Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 619/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-07-01 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badanie lekarskie w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało

w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r., nr [...] o skierowaniu M. K. na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję M. K. reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając ten wniosek wskazano, że przeprowadzenie badań może spowodować nieodwracalne skutki, dlatego też

ich wykonanie powinno być zawieszone do czasu przeprowadzenia kontroli sądowoadministarcyjnej. Każde badanie lekarskie niesie bowiem ze sobą ryzyko powstania

u badanego negatywnych skutków dla jego zdrowia lub życia. Nadto podano, że nałożenie takiego obowiązku znacząco ogranicza uzasadnione prawa jednostki. Dalej podniesiono,

iż przeprowadzenie badań związane jest z odpłatnością, a zatem brak jest racjonalnych przesłanek, aby narażać skarżącego na poniesienie takich kosztów, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja jest wadliwa. Ewentualna kwestia dochodzenia poniesionych kosztów, czy też nawet straconego czasu skarżącego jest zbyt ryzykowana, a ewentualne procesy mogłyby trwać nieproporcjonalnie długo w stosunku do wartości przedmiotu sporu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie

o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Jak wynika z powyższej regulacji podstawową przesłanką wstrzymania wykonania jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. A zatem na stronie skarżącej spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (vide: postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06 oraz z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004).

Zdaniem Sądu wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie wskazał bowiem okoliczności, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Nie przybliżył też żadnej przesłanki, o której mowa w przywołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., tzn. nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby skutek w postaci groźby wyrządzenia mu znacznej szkody lub, że powstałe skutki byłyby trudne do odwrócenia. Kwestia naruszenia przepisów prawa będzie natomiast przedmiotem rozpoznania dopiero na rozprawie.

Podkreślić również wymaga, iż nałożony na skarżącego obowiązek stanowi badanie lekarskie mające na celu stwierdzenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych

do kierowania pojazdem, w związku z zaistnieniem przypadku nasuwającego zastrzeżenia, co do stanu zdrowia skarżącego. Wykonanie tego obowiązku nie skutkuje bezpośrednio utratą uprawnień do prowadzenia pojazdów (nie jest to decyzja pozbawiająca tych uprawnień), a jedynie powoduje konieczność poddania się określonemu badaniu. Dokonanie tej czynności nie jest jednak przymusowe, co oznacza, iż skarżący może nie zgłosić się na przedmiotowe badanie. Konsekwencją tego zaniechania ze strony skarżącego będzie jedynie czasowe uniemożliwienie mu uczestnictwa w ruchu drogowym w roli kierującego pojazdem. Ewentualna decyzja w przedmiocie pozbawienia uprawnień do kierowania pojazdami stanowić będzie odrębny akt administracyjny, od którego przysługiwać będą stronie środki zaskarżenia na zasadach ogólnych.

W świetle wskazanych okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia