Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1157/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 153
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Maryla Wiśniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2021 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora [...] Instytutu Historycznego im. [...] w [...] z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

J. S. złożył skargę na decyzję Dyrektora [...] Instytutu Historycznego im. [...] w W. z dnia [...] lutego 2021r., nr [...], w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej z uwagi na jej przetworzony charakter.

Pismem z [...] marca 2019 r. J. S. (dalej "skarżący", "wnioskodawca", "strona"), powołując się na art. 10 ust. 1 w zw. z art. 2 i art. 9a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018r., poz. 1330 ze zm.; dalej: "u.d.i.p." lub "ustawa o dostępie do informacji publicznej"), wystąpił do Dyrektora [...] Instytutu Historycznego im. [...] z siedzibą w W. (dalej jako: "organ" lub "Dyrektor [...]IH") z wnioskiem o udostępnienie metadanych związanych z zasobem informacyjnym dotyczącym migracji ludności narodowości [...] w mieście K. w trakcie II Wojny Światowej. Wnioskodawca wniósł o udostępnienie wskazanych wyżej informacji publicznych w formie elektronicznej na adres e-mail: [...] w ogólnie dostępnym formacie plików zapewniającym możliwość przeszukiwania treści zawartych w opisanych wyżej metadanych, ewentualnie - w formie wydruku na wskazany we wniosku adres.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] organ poinformował stronę, że brak jest podstaw prawnych dla przekazania wnioskowanych informacji w formie wskazanej w piśmie z dnia [...] marca 2019 r. Wskazał m.in., że w opinii [...]IH zawnioskowane metadane nie stanowią informacji publicznej, z uwagi na fakt, iż nie dotyczą one jakiejkolwiek sprawy publicznej. Nadto organ uznał, że udzielenie zawnioskowanych danych nie byłoby zasadne z uwagi na fakt, iż wnioskodawca, jak sam wskazał we wniosku, już danymi tymi dysponuje, co wyłącza możliwość ubiegania się o dostęp do nich w trybie art. 10 ust. 1 u.d.i.p..

W kolejnym wniosku z dnia [...] maja 2019 r. skarżący ponownie zwrócił się o udostępnienie metadanych związanych z zasobem informacyjnym dotyczącym przesiedleń i wysiedleń ludności narodowości [...] w mieście K. w trakcie II Wojny Światowej (dotyczy to obecnie danych "Ankiety personalne osób skierowanych do wysiedlenia z K." ale nie w formie zdygitalizowanej karty danej osoby, ale już przetworzonej jako metadane – około 20 000 obiektów, tj. ok. 30% ludności [...] w K. wg stanu w 1939 r.). Strona wniosła o udostępnienie wskazanych wyżej informacji w formie elektronicznej w ogólnie dostępnym formacie plików, np.: *.doc, *.docx zapewniającym możliwość przeszukiwania treści w opisanych wyżej metadanych.

W uzasadnieniu wniosku strona podniosła, że opisane dane nie zostały udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej, ani w centralnym repozytorium, o którym mowa w art. art. 9a u.d.i.p. Z kolei udostępniona na stronie [...] wyszukiwarka osób w opisanym wyżej zbiorze nie umożliwia dostępu do danych zgromadzonych w tym zbiorze, a dotyczących migracji ludności narodowości [...] w mieście K. w trakcie II Wojny Światowej. Uzyskanie jakiejkolwiek informacji możliwe jest bowiem jedynie w przypadku posiadania imienia i nazwiska osoby, której te informacje dotyczą. Zdaniem strony nie ma więc możliwości dostępu do informacji publicznych zgromadzonych w przedmiotowym zbiorze bez wcześniejszej znajomości części z nich, tym samym nie ma możliwości zapoznać się z całością informacji inaczej, niż wskutek złożenia wniosku. Brak udostępnienia ww. informacji blokuje (uniemożliwia) przeprowadzenie przez skarżącego prac badawczych, co stanowi jedno z zadań [...]IH.

Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem organu zawartym w piśmie z dnia [...] kwietnia 2019 r. jakoby przedmiotowy zbiór nie stanowił informacji publicznej, z uwagi na fakt, że informacje tam zgromadzone nie dotyczą jakiejkolwiek sprawy publicznej. Zauważył, że zgodnie z orzecznictwem sądowym informacją publiczną są nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i wytworzone przez dany podmiot, ale przymiot taki posiadać będą także te których, używa on do zrealizowania swoich zadań. Skoro, więc do zadań [...]IH należy m.in.: tworzenie podstaw naukowych dla rozwoju wiedzy o historii i kulturze [...], upowszechnianie wiedzy o historii i kulturze [...] jako ważnego elementu światowego dziedzictwa kulturowego; przechowywanie i sprawowanie opieki nad powierzonymi i własnymi archiwami, stanowiącymi część narodowego zasobu archiwalnego; inspirowanie i wspomaganie inicjatyw społecznych oraz organizacji pozarządowych przyczyniających się do ochrony i upamiętniania dziedzictwa [...]; inicjowanie i realizowanie projektów służących celom statutowym, a zadania te realizowane są m.in. poprzez przechowywanie i sprawowanie opieki na zgromadzonymi zbiorami i archiwaliami, to wskazane we wniosku metadane związane z zasobem informacyjnym dotyczącym migracji ludności narodowości [...] w mieście K. w trakcie II Wojny Światowej stanowią niewątpliwie informację publiczną dotyczącą realizacji zadań [...]IH.

Pismem z 30 sierpnia 2019 r., skierowanym do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, skarżący wniósł ponaglenie w sprawie jego wniosku z [...] maja 2019 r. w sprawie udostępnienia informacji publicznej.

Następnie pismem z 22 października 2019 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Dyrektora [...]IH, w zakresie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z [...] maja 2019 r. Autor skargi w jej uzasadnieniu podniósł, że wnioskowane przez niego informacje publiczne nie zostały udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej, ani w centralnym repozytorium, o którym mowa w art. 9a u.d.i.p., a zatem udostępnienie ich winno nastąpić na wniosek. Skarżący zaznaczył, że znajdująca się na stronie internetowej [...] wyszukiwarka osób nie umożliwia dostępu do danych zgromadzonych w zbiorze dotyczącym migracji ludności narodowości [...] w mieście K. w trakcie II Wojny Światowej. Uzyskanie jakiejkolwiek informacji za pomocą tej wyszukiwarki możliwe jest bowiem jedynie w przypadku posiadania już imienia i nazwiska osoby, której informacje dotyczą. Nie ma więc możliwości dostępu do informacji publicznych zgromadzonych w przedmiotowym zbiorze bez wcześniejszej znajomości części z nich, tym samym nie ma możliwości zapoznać się z całością informacji inaczej, niż w wyniku udostępnienia informacji publicznej przez [...]IH, zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem skarżącego, nie może stanowić udostępnienia informacji publicznej umieszczenie jej przez podmiot zobowiązany w internecie w innej przestrzeni, aniżeli Biuletyn Informacji Publicznej, skoro ustawa o dostępie do informacji publicznej wskazuje wyraźnie w art. 10 ust. 1 jakie publikatory udostępniają informacje publiczne w sieci teleinformatycznej. Konkludując skarżący podniósł, że pomimo złożenia pismem z [...] maja 2019 r. stosowanego wniosku, który organ otrzymał 22 maja 2019 r., nie otrzymał on żadnej odpowiedzi, tj. nie udostępniono skarżącemu wnioskowanych informacji, ani nie została wydana decyzja administracyjna w sprawie odmowy udostępnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 czerwca 2020r. (sygn. akt II SAB/Wa 165/20) zobowiązał Dyrektora [...] Instytutu Historycznego im. [...] z siedzibą w W. do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem.

