Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 320/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2022-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 2, art. 9 ust. 4 i 5, art. 10 ust. 2 a, art. 15 ust. 3 pkt 3a, art. 61
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: art. 2 pkt 13
journal: Dz.U. 2022 poz 1378
law: Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędzia WSA Jarosław Piątek Protokolant st. sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi S. spółki z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r., nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej S. spółki z o.o. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 i art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 741 ze zm., aktualny tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 503, określanej dalej jako u.p.z.p.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., aktualny tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, określanej dalej jako k.p.a.), Wójt Gminy – po rozpatrzeniu wniosku S sp. z o. o. – odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 20 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą na terenie działek o numerach ewidencyjnych: [...].

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że teren planowanej inwestycji znajduje się na obszarze, gdzie brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a planowana zmiana zagospodarowania terenu należy do inwestycji,

o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. i stosownie do art. 59 ust. 1 tej ustawy wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Następnie Wójt podał, że planowana inwestycja, to instalacja o mocy przekraczającej 100 kV, do której nie ma zastosowania art. 61 ust. 3 u.p.z.p., w związku z czym wymagane jest dokonanie analizy spełnienia wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Przeprowadzona analiza urbanistyczna w zakresie funkcji i cech zabudowy sąsiedniej na obszarze analizowanym wykazała, że tereny objęte analizą to tereny zabudowy jednorodzinnej, tereny lasów, tereny rolne niezabudowane, tereny w trakcie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Analiza wykazała również, że warunek wynikający

z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie został spełniony z uwagi na brak kontynuacji funkcji zabudowy w przyjętym do analizy obszarze.

Dodatkowym argumentem uzasadniającym odmowę ustalenia warunków zabudowy według organu I instancji są regulacje zawarte w art. 2 pkt 20a i art. 10 ust. 2a u.p.z.p., zgodnie z którymi jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię

z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, w studium ustala się ich rozmieszczenie, z wyłączeniem wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki - w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Tymczasem teren planowanej inwestycji w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy jest przeznaczony pod strefę osadniczo - rolną, a nie pod tereny produkcyjne – jakim w ocenie organu zdecydowanie stałyby się po zrealizowaniu przedmiotowej inwestycji.

S sp. z o. o. wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji, w którym wskazała, że planowana inwestycja została pozytywnie zweryfikowana przez Regionalną Dyrekcję Ochrony Środowiska, jako organu właściwego do opiniowania potencjalnego wpływu inwestycji na istniejący krajobraz i wskazała również, że farma fotowoltaiczna, jako instalacja odnawialnego źródła energii, zwolniona jest ze spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa na mocy art. 61 ust. 3 u.p.z.p.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 10 ust. 2a, art. 15 ust. 3 pkt 3, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1, art. 63 ust. 2 i 4, art. 64 ust. 1 i art. 65 u.p.z.p., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności przytoczył treść przepisów, mających jego zdaniem zastosowanie w sprawie, m.in. art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 610, aktualny tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. , poz. 1378; dalej jako u.o.z.e.), zgodnie z którym instalacja odnawialnego źródła energii oznacza instalację stanowiącą wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana

z odnawialnych źródeł energii, lub, b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego, a także połączony z tym zespołem magazyn energii, w tym magazyn biogazu rolniczego, Następnie zgodził się z ustaleniami organu I instancji, iż planowana inwestycja obejmująca lokalizację farmy fotowoltaicznej o mocy do 20 MW nie jest instalacją odnawialnego źródła energii i w związku z tym regulacje zawarte w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie mają zastosowania w związku z art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt. 3a u.p.z.p. Wobec powyższego, zdaniem Kolegium, słusznie organ l instancji dokonał analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Analiza funkcji terenu przewidzianego pod lokalizację inwestycji i otaczającego obszaru wykazała brak zabudowy produkcyjnej stanowiącej sąsiedztwo dla planowanej inwestycji, na podstawie której można byłoby ustalić parametry planowanej inwestycji, a ponieważ wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe tylko w przypadku łącznego spełnienia warunków wskazanych w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5, to w analizowanej sprawie nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy.

