Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 172/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 16 lipca 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Komendanta Głównego Policji na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1178/19 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 stycznia 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1178/19 na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., po rozpoznaniu wniosku A.B. wstrzymał wykonanie zaskarżonej przez niego decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podniósł, że skreślenie z listy kwalifikowanych pracowników spowoduje, że nie będzie mógł wykonywać wyuczonego zawodu i utraci pracę oraz dochód. Ponowne uzyskanie wpisu będzie nie tylko długotrwałe, ale pozbawi skarżącego i jego rodzinę środków do życia. Sąd mając na względzie powyższe argumenty oraz pogląd prezentowany w orzecznictwie, zgodnie z którym brak możliwości wykonywania pracy – w szczególności świadczonej w związku z posiadaniem specjalnych kwalifikacji – w sposób oczywisty wpływa na sytuację materialną skarżącego podkreślił, że skoro podstawowym źródłem utrzymania skarżącego i jego rodziny jest wynagrodzenie z tytułu wykonywanej działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia (gdzie warunkiem koniecznym zatrudnienia jest wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony), to skreślenie skarżącego z tej listy przed skontrolowaniem zaskarżonej decyzji przez Sąd stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd przychylił się do wniosku skarżącego uznając, że uprawdopodobnił on zaistnienie przesłanki spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. i wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.

W zażaleniu Komendant Główny Policji zaskarżył powyższe postanowienie w całości domagając się jego uchylenia w całości i zasądzenia kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu organ zarzucił naruszenie:

1. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez uznanie, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie skutkowało utratą przez skarżącego uprawnień do wykonywania dotychczasowej pracy w ramach świadczenia usług z zakresu ochrony fizycznej;

2. art. 29 ust. 9 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2142 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, że może nastąpić wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, podczas gdy decyzja ta z mocy prawa, tj. wolą ustawodawcy podlega natychmiastowemu wykonaniu.

W uzasadnieniu organ podniósł, że w jego ocenie brak było przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż skarżący może nadal być pracownikiem ochrony fizycznej, tyle, że wykonującym zadania nieobjęte wymogiem posiadania uprawnień kwalifikowanego pracownika ochrony. Skarżący może ponadto zajmować się wykonywaniem innej działalności gospodarczej. Ponadto, skarżący nie posiada nikogo na swoim utrzymaniu, a jego wniosek nie został poparty dokumentami pozwalającymi przyjąć, że jest zasadny. Organ podniósł też, że zaskarżona decyzja zgodnie z art. 29 ust. 9 ustawy o ochronie osób i mienia podlega natychmiastowemu wykonaniu i z tego powodu nie można wstrzymać jej wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co zasługuje na szczególne podkreślenie, obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Strona wnosząca o zastosowanie ochrony tymczasowej jest zobligowana uprawdopodobnić, że w sytuacji wykonania decyzji, o wstrzymanie której wnioskowała, zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.

W tym miejscu należy podkreślić, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są pojęciami nieostrymi, tzn. takimi, które nabierają treści w realiach konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. O znacznej szkodzie, można mówić, jeżeli nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 271/09). Wobec powyższego, strona zobowiązana jest we wniosku skonkretyzować rodzaj grożącej jej szkody na skutek wykonania aktu. W przeciwnym razie sąd badający wniosek nie będzie mógł dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Odnosząc się do zarzutu zażalenia, zgodnie z którym wniosek skarżącego nie został poparty dokumentami pozwalającymi przyjąć, że jest zasadny, należy stwierdzić, że skarżący wystarczająco uprawdopodobnił zaistnienie przesłanek ochrony tymczasowej określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. w postępowaniu przed Sądem I instancji, co trafnie Sąd ten stwierdził w zaskarżonym postanowieniu. Podkreślił bowiem we wniosku, że skreślenie go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudne do odwrócenia skutki dla niego i jego rodziny. Wyjaśnił, że utrata podstawowego źródła utrzymania spowoduje dla niego i jego rodziny trudności związane z jej utrzymaniem.

Nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja podnoszona w zażaleniu, zgodnie z którą skarżący może nadal być pracownikiem ochrony, wykonującym zadania nieobjęte wymogiem posiadania uprawnień kwalifikowanego pracownika ochrony oraz że może zajmować się wykonywaniem innej działalności gospodarczej. Jak bowiem wskazał skarżący w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ochrona osób i mienia przez podmiot, który nie jest wpisany na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej podlega istotnym ograniczeniom, wobec czego będzie zmuszony całkowicie zrezygnować z prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na ochronie osób i mienia z uwagi na nieopłacalność kontynuowania działalności w tak poważnie ograniczonym zakresie.

Ponadto, w orzecznictwie sądy administracyjne przyjmują, że utrata źródła dochodu związana z utratą uprawnień do wykonywania zawodu, który z uwagi na swój rodzaj uprawnień tych wymaga, spowodować może wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody (por. postanowienie NSA z 15 lutego 2013 r., sygn. akt II GZ 68/13).

Należało zatem przyjąć, że skarżący uprawdopodobnił, że do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego będzie pozbawiony środków do życia, możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, co spowoduje pogorszenie jego sytuacji życiowej, a zatem zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ w zażaleniu nie podważył prawidłowej oceny wniosku dokonanej przez Sąd I instancji w tej sprawie. Skarżący powołując wyżej wymienione okoliczności wystarczająco uprawdopodobnił bowiem spełnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a.

Ze względu na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że argumenty podniesione w zażaleniu dotyczące niezaistnienia przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie są zasadne, a ocena dokonana przez Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu jest prawidłowa.

Bezzasadny jest też podniesiony w zażaleniu zarzut niezastosowania art. 29 ust. 9 ustawy o ochronie osób i mienia.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym tę sprawę podziela pogląd wyrażony w postanowieniu NSA z dnia 28 marca 2018 r., sygn. akt II GZ 136/18, zgodnie z którym brak jest podstaw dla stwierdzenia, że regulacja art. 29 ust. 9 ustawy o ochronie osób i mienia, stanowiąca o natychmiastowym wykonaniu decyzji właściwego komendanta wojewódzkiego policji, wyłącza możliwość zastosowania przez Sąd art. 61 § 3 p.p.s.a. W omawianej ustawie, w odniesieniu do decyzji dotyczących skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej nie zostało wyłączone stosowanie art. 61 p.p.s.a. W związku z tym wstrzymanie wykonania decyzji w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej w rozumieniu art. 29 ust. 8 ustawy o ochronie osób i mienia jest co do zasady możliwe (por. też postanowienia NSA: z dnia 10 lutego 2016 r.; sygn. akt II GZ 49/16, z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt II GZ 414/17, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustawowe zastrzeżenie o natychmiastowym wykonaniu decyzji, jak i ewentualnie o konieczności nadawania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wyraża bowiem jedynie wolę ustawodawcy, aby z określonych względów, niektóre decyzje nie korzystały z zasady zawieszenia wykonalności – przed terminem przewidzianym na wniesienie odwołania.

Ze wszystkich wskazanych powodów należało przyjąć, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

W tych okolicznościach, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.