Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 642/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1-3
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 134 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 11 ust. 4
journal: Dz.U. 2003 nr 153 poz 1503
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Sędziowie WSA Adam Lipiński Janusz Walawski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2015 r. sprawy ze skargi A. H. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej – oddala skargę -


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury i Rozwoju na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 257) w związku z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) i na podstawie art. 5 ust. 2 tej ustawy, po rozpatrzeniu wniosku A. H. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w zakresie udostępnienia informacji publicznej - postanowień Umowy Koncesyjnej na budowę przez przystosowanie autostrady [...] na odcinku X (węzeł [...], km 340,2) – Y (węzeł [...], km 401,1) o długości 60,9 km do wymogów autostrady płatnej oraz eksploatacji autostrady na tym odcinku z dnia [...] września 1997 r. wraz z załącznikami oraz aneksami ("Umowa") z wyłączeniem postanowień Umowy w zakresie węzła autostradowego "[...]", jakie obowiązywały lub obowiązują od chwili zawarcia Umowy do dnia [...] marca 2013 r., tj. postanowień:

1. Pkt II. 2 Załącznika 9 do Umowy w brzmieniu ustalonym Aneksem nr 2 do Umowy,

2. Zdanie przedostatnie oraz ostatnie pod Pkt II. 3 (a nad Pkt II. 4) Załącznika 9 do umowy w brzmieniu ustalonym Aneksem nr 2 do Umowy,

3. Pkt 5 tabeli znajdującej się w Pkt 1 Załącznika 9 do Umowy w brzmieniu ustalonym Aneksem 4 do Umowy,

4. Pkt 5 tabeli znajdującej się w Pkt 1 Załącznika 9 do Umowy w brzmieniu ustalonym Aneksem nr 5 do Umowy,

w dniu [...] lutego 2014 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję poprzedzającą.

Organ w pierwszej części uzasadnienia przedstawił chronologicznie przebieg czynności prowadzonych w toku postępowania zakończonego decyzja poprzedzającą. W dalszej części uzasadnienia organ podał, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy A. H. podniósł, że niedopuszczalne jest zastosowanie w przedmiotowej sprawie definicji "tajemnicy przedsiębiorstwa" zawartej w ustawie z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 z późn. zm.), a także wskazał, że takie elementy, jak prognozy finansowe spółki [...] S.A., rentowność projektu, podział zysku, alokacja ryzyk, kwestie techniczne są informacją publiczną.

W ocenie organu tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią więc informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich w poufności. Przy tajemnicy przedsiębiorstwa wymagana jest natomiast dodatkowo przesłanka gospodarczej wartości informacji.

Wnioskodawca zaś nie dopatruje się wartości gospodarczej w wymienionych przez siebie fragmentach Umowy, dotyczących m.in. prognoz finansowych spółki [...] S.A., rentowności projektu autostrady płatnej, podziału zysku, alokacji ryzyk, kwestii technicznych, kosztów obsługi zadłużenia, a ponadto, że ze względu na bezpośredni związek tych kwestii z majątkiem publicznym - drogą publiczną, stanowią one informację publiczną. Organ w decyzji poprzedzającej jednoznacznie wskazał, że uznaje Umowę za informację publiczną, co wnioskodawca uznał we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jako kwestię bezsporną. Niezrozumiałe jest zatem przytoczenie przez niego szerokiej argumentacji w tym zakresie. Natomiast co do jego stanowiska o braku znamion wartości gospodarczej w poszczególnych elementach Umowy, w szczególności prognozach kosztów budowlanych należy wskazać, że Spółka [...] S.A. nie zakończyła jeszcze programu inwestycyjnego na płatnej autostradzie [...] X - Y. Wskazanie, jakimi środkami dysponuje na poszczególne zadania, przed złożeniem ofert przez potencjalnych oferentów, stawiałoby Spółkę na zdecydowanie mniej korzystnej pozycji, w porównaniu do sytuacji, gdyby nie ujawniała ona swoich zasobów przeznaczonych na zamówienia usług na rynku budowlanym. Zdziwienie budzi zatem fakt, że wnioskodawca nie widzi w tym zakresie zagrożeń dla Spółki, lecz czyni z tego zarzut o braku wartości gospodarczej. Co więcej, wymierna wartość gospodarcza pozostałych informacji zawartych w Umowie, a wskazanych przez wnioskodawcę, została bezspornie potwierdzona wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. sygn. akt [...]. Sąd w wyroku tym zwrócił uwagę, że w doktrynie i orzecznictwie obowiązuje liberalna wykładnia informacji posiadającej wartość gospodarczą, zgodnie z którą za całkowicie wystarczające w tej mierze należy uznawać istnienie nawet nieznacznej lub jedynie potencjalnej wartości ekonomicznej informacji, której wykorzystanie przez innego przedsiębiorcę mogłoby zaoszczędzić mu wydatków lub zwiększyć zysk.