Z brzmienia art. 10 ust. 2a u.p.z.p. w ocenie Kolegium wynika jednoznacznie, że lokalizowanie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW wymaga uprzedniego określenia obszarów przeznaczonych na ten cel w studium, a to oznacza, że tego rodzaju inwestycje mają istotne znaczenie dla kształtowania lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, a zwłaszcza ładu przestrzennego w gminie. Nie sposób zatem uznać, że lokalizacja urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a u.p.z.p., miałaby być na podstawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. zwolniona od wymogów ustanowionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Treść art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. świadczy o tym, że wolą ustawodawcy jest, aby inwestycje, w ramach których planuje

się rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii

o mocy przekraczającej 500 kW, były realizowane przede wszystkim na podstawie ustaleń planu miejscowego. Nie wyklucza to oczywiście możliwości ubiegania

się o decyzję o warunkach zabudowy takiej inwestycji, ale wówczas wymagane jest spełnienie wymogów art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p.

Ponadto Kolegium podało, że w sytuacji braku planu miejscowego, warunki zabudowy w oderwaniu od postanowień studium przy treści przepisu art. 10 ust. 2a u.p.z.p. mogą być ustalone jedynie dla odnawialnych źródeł energii o mocy do 500 kW. Natomiast powyżej tej mocy, tak jak w kontrolowanej sprawie do 20 MW, lokalizacja OZE może odbywać się tylko w zgodzie z lokalizacją przewidzianą w studium z wyłączeniem lokalizacji na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, Vlz i nieużytki - w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. W kontrolowanej sprawie planowana inwestycja będzie zlokalizowana również na gruncie rolnym klasy RIVb (ustalono na podstawie informacji z rejestru gruntu załączonego do akt sprawy), a to oznacza, że odmowa wydania decyzji o warunkach zabudowy znajduje oparcie

w konkretnym przepisie prawa materialnego.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, Kolegium stwierdziło, że

w świetle obowiązujących przepisów nie znajdują one uzasadnienia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na powyższą decyzję S sp. z o. o. podniosła, że Kolegium bardzo obszernie odniosło się jedynie do fragmentu odwołania wniesionego przez spółkę i postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję opierając się wyłącznie na analizie słuszności zastosowania przepisów art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Organ nie ustosunkował się natomiast do sprzeczności jakie Spółka wskazała w dalszej części odwołania. Mianowicie jest to część akapitu 3.: "Nawiązując do treści uzasadnienia zamieszczonego w decyzji odmownej na str. 6 "wszystkie warunki co do możliwości wydania decyzji są spełnione(...)''. Zdaniem strony skarżącej nie ma podstaw, aby stwierdzić, że poprzez realizację przedsięwzięcia jakim jest budowa farmy fotowoltaicznej zostanie zaburzony ład przestrzenny. Ponadto Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska, jako organ właściwy do opiniowania potencjalnego wpływu inwestycji na istniejący krajobraz, nie stwierdziła takiego zagrożenia. Inwestor przeprowadził również specjalistyczną analizę krajobrazową, która potwierdziła, że przedsięwzięcie, mimo zlokalizowania na niemal 23 ha gruntów, nie zaburzy ładu przestrzennego miejscowości [...].

Mając na uwadze powyższe, skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia z uwzględnieniem całości odwołania wniesionego przez spółkę, a nie wyłącznie jego części oraz

o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 15 grudnia 2022 r. skarżąca spółka podtrzymała skargę wskazując, iż organy dopuściły się naruszenia art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przez błędne uznanie, iż zachodzi konieczność zachowania zasady dobrego sąsiedztwa. Ponadto powołała się na stanowisko zawarte w wyroku NSA z dnia 27 września 2017 r., II OSK 158/16 podkreślając, iż planowana inwestycja nie zaburzy ładu przestrzennego, co wynika z analizy krajobrazowej sporządzonej w toku postępowania o wydanie decyzji środowiskowej, która została zaakceptowana przez właściwy organ. Podniosła również, iż decyzja o warunkach zabudowy nie może być wydana na podstawie studium, które nie jest obowiązującym aktem prawa, a jedynie aktem polityki wewnętrznej gminy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej pod względem legalności była

w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Wójt Gminy odmawiającą skarżącej spółce ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 20 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą na terenie działek położonych w [...].

