Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 810/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2011-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 235 zn. 1
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity
article: art. 235 zn. 2
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Protokolant Katarzyna Kloska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 lutego 2011r. sprawy ze skargi J. A. na decyzję [...] Inspektora Sanitarnego w Sanitarnego. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. przyznaje adwokatowi K. O. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną po rozpoznaniu zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. (PIS), na podstawie art. 235 zn.1 i art. 235 zn.2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94 ze zm., dalej powoływanej jako Kodeks pracy), art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz.U. z 2006 r., Nr 122, poz. 851 ze zm., dalej powoływanej jako ustawa o PIS), § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2009 r., Nr 105, poz. 869 ze zm., dalej powoływanego jako rozporządzenie RM z dnia 30 czerwca 2009 r.) oraz art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 ze zm.) nie stwierdził u J. A. choroby zawodowej w postaci nowotworu złośliwego powstałego w następstwie działania czynników występujących w środowisku pracy, uznanych za rakotwórcze u ludzi, pod postacią raka krtani, wymienionej pod pozycją 17 wykazu chorób, stanowiącego załącznik do rozporządzenia RM z dnia 30 czerwca 2009 r. Wskazaną decyzję administracyjną organ I instancji wydał na podstawie orzeczenia lekarskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B., Poradnia Chorób Zawodowych (jednostki orzeczniczej I stopnia) z dnia [...] nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, orzeczenia lekarskiego Instytutu Medycyny Pracy w Ł., Przychodnia Chorób Zawodowych (jednostki orzeczniczej II stopnia) z dnia [...] nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej oraz opinii uzupełniających Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...] i Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. z dnia [...], a także wyników dochodzenia epidemiologicznego przeprowadzonego przez PIS.

Uzasadniając podjęte w sprawie rozstrzygnięcie organ I instancji wyjaśnił, że w dniu 22 marca 2007 r. wpłynęło do PIS zgłoszenie podejrzenia u J. A. choroby zawodowej pod postacią raka krtani, w związku z długoletnią pracą zgłaszającego w zawodzie kaletnika. W dniu 7 lutego 2008 r. PIS skierował w/w do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. na badania mające w celu rozpoznanie zgłoszonej choroby, podając czynniki szkodliwe w środowisku pracy: kleje do skór na bazie benzyny ekstrakcyjnej oraz kwas siarkowy stosowany do garbowania skór na potrzeby własnego zakładu. Pismem z dnia 9 maja 2008 r. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w B. przesłał do PIS prośbę o poszerzoną ocenę narażenia zawodowego, gdyż badany sugeruje, że był narażony także na benzen, chrom, butadien i chlorek winylu. W związku z powyższym, PIS przesłuchał w dniach: 30 maja 2008 r. J. A. , 24 lipca 2008 r. Z. B. - ucznia i stażystę w zakładzie kaletniczym J. A. , i tego samego dnia J. A. - brata J. A. , pracujących razem w zakładzie kaletniczym matki zgłaszającego – Ł. A. oraz 16 marca 2009 r. ponownie J. A. Następnie w dniu 26 marca 2009 r. organ przekazał poszerzoną ocenę narażenia zawodowego, zawierającą także informację o składzie chemicznym barwników do skór, stosowanych przez J. A. Po otrzymaniu poszerzonej oceny narażenia zawodowego i po uzyskaniu stanowiska Instytutu Medycyny Pracy w Ł., Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w B. wydał w dniu [..] orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u w/w choroby zawodowej wymienionej pod pozycją 17 pkt 7 wykazu chorób zawodowych. W orzeczeniu tym wskazuje się, jak zaznaczył organ, na brak podstaw do rozpoznania u diagnozowanego choroby zawodowej, z uwagi na nie możność uznania z przeważającym prawdopodobieństwem związku pomiędzy rozpoznanym u J. A. przed 16 laty rakiem krtani (tj. w styczniu 1993 r.), a warunkami pracy w zakładzie kaletniczym. Uwzględniając złożoną etiologię i częstość zachorowań na nowotwory złośliwe w Polsce, do uznania nowotworu złośliwego za chorobę zawodową, oprócz potwierdzenia narażenia na czynnik uznany za rakotwórczy dla ludzi w środowisku pracy, konieczne jest jak wskazuje jednostka orzecznicza I stopnia potwierdzenie, w co najmniej kilku badaniach epidemiologicznych, zwiększonego, w porównaniu z populacją ogólną, ryzyka zachorowania na nowotwór złośliwy o takiej lokalizacji jak rozpoznany u pracownika. Z poszerzonej oceny narażenia zawodowego przeprowadzonej przez PIP wynika, że w okresie zatrudnienia w zakładzie prowadzonym przez matkę diagnozowanego, J. A. czasowo przebywał w pomieszczeniach innej firmy, w której przerabiano odpady polichlorku winylu pochodzące z własnej produkcji. Odpady były walcowane na gorąco, w celu odzyskania surowca podstawowego. Uczestnictwo w tego rodzaju czynnościach (okresowe i bierne) nie może być traktowane jako narażenie na monomer chlorku winylu, który jest substancją rakotwórczą dla człowieka. Ponadto chlorek winylu może powodować nowotwory wątroby (naczyniako-mięsak) i nie jest kancerogenem dla krtani. Wymieniony w ocenie narażenia kwas siarkowy, który był używany przy garbowaniu skór nie jest czynnikiem rakotwórczym. Także, jak zaznaczył organ, powołując się na orzeczenie jednostki orzeczniczej I stopnia, wymieniony w ocenie narażenia bezwodnik kwasu chromowego, który być może był stosowany w procesie galwanizacji, nie jest czynnikiem rakotwórczym dla krtani, a ponadto okres narażenia był krótki i sporadyczny. W latach 1982 - 1983 J. A. zlecał bowiem innej firmie chromowanie okuć do torebek. Miesięcznie chromowanych było około 200-300 sztuk okuć. Udział w/w w procesie był ograniczony do wyjmowania powlekanych detali z roztworu do galwanizacji w celu oceny i pomiaru grubości powłoki. Czynności te wykonywał sporadycznie (24-72 godzin na miesiąc). W trakcie pracy w zakładzie kaletniczym J. A. stosował kleje do tworzyw sztucznych i skór takie jak: butapren, butakol, klej kauczukowy. Z charakterystyki klejów wynika, że w ich składzie nie ma czynników uznanych za rakotwórcze u ludzi. Narażenie zaś na benzynę ekstrakcyjną nie jest tożsame z narażeniem na benzen, ponadto benzen jest kancerogenem dla układu krwiotwórczego i nie obserwowano zwiększonej zachorowalności na nowotwory krtani w populacji osób zawodowo narażonych na ten czynnik. Kleje stosowane do klejenia skór i tworzyw sztucznych nie zawierają w swoim składzie butadienu. Podobnie w składzie barwników używanych do barwienia skór (barwnik matowy, czernidła do skór i zmywacz) nie zidentyfikowano chemicznych substancji rakotwórczych.

