Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1639/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 6 ust. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 70 par. 6 pkt 1, art. 133, art. 92 psr. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Wesołowska, Sędziowie sędzia WSA Dominik Gajewski, sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi J.S. i K. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...]., wszczął postępowanie kontrolne wobec J.S. i K.S. (dalej Skarżący lub Strona), w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2007-2008.

Ustalenia poczynione w toku postępowania kontrolnego wykazały, iż Państwo J.S. i K.S. w dniu 15.04.2008r. złożyli do Urzędu Skarbowego w [...] zeznanie roczne o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej starty) PIT-36 za rok podatkowy 2007, dokonując wspólnego opodatkowania dochodów, zgodnie z treścią art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 26.07.2000r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. 2000r. Nr 14, poz. 176, z późn. zm., dalej updof). W ww. zeznaniu wykazano następujące dane:

1. Pozarolnicza działalność gospodarcza

a) przychód 4 907 096,49 zł

b) koszty uzyskania przychodów 4 956 645,47 zł

c) strata 49 548,98 zł

2. Wynagrodzenie ze stosunku pracy

a) przychód 36.151,91 zł

b) koszty uzyskania przychodu 1.302,00 zł

c) dochód 34.849,91 zł

3. Uiszczone zaliczki na podatek dochodowy 3.000,00 zł

4. Składki na ubezpieczenie społeczne 5.330,67 zł

5. Dochód po odliczeniach 29.519,24 zł

6. Odliczenia od dochodu wykazane

w części B załącznika PIT/O 720.00 zł (użytkowanie sieci internet)

7. Strata z pozarolniczej działalności gospodarczej po zmniejszeniach 49.548,98 zł

8. Łączny dochód do opodatkowania 28.799,24 zł

9. Podstawa obliczenia podatku (1/2 dochodu) 14.400,00 zł

10. Obliczony podatek 4.326,92 zł

11. Odliczenia składek ubezpieczenia zdrowotnego 1.918,17 zł , 2 .037,19 zł

12. Odliczenia od podatku wykazane w części C załącznika PIT/O 0.00 zł , 371,56 zł (ulga z tytułu wychowania 1 dziecka)

13. Podatek po odliczeniach 0,00 zł

Nadpłata podatku do zwrotu podatnikom 3.000.00 zł

Z ustaleń organu I instancji wynikało, iż K.S., dalej także Podatnik, w badanym okresie prowadził działalność gospodarczą w oparciu o wpis z dnia 30.01.1997r. do ewidencji działalności gospodarczej, prowadzonej przez Burmistrza Miasta S., pod nazwą Przedsiębiorstwo [...], dalej także P. [...]. Przedmiotem działalności Podatnika była sprzedaż odpadów i złomu, prowadzona w S. przy ulicy C.

Z zapisów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów Podatnika wynikały następujące dane:

a) przychody 4 907 096,49 zł

b) koszty 5 011 714, 52 zł

c) stan towarów na dzień 31.12.2006r. 5 395,05 zł

d) stan towarów na dzień 31,12.2007r. 60 464,10 zł

e) koszty uzyskania przychodów dotyczące 2007r. 4 956 645,47 zł

Organ kontroli w oparciu o zebrane w toku postępowania kontrolnego dokumenty źródłowe i ewidencje oraz dowody zgromadzone w trakcie innych postępowań prowadzonych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w L., Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. oraz dokumenty uzyskane z akt sprawy prowadzonej przez Prokuraturę Okręgową W., sygn. akt [...], stwierdził, iż Skarżący ujął w kosztach prowadzonej działalności w 2007r., zakupy złomu w kwocie netto 1.764.524,00 zł., wynikające z faktur wystawionych przez P. [...], [...] L., ul. [...]. NIP: [...], REGON: [...], dalej P. [...]. Faktury wystawione przez ww. podmiot zostały ujęte w podatkowej księdze przychodów i rozchodów w okresie październik - listopad 2007r., płatność za faktury następowała w formie przelewu z rachunku bankowego P.[...], prowadzonego w G. S.A. w K., Oddział w [...].

Organ I instancji stwierdził, że wystawione faktury przez P. [...] nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, ponieważ podmiot ten nie dysponował złomem, gdyż nie nabył tego złomu od podmiotów widniejących na fakturach jako dostawcy złomu. Organ ustalił, iż faktury dokumentujące fikcyjne dostawy złomu do w/w podmiotów, które nie dokonywały dostaw złomu na rzecz P.R., nie otrzymywały płatności za złom ujęty na fakturach wystawionych z użyciem danych firm realnie funkcjonujących lecz nie współpracujących z P. [...], pieczątki firmowe widniejące na fakturach różnią się od stosowanych przez te podmioty, układ graficzny faktur dokumentujących zakwestionowane dostawy złomu różni się od układu graficznego rzeczywiście stosowanego przez te podmioty w realnym obrocie gospodarczym, zafakturowane ilości złomu nie korelowały z możliwościami technicznymi sprzedaży posiadanymi przez te podmioty, których dane zostały użyte do wystawiania fikcyjnych faktur. Organ kontroli podniósł także, iż Sąd Rejonowy w L. wyrokiem z dnia 07.10.2010r., sygn. akt [...] uznał P.R. winnym popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. przedłożenia w toku prowadzonej kontroli przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. jako autentycznych 281 faktur VAT wystawionych rzekomo przez szereg podmiotów, a P.R. przyznał się do zarzuconego mu czynu.

W konsekwencji organ I instancji stwierdził, że faktury ujęte przez Podatnika jako koszty uzyskania przychodu w 2007r. z działalności gospodarczej PHU [...], poświadczają nieprawdę, gdyż ich wystawca P. [...] nie wykonał dostaw złomu na rzecz Podatnika, tym samym nie stanowią kosztu uzyskania przychodu Podatnika z działalności gospodarczej w 2007r. Podatnik, rozliczając jako koszty uzyskania przychodu w zeznaniu rocznym za 2007r. faktury dokumentujące zakup złomu od P. [...], naruszył art. 22 ust. 1 updof, zawyżając koszty uzyskania przychodu badanego okresu o kwotę 1.764.524,00 zł.

Organ kontroli zakwestionował także faktury ujęte przez Podatnika jako koszty uzyskania przychodu w kwietniu 2007r., dokumentujące zakup złomu w kwocie netto 391.581,90 zł od ,D., [...] W., ul. [...]., NIP: [...], Regon: [...]. Wykaz faktur znajduje się na str. 26 zaskarżonej decyzji. Płatność kwot wynikających z ww. faktur nastąpiła w formie gotówki. Ustalenia poczynione przez organ I instancji wykazały, że D. nie prowadził rzeczywistej działalności gospodarczej, nie był zarejestrowanym podatnikiem VAT, nie składał stosownych deklaracji, nie odprowadzał podatku należnego. W zgłoszeniu działalności gospodarczej do ewidencji prowadzonej przez Prezydenta W. M.L. wskazał lokal mieszkalny, w którym jest zameldowany, przy czym nie uzyskał zezwolenia na zbieranie i transport odpadów wydanego zgodnie z właściwością miejscową zgłoszonej działalności, nie dysponował także środkami transportu, za pomocą których mógłby realizować dostawy złomu. Wobec powyższego organ kontroli stwierdził, że faktury wystawione przez ten pomiot nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, tym samym w myśl art. 22 ust. 1 updof, zakwestionowane faktury nie stanowią kosztu uzyskania przychodu.

Ponadto organ I instancji stwierdził, że Podatnik ujął w podatkowej księdze przychodów i rozchodów w 2007r. wydatki na zakup złomu w postaci puszek aluminiowych w wysokości 10.057,80 zł, udokumentowane dowodami wewnętrznymi, które nie zawierały danych osób od których zostały zakupione. Powyższe narusza § 14 ust. 2 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26.08.2003r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U. z 2003r. Nr 152 poz. 1475, z późn. zm.). W konsekwencji organ kontroli stwierdził, iż wydatki w wysokości 10.057,80 zł nie stanowią kosztu uzyskania przychodów ze względu na niezgodne z obowiązującymi przepisami udokumentowanie ich poniesienia, gdyż dowody wewnętrzne nie mogą stanowić dowodu poniesienia wydatku uznanego za koszt uzyskania przychodu w myśl art. 22 ust. 1 updof.

Reasumując organ I instancji stwierdził, iż Strona zawyżyła w badanym okresie koszty uzyskania przychodów o kwotę 2.166.163,70 zł. Według ustaleń organu kontroli koszty uzyskania przychodów w 2007r. wynoszą 2.790.481,77 zł, nie zaś jak wykazała Strona w zeznaniu rocznym 4.956.645.47 zł.

W zakresie przychodów Podatnika uzyskanych z działalności gospodarczej w 2007r. organ I instancji ustalił, że złom jedynie formalnie występujący na fakturach wystawionych przez [...] P.R. został następnie w tej samej ilości "zafakturowany" przez PUU [...] dla następujących nabywców:

- C.., Sp. z o.o. W., [...] S.J., NIP: [...], na kwotę 355.326,00 zł,

- D. W., ul. [...]., NIP: [...], na kwotę 1.072.945,00 zł. Przychody wykazane przez Podatnika w związku z zafakturowaniem złomu na rzecz ww. podmiotów wyniosły łącznie 1.742.490,62 zl.

Mając na uwadze fikcyjny charakter dostaw złomu od P. [...] oraz orzeczenie WSA w Warszawie z dnia 21.06.2012r. sygn. akt III SA/Wa 454/12 organ I instancji stwierdził, iż zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy potwierdził, że Podatnik nie uzyskał przychodu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej z tytułu sprzedaży złomu, w ilościach zgodnych z ilością złomu ujętego na zakwestionowanych fakturach, dokumentujących fikcyjne zakupy towarów od P. [...]. Środki pieniężne przekazane na rachunek bankowy Podatnika z tytułu rzekomych dostaw złomu nie można zakwalifikować do źródeł przychodów wymienionych w art. 10 updof, tj. przychodów z działalności gospodarczej, nie podlegają zatem one opodatkowaniu z tego tytułu, gdyż przychody te wynikają z czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy.

Organ I instancji na podstawie art. 193 § 4 Ordynacji podatkowej uznał podatkową księgę przychodów i rozchodów Podatnika za nierzetelną w części dotyczącej:

- faktur wystawionych przez firmę D. w kwietniu 2007r.,

- faktur wystawionych przez firmę P., P. we wrześniu, październiku i listopadzie 2007r.

- faktur wystawionych na rzecz C. Sp. z o.o. w październiku i listopadzie 2007r.,

- faktur wystawionych na rzecz D. SA we wrześniu i październiku 2007r. oraz

- w części zapisów dokonanych w styczniu, lutym, marcu, kwietniu, maju, czerwcu, sierpniu, listopadzie i grudniu 2007r., a dotyczących zakupu złomu z puszek aluminiowych.

W konsekwencji powyższych ustaleń organ kontroli dokonał prawidłowego wyliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007r" którego wysokość określił w kwocie 247.651,00 zł.

W konsekwencji organ I instancji decyzją z dnia [...]. 09.2015r. określił małżonkom J. S. i K.S. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r. w wysokości 247.651,00 zł. Decyzję doręczono Stronie 24.09.2015r.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Strona pismem z dnia 05.10.2015r. złożyła odwołanie od ww. decyzji organu I instancji.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...].03.2016r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. W uzasadnieniu obszernie wyjaśnił motywy decyzji.

Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję organu odwoławczego.

W złożonej skardze Strona podniosła następujące naruszenia:

- art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 02.04.1997r. (Dz. U. z 1997r. nr 78, poz. 483), dalej Konstytucja RP, poprzez naruszenie obowiązku działania na podstawie i w granicach prawa,

- art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej (dalej jako O.p.), poprzez nie uwzględnienie faktu przedawnienia zobowiązania podatkowego,

- art. 120 O.p., poprzez naruszenie zasady legalizmu oraz praworządności,

- art. 121 § 1 O.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organu podatkowego,

- art. 122 O.p., poprzez nie przestrzeganie obowiązku ustalania prawdy obiektywnej,

- art. 125 O.p., poprzez naruszenie zasady wnikliwości, szybkości i prostoty postępowania,

- art. 180 O.p., poprzez nie zebranie wszystkich dowodów i ich złą ocenę,

- art. 187 O.p., poprzez nie zebranie wszystkich dowodów pomimo posiadanej wiedzy,

- art. 193 O.p., poprzez uznanie ksiąg podatkowych za nierzetelne,

- art. 9 ust. 12, art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 14 ust. 1, art. 22 ust. 1, art. 24 ust. 2, art. 24a ust. 1 i ust. 7, art. 27 ust. 1, art. 45 ust. 1 i ust. 6 updof. poprzez ich błędne zastosowanie.

W uzasadnieniu podniesionych zarzutów Skarżący wskazali, iż zobowiązanie podatkowe za 2007r. uległo przedawnieniu, bowiem postępowanie kontrolne, egzekucyjne i karne było prowadzone wobec K.S., nie zaś wobec obojga małżonków. Wobec obowiązku poinformowania Strony o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia wynikającego z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17.08.2012r., sygn. akt P 30/11, zawiadomienie o tej okoliczności jednego z małżonków dokonujących wspólnego rozliczenia podatkowego, skutkuje brakiem wypełnienia przesłanki warunkującej zawieszenie biegu terminu przedawnienia, czego konsekwencją jest przedawnienie zobowiązania podatkowego za 2007r. W ocenie Strony pominięcie małżonki Podatnika stanowi naruszenie zasad jawności postępowania, Strona została pozbawiona możliwości czynnego udziału w postępowaniu i wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów przed wydaniem decyzji, nie została powiadomiona o czynnościach egzekucyjnych, które skutkowałyby zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych.