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny czy elektrownia słoneczna o łącznej mocy elektrycznej do 20 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną stanowi instalację odnawialnego źródła energii, o której mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p., czy też przepis ten dotyczy jedynie instalacji nie przekraczających 500 kW.

Analizę tej kwestii należy rozpocząć od stwierdzenia, że aktualne brzmienie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. (obowiązujące od 29 sierpnia 2019 r.) przepis ten uzyskał wskutek nowelizacji dokonanej ustawą z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 1524). W przepisie tym dodano zwrot "a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.p.z.p.". Zatem art. 61 ust. 3 u.p.z.p. - w zakresie w jakim dodano to kolejne odstępstwo od zasady zawartej w ust. 1 art. 61 u.p.z.p.- nie wydaje się budzić większych semantycznych wątpliwości, ponieważ w przypadku odnawialnych źródeł energii (dalej oze) przepis wprost odsyła do definicji oze zawartej w odrębnej ustawie. Skoro zatem ustawodawca nakazał w procesie wydawania decyzji w sprawie warunków zabudowy dotyczącej oze stosowanie definicji legalnej zawartej w odrębnej ustawie, to zdaniem Sądu organ administracji pozbawiony jest możliwości dokonywania takiej wykładni unormowań, które prowadziłoby do modyfikacji definicji legalnej, która byłaby w istocie jej kwestionowaniem. Z gramatycznego punktu widzenia art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie budzi wątpliwości. Jego treść jest w pełni klarowna i jednoznacznie przesądza, że przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się m. in. do instalacji oze w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. Z tego przepisu, wbrew stanowisku organów nie wynika, aby ustawodawca różnicował instalacje w zależności od ich mocy, co w założeniu miałoby determinować badanie przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Zdaniem Sądu takiego rozróżnienia nie sposób również wywieść z treści art. 10 ust. 2a u.p.z.p. oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.. Z przepisów tych wynika wyłącznie to, że urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500kv, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, z wyłączeniem: 1) wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki - w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne; 2) urządzeń innych niż wolnostojące, muszą zostać rozmieszczone w studium, aby później ich dopuszczalna lokalizacja została wprowadzona w planie miejscowym, o ile oczywiście taki plan zostanie uchwalony. Przepisy te odnoszą się jednak do tzw. lokalnego porządku planistycznego (studium, plan miejscowy) i wbrew stanowisku organów zakres ich stosowania jest ograniczony wyłącznie do tych gminnych aktów planistycznych, a nie decyzji o warunkach zabudowy. Okoliczność, że gmina w studium planuje przeznaczyć dany teren pod określoną zabudowę, nie ma jakiegokolwiek znaczenia dla dopuszczalności wydania warunków zabudowy (por. wyrok NSA z 1 grudnia 2020 r., II OSK 1580/18). Prowadzi to do konkluzji, iż brak rozmieszczenia w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW nie wyłącza a priori dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla takiej inwestycji. Jest to podyktowane tym, że stosownie do art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Jeżeli jednak studium nie jest aktem prawa miejscowego, co wynika z art. 9 ust. 5 u.p.z.p. to jego zapisy nie są wiążące dla organu na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Z uwagi na powyższe art. 10 ust. 2a u.p.z.p., jak i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. nie mogą stanowić podstaw normatywnych, które powinny być uwzględniane przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Dokonywania rekonstrukcji normy zawartej w art. 61 ust.3 u.p.z.p.

z uwzględnieniem art. 10 ust. 2a u.p.z.p., nie można utożsamiać z zastosowaniem systemowej wykładni prawa. Co prawda oba wymienione przepisy są zawarte w tej samej ustawie, jednakże z uwagi na prawny charakter decyzji o warunkach zabudowy jak i studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, błędne byłoby uznanie ich systemowego powiązania. Studium jest bowiem aktem planowania przestrzennego, stanowiącym jedną z podstaw kształtowania lokalnego porządku planistycznego znajdującego wyraz w ustaleniach miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Natomiast decyzje o warunkach zabudowy, zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.z.p., określają sposoby zagospodarowania i warunki zabudowy terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ich treść jest wypadkową ogólnego porządku planistycznego kształtowanego przez ustawy oraz inne akty normatywne o powszechnej mocy obowiązującej i w tym kontekście są postrzegane jako decyzje związane o charakterze deklaratoryjnym.

