Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 742/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-08-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Rudowski po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 1095/12 w zakresie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi T.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 27 stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie podatku od spadków i darowizn postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 27 marca 2012 r. Przewodnicząca Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwała skarżącego T.W. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł. W konsekwencji wezwania do uiszczenia wpisu, skarżący złożył wniosek z 12 kwietnia 2012 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wyjaśnił, iż utrzymuje się z renty rodzinnej w wysokości 1.666 zł oraz jest posiadaczem mieszkania. Wśród ponoszonych kosztów utrzymania wymienił czynsz – 593,70 zł, podatek od nieruchomości – 55 zł/rok; opłatę za użytkowanie wieczyste gruntu – 290 zł, energię elektryczną – 90 zł/2 m-ce, gaz – 25 zł/2 m-ce, telefon – 20 zł/m-c, żywność, odzież i inne – 700 zł/m-c. Na potwierdzenie swoich twierdzeń skarżący przedstawił wyciągi bankowe, zaświadczenie ZUS, informację PIT-11A za 2011 r. oraz dwa pisma Spółdzielni informujące o wysokości opłat.

W konsekwencji wydania przez Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowienia, z 16 kwietnia 2012 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy, wnioskodawca wniósł sprzeciw.

Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W uzasadnieniu wskazano, że źródłem utrzymania skarżącego jest renta rodzinna w wysokości 1.666 zł, a jego wydatki kształtują się na poziomie 1.400 zł miesięcznie. Zatem niezbędne wydatki, jakie miesięcznie ponosi skarżący, są niższe od otrzymywanej renty, a pozostała kwota może zostać przeznaczona na pokrycie wpisu sądowego.

W zażaleniu z dnia 27 czerwca 2012r. skarżący stwierdził, że Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił stanu jego dochodów oraz konieczności zgromadzenia środków finansowych na pokrycie niezbędnych wydatków.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że przedmiotem kontroli instancyjnej dokonywanej w postępowaniu zażaleniowym przez Naczelny Sąd Administracyjny jest zgodność z prawem orzeczeń wydawanych przez sądy pierwszej instancji. Co do zasady NSA nie rozpoznaje ponownie sprawy merytorycznie, a jedynie bada czy przy wydaniu zaskarżonego orzeczenia nie doszło do naruszenia przepisów prawa. Przedmiotem rozstrzygnięcia NSA nie jest więc istota sprawy, a jedynie ocena postępowania przed sądem pierwszej instancji.

W postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada odpłatności drogi sądowej. Jednak jej realizacja nie powinna uniemożliwić realizacji prawa obywateli do sądu. Z tej przyczyny powstała instytucja zwolnienia od kosztów sądowych, której realizację stanowią przepisy dotyczące przyznania prawa pomocy. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Odnosząc powyższe rozważania do rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym wskazując, że skoro źródłem utrzymania skarżącego jest renta rodzinna w wysokości 1.666 zł, a wydatki wynoszą około 1.400 zł miesięcznie, to konieczność przeznaczenia kwoty 200 zł na wpis sądowy nie spowoduje uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania. W postępowaniu przeprowadzonym w zakresie prawa pomocy prawidłowo zweryfikowano wszystkie informacje zawarte we wniosku z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego. WSA w Warszawie wziął również pod uwagę koszty porady prawnej, z której skorzystał skarżący oraz konieczność zgromadzenia środków na opłatę za użytkowanie wieczyste, które były również podnoszone na wcześniejszych etapach postępowania.

Przesłanka przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, określona w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. nie została zatem w kontrolowanej sprawie spełniona. W tym stanie rzeczy Sąd pierwszej instancji zobligowany był oddalić wniosek skarżącej, co też uczynił, stosownie do przepisów obowiązującego prawa.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.