Kwestionując ustalenia organu kontroli i organu podatkowego dotyczące charakteru transakcji dokumentowanych zakwestionowanymi fakturami VAT, Skarżący stwierdzili, że organ kontroli nie ustalił, czy rzeczywiście M.L. prowadził działalność gospodarczą. W opinii Podatników po stronie organu kontroli i organu podatkowego leżał obowiązek przeprowadzenia dowodu z przesłuchania M. L. w celu ustalenia, czy korzystał np. z usług podwykonawców, z jakich środków transportu korzystał, kto uczestniczył w załadunku, danych osobowych kierowców. Podobne zarzuty Skarżący sformułowali w zakresie ustaleń dotyczących działalności J.P.(J. Ltd). Te okoliczności zdaniem Strony nie zostały ustalone, mimo że są istotne dla sprawy.

Odnośnie zakwestionowanych transakcji z firmą P. Skarżący podnieśli, że ustalenia na których oparto się przy wydaniu zaskarżonej decyzji, pochodzą z decyzji organu podatkowego, która nie jest decyzją ostateczną, z tej przyczyny te ustalenia nie mają mocy dowodowej. W opinii Podatnika organ kontroli nie dokonał analizy okoliczności nabywania złomu przez odbiorców P. nie przesłuchano pracowników dostawcy złomu, nie ustalono skąd pochodził zakupiony towar, skąd był transportowany do odbiorcy finalnego, nie uwzględniono faktu, że za zakupiony złom P. zapłacił wystawcom faktur. Ustalenie tych okoliczności, w ocenie Strony było obowiązkiem organu kontroli.

Konkludując Strony stwierdziły, że decyzje zostały wydane bez szczegółowej analizy okoliczności faktycznych sprawy, organ kontroli i organ podatkowy nie ustaliły bowiem czy doszło do faktycznego obrotu złomem, z jakich środków transportu korzystali poszczególni dostawcy złomu, kto uczestniczył w załadunku, nic ustalił miejsc składowania i transportu złomu, danych osobowych kierowców. Ponadto decyzje innych organów podatkowych włączone do akt sprawy nie są decyzjami prawomocnymi, przez co nie mogą stanowić dowodu w postępowaniu podatkowym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko, zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd całkowicie podziela stanowisko organów, szczegółowo wyjaśnione i uargumentowane w zaskarżonej decyzji.

W szczególności, ze względu na najdalej idące skutki procesowe, należy rozpocząć od zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego i podkreślić jego bezzasadność.

Oceniając zarzut naruszenia art. 70 § 1 O.p. wskazać należy, iż postanowieniem z dnia [...].06.2010 r., nr [...] zostało wszczęte przez Finansowy Organ Postępowania Przygotowawczego śledztwo w sprawie o przestępstwa karne skarbowe, polegające na wystawianiu faktur VAT sprzedaży oraz posługiwaniu się fakturami VAT zakupu, które nie odzwierciedlały rzeczywistego przebiegu transakcji gospodarczych przez P. [...] K.S., co miało miejsce na terenie województw: lubelskiego, małopolskiego, mazowieckiego i śląskiego, w okresie od 0I.01.2007r. do 31.12.2008r.

Pismem z dnia 04.12.2012r. nr UKSI492/W4P3/42/38/11/88/099 K.S. został powiadomiony, iż w dniu 10.06.2010 r. w stosunku do podmiotu gospodarczego K.S. P. [...], [...] S., ul. [...].. NIP: [...] wszczęte zostało postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe sygn. akt RKS UKS [...].

Sąd podziela stanowisko organów, że zawiadomienie to na podstawie art. 70 § 6 O.p., wywołało skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r. i 2008r. Zawiadomienie to doręczono Podatnikowi w dniu 10.12.2012r.

Podkreślenia wymaga, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. pismem z dnia 18.11.2013r., nr I428/KS/6/ZAW-2/ML/13, doręczonym 03.12.2013r. zawiadomił Podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2007 - 2008. W związku z powyższym trafne jest stanowisko organów, iż nastąpiło skuteczne zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za lata 2007 i 2008, na skutek wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p.

Sąd podziela również stanowisko organów, że zbędne było odrębne powiadamianie J.S. zawieszeniu biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych. Zgodnie bowiem z art. 133 §3 O.p., w przypadku, o którym mowa w art. 92 § 3, jedną stroną postępowania są małżonkowie i każdy z nich jest uprawniony do działania w imieniu obojga. W myśl art. 92 § 3 O.p., w brzmieniu obowiązującym w analizowanym okresie, małżonkowie wspólnie opodatkowani na podstawie odrębnych przepisów ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe oraz solidarna jest ich wierzytelność o zwrot nadpłaty podatku.