Za taką wykładnią art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przemawia również uzasadnienie projektu wspomnianej ustawy nowelizującej z lipca 2019 r. W pkt 5 uzasadnienia projektu wskazano bowiem jednoznacznie, że "ze względu na rozbieżności judykatury, interwencji ustawodawcy wymagała również kwestia kwalifikowania budowy urządzeń wytwarzających energię ze źródeł odnawialnych do kategorii urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. p.p.z.p. (...). Zaproponowano rozszerzenie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. o instalacje odnawialnego źródła energii. Przy ustalaniu warunków zabudowy dla tych instalacji nie będzie wymagane spełnienie zasady dobrego sąsiedztwa oraz warunku dostępu do drogi publicznej. Tym samym wskazany zapis potwierdza, że urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł nie stanowią urządzeń infrastruktury technicznej."

Dodatkowo nowelizację art. 61 ust. 3 u.p.z.p. trzeba postrzegać systemowo jako realizację celów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001

z 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych Jednym z celów tej dyrektywy, który został uprzednio również wyrażony

w Dyrektywach 2009/28/EC oraz 2001/77/EC, jest zalecenie uproszczenia i skrócenia procedur administracyjnych dotyczących realizacji inwestycji w zakresie odnawialnych źródeł energii. Każdy krok w celu zwiększenia dostępności energii słonecznej ma fundamentalne znaczenie w transformacji polityki energetycznej i zmniejszenia uzależnienia od tradycyjnej energii jak i ochronę klimatu. Wdrożenie technologii fotowoltaiki słonecznej i energii słonecznej termicznej daje szanse przynoszenia obywatelom i przedsiębiorstwom korzyści, tak w zakresie ochrony klimatu, jak

i korzyści ekonomiczne. Wykorzystanie energii słonecznej, w połączeniu z efektywnością energetyczną, stanowi sposób na ochronę obywateli i przedsiębiorców przed zmiennością cen paliw kopalnych.

Te fundamentalne wartości leżące u podstaw ograniczenia barier w rozwoju instalacji fotowoltaicznych w pełni uzasadniały odejście od zawartej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ustawowej zasady kontynuacji, mającej na celu zapewnienie ładu przestrzennego, z której wynikałaby dopuszczalność realizacji takich inwestycji tylko w sąsiedztwie zabudowy przemysłowej. Nie sposób uzasadnić pierwszeństwa zasady kontynuacji przed korzyściami jakie dla społeczeństwa płyną z energii słonecznej, to jest zwiększeniem bezpieczeństwa energetycznego, stabilnością jej cen oraz korzyściami dla klimatu, takimi jak ograniczenie odpadów, oszczędność paliw kopalnych oraz zmniejszeniem w skali globalnej emisji zanieczyszczeń do atmosfery.

Za odmienną wykładnią art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie przemawia treść § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839), który zalicza przedmiotową inwestycję do zabudowy przemysłowej. Odwołanie się do tego przepisu przy wykładni art. 61 ust. 3 u.p.z.p. należy uznać za całkowicie bezprzedmiotowe, brak jest bowiem jakiejkolwiek relacji pomiędzy tymi normami. Dodatkowo w odniesieniu do instalacji fotowoltaicznych nie można także automatycznie zakładać, że każda realizacja takiej inwestycji spowoduje faktycznie zmianę dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu i zmieni jej funkcję urbanistyczną. Należy zasygnalizować, że instalacje fotowoltaiczne w zależności od przyjętej technologii mogą zapewnić wielofunkcyjne wykorzystanie przestrzeni i brak konkurencyjności. Jak wskazuje się

