Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 1128/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz, Sędziowie WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, As. WSA Mariola Kowalska, Protokolant Anna Kuklińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2004 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Wojewoda [...] z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na wykonywanie robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji wydaną przez Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Prezydent W. decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2002r. zatwierdził projekt budowlany modernizacji warsztatu samochodowego i zezwolił J.M. na wykonanie robót budowlanych związanych z modernizacją warsztatu samochodowego przy ul. [...] w W.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła E. K., współwłaścicielka nieruchomości położonej przy ulicy [...] w W. Podniosła, iż nie wyraża zgody na powyższą modernizację, ponieważ nie jest jej znany przedmiot robót, ani termin ich rozpoczęcia lub zakończenia.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2003r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy

W wyniku dokonanych ustaleń organ odwoławczy stwierdził, iż inwestor spełnił warunki określone w decyzji z dnia [...] lipca 2002r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej nieruchomości, przedłożył pozytywną opinię ZUD, uzgodnił warunki dzierżawy z Zarządem Terenów Publicznych , przedstawił pozytywną opinię Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Dzielnicy [...] oraz przedłożył pismo Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, informujące, że projektowana modernizacja nie wymaga opinii konserwatorskiej, gdyż inwestycja nie zmienia ani nie kształtuje terenu. Ponadto, inwestor przedłożył kompletny projekt budowlany wraz z wymaganymi pozwoleniami oraz wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy wypis z rejestru gruntów. Organ stwierdził, iż z projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji wynika, iż nie naruszy ona części warsztatu odwołującej się, a przewidywane prace budowlane nie uniemożliwią jej prowadzenia działalności na jej części warsztatu.

Wobec spełnienia przez inwestora wymagań określonych w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, na podstawie art. 35 ust. 45, organ nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego E. K. podniosła, iż zakres prac objętych zaskarżoną decyzją przekracza zakres działań, jaki może podjąć samodzielnie, bez akceptacji pozostałych współużytkowników wieczystych nieruchomości, każdy ze współwłaścicieli w ramach zarządu zwykłego nieruchomością wspólną. W związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).

Stosownie do treści art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. -Prawo budowlane ( Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 z późn.zm.), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto wykazał prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego może wynikać z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego przewidującego uprawnienie do wykonywania robót budowlanych (art. 3 pkt 11 ww. ustawy).

Z akt sprawy wynika, iż nieruchomość, której dotyczy zaskarżona decyzja pozwalająca na modernizację obiektu budowlanego, stanowi współwłasność w 1/3 części: skarżącej, inwestora i M.L.

Zgodnie z treścią art. 199 Kodeksu cywilnego do rozporządzania rzeczą wspólną oraz do innych czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu, potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli.

Modernizacja polegająca na przebudowie obiektu budowlanego, stanowiącego współwłasność kilku osób, należy niewątpliwie do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu nieruchomością wspólną.

Zgoda współwłaścicieli stanowi zatem niezbędną przesłankę prawa do dysponowania nieruchomością w rozumieniu art. 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego. Przy czym przepis ten wyklucza wykładnię, że zezwolenie na budowę, może być wydane także w wypadku przekroczenia prawa dysponowania nieruchomością.

W przypadku braku zgody, współwłaściciele, których udziały wynoszą co najmniej połowę, mogą żądać rozstrzygnięcia przez sąd stosownie do art. 199 Kodeksu cywilnego. [Tak też Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 11.10.1990r. sygn.akt III ARN 15/90, LEX nr 10894].

Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału uznać należy, iż ani skarżąca E. K., ani pozostali współwłaściciele nieruchomości, nie wyrażali zgody na przebudowę należącego do nich budynku. Brak takiej zgody, w dacie wydania decyzji- jest równoznaczny z brakiem prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor nie przedstawił również orzeczenia sądu, wydanego w trybie art. 199 Kc.

Wydanie pozwolenia na przebudowę, mimo braku takiej zgody oraz bez orzeczenia sądu, o którym mowa wyżej, stanowi wprost naruszenie prawa materialnego - art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego.

Z tej tylko przyczyny zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie mogły się ostać.

Mając zatem na uwadze art. 145 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) , Sąd orzekł jak na wstępie.