Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 238/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
658
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Stwierdzono, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1 pkt 3 i par. 1a, art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędziowie: Sędzia WSA Anna Wesołowska Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant referent stażysta Beata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi E. D., J. R., J. P., K. P. i W. R. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Ministra Infrastruktury i Budownictwa do rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2014 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Ministra Infrastruktury i Budownictwa solidarnie na rzecz E. D., J. R., J. P., K. P. i W. R. kwotę 665 (sześćset sześćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

E. D., J. R., J. P., K. P. i W. R. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpoznania wniosku M. R., E. D., J. R. z dnia [...] stycznia 2014 r. o ponowne rozpatrzenie części sprawy zakończonej decyzją Ministra lnfrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] wydanej w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej nr [...] z dnia [...] listopada 1963 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 1962 r. odmawiającego ustanowienia użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], nr hip [...] i [...]. W skardze skarżący wnieśli o; 1) zobowiązanie Ministra lnfrastruktury i Budownictwa do dokonania czynności objętych wnioskiem, w terminie 30 dni od daty wydania orzeczenia w sprawie, 2) orzeczenie, że bezczynność Ministra lnfrastruktury i Budownictwa miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) wymierzenie grzywny Ministrowi Infrastruktury i Budownictwa, 4) zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, 5) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu wskazali, że w dniu [...] grudnia 2013 r. Minister lnfrastruktury i Rozwoju wydał decyzję, na mocy której, m.in. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji odmownych w zakresie w jakim dotyczą części nieruchomości dekretowej. Z powyższym stanowiskiem nie zgodzili się M. R., E. D. oraz J. R., którzy w piśmie z dnia [...] stycznia 2014 r wnieśli o ponowne rozpatrzenie części sprawy zakończonej decyzją Ministra lnfrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], tj. w zakresie części pkt 2 decyzji, która dotyczy odmowy stwierdzenia nieważności decyzji odmownych, w częściach dotyczących gruntu obecnych działek nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2 , [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2, [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2, przeznaczonych według planu zagospodarowania przestrzennego pod zdrowie.

Skarżący podali, ze pełnomocnik wnioskodawców dwukrotnie zwracał się do organu z prośbą o przyspieszenie rozpoznania sprawy, wskazując przede wszystkim, pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r., iż wniosek dotyczył jedynie niewielkiej części decyzji, w związku z czym tak długie jego rozpoznawanie jest zupełnie niezrozumiałe. Pismem z dnia [...] listopada 2015 r. pełnomocnik wnioskodawców po raz kolejny zwrócił się do organu o pilne rozpoznanie wniosku. Organ w żaden sposób nie odniósł się do powyższych pism. W konsekwencji pełnomocnik wnioskodawców pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. wezwał Ministra Infrastruktury i Budownictwa do usunięcia naruszenia prawa poprzez załatwienie przedmiotowej sprawy w terminie jednego miesiąca. Pomimo wezwania, organ w dalszym ciągu nie podjął skutecznych czynności, które zmierzałyby w kierunku zakończenia sprawy.

Skarżący podkreślili, że od daty złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upłynęły przeszło 2 lata, co bez wątpliwości przesądza o tym, iż organ nie dochował ustawowych terminów. Oznacza to, że Minister infrastruktury i Budownictwa dopuścił się bezczynności, która w dodatku nastąpiła z naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o oddalenie skargi i rozpatrzenie jej na rozprawie. W uzasadnieniu podniósł, że po rozpatrzeniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej nr [...] z dnia [...] listopada 1963 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 1962 r. odmawiającego ustanowienia użytkowania wieczystego do nieruchomości [...], położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] i [...], Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. w pkt. 1 umorzył przedmiotowe postępowanie w określonej części, w pkt. 2 odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji dekretowych, w części dotyczącej działek nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2, [...] z obrębu [...] o pow. około [...] m2, [...] m2, [...] m2, [...] z obrębu [...]o pow. około [...] m2, [...] z obrębu [...] o pow. około [...] m2 i [...]z obrębu [...] o pow. około [...] m2, w pkt. 3 stwierdził, że ww. decyzje dekretowe w określonej części wydane zostały z naruszeniem prawa, a w pkt. 4 stwierdził nieważność ww. decyzji dekretowych w określonej części. W dniu [...] stycznia 2014 r. M. R. (w miejsce której wstąpił J. R. oraz W. R.), E. D. oraz J. R. wystąpili z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra lnfrastruktury i Rozwoju nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. organ zawiadomił wszystkie strony o prowadzonym postępowaniu oraz wskazał przewidywany termin rozstrzygnięcia. W dniu [...] sierpnia 2014 r. do Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju wpłynął zwrot z adnotacją "osoba nieżyjąca", dotyczący współużytkownika wieczystego gruntu nieruchomości przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] i [...], tj. M. C. Pismem z dnia [...] października 2014 r. organ wystąpił do L.C. oraz P. C. o nadesłanie postanowienia spadkowego po M. C. Pismem z dnia [...] października 2014 r. organ wystąpił do Sądu Rejonowego w [...] o udzielenie informacji, czy po zmarłym M. C. zostało przeprowadzone postępowanie spadkowe. W dniu [...] października 2014 r. do akt sprawy wpłynęło postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r., sygn. akt [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po M. C. W dniu [...] kwietnia 2015 r. organ wystąpił do Centrum Personalizacji Dokumentów MSW o nadesłanie aktualnego miejsca zamieszkania lub pobytu stron postępowania, tj. T. S., Z. S., R. R., L. D., E. O., S. M., M. D., S. Ż., J. Ż., B. S., E. B., K. Z., M. M. - współużytkowników wieczystych gruntu nieruchomości przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] i [...]. W dniu [...] września 2015 r. pełnomocnik r. pr. [...] do akt sprawy akt poświadczenia dziedziczenia z dnia [...] sierpnia 2015 r., Rep. A nr [...] po zmarłej w dniu [...] lipca 2015 r. M. R. stronie przedmiotowego postępowania. W dniu [...] listopada 2015 r. do akt sprawy wpłynęła odpowiedź Centrum Personalizacji Dokumentów MSW na pismo organu z dnia [...] kwietnia 2015 r., wskazująca m.in., że nie żyje: J. Ż., S. Ż., E. O., tj. współużytkownicy wieczyści gruntu nieruchomości, co do której prowadzone jest przedmiotowe postępowanie. Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. organ wystąpił do Sądu Rejonowego [...] oraz do K. S. o nadesłanie postanowienia spadkowego po zmarłej E. O. Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. organ wystąpił do Sądu Rejonowego [...] oraz do D. S. o nadesłanie postanowienia spadkowego po J. Ż. oraz S. Ż. W dniu [...] lutego 2016 r. do organu wpłynęło postanowienie Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] października 2015 r., sygn. akt [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po S. Ż. i J. Ż. oraz postanowienie Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] listopada 2013 r., sygn. akt [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po E. O. W dniu [...] grudnia 2015 r. do Ministerstwa Infrastruktury i Budownictwa wpłynęło wezwanie E. D., J. P., K. P., J. R., W. R. do usunięcia naruszenia prawa. W dniu [...] lutego 2016 r. do Ministerstwa Infrastruktury i Budownictwa wpłynęła skarga E. D., J. P., K. P., J. R., W. R. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...].

Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów organ podkreślił, że nadużyciem jest powoływanie się na jednomiesięczny termin rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym, zakreślony w art. 35 § 3 Kpa. Sprawy dotyczące nieruchomości [...] są sprawami skomplikowanymi. Twórcy Kpa nie brali pod uwagę sytuacji, jakie mogą zaistnieć w toku postępowań nadzorczych w stosunku do decyzji wydanych około 60 lat temu dotyczących nieruchomości. Powoływanie się więc na termin jednomiesięczny prowadzi do absurdalnego wniosku, że organ winien wydać decyzję bez jakiegokolwiek uzasadnienia faktycznego i prawnego lub też z naruszeniem zasady udziału stron w postępowaniu. Wydana w sprawie nadzorczej decyzja może stanowić odstępstwo od zasady trwałości decyzji administracyjnej, a więc decyzja taka powinna być w sposób szczególnie staranny uzasadniona.

