Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 788/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-08-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 17 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Po 778/16 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 17 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Po 778/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. odmówił S. K. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. z [...] lutego 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

Sąd I instancji stwierdził, że skarżący nie wykazał w treści złożonego wniosku konkretnych okoliczności, z których wynikałoby, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla niego istotną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Skarżący wprawdzie załączył do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji deklaracje podatkowe za 2013, 2014 oraz 2015 r., jednakże nie podał żadnych informacji o wielkości swojego majątku, np. czy w skład majątku wchodzą jakieś nieruchomości, przedmioty wartościowe, jaki jest stan majątkowy osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, czy posiada oszczędności. Skarżący nie przedłożył również wyciągów z rachunków bankowych, kont czy lokat bankowych.

Zdaniem Sądu przedstawiony przez skarżącego dochód w roku 2013, 2014 i 2015 nie może być jedynym miarodajnym kryterium na badanie zdolności skarżącego do zapłaty wymierzonej kary. Nawet fakt wyegzekwowania określonej kwoty przed rozpoznaniem skargi i ewentualne jej uwzględnienie nie wywołuje nieodwracalnych skutków, bowiem w takim wypadku wskazana zaskarżoną decyzją należność zostanie stronie zwrócona.

W ocenie WSA na podstawie wniosku strony i załączonych do niego dokumentów nie sposób ustalić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dopiero bowiem porównanie wydatków skarżącego z jego majątkiem czynnym mogłoby pozwolić ustalenie, jakie skutki w odniesieniu do sytuacji finansowej skarżącego i osób pozostających na jego utrzymaniu wywoła wykonanie decyzji. Sąd nie mógł zatem uznać, że zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.).

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zarzucił naruszenie art. 61 § 3 w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. przez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, mimo wystąpienia przesłanek uzasadniających takie wstrzymanie, tj. że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji.

S. K. stwierdził, że główną szkodą, jaka mogłaby nastąpić jest okoliczność, że w przypadku wyegzekwowania przez organ kary pieniężnej skarżącemu brakłoby środków na uiszczenie należnych synowi alimentów (400 zł, przy czym z reguły koszt utrzymania syna jest wyższy). Sytuacja skarżącego uległa pogorszeniu, ponieważ jest obecnie bezrobotny. Podniósł, że nie posiada oszczędności na rachunkach bankowych ani lokat.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

Wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest uprawdopodobnić, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo ocenił wniosek skarżącego, uznając, że przedstawione dokumenty nie pozwalają na stwierdzenie, czy zapłata kary pieniężnej może spowodować ziszczenie się przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Jak prawidłowo stwierdził WSA, S. K. we wniosku przedstawił dokumenty poświadczające osiągnięte dochody w latach 2013-2015, jednak dane w nich zawarte są niewystarczające do ocenienia spełnienia przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. WSA zasadnie uznał, że posiadając jedynie informacje o uzyskanych przez skarżącego dochodach w latach 2013-2015, nie mógł ocenić zdolności skarżącego do zapłaty wymierzonej kary. Nie mógł bowiem skonfrontować rzeczywistej (określonej w sposób pełny i niebudzący wątpliwości) sytuacji majątkowej skarżącego z wysokością nałożonej na niego kary pieniężnej i w tym kontekście zbadać, czy jej wykonanie może skutkować wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.