Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 107/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6100 Nabycie mienia państwowego z mocy prawa przez gminę
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1,  art. 11 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 1990 nr 32 poz 191
law: Ustawa z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych.
article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędziowie WSA Marta Kołtun - Kulik WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2011 r. sprawy ze skargi Miasta L. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącego Miasta L. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z [...] listopada 2010 r., nr [...], po rozpatrzeniu wniosku Gminy L. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 1996 r., nr [...] dotyczącą nabycia przez Miasto L. z mocy prawa nieodpłatnie własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], opisanej w ewidencji gruntów w jednostce ewidencyjnej L., obrębie L., uregulowanej w księdze wieczystej KW nr [...], zgodnie ze sporządzonym spisem, opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...].

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie sprawy.

Wojewoda [...] decyzją z [...] listopada 1996 r. nr [...] stwierdził nabycie przez Miasto L. z mocy prawa nieodpłatnie własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], opisanej w ewidencji gruntów w jednostce ewidencyjnej L., obrębie L., uregulowanej w księdze wieczystej KW [...], opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [..].

Pismem z dnia 8 stycznia 2010 r., uzupełnionym pismem z dnia 20 lipca 2010 r., Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1996 r. nr [...].

Z informacji przekazanej przez Prezydenta Miasta L. wynika, że na nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] znajduje się budynek powojenny, który nie powstał z działalności inwestycyjnej Ministra Spraw Wewnętrznych lub podległych mu organów. Prezydent wskazał również, iż dla opisywanej nieruchomości prowadzona była księga wieczysta nr [...], gdzie jako podstawę nabycia nieruchomości przez Skarb Państwa wpisano "prawo własności wpisu w księdze wieczystej KW nr [...], po odłączeniu z tej księgi przeniesiono na wniosek z dnia 09.01.1980 r., co w księdze wieczystej wpisano dnia 09.01.1980 r.".

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji prowadząc w pierwszej instancji postępowanie administracyjne zauważył, że decyzja Wojewody [...] z [...] listopada 1996 r. została wydana na podstawie przepisu art. 5 ust 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę pracownikach samorządowych (Dz. U. nr 32, poz. 191 ze zm.). Organ zaznaczył, że stosowanie regulacji powyższego przepisu wyłączył art. 11 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zaznaczył, że z wyjaśnień Urzędu Miasta L. oraz zebranej dokumentacji wynikało, że nieruchomość oznaczona jako działka nr [...], położona przy ul.[...], nie uległa podziałowi geodezyjnemu. W budynku wielorodzinnym zlokalizowanym na przedmiotowej nieruchomości został zbyty jeden lokal mieszkalny na rzecz J. S. – akt notarialny Rep. "[...] z dnia [..] stycznia 1980 r. Następnie spadkobierczyni J S. – M. O. zd. S. aktem notarialnym z [...] marca 1983 r., Rep. [...] przeniosła na męża B. O. własność lokalu mieszkalnego nr [...], położnego w L. przy ul. [...] wraz z udziałem w prawie użytkowania wieczystego ułamkowej części działki gruntu na którym budynek jest posadowiony.

Organ pierwszej instancji zauważył, że w opisywanym budynku znajduje się również lokal nr [...], który mocą decyzji Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w L. o przydziale mieszkania funkcyjnego z dnia 10 listopada 1989 r., nr [...] został przekazany na rzecz B. S., pracownika Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w L.

Organ nadmienił, że obowiązujące na dzień 27 maja 1990 r. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 1988 r. w sprawie określenia rodzajów gruntów, które uważa się za niezbędne na cele obronności i bezpieczeństwa Państwa (Dz. U. Nr 33. poz. 240 ze zm.) stanowiące wykonanie przepisu art. 4 ust. 2a ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22. poz. 9 ze zm.) w § 1 pkt 1 lit a przypisywało na cele obronności i bezpieczeństwa Państwa nieruchomości wykorzystywane na zakwaterowanie żołnierzy zasadniczej służby wojskowej, żołnierzy zawodowych oraz funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa, Milicji Obywatelskiej i Służby Więziennej.

