Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 869/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2020-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 138  par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 61 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwów P. A. oraz P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego P. A. kwotę 580 zł (pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego P. K. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 8 listopada 2018r.,

sygn. akt II SA/Ol 664/18 uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (Kolegium, organ odwoławczy) z dnia 19 czerwca 2018 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta (organ I instancji) z dnia 2 maja 2018 r. w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 6-stanowiskowej samoobsługowej myjni samochodowej.

Następnie organ I instancji decyzją z dnia 9 maja 2019 r., po kolejnym rozpatrzeniu wniosku W. G. (inwestor), ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie modułowej 6 – stanowiskowej samoobsługowej myjni samochodowej na działce nr "[...]" (obręb "[...]")w E. przy ulicy "[...]".

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że planowana inwestycja nie spełnia warunku wskazanego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na podstawie przeprowadzonej analizy urbanistycznej organ stwierdził, że wnioskowane przedsięwzięcie nie powtarza istniejącej w obszarze analizowanym formy architektonicznej obiektów budowalnych. Planowana myjnia samochodowa nie posiada formy architektonicznej tożsamej z obiektami, które znajdują się na działkach sąsiednich. Wprawdzie w bezpośrednim sąsiedztwie istnieje zabudowa usługowa (warsztaty wulkanizacji i blacharstwa) oraz stacja kontroli pojazdów, jednakże prowadzona w nich działalność wykonywana jest wyłącznie w zamkniętej kubaturze obiektów. Na żadnej z nieruchomości usługowej nie znajduje się obiekt w postaci otwartej wiaty, w którym świadczone są usługi.

Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł inwestor, działając przez pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie warunków

zabudowy zgodnych z wnioskiem, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W odwołaniu wskazano na naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy, pomimo spełnienia przez skarżącego kryteriów do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy oraz naruszenie art. 7 i 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego, jego dowolnej ocenie oraz niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W uzasadnieniu odwołania podniesiono ponadto, że: przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. została w niniejszej sprawie spełniona. W analizowanym obszarze mieszczą się działki o funkcji handlowej, usługowo-produkcyjnej, handlowo-usługowej, usługowej oraz mieszkalno - usługowej. Przytaczając orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że nie można uznać, iż dopuszczalna zabudowa ogranicza się tylko do obiektów tożsamych z obiektami istniejącymi. Kontynuacja funkcji nie oznacza nakazu mechanicznego powielania istniejącej zabudowy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 26 sierpnia 2019 r. uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, że z wyników analizy można

odczytać, że obszar analizowany został wyznaczony w sposób prawidłowy. Jednakże w odniesieniu do przeprowadzonej analizy wątpliwości Kolegium budzi stanowisko

organu I instancji w zakresie niespełnienia warunku wynikającego z art. 61 ust. 1pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powołując się na jeden z wyroków NSA organ odwoławczy wskazał, że planowana inwestycja to nie obiekty tożsame z już istniejącymi, a ich realizacja jest dopuszczalna, gdy nie zachodzi oczywista sprzeczność z dotychczasową funkcją występującą na terenie analizowanym. Kolegium dodatkowo podniosło, że powołana zasada dobrego sąsiedztwa ma na celu

zachowanie w procesie inwestycyjnym kontynuacji funkcji, formy architektonicznej,

gabarytów zabudowy oraz sposobu zagospodarowania terenu. Zachowanie tych elementów oznacza, że powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej.

W ocenie Kolegium, organ I instancji biorąc pod uwagę rozważania poczynione w uzasadnieniu decyzji, a także orzecznictwo sądów administracyjnych, winien ponownie przeanalizować czy funkcja wnioskowanego obiektu stanowi kontynuację funkcji w obszarze analizowanym, skoro istniejąca zabudowa (warsztaty wulkanizacji i blacharstwa oraz stacja kontroli pojazdów) pełni tę samą funkcję (usługową), co wnioskowana inwestycja. Następnie organ winien ocenić, czy istnienie w obszarze analizowanym zabudowy o funkcji usługowej, pozwala na określenie wymagań w zakresie kontynuacji funkcji, a także czy istniejąca i planowana zabudowa nie pozostają ze sobą w sprzeczności.

Sprzeciwy od decyzji Kolegium wnieśli P. A. (pierwszy skarżący) oraz P. K. (skarżący).

Zaskarżonej decyzji pierwszy skarżący (działając przez pełnomocnika) zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego przez bezpodstawne uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, pomimo braku przesłanek do zastosowania powołanego przepisu, bowiem decyzja organu pierwszej instancji nie była obarczona uchybieniami a nadto organ II instancji nie wykazał,

by decyzja organu pierwszej instancji wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, nie wykazano też w stopniu przekonującym, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu sprzeciwu poczyniono wywody co do kontynuacji funkcji, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

Według pierwszego skarżącego organ pierwszej instancji prawidłowo wykonał analizę.

