Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 748/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 3,  art. 110
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 11 października 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Protokolant Asystent Sędziego Piotr Pietrasik, po rozpoznaniu w dniu 11 października 2007 roku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego opinii w sprawie oddziaływania inwestycji na środowisko oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu zażalenia A Spółka z o.o. w Ł., na postanowienie Wójta Gminy D. Nr [...], z dnia [...] roku orzekające "uzupełnić przedłożony raportu na temat wpływu na środowisko działań" polegających na "likwidacji wierzchowiny na stawie R. D. w obrębie kompleksu stawowego O. R.", działając na podstawie przepisu art. 138 par. 1 pkt 2, w związku z art. 144 ustawy z dnia 14. czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071. ze zm.), uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i umorzyło postępowanie pierwszej instancji.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia podano, iż postanowieniem z dnia 7. maja 2007 roku wydanym na podstawie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2a i ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27. kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.) oraz art. 123 k.p.a. Wójt Gminy D. "postanowił uzupełnić raport na temat wpływu na środowisko działań" polegających na "likwidacji wierzchowiny na stawie R. D. w obrębie kompleksu stawowego O. R.". W sentencji postanowienia określono warunki o jakie winien być uzupełniony raport. Wskazano także termin, do którego należy przedłożyć uzupełnienie raportu oraz stwierdzono, że "w przypadku nie przedłożenia we wskazanym terminie uważa się sprawę za umorzoną".

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyło A Sp. z o.o. wnosząc o jego uchylenie. Strona wskazała, że postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia jest związane z wnioskiem strony złożonym do [...] Urzędu Wojewódzkiego w Ł. w trybie przepisu art. 36 ust.3 ustawy o ochronie przyrody. Strona wskazała, że wywiązała się z nałożonych obowiązków. Podniesiono również, że zgodnie z przepisem art. 51 ust. 2a ustawy – Prawo ochrony środowiska raport powinien być sporządzony w zakresie ograniczonym.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z przepisem art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27. kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (decyzja środowiskowa). Wydanie takiej decyzji wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.

Organ wskazał nadto, iż decyzja środowiskowa wymagana jest także w przypadku przewidzianym w przepisie art. 35a ustawy z dnia z dnia 16. kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.), który stanowi, że "w przypadku planowanych przedsięwzięć, które mogą znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 i nie są bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynikają z tej ochrony, zezwolenie, o którym mowa w art. 34 ust. 1, zastępuje się decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, w rozumieniu ustawy z dnia 27. kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska.

Organ odwoławczy podał także, iż elementem pozwalającym na dokonanie właściwej oceny oddziaływania na środowisko jest sporządzany raport, którego opracowania – stosownie do treści art. 51 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska – wymagają:

1) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko;

2) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek jest ustalony na podstawie art. 51 ust. 2 tejże ustawy;

3) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, dla których obowiązek jest ustalony na podstawie art. 51 ust. 2 tejże ustawy.

W powyższym zakresie organ podał, iż w przypadku przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, dla których obowiązek jest ustalony postanowieniem, zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien być ograniczony do określenia oddziaływania przedsięwzięcia w odniesieniu do siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000.

Wskazano następnie, że organ pierwszej instancji postanowieniem Nr [...], z dnia [...] stwierdził obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko planowanej likwidacji wierzchowiny na stawie R. D. wskazując równocześnie, iż raport winien być wykonany w pełnym zakresie na podstawie przepisu art. 52 ustawy – Prawo ochrony środowiska.

Po przedłożeniu raportu przez stronę organ pierwszej instancji wystąpił do Wojewody [...] o dokonanie uzgodnień, w trybie przepisu art. 48 ust. 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska.

Dalej organ podał, iż Wojewoda [...], jako organ uzgadniający zwrócił Wójtowi Gminy D. nie rozpatrzony wniosek o uzgodnienie z uwagami dotyczącymi konieczności uzupełnienia raportu. Uwzględniając te uwagi organ pierwszej instancji postanowieniem [...], z dnia [...] powołując się na przepis art. 51 ust. 1 pkt 2a i ust. 3 pkt 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska wezwał stronę do uzupełnienia przedłożonego raportu na temat wpływu na środowisko działań polegających na likwidacji wierzchowiny na stawie R. D. w obrębie kompleksu stawowego O. – R.. Wskazano, że raport winien uwzględniać przewidywane przedsięwzięcia analizowanych wariantów w odniesieniu do siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, w tym wariantu polegającego na niepodejmowaniu przedsięwzięcia i wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru. Uzasadnienie dla wyodrębnionych wariantów realizowanych, zgodnie z treścią art. 34 ustawy o ochronie przyrody, winno wskazywać wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym, z uwzględnieniem wykonania kompensacji przyrodniczej niezbędnej do zapewnienia spójności i właściwego funkcjonowania sieci dla obszarów Natura 2000. Ponadto raport winien zawierać informacje o terminach realizacji poszczególnych etapów inwestycji, miejscu składowania materiałów budowlanych, parku maszynowym i bazie budowy, sposobie wykorzystania urobku, sprzęcie, który zostanie wykorzystany do realizacji inwestycji oraz wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działek, na których będzie realizowane przedsięwzięcie.

Organ odwoławczy skonstatował, iż oba powyższe postanowienia nie zostały zaskarżone przez stronę i stały się ostateczne.

Dalej organ odwoławczy wskazał, iż w dniu [...] Wójt Gminy D. – w związku z pismem z dnia 18. kwietnia 2007 r. Wojewody [...], jako organu uzgadniającego – wydał postanowienie znak [...], w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 2a i ust. 3 pkt 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska i ponownie zobowiązał Spółkę do uzupełnienia przedłożonego raportu wskazując zakres uzupełnienia – warunki wynikające z treści art. 52 ustawy – Prawo ochrony środowiska.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. rozpoznając zażalenie wniesione od tegoż postanowienia przez A Sp. z o.o. w Ł. stwierdziło, iż wydanie postanowienia w tym samym przedmiocie i przy udziale tych samych stron, w niezmienionym stanie faktycznym sprawy uprzednio już rozstrzygniętej ostatecznym postanowieniem, stanowi naruszenie prawa skutkujące koniecznością usunięcia zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Podkreślono, że zgodnie z przepisem art. 110 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał postanowienie, jest nim związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej.

Ponadto organ odwoławczy podniósł, iż w skarżonym postanowieniu organ pierwszej instancji zawarł stwierdzenia nie mające podstaw prawnych. Brak jest bowiem dla organu umocowania do orzekania o tym, że w przypadku nie przedłożenia we wskazanym terminie uzupełnionego Raportu "uważa się sprawę za umorzoną".

Organ odwoławczy wskazał również, że organ pierwszej instancji prowadząc postępowanie w sprawie oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko powinien brać pod uwagę zasady wynikające z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy – Prawo ochrony środowiska i ustawy o ochronie przyrody. Wyjaśniono, iż Ministerstwo Środowiska w piśmie z dnia 6. czerwca 2006 roku wskazało, iż w przypadku uzgodnienia, dokonywanego w trybie art. 48 ust. 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska na potrzeby wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to organ uzgadniający jest nie tylko uprawniony, ale obowiązany do wyjaśnienia wszystkich kwestii niezbędnych do uzgodnienia warunków realizacji danego przedsięwzięcia pod względem ochrony środowiska. W razie braków w treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko organ uzgadniający powinien zwrócić się o ich uzupełnienie bezpośrednio do wnioskodawcy, bez pośrednictwa organu prowadzącego postępowanie zmierzające do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody. Natomiast w razie nie złożenia przez wnioskodawcę dodatkowych wyjaśnień w trybie przepisu art. 50 k.p.a. organ może odmówić uzgodnienia w drodze postanowienia wydanego w trybie przepisu art. 106 k.p.a.

W dniu [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. złożyło A Sp. z o.o. w Ł. zarzucając naruszenie przepisu prawa materialnego – art.. 51 ust. 2a ustawy z dnia 27. kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska przez potraktowanie usunięcia wierzchowiny ze stawu jako przedsięwzięcia inwestycyjnego wymagającego sporządzenia w pełnym zakresie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zdaniem strony jest to zabieg gospodarczy mogący jedynie wpłynąć negatywnie na obszar Natura 2000 i jako taki winien wymagać tylko sporządzenia raportu w zakresie ograniczonym.

Wskazano również w skardze na naruszenie przepisu art. 110 k.p.a., w związku z art. 126 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że Wójt Gminy D. jest związany swoim postanowieniem Nr [...], z dnia [...] nakazującym sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko w pełnym zakresie wynikającym z przepisu art. 52 ustawy – Prawo ochrony środowiska. Zdaniem strony skarżącej nakaz sporządzenia raportu w pełnym zakresie jest pozbawiony podstawy prawnej w rozumieniu przepisu art. 156 par. 1 pkt 2 k.p.a., a ponadto do postanowienia z dnia 28. września 2006 r., skonkretyzowanego kolejnym postanowieniem z dnia 13. lutego 2007 r. strona skarżąca i tak się zastosowała, uzupełniając raport pismem z dnia 16. lutego 2007 r.. Tym samym postanowienie Wójta Gminy D. z dnia 7. maja 2007 r. jest już nowym postanowieniem, które może być zaskarżone, a postępowanie organu pierwszej instancji – wbrew stanowisku Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. – nie może być umorzone lecz może się dalej toczyć i zakończyć się decyzją merytoryczną.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów i podtrzymując swe stanowisko zawarte w treści uzasadnienia zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 par. 1 ustawy z dnia 30. sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25. lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej

Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1. uchyla rozstrzygnięcie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par. 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonym postanowieniu opisanych powyżej uchybień, a tym samym wobec nieuwzględnienia skargi oddalił ją (art. 151 p.p.s.a.).

Rozważania w niniejszej sprawie wypada rozpocząć od następujących uwag mających charakter porządkowy. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Wójt Gminy D. stwierdził obowiązek sporządzenia w pełnym zakresie raportu oddziaływania na środowisko planowanej likwidacji wierzchowiny na stawie R. D.. Powyższe rozstrzygnięcie oparte zostało na przepisach art. 48 ust. 1, art. 51 ust. 1 – 3 i ust. 5, oraz art. 52 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska. Postanowienie to nie będąc zaskarżonym stało się ostatecznym.

Podobnie uostateczniło się postanowienie Wójta Gminy D. Nr [...], z dnia 13. lutego 2007 r., w którym postanowiono "uzupełnić przedłożony raport na temat wpływu na środowisko działań "likwidacja wierzchowiny na stawie R.D. w obrębie kompleksu stawowego O. – R."". Postanowienie to również wydane zostało na podstawie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2a i ust. 3 pkt 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska.

Postanowienia te nie były przedmiotem oceny ze strony organu odwoławczego rozpoznającego zażalenie na postanowienie z dnia 7. maja 2007 r.. Organ odwoławczy ograniczył się jedyni do skonstatowania, iż oba postanowienia stały się ostateczne.

W takiej sytuacji godzi się podnieść, iż postępowanie administracyjne będące przedmiotem oceny przez sąd w niniejszej sprawie zostało zainicjowane postanowieniem Wójta Gminy D. z dnia 7. maja 2007 r., które opierając się na treści przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2a i ust. 3 pkt 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska postanowiło uzupełnić w określonym zakresie raport na temat wpływu na środowisko działań polegających na likwidacji wierzchowiny na stawie R. D., który to raport został już przedłożony przez A Sp. z o. o.. Na skutek wniesionego zażalenie organ odwoławczy wydał zaskarżone postanowienie, którym uchylił powyższe postanowienie organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie pierwszej instancji.

W tak określonym stanie faktycznym należy podzielić pogląd prawny zaprezentowany przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., zgodnie, z którym mamy w niniejszej sprawie do czynienia z wydaniem przez organ pierwszej instancji kolejnego postanowienia, w tym samym przedmiocie, przy udziale tych samych stron, w niezmienionym stanie faktycznym i przy zastosowaniu identycznej podstawy prawnej, w sytuacji gdy funkcjonuje już w obrocie prawnym ostateczne postanowienie rozstrzygające ta sama kwestię.

Podstawą prawną działania organu pierwszej instancji w niniejszej sprawie jest przepis art. 51 ust. 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska, który stanowi, iż obowiązek sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, iż mają do niego zastosowanie z jednej strony ogólne reguły postępowania administracyjnego tyczące związania organu wydanym rozstrzygnięciem, a z drugiej regulacje odnoszące się do możliwości zmiany wydanego rozstrzygnięcia, jeżeli z jakiś powodów należy przełamać zasadę trwałości ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych.

Nie budzi wątpliwości, iż naruszeniem prawa i to kwalifikowanym jest ponowne wydanie rozstrzygnięcia w sytuacji gdy sprawa została już ostatecznie rozstrzygnięta (art. 156 par. 1 pkt 3 k.p.a.). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skoro bowiem w obrocie prawnym funkcjonuje już ostateczne postanowienie z dnia 28. września 2006 r. stwierdzające obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko w pełnym zakresie, to kolejne rozstrzyganie kwestii obowiązku sporządzenia raportu jest ponownym rozstrzyganiem sprawy już ostatecznie rozstrzygniętej (res iudicata).

Mamy więc tutaj do czynienia z naruszeniem prawa o istotnym charakterze, niewątpliwie wpływającym na treść wydanego postanowienia. Skoro jednak owa wada dostrzeżona została przez organ wyższej instancji w toku rozpoznawania zwyczajnego środka zaskarżenia, to prawidłowo wyeliminowano wadliwe rozstrzygnięcie poprzez jego uchylenie, nie zaś poprzez stwierdzenie jego nieważności, która to sankcja zastrzeżona jest wyłącznie dla zawierających wady kwalifikowane rozstrzygnięć ostatecznych (vide W. Chróścielewski i J.P. Tarno, Glosa do wyroku NSA z dnia 15. czerwca 1992 r. w sprawie sygn. akt IV SA 218/92, OSP 1994/9/162).

Z powyższego punktu widzenia prawidłowo organ odwoławczy uznał, iż podstawą dla jego rozstrzygnięcia jest przepis art. 138 par. 1 pkt 2 k.p.a. stanowiący o tym, iż organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i umarza postępowanie pierwszej instancji.

Za prawidłowe uznać należy również stanowisko organu odwoławczego, zgodnie, z którym wydanie przez Wójta Gminy D. postanowienie z dnia 7. maja 2007 r. stanowiło zainicjowanie nowego postępowania administracyjnego, a od wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia stronie przysługiwał środek zaskarżenia. W takiej sytuacji nie może być wątpliwym jakie postępowanie pierwszej instancji zostało umorzone. Uwagi czynione w tym zakresie przez stronę skarżącą, jakoby poprzez orzeczone umorzenie postępowania pierwszej instancji doszło w ogóle do umorzenia postępowania wywołanego wnioskiem o wydanie postanowienia o sporządzeniu raportu oddziaływania na środowisko, wydaje się zupełnie nie uwzględniać tego, iż powyższy wniosek został już ostatecznie rozstrzygnięty postanowieniem Wójta Gminy D. z dnia 28. września 2006 r.. Skoro zaś tak, to zaskarżone do sądu postanowienie organu odwoławczego w ogóle do tegoż rozstrzygnięcia nie mogło się odnosić.

Analizując inne zarzuty skargi należy wskazać, iż w niniejszym postępowaniu nie można odnieść się do podnoszonych zarzutów naruszenia przez organy przepisu art. 51 ust. 2a ustawy – Prawo ochrony środowiska, ponieważ zaskarżone postanowienie nie odnosiło się w ogóle do kwestii zasadności nałożenia obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko we wskazanym zakresie. Zarzuty dotyczące powyższej kwestii mogły być podnoszone przez stronę w zażaleniu od postanowienia Wójta Gminy D. z dnia 28. września 2006 r., bowiem to wówczas rozstrzygano zarówno o samej zasadzie sporządzenia raportu, jak i o jego zakresie. Skoro jednak postanowienie to nie będąc zaskarżonym stało się ostateczne, to niepodobna w niniejszej sprawie – oceniającej jedynie formalne aspekty ponownego rozstrzygnięcia sprawy już ostatecznie zakończonej – podejmować próbę oceny rozstrzygnięcia znajdującego się poza kognicją sadu w niniejszej sprawie.

Oceniając z kolei postępowanie organu pierwszej instancji można odnieść wrażenie, iż wydając postanowienie w warunkach res iudicata organ ten chciał konwalidować istniejące już w obrocie prawnym ostateczne postanowienie. Wybrał jednak do tego celu absolutnie niedozwolone przez prawo instrumenty, w sytuacji gdy istnieją takie regulacje prawne, które pozwalają w ramach istniejącego porządku prawnego dokonywać zmiany ostatecznych rozstrzygnięć.

Ponadto organ pierwszej instancji podejmując próbę kolejnego rozstrzygnięcia kwestii sporządzenia raportu zupełnie zapomniał, iż zgodnie z przepisem art. 110 k.p.a. związany był swym wcześniejszym rozstrzygnięciem. Powyższy przepis opisuje regułę prawną dotyczącą stabilizacji treści rozstrzygnięcia sprawy. Jest to szczególnie doniosła czynność procesowa, z którą wiążą się skutki materialnoprawne. Wszystkie wahania organu administracji odnośnie kierunku i sposobu załatwienia sprawy są rzecz jasna dopuszczalne w toku postępowania administracyjnego, ale kończą się one z chwilą doręczenia lub ogłoszenia stronie wydanej decyzji. W ten sposób strona uzyskuje wiadomość o definitywnym – w danym stanie sprawy – stanowisku organu, wyrażającym się w jej załatwieniu w odpowiedniej instancji. Stwarza to jakościowo nową sytuację procesową strony w postępowaniu, a także w sferze prawa materialnego, dzięki czemu strona ma ustalone ramy dalszej obrony swoich interesów prawnych na drodze administracyjnej. Należy wskazać, iż z momentem doręczenia postanowienia rozstrzygającego złożony wniosek, rozstrzygnięcie to zostaje wprowadzone do obrotu prawnego i jego wzruszenie jest dopuszczalne jedynie w granicach wyznaczonych stosownymi przepisami postępowania administracyjnego. Tym samym organ administracji jest związany wydanym rozstrzygnięciem zarówno wtedy gdy jest ono w jego przekonaniu poprawne, jak i wtedy, gdy dostrzegana jest jego wadliwość (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 marca 2005 r. w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 335/04, LEX nr 189164, wyrok NSA z dnia 5 lutego 2002 r. w sprawie sygn. akt I SA 2459/00, LEX nr 81763, wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2000 r. w sprawie sygn. akt I SA/Ka 2247/98).

.W tym stanie rzeczy uznając skargę jako bezzasadną należało ją oddalić (art. 151 p.p.s.a.).

T.F.