Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 886/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 191, art.121 § 1, art.122, art. 187 § 1, art. 210 § 1 pkt 6, art. 210 § 4, art.124 o.p.
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 5 ust. 1, art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1221
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 lutego 2023 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. z siedzibą w Ł.1 na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 30 września 2022 r. nr 1001-IOV2.4103.17.2022.19.U28.IM w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec - listopad 2018 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi na rzecz A sp. z o.o. z siedzibą w Ł.1 kwotę 7.413 (siedem tysięcy czterysta trzynaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 7 marca 2022 r., wydaną wobec A. sp. z o.o. z siedzibą w Ł., Naczelnik Urzędu Skarbowego w Łęczycy,

1. określił spółce:

- wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za czerwiec 2018 r. do przeniesienia na lipiec 2018 r. w kwocie 1.634,00 zł,

- wysokość zwrotu podatku od towarów i usług za lipiec 2018 r. w kwocie 11.684,00 zł,

- wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za lipiec 2018 r. do przeniesienia na sierpień 2018 r. w kwocie 2.744,00 zł,

- wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za sierpień 2018 r. do przeniesienia na wrzesień 2018 r. w kwocie 23.821,00 zł,

- wysokość zwrotu podatku od towarów i usług za wrzesień 2018 r. w kwocie 25.536,00 zł,

- wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za wrzesień 2018 r. do przeniesienia na październik 2018 r. w kwocie 1.426,00 zł,

- wysokość zwrotu podatku od towarów i usług za październik 2018 r. w kwocie 18.200,00 zł,

- wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za listopad 2018 r. do przeniesienia na grudzień 2018 r. w kwocie 920,00 zł;

2. orzekł:

a) o obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług za czerwiec 2018 r. w kwocie 409,00 zł, wynikającego z faktury: - nr [...] z dnia 27.06.2018 r.,

b) o obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług za lipiec 2018 r. w łącznej kwocie 1.143,00 zł, wynikającego z faktur:

- nr [...] z dnia 24.07.2018 r.,

- nr [...] z dnia 26.07.2018 r.,

c) o obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług za sierpień 2018 r. w łącznej kwocie 789,00 zł, wynikającego z faktury: - nr [...] z dnia 31.08.2018 r.,

d) o obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług za listopad 2018 r. w łącznej kwocie 6.143,00 zł, wynikającego z faktur:

- nr [...] z dnia 14.11.2018 r.,

- nr [...] z dnia 14.11.2018 r.,

- nr [...] z dnia 14.11.2018 r.,

- nr [...] z dnia 30.11.2018 r.;

3. ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe:

- w wysokości 205,00 zł, tj. w wysokości odpowiadającej 30 % kwoty zawyżenia kwoty do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za lipiec 2018 r.,

- w wysokości 4.696,00 zł, tj. w wysokości odpowiadającej 30 % kwoty zawyżenia kwoty do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za sierpień 2018 r.,

- w wysokości 443,00 zł, tj. w wysokości odpowiadającej 30 % kwoty zawyżenia zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za październik 2018 r.

Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji.

W wyniku rozpoznania środka odwoławczego, decyzją z 30 września 2022 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z akt sprawy wynika, że A. sp. z o.o. jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej VAT), a głównym przedmiotem jej działalności jest handel hurtowy owocami i warzywami (w tym ogórkami, ziemniakami, marchwią, cebulą, pietruszką, kapustą białą, kapustą czerwoną, porem, burakiem czerwonym, selerem).

Prezesem Zarządu firmy A. była I. K., natomiast funkcję Wiceprezesa pełnił P. P.. W trakcie kontroli, na podstawie okazanych faktur VAT i faktur VAT RR ustalono, że największym dostawcą ogórków do firmy A. sp. z o.o. był M. P. (rolnik ryczałtowy), a największym odbiorcą warzyw z tej firmy była firma B., której właścicielem był M. P.. Podobnie przedstawiał się zakup i sprzedaż cebuli pomiędzy tymi podmiotami.

