Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 881/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2011-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art, 15 ust.2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi Ł.C. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie wymeldowania 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz adwokat D.C. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) powiększoną o należny podatek VAT, tytułem wynagrodzenia nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]"., nr "[...]" Dyrektor Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców Urzędu Wojewódzkiego, działając z upoważnienia Wojewody, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia "[...]"., którą organ I instancji orzekł o wymeldowaniu Ł. C. z pobytu stałego w lokalu przy "[...]" w E.

W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, iż postępowanie w sprawie wymeldowania Ł. C. spod wskazanego adresu, zostało wszczęte

w dniu 21 kwietnia 2009r. na wniosek Wydziału Mienia Komunalnego i Spraw Mieszkaniowych Urzędu Miejskiego w E. z dnia 17 kwietnia 2010r., w którym poinformowano Wydział Spraw Obywatelskich o wypowiedzeniu umowy najmu przedmiotowego lokalu mieszkalnego E. W. (matce strony) i Z. W. ze skutkiem na dzień 31 lipca 2008r. Załączono kopię pisma w sprawie wypowiedzenia umowy najmu lokalu z dnia 29 maja 2008r. oraz spis zdawczo-odbiorczy sporządzony 1 września 2008r., z którego wynika, iż przedmiotowy lokal mieszkalny został przekazany administratorowi budynku przez osobę bezprawnie tam zamieszkującą, tj. W. K. Do akt sprawy załączona zastała także kopia zawiadomienia Sądu Rejonowego w E. II Wydział Karny o zastosowaniu tymczasowego aresztowania wobec Ł. C. zgodnie

z postanowieniem Sądu z dnia 7 marca 2009r.

Decyzją z dnia "[...]". organ I instancji orzekł o wymeldowaniu Ł. C. z miejsca pobytu stałego. Decyzję tę Wojewoda uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego (decyzja z dnia "[...]"). Rozpatrując ponownie sprawę organ I instancji przeprowadził dodatkowe czynności wyjaśniające zgodnie

ze wskazaniami organu odwoławczego. Decyzją z dnia "[...]". Prezydent Miasta ponownie orzekł o wymeldowaniu Ł. C. z miejsca pobytu stałego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podniósł, iż od 5 marca 2009r. wymieniony przebywa w zakładzie karnym, a do czasu zatrzymania przez Policję zamieszkiwał u swojej partnerki w lokalu przy ul. "[...]" w E. i tam posiadał rzeczy osobiste. Miejsce zameldowania na pobyt stały przy al. "[...]" w E. pan C. opuścił w związku z odbywaniem kary pozbawienia wolności, jednakże po wyjściu z zakładu karnego 29 lipca 2008 r. nie powrócił do tego miejsca, gdyż mieszkanie było zajmowane przez obce osoby (przedmiotowy lokal podnajęła matka zainteresowanego), a swoje sprawy życiowe skoncentrował on

w innym miejscu. Ł. C. nigdy nie posiadał tytułu prawnego do spornego lokalu, natomiast jego matka, będąca najemcą mieszkania, utraciła do niego prawo

w związku z podnajmowaniem lokalu bez zgody Zarządu Budynków Komunalnych. Powrót zainteresowanego do spornego lokalu jest zatem niemożliwy, z czym liczy się zainteresowany, gdyż wystąpił do organu o przyznanie lokalu socjalnego z zasobów miasta E..