Ponadto w dniu [...] października 2015 r. odbyły się wybory do Parlamentu, a następnie powołany został nowy rząd, nastąpiła również likwidacja Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju oraz powołanie Ministerstwa Infrastruktury i Budownictwa. Te zmiany organizacyjne i wygaśnięcie pełnomocnictw w żaden sposób niezależne od organu wpłynęły na niemożność reakcji na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i spowodowały konieczność organizacji nowego urzędu, odtworzenia składu kierownictwa i uzyskania nowych upoważnień.

Równocześnie Minister Infrastruktury i Budownictwa w Departamencie Orzecznictwa w Wydziale ds. [...] prowadzi setki spraw w trybie nadzoru w stosunku do decyzji wydanych na podstawie dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy, zaś średnio ok. 130 spraw przypada na każdego referenta. W każdej z tych spraw muszą być podejmowane rozmaite czynności procesowe, zarówno widoczne dla stron, jak wystąpienia o akta archiwalne, stan prawny, adresy stron itp., jak też i niewidoczne, takie jak analiza obszernych akt sprawy, weryfikacja stron na podstawie treści ewidencji gruntów, elektronicznych ksiąg wieczystych, KRS itp. oraz przygotowywanie projektów rozstrzygnięć. Każda z tych czynności musi być podjęta i nie może być realizowana jednocześnie we wszystkich sprawach. Każda z ww. czynności wymaga także czasu. Z uwagi na dużą liczbę spraw podjęcie wszystkich niezbędnych czynności w każdej z tych spraw w sposób terminowy jest niemożliwe pomimo podejmowanych przez organ starań. Sprawy te, poza niektórymi wyjątkami, ze względu na ilość, rozpatrywane są według kolejności wpływu. Wprawdzie procedura administracyjna nie zawiera przepisów, z których wynikałby obowiązek rozpatrywania spraw zgodnie z kolejnością wpływu, niemniej tę powinność organów można wyłożyć z ogólnych zasad Kpa, tj. art. 6-8 Kodeksu. Skoro bowiem sądy zobowiązane są do przestrzegania tej zasady, a przyspieszenie rozpatrzenia konkretnej sprawy może być dokonane na wniosek uprawnionego podmiotu, to nie można ganić organu, że również stara się powyższą zasadę stosować w procedurze administracyjnej.

W niniejszej sprawie stronami postępowania dotyczącego decyzji wydanych na podstawie przepisów dekretu z dnia 25 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U Nr 50, poz. 279) są jej poprzedni właściciele lub ich spadkobiercy (wszyscy), aktualni właściciel nieruchomości, a także osoby, które wykażą. że przysługuje im tytuł prawno – rzeczowy do nieruchomości (np. użytkownicy wieczyści). W przedmiotowej sprawie stronami postępowania jest ponad 800 osób. Od wpłynięcia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ dokonywał licznych czynności mających na celu ustalenie następców prawnych zmarłych stron postępowania będących użytkownikami wieczystymi gruntu przedmiotowej nieruchomości, tj. M. C., E. O., J. Ż. oraz S. Ż., o czym pełnomocnik skarżących był pisemnie informowany pismami przekazywanymi "do wiadomości".

Oceniając zaś stanowisko skarżących w zakresie wymierzenia organowi grzywny Minister wskazał, że z treści art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "Ppsa" wynika, iż obecnie grzywna stanowi w istocie karę za ignorowanie przez organ administracji publicznej wyroków sądowych. Skarga o wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 Ppsa przysługuje więc w dwóch sytuacjach: gdy organ nie wykonuje wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz gdy organ pozostaje bezczynny po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. Bezczynność organu po wyroku uchylającym decyzję zachodzi wtedy, gdy organ, pomimo upływu stosownych terminów, nie załatwia sprawy, to jest zasadniczo nie wydaje nowego rozstrzygnięcia w sprawie. W zamieszczonym w skardze wniosku nie wskazano przesłanek pozwalających na przyjęcie, że strona skutecznie i zasadnie wystąpiła z wnioskiem o ukaranie organu grzywną w wysokości określonej w art. 154 § 6 Ppsa. Nie wykazano bowiem faktu niewykonania przez organ wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność, czy też wyroku uchylającego lub stwierdzającego nieważność aktu lub czynności. Tym samym nie została spełniona dyspozycja art. 154 § 6 Ppsa. W niniejszej sprawie nie zapadł jeszcze żaden wyrok uwzględniający skargę na bezczynność, który nie zostałby wykonany, ani też żaden wyrok uchylający lub stwierdzający nieważność aktu lub czynności.

