Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2427/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 127  par. 3,  art. 144,  art. 66  par. 3,  art. 10,  art. 17  pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151,  art. 119  pkt 3,  art. 120
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Wesołowska Sędziowie: sędzia WSA Iwona Kosińska sędzia WSA Łukasz Trochym (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu podania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako "Kolegium/organ"), postanowieniem z [...] sierpnia 2020 r., nr [...], po rozpatrzeniu wniosku [...] w [...] (dalej jako "Skarżąca") o ponowne rozpatrzenie sprawy o ustalenie, że wypowiedzenie dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego i zaproponowanie nowej stawki, jest nieuzasadnione – utrzymało w mocy własne postanowienie z [...] lipca 2020 r., nr [...] o zwróceniu podania wnoszącemu.

Postanowienie Kolegium z [...] sierpnia 2020 r., nr [...] zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu [...] stycznia 2017 r. do organu wpłynął wniosek Skarżącej z [...] stycznia 2017 r. o ustalenie, że dokonana w drodze oświadczenia Zarządu Dzielnicy [...] Miasta [...] z [...] grudnia 2016 r. zmiana dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w [...] przy ul. [...], będącej własnością [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...], z obrębu [...], uregulowanej w księdze wieczystej nr [...], o pow. [...] m2, jest nieuzasadniona.

Postanowieniem z [...] lipca 2020 r., nr [...], Kolegium działając na podstawie art. 66 § 3 k.p.a. zwróciło Skarżącej ww. podanie z [...] stycznia 2017 r. W uzasadnieniu wskazało, że na mocy ustawy z dnia 13 czerwca 2019 r. o zmianie ustawy o Krajowym Zasobie Nieruchomości oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1309), która weszła w życie 15 sierpnia 2019 r., do ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r. poz. 65, w art. 73 dodany został ustęp 2d, zgodnie z którym właściwy organ przedstawia w formie pisemnego oświadczenia propozycję zmiany celu użytkowania wieczystego oraz wyznacza termin na zajęcie pisemnego stanowiska przez użytkownika wieczystego, nie krótszy niż 2 miesiące od dnia otrzymania propozycji. Jeżeli użytkownik wieczysty nie zgadza się z proponowaną zmianą celu użytkowania wieczystego lub nie przedstawił stanowiska, właściwy organ może wnieść powództwo do sądu powszechnego właściwego ze względu na położenie nieruchomości. Z powyższego wynika, zdaniem Kolegium, że w chwili obecnej właściwym w niniejszej sprawie jest sąd powszechny, a nie Kolegium, a zatem zaistniała przesłanka do zwrotu podania Skarżącej.

Z takim sposobem załatwienia sprawy nie zgodziła się Skarżąca, która wywiodła wniosek o ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy podnosząc m.in., że w dacie wniesienia podania Kolegium było organem właściwym do rozpatrzenia sprawy.

Kolegium, postanowieniem z [...] sierpnia 2020 r., nr [...], po rozpatrzeniu wniosku Skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy własne postanowienie z [...] lipca 2020 r., nr [...]. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium wyjaśniło, że z dniem 15 sierpnia 2019 r. nastąpiła zmiana stanu prawnego, skutkująca utratą właściwości Kolegium do rozpatrzenia sprawy, którą organ uwzględnił z urzędu. Kolegium przywołało następnie treść zmienionych przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami podnosząc, że z uwagi na brak przepisów przejściowych w ustawie z dnia 13 czerwca 2019 r. o zmianie ustawy o Krajowym Zasobie Nieruchomości oraz niektórych innych ustaw, regulujących tryb procedowania spraw będących w toku, to w niniejszej sprawie powinna znaleźć zastosowanie nowa regulacja. W ocenie organu, obecne przepisy prawa materialnego nie zezwalają na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy przez Kolegium, a brak zgody użytkownika wieczystego na nową stawkę opłaty rocznej ma ten skutek, że wyłącznie właściwym do rozpoznania takiego sporu jest sąd powszechny właściwy ze względu na położenie nieruchomości. Skoro zatem właściwym w sprawie jest sąd powszechny, to zdaniem Kolegium, prawidłowo orzeczono o zwrocie podania na podstawie art. 66 § 3 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów Skarżącej, Kolegium uznało, że organy administracji działają w myśl zasady legalizmu i są zobowiązane uwzględniać stan prawny obowiązujący w dacie orzekania, a nie w dacie składania podania.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Kolegium z [...] sierpnia 2020 r., nr [...], wywiodła następnie Skarżąca zarzucając organowi naruszenie następujących przepisów prawa:

1) art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2020 r., poz. 139 ze zm.) poprzez przyjęcie, że oświadczenie Prezydenta [...] z [...] grudnia 2016 r. wypowiadające dotychczasową stawkę 1 % opłaty rocznej i ustalające opłatę roczna w wysokości 3% jest propozycją zmiany celu użytkowania wieczystego wprowadzoną ustawą z dnia 13 czerwca 2019 r. o zmianie ustawy o Krajowym Zasobie Nieruchomości oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 1309);

2) art. 66 § 3 k.p.a. poprzez błędną ocenę stanu faktycznego i nieuzasadniony zwrot podania Skarżącej;

3) art. 35 § 3 k.p.a., poprzez niezałatwienie w terminie określonym w powołanej regulacji prawnej sprawy zmiany stawki za użytkowanie wieczyste nieruchomości z powodu zmiany jej przeznaczenia;

4) art. 36 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zawiadomienia strony o niezałatwieniu sprawy w terminie, niewskazanie przyczyn zwłoki oraz nowego terminu załatwienia sprawy;

5) art. 10 k.p.a., poprzez niewykonanie nałożonego na organ administracji obowiązku umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji administracyjnej w sprawie.

Mając na uwadze powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie orzeczenia organu i przekazane sprawy do ponownego rozpoznania, oraz ustalenie, że w rozpoznaniu sprawy organ dopuścił się rażącej przewlekłości postępowania, oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

Z kolei w uzasadnieniu skargi wskazano na okres czasu od złożenia przez Skarżącą do organu wniosku o ustalenie, że wypowiedzenie dotychczasowej stawki 1% było nieuzasadnione, który wyniósł ok. 3,5 roku. Następnie podniesiono, że postanowienie o zwrocie podania jest nieprawidłowe gdyż w dacie jego wniesienia i jeszcze kilka lat później Kolegium było właściwe do rozpatrzenia sprawy na podstawie ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Ponadto Skarżąca wskazała na błędne pouczenie zawarte w postanowieniu o zwrocie podania, gdyż z art. 66 § 3 k.p.a. wynika wprost, zdaniem Skarżącej, że przysługuje na nie zażalenie, a nie wniosek o ponowne rozpoznanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Taka sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie.

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Dokonując pod takim kątem oceny zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie było, wydane na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 144 w zw. z art. 17 pkt 1 k.p.a. oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570), postanowienie Kolegium z [...] sierpnia 2020 r. utrzymujące w moce własne postanowienie z [...] lipca 2020 r. wydane, na podstawie art. 66 § 3 k.p.a., w przedmiocie zwrotu podania Skarżącej.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że pismem z [...] stycznia 2017 r. Skarżąca wystąpiła do Kolegium z wnioskiem o ustalenie, że dokonana w drodze oświadczenia z [...] grudnia 2016 r., działającego w imieniu Prezydenta [...] – Zarządu Dzielnicy [...] Miasta [...], zmiana dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w [...] przy ul. [...], będącej własnością [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...], z obrębu [...], uregulowanej w księdze wieczystej nr [...], o pow. [...] m2, jest nieuzasadniona. Do wniosku Skarżąca załączyła przedmiotowe oświadczenie z [...] grudnia 2016 r., w którym wskazano, że dotychczasowa 1% stawka opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste przedmiotowej nieruchomości została ustalona dla nieruchomości gruntowej przeznaczonej na cele mieszkalne. Jak wyjaśniono w ww. oświadczeniu, zmiana stawki procentowej na 3% wynika z trwałej zmiany sposobu korzystania z nieruchomości, ponieważ obecnie nieruchomość wykorzystywana jest na cel niemieszkalny. Jak zastrzeżono dotychczasowa wartość gruntu została zachowana. Jako podstawę prawną ww. oświadczenia wskazano przepisy ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774, ze zm., dalej jako "ustawa") – art. 73 ust. 2 i ust. 2a w zw. z art. 72 ust. 3 pkt 5 oraz art. 78 ust. 1.

