Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 187/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-08-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6062 Ruch i likwidacja zakładu górniczego
Hasła tematyczne: Prawo geologiczne i górnicze
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 106, 13 par. 1 pkt. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 108 ust. 6b, art. 109 ust. 1 pkt. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 196
law: Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.) Sędzia WSA Marzanna Sałuda po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania dodatku do planu ruchu zakładu górniczego 1) uchyla zaskarżone postanowienie; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] , wydanym na podstawie art. 106, art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 dalej: K.p.a.) oraz art. 17, 18, 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy G. z dnia [...] r., nr [...] , w przedmiocie negatywnego zaopiniowania Dodatku do Planu ruchu "A" Sp. z o.o. "A" w C. , na lata 2014-2016.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia [...] r. "A" Sp. z o.o. wystąpiło do Urzędu Gminy G. w sprawie zaopiniowania Dodatku do Planu ruchu "A" Sp. z o.o. "A" w C. , na lata 2014-2016.

Postanowieniem z dnia [...] r., znak [...] , Wójt Gminy G. działając na podstawie art. 108 ust. 6b, w związku z art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011r. - Prawo geologiczne i górnicze (t.j. Dz. U. z 2015r. poz. 196 z późn. zm.) i art. 106 ustawy K.p.a. negatywnie zaopiniował w/w Dodatek.

W uzasadnieniu Wójt Gminy stwierdził, że działalność wykonywana w oparciu o koncesję nr [...] odnosząca się do części terenu górniczego położonego w granicach administracyjnych gminy uzdrowiskowej G. i wpływy z tej działalności naruszają przeznaczenie nieruchomości określone w miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy G. przyjętym Uchwałą Nr [...] Rady Gminy G. z dnia [...] r. ogłoszonym w sposób przewidziany dla aktów normatywnych w Dzienniku Urzędowym W. z dnia 7 grudnia 2010 r. pod pozycją 4033: jak również określone w odrębnych przepisach tj. w Statucie Uzdrowiska G. , który jest aktem prawa miejscowego.

W zażaleniu na to rozstrzygnięcie wniesionym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. “A" Sp. z o.o. podniosło obrazę prawa materialnego tj. art. 108 ust.6 b pkt 2 ustawy - Prawo geologiczne i górnicze oraz obrazę art. 7 tej ustawy polegające na błędnej wykładni. Ponadto wskazało na naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 oraz 77 § 1 K.p.a. polegające na zaniechaniu zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu zażalenia stwierdziło, że argumenty strony na tym etapie postępowania zasługują na uwzględnienie i postanowieniem z dnia 6 lipca 2015r., znak: [...] , uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało organowi, by rozpatrując po raz kolejny niniejszą sprawę wziął pod uwagę rozważania zawarte w treści wydanego postanowienia oraz odniósł się do pisma Departamentu Geologii i Koncesji Geologicznych Ministerstwa Środowiska z dnia 17 lipca 2014r.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, uwzględniając argumenty Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. , Wójt Gminy podtrzymał wcześniejsze stanowisko i negatywnie zaopiniował przedłożony Dodatek do Planu ruchu "A" Sp. z o.o. "B" w C. , na lata 2014-2016 (Postanowienie [...] z dnia [...] r.). W podstawie prawnej powołał art. 108 ust. 6b ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze zgodnie z którym plan ruchu wymaga opinii właściwego wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Zdanie drugie w tymże przepisie stanowi, iż "Kryterium opinii jest nienaruszanie zamierzoną działalnością przeznaczenia lub sposobu korzystania z nieruchomości określonego w art. 7".

Odnosząc się do stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego w kwestii pisma Departamentu Geologii i Koncesji Geologicznych Ministerstwa Środowiska z dnia 17 lipca 2014r. organ przedstawił odmienny pogląd utrzymując, że to nie Minister Środowiska lecz organy gminy jako organy władztwa planistycznego, mające możliwość samodzielnego kształtowania i planowania polityki przestrzennej gminy są najbardziej właściwe w zakresie wykładni przepisów określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który jest aktem prawa miejscowego powszechnie obowiązującym na obszarze nim objętym.