Również, jak zaznaczył organ, w wydanym w trybie odwoławczym przez jednostkę orzeczniczą II stopnia - Instytutu Medycyny Pracy w Ł. orzeczeniu lekarskim z dnia z dnia [...] nie stwierdzono u w/w choroby zawodowej określonej w wykazie chorób pod pozycją 17. W orzeczeniu tym przytoczono takie same argumenty jak w orzeczeniu lekarskim jednostki orzeczniczej I stopnia.

Wobec powyższego PIS w dniu 22 września 2009 r. zawiadomił J. A. o zakończeniu postępowania, ten ostatni zaś w dniu 23 października 2009 r. wniósł uwagi do przeprowadzonego w sprawie postępowania. We wniesionych uwagach w/w wskazał, że oprócz barwników do skór, używał do barwienia skóry bejcę spirytusową do drewna (suchy proszek odcienie brązu), kupowany w drogeriach. Do rozpuszczania na próbę bejcy spirytusowej używał różnych alkoholi niewiadomego pochodzenia. Alkohole dostawał za darmo z Browaru na ul. K. (przeterminowane piwo) i kupował denaturat - ogólnodostępny rozpuszczalnik do bejcy. Do prób używał także inne alkohole niewiadomego pochodzenia (z własnych zasobów). Stwierdził, że mógł to być alkohol butylowy, izopropylowy oraz metanol. Próby te były przeprowadzane od 1977 r. do 1982 r. Ponadto J. A. podniósł, że jego sprawa powinna być prowadzona według przepisów rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 1983 r., Nr 65, poz. 294) z uwagi na okoliczność, że rozporządzenie to obowiązywało w okresie gdy rozpoznano u niego nowotwór złośliwy krtani w 1993 r. Jego choroba zaczęła się, jak wyjaśnił, dużo wcześniej, przed operacją w dniu 18 lutego 1993 r., a kwas siarkowy w tym okresie był uznawany jako czynnik rakotwórczy. W/w wniósł o wyjaśnienie, dlaczego nie zastosowano korzystniejszych dla niego przepisów dotyczących chorób zawodowych, obowiązujących w dniu operacji, a także o przekazanie kopii pisma z dnia 8 października 2009 r. (skierowanego do PIS) - do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. Pismo to zawierało kserokopie dwóch pism skierowanych do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. (z dnia 30 września i 6 października 2009 r.), w których w/w wyraził wątpliwości dotyczących orzeczenia lekarskiego nr [...], w związku z nieuwzględnieniem w nim alkoholi wymienionych pod pozycji 1 pkt 34 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. z 2002 r., Nr 132, poz. 1115). W odpowiedzi na pisma J. A. z dnia 30 września i 6 października 20009 r., Instytut Medycyny Pracy w Ł. w piśmie z dnia 12 listopada 2009 r. skierowanym do w/w (wpływ do PIS w dniu 23 listopada 2009 r.) wyjaśnił, że podejrzenie choroby zawodowej dotyczyło nowotworu krtani tj. choroby wymienionej pod pozycją 17 nr 7 wykazu chorób zawodowych, a nie pozycji 1 - zatrucie ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne: pkt 34 alkohol butylowy, metylowy lub izopropylowy. Wskazane alkohole nie są, jak wyjaśniła jednostka orzecznicza II stopnia, uznane za czynniki rakotwórcze dla ludzi, nie ma zatem podstaw do uzupełnienia orzeczenia nr [...] z dnia [...] poprzez określenie pozycji 34, tym bardziej, że w aktualnie obowiązującym wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia RM z dnia 30 czerwca 2009 r., nie ma takiej pozycji. Podnoszony przez w/w kontakt z kwasem siarkowym, nie może być także uznany za narażenie na działanie czynnika rakotwórczego, gdyż ani kwas siarkowy, ani jego mgły nie są wymienione w wykazie czynników rakotwórczych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dni 1 grudnia 2004 r. w sprawie substancji, preparatów, czynników lub procesów technologicznych o działaniu rakotwórczym lub mutagennym w środowisku pracy (Dz.U. z 2004 r., Nr 280, poz. 2771 ze zm.), a poza tym narażenie na kwas siarkowy nie jest równoznaczne z narażeniem na mgły kwasu siarkowego. Ponadto we wskazanym piśmie wyjaśniającym, wytłumaczono, że przedmiotowe postępowania jest prowadzone na podstawie obecnie obowiązującego rozporządzenia RM z dnia 30 czerwca 2009 r., a nie rozporządzenia RM z dnia 18 listopada 1983 r., gdyż postępowanie w sprawie zostało wszczęte w dniu 22 marca 2007 r., a więc po zgłoszeniu przez w/w do PIS podejrzenia choroby zawodowej, data zaś klinicznego rozpoznania choroby nie jest równoznaczna z datą wszczęcia postępowania. Pismem z dnia 25 listopada 2009 r., PIS wyjaśnił J. A. obowiązującą podstawę prawną prowadzonego postępowania w sprawie podejrzenia choroby zawodowej.

