Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3145/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Ochrona zwierząt
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt. 2,3,5, art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 15 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2004 nr 33 poz 287
law: Ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2019 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Główny Lekarz Weterynarii (dalej: organ II instancji, Główny Lekarz) decyzją z dnia [...] sierpnia 2018r. po rozpatrzeniu odwołania [...] od decyzji [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] maja 2018r., znak: Zak. [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] czerwca 2017r., znak: [...] w sprawie ogniska choroby afrykańskiego pomoru świń i związanych z tą chorobą nakazów i zakazów oraz umarzającej postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności ustnej decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] czerwca 2017r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzja była wynikiem następujących ustaleń faktycznych i oceny prawnej.

[...] (alej: skarżący) wnioskiem z dnia 21 lutego 2018r. wniósł o stwierdzenie nieważności dwóch decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] (dalej: Powiatowy Lekarz), tj. decyzji z [...] czerwca 2017r. w sprawie ogniska choroby zakaźnej afrykańskiego pomoru świń i związanych z tą chorobą zakazów i nakazów oraz decyzji ustnej z dnia [...] czerwca 2017r. wydanej w tej samej sprawie.

[...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii (dalej: organ I instancji, Lekarz Wojewódzki) decyzją z dnia [...] maja 2018r., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Lekarza z dnia [...] czerwca 2017r. w przedmiocie uznania siedziby stada [...], położonej w miejscowości [...], [...], nr siedziby stada [...], za ognisko choroby zakaźnej zwierząt - afrykańskiego pomoru świń i wydania określonych zakazów i nakazów oraz umorzył postępowanie w pozostałej części - tj. w części dotyczącej postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ustnej z dnia [...] czerwca 2017 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że pisemna decyzja Powiatowego Lekarza nie jest obarczona wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., ponieważ podano w niej numer siedziby stada oraz jej adres, więc nie ma wątpliwości w jakim gospodarstwie wyznaczono ognisko afrykańskiego pomoru świń. Ponadto organ podkreślił, że afrykański pomór świń dotyczy zwierząt z rodziny świniowatych, zatem nie ma wątpliwości, że nie chodzi o inne niż świnie gatunki zwierząt.

Od decyzji Wojewódzkiego Lekarza odwołanie wniósł [...]. Po zapoznaniu się z dokumentacją sprawy Główny Lekarz utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji zwrócił uwagę, że celem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ustalenie, czy decyzja jest obarczona jedną z wad wskazanych w art. 156 § 1 K.p.a. Odnosząc się zaś do zarzutu wskazującego na okoliczność, że decyzja Powiatowego Lekarza była drugą decyzją w sprawie, ponieważ poprzedzała ją wydana wcześniej decyzja ustna, tj. zarzutu dotyczącego wady określonej w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., Główny Lekarz uznał ten zarzut za niezasadny i wskazał, że w niniejszej sprawie została wydana wyłącznie ww. decyzja pisemna. Organ II instancji podkreślił, że wskazanie w protokole dochodzenia epizootycznego z dnia 30 czerwca 2017r., w pkt VIII adnotacji, "że została wydana decyzja administracyjna z dnia [...] czerwca 2017r." w żadnym razie nie uzasadnia wniosku, że informacja ta stanowi ww. decyzję administracyjną. Główny Lekarz wyjaśnił, że w pkt VIII protokołu dochodzenia epizootycznego, zgodnie z przeznaczeniem tego punktu, po prostu prawidłowo wpisano uwagę o wydaniu w sprawie decyzji administracyjnej. Podobnie, informację zawartą w uzasadnieniu właściwej pisemnej decyzji administracyjnej Powiatowego Lekarza o tym, że organ "stwierdził wystąpienia afrykańskiego pomoru świń w w/w gospodarstwie i postanowił wydać nakazy i zakazy, co zostało przekazane stronie również w formie ustnej i odnotowane w protokole dochodzenia epizootycznego z dnia 30 czerwca 2017r." organ II instancji ocenił wyłącznie jako informację o tym, że w sprawie zostanie wydana decyzja administracyjna. W konsekwencji Główny Lekarz przyjął, że skoro brak jest przesłanek wskazujących na wydanie w niniejszej sprawie przez Powiatowego Lekarza decyzji ustnej z dnia [...] czerwca 2017 r., za bezprzedmiotowe należy uznać zarzuty strony dotyczące wydania tejże decyzji ustnej z rażącym naruszeniem prawa, tj. zarzutu dotyczącego wady określonej w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Ponadto, Główny Lekarz po analizie akt sprawy oraz zarzutów strony podzielił stanowisko organu I instancji, że w niniejszej sprawie nie została wydana ustna decyzja z dnia [...] czerwca 2017r., a tym samym Wojewódzki Lekarz słusznie umorzył postępowanie w tej części jako bezprzedmiotowe.

W zakresie zarzutu dotyczącego rozstrzygnięcia zawartego w pisemnej decyzji z dnia [...] czerwca 2017r. o uznaniu siedziby stada strony za ognisko afrykańskiego pomoru świń wskazującego, że jest to rozstrzygnięcie wydane bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, tj. zarzutu dotyczącego wady określonej w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., Główny Lekarz zaznaczył, że istotnie Powiatowy Lekarz, zgodnie z przepisami § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zwalczania afrykańskiego pomoru świń powinien uznać za ognisko choroby zakaźnej zwierząt gospodarstwo strony, nie zaś siedzibę stada strony, jednakże uchybienie to nie pozwala przyjąć, iż decyzja organu I instancji została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie organu II instancji nie budzi wątpliwości, to że w przypadku stwierdzenia w gospodarstwie afrykańskiego pomoru świń, zgodnie z § 4 rozporządzenia w sprawie zwalczania afrykańskiego pomoru świń, Powiatowy Lekarz powinien decyzją administracyjną wyznaczyć to gospodarstwo jako ognisko choroby zakaźnej zwierząt. Istniała zatem podstawa do działania Wojewódzkiego Lekarza w opisanym zakresie. W ocenie Głównego Lekarza sformułowanie "siedziba stada" zawarte w pisemnej decyzji Powiatowego Lekarza z dnia [...] czerwca 2017r. w swej istocie stanowi synonim wyrażenia "gospodarstwo". Organ II instancji podkreślił, że stosownie do art. 2 pkt 25 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2017 r. poz. 1855 z późn. zm.) gospodarstwo oznacza obiekty budowlane, przestrzenie wolne lub inne miejsca, gdzie przebywają zwierzęta gospodarskie, zaś zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o systemie identyfikacji zwierząt (Dz. U. z 2017 r. poz. 546 z póżn. zm.) siedziba stada oznacza wszelkie budynki, zagrody, pastwiska lub miejsca na otwartej przestrzeni, w których przebywa dane stado lub stada różnych zwierząt gospodarskich, a także jest prowadzony chów lub hodowla tych zwierząt. Główny Lekarz stwierdził zatem, że istota rozstrzygnięcia w przedmiocie uznania gospodarstwa strony za ognisko choroby zakaźnej zwierząt nie uległa w żaden sposób zmianie wskutek użycia sformułowania "siedziba stada", nie jest to sprzeczne z przepisem materialnym, a na pewno nie stanowi o rażącym naruszeniu prawa. Dalej Główny Lekarz wskazał, że każda siedziba stada posiada indywidualny numer, którym posłużył się organ I instancji w decyzji z dnia [...] czerwca 2017r., za pomocą którego możliwe jest zidentyfikowanie, przy pomocy systemu identyfikacji i rejestracji zwierząt, zarówno właściciela, jak i należących do niego zwierząt. Zatem nieprawdziwe jest – zdaniem organu II instancji stwierdzenie, że skoro pod jednym adresem może funkcjonować więcej niż jedna siedziba stada, to posłużenie się tym terminem uniemożliwia prawidłowe zidentyfikowanie zwierząt, których dotyczy sprawa.

W dalszej części Główny Lekarz nie podzielił stanowiska skarżącego w zakresie zarzutu dotyczącego nakazów sformułowanych w pkt 1 i 2 pisemnej decyzji z dnia [...] czerwca 2017r., które jego zdaniem są wewnętrznie sprzeczne, a sprzeczność ma charakter trwały, bowiem organ nakazał odosobnić zwierzęta w gospodarstwie oraz zabić zwierzęta w gospodarstwie. W ocenie organu II instancji nakaz odosobnienia zwierząt poprzedza nakaz ich zabicia, zatem należy to rozumieć jako nakazaną przez organ sekwencję następujących po sobie zachowań. Wskazano, że w przypadku wątpliwości co do treści decyzji skarżący mógł skorzystać z ze środka określonego w art. 113 § 2 K.p.a. i uzyskać wyjaśnienia od organu orzekającego w sprawie. Powyższe nie może stanowić w żadnej mierze przesłanki z art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a.

W zakresie zarzutów dotyczących nieprecyzyjnych nakazów sformułowanych w pisemnej decyzji Powiatowego Lekarza z dnia [...] czerwca 2017r. Główny Lekarz stwierdził, że w jego ocenie wszystkie nakazy zawarte w tej decyzji znajdują podstawę w przepisach prawa materialnego a stopień ich konkretyzacji jest wystarczający do wykonania decyzji. Wskazując na wady uniemożliwiające wykonanie ww. decyzji skarżący, poza rzekomą sprzecznością nakazów sformułowanych w pkt 1 i 2, w gruncie rzeczy nie wskazał, którego z nakazów nie można było wykonać i z jakiego właściwie powodu. Decyzja miała adresata, były wskazane zwierzęta, które należało zabić oraz dalsze czynności jakie należało podjąć.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących późniejszego wykonania przez Powiatowego Lekarza pisemnej decyzji z dnia [...] czerwca 2017r. Główny Lekarz stwierdził, że są one bezzasadne. W pierwszej kolejności podkreślono, że okoliczność, której wykazaniu służyć miał-wnioskowany dowód wykracza poza zakres przedmiotowy niniejszej sprawy. Postępowanie organu po wydaniu decyzji nie stanowi bowiem przedmiotu oceny w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 K.p.a.. Także brak egzekucji wydanej decyzji w trybie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314 z późn. zm.) nie stanowi takiej okoliczności. Niezależnie od powyższego wskazano, że decyzje wydawane przez powiatowych lekarzy weterynarii w ogniskach chorób zakaźnych zwierząt obejmują najczęściej nakazy i zakazy podjęcia przez ich adresatów bardzo zróżnicowanych działań, cechujących się złożonością, wieloetapowością oraz koniecznością dysponowania odpowiednią wiedzą i umiejętnościami. Czynności nakazywane w tych decyzjach należy najczęściej podejmować natychmiast, gdyż każde opóźnienie skutkować może niekontrolowanym szerzeniem choroby. Dlatego czynności mające na celu wykonanie wydanych decyzji podejmowane są we współpracy i pod nadzorem organów Inspekcji Weterynaryjnej, a w niektórych przypadkach także bezpośrednio przez samą Inspekcję. Jednakże powodem takiego postępowania nie jest, jak wskazał skarżący, niejasność wydawanych nakazów, lecz nadrzędny cel w postaci jak najszybszej likwidacji ogniska, a tym samym zminimalizowania ryzyka szerzenia się choroby o dużych skutkach ekonomicznych dla gospodarki.