W dniu [...] r. “A" Sp. z o.o. złożyło za pośrednictwem Wójta Gminy G. zażalenie na w/w postanowienie, do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. .

W dniu [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze tym razem również uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało kolejny raz sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. (Postanowienie [...] ).

W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że organ I instancji przekroczył uprawnienia nadane mu art. 7 p.g.g. i "nie powinien wkraczać w uprawnienia organów koncesyjnych. Ponadto SKO wskazało, że "organ rozpatrując po raz kolejny sprawę powinien wziąć pod uwagę zapis art. 7 p.g.g. i w oparciu o niniejsze postanowienie uzgodnić czy planowany ruch kopalni zgodny jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego."

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy postanowieniem z dnia 9 października 2015 r. Wójt Gminy G. po raz trzeci negatywnie zaopiniował Dodatek do Planu ruchu "A" Sp. z o.o. "A" w C. , na lata 2014-2016.

Szczegółowo i obszernie uzasadnił swoje stanowisko. Wskazał na okoliczności stanu faktycznego, przedstawił argumentacje prawną oraz odniósł się do wskazań SKO.

Pełnomocnik "A" wniósł zażalenie na ww. postanowienie Wójta Gminy G. zarzucając:

1. obrazę przepisu prawa materialnego tj. art. 7 ust. 1 w zw. z art. 108 ust. 6b ustawy prawo geologiczne i górnicze z dnia 9 czerwca 2011 r. (Dz.U. Nr 163, poz. 981) tekst jednolity z dnia 30 stycznia 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 196), polegającą na błędnej wykładni i niezasadnym przyjęciu, że kryterium opinii właściwego wójta (burmistrza, prezydenta miasta) jest nienaruszanie zamierzoną działalnością przeznaczenia lub sposobu korzystania z nieruchomości określonego w Statucie Uzdrowiska G. oraz w ustawie z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych podczas gdy jak wynika z treści tych przepisów zakres opinii powinien ograniczać się wyłącznie do analizy zgodności planu ruchu kopalni z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą nr [...] Rady Gminy G. z dnia [...] r., dalej zwanego MPZP;

2. obrazę przepisu prawa materialnego tj. art. 6 ust. 1 pkt 5 prawa górniczego i geologicznego polegającą na błędnej wykładni i niezasadnym przyjęciu, że obszarem górniczym jest przestrzeń sięgająca od powierzchni nieruchomości w głąb ziemi do głębokości określonej przez organ koncesyjny podczas gdy obszar górniczy wyznaczany jest w celu wydobywania kopaliny ze złoża, które wyznacza przestrzeń uprawniającą koncesjonariusza do prowadzenia działalności koncesjonowanej;

3. naruszenie przepisu postępowania tj. art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1 K.p.a. poprzez naruszenie obowiązku wyjaśnienia okoliczności wskazanych przez organ odwoławczy takich jak ustalenie występowania konieczności wybudowania przez Odwołującego szybów lub otworów wiertniczych oraz ustalenie naruszania działalnością górniczą Odwołującego przeznaczenia obiektów oraz nieruchomości wynikających z MPZP co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem doprowadziło do nieustalenia przez organ pierwszej instancji okoliczności i faktów uzasadniających wydanie negatywnej opinii, a w konsekwencji wadliwości uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, które nie posiada wymaganego prawem uzasadnienia;

4. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 77 § 1 K.p.a. polegające na zaniechaniu zebrania i rozpatrzenia przez organ administracji całego materiału dowodowego co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na niezasadnym przyjęciu, że zamierzona przez Odwołującego w dodatku do planu ruchu na lata 2014 -2016 działalność narusza przeznaczenie nieruchomości określone w MPZP, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie można wyprowadzić takiego ustalenia, a działalność odwołującego będzie prowadzona w przestrzeni znajdującej się poza terenem nieruchomości których przeznaczenie określa MPZP.

Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 grudnia 2015 r. utrzymało w mocy Wójta Gminy G. .

Organ II instancji przywołał treść art. 108 ust. 6b i art. 7 ustawy prawo geologiczne i górnicze i wskazał, że zatwierdzenie dodatku do Planu ruchu "A" wymaga uprzedniego przedłożenia opinii Wójta Gminy G. .

Dalej stwierdził, że opinia ta wydana na podstawie art. 106 K.p.a. jest wynikiem współdziałania organów, to jest organu państwowego nadzoru górniczego jako organu rozstrzygającego w drodze decyzji oraz wójta, jako organu uprawnionego do opiniowania takiego planu. Podkreślił, że postępowanie prowadzone przed organem współdziałającym ma charakter pomocniczego stadium postępowania w sprawie załatwianej przez wydanie decyzji. Stanowisko organu współdziałającego, mające formę postanowienia, nie załatwia sprawy administracyjnej, albowiem nie rozstrzyga o jej istocie ani też nie kończy postępowania w instancji administracyjnej. Opinia nie ma mocy wiążącej dla organu rozstrzygającego sprawę w drodze decyzji. Organ zobowiązany do zasięgnięcia opinii nie jest prawnie związany stanowiskiem organu opiniującego. Współdziałanie, którego istota jest wyrażenie opinii, zbliżone jest do konsultacji czy też doradztwa.

Wobec powyższego stwierdził, że negatywna opinia Wójta Gminy Ł. nie ogranicza Spółki w jej dalszych działaniach na drodze administracyjnej oraz inwestycyjnej.

Przypomniał, że niniejsza sprawa dwukrotnie była rozpatrywana przed Kolegium, które dwukrotnie uchylało zaskarżone postanowienia i przekazywało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ I instancji przeanalizował wskazania zawarte w postanowieniach organu odwoławczego. Przeprowadzał postępowanie uzupełniające, jednakże nie godził się na zarzuty Kolegium dotyczące rozszerzającej interpretacji przepisów ustawy o prawie geologicznym i górniczym. Podkreślono przy tym, że nie można organowi I instancji zarzucić naruszenia przepisów art. 138 §2 K.p.a. oraz 107§ 1, 7 K.p.a. i 77 K.p.a. Wójt Gminy G. przeprowadził postępowanie w sposób rzetelny i wnikliwy.

Jednocześnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uznało, że nie może wchodzić w kompetencje organu I instancji w kwestii opiniowania przedmiotowego dodatku do planu ruchu kopalni ze względu przede wszystkim, że to ustawodawca konkretnie ustalił organ właściwy. Ponadto uzgodnienia te mają dotyczyć planu zagospodarowania przestrzennego, gdzie to właśnie organ planistyczny tj. Wójt Gminy G. posiada odpowiednią wiedzę specjalistyczna dotyczącą planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze Gminy.

W skardze złożonej na to rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik "A" zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego tj.:

1. uzasadnienia faktycznego, zaniechanie wskazania dowodów, na których organ się oparł art. 124 § 2 w zw. z art. 125 § 3 oraz art. 126 w zw. z art. 107 § 3 ustawy K.p.a. poprzez zaniechanie wskazania w zaskarżonym postanowieniu ustalając, że zamierzona przez skarżącego działalność narusza przeznaczenie nieruchomości określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym dla gminy G. , zaniechanie wskazania przyczyn z powodu których organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dowodom z dokumentów przedłożonych przez skarżącego, a to opinii organu koncesyjnego - Ministra Środowiska, decyzji organu nadzoru górniczego - Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. , opracowania Głównego Instytutu Górnictwa w K. w sytuacji gdy okoliczność czy zamierzona przez skarżącego działalność narusza przeznaczenie nieruchomości określone w m.p.z.p. determinuje zarówno treść jak i konieczność wydania postanowienia w niniejszej sprawie zgodnie z art. 108 ust. 6b ustawy prawo geologiczne i górnicze; art. 7 K.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia niniejszej sprawy mając na względzie słuszny interes skarżącego, a w szczególności nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie czy zamierzona działalność skarżącego narusza bądź nie narusza, a jeżeli narusza to w jaki sposób przeznaczenie nieruchomości określone miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonego dla gminy G. w sytuacji gdy okoliczność ta ma istotne znaczenie dla zamierzonej przez Skarżącego działalności wydobywczej na terenie gminy G. ;

2. art. 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie zebrania jakiegokolwiek dowodu z

którego wynikałoby, że zamierzona przez skarżącego działalność narusza przeznaczenie nieruchomości określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym dla gminy G. , a także zaniechanie rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego poprzez pominięcie dowodów z opinii organu koncesyjnego - Ministra Środowiska, opinii organu nadzoru górniczego - Dyrektora Okręgowego Urzędu G. w K., z których wynika jednoznacznie, że zamierzona przez skarżącego działalność nie narusza i nie może nawet teoretycznie naruszać przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ze względu na to, że jest prowadzona sześćset metrów pod ziemią i z tego powodu nie może mieć wpływu na przeznaczenie nieruchomości określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym dla Gminy G. ;

3. art. 138 § 1 pkt. 2 K.p.a. poprzez nieuchylenie w całości postanowienia Wójta Gminy G. z dnia [...] r. [...] i nie orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy w sytuacji gdy, pomimo uprzedniego dwukrotnego uchylenia postanowień Wójta Gminy G. organ pierwszej instancji nie zebrał i nie przedstawił żadnego dowodu świadczącego o naruszaniu przez skarżącego zamierzoną działalnością przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowani przestrzennego uchwalonego dla gminy G. , a organ drugiej instancji miał obowiązek wydania w takiej sytuacji orzeczenia reformatoryjnego;

4. art. 106 § 5 K.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia merytorycznej weryfikacji postanowienia wydanego w postępowaniu uzgodnieniowym, w sytuacji gdy analiza miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla gminy G. pod kątem naruszania przeznaczenia nieruchomości działalnością skarżącego jest obiektywnie możliwa, nie wymaga wiadomości specjalnych, a z treści m.p.z.p. wprost wynika możliwość prowadzenia działalności wydobywczej przez skarżącego;

Ponadto zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisu prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, tj. art. 108 ust. 6b ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze poprzez niezasadne uznanie, że ustawodawca w tym przepisie przyznał Wójtowi wyłączną kompetencję do wydania opinii niepodważalnej i niewzruszalnej w administracyjnym toku instancyjnym, w sytuacji gdy postanowienie wydawane przez wójta podlega ocenie i weryfikacji przez organ odwoławczy, który ma prawną możliwość oraz obowiązek uchylenia bądź zmiany postanowienia, które zostało wydane z naruszeniem przepisów K.p.a.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. , z dnia [...] r., a także uchylenie w całości postanowienia Wójta Gminy G. z dnia [...] r. i zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Organ odwoławczy odpowiadając na zarzuty zawarte w skardze stwierdził, że nie są one zasadne i wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko i jego argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Na wstępie należy wyjaśnić, iż w świetle art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrolę tę sprawują stosując jedynie kryterium legalności, a więc zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Zatem, aby stwierdzić, że wystąpiło naruszenie prawa prowadzące do uchylenia zaskarżonego aktu lub stwierdzenia jego nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd musi w pierwszej kolejności ustalić treść obowiązujących norm prawnych mających zastosowanie w sprawie i wywieść z nich określone prawa i obowiązki, następnie ustalić zakres niezbędnych okoliczności faktycznych, które należy wykazać w ramach postępowania dowodowego i w końcu ocenić prawidłowość dokonanej przez organy subsumcji ustalonych faktów do hipotetycznego stanu prawnego.