W związku z wniesionymi przez J. A. w dniu 23 października 2009 r. uwagami, PIS pismem z dnia 9 listopada 2009 r. zwrócił się do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. o ewentualną weryfikację orzeczenia nr [...]. Wskazana jednostka orzecznicza I stopnia wyjaśniła, pismem z dnia 17 lutego 2010 r., że Instytut Medycyny pracy w Ł. ustosunkował się już pismem z dnia 12 listopada 2009 r. do nowych okoliczności podawanych przez J. A. Wobec więc stanowiska jednostki orzeczniczej II stopnia, Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w B. nie ma prawa do weryfikacji swojego orzeczenia nr [..] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

Uwzględniając wskazane okoliczności, w tym pisma wyjaśniające jednostek orzeczniczych I i II stopnia, PIS stwierdził, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia u J. A. choroby zawodowej, tj. nowotworu złośliwego powstałego w następstwie działania czynników występujących w środowisku pracy, uznanych za rakotwórcze u ludzi w postaci raka krtani.

Od powyższej decyzji J. A. wniósł odwołanie do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. (WIS), domagając się uchylenie decyzji organu I instancji oraz ustalenie nowotworu złośliwego krtani jako choroby zawodowej. Odwołujący podniósł, że wydana decyzja narusza obowiązujące akty prawne, gdyż rozporządzenie RM z dnia 30 czerwca 2009 r. potraktowane zostało przez organ I instancji jako zamknięty katalog chorób zawodowych i czynników rakotwórczych. Tymczasem, zdaniem odwołującego, jest to tylko zestawienie przykładowe i tym samym nie wykluczające zaliczenia usunięcia krtani jako wypadku zaistniałego w szczególnych okolicznościach, który spowodował całkowitą niezdolność do pracy.

Po rozpatrzeniu odwołania J. A., Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. decyzją z dnia [...] nr [...], orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcie wyjaśnił, że z dochodzenia epidemiologicznego przeprowadzonego przez PIS wynika, iż odwołujący był zatrudniony w okresie od 1959 r. do 1977 r. w Zakładzie Kaletniczym, Ł. A. w charakterze kaletnika oraz nauczyciela praktycznej nauki zawodu. Od 23 marca 1977 r. do 1988 r. pracował w Zakładzie Kaletniczym, K. A., J. A. na stanowisku kaletnika oraz garbarza skór surowych, a następnie od 9 lutego 1989 r. w Zakładzie Kaletniczym, J. A. Zajmował się tam kaletnictwem, pantoflarstwem, rymarstwem, wytwarzaniem galanterii z kości rogu z surowców miejscowych i odpadowych. Przez cały okres zatrudnienia pracował przede wszystkim w charakterze rzemieślnika - kaletnika oraz nauczyciela praktycznej nauki zawodu. Jako kaletnik często kupował surową skórę, dokonywał jej obróbki (od garbowania do nadawania skórze odpowiedniej barwy) na potrzeby produkcji własnej. Miał przy tym kontakt z preparatami drażniącymi drogi oddechowe (kwas siarkowy, barwniki, zmywacze, czernidła do skór), klejami na bazie benzyny ekstrakcyjnej (butapren, butanol, klej kauczukowy), chlorkiem winylu, chromem oraz butadienem. W latach 1989 r. do 1993 r. zawiesił działalność gospodarczą, a od 1993 r. pobiera rentę. Okres narażenia zawodowego na czynniki, które wskazuje się jako przyczynę choroby zawodowej obejmuje zatem okres od 1959 r. do 1989 r. W zakładach, w których był zatrudniony J. A. nie były przeprowadzane pomiary badań środowiskowych.