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Ł. C. argumentując,

że do lutego 2006 r., tj. do czasu zatrzymania przez Policję zamieszkiwał w lokalu przy al. "[...]" w E., co potwierdza jego była żona i inni świadkowie. Odwołujący opisał okoliczności opuszczenia tego lokalu. Podał, że po zakończeniu odbywania kary w sierpniu 2008 r. zamierzał wrócić do lokalu, jednakże w wyniku działań jego matki okazało się to niemożliwe. Musiał się gdzieś podziać, dlatego udał się do kolegi na ul. Ł. W Wydziale Spraw Mieszkaniowych Urzędu Miejskiego dowiedział się, iż matka podnajęła przedmiotowy lokal bezprawnie. W rozmowie z osobami zajmującymi sporne mieszkanie zażądał, aby się wyprowadziły, gdyż chce tam zamieszkać. Stwierdził, iż matka podnajęła lokal bez jego wiedzy i zgody, działając na jego niekorzyść. W ocenie odwołującego brak możliwości powrotu do miejsca zameldowania wynika też z winy pracowników Urzędu Miejskiego w E. Podkreślił, iż będąc na wolności w dniu 28 sierpnia 2008 r. złożył wniosek o rozłożenie zadłużenia na raty. Ta wiadomość nie została przekazana Wojewodzie, nie znalazła się też w aktach sprawy przed wydaniem pierwszej decyzji. Zgodnie z sugestią Naczelnika Wydziału Spraw Obywatelskich Urzędu Miejskiego, skarżący wystąpił do Wydziału Lokalowego o przyznanie mieszkania socjalnego, co w uzasadnieniu decyzji zostało obrócone przeciwko niemu. Podał, iż nie otrzymał żadnego pisma i informacji, co ma dalej robić w sprawie, w odpowiedzi na jego wniosek o rozłożenie zadłużenia na raty. Pismo Urzędu Miejskiego z dnia 11 września 2008r. zostało, jego zdaniem, celowo wysłane na adres zameldowania skarżącego, aby go nie odebrał (gdyż w tym miejscu skarżący nie przebywał i nie posiadał kluczy ani do lokalu, ani do skrzynki na listy). Natomiast kolejne pismo z 20 listopada 2008 r. informujące o tym, że w związku

z niepodjęciem przez odwołującego stosownych działań lokal zostanie wynajęty komu innemu, zostało już skierowane na adres, pod którym skarżący faktycznie przebywał

(ul. "[...]"). W ocenie odwołującego Urząd Miejski w E. próbuje go na siłę wymeldować, bo nie ma co z nim zrobić, a lokal przy al. "[...]" w E. został objęty przez inną osobę. Przyznał, że nie jest możliwe, aby w tym stanie rzeczy powrócił do spornego mieszkania; byłoby to nierealne i sprzeczne z prawem.

Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym, w zaskarżonej decyzji, Wojewoda zważył, iż zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ gminy (wójt, burmistrz, prezydent miasta) wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Przesłanki wymeldowania z miejsca pobytu stałego są zatem następujące: opuszczenie przez osobę lokalu, w którym jest zameldowana

i niedopełnienie obowiązku zgłoszenia tego faktu organowi meldunkowemu. Rozpatrując sprawę organ gminy musi zbadać, czy osoba zainteresowana faktycznie opuściła miejsce zameldowania, jaki charakter miało to opuszczenie i czy w świetle ustalonego stanu faktycznego zasadne jest orzeczenie o wymeldowaniu.

Organ odwoławczy podzielił w całości stanowisko organu I instancji. Podkreślono, że faktem bezspornym jest, że Ł. C. nie zamieszkuje

