Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 399/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Zasądzono zwrot kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 7, 8 par. 1, 11, 138 par. 2 k.p.a. , 136 par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 64 a, 64 e, art. 151a
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 29 września 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz (spr.) Asesor WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 września 2021 roku sprawy ze sprzeciwu A. C. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz wnoszącego sprzeciw kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako SKO lub Kolegium) decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A. C. (dalej też jako strona lub skarżący) od decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] stycznia 2021 r. znak: [...], odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego, budynku gospodarczego i wiaty magazynowej w zabudowie zagrodowej, przewidzianej do realizacji na terenie działek nr ewid. gruntów [...], [...], obręb U., gmina K., działając na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. Z 2018 r., poz. 570), art. 127 § 2 i art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z roku 2020, poz. 256; dalej k.p.a.) oraz art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 293, dalej u.p.z.p.), uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco.

Skarżący wnioskiem z dnia [...] lipca 2019 r. zwrócił się do Wójta Gminy K. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego, budynku gospodarczego i wiaty magazynowej w zabudowie zagrodowej, przewidzianej do realizacji na terenie działek nr ewid. gruntów [...], [...]. obręb U., gmina K.. Postępowanie w sprawie zostało wszczęte [...] lipca 2019 r. o czym zawiadomiono strony postępowania.

Wójt Gminy K. w dniu [...] listopada 2019 r. wydał decyzję znak: [...], którą odmówił ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji, z uwagi na niespełnienie warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Zdaniem organu w obszarze analizowanym nie występuje zabudowa pozwalająca na określenie wymagań dla wnioskowanej przez skarżącego inwestycji w zakresie intensywności zabudowy i szerokości elewacji frontowej.

Powyższa decyzja w wyniku wniesienia odwołania przez A. C., decyzją SKO w P. z dnia [...] marca 2020 r. znak: [...] została w całości uchylona, a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

SKO stwierdziło, że Wójt nie podjął czynności w celu ustalenia czy w sprawie została spełniona przesłanka z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. Organ I instancji nie ustalił jakiej wielkości gospodarstwo rolne prowadzi inwestor, a także jaka jest średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w gminie K.. Kolegium zwróciło również uwagę na braki w części tekstowej analizy urbanistycznej, z której nie wynika jakie działki były brane pod uwagę. Ponadto zdaniem SKO decyzja została wydana z naruszeniem zasad postępowania art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz 7 i 77 k.p.a.

Wójt Gminy K. decyzją z [...] stycznia 2021 r. nr [...], odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego, budynku gospodarczego i wiaty magazynowej w zabudowie zagrodowej, przewidzianej do realizacji na terenie działek nr ewid. gruntów [...], [...], obręb U., gmina K..

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że organ nie znalazł podstaw do zastosowania art. 61 ust. 4 u.p.z.p. gdyż wnioskodawca prowadzi gospodarstwo rolne o powierzchni 1,6701 ha, natomiast średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w gminie K. wynosi 16,1277 ha. Wobec tego organ rozpatrywał spełnienie wszystkich przesłanek wskazanych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. stwierdzając że inwestycja nie spełnia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

Tym samym Wójt powtórzył swoje stanowisko, że w obszarze analizowanym nie znaleziono zabudowy pozwalającej na określenie wymagań parametrów dla wnioskowanej inwestycji w zakresie: intensywności zabudowy i szerokości elewacji frontowej.

W decyzji wskazano, że powierzchnia zabudowy w obszarze analizowanym kształtuje się na poziomie od 0,6% do 1,2% powierzchni działki. Średnia powierzchnia zabudowy wynosi ok. 0,9%. Według § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003 Nr 164, poz. 1588, zwane dalej "rozporządzeniem'') wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. W analizowanym przypadku nie wystąpiła taka okoliczność, gdyż planowana powierzchnia zabudowy wynosząca 2,3% powierzchni terenu inwestycji przekracza średni wskaźnik powierzchni zabudowy - 0,9%. Natomiast § 5 ust. 2 rozporządzenia dopuszcza możliwość wyznaczenia innego wskaźnika zabudowy, jeśli wynika to z analizy. Jednak przedmiotowa inwestycja przekracza wartość średnią oraz prawie dwukrotnie wartość maksymalną. Wobec tego zdaniem organu nie ma możliwości zastosowania odstępstwa zawartego w § 5 ust. 2 rozporządzenia. Przedmiotowa inwestycja, przy takich parametrach, wpłynie negatywnie na ład przestrzenny okolicy.