Zważyć należy w tym miejscu, że stosownie do ówczesnego brzmienia ww. przepisów ustawy, które obowiązywało do dnia 14 sierpnia 2019 r., jeżeli po oddaniu nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste nastąpi trwała zmiana sposobu korzystania z nieruchomości, powodująca zmianę celu, na który nieruchomość została oddana, stawkę procentową opłaty rocznej zmienia się stosownie do tego celu. Przy dokonywaniu zmiany stawki procentowej stosowało się tryb postępowania określony w art. 78-81 (art. 73 ust. 2 ustawy). W takiej sytuacji, właściwy organ zamierzający zaktualizować opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej powinien wypowiedzieć na piśmie wysokość dotychczasowej opłaty, do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego, przesyłając równocześnie ofertę przyjęcia jej nowej wysokości (art. 78 ust. 1 ustawy). Użytkownik wieczysty mógł wtedy, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wypowiedzenia, złożyć do samorządowego kolegium odwoławczego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości, wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości (art. 78 ust. 2 ustawy).

Natomiast w brzmieniu nadanym przez art. 10 pkt 5 lit. a-b ustawy z 13 czerwca 2019 r. o zmianie ustawy o Krajowym Zasobie Nieruchomości oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1309)., przepis art. 73 ust. 2 ustawy przewiduje, że jeżeli po oddaniu nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste nastąpi trwała zmiana sposobu korzystania z nieruchomości, powodująca zmianę celu użytkowania wieczystego, z wnioskiem o zmianę celu użytkowania wieczystego występuje właściwy organ albo użytkownik wieczysty. Nowododany ust. 2d powyższego przepisu stanowi z kolei, że właściwy organ przedstawia w formie pisemnego oświadczenia propozycję zmiany celu użytkowania wieczystego oraz wyznacza termin na zajęcie pisemnego stanowiska przez użytkownika wieczystego, nie krótszy niż 2 miesiące od dnia otrzymania propozycji. Jeżeli użytkownik wieczysty nie zgadza się z proponowaną zmianą celu użytkowania wieczystego lub nie przedstawił stanowiska, właściwy organ może wnieść powództwo do sądu powszechnego właściwego ze względu na położenie nieruchomości. Jak wskazuje przy tym doktryna prawa: "Począwszy od 15.08.2019 r. zarówno właściwy organ, jak i użytkownik wieczysty mogą w oparciu o art. 73 ust. 2 u.g.n. wystąpić do siebie z wnioskiem o zmianę celu użytkowania wieczystego. Tak sformułowany przepis sugeruje, jak się wydaje, konieczność dokonania rokowań, czy też uzgodnień pomiędzy organem i użytkownikiem wieczystym. Jednak procedur dotyczących takich rokowań lub uzgodnień w tym przypadku w ustawie nie określono. Obowiązują bowiem zawarte w dalszych przepisach – art. 73 ust. 2d i 2e u.g.n. – dwumiesięczne terminy na zajęcie pisemnego stanowiska przez właściwy organ oraz przez użytkownika wieczystego (stanowiska te stanowić mają reakcję na wniosek lub wnioski o zmianę celu użytkowania wieczystego). W razie braku zgody stron, wynikającej z takiego stanowiska, wnioskodawca może wnieść powództwo do sądu powszechnego właściwego ze względu na położenie nieruchomości." (E. Bończak-Kucharczyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz aktualizowany., opublikowano: LEX/el. 2021).