Organ wskazał, że stosownie do treści § 8 rozporządzenia RM z dnia 30 czerwca 2009 r., organ administracyjny przed wydaniem decyzji o stwierdzeniu albo o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej zobligowany jest do przeprowadzenia dokładnego dochodzenia epidemiologicznego oraz uwzględnienia orzeczenia lekarskiego oraz ewentualnych opinii uzupełniających wydanych przez uprawnione do orzekania jednostki orzecznicze. Z akt sprawy wynika, że karta oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem u odwołującego choroby zawodowej wymienionej pod poz. 17 pkt 7 wykazu chorób zawodowych została sporządzona w sposób prawidłowy. Wymagało to długotrwałej i rzetelnej analizy ze strony organu I instancji, gdyż pacjent ciągle wskazywał na nowe czynniki, z którymi miał kontakt podczas pracy zawodowej. W ocenie jednostek orzeczniczych zarówno I jak i II stopnia, jak zaznaczył organ, obowiązujące przepisy prawa dotyczące chorób zawodowych, wskazują że nowotwór złośliwy może być uznany za chorobę zawodową, jeżeli powstał on w następstwie działania czynników występujących w środowisku pracy, uznanych za rakotwórcze u ludzi. Wykaz takich czynników stanowi załącznik do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 grudnia 2004 r. Substancje o udowodnionym działaniu rakotwórczym na człowieka, czyli takie dla których istnieją wystarczające dowody wskazujące na związek przyczynowy pomiędzy narażeniem człowieka na te substancje, a powstaniem raka, zostały zaliczone do kategorii l. Ponadto, uwzględniając złożoną etiologię i częstość zachorowań na nowotwory złośliwe w Polsce do uznania nowotworu złośliwego za chorobę zawodową, oprócz potwierdzenia narażenia na czynnik uznany za rakotwórczy dla ludzi w środowisku pracy, konieczne jest potwierdzenie, w co najmniej kilku badaniach epidemiologicznych, zwiększonego w porównaniu z populacją ogólną, ryzyka zachorowania na nowotwór złośliwy o takiej lokalizacji jak rozpoznany u pracownika W przypadku nowotworów taką ocenę przeprowadza się na podstawie analizy danych zawartych w literaturze przedmiotu. Zdaniem WIS faktem jest, że wykonując pracę w charakterze kaletnika czy garbarza skór J. A. mógł być eksponowany na czynniki drażniące układ oddechowy. Jednakże same czynniki drażniące nie mogły przyczynić się do powstania u odwołującego nowotworu złośliwego pod postacią raka płaskonabłonkowego kolczystokomórkowego krtani. Z danych wynikających z literatury przedmiotu wynika bowiem, iż najczęstszą przyczyną powstania tego typu nowotworu jest palenie papierosów oraz spożywanie alkoholu. W piśmie zaś Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. z dnia 18 maja 2009 r. skierowanym do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. zawarta jest informacja, iż J. A. palił papierosy przez 10 lat, do 1983 r., a operowany był z powodu nowotworu krtani w 1993 r. Niewątpliwie więc fakt palenia papierosów przyczynił się do rozwoju choroby krtani u badanego.

Tym samym więc, jak stwierdził organ odwoławczy, niezależnie od tego jak ciężką pracę wykonywał J. A., organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie mogły uznać schorzenia pacjenta za chorobę zawodową, gdyż nie został spełniony, zgodnie z rozporządzeniem RM z dnia 30 czerwca 2009 r. warunek stwierdzenia wysokiego prawdopodobieństwa wywołania choroby przez działanie czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Wskazane rozporządzenie ściśle i jednoznacznie określa wykaz chorób zawodowych, okres w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania, podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych. Nie można zatem, wbrew sugestiom odwołującego, uznać stanowiącego załącznik do rozporządzenia wykazu chorób zawodowych jako zestawienia przykładowego.

Konstatując organ odwoławczy zaznaczył, że w sytuacji braku rozpoznania choroby zawodowej u J. A. przez jednostki orzecznicze I i II stopnia, które uprawnione są do rozpoznawania chorób zawodowych, organ I instancji nie mógł stwierdzić u w/w choroby zawodowej. W związku z tym, w ocenie organu, organ I instancji słusznie wydał decyzję o braku podstaw do stwierdzenia u zgłaszającego choroby zawodowej.