Sąd w uzasadnieniu ww. wyroku wskazał, iż: "(...) nie budzi wątpliwości, że Dyrektor [...]IH jest podmiotem wykonującym zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. W rozpoznawanej sprawie organ w odpowiedzi na skargę sformułował wniosek, że dane osobowe dotyczące migracji [...] ludności miasta K. stanowią "zbiór informacji rozproszonej". W świetle powyższego, w ocenie Sądu żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną przetworzoną. W tej sytuacji zasadnym było więc wezwanie przez Dyrektora [...]IH skarżącego do wykazania występowania kwalifikowanego istotnego interesu publicznego w uzyskaniu przez skarżącego żądanej informacji. Organ powyższego jednak nie uczynił, dlatego też uznać należy, że pozostaje w bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego. Tym samym, zachodzi podstawa do zobowiązania organu - w trybie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - do rozpoznania wniosku strony skarżącej z 17 maja 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej we wskazanym w treści wniosku zakresie, w terminie wskazanym w sentencji wyroku".

Instytut pismem z dnia [...] października 2020 roku (nr [...]), oceniając, że wnioskowane informacje mają charakter informacji przetworzonej, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2176) Instytut wezwał wnioskodawcę do wykazania w jakim zakresie uzyskanie tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Wnioskodawca nie wykazał istnienia szczególnego uzasadnienia istotności uzyskania informacji dla interesu publicznego. W piśmie z dnia 5 listopada 2020 roku skarżący jedynie zanegował ocenę dokonaną przez Instytut, że wnioskowane informacje mają charakter informacji przetworzonej. Uzasadnienie tego pisma wskazuje, że Wnioskodawca wnosi nie tyle o udzielenie przez Instytut informacji publicznej, co dokonanie przez Instytut przetworzenia informacji znajdujących się na stronie Instytutu w sposób ułatwiający wnioskodawcy przeprowadzenie jego badań. Wnioskodawca wskazał na okoliczności, które w jego ocenie mogłyby przemawiać za istnieniem interesu społecznego w uzyskaniu tych informacji.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2020 roku, (nr [...], Dyrektor [...] Instytutu Historycznego im. [...] odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie wskazanym we wniosku z dnia [...] maja 2019 roku. Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2021 roku. Skarżący wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy.

Decyzją z dnia [...] lutego 2021 roku znak: [...] Dyrektor [...] Instytutu Historycznego im. [...] utrzymał w mocy swoje pierwotne rozstrzygnięcie ponownie odmawiając udostępnienia informacji publicznej w zakresie wskazanym we wniosku z dnia [...] maja 2019 roku.

J. S. złożył skargę na decyzję Dyrektora [...] Instytutu Historycznego im. [...] w W. z dnia [...] lutego 2021r., nr [...], w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej z uwagi na jej przetworzony charakter.

Decyzji opisanej wyżej zarzucał:

1. rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez: niezebranie materiału dowodowego mającego być podstawą rozstrzygnięcia sprawy, oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na materiale niekompletnym oraz brak rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący;

2. rażące naruszenie art. 107 § 1 ust. 6 w zw. z § 3 k.p.a., poprzez niewyczerpujące i niepełne uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji;

3. rażące naruszenie art. 107 § 1 ust. 9 k.p.a., poprzez brak pouczenia o prawie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego oraz wysokości związanych z tym opłat;

4. rażące naruszenie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, poprzez odmowę udostępnienia na mój wniosek informacji publicznej, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium;

5. rażące naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, poprzez odmowę uzyskania informacji publicznej z uwagi na błędne uznanie, że wnioskowana informacja publiczna ma charakter informacji przetworzonej, ewentualnie poprzez odmowę uzyskania informacji publicznej pomimo wykazania, iż jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego;

6. rażące naruszenia art. 39 k.p.a., poprzez doręczenie zaskarżonej decyzji bez

pokwitowania.

