zlokalizowaniu awarii prowadzący roboty niezwłocznie zawiadamia o tym zarządcę drogi i w porozumieniu z nim określa termin i powierzchnię zajętego pasa drogowego.

14a. Zarządca drogi określa, w drodze decyzji administracyjnej, warunki zajęcia pasa drogowego, o którym mowa w ust. 14, oraz warunki jego przywrócenia do stanu poprzedniego, a także ustala wysokość opłaty, o której mowa w ust. 4.

14aa. Do decyzji, o której mowa w ust. 14a, stosuje się przepisy działu II rozdziału 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów o milczącym załatwieniu sprawy (...).

Przepis art. 40 u.d.p. wprowadza reglamentację w zakresie możliwości zajęcia pasa drogowego. Dyspozycja przepisu wskazuje w sposób jednoznaczny, że zajęcie pasa drogowego na cele inne niż związane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, przy czym zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c u.d.p. Wyjątkiem od ogólnej zasady konieczności uzyskania zezwolenia jest przypadek określony w art. 40 ust. 14 u.d.p., tj. gdy istnieje konieczność usunięcia awarii urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu, a znajdujących się w pasie drogowym. Możliwość zastosowania tego odstępstwa od zasady obowiązku uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego jest jednak warunkowa. Prowadzący roboty, po zlokalizowaniu awarii, musi bowiem niezwłocznie zawiadomić o tym zarządcę drogi i dopiero w porozumieniu z nim określić termin i powierzchnię zajętego pasa drogowego. Niedopełnienie obowiązku zawiadomienia jest sankcjonowane karą pieniężną nakładaną w drodze decyzji administracyjnej. Termin i powierzchnia zajętego pasa drogowego nie są określane w drodze pisemnego porozumienia czy uzgodnienia, lecz w drodze decyzji administracyjnej zarządcy drogi, gdzie dodatkowo zarządca określa warunki przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego i ustala wysokość opłaty za zajęcie pasa drogowego. W sytuacji zaś powiadomienia Zarządca drogi określa, w drodze decyzji administracyjnej, warunki zajęcia pasa drogowego, o którym mowa w ust. 14, oraz warunki jego przywrócenia do stanu poprzedniego, a także ustala wysokość opłaty, o której mowa w ust. 4.

Przepisy ustawy nie przewidują jakichkolwiek wyjątków od obowiązku nałożenia opłaty, pomimo tego, że opłata ta zostaje ustalona w związku z zajęciem pasa drogowego w wyjątkowych sytuacjach związanych z koniecznością usunięcia awarii, a więc co do zasady sytuacji nadzwyczajnych. Jedynym odstępstwem w tych przypadkach jest brak obowiązku legitymowania się zezwoleniem zarządcy na zajęcie, co z oczywistych względów jest uzasadnione. W tym sprawach decyzje zezwalającą zastępuje decyzja określająca warunki zajęcia pasa drogowego.

Bezzasadne w tym postępowaniu jest podnoszenie okoliczności zwalniających z odpowiedzialności za zajęcie pasa drogowego. Nie mają one wpływu na odpowiedzialność administracyjną z tego tytułu. Opłata, jak wynika z przepisów, jest niezależna od winy podmiotu zajmującego pas drogowy. Jest wyłącznie zależna od okoliczności obiektywnych tj. samego zajęcia tego pasa, co w spawie nie było kwestionowane. Okoliczności ewentualnego braku winy nie mogą być podnoszone w niniejszym postępowaniu, ponieważ organ nie ma możliwości uzależnienia od nich ustalenia opłaty. W świetle powyższego bezzasadny okazał się zarzut naruszenia art. 14 i 14 a u.d.p. a także zarzuty niewyczerpującego wyjaśnienia okoliczności faktycznych mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy w tym art. 7, 77 §1 i 107 § 3 k.p.a. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 155 k.p.a., który w sprawie nie miał zastosowania. Pozostałe kwestie nie były w sprawie podważane.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.