W trakcie prowadzonego postępowania ustalono, że M. P. (rolnik ryczałtowy i jednocześnie przedsiębiorca prowadzący firmę B.) zna właścicieli A. sp. z o.o., bowiem prowadzi on działalność gospodarczą pod tym samym adresem co A. sp. z o.o., tj. G. 36C, [...-...] Ł.. M. P. wynajmuje też biuro i magazyn od firmy A. , a jednocześnie prowadzi działalność gospodarczą w tym samym zakresie co skarżąca, tj. w zakresie handlu hurtowego owocami i warzywami. Skarżąca nabywając towary (ogórki i cebulę) z gospodarstwa rolnego M. P. (rolnika ryczałtowego) wystawiała faktury VAT RR, uzyskując tym samym prawo do odliczenia podatku naliczonego widniejącego na tych dokumentach. Zakupiony przez skarżącą towar był tego samego dnia, bądź w odstępie kilku dni od jego nabycia, sprzedawany do firmy B. należącej do M. P.. Firma B., jako czynny podatnik podatku od towarów i usług, miała prawo do odliczenia podatku naliczonego widniejącego w fakturach dokumentujących zakup warzyw. W tym samym czasie M. P. prowadził również gospodarstwo rolne (produkcja warzyw), wybierając status rolnika ryczałtowego, nie zobowiązanego do prowadzenia ksiąg rachunkowych. W decyzji pierwszoinstancyjnej stwierdzono, iż przekazanie przez M. P. własnych produktów rolnych na cele własnej działalności gospodarczej nie stanowiłoby odpłatnej dostawy towarów w rozumieniu ustawy o VAT (art. 7 ust. 1), bowiem będąc ich właścicielem jednocześnie nie mógł przenieść prawa do rozporządzania tymi produktami jak właściciel – prawo to posiadał ciągle, w całym procesie wytwarzania oraz w efekcie końcowym. W związku z powyższym M. P. przekazując własne produkty rolne na cele prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej w postaci firmy B. M. P. nie miałby prawa do wystawienia faktury VAT RR, o której mowa w art. 116 ust. 1 ustawy o VAT, a tym samym zostałby pozbawiony możliwości odliczenia podatku naliczonego. Organ podatkowy I instancji uznał zatem, że sposób działania M. P., dokonującego sprzedaży własnych produktów rolnych na rzecz A. sp. z o.o., a następnie sposób działania skarżącej, dokonującej sprzedaży tych samych produktów rolnych na rzecz firmy B. M. P., która następnie sprzedawała ww. produkty na rzecz innych podmiotów, umożliwiała nie tylko odliczenie przez skarżącą zryczałtowanego podatku wynikającego z wystawionych faktur VAT RR, ale również odliczenie przez firmę B. M. P. podatku VAT wynikającego z faktur wystawionych przez stronę. Tym samym uznano, że skarżąca uczestniczyła w świadomych działaniach mających na celu uzyskanie korzyści podatkowych, przez co nadużyła prawa do odliczenia zryczałtowanego zwrotu podatku z wystawionych przez siebie faktur VAT RR w analizowanym okresie, w tej części, która była następnie przedmiotem sprzedaży na rzecz firmy B. M. P.. Organ podatkowy uznał, że następujące po sobie transakcje nabycia i sprzedaży produktów rolnych, mimo spełnienia wymogów formalnoprawnych, skutkowały uzyskaniem korzyści podatkowej, której przyznanie byłoby sprzeczne z celem obowiązujących przepisów, gdyż dotyczyły czynności następujących w ramach nadużycia prawa. Zdaniem organu celem spornych transakcji było uzyskanie po stronie skarżącej prawa do odliczenia zryczałtowanego zwrotu podatku z faktur dotyczących nabyć produktów warzywnych od M. P. - jako rolnika ryczałtowego, zaś po stronie M. P. możliwość odliczenia podatku VAT w wysokości 5%, wynikającego z wystawionych faktur VAT dotyczących sprzedaży tych samych warzyw przez skarżącą na rzecz firmy B. M. P.. Zdaniem organu pierwszej instancji w rozpatrywanej sprawie taki sposób działania, stanowił nadużycie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy o VAT.