Uwzględniając zatem powyższe, zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, zgodnie z komentowanym przepisem w jego ówczesnym brzmieniu (do 14 sierpnia 2019 r.), zmiana stawki procentowej opłaty rocznej z powodu trwałej zmiany sposobu korzystania z nieruchomości następowała w trybie przewidzianym dla aktualizacji opłaty rocznej (art. 78–81 ustawy), tj. z udziałem samorządowego kolegium odwoławczego, którego kompetencją w tego rodzaju sprawach było rozstrzyganie sporów w przedmiocie wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, także w formie ugody. Stronie niezadowolonej z orzeczenia kolegium przysługiwał wówczas sprzeciw, a jego złożenie było równoznaczne z przekazaniem sprawy na drogę postepowania sądowego. Orzeczenie kolegium traciło wówczas moc i właściwy sąd rozpatrywał sprawę na nowo.

W aktualnym stanie prawnym (od 15 sierpnia 2019 r.), zmiana stawki procentowej opłaty rocznej dokonywana w trybie art. 73 ustawy, jest dokonywana bez wykorzystania tzw. trybu pośredniego (przedsądowego), czyli bez udziału samorządowego kolegium odwoławczego. Ustawodawca przewidział bowiem, że jeżeli strony umowy o oddaniu gruntu w użytkowanie wieczyste nie zgadzają się z proponowaną zmianą celu użytkowania wieczystego lub nie przedstawią w tym zakresie stanowiska, są uprawione do wniesienia powództwa do sądu powszechnego właściwego ze względu na położenie nieruchomości (art. 73 ust. 2d i ust. 2e ustawy). Powództwo takie dotyczyć może zarówno zmiany umowy w zakresie celu, na jaki nieruchomość oddana jest w wieczyste użytkowanie, jak i ewentualnie dotyczyć może rozwiązania umowy wieczystego użytkowania gruntu (E. Bończak-Kucharczyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz aktualizowany., opublikowano: LEX/el. 2021).

Faktem jest, że Skarżąca złożyła do Kolegium w dniu [...] stycznia 2017 r. wniosek o ustalenie, że zmiana dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w W. przy ul. [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...], o pow. [...] m2, jest nieuzasadniona. Przedmiotowy wniosek został złożony pod rządzami przepisów ustawy w brzmieniu sprzed 15 sierpnia 2019 r., co wówczas uzasadniało podjęcie orzeczenia przez Kolegium rozstrzygającego zaistniały spór. Niemniej jednak należy zauważyć, jak słusznie podniosło Kolegium, że w ustawie z 13 czerwca 2019 r. o zmianie ustawy o Krajowym Zasobie Nieruchomości oraz niektórych innych ustaw, ustawodawca nie zawarł przepisów intertemporalnych odnośnie zastosowania trybu z art. 73 ustawy, skutkiem czego do sprawy wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życia ustawy zmieniającej, zdaniem Sądu, należy wprost stosować przepisy ustawy w zmienionym brzmieniu, obowiązującym od 15 sierpnia 2019 r. Co do zasady bowiem, milczenie ustawodawcy co do reguły intertemporalnej należy uznać za przejaw jego woli bezpośredniego działania nowego prawa (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 listopada 2006 r., w sprawie K 30/06 OTK-A 2006 nr 10, poz. 149). Natomiast zasada bezpośredniego działania nowego prawa polega na tym, że nowe przepisy należy stosować do wszelkich stosunków prawnych i zdarzeń, które powstaną po ich wejściu w życie, jak również tych, które powstały wcześniej, ale nadal – pod ich rządami – trwają (vide: wyrok WSA w Gliwicach z 29 maja 2018 r., sygn. akt III SA/Gl 228/18, LEX nr 2511216). Sąd nie podziela przy tym zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2020, poz. 139 ze zm.).