Na powyższą decyzję J. A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucił naruszenie w sprawie art. 10 kpa oraz bezczynność organu w wydaniu postanowień z art. 74 i art. 106 kpa w zw. z art. 10 kpa. W uzasadnieniu skargi w/w wyjaśnił, iż w związku z zawiadomieniem organu o możliwości zapoznania się z aktami spawy, otrzymanym w dniu 31 czerwca 2010 r., działając na zasadzie art. 73 § 2 kpa złożył w dniu 7 lipca 2010 r. (pismo z dnia 4 czerwca 2010 r.) żądanie wydania odpisów określonych dokumentów z akt sprawy. Na postawie art. 74 § 2 kpa wniósł zażalenie na pismo z dnia 25 czerwca 2010 r. w sprawie nie uwzględnienia żądania co do tych dokumentów. Wskazał, że w dniu 16 lipca 2010 r. wniósł zażalenie na bezczynność w wydaniu orzeczenia w przedmiocie wznowienia postępowania odnośnie sporządzonej notatki służbowej w dniu 18 czerwca 2010 r. Podkreślił, że przepis art. 10 § 1 kpa powinien mieć zastosowanie w postępowaniu odwoławczym przed wydaniem decyzji z dnia [...] oraz wskazał, że Państwowy Inspektor Pracy w B. został włączony do sprawy kwestionowaną decyzją.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując że w związku z naruszeniem w sprawie przepisów postępowania - art. 7 i art. 10 kpa, tj. słusznego interesu obywatela oraz prawa do wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego, uchylił on decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art.154 § 1 i art. 104 § 1 kpa, decyzję własną z dnia [..] nr [...].

Na rozprawie w dniu 9 lutego 2011 r. skarżący podniósł zarzut braku uczestniczenia w postępowaniu Państwowego Inspektora Pracy w B., który to organ został wymieniony w decyzji z dnia [...] - w wykazie do wiadomości. Stwierdził także, że postępowanie administracyjne zakończone decyzją z dnia [..] powinno być wznowione w związku z brakiem udziału skarżącego w sprawie (o co wnosił w piśmie z dnia 8 czerwca 2010 r.), i w związku z brakiem udziału Państwowego Inspektora Pracy w B. w sprawie jako uczestnika postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Stosownie do treści przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż w ramach dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać legalność rozstrzygnięcia zapadłego w danym postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami prawa procesowego, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. Ponadto, w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd z urzędu tj. nawet w przypadku braku wskazania przez stronę skarżącą, bierze pod uwagę zaistniałe na etapie postępowania administracyjnego naruszenia prawa i ocenia czy ich skutki powinny być wyeliminowane z obrotu prawnego.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ramach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu, gdyż narusza przepis art. 10 kpa. Z uwagi na stwierdzone naruszenie przepisów postępowania, dające podstawę do wznowienia postępowania, Sąd odstąpił od merytorycznej oceny rozstrzygnięcia organu II instancji w przedmiocie podejrzenia choroby zawodowej u zgłaszającego J. A., tj. nowotworu złośliwego powstałego w następstwie działania czynników występujących w środowisku pracy, uznanych za rakotwórcze u ludzi w postaci raka krtani. Możliwość oceny merytorycznej rozstrzygnięcia, jest bowiem uwarunkowana wcześniejszym stwierdzeniem braku przeszkód formalnych ku temu oraz przesądzeniem o zachowaniu w sprawie istotnych wymogów proceduralnych tworzących określoną ustawowo procedurę rozstrzygnięcia konkretnej sprawy administracyjnej (sprawy materialnej), w której zachowane są gwarancje procesowe strony i wymogi uczciwości procesowej.

Z akt sprawy wynika, że organ II instancji przed wydaniem decyzji z dnia [...], wystosował do odwołującego pismo z dnia 13 maja 2010 r. informujące go o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji administracyjnej, w siedzibie Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w B., w dniu 25 maja 2010 r. lub w innym terminie po wcześniejszym uzgodnieniu telefonicznym (do dnia 24 maja 2010 r.). Strona odebrała wskazane pismo informujące w dniu 31 maja 2010 r., czyli po terminie wyznaczonym przez organ II instancji na zapoznanie się z aktami sprawy (k. 324 a akt administracyjnych). Organ II instancji w dniu [...] wydał przedmiotową decyzję, którą wysłał stronie za potwierdzeniem odbioru w dniu 7 czerwca 2010 r. W tym samym dniu J. A. zgłosił się do Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w B. celem zapoznania się z aktami sprawy. Akta sprawy zostały stronie przedłożone wraz z informacją o wysłaniu stronie decyzji organu II instancji. W związku z udzieloną stornie informacją o wysłaniu decyzji organu II instancji, J. A. nie skorzystał z prawa do zapoznania się z aktami sprawy w dniu 7 czerwca 2010 r. Pismem z dnia 4 czerwca 2010 r. (data wpływu do organu – 7 czerwca 2010 r.), wysłanym do organu w związku z zawiadomieniem z dnia 13 maja 2010 r., J. A. wniósł w oparciu o art. 73 w zw. z art. 10 kpa o przesłanie kserokopii określonych dokumentów, wskazując że konieczność dostępu do tych dokumentów jest wynikiem potrzeby rozważenia zasadności przygotowania wniosku o uruchomienie jednego z trybów nadzwyczajnych weryfikacji decyzji. Ze wskazanego pisma oraz z następnych pism kierowanych przez J. A. do organu wynika, że zawarty w piśmie z dnia 4 czerwca 2010 r. wniosek o kserokopie określonych dokumentów był w intencji skarżącego w istocie wnioskiem o zmianę terminu zapoznania się z aktami sprawy, o którym mowa w piśmie z dnia z dnia 13 maja 2010 r. W stanowiącym, jak to określił skarżący, załącznik do pisma z dnia 4 czerwca 2010 r. piśmie z dnia 8 czerwca 2010 r., będącym efektem zdarzeń mających miejsce w siedzibie organu w dniu 7 czerwca 2010 r., a w szczególności udzielonej skarżącemu w tym dniu informacji o wysłaniu decyzji organu II instancji, J. A. stwierdził, że odmowa uwzględnienia wniosku strony o zmianę terminu zapoznania się z aktami sprawy powinna nastąpić poprzez wydanie postanowienia. Wskazał, że naruszenie prawa strony do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego narusza art. 73 - 74 kpa w zw. z art. 10 § 1 kpa i prowadzi do uchylenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 §1 pkt 4 kpa. W dniu 18 czerwca 2010 r. pracownik organu II instancji sporządził notatkę służbową, w której zawarł informację, że w tym że dniu przybył do siedziby organu J. A., oświadczając że odmawia odbioru decyzji WIS z dnia [...], i domagając się uzyskania kserokopii wcześniej wnioskowanych dokumentów. W piśmie z dnia 23 czerwca 2010 r. J. A. stwierdził, że treść notatki służbowej z dnia 18 czerwca 2010 r. narusza przepisy postępowania administracyjnego – prawo strony do udziału w postępowaniu administracyjnym w związku z niedokonaniem przez organ zmiany terminu zapoznania się z aktami sprawy, o którym mowa w zawiadomieniu z dnia 13 maja 2010 r., i w związku z tym wniósł o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Pismem z dnia 25 czerwca 2010 r., stanowiącym odpowiedź organu na pismo skarżącego z dnia 23 czerwca 2010 r., WIS poinformował skarżącego, że adnotacja służbowa z dnia 18 czerwca 2010 r. nie dotyczyła czynności dowodowej, lecz stwierdzała jedynie fakt odmowy odbioru decyzji organu II instancji. W związku z pismem skarżącego z dnia 4 czerwca 2010 r., WIS pismem z dnia 25 czerwca 2010 r. przesłał skarżącemu kserokopię wnioskowanych dokumentów.