Z podanych przyczyn brak było podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 138 § 2 Kpa. Dlatego wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Z kolei skarżący wniósł o uchylenie decyzji Kolegium i tym samym utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. W uzasadnieniu wskazał, że uchylenie decyzji przez SKO jest niepotrzebnym przedłużeniem sprawy. Nie zgadza się z koniecznością ponownego przeanalizowania funkcji wnioskowanego obiektu przez organ pierwszej instancji. Podziela stanowisko organu I instancji, że planowana inwestycja nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W odpowiedzi na sprzeciwy Kolegium wniosło o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Zarządzeniem z dnia 4 lutego 2020 r. połączono do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawę o sygn. II SA/Ol 870/19 ze sprawą o sygn. II SA/Ol 869/19 i zarządzono prowadzić sprawę pod sygn. II SA/Ol 869/19.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

W myśl art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Wniesione sprzeciwy od decyzji zasługują na uwzględnienie.

Podnieść przede wszystkim należy, że w myśl art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw sąd dokonuje jedynie oceny istnienia przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Wynika to także z treści art. 151a § 1 zd. 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd uwzględnia sprzeciw od decyzji i uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Tym samym podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego jest ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienia od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu I instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017r., sygn. akt II OSK 2219/15, dostępny w CBOSA).

W myśl art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej jest zatem dopuszczalne wówczas, gdy zostaną spełnione następujące przesłanki: po pierwsze gdy organ odwoławczy stwierdzi, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, po drugie, gdy organ ten uzna, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, jakkolwiek jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest jednak przesłanką wystarczającą. Niezbędne jest bowiem dodatkowo wykazanie, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (por. wyrok NSA z 4 listopada 2014r., sygn. II OSK 2279/13, dostępny w Internecie). Zwrot normatywny "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie", ma charakter ocenny. Jest zatem określeniem wymagającym każdorazowo interpretacji na tle okoliczności faktycznych sprawy.

W orzecznictwie przyjmuje się, że stwierdzenie to jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co z kolei uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2014r., sygn. akt II OSK 2846/12, wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017r., sygn. akt II OSK 1386/15, dostępny w Internecie). Kasatoryjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego, konieczność natomiast uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2016r., sygn. akt II OSK 1427/16, dostępny w Internecie).

W niniejszej sprawie organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, z uwagi na stwierdzone naruszenie przepisów postępowania i konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W ocenie Kolegium, organ I instancji winien ponownie przeanalizować czy funkcja wnioskowanego obiektu stanowi kontynuację funkcji w obszarze analizowanym, skoro istniejąca zabudowa (warsztaty wulkanizacji i blacharstwa oraz stacja kontroli pojazdów) pełni tę samą funkcję (usługową), co wnioskowana inwestycja. Następnie organ winien ocenić, czy istnienie w obszarze analizowanym zabudowy o funkcji usługowej, pozwala na określenie wymagań w zakresie kontynuacji funkcji, a także czy istniejąca i planowana zabudowa nie pozostają ze sobą w sprzeczności.

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia przesłanek określonych w art. 61 u.p.z.p., w tym warunku, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.), a wydana w sprawie decyzja była zgodna z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu bada się poprzez wytyczenie wokół działki budowlanej obszaru analizowanego, na którym to przeprowadza się analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Sporządzenie analizy ma zatem na celu określenie istniejącego ładu przestrzennego w obszarze analizowanym i uzyskania odpowiedzi co do możliwości wpisania w ten ład inwestycji objętej wnioskiem. W związku z tym zarówno prawidłowe wyznaczenie obszaru analizowanego, jak i właściwie przeprowadzona na tym obszarze analiza, ma decydujące znaczenie dla sposobu rozstrzygania o wniosku inwestora.

Z kolei sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego określony został w przepisach rozporządzenia, które w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu nakazują właściwemu organowi wyznaczenie wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego i przeprowadzenie na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (§ 3 ust. 1 rozporządzenia). Sporządzana analiza urbanistyczna jako główny dowód w sprawie ma wskazywać parametry zabudowy, a ich określenie ma wynikać z opisanego w części tekstowej analizy rozumowania, opartego na stwierdzonym stanie faktycznym (istniejącym zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości, układzie urbanistycznym), jak również na wyliczeniach matematycznych. Odrębnie sporządzone wyniki tej analizy, ich rzetelność, kompletność i zgodność z zapisami rozporządzenia przesądzają w znacznej mierze o wynikach całego postępowania. Wyniki analizy stanowią swego rodzaju streszczenie, podsumowanie i wyciągnięcie wniosków z samej analizy (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 1147/17).