Kontrola sądów administracyjnych ograniczona jest zatem tylko i wyłącznie do zbadania, czy w sprawie organy podatkowe nie naruszyły prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Granice rozpoznania sądu administracyjnego wyznaczone są przy tym przez granice sprawy podatkowej. W konsekwencji treść i zakres rozpoznania sądu administracyjnego determinują właściwe, w każdej sprawie wymagające indywidualnego ustalenia, normy prawa materialnego, które w ostatecznym rezultacie wyznaczają nieprzekraczalne granice tożsamości sprawy podatkowej. Oznacza to, iż niewłaściwe zastosowanie przepisów materialnoprawnych każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy opartymi o właściwie ustaloną hipotezę badanej normy prawnej.

Przystępując do oceny legalności zaskarżonego postanowienia na wstępie należy wskazać, że materialnoprawną podstawą zapadłych rozstrzygnięć stanowią przepisy powołanej wyżej ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. prawo geologiczne i górnicze.

Zgodnie z art. 108 ust. 6 b tej ustawy plan ruchu zakładu górniczego, z wyłączeniem planu ruchu dla wykonywania robót geologicznych związanych z poszukiwaniem i rozpoznawaniem złoża węglowodorów, wymaga opinii właściwego wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Kryterium opinii jest nienaruszanie zamierzoną działalnością przeznaczenia lub sposobu korzystania z nieruchomości określonego w art. 7. Ponadto zgodnie z art. 108 ust. 6 c ww. ustawy opinia, o której mowa w ust. 6b, jest wyrażana na wniosek przedsiębiorcy, w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. W przypadku niewyrażenia opinii w tym terminie uważa się, że właściwy wójt (burmistrz, prezydent miasta) nie zgłasza uwag. Z kolei, zgodnie z art. 7 ustawy podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dozwolone tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w odrębnych przepisach. W myśl art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy zmiany planu ruchu zakładu górniczego dokonuje się w formie dodatku do planu, w trybie przewidzianym dla zatwierdzenia planu ruchu zakładu górniczego.

Z kolei, art. 106 K.p.a. zawiera następująca regulację:

§1. Jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ.

§ 2. Organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę.

§ 3. Organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest przedstawić je niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia mu żądania, chyba że przepis prawa przewiduje inny termin.

§ 4. Organ obowiązany do zajęcia stanowiska może w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające.

§ 5. Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie.

§ 6 (.....)

W rozpatrywanej sprawie wyjątkowo to nie organ właściwy w sprawie ma rozpocząć czynności współdziałania, ale strona (przedsiębiorca), która uzyskawszy stanowisko organu gminy, jest jednocześnie zobowiązana do dostarczenia go organowi właściwemu w sprawie łącznie z wnioskiem o zatwierdzenie planu ruchu. Nie zmienia to jednak istoty samego współdziałania, dlatego wójt (burmistrz, prezydent miasta) winien zająć stanowisko w sprawie w formie postanowienia (zob. uch. NSA z dnia 20 maja 1996 r., OPK 11/96, ONSA 1997, nr 1, poz. 9).

A zatem formą prawną, w której organ współdziałający zajmuje swoje stanowisko w sprawie, jest postanowienie, na które służy zażalenie.

Wójt Gminy G. jako organ opiniujący w niniejszej sprawie konsekwentnie w wydawanych postanowieniach każdorazowo negatywnie opiniował Dodatek do Planu ruchu "A" . Organ przedstawiał bardzo obszerną argumentację swojego stanowiska.

Strona kwestionowała negatywne opinie Wójta składając na wydawane przezeń postanowienia zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. .