W myśl art. 10 § 1 kpa organy administracyjne obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, w przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Sformułowana w przytoczonym przepisie zasada czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym konstytuuje w stosunku do organu dwa obowiązki prawne. Pierwszym z nich jest obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, drugim zaś obowiązek umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do całokształtu zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wskazanym obowiązkom organu odpowiadają stosowne uprawnienia strony postępowania. W zakresie prawa do czynnego udziału w każdym stadium postępowania strona może realizować wiele uprawnień procesowych określonych wyraźnie przepisami kodeksu postępowania administracyjnego (np. art. 78 § 1, art. 79), natomiast w zakresie prawa do obrony (druga część zdania przepisu art. 10 § 1 kpa) ma uprawnienie do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wskazane uprawnienia strona może realizować zarówno w toku postępowania przed organem I instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym; we wszystkich fazach postępowania w danej instancji (faza wszczęcia postępowania, faza postępowania wyjaśniającego, faza między zakończeniem postępowania wyjaśniającego a wydaniem decyzji oraz faza podejmowania decyzji), z wyjątkiem uprawnienia do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgłoszonych żądań, które obejmuje tylko fazę po zakończeniu postępowania wyjaśniającego, a jeszcze przed wydaniem decyzji, z tym że strona ma uprawnienia do wypowiedzenia się także w toku postępowania wyjaśniającego odnośnie konkretnych dowodów (np. art. 79 § 2). Odnosząc się do uprawnienia strony do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, należy wskazać iż organ administracyjny powinien, celem stworzenia warunków gwarantujących stronie możliwość skorzystania z tego uprawnienia, po pierwsze pouczyć stronę o tym uprawnieniu (informując jednocześnie o zakończeniu postępowania wyjaśniającego), po drugie wyznaczyć jej stosowny termin do zapoznania się z aktami sprawy i do złożenia końcowego oświadczenia (wypowiedzenia się) odnośnie zebranych dowodów i zgłoszonych żądań, a po trzecie powstrzymać się od wydania decyzji do czasu złożenia tego oświadczenia w wyznaczonym terminie (patrz. W. Dawidowicz – Postępowanie administracyjne, str. 93-94; R. Kędziora - Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, str. 56). Zarówno organ odwoławczy, jak i organ I instancji nie mogą uchylić się od obowiązku wyznaczenia stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego i zgłoszonych żądań z innych przyczyn niż wymienione w art. 10 § 2 kpa, a więc gdy załatwienie spawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę. W przeciwnym razie zawsze dojdzie do naruszenia art. 10 § 1 kpa. W orzecznictwie i doktrynie utrwalił się pogląd, że naruszenie zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu jest kwalifikowaną wadą postępowania administracyjnego, stanowiącą podstawę do wznowienia postępowania na wniosek strony z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, niezależnie od tego, czy wada ta miała wpływ na treść decyzji (wyrok NSA z dnia 26 stycznia 1999 r., sygn. akt III SA 979/98, wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 1997 r., sygn. akt III SA 1795/95, wyrok NSA z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 2741/08, R. Kędziora - Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, str. 59, G. Łaszczyca, Cz.Martysz, A. Matan - Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz - Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz LEX do art. 10 kpa). Należy dodać, że obowiązek organu umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego znajduje swoistą sankcję w przepisie art. 81 kpa, mówiącym iż okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną tylko wtedy, gdy strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, na podstawie których została ona ustalona (o ile nie zachodzi wyłączenie, o którym mowa w art. 10 § 2 kpa). Przepis ten, jako odnoszący się również do fazy postępowania wyjaśniającego, stanowi realizację zasady czynnego udziału strony w postępowaniu w jej obu postaciach, poprzez wprowadzenie warunku, od spełnienia którego uzależnione jest uznanie przez organ administracji publicznej danej okoliczności faktycznej za udowodnioną.