Konkludując Główny Lekarz stwierdził, że decyzja Wojewódzkiego Lekarza z dnia [...] maja 2018r. oraz oceniana nią w postępowaniu nieważnościowym decyzja Powiatowego Lekarza z dnia [...] czerwca 2017r. odpowiadają prawu.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Lekarza z [...] sierpnia 2018r. wniósł [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- przepisów postępowania tj. art. 156 § 1 pkt 1 pkt 2, 3, 5 K.p.a. poprzez ich nieuwzględnienie i uznanie, że nie zachodziły podstawy do stwierdzenia nieważność dwóch ww. decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] w sytuacji, w której skarżący w postępowaniu nieważnościom wykazał, że obie decyzje powinny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego,

- przepisów postępowania, tj. art. 80 K.p.a. i uznanie, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] posiadł zdolność podróżowania w czasie albo jasnowidztwa poprzez stwierdzenie, że w przedmiotowej sprawie nie było wydanej decyzji ustnej, gdyż ww. organ wydając decyzję pisemną wskazał tylko w jej uzasadnieniu, że ją przekazał stronie również w formie ustnej, co przeczy podstawowym zasadom logicznego myślenia, gdyż Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] tworząc decyzję pisemną nie mógł przewidzieć, że następnie ogłosi ją stronie ustnie, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, że w niniejszej sprawie nie było wydanej decyzji ustnej,

- naruszenie przepisów postępowania, tj. at. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] maja 2018 r. w sytuacji, gdy decyzja ta w zakresie obu zawartych w niej rozstrzygnięć powinna zostać uchylona przez organ II instancji,

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie decyzji [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] maja 2018 r. i niestwierdzenie nieważności obu decyzji pisemnej i ustnej Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...],

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 78 § 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nie- przeprowadzenie dowodów na okoliczność samodzielnego wykonania przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] ww. decyzji,

- naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 77 i 107 K.p.a. w zw. z naruszeniem w całości przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314, z późn. zm.) poprzez uznanie, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] ma prawo bezpośrednio lub pośrednio wykonać wydane przez siebie decyzje, w sytuacji, gdy żadne z przepisów prawa powszechnie obowiązującego nie przyznaje takich uprawnień organom Inspekcji Weterynaryjnej, co doprowadziło do błędnego uznania, iż samodzielne wykonanie przez organ wydający decyzje nakazów i zakazów w nich zawartych nie jest dowodem świadczącym o braku możliwości wykonania tych decyzji przez stronę postępowania z uwagi na ich niewykonalność,

- przepisów postępowania, tj. art. 37 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nierozpatrzenie ponaglenia na [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z uwagi na wydanie przez ten organ decyzji z dnia [...] maja 2018r., w sytuacji, gdy dla rozpatrzenia ponaglenia okoliczność wydania decyzji nie ma żadnego znaczenia,

- przepisów postępowania, tj. art. 37 § 6 pkt 2 lit. b K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i odmowę zarządzenia wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcia środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości,

- przepisów postępowania, tj. art. 227 K.p.a. i uznanie, że ponaglenie jest skargą na [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii i rozpatrzenie przedmiotowej skargi wydanej decyzji z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak: [...]

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] sierpnia 2018r. i poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] maja 2018 r. w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji:

- pisemnej Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] czerwca 2017r. w przedmiocie uznania siedziby stada Pana [...], położonej w miejscowości [...], [...], nr siedziby stada [...] za ognisko choroby zakaźnej zwierząt - afrykańskiego pomoru świń oraz wydania określonych nakazów i zakazów,

- ustnej Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] czerwca 2017r. wydanej w tej samej sprawie,

oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując jednocześnie argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) dalej "p.p.s.a.", uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej ma stwierdzić, że doszło nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Sąd dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia do Sądu jest wydana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Głównego Lekarza Weterynarii z [...] sierpnia 2018 r., utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z [...] maja 2018 r., o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z [...] czerwca 2017 r. w przedmiocie ogniska choroby afrykańskiego pomoru świń i związanych z tą chorobą nakazów i zakazów oraz umarzającej postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności ustnej decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z [...] czerwca 2017 r.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej stanowi wyjątek od ogólnej zasady stabilności decyzji administracyjnej (art. 16 k.p.a.). W postępowaniu tym, mającym charakter samodzielny i odrębny w stosunku do postępowania zwykłego, organ nadzoru nie rozpatruje sprawy tak, jak w postępowaniu zwykłym, ale w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a. W ramach postępowania nieważnościowego nie ma bowiem proceduralnych możliwości poszerzenia materiału dowodowego w sprawie rozstrzygniętej w postępowaniu zwykłym i poczynienia w oparciu o ten materiał dowodowy dodatkowych ustaleń faktycznych. Oznacza to, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie mogą być skutecznie podnoszone zarzuty, że kwestionowana decyzja została wydana na skutek wadliwej oceny dowodów i dokonania na ich podstawie wadliwych ustaleń faktycznych. Rażące naruszenie prawa może wynikać tylko z wady oczywistej i niedającej się pogodzić ze standardami państwa prawa, gdyż jest naruszeniem kwalifikowanym przepisów. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu przez ich proste zestawienie ze sobą. Chodzi tu nie tyle o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Do wzruszenia decyzji nie wystarczy zatem stwierdzenie zaistnienia naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, ale musi to być rażące naruszenie prawa.

Oceniana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z [...] czerwca 2017 r. została wydana na podstawie art. 44 ust. 1 pkt 1, 2, 4, 5, 9, 12 oraz ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1539, ze zm.). Zgodnie z art. 44 ust. 1 pkt 1, 2, 4, 5, 9, 12 ww. ustawy w celu zwalczania chorób zakaźnych zwierząt podlegających obowiązkowi zwalczania powiatowy lekarz weterynarii, w drodze decyzji, może m. in.:

- nakazać odosobnienie, strzeżenie lub obserwację zwierząt chorych lub zakażonych albo podejrzanych o zakażenie lub o chorobę;

- wyznaczyć określone miejsce jako ognisko choroby;

- nakazać zabicie lub ubój zwierząt chorych lub zakażonych, podejrzanych o zakażenie lub o chorobę albo zwierząt z gatunków wrażliwych na daną chorobę zakaźną zwierząt;

- nakazać oczyszczenie i odkażenie miejsc oraz środków transportu, a także odkażenie, zniszczenie lub usunięcie w sposób wykluczający niebezpieczeństwo szerzenia się choroby zakaźnej zwierząt środków żywienia zwierząt, ściółki, nawozów naturalnych w rozumieniu przepisów o nawozach i nawożeniu, oraz przedmiotów, z którymi miały kontakt zwierzęta chore, zakażone lub podejrzane o zakażenie lub o chorobę;

- zakazać w ognisku choroby wprowadzania, przeprowadzania i wyprowadzania zwierząt lub sprowadzania i wywożenia produktów, zwłok zwierzęcych i środków żywienia zwierząt;

- określać sposób postępowania ze zwierzętami chorymi, zakażonymi lub podejrzanymi o zakażenie lub o chorobę, zwłokami zwierzęcymi, produktami oraz środkami żywienia zwierząt zakażonymi lub podejrzanymi o zakażenie.

Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy wynika, że w wyniku badań próbek krwi od świń z gospodarstwa skarżącego, [...], [...], Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] stwierdził wystąpienie afrykańskiego pomoru świń w ww. gospodarstwie.

Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 maja 2015 r. w sprawie zwalczania afrykańskiego pomoru świń (Dz. U. z 2015 r., poz. 754) powiatowy lekarz weterynarii w przypadku stwierdzenia wystąpienia choroby w gospodarstwie wyznacza je jako ognisko choroby oraz wprowadza nakazy spośród nakazów określonych w tym przepisie.

Powyższe wskazuje, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] wydając decyzję z [...] czerwca 2017 r. działał zgodnie z prawem.