Dalej organ podał, że szerokość elewacji frontowej budynków w obszarze analizowanym kształtuje się w przedziale od 4,0 m do 16,0 m, przy czym średnia szerokość to ok. 8,8 m, a z tolerancją +/- 20% wynosi od 7,0 m do 10,6 m. Maksymalna wartość dla budynku mieszkalnego to 11,0 m. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Jednak § 6 ust. 2 rozporządzenia dopuszcza wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy. Projektowana wartość szerokości elewacji frontowej dla budynku gospodarczego i wiaty magazynowej jest zgodna z wynikiem analizy. Natomiast wnioskowana wartość szerokości elewacji frontowej dla budynku mieszkalnego przekracza wynikowy przedział oraz maksymalną wartość dla budynków o tożsamej funkcji znajdujących się w obszarze analizy, których szerokość elewacji frontowej wynosi maksymalnie ok. 11m. Dlatego nie ma podstawy zastosowania odstępstwa zawartego w § 6 ust. 2 rozporządzenia, w sytuacji gdy we wniosku wskazano szerokość 12,5 m. Zdaniem organu zakłócałoby to ład przestrzenny okolicy.

Pozostałe warunki z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. zostały spełnione, niemniej jednak tylko łączne spełnienie przesłanek z powołanego przepisu pozwala na wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy.

Od powyższej decyzji odwołanie w terminie ustawowym złożył A. C., nie zgadzając się z treścią zaskarżonej decyzji, której zarzucił:

1. naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na błędnym ustaleniu, iż w obszarze analizowanym obejmującym dz. nr [...] i [...] obręb U. nie ma zabudowy pozwalającej na określenie wymagań parametrów dla wnioskowanej inwestycji,

2. naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie i wyznaczenie nieprawidłowego obszaru analizowanego wokół działek nr [...] i [...] obręb U. poprzez nie uwzględnienie znajdujących się w obszarze analizowanym zabudowanych dz. nr [...] i [...],

3 naruszenie § 5 ust. 2 i § 6 ust. 2 rozporządzenia poprzez wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu ze względu na znaczne wielkości działek znajdujących się w obszarze analizowanym w stosunku do powierzchni działek skarżącego.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o ustalenie warunków zabudowy przez organ II instancji lub ewentualnie uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

Opisaną we wstępie decyzją SKO w P. uchyliło decyzję Wójta i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Kolegium wskazało, że wniosek złożony przez A. C. w niniejszej sprawie był niekompletny. Zgodnie z art. 52 ust. 2 punkt 1 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora, przy czym ust. 2 określa treść wniosku, który powinien zawierać między innymi planowany sposób zagospodarowania terenu oraz charakterystykę zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowych obiektów budowlanych, przedstawionych w formie opisowej i graficznej (art. 52 ust. 2 punkt 2 podpunkt b ustawy). Tymczasem w niniejszej sprawie do wniosku o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, wolnostojących, na części działki o nr ewid. gruntów [...]. położonej w obrębie geodezyjnym [...], gmina D., nie dołączono charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowych obiektów budowlanych, przedstawionych w formie graficznej oraz zapewnienia gestorów sieci o możliwości przyłączenia wnioskowanego przedsięwzięcia budowlanego do istniejących lub projektowanych mediów. (cytat, str. 3 uzasadnienia decyzji- uw. Sądu).

Kolegium wskazało, że jednym z warunków wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest to, by istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem art. 61 ust. 5 u.p.z.p. było wystarczające dla zamierzenia budowlanego. SKO stwierdziło, że w aktach sprawy brak jest dowodu świadczącego o zagwarantowaniu uzbrojenia koniecznego do realizacji wnioskowanej inwestycji w zakresie urządzeń energetycznych. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ I instancji przy właściwych dowodach dokona oceny spełnienia warunku określonego w treści art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.

Dalej Organ odwoławczy podał, że analiza funkcji cech zabudowy i zagospodarowania terenu znajdująca się w aktach sprawy organu I instancji została wykonana niezgodnie z § 3 Rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem obszar analizy został wyznaczony z naruszeniem § 3 rozporządzenia. Przedłożona przez wnioskodawcę mapa nie pozwala na prawidłowe wyznaczenie obszaru analizowanego, bowiem obszar analizowany w wielkości trzykrotności frontu nie został wyrysowany dookoła, a więc z każdej strony działki budowlanej objętej wnioskiem. Ponadto skarżący w odwołaniu od decyzji Wójta wskazywał, że działka [...], której fragmenty obejmuje obszar analizowany nie została ujęta w przeprowadzonej przez organ I instancji, a także że działka nr [...] zabudowana jest budynkiem mieszkalnym i gospodarczym. Wobec powyższego SKO stwierdziło, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ I instancji winien wyjaśnić powyższą kwestię.