Reasumując Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wskazał, że w sprawie przedmiotowej zaistniały przesłanki z art. 11 ust. 1 pkt 1 wskazanej wyżej ustawy, bowiem bezspornym jest fakt, że powyższy lokal służył wykonaniu zadań publicznych należących do właściwości organów władzy państwowej, co wykluczało komunalizację w oparciu o art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające (...), tym samym bezopornym jest, że decyzja Wojewody [...] z [..] listopada 1996 r. nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem art. 11 ust. 1 pkt 1 tej ustawy.

Organ podkreślił również, że fakt sprzedaż lokalu w budynku przy ul. [...] w L. to jest lokalu nr [...], która miała miejsce przed dniem wejścia w życie cytowanej ustawy nie wyklucza stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej, bowiem jego zbycie miało miejsce przed wydaniem tej decyzji, wobec czego sprzedaż lokalu nie jest konsekwencją decyzji komunalizacyjnej i nie wywołuje nieodwracalnych skutków prawych w rozumieniu art. 156 § 2 Kpa.

Organ pierwszej instancji wskazał, że decyzja komunalizacyjna Wojewody [...] z [...] listopada 1996 r. nr [...] jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa to jest art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające (...), co obliguje organ do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Organ podkreślił również, że opis mienia w karcie inwentaryzacyjnej nr [...] stanowiącej integralną część decyzji nie odpowiadał rzeczywistemu stanowi prawnemu nieruchomości i nie był sporządzony w sposób wyczerpujący. W karcie inwentaryzacyjnej widniała informacja, że sporna działka jest zabudowana, jednak nie dokonano adnotacji o oddaniu w użytkowanie wieczyste właścicielowi sprzedanego lokalu ułamkowej części gruntu, a Wojewoda w omawianej decyzji komunalizacyjnej tych kwestii należycie nie wyjaśnił, więc w tym zakresie decyzja komunalizacyjna narusza rażąco prawo.

Wobec powyższego Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1996 r., nr [...].

Od decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2010 r., Gmina L. wniosła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W toku postępowania drugoinstancyjnego Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zauważył, że oceniając po raz kolejny argumenty wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zasadnym jest podtrzymanie dotychczasowego stanowiska zajętego w sprawie, gdyż nie znaleziono podstaw prawnych do zmiany dotychczasowego rozstrzygnięcia.

W szczególności organ zaznaczył, że wyżej wskazany wniosek nie zawiera żadnych nowych, istotnych dla sprawy okoliczności (popartych dowodami), które mogłyby czynić zasadnym uchylenie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2010 r.

W szczególności organ zauważył, że przepisem wyłączającym komunalizacyjne działanie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. jest art. 11 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Stosowne do tego przepisu mienie ogólnonarodowe o którym mowa w art. 5 ust 1-3 tej ustawy nie staje się mieniem komunalnym, jeżeli składniki tego mienia w dniu wejścia w życie ustawy to jest 27 maja 1990 r. służyły wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej oraz organów władzy państwowej.

Organ wyjaśnił, że z zebranego materiału dowodowego, w tym w szczególności z aktu notarialnego Rep. [...] wynika, że w budynku wielomieszkaniowym zlokalizowanym na nieruchomości oznaczonej jako działka [...] położonej przy ul. [...] został zbyty jeden lokal mieszkalny na rzecz J. S. Postanowieniem Sądu Rejonowego w L. z dnia [..] sierpnia 1982 r., sygn. akt [...], spadek po J. S. z mocy testamentu nabyła w całości córka M. K. zd. S. Aktem notarialnym z dnia [...] marca 1983 r., Rep. [...] M. O. przeniosła na rzecz męża B. O. własność lokalu mieszkalnego nr [...], położnego w L. przy ul. [...], wraz z udziałem w prawie użytkowania wieczystego ułamkowej części działki gruntu na którym jest posadowiony budynek.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zauważył, że komunalizacja mienia została dokonana z rażącym naruszeniem art. 5 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i pracownikach samorządowych (Dz. U. nr 32, poz. 191 ze zm.), bowiem składniki mienia ogólnonarodowego nie stają się mieniem komunalnym, jeżeli służą wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej, sądów lub organów władzy państwowej.