w najnowszych analizach, rolnicze wykorzystanie gruntów można, pod pewnymi warunkami, połączyć z wytwarzaniem energii z energii słonecznej w ramach tzw. agrowoltaiki (lub agrofotowoltaiki). Te dwa rodzaje działalności mogą umożliwić osiągnięcie synergii, dzięki której systemy fotowoltaiczne mogą wręcz przyczynić się do ochrony upraw i stabilizacji plonów (ochrona przed zbyt dużym nasłonecznieniem itp.). Analogicznie, wykorzystanie pływającej fotowoltaiki do wytwarzania energii słonecznej nie oznacza, że doszło do trwałej likwidacji wody i przemysłowego użytkowania terenu. Być może w celu wyeliminowania wątpliwości ustawodawca powinien tę kwestię uregulować w sposób jednoznaczny.

Reasumując, lokalizacja farmy fotowoltaicznej, niezależnie od jej mocy, zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie wymaga w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy oceny przesłanki zasady kontynuacji (dobrego sąsiedztwa) oraz dostępu do drogi publicznej.

Powyższe stanowisko jest dominujące w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2022 r., II OSK 1482/21, wyrok NSA z 29 czerwca 2022 r., II OSK 1276/21,wyrok NSA z 22 listopada 2022 r.,

II OSK 2249/22, wyrok NSA z 11 stycznia 2022 r., II OSK 667/21, wyrok WSA

w Kielcach z 20 września 2022 r., II SA/Ke 364/22, wyrok WSA w Szczecinie

z 9 listopada 2022 r., II SA/Sz 513/22, wyrok WSA w Białymstoku z 10 listopada 2002 r. , II SA/Bk 654/22, wyrok WSA w Poznaniu z 22 listopada 2022 r., II SA/Po 658/22, wyrok WSA w Rzeszowie z 9 grudnia 2022 r., II SA/Rz 1423/22, wyrok WSA

w Bydgoszczy z 9 listopada 2022 r., II SA/Bd 209/22, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.

z 6 października 2022 r., II SA/Go 288/22, wyrok WSA w Olsztynie z 12 lipca 2022 r., II SA/Ol 282/22).

Sąd nie podzielił zatem w pierwszej kolejności poglądów organów, że lokalizacja instalacji odnawialnego źródła energii o mocy przekraczającej 500 kW

(z zastrzeżeniami wynikającymi z art. 10 ust. 2a u.p.z.p.) na podstawie decyzji

o warunkach zabudowy musi odbywać się w zgodzie z ustaleniami zawartymi w studium.

Projektowana inwestycja w postaci farmy fotowoltaicznej o mocy do 20 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, a więc przedsięwzięcie polegające na budowie infrastruktury umożliwiającej produkcję energii ze źródeł odnawialnych, w tym przypadku energii słonecznej, stanowi niewątpliwie instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. W myśl tego przepisu instalacją odnawialnego źródła energii jest instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół:

a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne

i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub,

b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego, - a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej lub magazyn biogazu rolniczego. Według zaś art. 2 pkt 22 tej ustawy odnawialne źródła energii to odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego oraz z biopłynów.

Rodzi to dalsze konsekwencje w postaci braku konieczności weryfikacji, czy zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi z przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., stosownie do art. 61 ust. 3 u.p.z.p.

Mając na uwadze powyższe należało uznać, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem omówionych wyżej przepisów prawa materialnego, co skutkowało uchyleniem tych decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - określanej dalej jako p.p.s.a.)

Ponownie rozpoznając sprawę organy - zgodnie z art. 153 p.p.s.a.

- zobowiązane będą uwzględnić zawartą w niniejszej sprawie wykładnię prawa materialnego.

Jako, że skarga została uwzględniona Sąd - na podstawie art. 200 i art. 205

§ 1 p.p.s.a - zasądził od organu na rzecz skarżącej spółki poniesione przez nią koszty postępowania, które sprowadzają się do wpisu od skargi w wysokości 500 zł, ustalonej zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 535).