Odnosząc poczynione uwagi prawne do okoliczności faktycznych ustalonych przez Sąd na postawie akt sprawy, należy wskazać, iż w przedmiotowej sprawie organ II instancji naruszył omówioną wyżej zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, poprzez pozbawienie skarżącego uprawnienia procesowego do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, pomimo że w sprawie nie wystąpiła okoliczność z art. 10 § 2 kpa. Pozbawienie skarżącego wskazanego uprawnienia wynika z okoliczności, że termin zakreślony stronie przez organ do zapoznania się z aktami sprawy (a więc w istocie do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego i zgłoszonych żądań, co wnika z odpowiedzi na skargę organu i z etapu postępowania na którym czynność ta miała miejsce) nie mógł być de facto w okolicznościach przedmiotowej sprawy przez nią zrealizowany. Z akt sprawy wynika bowiem, że pismo organu z dnia 13 maja 2010 r., informujące stronę o możliwości zrealizowania przedmiotowego uprawnia w siedzibie Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w B. w dniu 25 maja 2010 r. lub w innym terminie po wcześniejszym uzgodnieniu telefonicznym (do dnia 24 maja 2010 r.), strona odebrała dopiero w dniu 31 maja 2010 r., a więc po terminie wyznaczonym przez organ na realizację uprawnienia. Pomimo tej okoliczności, organ II instancji w dniu [...] wydał zaskarżaną decyzję, którą wysłał stronie za potwierdzeniem odbioru w dniu 7 czerwca 2010 r.; w tym samym też dniu skarżący przybył do organu celem realizacji przedmiotowego uprawnienia. Niezależnie od okoliczności czy wysłane do organu, w związku z zawiadomieniem z dnia 13 maja 2010 r., pismo skarżącego z dnia 4 czerwca 2010 r. w którym w/w wniósł w oparciu o art. 73 w zw. z art. 10 kpa o przesłanie kserokopii określonych dokumentów, stanowiło jak wydaje się twierdzi skarżący wniosek o zmianę terminu zapoznania się z aktami sprawy, o którym mowa w piśmie z dnia z dnia 13 maja 2010 r., i czy organ ustosunkował się do tego wniosku zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, należy jednoznacznie stwierdzić, że skarżący w przeprowadzonym w sprawie postępowaniu administracyjnym, w fazie pomiędzy zakończeniem postępowania wyjaśniającego a dniem wydania zaskarżonej decyzji ([...]), nie miał stworzonej przez organ możliwości do realnego skorzystania z uprawnienia z art. 10 § 1 kpa w postaci prawa do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z akt sprawy wynika bezsprzecznie, że skarżący otrzymał zawiadomienie organu z dnia 13 maja 2010 r. w dniu 31 maja 2010 r. (k. 324 a akt administracyjnych), że termin wskazany w tym zawiadomieniu na zapoznanie się z aktami sprawy upłynął przed otrzymaniem przez skarżącego zawiadomienia w dniu 31 maja 2010 r., że pomiędzy 31 maja 2010 r. a [....] skarżący nie zapoznał się z aktami sprawy i nie wypowiedział się co materiału dowodowego i ewentualnych żądań, że w dniu [...] organ wydał zaskarżoną decyzję, oraz że w związku z otrzymanym zawiadomieniem z dnia 13 maja 2010 r. skarżący wykazał aktywność procesową w postaci pisma z dnia 4 czerwca 2010 r., w którym wniósł o przesłanie kserokopii określonych dokumentów. Przytoczone okoliczności, które zresztą są bezsporne między stronami, świadczą że organ II instancji stworzył w przeprowadzonym przez siebie postępowaniu jedynie pozorne warunki gwarancji procesowej z art. 10 § 1 kpa, które nie pozwoliły skarżącemu na skorzystanie z uprawnienia procesowego określonego tym przepisem. Nie mając zwrotnego potwierdzenia odbioru zawiadomienia z dnia 13 maja lub ignorując fakt otrzymania przez stronę tegoż zawiadomienia po terminie wyznaczonym tym zawiadomieniem na zapoznanie się z aktami sprawy, i nie podejmując czynności których celem byłoby ponownie umożliwienie stronie skorzystania z uprawnienia z art. 10 § 1 kpa, organ II instancji rozstrzygnął sprawę merytorycznie, wydając zaskarżoną decyzję w dniu [...]. Takie postępowanie organu, w sytuacji nie zaistnienia w sprawie przesłanki z art. 10 § 2 kpa, godzi w zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu i stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako ppsa) w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 kpa.