Skarżący podnosił, iż organ nie odniósł się w ogóle do argumentów podnoszonych w składanych w toku postępowania pismach. W pismach tych wskazano, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie dotyczył akt w formie skanów (zdygitalizowanej) ujętych w bazie zlokalizowanej na stronie internetowej Instytutu, o czym najprawdopodobniej mowa na stronie pierwszej decyzji, cyt: "[...] informacje o przemieszczaniu się ludności żydowskiej w mieście K. podczas okupacji zostały udostępnione przez Instytut na swojej stronie internetowej". Wniosek ten dotyczył natomiast opracowanych przez [...]IH zbiorczych informacji o osobach skierowanych do wysiedlenia z K. zawierających m.in.: nazwisko, imiona, datę urodzenia, miejsce urodzenia, stan cywilny i adres tych osób, tj. informacji innej niż zdygitalizowane dokumenty udostępnione na stronie internetowej. Wnioskowane przeze mnie informacje w chwili składania wniosku były i są nadal w posiadaniu [...]IH - zamieszczone są na stronie internetowej [...] w zakładce "metadane". Dostęp do tak opracowanych informacji możliwy jest jednak jedynie poprzez zamieszczoną na stronie wyszukiwarkę i jedynie w przypadku posiadania już danych osoby, której te informacje dotyczą. Zdaniem skarżącego, nie ma więc możliwości dostępu do tych informacji bez wcześniejszej znajomości części z nich, tym samym nie ma możliwości zapoznania się z całością informacji inaczej, niż wskutek złożenia wniosku w trybie art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji.

Ponadto skarżący podnosił, iż udostępnienie opisanej wyżej informacji publicznej nie wymaga wytworzenia nowej informacji (o czym była mowa wyżej), ani podjęcia jakichkolwiek dodatkowych, wyjątkowych działań trudnych do pogodzenia ze statutowymi zadaniami tej jednostki. Udostępnienie wnioskowanych informacji nie wymaga, więc zdaniem skarżącego przeprowadzenia przez [...]IH jakichkolwiek czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych. Wnioskowana informacja nie ma więc charakteru informacji przetworzonej. Pełna argumentacji w tym zakresie została przedstawiona w pismach kierowanych do [...]IH w toku postępowania, do czego w zaskarżonej decyzji się nie ustosunkowano, w szczególności nie wskazano i nie udowodniono (na żadnym z etapów postępowania) na czym miałoby polegać przetworzenie już posiadanie przez [...]IH informacji publicznej, o której udostępnienie wnioskował. Zaznaczał, iż informacji ta już istnieje, została wytworzona i jest w posiadaniu Instytutu.

Dyrektor [...] Instytutu Historycznego im. [...] w W. wnosił o oddalenie skargi w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż była ona zgodna z prawem.

W pierwszej kolejności należało podkreślić, iż w ocenie tut. Sądu pytany podmiot był podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Nadto, sama informacja objęta wnioskiem, posiadała walor informacji publicznej, spór sprowadzał się do oceny czy informacja ma charakter przetworzony.

Zgodnie z art. 61 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Konkretyzację powyższej zasady stanowi ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 ze zm., dalej "u.d.i.p.").

Podstawowym zadaniem tej ustawy jest organizacja systemu społecznej kontroli działalności organów administracji publicznej w taki sposób, aby obywatele mieli jak najszerszy dostęp do informacji posiadanych przez administrację publiczną. Jest to realizacja konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego, jak również zasady jawności działań administracji publicznej. Stosownie do treści art.1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie, przy czym prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu obywatelowi (art.2 ust. 1 u.d.i.p.). Do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Art. 6 u.d.i.p. wymienia kategorie informacji publicznej, które na mocy ustawy podlegają udostępnieniu, przy czym z uwagi na treść art. 1 ust. 1 u.d.i.p. nie jest to katalog zamknięty.

Informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przesądzone zostało, że udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną, podobnie jak poinformowanie wnioskodawcy, że podmiot, do którego skierował on żądanie, nie ma informacji wskazanej we wniosku, lub, że została ona udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej. Z kolei na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. organ odmawia udostępnienia informacji lub decyduje o umorzeniu postępowania.

W przedmiotowej sprawie problematyką o charakterze determinującym ocenę prawidłowości działania organu są kwestie związane z tym, czy w sprawie występuje tzw. informacja przetworzona.

Zaskarżona decyzja organu została wydana w związku z oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2020r., sygn. akt II SAB/Wa 165/20. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Sąd w ww. wyroku wskazał, iż: "(...) nie budzi wątpliwości, że Dyrektor [...]IH jest podmiotem wykonującym zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. W rozpoznawanej sprawie organ w odpowiedzi na skargę sformułował wniosek, że dane osobowe dotyczące migracji żydowskiej ludności miasta Krakowa stanowią "zbiór informacji rozproszonej". W świetle powyższego, w ocenie Sądu żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną przetworzoną. W tej sytuacji zasadnym było więc wezwanie przez Dyrektora [...]IH skarżącego do wykazania występowania kwalifikowanego istotnego interesu publicznego w uzyskaniu przez skarżącego żądanej informacji."

Jak już zostało zaznaczone wcześniej, zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast wskazania, co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia jego wadliwości (zob. A. Kabat, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 345). W orzecznictwie jednoznacznie stwierdza się także, że związanie sądu i organu oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądu trwa w danej sprawie dopóty, dopóki nie zostanie ono uchylone lub zmienione lub nie ulegną zmianie przepisy, czyniąc pogląd prawny nieaktualnym. Podobny skutek (tj. ustanie mocy wiążącej wspomnianej oceny), może spowodować zmiana (po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 1999 r., sygn. akt I SA 2019/98, ONSA 2000, Nr 3, poz. 129). Zatem skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie to zostało wydane; postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne; przyszłe postępowanie administracyjne, oraz ewentualne przyszłe postępowanie sądowoadministracyjne, w tym także przed NSA w przypadku ewentualnego rozpoznawania skargi kasacyjnej od ponownego wyroku sądu pierwszej instancji (v: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 1230/08, publ. LEX 493588). Stąd skutkiem wyroku sądu administracyjnego w toku każdego z tych postępowań jest zakaz formułowania nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej przez sąd administracyjny poglądem, a sąd zobowiązany jest do podporządkowania się im w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku. Ponadto, zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Artykuł ten wprowadza zasadę, zgodnie z którą moc wiążąca wcześniejszego orzeczenia, w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 613/08, publ. LEX 551652). Twierdzenie powyższe pozostaje również aktualne w zakresie związania oceną prawną organu administracji publicznej, który wydał kwestionowane rozstrzygnięcie.

Ocena prawna i wskazania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2020r. mają zatem pierwszorzędne znaczenie. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z okoliczności uzasadniających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w tym wyroku. Stwierdzić zatem należy, że ocena w nim wyrażona była i jest nadal wiążąca na gruncie niniejszej sprawy. Wobec takiego stanu rzeczy zaskarżoną decyzję należało ocenić przy uwzględnieniu treści powyższego wyroku.

Sąd rozpoznając niniejsza sprawę był zatem zobligowany do przyjęcia, iż informacja, której żądał skarżący miała charakter przetworzony.

Należy przyznać rację organowi, iż wnioskodawca nie wykazał istnienia szczególnego uzasadnienia istotności uzyskania ww. informacji dla interesu publicznego. Jak wskazał organ, w piśmie z dnia [...] listopada 2020 roku skarżący jedynie zanegował ocenę dokonaną przez Instytut, że wnioskowane informacje mają charakter informacji przetworzonej. Nie można również uznać za wykazanie szczególnego interesu wskazanie, iż wskazane dane posłużą wnioskodawcy do publikacji naukowej.

Pojęcie interesu publicznego jest pojęciem niedookreślonym, niemającym zwartej, zapisanej formuły na gruncie obowiązującego prawa. Interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych ciał publicznych jako pewnej całości, zwłaszcza jeżeli związane jest ono z gospodarowaniem mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Skuteczne działanie w granicach interesu publicznego wiąże się z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji w szerokim tego słowa znaczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w jednym z wyroków stwierdził, że w zakresie prawa dostępu do informacji interes publiczny istnieje wówczas, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa, np. w konsekwencji usprawniałoby działanie jego organów (wyrok WSA w Warszawie z 22 lutego 2006 r., II SA/Wa 1721/05, Prok. i Pr. 2006, nr 5, poz. 53). Nie oznacza to jednak, że obywatel niepełniący takich funkcji nie może uzyskać informacji przetworzonej. Takie rozumienie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. bezzasadnie ograniczałoby obywatelskie prawo do uzyskania informacji publicznej. Wskazany przepis ma w istocie przeciwdziałać lawinie wniosków zmierzających do uzyskania informacji przetworzonej do realizacji celów osobistych lub komercyjnych i zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupione są nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych mu kompetencji, lecz na udzielaniu informacji publicznej. Dlatego wnioskodawca domagający się udzielenia informacji publicznej przetworzonej powinien wyjaśnić, w jaki sposób zamierza ją wykorzystać dla ochrony szczególnie uzasadnionego interesu publicznego (zob. wyroki NSA: z 9 grudnia 2010 r., I OSK 1768/10, LEX nr 1612055; z 7 grudnia 2010 r., I OSK 1737/10, LEX nr 745157). Jednak dla dokonania prawidłowej oceny, czy udzielenie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, ma znaczenie nie tylko intencja wnioskodawcy i wskazany przez niego cel, lecz także istota i charakter żądanej informacji. W przepisie art. 3 ust. 1 pkt 1 chodzi bowiem m.in. o to, czy uzyskanie danej informacji przetworzonej może mieć realne znaczenie dla funkcjonowania określonych struktur publicznych w konkretnej dziedzinie życia społecznego i wpływać na usprawnienie wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego danej społeczności.

Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 2 czerwca 2011 r., I OSK 279/11 (LEX nr 1082713) stwierdził, że fakt przygotowywania pracy doktorskiej przez wnioskodawcę domagającego się informacji publicznej przetworzonej nie przemawia za tym, że udzielenie tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W pierwszej kolejności żądana informacja dotyczy bowiem interesu skarżącego, który zbiera dane do pracy doktorskiej. Równocześnie nie wykazał on, że wyniki pracy naukowej mogą usprawnić funkcjonowanie organów administracji.

Podobnie w rozpoznawanej sprawie, publikacja naukowa dotyczy w pierwszym rzędzie realizacji interesów wnioskodawcy. Niezależnie czy działa on pro bono czy komercyjnie, publikacja taka będzie bowiem sygnowana jego danymi i będzie realizacją określonej pracy intelektualnej skarżącego. Zasadnie zatem organ przyjął, iż skarżący nie wykazał istotnego interes publicznego. W zakresie powyższych rozważań uzasadnienie zaskarżonej decyzji istotnie jest niepełne. Należy jednak zważyć, iż uchylanie decyzji z tej przyczyny, przy prawidłowym rozstrzygnięciu nie miałoby racjonalnych przesłanek. Naruszeni prawa materialnego, jak i postępowania daje podstawy do uchylenia decyzji jedynie gdy mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 ust. a) i c) p.p.s.a.) W przedmiotowej sprawie powyższa przesłanki nie wystąpiły. Podobnie bowiem należy ocenić uchybienia proceduralne organu w zakresie doręczenia decyzji.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja w sposób dostateczny odpowiada prawu a zarzuty skargi okazały się bezzasadne.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.