Organ zauważył również, że obowiązujący na dzień komunalizacji akt wykonawczy wydany na podstawie przepisu art. 4 ust. 2a ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (Dz. U. nr 22, poz. 99 ze zm.) w § 1 pkt 1 lit. a wskazywał, że nieruchomość ta była wykorzystywana na cele obronności i bezpieczeństwa w tym na zakwaterowanie żołnierzy zasadniczej służby wojskowej, żołnierzy zawodowych oraz funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa, Milicji Obywatelskiej i Służby Więziennej. Zatem lokale mieszkalne znajdujące się w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w L. służyły wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej.

Ponadto organ zaznaczył, że ustosunkowując się do argumentów zaprezentowanych przez stronę skarżącą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wyjaśnić należy, że zapewnienie mieszkań policjantom nie należy do zadań własnych gminy.

Wobec powyższego Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] sierpnia 2010 r.

Na powyższą decyzję Prezydent Miasta L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jej uchylenia. Wydanemu orzeczeniu organ zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji polegający na pominięciu faktu, że budynek posadowiony na działce gruntu nr [...] znajdował się w dacie ustawowej komunalizacji w ewidencji środków trwałych Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej jak również nieuwzględnieniu, że źródłem finansowania budowy budynku przy ulicy [...] nie były środki pochodzące z działalności inwestycyjnej Ministra Spraw Wewnętrznych lub podległych mu organów.

W uzasadnieniu skargi Prezydent Miasta L. podkreślił, że gmina jako wspólnota samorządowa mieszkańców o określonym terytorium podjęła działania mające na celu pozyskiwanie nieruchomości na których mogłaby realizować i tworzyć zasób mieszkaniowy gminy. Do efektywnej realizacji tych zadań potrzebny jest majątek i dlatego Gmina Miasta L. wystąpiła o nieodpłatne przekazanie nieruchomości zabudowanej położnej w L. przy ulicy [...], oznaczonej według ewidencji gruntów numerem działki [...].

Prezydent Miasta L. zauważył, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazywał, że zgodnie z uchwałą Rady Ministrów z dnia 9 lipca 1990 r., nr 104 w sprawie sposobu dokonywania inwentaryzacji mienia komunalnego (Monitor Polski z 1990 r., nr 30, poz. 235) źródła informacji do wykonywania kart inwentaryzacyjnych stanowiących integralną część decyzji wojewody w sprawie stwierdzenia nabycia mienia komunalnego stanowiły m.in. dane zawarte w operacie ewidencji gruntów, księdze wieczystej i zbiorach dokumentów oraz wpisy w księgach wieczystych. Według stanu na dzień ustawowej komunalizacji prawo użytkowania wieczystego ustanowione na nieruchomości będącej przedmiotem rozstrzygnięcia zawartego w decyzji nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] sierpnia 2010 r. stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] nie było ujawnione w księdze wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości (KW nr [...] ) i dlatego sporządzona przez komisję inwentaryzacyjną karta inwentaryzacyjna nr [...] stanowiąca integralną część decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 1996 r. nie zawierała adnotacji o oddaniu w użytkowanie wieczyste właścicielowi sprzedanego lokalu ułamkowej części gruntu. Obowiązek ujawnienia takiego zapisu wynika z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 września 2001 r. w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów (Dz. U. Nr 102, poz. 1122 ze zm.) to jest art. 49 ust. 2 do którego stosuje się odpowiednio przepisy ust. 1 tego artykułu.

Skarżący zaznaczył również, że przedmiotowy budynek powstał w okresie powojennym ze środków nie pochodzących z działalności inwestycyjnej Ministra Spraw Wewnętrznych lub podległych mu organów. Według stanu na dzień 1 stycznia 1990 r. budynek położony w L. przy ulicy [...] figurował w ewidencji środków trwałych Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w L., dla którego organem założycielskim był Prezydent Miasta L.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Skarga jest uzasadniona, choć z innych względów, niż w niej podniesione.

Dla wyjaśnienia kwestii legalności decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1996 r., nr [...] niezbędne jest odwołanie się do uchwały Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 lutego 1994 r., sygn. akt W 12/92, (OTK 1994/1/16), w której Trybunał dokonał powszechnie obowiązującej wykładni przepisu art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych na tle sprawy, gdzie z określonego mienia korzystały zarówno organy gminy jak i organy administracji rządowej. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do rad narodowych i organów administracji państwowej stopnia podstawowego określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające (...) nie stało się mieniem komunalnym, jeżeli zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 1 tejże ustawy składniki tego mienia w dniu wejścia w życie tej ustawy, tj. 27 maja 1990 r., służyły wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości kierowników urzędów rejonowych (...). Trybunał wskazał też, że niepodzielne składniki mienia ogólnonarodowego (państwowego), o którym jest mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. (...), jeżeli w dniu 27 maja 1990 r. służyły jednocześnie wykonywaniu zadań należących do właściwości organów komunalnych i organów państwowych określonych w art. 11 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, stały się w tym dniu z mocy prawa przedmiotem współwłasności Skarbu Państwa i odpowiednich komunalnych osób prawnych w częściach ułamkowych odpowiadających wykonywanym przez nie zadaniom. Wysokość udziałów określa wojewoda na podstawie art. 18 ust. 1 przedmiotowej ustawy.

Zatem dla oceny legalności kwestionowanej decyzji komunalizacyjnej znaczenie ma to, czy Wojewoda [...] stosując w 1996 r. przepis art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. niezgodnie z ustaloną wcześniej (w 1994 r.) przez Trybunał Konstytucyjny powszechnie obowiązującą wykładnią art. 5 ust. 1 i art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy wprowadzającej, wydał decyzję z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa) - przepisu art. 5 ust. 1. Organ nadzoru winien zatem ocenić, czy Wojewoda [...] działając na podstawie art. 5 ust. 1, przepis ten rażąco naruszył, skoro w kwestionowanej decyzji komunalizacyjnej nie ustalił udziałów w przedmiotowym mieniu jakie ma gmina i Skarb Państwa i nie stwierdził, że w dniu 27 maja 1990 r. Miasto L. stało się z mocy prawa współwłaścicielem gruntu przy ul. [...], stosownie do przysługującego mu udziału we współwłasności gruntu obejmującego działkę nr [...].

Zastrzeżenia Sądu budzi to, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r. ogólnikowo ocenił, że kwestionowana decyzja rażąco narusza prawo (organ nie wskazał jaki konkretnie przepis), z tego powodu, że w sprawie nie wyjaśniono stanu prawnego mienia, tj. w karcie inwentaryzacyjnej pominięto odrębną własność lokalu nr [...] wraz z ze związanym z tym prawem udziałem w częściach wspólnych budynku i urządzeń oraz udziałem w użytkowaniu wieczystym gruntu przy ul. [...]. Z kolei w decyzji z dnia [...] listopada 2010 r. Minister wskazując, że w budynku posadowionym na przedmiotowym gruncie znajdował się jeden wykupiony lokal mieszkalny oraz jeden lokal wykorzystywany jako mieszkanie funkcyjne, uznał, że lokale mieszkalne służyły wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej.

Odnosząc się do tych zagadnień Sąd zwraca uwagę, że brak wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 Kpa) może być rozpatrywany jako wada nie tyle decyzji, lecz jako wada postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie decyzji mogąca stanowić przede wszystkim podstawę wznowienia określoną w art. 145 § 1 w pkt 4 bądź w pkt 5 Kpa. Błędne jest natomiast stanowisko Ministra, co do tego, że wykupiony lokal służył wykonywaniu zadań, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Uszło uwadze organu, że ustanowienie odrębnej własności lokalu wraz z odpowiednim udziałem w urządzeniach i wspólnych częściach budynku i udziałem w prawie użytkowania wieczystego gruntu dla którego została założona księga wieczysta Kw nr [...] niewątpliwie miało miejsce (wynika to z § 1 aktu notarialnego z dnia 21 marca 1983 r. Rep. [...]). Zdarzenie to spowodowało, że w dniu 27 maja 1990 r. nieruchomość lokalowa nie służyła już wykonywaniu zadań publicznych przez organy, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1, lecz była wykorzystywana na potrzeby prywatnej osoby fizycznej – nabywcy lokalu.