Jak natomiast wyjaśniono już powyżej, w nowym stanie prawnym odpadła zupełnie kompetencja ustawowa dla samorządowego kolegium odwoławczego do rozstrzygania sporów wynikłych na tle zmiany stawki procentowej opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste gruntu w związku z trwałą zmiany sposobu korzystania z nieruchomości. A skoro tak, to zasadnie Kolegium zwróciło Skarżącej wniosek z [...] stycznia 2017 r. dotyczący żądania rozstrzygnięcia takiego właśnie sporu, ponieważ stosownie do treści art. 66 § 3 k.p.a. w sytuacji gdy podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. Oczekiwanie natomiast przez Skarżącą, że Kolegium załatwi merytorycznie jej sprawę, jest o tyle niezasadne, gdyż wydanie przez Kolegium orzeczenia w niniejszej sprawie skutkowałby koniecznością stwierdzenia jego nieważności, na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., jako wydanego z naruszeniem przepisów o właściwości oraz bez podstawy prawnej. Zatem w przedstawionych stanie sprawy Sąd orzekający w pełni podziela stanowisko Kolegium przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Odnosząc się natomiast do zarzutu błędnego pouczenia zawartego w postanowieniu Kolegium, Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 66 § 3 zdanie drugie k.p.a., zwrot podania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Skoro więc w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z postanowieniem Kolegium, to w grę wchodzi regulacja art. 144 k.p.a. która stanowi, że do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Natomiast od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji (art. 127 § 3 k.p.a.). Słusznie zatem Kolegium zawarło w postanowieniu z [...] lipca 2020 r. pouczenie o przysługującym Skarżącej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zamiast zażaleniu, które w takiej sytuacji niewątpliwie nie przysługuje, ponieważ organem wydającym postanowienie o zwrocie podania jest samorządowe kolegium odwoławcze, od rozstrzygnięć którego przysługuje rzeczony wniosek, a nie zażalenie. Konstrukcja prawna wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak sama nazwa wskazuje, sprawia że inicjuje on ponowne postępowanie w tej samej sprawie, prowadzone przez organ, które orzekał już sprawie poprzez wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wniesienie wniosku nie przenosi bowiem jego rozpatrzenia do organu wyższego stopnia (brak elementu dewolutywności), ograniczając w ten sposób zasadę dwuinstancyjności postępowania.

Uwzględniając powyższe za chybiony uznać należy zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 66 § 3 k.p.a.

Co prawda, Sąd dostrzegł niewątpliwą opieszałość Kolegium, a nawet bezczynność w niniejszej sprawie objawiającą się w tym, że od momentu złożenia wniosku przez Skarżącą w stycznia 2017 r. do momentu zmiany stanu prawnego w sierpniu 2019 r. upłynęło 2,5 roku, w którym to okresie Kolegium, poza bezskutecznym wystąpieniem do Prezydenta [...], za pismem z [...] lutego 2018 r., o akt i stanowisko, nie podejmowało w zasadzie żadnych działań bezpośrednio zmierzających do załatwienia sprawy. Sąd wyjaśnia jednak, że powyższa kwestia nie jest objęta zakresem sądowej kontroli w niniejszej sprawie, ponieważ do zwalczania bezczynności organu (przewlekłe prowadzenie postępowania) służy skarga na bezczynność do sądu administracyjnego, z której Skarżąca nie zdecydowała się jednak skorzystać w niniejszej sprawie (por. uchwała z 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2013 r., sygn. akt I OPS 12/13, LEX nr 1391606, w której NSA dopuścił możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu w analogicznych sprawach o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości).

Sąd nie dopatrzył się także naruszenia innych powołanych w skardze przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 10 k.p.a. Postanowienie o zwrocie podania wnoszącemu jest aktem formalnym (nie merytorycznym), co oznacza, że organ administracji publicznej nie rozstrzyga w nim sprawy co do jej istoty, dlatego w postanowieniu wydanym w trybie art. 66 § 3 k.p.a. nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. W ocenie Sadu, wydanie zaskarżonego postanowienia przez organ nie uniemożliwiło Skarżącej podjęcie jakiejkolwiek czynności procesowej, co skutkuje tym uznaniem, że nie można w tym przypadku mówić o naruszeniu, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 p.p.s.a.