Wszystkie zatem istotne ustalenia w sprawie w zakresie istnienia tak zwanej kontynuacji funkcji i przewidzianych przepisami prawa parametrów inwestycji określane są przez organ właśnie w oparciu o sporządzoną analizę urbanistyczną. Prawidłowe przeprowadzenie analizy urbanistycznej ma zatem kluczowe znaczenie dla należytego zbadania spełnienia przez określoną inwestycję warunków określonych w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p.

W niniejszej sprawie, jak przyznało zresztą Kolegium w zaskarżonym rozstrzygnięciu, z wyników analizy można odczytać, że obszar analizowany został wyznaczony w sposób prawidłowy. Jednakże w odniesieniu do przeprowadzonej analizy, wątpliwości Kolegium budzi stanowisko organu pierwszej instancji w zakresie niespełnienia warunku wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W ocenie Sądu zaprezentowane przez Kolegium wątpliwości nie oznaczają niewyjaśnienia podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy, bez którego nie można sprawy rozpoznać. Kluczowa dla spraw z zakresu warunków zabudowy kwestia w postaci wyznaczenia obszaru analizowanego została wyjaśniona w całości, mało tego organ odwoławczy uznał wyznaczenie obszaru analizowanego za prawidłowe. Dokonanie zaś oceny spełnienia warunku dotyczącego zasady "dobrego sąsiedztwa" nie mieści się w ramach przesłanki koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy, mającego wpływ na jej rozstrzygnięcie. Ustalenie tych okoliczności możliwe było bowiem na etapie postępowania odwoławczego, na podstawie zgromadzonych w sprawie akt sprawy, ewentualnie poprzez przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w trybie art. 136 k.p.a.

Stwierdzić należy też, że w judykaturze przyjmuje się uniwersalny pogląd, zgodnie z którym w postępowaniu odwoławczym nie można kategorycznie wykluczyć sytuacji, kiedy ustalenie warunków zabudowy w decyzji organu odwoławczego będzie uzasadnione. W każdej sprawie ocena przesłanek zastosowania przez organ orzeczenia reformatoryjnego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. wymaga dużej rozwagi i uwzględnienia wszelkich aspektów zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 19 lipca 2016 r., II OSK 2198/15, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

To zaś, że w tej sprawie organ I instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy nie oznacza, że organ II instancji nie mógł takich warunków określić i wydać decyzji reformatoryjnej, w której ustalił warunki zabudowy. Z charakteru unormowania dotyczącego decyzji o warunkach zabudowy wynika jedynie, że wydanie takiej decyzji musiało być poprzedzone powołaniem urbanisty, który sporządzić ma projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy (art. 60 ust. 1 i 4 u.p.z.p.) oraz stosownej analizy urbanistycznej (art. 61 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. u.p.z.p. i rozporządzenia). Nie istnieje bowiem przepis prawa, z których miałaby wynikać "super" norma prawna zakazująca takiego procederu organowi odwoławczemu (vide: wyrok WSA w Poznaniu z 18 października 2017 r., II SA/Po 760/17; a także: wyrok WSA w Warszawie z 12 października 2018 r., IV SA/Wa 1293/18, dostępne w CBOSA).

Nie przesądzając przyszłego rozstrzygnięcia organu II instancji, najistotniejsze jest w ocenie Sądu to, że w sprawie nie zaszły przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej przez organ odwoławczy, który powinien we własnym zakresie w ramach postępowania odwoławczego dokonać oceny spełnienia przez wnioskowaną inwestycję zasady "dobrego sąsiedztwa", czyli warunku wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Powyżej wskazane poglądy orzecznictwa pozwalają bowiem pełnić Kolegium rolę organu II instancji ze wszystkimi uprawnieniami przewidzianymi w k.p.a., w tym w art. 138 § 1 pkt 1 – 3 k.p.a.

Odnosząc się zaś do wniosków sprzeciwów wskazujących, że wydana przez organ I instancji decyzja jest prawidłowa, wskazać trzeba, że sąd rozpoznając wniesione sprzeciwy nie był władny do oceny merytorycznej tej decyzji. Jak wyjaśniono wyżej art. 64e p.p.s.a. stanowi, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. W takim postępowaniu sąd administracyjny nie może orzekać w sposób przesądzający co do meritum sprawy.

W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzonego naruszenia przez organ art. 138 § 2 k.p.a., Sąd - na podstawie 151a § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję, o czym orzeczono w punkcie I wyroku. Rozstrzygnięcia dotyczące kosztów postępowania, zawarte w punkcie II i III wyroku, uzasadniają przepisy art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a. Skarżącemu P. A. Sąd zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego obejmujących wpis oraz wynagrodzenie radcy prawnego. Skarżącemu P. K. przysługuje zaś zwrot kosztów postępowania obejmujących uiszczony wpis od skargi.