Mając na uwadze powyższe, tj. ilość stron przedmiotowego postępowania, w tym konieczność ustalenia następców prawnych osób zmarłych oraz konsekwentne działanie organu w tym względzie, brak jest podstaw do uznania kwaliﬁkowanej przewlekłości lub bezczynności oraz zasądzenia grzywny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sąd nie mógł uwzględnić skargi E. D., J. R., J. P., K. P. i W.R. w zakresie zobowiązania Ministra Infrastruktury i Budownictwa do rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionego od części decyzji Ministra lnfrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...]. Z akt sprawy wynika bowiem, że Minister Infrastruktury i Budownictwa, po wniesieniu skargi na bezczynność, decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] załatwił ten wniosek.

Sąd zwraca uwagę, że podstawową funkcją skargi na bezczynność jest to, aby Sąd zobowiązał organ do wydania w sprawie aktu, którego wydania domagają się skarżący, co wynika z przepisu art. 149 § 1 pkt 1 Ppsa. Przy ocenie zasadności skargi Sąd nie może więc pominąć tego, że w przed wydaniem wyroku organ wydał decyzję załatwiającą wniosek, którego rozpoznania domagali się skarżący. W takiej sytuacji orzeczenie przez Sąd o zobowiązaniu organu do wydania aktu mogłoby bowiem doprowadzić do sytuacji, w której organ wykonując wyrok Sądu (wydając drugą decyzję administracyjną w tej samej sprawie) zobowiązany byłby wydać akt w warunkach rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 3 Kpa).

Wobec powyższego wydanie decyzji załatwiającej sprawę w postępowaniu odwoławczym, przed wyrokowaniem przez Sąd, eliminowało skargę na bezczynność w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu bowiem przeniosło ciężar sporu między stronami na kwestię zasadności decyzji organu odwoławczego z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...]. Wówczas to strona, która kwestionuje zasadność takiej decyzji dysponuje środkiem zaskarżenia w postaci skargi (art. 3 § 2 pkt 1 Ppsa). Badanie legalności decyzji administracyjnej w sprawie na bezczynność organu wykracza bowiem poza przedmiot tej sprawy.

W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd uznał, że wystarczającą przeszkodę do uwzględnienia skargi w powyższym zakresie stanowi zdarzenie w postaci wydania przez organ decyzji kończącej w administracyjnym toku instancji sprawę o stwierdzenie nieważności. W niniejszej sprawie Sąd oparł swoje stanowisko na poglądzie zaprezentowanym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 600/12 (opubl. CBOiS). W wyroku tym NSA zwrócił uwagę, że sprawa administracyjna jest załatwiona w chwili wydania przez organ aktu kończącego postępowanie bowiem decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej sporządzenia. Zdaniem NSA, już z chwilą podpisania decyzji mamy do czynienia z wydaniem decyzji w sensie procesowym, w tym znaczeniu, że istnieje decyzja administracyjna, a dzień wydania decyzji jest miarodajny dla oceny podstawy prawnej i podstawy faktycznej decyzji. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skoro organ wydał decyzję, to usunął tym samym stan bezczynności, a zatem Sąd winien postępowanie sądowoadministracyjne umorzyć w tym zakresie.