W zaskarżonym skargą rozstrzygnięciu organu odwoławczego z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w ogóle nie odniosło się jednak do zarzutów podniesionych w zażaleniu.

Tymczasem, aby móc dokonać prawidłowej oceny zaskarżonej decyzji (postanowienia) należy wskazać na wszystkie elementy dokonanych w sprawie ustaleń. Dopiero kompletne i prawidłowe pod względem formalnym zaskarżone rozstrzygnięcie może podlegać badaniu przez Sąd od strony zgodności z prawem materialnym.

Należy przypomnieć, że organ odwoławczy ponownie rozpoznaje sprawę. Wprawdzie w niniejszej sprawie nie może wyręczyć organu w merytorycznej ocenie wniosku tj. wydaniu negatywnej lub pozytywnej opinii, ale to nie oznacza możliwości uchylenia się od rozpatrzenia podniesionych zarzutów.

Wymogi, jakie powinna spełniać decyzja administracyjna zawarte są w art. 107 k.p.a. Należy zatem przypomnieć, że zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Te wymogi dotyczą również postanowień co wprost wynika z art. 126 K.p.a.. W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie zaskarżone postanowienie nie spełnia wskazanego wymogu, bowiem jest wyjątkowo lakoniczne i bardzo ogólnikowe, a przede wszystkim nie odnosi się do całego materiału dowodowego i stawianych w zażaleniu zarzutów. Uzasadnienie organu odwoławczego jest niepełne i zdawkowe.

Organ odwoławczy stwierdził, że nie może wchodzić w kompetencje organu I instancji w kwestii opiniowania przedmiotowego dodatku do planu ruchu kopalni. Tymczasem to stwierdzenie nie stanowi odpowiedzi na zarzuty strony podniesione w zażaleniu, do których organ w żaden sposób się nie odniósł.

Zadaniem uzasadnienia faktycznego decyzji jest przekonanie stron o prawidłowości rozstrzygnięcia. Jednocześnie też powinno ono stwarzać organom nadzoru oraz sądom administracyjnym możliwość sprawdzenia, czy w sprawie, co do okoliczności faktycznych dokonano wszystkich koniecznych ustaleń, a także toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz sprawdzenia motywów rozstrzygnięcia (por. wyrok WSA w Opolu, z 12 lipca 2011 r., sygn. II SA/Op 186/11, Lex nr 1012094).

W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie spełnia ustawowych wymogów z art. 107 K.p.k. i z tej przyczyny wymyka się spod kontroli sądowoadministracyjnej.

Należy przypomnieć, że przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] r., a nie bezpośrednio postanowienie Wójta Gminy G. z [...] r., czy też wcześniejsze rozstrzygnięcia organów.

A zatem ponownie rozpatrując sprawę, organ wyda rozstrzygnięcie uwzględniające powyższe wskazania Sądu oraz uzasadni je zgodnie z wymaganiami zawartymi w art. 107 k.p.a.

W tym stanie rzeczy stwierdzić trzeba, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a to art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, gdyż w sposób niejasny i niezrozumiały wobec wcześniej zajmowanego przez ten organ stanowiska wskazano motywy zaskarżonego rozstrzygnięcia. W szczególności nie zostały w sposób klarowny i przejrzysty przedstawione ustalenia faktyczne, które doprowadziły Samorządowe Kolegium Odwoławcze do wydania zaskarżonego rozstrzygniecia.

W związku z tym zasadne okazały się te zarzuty skargi, które dotyczyły naruszenia wymienionych przepisów procesowych, zaistniała wada formalna zaskarżonej decyzji w chwili obecnej uniemożliwia Sądowi ocenę podniesionego zarzutu naruszenia prawa materialnego. Dopiero wszechstronne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy z wykorzystaniem zebranych dowodów oraz prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia pozwoli na ocenę merytoryczną wydanego postanowienia.

Uchylając zaskarżoną decyzję Sąd działał na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 tej ustawy.