Zdaniem Kolegium brak prawidłowo przeprowadzonej analizy i wyznaczenia obszaru analizowanego narusza zasadę prawdy obiektywnej - art. 7 i art. 77 k.p.a. Decyzja ta również zawiera braki w zakresie uzasadnienia, co stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji narusza art. 6 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej działa na podstawie przepisów prawa, art. 7 k.p.a., który stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz art. 77 § 1 k.p.a., który wskazuje, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku koniecznego do wydania decyzji o przekonującej treści. W ocenie Kolegium organ I instancji nie ustalił w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy w związku z brakiem prawidłowej analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zatem nie można stwierdzić, czy prawidłowo zastosowano przepisy materialne. Ponadto organ I instancji dokonywał nieprawidłowego doręczenia decyzji- kierując jedną decyzję do osób pozostających w związku małżeńskim.

Następnie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynął sprzeciw A. C., w którym wniósł on o uchylenie decyzji SKO i zarzucił jej:

1. naruszenie przepisów postępowania art. 104 k.p.a. poprzez wskazanie uchybień w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które w ogóle nie dotyczą inwestycji określonej we wniosku,

2. naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na błędnym ustaleniu, iż w obszarze analizowanym obejmującym dz. nr [...] i [...] obręb U. nie ma zabudowy pozwalającej na określenie wymagań parametrów dla wnioskowanej inwestycji, podczas gdy z wniosku wynika, że dotyczy on ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego w zabudowie zagrodowej,

3. naruszenie art. 153 P.p.s.a. poprzez pominięcie treści uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...].03.2019 r. sygn. akt II SA/Po [...]

4 naruszenie przepisów postępowania art. 138 § 2 k.p.a. poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na błędnym przyjęciu, iż naruszenia organu I instancji uniemożliwiają wydanie decyzji rozstrzygającej istotę sprawy w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 Kpa.

W odpowiedzi na sprzeciw SKO wniosło o jego oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Przedmiotem kontroli sądowej jest wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lutego 2021 r. uchylająca decyzję Wójta Gminy K. z [...] stycznia 2021 r. odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego, budynku gospodarczego i wiaty magazynowej w zabudowie zagrodowej, przewidzianej do realizacji na dz. nr [...], [...] U. gmina K. i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Rozstrzygnięcie Sądu wydane w niniejszej sprawie wymaga na wstępie kilku uwag natury ogólnej odnoszących się do instytucji sprzeciwu od decyzji kasacyjnej.

W myśl art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zgodnie z art. 64e p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151a § 1 zd. 1. p.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a.). Zatem sąd administracyjny rozpatrując sprzeciw ogranicza się jedynie do oceny, czy ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a.

Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wydanie zatem przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej jest dopuszczalne w przypadku, gdy zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: po pierwsze organ stwierdzi, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania i po drugie uzna, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Sąd wyjaśnia, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy" na gruncie art. 138 § 2 k.p.a. jest równoznaczny z nieprzeprowadzeniem przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.). Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ I instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (por. wyrok NSA z 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15 – dostępny w bazie orzeczeń CBOSA).

Przypomnieć w tym miejscu należy także o zasadach ogólnych postępowania administracyjnego, w tym w szczególności zasadzie prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 § 1 k.p.a.), zasadzie przekonywania (art. 11 k.p.a.)

Obowiązek sporządzenia uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wiąże się także z wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć. Motywy decyzji muszą być tak ujęte, aby strona zainteresowana mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy jej wydaniu. Zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa wymaga natomiast takiego sporządzania uzasadnienia orzeczenia, by nawet strona której stanowisko nie zostało przez organ uwzględnione mogła stwierdzić, iż jej argumenty zostały przez organ administracji rzetelnie i wnikliwie zbadane, a ich odrzucenie stanowiło wyraz analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, a nie jedynie pominięcia, względnie zlekceważenia ich przez organ administracji publicznej. Także spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 § 1 k.p.a. wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody.

Tak sporządzone uzasadnienie daje również rękojmię, iż organ dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Nieuzasadnienie zaś orzeczenia w sposób właściwy narusza uprawnienia strony i podstawowe zasady postępowania administracyjnego (art. 7 - 10 k.p.a.), a tym samym stanowi podstawę do uchylenia takiej decyzji.

Wskazać również trzeba, że zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji składa się z uzasadnienia faktycznego, zawierającego w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej oraz uzasadnienia prawnego zawierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zadecydowały o treści decyzji. W myśl art. 140 k.p.a. wymogi te znajdą zastosowanie również do decyzji wydanej przez organ II instancji.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, iż zaskarżona sprzeciwem decyzja SKO w P. nie spełnia powyższych wymogów.

