Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 393/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Umorzono postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym
Powołane przepisy: article: art. 60
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek sędzia NSA Irena Kamińska (spr.) sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Burmistrza L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. akt II SAB/Ol 105/13 w sprawie ze skargi A. P. na bezczynność Burmistrza L. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia: 1. umorzyć postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym; 2. zwrócić Burmistrzowi L. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 (sto) złotych.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 2 września 2013 r. A.P. zwrócił się do Burmistrza Miasta Lidzbarka Warmińskiego o udostępnienie informacji publicznej, dotyczącej nakładów jakie Gmina Miejska Lidzbark Warmiński poniosła na organizację "Lidzbarskich wieczorów jazzowych" w roku 2013, z wyszczególnieniem: wysokości wynagrodzenia dla wykonawców, wysokości wynagrodzenia dla firmy ochroniarskiej, nagłaśniającej i oświetlającej, kosztów wynajęcia namiotu na potrzeby imprezy i nazwy firmy wynajmującej namiot, ewentualne koszty noclegów, hoteli, dla wykonawców i innych gości, innych kosztów takich jak wyżywienie itp., nadto podanie jaką rolę w organizacji imprezy pełnił hotel "K.", czy Urząd Miasta zawarł z hotelem umowę lub inne porozumienie. O przesłanie wnioskowanej informacji wniósł na adres wskazanej poczty elektronicznej.

Burmistrz uznał wniosek A.P. za żądanie udzielenia informacji publicznej w celu ponownego wykorzystania i pismem z dnia 11 września 2013 r. wezwał A. P. do złożenia wniosku zawierającego dane określone w rozporządzeniu Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 stycznia 2012 r. w sprawie wniosku o ponowne wykorzystanie informacji publicznej (Dz. U. z 2012 r., poz. 94). Jednocześnie poinformował, ze nie złożenie prawidłowego wniosku w terminie 7 dni od doręczenia wezwania spowoduje pozostawienie wniosku strony bez rozpoznania.

Pismem z dnia 19 września 2013 r. A. P. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta Lidzbarka Warmińskiego w rozpoznaniu wniosku o udzielenie informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 28 listopada 2013 r. o sygn. akt II SAB/Ol 105/13 zobowiązał Burmistrza Lidzbarka Warmińskiego do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 2 września 2013 r. w terminie 14 dni, zasądził od Burmistrza Lidzbarka Warmińskiego na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego oraz stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku w dniu 13 stycznia 2014 r. sformułował Burmistrz Lidzbarka Warmińskiego, reprezentowany przez pełnomocnika.

Pismem z dnia 2 grudnia 2014 r. pełnomocnik Burmistrza Lidzbarka Warmińskiego cofnął ww. skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis ten ma również odpowiednie zastosowanie do skarg kasacyjnych na mocy art. 193 wskazanej ustawy.

Skarżący kasacyjnie może więc rozporządzać skargą kasacyjną po jej wniesieniu, ponieważ jego oświadczenie w tej kwestii jest, co do zasady, wiążące dla sądu. Stanowi to wyraz zasady dyspozycyjności, obowiązującej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast odpowiednie stosowanie w postępowaniu kasacyjnym art. 60 cyt. ustawy oznacza, że należy odmówić uwzględnienia żądania skarżącego w sytuacji, gdy cofnięcie spowodowałoby uprawomocnienie się zaskarżonego wyroku wydanego w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotkniętym wadą nieważności, którą stosownie do art. 183 tej ustawy, Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę z urzędu, niezależnie od granic skargi kasacyjnej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 20 czerwca 2008 r. o sygn. akt II FSK 575/07; 27 czerwca 2008 r. o sygn. akt II FSK 573/07; 23 września 2010 r. o sygn. akt I OSK 1517/10; 18 stycznia 2013 r. o sygn. akt I OSK 959/12).

W rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, iż zachodzi jakakolwiek przesłanka nieważności postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż dopuszczalne jest cofnięcie skargi kasacyjnej w tej sprawie. Cofnięcie to, w ocenie Sądu, nie służy też obejściu prawa.

Skoro cofnięcie skargi kasacyjnej oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego, to postępowanie takie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy