Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1213/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2006 r. sprawy ze skargi M. G. i H.G. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2006 r. Minister Środowiska po rozpatrzeniu zażalenia H. i M. G., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2005 r, którym uzgodniono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw płynnych, etylin, oleju napędowego, gazu propan butan oraz realizacji urządzeń budowlanych niezbędnych do użytkowania stacji paliw na działce o nr ewid. [...] w M., na terenie obszaru chronionego krajobrazu stanowiącego otulinę [...] Parku Krajobrazowego.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że stosownie do treści art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak i decyzję o warunkach zabudowy, wydaje się po uzgodnieniu z właściwymi organami. W odniesieniu do terenów położnych w granicach obszaru chronionego krajobrazu decyzje takie wydawane są po uzgodnieniu z wojewodą (pkt 8 powołanego przepisu). Przedmiotowe postępowanie ma na celu ustalenie, w oparciu o obowiązujące przepisy, czy planowana inwestycja może mieć negatywny wpływ na przyrodę obszaru chronionego krajobrazu stanowiącego otulinę [...] Parku Krajobrazowego.

Minister wskazał, iż organ pierwszej instancji uzgadniając realizację inwestycji wykazał brak niezgodności zamierzeń wnioskodawcy z obowiązującymi na przedmiotowym terenie przepisami dotyczącymi ochrony przyrody, tj. rozporządzeniem Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2005 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urzęd. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]) poprzedzonego rozporządzeniem Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] października 2001 r. w sprawie utworzenia na terenach otulin parków krajobrazowych obszarów chronionego krajobrazu (Dz. Urzęd. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]; z 2002 r. Nr [...], poz. [...] i z 2003 r. Nr [...], poz. [...]).

Ponadto Minister Środowiska stwierdził, że planowana inwestycja nie spowoduje również pogorszenia środowiska naturalnego pod postacią zagrożenia dla ludzi, zwierząt oraz ujęć wody pitnej. Nie stanowi ona także istotnych zagrożeń dla dzikich zwierząt ze względu na ogrodzenie terenu, charakter prowadzonej

działalności, położenie w sąsiedztwie trasy komunikacyjnej i terenów zabudowanych. Zdaniem organu odwoławczego zamierzona inwestycja nie powinna również spowodować negatywnego przekształcenia krajobrazu otoczenia. W związku z niepogorszeniem stanu czystości środowiska w otoczeniu, w ocenie organu, brak podstaw do twierdzenia, iż inwestycja będzie miała negatywny wpływ oddziaływania na ludzi.

Skargę na powyższe postanowienie wnieśli M. i H. G. podnosząc, iż zlokalizowanie stacji paliw i obiektów jej towarzyszących na przedmiotowej działce spowoduje ujemne dla nich skutki, gdyż spaliny, opary paliw i gazu uniemożliwią prowadzenie upraw ekologicznych na ich działce, która położona jest w bezpośrednim sąsiedztwie z terenem przeznaczonym pod inwestycję.

W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Stosownie do treści art. 134 § 1 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i granicami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Badając legalność zaskarżonego postanowienia, w oparciu o wyżej powołane przepisy, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek podstawę jej uwzględnienia stanowi naruszenie przez organy art. 7, art. 77 i 107 § 3 kpa.

Przede wszystkim należy stwierdzić, że postanowienia wydane przez organ ochrony przyrody w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.)

mają charakter uznaniowy.

Należy podkreślić, iż organ administracji publicznej, działając w granicach uznania administracyjnego, przed podjęciem rozstrzygnięcia, ma obowiązek wnikliwie i wszechstronnie wyjaśnić stan faktyczny sprawy, a następnie rozpatrzyć go w odniesieniu do przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w sprawie. Rozstrzygnięcia uznaniowe wymagają również uzasadnienia odpowiadającego wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa.

Podnieść należy, że okoliczność, iż przepis prawa materialnego pozostawia sposób rozstrzygnięcia uznaniu organu administracji, nie zwalnia tego organu od obowiązku uzasadnienia faktycznego orzeczenia. Nie może ono opierać się na ogólnym stwierdzeniu, lecz musi zawierać konkretne ustalenia faktyczne, których pełna analiza z punktu widzenia wiedzy specjalistycznej posiadanej przez ten organ, będzie stanowiła podstawę rozstrzygnięcia. Organ zobligowany jest także do podania pełnego uzasadnienie prawnego, w szczególności wyjaśnienia motywów skorzystania ze swych uprawnień. Oznacza to, że organ w każdym wypadku musi podać przesłanki, jakimi się kierował działając w granicach uznania administracyjnego. Przy czym, załatwienie sprawy poprzez wydanie decyzji (postanowienia) nie upoważnia organu do podejmowania rozstrzygnięć mających cechy dowolności.

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że organy obydwu instancji nie przeprowadziły postępowania wyjaśniającego w stopniu wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. W konsekwencji uzasadnienia postanowień nie odpowiadają warunkom określonym w art. 107 § 3 kpa.

Zadaniem organów administracyjnej publicznej prowadzących postępowanie w niniejszej sprawie było ustalenie czy zlokalizowanie wnioskowanej przez inwestora inwestycji na działce nr ew. [...] w M. objętej jedną z form ochrony przyrody określoną w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 880 ze zm.), jaką jest obszar chronionego krajobrazu (art. 6 ust.1 pkt 4 tej ustawy) nie naruszy wymagań związanych z tą ochroną.

Zgodnie z art. 3 w/cyt. ustawy cele ochrony przyrody, które z kolei określa art.

2 ust. 2, są realizowane m.in. przez obejmowanie zasobów, tworów i składników

przyrody formami ochrony przyrody.

Ustawodawca ustanawiając jako jedną z form ochrony przyrody obszar chronionego krajobrazu określił walory terenów, które uzasadniają objęcie ich tą formą ochrony (art. 23 ust. 1), a mianowicie są nimi wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnienie funkcji korytarzy ekologicznych.

Należy stwierdzić, iż organy orzekające w niniejszej sprawie wskazując, że teren przeznaczony jako miejsce realizacji wnioskowanej inwestycji położony jest w obrębie obszaru chronionego krajobrazu stanowiącego jednocześnie otulinę [...] Parku Krajobrazowego, nie wyjaśniły, jakie są wymagania zapewniające ochronę walorów przyrodniczych tego terenu wynikające m.in. z przepisów powołanych przez organ odwoławczy, jak również nie rozważyły ewentualnych negatywnych skutków przedmiotowej inwestycji na przyrodę, w oparciu o wiedzę zawartą w raporcie oddziaływania na środowisko, w szczególności w aspekcie zachowania wartości przyrodniczych tego obszaru, które zadecydowały o objęciu go tą formą ochrony.

Wobec powyższego Sąd uznał, że kwestionowane postanowienia zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Brak szczegółowych ustaleń faktycznych nie pozwala na ocenę, czy dokonane uzgodnienie projektowanej inwestycji mieści się w granicach uznania administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.

O kosztach nie orzeczono ze względu na brak wniosku uprawnionego podmiotu.