Sąd podziela stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, że w sprawie wystąpienia afrykańskiego pomoru świń w gospodarstwie skarżącego wydana była jedna decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] czerwca 2017r., znak: [...] Analizując sekwencję zdarzeń z dnia 30 czerwca 2017 r. wynika z nich, że w czasie kontroli w gospodarstwie skarżącego Powiatowy lekarz Weterynarii w [...] stwierdził wystąpienie choroby zakaźnej zwierząt - afrykańskiego pomoru świń. W dniu [...] czerwca 2017r. została wydana decyzja stwierdzająca wystąpienie afrykańskiego pomoru świń w gospodarstwie skarżącego i określono w niej wprowadzone nakazy i zakazy. Już w czasie kontroli w dniu 30 czerwca 2017 r. skarżący został ustnie powiadomiony o fakcie stwierdzenia afrykańskiego pomoru świń w jego gospodarstwie i jakie postanowił wydać w związku z tym Powiatowy lekarz Weterynarii w [...] nakazy i zakazy. Wynika to z treści uzasadnienia decyzji, w której zapisano "W związku z powyższym Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] stwierdził wystąpienie afrykańskiego pomoru świń w w/w gospodarstwie i postanowił wydać nakazy i zakazy, co zostało przekazane stronie również w formie ustnej i odnotowane w protokole dochodzenia epizootycznego z dnia 30.06.2017 r.". W ocenie Sądu, przekazanie stronie ww. informacji również w formie ustnej nie świadczy, że w sprawie została faktycznie wydana odrębna decyzja ustna. Jednocześnie należy zauważyć, że pod decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. widnieje podpis skarżącego.

Nałożone decyzją Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z [...] czerwca 2017 r. nakazy i zakazy mieszczą się w nakazach i zakazach wymienionych w art. 44 ust. 1 pkt 1, 2, 4, 5, 9, 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt oraz w § 4 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 maja 2015 r. w sprawie zwalczania afrykańskiego pomoru świń. Sąd nie podziela zarzutu, że były one niewykonalne.

Uznanie w decyzji z dnia [...] czerwca 2017 r. siedziby stada Pana [...], położonego w miejscowości [...], nr siedziby stada [...] za ognisko choroby zakaźnej zwierząt - afrykańskiego pomoru świń, zamiast w gospodarstwie, jak przewiduje § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 maja 2015 r. w sprawie zwalczania afrykańskiego pomoru świń, nie jest uchybieniem mającym cechy rażącego naruszenia prawa. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Głównego Lekarza Weterynarii, że sformułowanie "siedziba stada" w swej istocie stanowi synonim wyrażenia "gospodarstwo". Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, gospodarstwo oznacza - obiekty budowlane, przestrzenie wolne lub inne miejsca, gdzie przebywają zwierzęta gospodarskie. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 546, ze zm.) siedziba stada oznacza wszelkie budynki, zagrody, pastwiska lub miejsca na otwartej przestrzeni, w których przebywa dane stado lub stada różnych zwierząt gospodarskich, a także jest prowadzony chów lub hodowla tych zwierząt.

Zasadnie wskazał organ w zaskarżonej decyzji, że zarzuty skarżącego dotyczące egzekucji decyzji z dnia [...] czerwca 2017 r. wykraczają poza ramy samej decyzji ocenianej w postępowaniu nieważnościowym.

Również nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące przebiegu samego postępowania nieważnościowego, jeżeli skarżący zgłasza zastrzeżenia związane z bezczynnością lub przewlekłością organu prowadzącego to postępowanie, winien był w odpowiednim czasie skorzystać z właściwych środków prawnych w tym zakresie.

W ocenie Sądu, brak jest podstaw do uznania zasadności zarzutów w zakresie przepisów procesowych wskazanych w skardze.

Wbrew zarzutom podnoszonym przez skarżącego, prawidłowa jest wyrażona w zaskarżonej decyzji ocena, że nie ma wystarczających podstaw do przyjęcia, iż kwestionowana decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z [...] czerwca 2017 r. narusza rażąco prawo.

Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.