Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 700/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 5 ust. 2 , art. 6 ust. 1 pkt. 4 lit. a w zw. z art. 6 ust. 2, art. 16,17
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 11 ust. 4
journal: Dz.U. 2003 nr 153 poz 1503
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./ Sędziowie: Sędzia NSA Irena Kamińska Sędzia del. WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 6 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej PGE Dystrybucja Spółki Akcyjnej Oddział w Lublinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 1 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 706/15 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję PGE Dystrybucja Spółki Akcyjnej Oddział w Lublinie z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od PGE Dystrybucja Spółki Akcyjnej Oddział w Lublinie na rzecz M. K. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 1 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu skargi M. K. uchylił decyzję PGE Dystrybucja Spółki Akcyjnej Oddział w Lublinie z dnia [...] sierpnia 2015 r., [...], oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej i zasądził od PGE Dystrybucja Spółki Akcyjnej Oddział w Lublinie na rzecz M. K. zwrot kosztów postępowania.

Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy.

M. K. wnioskiem z dnia 14 kwietnia 2014 r. zwrócił się do PGE Dystrybucja S.A. z siedzibą w Lublinie, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwanej dalej także: "ustawą", o udostępnienie kserokopii wszelkich dokumentów oraz decyzji stanowiących podstawę do budowy, przebudowy lub remontu infrastruktury elektroenergetycznej, wchodzącej w skład przedsiębiorstwa Spółki, a znajdujących się na należącej do wnioskodawcy działce nr ewid. [...] w S., gmina B..

W związku z nieudostępnieniem przez Spółkę żądanych dokumentów, skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Spółki. Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SAB/Lu 50/15, Sąd zobowiązał Spółkę do niezwłocznego rozpoznania opisanego wniosku z dnia 14 kwietnia 2014 r., stwierdzając, że bezczynność Spółki miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], Spółka odmówiła udostępnienia wnioskowanej informacji w zakresie innym niż decyzje administracyjne. Uzasadniając to stanowisko Spółka wskazała, że informacje te stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, która jest z mocy art. 5 ust. 2, oraz art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wyłączona od obowiązku udostępnienia. W stosunku do tych informacji Spółka uznaje je za tajemnicę przedsiębiorstwa, podejmując określone czynności wewnętrzne oraz organizacyjne w celu ich ochrony przez ich udostępnianiem osobom trzecim. W tym są to takie dokumenty, przechowywane w archiwach Spółki, z ograniczonym do nich dostępem wąskiego grona uprawnionych pracowników Spółki. Nadto tajemnica wynika z faktu, iż materiały te dotyczą sieci elektroenergetycznej, w przedmiocie której realizowane są zadania przedsiębiorstwa w zakresie funkcjonowania sytemu elektroenergetycznego i bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej o istotnym znaczeniu dla wykonywania zadań operatora sytemu dystrybucyjnego. Tajemnica wynika również z ich znaczenia dla prawidłowości funkcjonowania sieci dla całego kraju, co potwierdza fakt, że Spółka objęta jest (cz. II Załącznika, pod poz. 1) treścią rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 października 2010 r. w sprawie wykazu przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym (Dz. U. nr 198, poz. 1314 ze zm.). Ponadto w tym samym dniu Spółka skierowała do wnioskodawcy pismo, w którym poinformowała go, że żądana informacja w zakresie obejmującym decyzje administracyjne nie może być udostępniona, gdyż Spółka nie posiada oryginałów decyzji administracyjnych, których dotyczył wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wnioskodawca zarzucił naruszenie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej i podniósł, że tajemnicą przedsiębiorstwa nie mogą być objęte informacje powszechnie znane lub takie, o których treści zainteresowany może się legalnie dowiedzieć.

Spółka decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], utrzymała w mocy decyzję własną z dnia [...] lipca 2015 r., podzielając w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu tej decyzji.