Przede wszystkim rozważania Kolegium (po przywołaniu przepisów u.p.z.p. i rozporządzenia- uw. Sądu) otwiera fragment dotyczący wniosku o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, wolnostojących, na części działki o nr ewid. gruntów [...], położonej w obrębie geodezyjnym [...]. Tymczasem wniosek skarżącego dotyczył ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego, budynku gospodarczego i wiaty magazynowej w zabudowie zagrodowej, przewidzianej do realizacji na terenie działek nr ewid. gruntów [...], [...], obręb U., gmina K..

Zdaniem Sądu powyższy fragment prawdopodobnie został skopiowany z innej decyzji Kolegium, dotyczącej innych warunków zabudowy. W świetle powyższego nie wiadomo, jak daleko dalsze rozważania SKO dotyczą oceny odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji skarżącego A. C., a w jakim momencie wywód prawny decyzji należy zastosować do niniejszej sprawy.

Co więcej w zaskarżonej decyzji skopiowany został również inny fragment, dotyczący spełnienia przesłanki określonej w art. 61 ust. 4 u.p.z.p. (str. 6 uzasadnienia) bowiem pochodzi on z decyzji Kolegium z dnia [...] marca 2020 r. która poprzedzała wydaną w niniejszej sprawie decyzję pierwszoinstancyjną z [...] stycznia 2021r. (k. 283 verte- 284 akt sprawy). W tym wypadku rozważania te są o tyle chybione, gdyż organ I instancji zastosował się do zaleceń decyzji z [...] marca 2020 r. i zbadał kwestie powierzchni gospodarstwa rolnego w zabudowie zagrodowej, dochodząc do przekonania, że art. 61 ust. 4 u.p.z.p. nie znajdzie w sprawie zastosowania.

Fragment decyzji Kolegium dotyczący wad analizy urbanistycznej, w zasadzie zawiera szerokie przywołanie orzecznictwa dotyczącego wyznaczenia obszaru analizowanego (str. 4 uzasadnienia decyzji). Z wyżej podniesionych powodów trudno jednak stwierdzić, czy rozważania te przystają do sprawy A. C., czy również zostały przeniesione z innego uzasadnienia. Wobec tego Sąd nie znalazł podstaw aby się do nich odnieść.

Akapit uzasadnienia, który dotyczy niniejszej sprawy odnosi się do kwestii nieuwzględnienia działki nr [...] i [...] w obszarze analizowanym (gdyż został podniesiony jako zarzut odwołania) i prawdopodobnie fragment dotyczący braku dowodu świadczącego o zagwarantowaniu uzbrojenia koniecznego do realizacji wnioskowanej inwestycji w zakresie urządzeń energetycznych, gdyż Sąd stwierdził brak tego dokumentu w aktach sprawy. Zasadnie również SKO zaakcentowało kwestię nieprawidłowości doręczeń decyzji I instancji osobom pozostającym w związku małżeńskim jedną przesyłką.

Niemniej jednak zasadnicza treść decyzji SKO zdaniem Sądu kontroli się nie poddaje. Nie jest rolą Sądu dopasowywanie fragmentów uzasadnienia do okoliczności sprawy. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika w sposób nie budzący wątpliwości, by organ odwoławczy dokonał kompleksowej kontroli prawidłowości przeprowadzenia postępowania w sprawie przez organ I instancji i wnikliwie rozpoznał sprawę, dochodząc do przekonania że wymaga ona ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów art. 107 § 3 k.p.a. W niniejszej sprawie organ dopuścił się naruszenia art. 7, 8 § 1, 11 k.p.a. a w konsekwencji i art. 138 § 2 k.p.a. Z tego względu sprzeciw okazał się zasadny, a zaskarżona decyzja SKO podlegała uchyleniu.

Na marginesie Sąd wskazuje skarżącemu, że w niniejszej sprawie nie ma związania (res iudicata) wyrokiem o sygn. II SA/Po [...], gdyż dotyczył on innej sprawy skarżącego, zainicjowanej innym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy.

Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy sporządzi prawidłowe uzasadnienie wydanej decyzji, przy uwzględnieniu rzeczywistego stanu faktycznego, wyjaśniając motywy swojego rozstrzygnięcia. SKO jeszcze raz zweryfikuje, czy w sprawie, która była już 2 razy rozpoznawana przez organ I instancji nie jest możliwe uzupełnienie materiału dowodowego na etapie postępowania przez Kolegium (art. 136 § 1 k.p.a.).

Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151a § 1 zd. 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania, na które składa się kwota [...]zł tytułem opłaty sądowej od sprzeciwu, Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.