W wyniku rozpoznania odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Łowiczu, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał na treść art. 535 i art. 58 § 1 ustawy – Kodeks cywilny, art. 5 ust. 1, art. 6 pkt 2, art. 7 ust. 1 i 2, art. 86 ust. 2 pkt 3 i stwierdził, że stan faktyczny rozpatrywanej sprawy wskazuje, że sporne transakcje spółki stanowią nadużycie prawa, a istotną rolę w tym procederze miała odgrywać skarżąca, jako tzw. ogniwo pośrednie pomiędzy rolnikiem ryczałtowym M. P. a firmą B. należącą również do M. P.. Zdaniem organu odwoławczego wskazany sposób działania, polegający na sprzedaży towarów przez M. P., jako rolnika ryczałtowego, na rzecz skarżącej, a następnie sposób działania skarżącej, dokonującej sprzedaży tych samych produktów rolnych na rzecz firmy B. M. P., która dalej sprzedawała ww. produkty na rzecz innych podmiotów, umożliwiała nie tylko odliczenie przez A. sp. z o.o. zryczałtowanego podatku wynikającego z wystawionych faktur VAT RR, ale również odliczenie przez M. P. podatku VAT wynikającego z wystawionych przez skarżącą na jego rzecz faktur VAT. Organ odwoławczy nie uznał za przekonywujące twierdzeń pełnomocnika strony jakoby głównym powodem dostarczania ogórków do firmy A. była ich segregacja mająca się odbywać w tej firmie i stwierdził, że zaprezentowane stanowisko powstało na potrzeby prowadzonego postępowania. W konsekwencji powyższego organ odwoławczy uznał za niezasadny zarzut strony, dotyczący naruszenia art. 108 ust. 1, art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. b i c, art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a oraz pkt 3 ustawy o VAT, których zastosowanie stanowiło wynik uznania wskazanych transakcji za służące nadużyciu prawa.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi nie dopatrzył się również naruszenia przez organ I instancji reguł postępowania procesowego, uznając że postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami a stan faktyczny został ustalony na podstawie wszystkich zebranych w sprawie dowodów.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe rozstrzygnięcie strona podniosła zarzuty:

I. naruszenia przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj.

1) art. 5 ust 4 i 5 ustawy o VAT, poprzez jego bezpodstawne zastosowanie w odniesieniu do transakcji pomiędzy skarżącą a M. P., podczas gdy żadna z przesłanek warunkująca zastosowanie tych przepisów nie została spełniona;

2) art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, poprzez jego bezpodstawne zastosowanie w odniesieniu do transakcji pomiędzy skarżącą a M. P., podczas gdy przepis ten nie znajdował zastosowania;

3) art. 112b ust. 1 pkt 1 lit b) i c) ustawy o VAT poprzez jego bezpodstawne zastosowanie w odniesieniu do transakcji pomiędzy skarżącą a M. P., podczas gdy przepis ten nie znajdował zastosowania;

4) art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a) oraz pkt 3 ustawy o VAT poprzez bezpodstawne zakwestionowanie prawa skarżącej do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury VAT RR wystawionych przez skarżącą w imieniu M. P. rolnika ryczałtowego, pomimo tego, że winien on być neutralny dla skarżącej;

II. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj.

1) art. 191 w zw. z art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 z późn. zm., dalej: "o.p."), poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej i arbitralnej mającej na celu dowiedzenie postawionej przez organ twierdzenia o nadużyciu prawa przez spółkę, w związku z tym naruszenie jednocześnie zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;

2) art. 122 w związku z art. 187 § 1 o.p., poprzez naruszenie zasady prawdy materialnej, w wyniku niekompletnego zebrania i braku oceny materiału dowodowego w sprawie;

3) art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 w zw. z art. 124 o.p., poprzez:

a) brak wskazania dowodów, na których organ II Instancji oparł swoją decyzję, a którym dowodom oraz argumentom skarżącej odmówił wiarygodności;

b) brak pełnego uzasadnienia decyzji przez Dyrektora IAS, podczas gdy organ II Instancji w wydanej przez siebie decyzji winien w sposób kompletny przedstawić własne argumenty.

Jednocześnie strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, uchylenie poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Łęczycy, umorzenie postępowania podatkowego w sprawie i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, w szczególności w zakresie zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego są przedwczesne, bowiem ustalenia faktyczne jakich dokonał organ są błędne, gdyż pomijają dowody i twierdzenia przemawiające na korzyść skarżącej Spółki. Innymi słowy uzasadnione są zarzuty naruszenia art. 191 w związku z art.121 § 1, art.122 w związku z art. 187 § 1 i art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 w związku z art.124 o.p. Wady te miały wpływ na wynik rozstrzygnięcia, nie można bowiem wykluczyć, że rozstrzygnięcie byłoby inne, gdy nie te wady.