W takim przypadku organ nadzoru winien ustalić, czy stwierdzenie przez Wojewodę [...] nabycia z mocy prawa mienia obejmującego całą działkę nr [...] (co odnosiło się również do części składowych gruntu, a więc i budynku przy ul [...]), bez wyraźnego wyłączenia z komunalizacji (co winno wynikać z osnowy decyzji komunalizacyjnej) mienia obejmującego odrębną własność lokalu nr [...], świadczyło o wydaniu decyzji komunalizacyjnej obciążonej jedną z wad nieważności, o których mowa w art. 156 § 1 Kpa. Przy czym jak zasadnie wskazał skarżący, do wyjaśnienia zagadnienia stanu prawnego lokalu niezbędne jest wyjaśnienie, czy przeniesienie prawa własności lokalu dokonane umową z dnia [...] marca 1983 r. Rep. [...] było skuteczne (tzn. czy przed dniem 27 maja 1990 r. dokonano wpisu do księgi wieczystej prawa użytkowania wieczystego będącego prawem związanym z odrębną własnością lokalu).

W ocenie Sądu, brak wyjaśnienia wskazanych wyżej zagadnień i niedokonanie oceny legalności decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1996 r., nr [...] w kontekście tych zagadnień świadczy o tym, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie dokonał dokładnego i pełnego wyjaśnienia sprawy w aspekcie faktycznym i prawnym, przez co naruszył art. 156 § 1 Kpa, a naruszenie to było istotne i mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ nadzoru ponownie dokona oceny zgodności z prawem kwestionowanej decyzji komunalizacyjnej z uwzględnieniem zaprezentowanej w niniejszym wyroku oceny prawnej.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd zauważa, że dla oceny legalności decyzji komunalizacyjnej znaczenie ma stan faktyczny i prawny istniejący w dniu 27 maja 1990 r., ponieważ decyzja ta jest decyzją deklaratoryjną – potwierdza jedynie nabycie mienia przez gminę, które nastąpiło w dniu 27 maja 1990 r. z mocy samego prawa. Dla oceny legalności decyzji komunalizacyjnej nie ma znaczenia to, czy budynek znajdujący się na przedmiotowym gruncie został wybudowany w okresie powojennym oraz to kto finansował jego budowę. Poza sporem jest, że w dniu 27 maja 1990 r. budynkiem przy ul. [...] zarządzała jednostka organizacyjna podległa terenowemu organowi administracji państwowej stopnia podstawowego, ponieważ wynika to z przepisów art. 1 pkt 13 lit. B lit. f ustawy z dnia 17 maja 1990 r. o podziale zadań i kompetencji określonych w ustawach szczególnych pomiędzy organy gminy a organy administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 34, poz. 198 ze zm.) w zw. z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. Prawo lokalowe (Dz. U. z 1987 r. Nr 30, poz. 165 ze zm.) oraz oświadczenia skarżącego zawartego w skardze, a brak dowodów na to, że zarząd budynkiem w sensie prawnym sprawował inny podmiot. Na prawo zarządu ustanowione w stosunku do powyższego budynku nie miało wpływu faktyczne wykorzystywanie lokalu nr 5 dla realizacji zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rangi wojewódzkiej podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych. Przeznaczenie takiego lokalu mieszkalnego wraz z odpowiadającym mu udziałem w gruncie i częściach wspólnych budynku i urządzeń miało jednak znaczenie dla określenia przedmiotu nabycia mienia w trybie art. 5 ust. 1, ponieważ przepis art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy stał na przeszkodzie komunalizacji tej części mienia, które było faktycznie wykorzystywane dla realizacji zadań publicznych należących do organów administracji rządowej.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 i art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.