Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SAB/Wa 62/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano organ do wydania aktu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), As. WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Sylwia Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 27 października 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. S.A. w W. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] zobowiązuje Prezydenta Miasta [...] do rozpoznania w terminie 30 dni od uprawomocnienia się wyroku wniosku P. S.A. z dnia 11 czerwca 2003r. o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej.


UZASADNIENIE

"P.“ Spółka Akcyjna z siedzibą w W., w dniu 4 czerwca 2004 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Prezydenta Miasta [...].

W dniu 12 czerwca 2003 r. Spółka złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] zlokalizowanej w W. przy ul. K., na dachu budynku mieszkalnego.

Organ, w dniu 5 sierpnia 2003 r. wezwał inwestora do złożenia w związku ze zgłoszonym wnioskiem ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

W pismach z dnia 27 sierpnia 2003 r. i z dnia 4 listopada 2003 r. inwestor odmówił złożenia żądanej decyzji podnosząc, że inwestycja nie spowoduje faktycznej zmiany zagospodarowania terenu, ponaglał jednocześnie organ o załatwienie wniosku.

W dniu 16 października 2003 r. organ wezwał ponownie Spółkę "P." do przedstawienia żądanych decyzji, wyznaczając w tym celu termin 7-dnmiowy, a w dniu 19 grudnia 2003 r. powiadomił pełnomocnika inwestora, iż wobec nie przedstawienia niezbędnej dla rozpoznania wniosku decyzji wydanej w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, wniosek inwestora na zasadzie art. 64 § 2 kpa pozostawiono bez rozpoznania.

W dniu 24 lutego 2004 r. Spółka P. S.A. wniosła zażalenie w trybie art. 37 kpa na bezczynność organu, po rozpatrzeniu którego Wojewoda [...] w postanowieniu wydanym w dniu [...] kwietnia 2004 r., uznając zasadność zażalenia, wyznaczył organowi termin 14-dniowy dla załatwienia sprawy.

W odpowiedzi na skargę wniesioną w niniejszej sprawie, Prezydent Miasta [...] wnosił o jej oddalenie. stwierdził, że organ wezwał skarżącą spółkę do usunięcia braków wniosku o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...], poprzez złożenie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwagi na fakt, że planowana przez Spółkę inwestycja zalicza się do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, co w konsekwencji może powodować zmianę zagospodarowania terenu. Podniósł, że wezwanie to zawierało termin, przekroczenie którego uprawniało organ do podjęcia czynności zgodnie z art. 64 § 2 kpa tj. ponieważ skarżąca nie uzupełniła braków wniosku w terminie, organ pozostawił jej wniosek bez rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przede wszystkim należy podkreślić, iż zasada sformułowana w art. 6 kpa, zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, odnosi się również do ścisłego przestrzegania terminów wyznaczonych do załatwienia spraw, a określonych w art. 35i 36 kpa. Obowiązek załatwienia spraw bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 kpa) pozostaje także w bezpośrednim związku z dyrektywami zawartymi w art. 7 i 8 kpa, zobowiązującymi organy administracji publicznej do stania na straży praworządności i uwzględniania słusznego interesu obywateli, a także pogłębiania prowadzonym postępowaniem zaufania obywateli do organów państwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 1985 r. sygn. akt SAB/Gd 21/85).

Oznacza to, że organ winien "załatwić" (tj. rozstrzygnąć) sprawę decyzją administracyjną, co do jej istoty w całości lub w części, albo w inny sposób zakończyć sprawę w danej instancji – chyba że przepisy Kodeksu stanowią inaczej (art. 104 kpa).

Z przepisu art. 35 § 2 w zw. z art. 12 § 2 kpa wynika, ze niezwłocznie powinny być załatwione sprawy nie wymagające postępowania wyjaśniającego, natomiast w razie konieczności przeprowadzenia takiego postępowania – organ zobowiązany jest załatwić sprawę w terminie miesiąca, a w sprawie szczególnie skomplikowanej – w terminie dwóch miesięcy (art. 35 § 3 kpa), a początkiem biegu terminów dla załatwienia spraw jest data wszczęcia postępowania administracyjnego tj. zgodnie z art. 61 § 3 kpa dzień doręczenia organowi żądania.

Rozpatrując skargę wniesioną na bezczynność organu administracji państwowej, kontrola sądowa ogranicza się wyłącznie do ustalenia, czy skarga została wniesiona w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czy skarżący wyczerpał środki przewidziane w art. 37 § 1 kpa, oraz czy zwłoka w wydaniu decyzji przekracza terminy określone w art. 35 kpa. Wszystkie te przesłanki zostały w niniejszej sprawie spełnione.

W niniejszej sprawie od dnia 12 czerwca 2003 r. (data doręczenia organowi wniosku o wydanie pozwolenia na budowę) pierwszą czynnością organu było wezwanie w dniu 5 sierpnia 2003 r. (a wiec po upływie prawie 2-ch miesięcy) Spółki do złożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, następną – drugie wezwanie (mimo, iż organ otrzymał pismo, w którym Spółka odmawia złożenia żądanej decyzji) przesłano po upływie następnych 2-ch miesięcy.

Takie postępowanie organu jest niewątpliwie przejawem jego bezczynności.

Zdaniem Sądu, brak żądanej decyzji i odmowa jej złożenia – był istotnym brakiem wniosku Spółki, lecz nie stanowił przeszkody dla wydania rozstrzygnięcia w formie przewidzianej w art. 104 i następnych kpa. Z pewnością nie był to brak formalny wniosku o jakim mowa w art. 64 kpa – tj. istnienie którego uniemożliwia nadanie biegu wnioskowi, a wezwanie do jego uzupełnienia nie zmierza do merytorycznej oceny wniosku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23.01.1996 r. sygn. akt II SA 1473/94, ONSA nr 3 poz. 111 z 1997 r.).

Powyższa ocena postępowania prowadzonego przez Prezydenta Miasta [...] daje podstawę Sądowi do nałożenia na organ obowiązku jak w sentencji wyroku.

Szczególnego podkreślenia wymaga to, że bezczynność organu administracji publicznej polegająca na uchyleniu się organu od wydania decyzji administracyjnej oprócz tego, że powoduje niezałatwienie sprawy z wszelkimi tego konsekwencjami dla strony, pozbawia ją możliwości złożenia środków odwoławczych, a w dalszej konsekwencji wniesienia skargi do sądu.

Mając na uwadze powyższe ustalenia Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.