Ponownie rozpatrując sprawę organ II instancji uwzględni poczynione uwagi Sądu odnośnie realizacji w postępowaniu administracyjnym zasady czynnego udziału strony w postępowaniu i stworzy w sprawie gwarancje procesowe pozwalające skarżącemu na realne skorzystanie z uprawnień wynikających z tej zasady. Ponadto organ jednoznacznie pouczy stronę o treści uprawnienia z art. 10 § 1 kpa, wskazując że składa się na nie prawo do zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, wyznaczy jej stosowny termin do zapoznania się z aktami sprawy i do złożenia końcowego oświadczenia odnośnie zebranych dowodów i zgłoszonych żądań, a także powstrzyma się od wydania decyzji do czasu złożenia tegoż oświadczenia w wyznaczonym terminie bądź upływu wyznaczonego terminu na złożenie oświadczenia, posiadając przy tym informację o otrzymaniu przez skarżącego odpowiednio wcześniej pouczenia i zawiadomienia o terminie na wypowiedzenie się w sprawie we wskazanym zakresie. Organ również ustali czy skarżący wnosił w kierowanych do organu pismach o wznowienie postępowania, jeżeli tak to jakiego postępowania, i ewentualnie podejmie w związku z tym określone prawem działania.

Odnosząc się natomiast do podnoszonych przez skarżącego, w licznych pismach wysyłanych do organu po dniu [...], zarzutów dotyczących niewłaściwego postępowania organu z wnioskiem skarżącego zawartym w piśmie z dnia 4 czerwca 2010 r. o przesłanie określonych dokumentów, należy wskazać, że niewątpliwie organ zobligowany jest w każdym stadium postępowania umożliwić stronie przeglądanie akt sprawy oraz sporządzanie z nich notatek i opisów (art. 73 §1 kpa) oraz, że odmowa dokonania tych czynności następuje w drodze postanowienia na które służy zażalenie (art. 74 § 2 kpa), a także że uprawnienie strony wynikające z tych obowiązków organu stanowi jeden z elementów zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, który należy realizować w każdym stadium postępowania administracyjnego. Niemniej jednak wniosek o kserokopie określonych dokumentów skarżący zawarł w piśmie z dnia [...], a więc w dniu w którym wydana został zaskarżona decyzja. Wskazane pismo organ otrzymał w dniu 7 czerwca 2010 r. Wszystkie zatem czynności organu odnośnie tego wniosku miały miejsce po dniu wydania zaskarżonej decyzji. Sąd ocenia natomiast legalność rozstrzygnięcia z punktu widzenia stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Tym samym więc tok postępowania organu z tym że wnioskiem nie mógł zostać objęty kognicją Sądu w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Należy jednak na marginesie wskazać, że żądanie strony w tym zakresie zostało ostatecznie zrealizowane w dniu 25 czerwca 2010 r. oraz, że uprawnie wynikające z art. 73 kpa nie oznacza, że strona postępowania może żądać, aby takie kserokopie wykonał i dostarczył sam organ, gdyż sporządzanie notatek czy odpisów z akt postępowania ustawodawca pozostawił stronie, niezależnie od rodzaju użytych do tego środków technicznych. A ponadto, przyjmując za skarżącym, że celem tego wniosku było de facto spowodowanie zmiany terminu zapoznania się z aktami sprawy i uwzględniając fakt, że Sąd z uwagi na tą ostatnią okoliczność, tj. brak możliwości skarżącego zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia co do materiału dowodowego i zgłoszonych żądań, uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie, to tym samym należy stwierdzić, że wszystkie gwarancje procesowe i uprawnienia skarżącego w tym zakresie zostały uwzględnione.

W zakresie zarzutu skarżącego braku uczestniczenia w postępowaniu Państwowego Inspektora Pracy w B., należy wskazać, iż zgodnie z treścią przepisu § 8 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny zobowiązany jest przesłać decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej właściwemu okręgowemu inspektorowi pracy. Taki sam obowiązek ustawodawca nałożył również na właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, który wydał decyzję na skutek odwołania od decyzji powiatowego inspektora sanitarnego - § 8 ust. 4 rozporządzenia RM z dnia 30 czerwca 2009 r. Treść wskazanych przepisów, zdaniem Sądu, nie daje podstaw do uznania, iż Państwowy Inspektor Pracy w B. posiada interes prawny oparty na normie prawa materialnego, a tylko taki interes jest warunkiem posiadania przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym – art. 28 kpa. Prawodawca bowiem, w zakresie postępowania dotyczącego chorób zawodowych, stworzył jedynie wobec organów inspekcji sanitarnej obowiązek informacyjny w stosunku do organów inspekcji pracy odnośnie podejmowanych w przedmiocie chorób zawodowych rozstrzygnięć. Z tego samego powodu tj. braku interesu prawnego Państwowy Inspektor Pracy w B. nie może mieć również statusu uczestnika postępowania sądowoadministracyjnego, stosownie do treści art. 33 § 1 i 2 ppsa. Wskazany podmiot nie jest również rzecz jasna organizacją społeczną, o której mowa w art. 25 § 4 ppsa.

Mając na uwadze wszystkie wskazane powyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, orzekł jak w sentencji.