W skardze na powyższą decyzję M. K. wniósł o jej uchylenie oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. Skarżący zarzucił:

I. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 8 K.p.a., art. 107 § 1 i 3 K.p.a.;

II. naruszenie prawa materialnego:

1) art. 61 ust. 1 i 3 Konstytucji w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej i art. 11 ust. 1 i 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji poprzez błędną wykładnię prowadzącą do ograniczenia w dostępie do informacji publicznej,

2) art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji poprzez nieudostępnienie informacji publicznej w postaci wskazanej we wniosku;

3) art. 31 ust. 3 i art. 61 ust. 3 Konstytucji poprzez wyłączenie prawa do informacji w sposób wyłączający jego istotę.

W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał skargę za uzasadnioną. Sąd wskazał, że uwzględnił skargę również z przyczyn w niej niepodniesionych, które to przyczyny miał obowiązek wziąć pod rozwagę z urzędu w myśl art. 134 § P.p.s.a.

Dalej Sąd podkreślił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie opisanym wyżej wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SAB/Lu 50/15, wiążąco rozstrzygnął, że żądane przez skarżącego informacje mają charakter informacji publicznej, a Spółka jest podmiotem obowiązanym do ich udostępnienia. Udostępnienie informacji publicznej następuje w drodze czynności materialno-technicznej. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. Skarżący we wniosku wskazał, iż żąda wydania mu kserokopii decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na opisanej wyżej działce. Obowiązkiem Spółki było zatem udostępnienie informacji publicznej we wskazanym przez skarżącego zakresie, o ile Spółka była w ich posiadaniu, chyba że zachodziłyby określone w ustawie przesłanki do wydania decyzji odmownej, w szczególności gdyby wnioskowana informacja nie podlegałaby udostępnieniu z uwagi na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy.

Sąd wskazał, że co do zasady decyzje organów administracyjnych wydawane w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej nie podlegają ze swej istoty utajnieniu. Nie można przy tym mówić, by decyzje administracyjne dotyczące robót budowlanych zrealizowanych bądź mających zostać zrealizowane na określonej nieruchomości (bo takich decyzji udostępnienia domaga się skarżący), podlegać winny szczególnej ochronie polegającej na uniemożliwieniu ujawnienia ich treści właścicielom tejże nieruchomości. Taka interpretacja przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej prowadziłaby, zdaniem Sądu, do nadmiernego ograniczenia konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, albowiem skutkowałaby ona ingerencją w istotę tego prawa, a więc naruszałaby regułę określoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji.

Sąd stwierdził, że wadliwe jest stanowisko Spółki wyrażone w piśmie z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], w którym Spółka poinformowała skarżącego, iż nie może udzielić mu żądanej informacji w części obejmującej decyzje administracyjne, albowiem "nie posiada oryginałów" tych dokumentów. Sąd zauważył, że Spółka wskazała, iż nie posiada oryginałów tychże decyzji, lecz posiada ich kopie. Zatem, o ile Spółka posiadała kopie wspomnianych decyzji, to uwzględniając wniosek strony oraz stanowisko Sądu wyrażone w powołanym wyroku o sygn. akt II SAB/Lu 50/15, obowiązkiem Spółki było udostępnienie odpisów tychże kopii stronie z zaznaczeniem, że Spółka nie jest w posiadaniu oryginałów tych dokumentów.