Materialną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 5 ust. 4 w związku z ust. 1 i ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług. Zgodnie z art. 5 ust. 4 tej ustawy, w przypadku wystąpienia nadużycia prawa dokonane czynności, o których mowa w ust.1 (odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terenie kraju), wywołują jedynie takie skutki podatkowe, jakie miałyby miejsce w przypadku odtworzenia sytuacji, która istniałaby w braku czynności stanowiących nadużycie prawa. Z kolei ust. 5 stanowi: przez nadużycie prawa rozumie się dokonanie czynności, o których mowa w ust. 1, w ramach transakcji, która pomimo spełnienia warunków formalnych ustanowionych w przepisach ustawy, miała zasadniczo na celu osiągnięcie korzyści podatkowych, których przyznanie byłoby sprzeczne z celem, któremu służą te przepisy.

Spór pomiędzy stronami postępowania sprowadza się do oceny, czy czynności wykonane pomiędzy rolnikiem ryczałtowym M. P. - dostawa ogórków i cebuli na rzecz A. spółki z o.o. i pomiędzy A. sp. z o.o., a B. M. P., a więc na rzecz podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (także cebuli i ogórków), miały zasadniczo na celu osiągnięcie korzyści podatkowych, czy też stanowiły rzeczywiste czynności (nabywania, sortowania, obierania cebuli i sprzedaży warzyw). Zgodnie z twierdzeniami skarżącej, spółka dokonywała uszlachetnienia warzyw nabywanych od M. P. (sortowanie, obieranie i pakowanie) i taki towar już po uszlachetnieniu sprzedawała do B. M. P..

Organ odwoławczy wskazał, że o nadużyciu prawa przez skarżącą spółkę świadczy to, że zarówno B. M. P., jak i skarżąca spółka prowadziły taką samą działalność gospodarczą tj. hurtowy handel warzywami, pod tym samym adresem – G. 36c. Właścicielem nieruchomości była firma A. sp. z o.o., a firma B. M. P. wynajmowała od spółki biuro i magazyn. Ponadto obrót był szybki, A. nabywała od M. P. warzywa, i tego samego dnia lub w odstępie kilku dni je sprzedawała, w takich samych bądź w innych ilościach na rzecz B.. Poza tym pomiędzy zaangażowanymi w obrót warzywami podmiotami istniały związki osobiste – P. P. (wiceprezes zarządu A. sp. z o.o.) oraz I. K. (prezes zarządu A. sp. z o.o.) byli zatrudnieni w B. M. P.. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi zacytował także fragmenty zeznań M. P. i I. K., która zajmowała się administracyjną częścią funkcjonowania spółki A. . Podniósł również, że P. P. (wiceprezes A. sp. z o.o.) zrezygnował z możliwości złożenia zeznań jak i wyjaśnień pisemnych.

Należy przede wszystkim wskazać, że organy pominęły te części zeznań M. P. i I. K., które wyjaśniały sens ekonomiczny handlu z M. P. i B. . Wobec tego, po pierwsze należy zauważyć, że M. P. w odpowiedział na pytanie organu, czy dokonywał transakcji z A. sp. z o.o. jako rolnik ryczałtowy i przedsiębiorca przyznał ten fakt i stwierdził, że przedmiotem transakcji była cebula żółta i czerwona oraz ogórki, które sprzedawał do A. , i od tego podmiotu także nabywał te warzywa. Po drugie w zeznaniach z dnia 26 marca 2021 roku stwierdził, że towar, który sprzedawał z B. był zapakowany w worki BIG BAG lub worki raszlowe, ogórek był posegregowany na 3 klasy a cebula na dwie klasy, zapakowana w worki BIG BAG. Segregacji dokonywała A. sp. z o.o. Na to, że świadek przywoził do skarżącej spółki towar nieposegregowany wskazują następujące zeznania: "sprzedaję towar na rzecz A. ogórka, który jest nieposortowany, a oni sprzedają mi ogórek posortowany na klasy, bo ja towar ze swojej firmy muszę sprzedać posortowany. Cebulę sprzedaję do A. w łusce, a oni mi ją sprzedają obraną. Nie wiem, czy towar, który odkupowałem był tym, który na rzecz A. sprzedałem, jeśli chodzi o ogórka i cebulę. Chodzi o to, że ja nie posiadam maszyny sortującej warzywa i w związku z tym sprzedaję warzywa do A. , a kupuję od nich tak jak zeznałem".