W ocenie Ministra chybiona jest argumentacja wnioskodawcy, że Spółka [...] S.A. nie ma żadnej konkurencji i w związku z tym nie znajdują do niej zastosowania ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Należy w tym miejscu rozróżnić rynek właściwy dla autostrad pomiędzy X a Y, co do którego pojawia się pogląd, że Spółka jest monopolistą, jak i rynki właściwe np. dla usług budowlanych, finansowych, utrzymaniowych i wszelkich innych, gdzie Spółka wchodzi w konkurencyjne relacje rynkowe z innymi uczestnikami takich rynków. Podobne stanowisko, co więcej wskazujące, że nawet określenie spółki za monopolistę jest arbitralne, przyjął Sąd Okręgowy w W. w powołanym wyżej wyroku.

W odniesieniu natomiast do zarzutu, że opłata za przejazd autostradą wypełnia znamiona daniny publicznej - podatku, niezależnie od faktu, że wnioskodawca nie wskazał związku pomiędzy takim stanem a możliwością udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej – Umowy należy stwierdzić, że brak jest uzasadnienia, aby przyjąć, że opłaty za przejazd autostradą pobierane przez Spółkę stanowią daninę publiczną w sytuacji, gdy mają one charakter cywilnoprawny i wynikają z zawartej umowy.

A. H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lutego 2014 r., zarzucając że została wydana bez podstawy prawnej, a także z rażącym naruszeniem prawa, a przez to z naruszeniem prawa do informacji publicznej. Skarżący wniósł o dołączenie do akt sądowych odpisu przedmiotowej umowy koncesyjnej z firmą [...] S.A., a dotyczącej płatnej autostrady [...] na odcinku między X a Y.

W ocenie skarżącego uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera podstawy prawnej. "Pojawiają się jakieś niestosowne komentarze dot. moich pism (w zakresie uznania przedmiotowej umowy za informację publiczną), ale Minister właściwie nie podał przepisów prawnych. Nawet gdyby uznać zaskarżoną decyzję za uzupełnienie decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października 2013 r. (znak sprawy [...]), to powinno to jednak zostać wyrażone wprost w jej treści. A tak to zaskarżona decyzja jest niezrozumiała, niespójna, nielogiczna i niekompletna. Ministerstwo z uporem godnym lepszej sprawy powołuje się na wyrok Sądu Okręgowego w W. z [...] grudnia 2011 r. sygn. akt [...]. Umknęło jednak uwadze Ministra, że Sąd Okręgowy w W. wydając w dniu [...].12. 2011 r. wyrok w sprawie o sygn. akt [...] orzekał na podstawie art. 22 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepis ten został uchylony. W tym świetle powoływanie się przez Ministra na ten wyrok to ... niezręczność (to tak, jakby powoływać się na wytyczne wymiaru sprawiedliwości). Nie ma podstawy prawnej orzeczenia - nie ma orzeczenia. Proste?".

W ocenie skarżącego nie ma najmniejszych powodów, aby w przedmiotowej sprawie stosować przepisy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, a wskutek tego nie zachodzi wyłączenie z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jego zdaniem bez znajomości treści umowy nie można ocenić, czy faktycznie jej utajnienie jest uzasadnione.

Minister Infrastruktury i Rozwoju w odpowiedzi na skargę wniósł o jej nieuwzględnienie oraz o jej oddalenie. Organ wniósł również o oddalenie wniosku o dowód z dokumentu - na okoliczność, czy jego utajnienie jest uzasadnione, ponieważ przeprowadzenie takiego dowodu może prowadzić do ujawnienia informacji skarżącemu przed wydaniem rozstrzygnięcia przez Sąd. Organ podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniach obu decyzji i obszernie odniósł się do argumentów i zarzutów skarżącego poniesionych w skardze.

Uczestnik postępowania – [...] S.A. - w piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2015 r. wniósł o nieuwzględnienie skargi i jej oddalenie, gdyż zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca odpowiadają prawu, a zarzuty skarżącego są niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.).

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2).

Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 782 z późn. zm.), będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.

W rozpoznawanej sprawie okolicznością niesporną jest uznanie, że spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej, która nie była kwestionowana przez strony postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją.

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (obecnie Minister Infrastruktury i Rozwoju) jest w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej podmiotem obowiązanym do udzielenia informacji publicznej, którą bez wątpienia stanowi żądana przez skarżącego informacja.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się zaś do kwestii zasadności odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej w związku treścią art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego prawa (ust. 2).

Definicja legalna tajemnicy przedsiębiorstwa zawarta została w art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności.

Ustawodawca pozostawił zatem uznaniu przedsiębiorcy ocenę tego, czy z uwagi na charakter informacji podejmie działania w celu zachowania ich w poufności. Z przytoczonego przepisu wynika, że aby dana informacja stanowiła tajemnicę przedsiębiorstwa, musi ona spełniać następujące warunki: a) poufności, b) braku ujawnienia, c) zabezpieczenia informacji.

Analiza wskazanych powyżej warunków prowadzi do wniosku, że da się je sprowadzić do jednego wspólnego mianownika, tj. poufności. Jeżeli bowiem przedsiębiorca nie podjął działań w celu zabezpieczenia poufności, to informacja nie jest poufna, skoro każdy może mieć do niej dostęp. Daje się zatem zauważyć, iż informację można uznać za chronioną na podstawie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji tylko wówczas, jeśli jest ona poufna. Pozostałe przesłanki w postaci braku ujawnienia informacji i podjęcia działań zabezpieczających są jedynie konsekwencją przesłanki poufności.

W rezultacie, interpretując art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, można powiedzieć, że tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi poufna informacja posiadająca wartość gospodarczą, a w szczególności informacja techniczna, technologiczna lub organizacyjna (por. Michalak, "Komentarz do art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji" w: M. Zdyb (red.), A. Michalak, M. Mioduszewski, J. Raglewski, J. Rasiewicz, M. Sieradzka, J. Sroczyński, M. Szydło Marek, M. Wyrwiński, "Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz.", publ. LEX nr 93420). Podobnie w tej kwestii wypowiedział się również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 marca 2003 r., sygn. I CKN 89/01, (publ. LEX nr 583717).

Co do pojęcia zaś informacji posiadającej wartość gospodarczą w rozumieniu art. 11 ust. 4 ww. ustawy należy natomiast zauważyć, że w doktrynie i orzecznictwie obowiązuje jego liberalna wykładnia, zgodnie z którą za całkowicie wystarczające w tej mierze należy uznać istnienie nawet nieznacznej lub jedynie potencjalnej wartości ekonomicznej informacji, której wykorzystanie przez innego przedsiębiorcę mogłoby zaoszczędzić mu wydatków lub zwiększyć jego zyski w relacjach z innymi uczestnikami obrotu.

Podkreślić należy, iż na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny (np. szczegółowy opis sposobu wykonania usługi, jej koszt ) oraz formalny - wola utajnienia danych informacji.

Tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią więc informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich w poufności (nie jest wymagana przesłanka gospodarczej wartości informacji jak przy tajemnicy przedsiębiorstwa).

Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga więc podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań.

Z akt sprawy, a w szczególności z treści przedmiotowej umowy wynika jednoznacznie, że przedsiębiorca (Spółka) podjął działania w celu zachowania jej treści w tajemnicy, czego wyrazem jest § 18.1 umowy.