W konsekwencji J.S. i K.S. rozliczając się wspólnie z dochodów za 2007r. ponoszą solidarną odpowiedzialność za powstałe zobowiązanie podatkowe, które ciąży na nich obojgu jako na małżonkach, a które nie ulega podziałowi na dwa zobowiązania. Każdy z małżonków jest uprawniony do działania w imieniu obojga, tym samym czynności podejmowane przez jednego z małżonków odnoszą skutek wobec drugiego, a działania organów podatkowych w stosunku do jednego z małżonków wpływają na sytuację prawną drugiego. W konsekwencji doręczenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe jednemu z małżonków, spełnia przesłankę zawiadomienia obojga zobowiązanych z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych o wszczętym postępowaniu karnym skarbowym, które zawiesza bieg terminu przedawnienia tego zobowiązania.

Małżonkowie, korzystając z uprawnienia wynikającego z art. 6 ust. 2 uopdof, stali się współpodatnikami w odniesieniu do należności podatkowej od łącznej podstawy opodatkowania. Brak przedstawienia zarzutów w sprawie karnoskarbowej J.S. nie ma znaczenia w tym sensie, że przy wspólnym rozliczeniu małżonków mamy do czynienia z jednym zobowiązaniem podatkowym, za które solidarnie małżonkowie są odpowiedzialni. A zatem wystąpienie zdarzenia zawieszającego czy też przerywającego bieg terminu przedawnienia w stosunku do jednego ze współmałżonków powoduje, że nie przedawnia się zobowiązanie w stosunku do drugiego małżonka (wyrok WSA w Łodzi z dnia 15.11.2013r., sygn. akt I SA/Łd 1037/13).

W konsekwencji Sąd podziela stanowisko organów, że nieuzasadniony jest zarzut niezawiadomienia żony Podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za lata 2007 - 2008.

Skoro zatem najdalej idący zarzut przedawnienia okazał się bezpodstawny, zasadna stała się ocena zarzutów skargi, dotyczących meritum sprawy.

Zdaniem Sądu, stan faktyczny sprawy został ustalony rzetelnie, prawidłowo i zgodnie z zasadami, określonymi w Ordynacji podatkowej.

Warunkiem koniecznym do tego, aby podatnik mógł zaliczyć wydatek do kosztów uzyskania przychodów jest należyte udokumentowanie poniesienia określonych wydatków, odzwierciedlające rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych. Obowiązek ten spoczywa na podatniku, który ma interes w tym, aby dokumentacja księgowa była rzetelna i odzwierciedlająca rzeczywisty przebieg operacji gospodarczych. Fakt poniesienia wydatków oraz ich związek z przychodami może być przez podatnika wykazywany różnymi dowodami, muszą to być jednak dowody wiarygodne i świadczące w sposób nie budzący wątpliwości o zaistnieniu okoliczności uzasadniających zaliczenie wydatku do kosztów podatkowych. Jedynie faktury odzwierciedlające rzeczywiste świadczenie wskazanych na nich usług, mogą stanowić podstawę do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwot, określonych w tych fakturach. Natomiast faktury, które nie dokumentują rzeczywistego świadczenia usług pomiędzy wskazanymi w nich kontrahentami, nie mogą wywoływać skutków podatkowych u ich odbiorcy. Strona w poczet kosztów uzyskania przychodu w 2007r. zaliczyła wydatki na zakup złomu udokumentowane fakturami wystawionymi przez P. na łączną kwotę netto 1.764.524,00 zł.

Sąd podziela stanowisko organów, że analiza działalności wystawcy zakwestionowanych faktur P. [...], jednoznacznie wykazała, że P.R. nie prowadził realnej działalności gospodarczej polegającej na obrocie złomem, lecz jego działalność polegała jedynie na wprowadzaniu do obrotu prawnego faktur VAT wystawianych w celu dokumentowania dostaw złomu, które w rzeczywistości nie miały miejsca.

Powyższe stanowisko potwierdzone jest włączonymi do akt postępowania materiałami, pochodzącymi m.in. z czynności sprawdzających przeprowadzonych w następujących podmiotach: [...] [...]organów podatkowych dotyczących PHP [...] [...]. O prawidłowości stanowiska organów świadczą również wyciągi z protokołów przesłuchań przeprowadzonych w ramach postępowań prowadzonych przez Prokuraturę Okręgową W. w W. pod sygn. [...], adnotacje z wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia [...].10.2010r., sygn. akt [...] a także wyciąg z decyzji z dnia [....].12.2013r.. nr [...] wydanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. wobec Pana P.R.