Z kolei I. K. (zeznania z dnia 15 kwietnia 2021 r.) na szczegółowe pytanie związane z okazanymi fakturami zakupu ogórków od M. P., a następnie sprzedaży ogórków do B. stwierdziła, że "nie ma sensu logicznego, tzn. łączenie faktur VAT RR z fakturą sprzedaży (dla B.), ponieważ to jest inny towar. Spółka ma wielu dostawców, od którego mogła kupić ten S., nie tylko Pan P. dostarcza towar, spółka współpracuje z wieloma innymi rolnikami (...) nie można sumować tego towaru na fakturach, ponieważ są inne rozmiary towaru w innych cenach. Taka analiza jest dla mnie bezzasadna i nawet gdyby Spółka sprzedawała ogórek p. M. P. do firmy B. tzw.kwaszeniak, czy konserwa, to nie znaczy, że jest to ten sam ogórek, który kupiła od p. P. rolnika ryczałtowego, ponieważ tak jak powiedziałam spółka współpracuje z wieloma rolnikami. Nigdy nie jest tak, że jest to takie samo warzywo w takim samym stanie". Ponadto przy okazji okazania jej poszczególnych faktur VAT RR zeznawała: "wynika, że po przesortowaniu przez Spółkę, wyszło, że przywiózł on...", następnie "wynika, że z danej partii towaru którą przywiózł p. P., po przesortowaniu przez spółkę, wyszło, że przywiózł on..."

Te fragmenty zeznań obu świadków, które zostały przez organ odwoławczy pominięte, wskazują na to, że warzywa, które dostarczał rolnik ryczałtowy M. P., w spółce A. były sortowane na klasy i pakowane, a cebula ponadto była obierana z łuski. Towar w takim stanie był sprzedawany do firmy B. M. P.. Oznacza to, że skarżąca wykonywała rzeczywiste (związane z działalnością gospodarczą) działania polegające na swoistym uszlachetnieniu towaru. Ponadto warzywa, które A. sprzedawał B. mogły nie być tymi samymi warzywami, które wcześniej nabyła od rolnika ryczałtowego M. P.. Z punktu widzenia M. P. opisane transakcje były uzasadnione tym, że nie posiadał on maszyny sortującej.

Organy pominęły także to, że w materiale dowodowym zebranym w sprawie znajdują się dowody nabycia urządzeń przeznaczonych do sortowania warzyw i obierania cebuli. Otóż skarżąca spółka nabyła od kontrahenta C. A. C. stół selekcyjny (faktura VAT nr [...] z dnia 30 sierpnia 2018 r.), który został wpisany do ewidencji środków trwałych pod pozycją 12, w łącznej kwocie 11.300 złotych, a w miesiącu lipcu spółka "poniosła pierwszą transzę za maszynę do obierania cebuli IMIZUNI". Nadto A. ponosiła wydatki związane z zatrudnieniem pracowników z Ukrainy. Skoro A. ponosiła wydatki na nabycie specjalistycznych urządzeń związanych z sortowaniem i obieraniem warzyw oraz z zatrudnieniem pracowników z Ukrainy, to twierdzenia M. P. i I. K. o pakowaniu, sortowaniu i obieraniu warzyw nabytych nabierają waloru wiarygodności.

Potwierdzeniem okoliczności braku tożsamości pomiędzy nabytym a następnie sprzedanym asortymentem warzyw są zestawienia ilościowe wynikające z dowodów źródłowych (faktur VAT RR i faktur VAT), dotyczące towarów nabywanych od M. P., a następnie sprzedawanych B.. I tak:

- czerwiec 2018 roku: M. P. sprzedaje w dniach 19, 24 i 27 czerwca 2018 roku 33.400 kg ogórka gruntowego, a na podstawie faktury z dnia 27 czerwca 2018 roku B. dokonuje zakupu 23.370 kg ogórka gruntowego,

- lipiec 2018 roku: M. P. na podstawie 17 faktur wystawionych pomiędzy 1 a 31 lipca 2018 roku sprzedaje A. 272.299 kg ogórka gruntowego, B. na podstawie dwóch faktur (wystawionych 24 i 26 lipca 2018 roku) kupuje od A. 123.710 kg ogórka gruntowego,

- sierpień 2018 roku: M. P. na podstawie 14 faktur wystawionych pomiędzy 1 sierpnia 2018 r. a 30 sierpnia 2018 r. sprzedaje A. 245.712 kg ogórka gruntowego, a B. na podstawie jednej faktury z dnia 31 sierpnia 2018 roku nabywa 47.790 kg ogórka gruntowego,

- listopad 2018 roku: M. P. na podstawie 14 faktur wystawionych pomiędzy 9 listopada 2018 roku, a 30 listopada 2018 roku i B. na podstawie 2 faktur wystawionych pomiędzy 19 i 20 listopada 2018 roku, sprzedali A. sp. z o.o. łącznie 101.585 kg cebuli, zaś A. sp. z o.o. na podstawie 4 faktur wystawionych w okresie od 14 listopada 2018 roku do 30 listopada 2018 roku sprzedała do B. 147.000 kg cebuli.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że obrót warzywami był szybki, bowiem A. sp. z o.o. sprzedawała do B. warzywa tego samego dnia lub w przeciągu kilku dni, a ponadto takie same lub różne ilości warzyw. W świetle powyższego zestawienia, które przecież zostało sporządzone przez organ podatkowy pierwszej instancji, wniosek ten jest dowolny. Jak wyżej wskazano, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi powołał także inne okoliczności, które jego zdaniem prowadziły do wniosku, że we wzajemnych relacjach pomiędzy opisanym trzema podmiotami dochodziło do nadużycia prawa (siedziba w tym samym miejscu, taki sam przedmiot działalności, bliskie relacje osobiste pomiędzy podmiotami). Okoliczności te są prawdziwe, niemniej nie mogą zastąpić dowodów, które w sposób przekonujący obalą twierdzenia skarżącej, że dokonywała sortowania, pakowania i obierania z łupin cebuli. Innymi słowy, że transakcje dokonywane w relacjach rolnik ryczałtowy M. P. -> A. sp. z o.o. -> B. realizowały cel gospodarczy opisany w art.15 ust. 2 ustawy VAT.

Również, jak wyżej wskazano, przedwczesne jest badanie, czy na skutek spornych transakcji A. sp. z o.o. i inne podmioty odniosły nienależną korzyść podatkową. Rozważanie tych okoliczności ma bowiem sens tylko wówczas, gdy w toku postępowania organy w sposób niebudzący wątpliwości udowodniłyby, że działania strony miały na celu zasadniczo osiągnięcie korzyści podatkowej. Na koniec należy wspomnieć, że zasady wiedzy i doświadczenia życiowego wskazują no to, że cena towaru w rodzaju warzyw i owoców popakowanych, posortowanych i obranych jest inna (wyższa) niż tego samego asortymentu nieposiadającego takich cech.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy odniosą się do wskazanych wyżej fragmentów zeznań I. K. oraz M. P., wyjaśnią jaki cel realizowała skarżąca nabywając stół sortujący oraz maszynę do obierania cebuli IMIZUNI, czym w ramach działalności A. sp. z o.o. zajmowali się pracownicy z Ukrainy (pracą w gospodarstwie rolnym, czy sortowaniem warzyw).Ponadto, jak się wydaje, celowe będzie ustalenie, czy skarżąca nabywała także opakowania do warzyw (BIG BAG i worki raszlowe) oraz czy przed nabyciem stołu do sortowania oraz maszyny IMIZUNI spółka posiadała urządzenia do sortowania, pakowania i obierania warzyw. Wreszcie sporządzą uzasadnienie odpowiadające wymogom opisanym w art. 210 § 1 pkt. 6 i § 4 o.p.

Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a należało uchylić zaskarżoną decyzję, o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.

db