Skoro cała umowa objęta jest tajemnicą przedsiębiorcy w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, to zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę organ prawidłowo uznał, że informacja, o jaką wystąpił skarżący, pomimo, że ma charakter informacji publicznej, nie mogła zostać udostępniona z uwagi na ograniczenie wynikające z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Po złożeniu przez skarżącego wniosku w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej Spółka w piśmie z dnia 11 września 2013 r. nie wyraziła zgody na upublicznienie przez organ treści umowy. Oświadczyła, iż wszystkie postanowienia umowy, w tym postanowienia aneksów i załączników, stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa i podlegają ochronie. Od tej zasady uczyniła jeden wyjątek, zgadzając się na udostępnienie postanowień umowy w zakresie dotyczącym węzła autostradowego "[...]" w innym postępowaniu administracyjnym. W zakresie, w jakim udostępniono postanowienia umowy odnoszące się do węzła "[...]", w niniejszym postępowaniu Spółka również wyraziła zgodę na udostępnienie odpowiednich zapisów umowy dotyczących ww. węzła autostradowego, które zostały udostępnione skarżącemu.

W ocenie Sądu, uzasadnione jest również stanowisko organu, że informacja o treści przedmiotowej umowy ma dla Spółki wartość gospodarczą w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i z uwagi na tę wartość mogła ona zostać objęta tajemnicą przedsiębiorstwa.

W rozpoznawanej sprawie nie można pominąć bardzo istotnego faktu, na który zresztą powołał się zarówno organ w uzasadnieniu swojej decyzji, jak również uczestnik postępowania - Spółka [...] S.A. w swoich wystąpieniach, że kwestia tajemnicy przedsiębiorstwa, w kontekście zawartej umowy, będącej przedmiotem żądania skarżącego, była badana już przez Sąd Okręgowy w W. Sąd ten, rozpoznając apelację zmienił zaskarżony wyrok w pkt 1 w ten sposób, że oddalił powództwo. Wyrok ten zapadł wprawdzie w innej sprawie i na drodze procesu cywilnego, nie oznacza to jednak, że ustalenia tam poczynione przez niezawisły Sąd, badający przedmiotową umowę pod kątem tajemnicy przedsiębiorcy, nie pozostają bez wpływu na stanowisko obecnie rozpoznającego sprawę Sądu. Podkreślić należy, że zawarte w nim zostało stanowisko odnośnie wartości gospodarczej tej umowy dla Spółki. Wskazano, że przedmiotowa umowa zawiera "dane o charakterze poufnym, które dotyczą rentowności projektu koncesyjnego, kwestii podziału zysku, alokacji ryzyk pomiędzy stroną publiczną a stroną prywatną, informacje o rodzaju i prognozowanych cenach robót budowlanych jakie spółka zamierza zakupić na rynku w formie przetargów otwartych nieograniczonych z udziałem Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Umowa ta zawiera nadto informacje o charakterze organizacyjnym, np. technologii, utrzymania oraz eksploatacji autostrady. Znajdują się w niej także informacje organizacyjne i technologiczne dotyczące zarządzania ruchem, systemów bezpieczeństwa, służb a także technologii finansowych zastosowanych przy realizacji tego projektu jak np. kaskada rachunków pieniężnych, formuła podziału zysku, informacje o cenie kredytu i odsetkach, o płaconych bankowych prowizjach, które powszechnie uznaje się za tajemnicę przedsiębiorstwa"

Podkreślić należy, że argumenty o wartości gospodarczej przedmiotowej, o których mowa wyżej, zostały powołane w zaskarżonej decyzji, którą odmówiono skarżącemu udostępnienia informacji publicznej w żądanej formie i treści. Stanowisko takie prezentował również uczestnik postępowania, w trakcie postępowania administracyjnego, jak również w pismach procesowych do Sądu. Uczestnik postępowania jest spółką prawa handlowego, funkcjonującą na konkurencyjnym rynku i niewątpliwie zrozumiałe jest zachowanie przez nią w tajemnicy informacji, których ujawnienie może narazić ja na straty. Tak więc, wbrew zarzutom skargi, dopuszczalne było wyłączenie jawności treści umowy z uwagi na ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa, w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja była dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Ponadto podać należy, że przedstawione przez skarżącego argumenty, w ocenie Sądu nie mają znaczenia w sprawie, bowiem są one jedynie wyrazem jego poglądów. Prawo dostępu do informacji publicznej nie oznacza, że obywatel poprzez uzyskiwanie informacji wchodzi w rolę przypisaną właściwym organom władzy publicznej (państwowej), a w szczególności tych, które kontrolują wydatkowanie środków publiczny.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.