Oceniając natomiast stan bezczynności Ministra, licząc od daty otrzymania przez organ wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ([...] stycznia 2014 r.) do daty wydania decyzji kończącej postępowanie odwoławcze ([...] czerwca 2016 r.) Sąd uznał, że bezczynność organu odwoławczego miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Zdaniem Sądu, przekroczenie przez Ministra maksymalnego terminu 1 miesiąca na załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym miało charakter rażąco nadmierny, skoro organ rozpatrywał odwołanie ponad 2 lata i 4 miesiące. Faktem jest to, że decyzja Ministra lnfrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] dotyczyła szeregu działek, do których prawa rzeczowe przysługiwały kilkuset osobom. Jednakże zakres zaskarżenia wskazany we wniosku z dnia [...] stycznia 2014 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy był zdecydowanie węższy bowiem dotyczył pkt 2 decyzji nadzorczej, w zakresie dotyczącym części działki nr [...] o pow. [...] m2 i [...] m2 oraz działki nr [...] o pow. [...] m2. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów z dnia [...] lipca 2013 r. aktualnym właścicielem wskazanych wyżej działek był S. [...] w [...]. Wobec tego w postępowaniu odwoławczym nie było potrzeby prowadzenia postępowania z udziałem następców prawnych zmarłych osób fizycznych, użytkowników wieczystych działek nie objętych zakresem zaskarżenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Użytkownicy wieczyści będący osobami fizycznymi, tj. spadkobiercy po M. C., E. O., J. Ż. i S. Ż., czy też T. S., Z. S., R. R., L. D., S. M., M. D., B. S., E. B., K. Z., M. M. (których aktualne dane adresowe ustalał organ odwoławczy) nie mieli bowiem interesu prawnego w sprawie dotyczącej części działki nr [...] o pow. [...] m2 i [...] m2 oraz działki nr [...] o pow. [...] m2. Nie można pominąć i tego, że kwestia sporna pomiędzy organem nadzoru, a wnioskującymi o ponowne rozpatrzenie sprawy sprowadzała się do jednego zagadnienia, tj. oceny możliwości realizacji przez byłych właścicieli nieruchomości [...] funkcji planistycznej "zdrowie", przewidzianej w Planie Zagospodarowania Przestrzennego [...], zatwierdzonym uchwałą PRN [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 1961 r. dla wskazanych wyżej części dawnej nieruchomości [...] przy ul. [...].

Wobec tego – mając na względzie zakres zaskarżenia wskazany we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, którym organ odwoławczy był związany i podniesione w tym wniosku zarzuty - Sąd uznał, że tak długi okres rozpatrywania środka zaskarżenia był nieuzasadniony i rażąco nadmierny.

Podnoszone w odpowiedzi na skargę trudności o charakterze wewnętrznym (organizacyjne, kadrowe) nie miały znaczenia dla oceny zasadności skargi w niniejszej sprawie. Takie okoliczności jak: przyjęta przez organ kolejność i tryb rozpatrywania spraw, ilość spraw przypadających do załatwienia na jednego referenta, tempo wprowadzania zmian organizacyjnych i kadrowych w Ministerstwie po wyborach, nie podlegały kontroli sądu administracyjnego w sprawie ze skargi na bezczynność.

Sąd uznał za niezasadne zasądzenie na rzecz skarżących wnioskowanej sumy pieniężnej, w oparciu o przepis art. 149 § 2 Ppsa. Powodem takiego stanowiska Sądu jest to, że w niniejszej sprawie doszło kwalifikowanej bezczynności, ale wynikającej z określonego poglądu organu odwoławczego na kwestię zakresu zaskarżenia wskazanego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i kręgu stron postępowania odwoławczego, wynikłego z nieuwzględnienia częściowego zaskarżenia kwestionowanej decyzji nadzorczej i wąsko określonych zarzutów środka zaskarżenia, co w sposób rażąco nadmierny przedłużyło postępowanie odwoławcze. Zatem powodem tak długiego rozpatrywania sprawy nie była niczym nieuzasadniona bezczynność organu. Poza tym jest to pierwsza sprawa na bezczynność organu w tej sprawie. Istotne jest też to, że skarga na bezczynność została w końcu uwzględniona przez organ, skoro Minister Infrastruktury i Budownictwa w dniu [...] czerwca 2016 r. wydał decyzję kończącą sprawę nadzorczą w administracyjnym toku instancji.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pkt 1 wyroku orzekł na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa, w pkt 2 wyroku orzekł na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a Ppsa, w pkt 3 wyroku orzekł na podstawie art. 151 w zw. z art. 149 § 2 Ppsa. Podstawą rozstrzygnięcia o kosztach postępowania sądowego w pkt 4 wyroku były przepisy art. 200 i art. 205 § 2 Ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 15 ust. 1 i 3, § 23 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804).