Zdaniem Sądu, z akt sprawy bezspornie wynikało, iż faktury dokumentujące nabycie złomu będące w posiadaniu P. [...], pochodziły od podmiotów, które nie prowadziły rzeczywistej działalności gospodarczej, w szczególności:

• ustalenia poczynione w toku postępowania kontrolnego wykazały, że T. M. (zmarły [...].02.2008r.) prowadził działalność gospodarczą polegającą na usługach TAXI osobowego, nie zaś obrotu złomem, a podpis widniejący na fakturach będących w posiadaniu P.R. nie należy do T.M..

• brak jest dowodów na realizację dostaw złomu przez ww. podmiot M. na rzecz P. P., pomiędzy tymi podmiotami nie dochodziło także do rozliczeń finansowych,

• P. i Wspólnicy sp. jawna nie jest wystawcą faktur VAT posiadanych przez P.R., widniejący na zakwestionowanych fakturach NIP nie należy do ww. podmiotu, układ graficzny, numeracja, adresy miejsca sprzedaży nie są zgodne ze standardami P., ponadto firma ta nie potwierdziła jakichkolwiek dostaw złomu do P.,

• A., ul. [...]., nie figuruje w ewidencji Urzędu Skarbowego W.,

• A. [...] L., ul. [...] NIP: [...] – R. W. w złożonym oświadczeniu stwierdził, że nie sprzedawał złomu ani nie wystawiał faktur VAT na sprzedaż złomu do [...] P.R. W okresie od 1991/1992 roku do przełomu 2002/2003 roku prowadził działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży części samochodowych przy czym nie był płatnikiem VAT i nie wystawiał faktur VAT,

• Skup Z. A. D., [...] D., ul. [...] Pan A. D. nie prowadził żadnych transakcji handlowych z firmą P.R., nigdy nie był dostawcą złomu dla Firmy P.,

• S., [...] L., ul. [...].,NIP; [...] - Pan R.K. podczas przesłuchania w dniu [...] .02.2009r, przeprowadzonego przez Komendę Główną Policji Centralne Biuro Śledcze zeznał, że F. w rzeczywistości nigdy nie prowadziła działalności gospodarczej. R. K. podjął fikcyjną działalność gospodarczą wyłącznie w celu emitowania pustych faktur, podejmowania środków pieniężnych z rachunku bankowego, składania dokumentów w ZUS i Urzędzie Skarbowym,

• S., A. L., Skup Złomu i Metali kolorowych. [...] N., ul.[...]., NIP: [...] - A.L. został zarejestrowany jako podatnik VAT w dniu 16.08.2007r., ale nie składał deklaracji, zmarł w dniu 19.04.2008r., przesłuchana w charakterze świadka B. L.(matka A.L.) zeznała, że pod ww. adresem mieszka jej teściowa, nie jest tam prowadzona działalność gospodarcza, oraz ze podpisy widniejące na zakwestionowanych fakturach nie należą do jej zmarłego syna,

• Skup Złomu P., [...] M., ul. [...] NIP: [...] – P. S. zeznał, że nie współpracował z firmą P. ani z żadną inną firmą z L., nie wystawiał faktur VAT dla P. R. i nie jest w stanie skupić na terenie działalności swojej finny takiej ilości metali kolorowych, jaka występuje na zakwestionowanych fakturach, podpis znajdujący się na tych fakturach nie jest jego podpisem, podobnie pieczęć,

• Korporacja M., [...] W., ul. [...]., NIP: [...] - firma ta nie wystawiła faktur sprzedaży złomu na rzecz P., pieczęć firmowa stosowana przez nią różni się od umieszczonej na zakwestionowanych fakturach, podpisy na fakturach nie należą do niej i do żadnego z pracowników firmy, średni skup całego asortymentu aluminium w miesiącu dla całej firmy wynosi ok. 6 ton, nie zaś jak to wynika z zakwestionowanych faktur - ok. 28 ton,

• Metal Złom B., [...] R. ul. [...], NIP: [...] – B. G. nie współpracował z P. R., nie wystawiał na jego rzecz ani nie otrzymał od niego żadnych faktur, nie zna P. R., pieczątka widniejąca na fakturach nie pochodzi z jego firmy, gdyż nigdy nie posługiwał się takim wzorem i zawiera błędny NIP,

• K., [...] Ł. ul. [...]. ,NIP: [...] - firma K. nie sprzedała złomu do P., dokumentacja rachunkowa firmy K. za 2007r. została zagubiona, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wydał w dniu [...].08.2010r. decyzję nr [...], z której wynika że podmiot ten nie dokonywał zakupu złomu, nie dysponował złomem i nie dokonywał jego dostaw,