w miejscu zameldowania na pobyt stały. W lokalu przy al. "[...]" w E. nie znajdują się też żadne rzeczy osobiste należące do wymienionego, jak również nie posiada on kluczy do lokalu. Bezspornym też jest, że do 15 lutego 2006 r. (czyli do czasu zatrzymania przez Policję i osadzenia w zakładzie karnym) w lokalu tym zamieszkiwał, co potwierdzili świadkowie (m.in. matka E. W. i jego była żona J. J.). Jednak, jak wyjaśniono, dla oceny charakteru opuszczenia przez zainteresowanego miejsca zameldowania na pobyt stały istotne są okoliczności zaistniałe dopiero po wyjściu przez niego z zakładu karnego w dniu 29 lipca 2008 r. Podniesiono, że z całości akt sprawy (w tym z wyjaśnień strony postępowania) wynika bezspornie, że Ł. C. w okresie przebywania na wolności od końca lipca 2008 r. do czasu zatrzymania przez Policję w dniu 5 marca 2009 r., nie zamieszkiwał w lokalu przy al. "[...]" w E. Przy czym bezpośrednio po opuszczeniu zakładu karnego zainteresowany udał się do spornego lokalu (jak podaje z zamiarem zamieszkania), ale jego pobyt tam okazał się niemożliwy, gdyż w tym czasie lokal zajmowały osoby obce (W. K. z rodziną). W rozmowie telefonicznej z matką E. W. odwołujący ustalił, że wynajmowany z zasobów miasta lokal matka podnajęła osobom trzecim. O tym fakcie skarżący powiadomił Wydział Spraw Mieszkaniowych Urzędu Miejskiego w E. W przedmiotowym lokalu pan C. kilkukrotnie stawiał się, żądając od lokatorów możliwie jak najszybszej wyprowadzki. Zainteresowany początkowo przebywał u swojego kolegi przy ul. "[...]" w E., następnie zaś zamieszkał u konkubiny M. K. przy ul. "[...]" (co zgodnie potwierdzają świadkowie oraz sam zainteresowany). Co najistotniejsze, pod ostatnim z wymienionych adresów pan C. przebywał stale do czasu zatrzymania przez Policję w dniu 5 marca 2009r. (przy czym zatrzymanie miało również miejsce pod tym adresem). Od tamtej pory odwołujący przebywa w zakładzie karnym, odbywając kolejną karę pozbawienia wolności. Koniec odbywania kary przypada na 24 maja 2011 r. Organ zaznaczył też, że w dniu 1 września 2008r. lokal został przekazany zarządcy (Zarząd Budynków Komunalnych w E.) przez W. K., która zajmowała go bez tytułu prawnego. W dniu 21 stycznia 2009r. lokal został wskazany do objęcia nowemu najemcy.

W ocenie organu II instancji w świetle powyższych okoliczności opuszczenie przez Ł. C. miejsca zameldowania na pobyt stały należy uznać

za trwałe. Wymieniony nie ma obiektywnych możliwości powrotu do lokalu

przy ul. "[...]" w E. i nawet, kiedy opuści zakład karny, nie zamieszka w tym lokalu. Przesądza o tym przede wszystkim fakt, iż pan C. nie jest

i nigdy nie był najemcą przedmiotowego lokalu, a jedynie zamieszkiwał tam wraz

z najemcami, tj. swoją matką i ojczymem. Osoby te utraciły jednak tytuł prawny

do lokalu, natomiast zainteresowany nie wstąpił po nich w stosunek najmu,

a w konsekwencji nie posiada uprawnień do przebywania w przedmiotowym lokalu. Lokal zaś od 2009 r. wynajmuje osoba obca w stosunku do odwołującego, a zatem nie jest możliwa realizacja jego zamiaru zamieszkiwania w tym lokalu. Ma zresztą tego świadomość sam zainteresowany, gdyż przyznaje w złożonym odwołaniu, że nie jest możliwe, aby powrócił do spornego mieszkania - byłoby to "nierealne i sprzeczne

z prawem".

Organ wyjaśnił, że w obowiązującym stanie prawnym zameldowanie w lokalu ma na celu wyłącznie potwierdzenie faktu pobytu w lokalu i nie rodzi żadnych uprawnień do przebywania w tym lokalu. Jeżeli zatem zameldowanie, czyli zapis o miejscu pobytu osoby w ewidencji ludności, nie odzwierciedla stanu faktycznego, a nieprzebywanie

w lokalu ma charakter trwały, zasadne jest wykreślenie takiego zapisu. O zasadności wymeldowania decydują przede wszystkim okoliczności obiektywne, także pozostające w sprzeczności z wolą zainteresowanej osoby. Skoro bowiem, jak wskazano, zameldowanie w lokalu służy wyłącznie potwierdzeniu faktu pobytu, to o zasadności wymeldowania nie decyduje wola osoby, ale faktyczne możliwości przebywania. Jeżeli osoba traci uprawnienie do zamieszkiwania w danym lokalu i zarazem nie ma realnych możliwości powrotu do tego lokalu, to zasadne jest uznanie, iż lokal ten przestał być miejscem jej pobytu stałego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Ł. C. zarzucił, że w niezmienionym stanie faktycznym organ rozstrzygnął odmiennie, mimo że uprzednio decyzją z dnia "[...]". nie zgodził się z organem I instancji. Poza tym skarżący podtrzymał dotychczasowe argumenty i stanowisko w sprawie. Podkreślił, że po opuszczenia więzienia zamierzał zamieszkać w spornym mieszkaniu. Nie mógł jednak, gdyż zamieszkiwały tam obce osoby. Podniósł, że będąc pewny, że jest to zamieszkanie zgodne z prawem, dał tym osobom czas do wyprowadzki i na parę dni zamieszkał u kolegi.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując

w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się natomiast do podnoszonego przez skarżącego zarzutu, iż organ odwoławczy wydał nowe rozstrzygnięcie, odmienne od poprzedniego rozstrzygnięcia z dnia "[...]"., mimo że od tamtego czasu nic nie zmieniło się w sprawie, organ wskazał, iż zarzut ten jest w oczywisty sposób nietrafny. Bowiem powołaną przez skarżącego decyzją organ odwoławczy uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji z dnia "[...]" r. o wymeldowaniu skarżącego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia nie w oczekiwaniu na jakieś zmiany w stanie faktycznym sprawy, tylko z uwagi na niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego. Zatem, wbrew temu co podnosi skarżący, nowa decyzja z "[...]" r. nie zaprzecza decyzji poprzedniej, a wręcz przeciwnie - jest jej konsekwencją. Skoro w toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji w sposób należyty uzupełnił materiał dowodowy, możliwe już było prawidłowe rozstrzygnięcie merytoryczne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny kontroluje zaskarżone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Sąd może wzruszyć zaskarżoną decyzję jedynie wówczas, gdy narusza ona przepisy prawa materialnego

lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – zwanej dalej p.p.s.a. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy stwierdzić, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podziela stanowisko organów, iż w niniejszej sprawie została spełniona przesłanka pozwalająca na wymeldowanie skarżącego z pobytu stałego w lokalu przy al. "[...]" w E. Brak jest więc podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji, których skarżący nie neguje, znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Materiał ten był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Ponadto dokonanej przez organy administracji oceny dowodów nie można uznać za ocenę dowolną, co uzasadniałoby zarzut naruszenia art. 80 k.p.a.

Skarżący stara się wykazać, że nie opuścił dobrowolnie spornego lokalu, gdyż po zakończeniu odbywania kary pozbawienia wolności miał zamiar w nim zamieszkać, ale było to niemożliwe z przyczyn faktycznych, gdyż zamieszkiwały w nim osoby obce dla skarżącego, którym matka skarżącego wynajęła mieszkanie. Wyjaśnienia skarżącego

w tym względzie rzeczywiście przekonują, że nie opuścił on dobrowolnie miejsca zameldowania. Jednak okoliczność ta nie uzasadnia jego zameldowania pod wskazanym adresem przy al. "[...]" w E., gdyż bezspornym jest, że w mieszkaniu tym skarżący nie mieszka i obiektywnie nie ma możliwości zamieszkania, gdyż na skutek wypowiedzenia umowy najmu, lokal ten został objęty przez nowych najemców. Poza tym w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oczywistym jest fakt opuszczenia spornego lokalu przez skarżącego, bowiem do momentu rozpoczęcia odbywania bieżącej kary pozbawienia wolności, zamieszkiwał u konkubiny, gdzie faktycznie koncentrował swoje sprawy życiowe. Nie może więc być wątpliwości, iż centrum życiowe skarżącego nie znajduje się już pod wskazanym powyżej adresem i że skarżący opuścił przedmiotowy lokal nie dopełniając obowiązku meldunkowego. Utrzymywanie w związku z tym fikcji stałego zamieszkiwania skarżącego w przedmiotowym lokalu pozostawałoby w sprzeczności z art. 15 ust. 2 wskazanej ustawy, a więc byłoby sprzeczne z porządkiem prawnym.