Zdaniem Sądu również wadliwe jest stanowisko Spółki co do odmowy udostępnienia skarżącemu wnioskowanych przez niego informacji, mających charakter informacji publicznej, w pozostałym zakresie. Sąd nie podzielił stanowiska Spółki, że żądane przez skarżącego informacje nie mogły zostać udostępnione, gdyż obejmowały one dane stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa. Sąd podkreślił, że prawo do dostępu do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. W szczególności prawo to ograniczone jest ze względu na ochronę "tajemnicy przedsiębiorcy" (art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy). Pojęcie "tajemnicy przedsiębiorcy" nie zostało zdefiniowane na gruncie przepisów ustawy. Definicję legalną zbliżonego terminu "tajemnicy przedsiębiorstwa" zawierają natomiast przepisy ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, która w art. 11 ust. 4 stanowi, że oznacza ono "nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności". Tajemnice te podlegają ochronie w zakresie, w jakim ich ujawnienie mogłoby zagrażać lub naruszać interes indywidualnego przedsiębiorcy (art. 11 ust. 1 powyższej ustawy). Dokonując wykładni zawartego w art. 5 ust. 2 ustawy terminu "tajemnica przedsiębiorcy" należy posiłkowo odwołać się do rozumienia "tajemnicy przedsiębiorstwa" na gruncie ustawy o zwalczeniu nieuczciwej konkurencji. Dla uznania określonej informacji za tajemnicę przedsiębiorcy, o jakiej mowa w art. 5 ust. 2 ustawy, należy więc wykazać, że przedsiębiorca podjął niezbędne kroki mające na celu zachowanie jej w poufności.

Sąd stwierdził, że Spółka nie wykazała należycie, by informacje, o których udostępnienie wystąpił skarżący, miały być poufne z uwagi na to, że przedsiębiorca podjął działania w celu zachowania ich poufności. Nie ulega przy tym wątpliwości, że informacje te, z uwagi na swój charakter, nie podlegają ze swej istoty utajnieniu, albowiem co do zasady treść dokumentów żądanych przez skarżącego nie stanowi tego rodzaju informacji. Zdaniem Sądu na wynik sprawy nie może mieć jakiegokolwiek wpływu przedłożone do akt sprawy Zarządzenie Prezesa Zarządu Spółki z dnia 16 października 2015 r. w sprawie wprowadzenia do stosowania procedury ochrony tajemnicy przedsiębiorcy PGE Dystrybucja S.A. Procedura wdrożona tym aktem nie obowiązywała w dacie wydania zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Spółki z dnia [...] lipca 2015 r. Jest przy tym niekwestionowanym, że jak wyjaśnił na rozprawie pełnomocnik Spółki, przed wydaniem tego zarządzenia nie istniały jednolite kryteria oceny żądanych informacji. Sąd ponownie podkreślił, że z uwagi na przedmiot działalności Spółki, treść dokumentów stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych na nieruchomości skarżącego nie stanowi zasadniczo informacji wymagających zaufania poufności, zwłaszcza, że dotyczyć one mają działki, której jest on właścicielem.

Sąd zwrócił uwagę, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] lipca 2015 r. zostały podpisane przez osoby, które – w świetle dostępnych informacji – upoważnione są do reprezentowania Spółki. Z aktualnej informacji z Krajowego Rejestru Sądowego – Rejestru Przedsiębiorców wynika, że do składania oświadczeń w imieniu spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu spółki albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem. W aktach sprawy brak jest umocowania dla Dyrektora Departamentu Eksploatacji i Rozwoju Oddziału Rzeszów oraz dla Dyrektora Wydziału Orzeczniczo-Prawnego do reprezentowania Spółki, w tym do wydawania w jej imieniu decyzji administracyjnych.

Sąd stwierdził także, że zaskarżona decyzja wydana została nadto z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) w związku z art. 16 i art. 17 ustawy o dostępie do informacji, gdyż brak było podstaw do utrzymania w mocy wadliwej decyzji Spółki z dnia [...] lipca 2015 r.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła PGE Dystrybucja S.A., reprezentowana przez radcę prawnego. Wyrok zaskarżyła w całości i zarzuciła:

I. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a to:

a) art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.2014.782 ze zm., zwanej dalej u.d.i.p.) w zw. z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U.2003.153.1503 ze zm., zwanej dalej u.z.n.k.) wskutek ich niewłaściwego zastosowania i nieuzasadnionego przyjęcia, że w okolicznościach niniejszej sprawy PGE Dystrybucja S.A nie wykazała, by podjęła kroki zmierzające do zachowania w poufności informacji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy urządzeń energetycznych na nieruchomości skarżącego, a przez to uznanie, że informacje te nie stanowią tajemnicy przedsiębiorcy PGE Dystrybucji S.A. pomimo ich zastrzeżenia przez Spółkę;

b) art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4) lit a tiret 1 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 115 § 13 ustawy z dnia z dnia 6 czerwca 1997 r. kodeks karny (Dz. U.1997.88.553 ze zm., dalej jako k.k.) poprzez ich błędną wykładnię oraz przyjęcie, że kserokopie lub odpisy dokumentów nieuwierzytelnione przez uprawnione do tego organy są dokumentami urzędowymi w rozumieniu w/w przepisów u.d.i.p., a tym samym, że do realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej wystarczające jest dysponowanie przez organ lub inny podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej stosownie do przepisów u.d.i.p. nawet nieuwierzytelnionymi kserokopiami żądanych dokumentów, podczas gdy kserokopia dokumentu (w szczególności decyzji administracyjnej) lub jego odpis nieuwierzytelniony przez odpowiednie organy nie stanowi dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4) lit 1 tiret 1 u.d.i.p. oraz w zw. z art. 6 ust. 2 u.d.i.p., a tym samym nie podlega obowiązkowi udostępnienia;

c) art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. kodeks spółek handlowych (Dz. U. 2013.1030 ze zm., dalej jako k.s.h.) w zw. z art. 95, 96 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U.2014.121 ze zm., dalej jako k.c.) na skutek błędnego przyjęcia, że uprawnienie do wydania decyzji, o której mowa w art. 16 u.d.i.p. w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.d.i.p. jest zastrzeżone wyłącznie dla organów spółki akcyjnej;

II. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 183 § 2 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 25 § 1 P.p.s.a., 26 § 1 P.p.s.a., art. 28 § 1 P.p.s.a. poprzez wydanie wyroku przeciwko PGE Dystrybucji Spółka Akcyjna Oddział w Lublinie, podczas, gdy skarga M. K. z dnia 2 września 2015 r. wymierzona była przeciwko decyzji PGE Dystrybucji S.A. z/s w Lubinie, nr KRS: 0000343124 - skutkujące nieważnością postępowania;

b) art. 106 § 3 P.p.s.a. wskutek zaniechania przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentów, w sytuacji gdy wyłącznie w przekonaniu Sądu (skarżący nie kwestionował uprawnienia do wydania w imieniu PGE Dystrybucja S.A. decyzji administracyjnej przez osoby tam podpisane) istniały istotne wątpliwości co do upoważnienia osób wydających decyzję;

c) art. 133 § 1 P.p.s.a., art. 134 § 1 P.p.s.a. oraz 141 § 4 P.p.s.a. poprzez wydanie przez Sąd wyroku bez wszechstronnej analizy materiału dowodowego zalegającego w aktach sprawy, tj. z pominięciem dowodu z dokumentu: umowy nr [...] przedstawionego na okoliczność kroków przedsięwziętych w celu zachowania w poufności informacji, które Spółka uznaje za tajemnice swojego przedsiębiorstwa, a których żąda skarżący i w oderwaniu od twierdzeń odnoszących się izolacji dokumentów uznawanych przez PGE Dystrybucja S.A. za tajemnicę od dostępu osób trzecich w specjalnie do tego przeznaczonym budynku z uprawnieniem do ich przeglądania przez niewielkie grono osób; nie podanie w uzasadnieniu wyroku przyczyn z powodu, których Sąd nie ocenił w/w dowodu, nie dał mu wiary, tj., dlaczego uznał, że powyższy dokument wraz z w/w twierdzeniami nie stanowi wystarczającego dowodu do wykazania podjętych czynności w celu zachowania w tajemnicy informacji dotyczącej lokalizacji swoich urządzeń energetycznych, tym samym dlaczego na podstawie tych środków twierdzenie Spółki o tajemnicy przedsiębiorcy nie jest usprawiedliwione;

d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji PGE Dystrybucja S.A. z dnia 21 sierpnia 2015 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. pomimo braku ku temu przesłanek, albowiem Spółka wylegitymowała się w toku postępowania konkretnymi czynnościami, które podjęła jeszcze przed wydaniem zaskarżonych decyzji, w celu zachowania w tajemnicy dokumentów będących podstawą istnienia urządzeń energetycznych na gruntach osób prywatnych, w tym skarżącego, co uzasadniało przyjęcie, że Spółka w sposób prawnie uzasadniony odmówiła skarżącemu udostępnienia tej informacji jako publicznej, a dotyczącej działki nr [...] w m. S., gmina B. ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa, a tym samym oddalenie skargi;

e) art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. w zw. z 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a., polegające na tym, że Sąd dokonał niewłaściwej kontroli decyzji administracyjnej wydanej przez spółkę prawa handlowego, ponieważ przedmiotem rozpoznania sprawy zainicjowanej skargą M. K. uczynił również pismo niebędące decyzją administracyjną PGE Dystrybucja S.A. z dnia [...] lipca 2015 r. i niebędące przedmiotem skargi, bowiem jak wynika z jej osnowy, skarga wniesiona została na decyzję PGE Dystrybucja S.A. w Lublinie z dnia 21 sierpnia 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2015 r, a nie pismo PGE Dystrybucja S.A. z dnia [...] lipca 2015 r.

W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania; ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi oraz przyznanie zwrotu poniesionych kosztów postępowania.

Ponadto na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., Spółka wniosła o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów w postaci pełnomocnictw udzielonych Dyrektorowi Generalnemu Spółki: J. B. i Dyrektorom: E. M., S. S. oraz odpisu pełnego KRS Spółki nr 0000343124 - na okoliczność: udzielenia przez Spółkę pełnomocnictw do jej reprezentowania w sprawach dotyczących m.in. dostępu do informacji publicznej oraz prawidłowej reprezentacji przy udzielaniu pełnomocnictw. Przeprowadzenie w/w uzupełniającego dowodu z dokumentu jest niezbędne do wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie w niniejszej sprawie oraz nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania stosownie do art. 106 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. K. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 183 § 2 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 25 § 1 P.p.s.a., 26 § 1 P.p.s.a., art. 28 § 1 P.p.s.a. poprzez wydanie wyroku przeciwko PGE Dystrybucji Spółka Akcyjna Oddział w Lublinie, podczas, gdy skarga M. K. z dnia 2 września 2015 r. wymierzona była przeciwko decyzji PGE Dystrybucji S.A. z/s w Lublinie, nr KRS: 0000343124 skutkujące nieważnością postępowania. Zauważyć należy, że przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782 ze zm. – obecnie: Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 ze zm.) daje podstawy do wyprowadzenia zdolności sądowej jednostek organizacyjnych wykonujących zadania publiczne (patrz: wyroki NSA z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 102/13 i z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt I OSK 830/13, niepublikowane, treść [w:] CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Ewentualne uchybienia w zakresie określenia podmiotu zobowiązanego, o ile określenie to pozostaje w zgodzie z art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie skutkują zatem nieważnością zaskarżonego wyroku. W niniejszej sprawie wskazanie, w zaskarżonym wyroku, Oddziału Spółki w Lublinie jako organu, który wydał zaskarżoną decyzję oraz jako organu, od którego zasądzono koszty postępowania sądowego, stanowiło uchybienie, które nie miało wpływu na wynik sprawy. Podmiotem, który wydał zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję była PGE Dystrybucja S.A. z siedzibą w Lublinie. Uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 2015 r., nr L.dz./RN-8/05/W/2015/7/1501, Sąd pierwszej instancji uchylił zatem decyzje tego podmiotu, mimo błędnego określenia, że zaskarżonym organem jest Oddział tej Spółki w Lublinie. Niezależnie od tego, zauważyć należy, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji posługuje się prawidłowym określeniem podmiotu, który wydał zaskarżoną decyzję. Z pierwszego zdania uzasadnienia wynika, że wniosek został złożony do PGE Dystrybucja S.A. z siedzibą w Lublinie i ten podmiot jest określany jako Spółka. Nadto, na ocenę braku wpływu na wynik sprawy ma jeszcze i to, że pierwotna korespondencja skarżącego także była przesyłana przez Spółkę do Oddziałów: w Zamościu i w Rzeszowie. Wreszcie, przyczyną dla której Sąd pierwszej instancji zakwestionował zgodność z prawem zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej nie było to, że sprawę załatwił inny podmiot, niż powinien, ale kwestie materialnoprawne.

Odniesienie się do podstaw kasacji rozpocząć należy od zarzutu naruszenia art. 133 § 1, art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. Zarzut niedostatecznego wyjaśnienia części podstawy prawnej wykracza poza hipotezę art. 141 § 4. P.p.s.a. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13, niepublikowany, treść [w:] Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Zagadnienie kwalifikacji żądanej informacji jako objętej tajemnicą przedsiębiorcy stanowi właśnie problem z zakresu zastosowania prawa materialnego. Sąd nie kwestionował stanu faktycznego w zakresie w jakim Spółka podjęła działania w celu objęcia informacji tajemnicą przedsiębiorcy. Czym innym jest jednak zagadnienie, czy działania te są wystarczające dla uznania, że dane te rzeczywiście taką tajemnicę stanowią.

W odniesieniu do art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz zarzutu naruszenia art. 106 § 3 P.p.s.a. można natomiast zauważyć, że nieprecyzyjnie został sformułowany wywód Sądu w zakresie umocowania osób, które podpisały decyzję do reprezentowania Spółki. Sąd odnotował brak umocowania w aktach sprawy, ale wcześniej skonstatował, że decyzje zostały podpisane przez osoby, które – w świetle dostępnych informacji – są upoważnione do reprezentowania Spółki. Jeśli już Sąd poruszył zagadnienie reprezentacji, to powinien wyrazić jasne stanowisko z jakich przyczyn omawia ten problem i czy aprobuje umocowanie, czy ma w tym zakresie inne stanowisko. Nie wyjaśnia stanowiska Sądu w tym zakresie także wskazanie co do dalszego postępowania. Również jednak to uchybienie, biorąc pod uwagę rzeczywiste i przesądzające motywy uwzględnienia skargi, nie miało wpływu na wynik sprawy.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. w zw. z 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a., polegające na tym, że Sąd dokonał niewłaściwej kontroli decyzji administracyjnej wydanej przez spółkę prawa handlowego, ponieważ przedmiotem rozpoznania sprawy zainicjowanej skargą M. K. uczynił również pismo niebędące decyzją administracyjną PGE Dystrybucja S.A. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] i niebędące przedmiotem skargi, bowiem jak wynika z jej osnowy, skarga wniesiona została na decyzję PGE Dystrybucja S.A. w Lublinie z dnia 21 sierpnia 2015 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], a nie pismo PGE Dystrybucja S.A. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...]. Wbrew zarzutowi, zarówno z sentencji, jak i z uzasadnienia wyroku wynika, że przedmiotem kontroli była, obok zaskarżonej decyzji, także decyzja z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...]. Treść tego rozstrzygnięcia ([...]), w świetle wyroku z dnia 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SAB/Lu 50/15, oraz pisma z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...], sprowadza się do także odmowy udostępnienia żądanych decyzji. Wspomnianym pismem, wbrew art. 17 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poinformowano o odmowie udostępnienia decyzji. W istocie zatem, tego samego dnia organ podjął decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji w całości. Próba zawarcia części rozstrzygnięcia w piśmie tylko potwierdza, że zarówno pierwsza decyzja, jak i decyzja utrzymująca ją w mocy naruszają art. 17 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 104 § 1 oraz art. 107 § 1 K.p.a.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.) wskutek ich niewłaściwego zastosowania i nieuzasadnionego przyjęcia, że w okolicznościach niniejszej sprawy PGE Dystrybucja S.A nie wykazała, by podjęła kroki zmierzające do zachowania w poufności informacji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy urządzeń energetycznych na nieruchomości Skarżącego, a przez to uznanie, że informacje te nie stanowią tajemnicy przedsiębiorcy PGE Dystrybucji S.A. pomimo ich zastrzeżenia przez Spółkę.

Tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej (patrz: wyrok NSA z dnia 5 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 511/13, niepublikowany, treść [w:] CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Informacja publiczna odnosząca się do danych będących w posiadaniu przedsiębiorcy podlega zatem udostępnieniu tylko w sytuacji, gdy nie jest objęta ochroną wynikającą z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Każda więc nieujawniona do wiadomości publicznej informacja techniczna, technologiczna, organizacyjna przedsiębiorstwa lub inna informacja posiadająca wartość gospodarczą, co do której przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności powinna być, przed jej udostępnieniem w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, indywidualnie oceniona pod kątem zakwalifikowania jej jako tajemnicy przedsiębiorcy. Nie ma podstaw prawnych do przyjęcia, że już samo zakwalifikowanie informacji dotyczącej przedsiębiorcy jako informacji publicznej pociąga za sobą obowiązek jej udostępnienia.

W ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozpoznającego skargę kasacyjną w niniejszej sprawie, z żądanych przez skarżącego informacji, co najmniej decyzje stanowiące podstawę do budowy, przebudowy lub remontu obiektów należących do infrastruktury elektroenergetycznej, ze swej istoty nie stanowią tajemnicy przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ustr.2 ustawy o dostępie do informacji publiczne w związku z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Akty administracyjne nie należą do żadnej z grup informacji wskazanych w art. 11 ust. 4 (por. wyrok NSA z dnia 11 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1482/13). Nie są to przecież informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą. Co do innych dokumentów, objęcie ich ochroną wynikającą z tajemnicy przedsiębiorcy wymaga skonkretyzowania każdego dokumentu i wykazania, że dotyczą go przesłanki z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze w związku z art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie ma podstaw do przyjęcia, że informacja publiczna może być zawarta jedynie w oryginale dokumentu. Informację publiczną stanowi m.in. treść aktu administracyjnego i innego rozstrzygnięcia (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze ustawy o dostępie do informacji publicznej). Udostępnieniu podlegać może zatem także kopia aktu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 10 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1719/12, niepublikowany, treść [w:] CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Przepisy art. 16 i 17 ustawy o dostępie do informacji publicznej Sąd pierwszej instancji przytoczył zaś w kontekście proceduralnym w związku z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., a nie w związku z tym kto jest uprawniony do wydania decyzji w imieniu spółki akcyjnej. Z omówionego już wyżej zagadnienia reprezentacji Spółki wynika, że Sąd pierwszej instancji analizował umocowanie osób, które podpisały decyzje, do reprezentowania Spółki. Do reprezentacji nawiązał także we wskazaniach co do dalszego postępowania. Nie wyraził natomiast stanowiska, że decyzja, o której mowa w art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, powinna być wydana przez organy spółki akcyjnej. Nie można zatem stawiać Sądowi zarzutu naruszenia art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1030 ze zm.) w zw. z art. 95, 96 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121 ze zm. – obecnie: Dz. U. z 2016 r. poz. 380 ze zm.) na skutek błędnego przyjęcia, że uprawnienie do wydania decyzji, o której mowa w art. 16 w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jest zastrzeżone wyłącznie dla organów spółki akcyjnej.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego wynika z art. 204 pkt 2 P.p.s.a.