• P., [...] M., R. R., NIP: [...] - nie współpracowała z firmą P. P., zakwestionowane faktury nie zostały wystawione przez P., różnią się od stosowanych w tej firmie, odbicia pieczęci znacznie się różnią zarówno ułożeniem, czcionką jak również treścią w niej zawartą od stosowanych przez ten podmiot,

• Skup S., [...] Łęczna, ul. [...]., NIP: [...] - nic była dostawcą złomu do firmy P., B. zeznał, iż prowadził firmę o nazwie B., Ł. ul. [...]., od marca 2000r. do około grudnia 2005r., kiedy to działalność wyrejestrował. M. O. przesłuchana w charakterze świadka zeznała, że od 16.01.2006r. prowadzi własną działalność gospodarczą, polegającą na skupowaniu surowców wtórnych i ponownym sprzedawaniu, firma nosi nazwę "O.", M., Ł. ul. [...]. , ale nigdy nic współpracowała z P., nie ma możliwości odbioru złomu w ilościach wynikających z zakwestionowanych faktur, nie wystawiała żadnych faktur VAT dla firmy P.

• A., [...] K., ul. [...]., NIP: [...] - nie dokonywała żadnych transakcji w okresie od 01.06.2007r. do 30.04.2008r. z P.,

* Skup Z., M. S. [...] K., ul. [...]., NIP: [...] – M. S.- właściciel firmy "Skup Z." zeznał, że nie zawierał transakcji z P.

Rację ma organ podkreślając, że wymienione podmioty trudniły się wprowadzaniem do obiegu prawnego fikcyjnych faktur, nie zaś działalnością gospodarczą polegającą na obrocie złomem, uczestniczyły w łańcuszku fikcyjnych dostaw złomu, generowały jedynie faktury, które w założeniu miały pozwolić nabywcom rzekomego złomu na odnoszenie korzyści związanych z rozliczeniem podatku dochodowego i VAT.

Zdaniem Sądu, z poczynionych przez organy ustaleń jasno wynika, że Strona nie mogła nabyć towarów wynikających ze spornych faktur, bowiem towarów tych nie nabył P. [...]. Zakwestionowane faktury nie mogą więc stanowić dokumentu, dającego Stronie prawo do uznania wydatków z nimi związanych jako koszty uzyskania przychodu w 2007r., Strona uczestniczyła bowiem w procederze nadużyć podatkowych, polegającym na wystawianiu przez różne podmioty fikcyjnych faktur VAT na niezrealizowane w rzeczywistości transakcje zakupu i sprzedaży złomu.

Jak trafnie zauważył organ, co Sądowi orzekającemu w sprawie jest znane z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21.06.2012r. sygn. akt III SA/Wa 454/12 potwierdził fikcyjny charakter faktur wystawianych przez P. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10.09.2014r., sygn. akt III SA/Wa 2723/14 oddalił skargę P.R. na decyzję określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r., uznając tym samym prawidłowość ustaleń organów podatkowych.

Zebrany w sprawie niniejszej materiał dowodowy wskazuje ponad wszelką wątpliwość, że zakwestionowane dostawy złomu nie miały miejsca w rzeczywistości, zarówno Strona jak i P. [...] uczestniczyli w procederze wystawiania faktur, nie dokumentujących rzeczywistych transakcji. Istotne jest również, że P.R. przyznał się do tej działalności. Skoro więc sam wystawca zakwestionowanych faktur stwierdza, iż poświadczają one nieprawdę, a ustalone okoliczności faktyczne korelują z tym zeznaniem, oczywiste jest, że zakwestionowane faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W konsekwencji rację ma Dyrektor stwierdzając, że Strona w sposób nieuprawniony rozliczyła faktury dokumentujące fikcyjne transakcje w kosztach uzyskania przychodu w 2007r, czym naruszyła art. 22. ust. 1 updof.

Podatnik do kosztów uzyskania przychodów w kwietniu 2007r. zaliczył wydatki w kwocie 391.581,90 zł związane z fakturami dokumentującymi zakup złomu od D. M. L., [...] W., ul. [...]. lok. [...], NIP: [...] (wykaz faktur znajduje się na stronie nr 26 zakwestionowanej decyzji). Podmiot ten wskazał jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej (polegającej na obrocie złomem) lokal mieszkalny, w który jest zameldowany, przy czym jest to mieszkanie w bloku mieszkalnym wielorodzinnym, nie przystosowane to wskazanej działalności gospodarczej. Ponadto M.L. nie uzyskał stosownych zezwoleń na zbieranie i transport odpadów wydawanych przez Prezydenta W., co jest wymagane na podstawie art. 28 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27.04.2001r. o odpadach (Dz. U. z 2001 r. Nr 62, poz. 628, z późn. zm.), jak również nie dysponował odpowiednim zapleczem technicznym i logistycznym umożliwiającym prowadzenie wskazanej działalności gospodarczej.

W aktach sprawy brak jest dowodów świadczących o rzeczywistym charakterze działalności gospodarczej prowadzonej przez M.L. M.L. nie odbiera korespondencji ani pod adresem zameldowania, ani pod adresem ustalonym przez Komendę Policji W. Również Podatnik nie wskazywał adresu lub telefonu, pod którym można skontaktować się z M. L. w celu przesłuchania świadka. Strona nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów potwierdzających tezy dotyczące rzekomego korzystania przez M. L. z pośredników w obrocie złomem, zleceń przewozu, rozliczeniem tras przewozu, tachografów lub innych dokumentów świadczących o realizowaniu przez M. L. dostaw złomu. Zakwestionowane faktury dotyczą dostaw złomu, nie zaś usług pośrednictwa w dostawach złomu. Sąd podziela konkluzję organu, że zebrany materiał dowodowy w sprawie jednoznacznie wskazuje, że mimo wystawiania przez M.L. faktur, nie były realizowane dostawy złomu.

Przeciwne twierdzenia Strony w tym zakresie są gołosłowne, wobec czego faktury wystawione przez ten podmiot jako dokumentujące fikcyjne dostawy złomu na kwotę 391.581,90 zł nie stanowią kosztu uzyskania przychodu Podatnika, a ujęcie ich w rozliczeniu podatku dochodowego od osób fizycznych stanowi naruszenie art. 22 ust. 1 updof.

W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie ponad wszelką wątpliwość udowodniono, iż P. [...] oraz D. M. L., którzy mieli dostarczyć Stronie złom, byli podmiotami zajmującymi się wystawianiem "pustych faktur", nie zaś prowadzeniem legalnej działalności polegającej na obrocie złomem. Trafne jest stanowisko organów, że Strona nie dysponowała złomem dostarczonym przez te podmioty, a jedynie fakturami przezeń wystawionymi. Cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wykazuje, iż faktury wprowadzone do obiegu prawnego nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Podmioty widniejące na zakwestionowanych fakturach VAT – jak zasadnie zauważył organ - nie zrealizowały czynności, w związku z którymi wystawiono faktury.

Nie do przyjęcia jest stanowisko Skarżących, iż po stronie organów podatkowych leżał obowiązek poszukiwania dowodów świadczących o prawnej możliwości uznania kwot, wynikających z zakwestionowanych faktur jako koszty uzyskania przychodu w 2007r., skoro sama Strona (beneficjent tego uprawnienia) nie dysponowała takimi dowodami, nie przedstawiła ich organom.

Nie ma znaczenia fakt niezadowolenia Strony z wyników postępowania podatkowego, jeżeli nie składała ona stosownych dowodów.

Organy podatkowe maja prawo do wykorzystywania materiału dowodowego, zebranego w innych sprawach, w szczególności przez Dyrektora Urzędu Kontroli w W. w toku postępowania prowadzonego wobec P.R.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10.09.2014r., sygn. akt III SA/Wa 2723/14 oddalił skargę P.R. na decyzję, dotyczącą określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. Wyrok ten jest prawomocny.

Zdaniem Sądu z wydanych rozstrzygnięć jednoznacznie wynika, że P.R. wystawiał faktury, które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Wobec powyższego uprawnione jest przyjęcie w toku postępowania w niniejszej sprawie ustaleń dokonanych wobec P. R., jako dowodów świadczących o fikcyjnym charakterze zakwestionowanych faktur.

Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie organy podatkowe przeprowadziły wyczerpujące postępowanie dowodowe, zebrały i rozpatrzyły wszystkie dostępne dowody, a udowodniony stan faktyczny stanowi pełną, spójną logiczną całość. Dokonano swobodnej, a nie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Wyciągnięte przez organ wnioski korespondują z treścią prawomocnego wyroku tutejszego Sądu, wydanego w sprawie III SA/Wa 2723/14.

Podsumowując, zarzuty skargi dotyczące sposobu prowadzenia postępowania dowodowego oraz oceny zebranego w nim materiału, Sąd uznał za całkowicie bezpodstawne. Fakt wydania niekorzystnej dla Strony decyzji podatkowej nie stanowi sam przez się o jej nieprawidłowości, w szczególności nie stanowi o nieprawidłowości prowadzonego postępowania podatkowego.

Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę na podstawie art.151 p.p.s.a.