Podkreślić należy, że obowiązek meldunkowy służy zarówno prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji, jak i ochronie interesów samych zainteresowanych meldunkiem oraz ochronie praw osób trzecich (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K. 20/01, OTK- A 2002/3/34, LEX 54068). W orzeczeniu tym Trybunał Konstytucyjny wyeksponował rejestracyjny charakter meldunku i wskazał, że przedmiotem rejestru jest jedynie "przebywanie", a nie – "uprawnienie" do lokalu. "Ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu".

Dlatego też posiadanie tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego, czy też jego brak nie jest okolicznością przesądzającą o pobycie danej osoby pod wskazanym adresem. Sprawy meldunkowe (zameldowanie, wymeldowanie), należące do kategorii zagadnień prawa administracyjnego, służą wyłącznie rejestracji stanu faktycznego,

a nie prawnego i nie mają wobec tego żadnego związku z ustalaniem prawa do lokalu, ani tym bardziej nie dotyczą uprawnień w zakresie ich przyznawania tudzież pozbawiania. Postępowanie w sprawie o wymeldowanie nie wkracza zatem w sferę stosunków cywilnoprawnych (np. własnościowych, najmu etc.), choć pewne okoliczności faktyczne i prawne ukształtowane w wyniku tych postępowań mogą mieć znaczenie w postępowaniu administracyjnym, prowadzonym w ramach ustawy

o ewidencji ludności i dowodach osobistych, na ich tle bowiem dochodzić może do różnych zdarzeń, które muszą być brane pod uwagę przez organ administracyjny prowadzący postępowanie, w kontekście badania, czy doszło do spełnienia przesłanek przewidzianych w cytowanej normie prawnej, znajdującej zastosowanie w sprawie.

W świetle przepisu art. 15 ust. 2, jedyną przesłanką warunkującą wymeldowanie danej osoby z miejsca jej dotychczasowego stałego zameldowania jest jednoznaczne ustalenie przez organ administracji publicznej, że osoba ta faktycznie opuściła bez wymeldowania się dotychczasowe miejsce pobytu stałego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego, w rozumieniu omawianego art. 15 ust. 2, jest spełniona wówczas, gdy co do zasady opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Dlatego też przebywanie osoby w zakładzie karnym - jako stan przejściowy - nie powoduje utraty dotychczasowego miejsca zamieszkania, w którym koncentrowało się centrum życiowe tej osoby. Chodzi tu bowiem o sytuację, w której osoba fizyczna nie przebywa w lokalu zameldowania, w którym miała zorganizowane centrum życiowe,

a nieprzebywanie to jest wynikiem woli tej osoby. Zamiar ten ma istotne znaczenie przy ocenie, czy do opuszczenia lokalu rzeczywiście doszło. Przy ustaleniu zamiaru nie można jednak poprzestać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby. Dla jego oceny istotne znaczenie mieć będzie to, czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności.

Do okoliczności takich należeć będą między innymi: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu, a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim (tak m.in. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00, LEX nr 50123; wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 302/05, LEX nr 190969, wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2001 r. sygn. akt II SA/Ka 613/00, publ w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W orzecznictwie podkreśla się też, iż można również wymeldować osobę, która nie opuściła miejsca pobytu dobrowolnie. Skoro bowiem istotą regulacji ustawy

o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest nadanie zameldowaniu charakteru rejestrowego i brak związania meldunku z prawem do lokalu, to oczywiste jest, iż bez znaczenia pozostaje, czy osoba, która w danym lokalu już nie zamieszkuje, opuściła ten lokal dobrowolnie, czy też jak w niniejszej sprawie, w wyniku wypowiedzenia najmu

i zamieszkania w spornym lokalu innych najemców (por. wyrok NSA z dnia 29 września 2005r., sygn. akt II OSK 44/05, LEX nr 207937, NSA w wyroku z dnia 6 października 2005r., sygn. akt II OSK 65/05, LEX nr 188693). Dlatego też każde trwałe opuszczenie lokalu wskutek wypowiedzenia umowy najmu jest opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 cytowanej ustawy, które w konsekwencji uzasadnia orzeczenie

o wymeldowaniu osoby, która w nim faktycznie nie zamieszkuje i nie ma możliwości zamieszkać.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.