Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 755/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-08-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 328/14 przywracające terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 31 stycznia 2014 r. S. K. wniosła skargę do WSA w Krakowie na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wraz ze skargą skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej podał, że w dniu 3 stycznia 2014 r. S. K. przyszła do jego kancelarii celem powierzenia mu sprawy skargi na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] grudnia 2013 r., lecz z powodu nieobecności pełnomocnika pozostawiła stosowne dokumenty jego asystentce. Pełnomocnik podkreślił, że posiada pełnomocnictwo ogólne do reprezentowania S. K. we wszelkich postępowaniach sądowych jej dotyczących, zaś S. K. zna asystentkę i dlatego powierzyła jej dokumenty sprawy. Pełnomocnik skarżącej podał też, że 3 stycznia 2014 r. asystentka złożyła wniosek o urlop na żądanie w dniu 3 stycznia 2014 r. i opuściła miejsce pracy. Następnie w dniu 7 stycznia 2014 r. asystentka podczas rozmowy telefonicznej poprosiła pełnomocnika skarżącej o udzielenie jej urlopu wypoczynkowego w wymiarze 14 dni i uzyskała na to zgodę. Po zakończeniu urlopu wypoczynkowego asystentka nie stawiła się do pracy w dniu 27 stycznia 2014 r. Przez kolejne dni pełnomocnikowi skarżącej nie udało się skontaktować z asystentką. Dopiero 31 stycznia 2014 r. brat asystentki przedłożył w kancelarii pełnomocnika dwa zaświadczenia lekarskie o leczeniu szpitalnym: pierwsze za okres od dnia 7 stycznia 2014 r. do dnia 21 stycznia 2014 r. oraz drugie za okres od dnia 22 stycznia 2014 r. do dnia 31 stycznia 2014 r. Ponadto wręczył pełnomocnikowi skarżącej dokumenty, w tym decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] grudnia 2013 r. Brat asystentki nie potrafił wyjaśnić, dlaczego asystentka była w posiadaniu tych dokumentów oraz dlaczego ich nie zwróciła wcześniej. Wyjaśnił jedynie, że ze względu na nagły nawrót choroby siostra musiała poddać się leczeniu w Szpitalu [...] w K. na Oddziale [...], ale chcąc ukryć ten fakt i bojąc się o możliwą utratę pracy, złożyła wniosek o urlop wypoczynkowy, mając nadzieję, że w tym czasie jej stan ulegnie na tyle poprawie, że będzie mogła wrócić do pracy. Ponadto pełnomocnik skarżącej podał, że jego asystentka od 2003 r. pozostaje w leczeniu, pod opieką lekarza psychiatry, zaś w październiku 2012 r. stwierdzono jej niepełnosprawność w stopniu umiarkowanym. Jednakże pełnomocnik zaznaczył, że przez cały okres pracy stan asystentki był stabilny, a choroba była w fazie remisji i przez cały okres pracy asystentka nie korzystała ze zwolnienia lekarskiego, ani urlopu na żądanie. Pełnomocnik podkreślił również, że przez cały ten okres zachowanie asystentki nie budziło obaw i dała się ona poznać, jako osoba dokładna, zaangażowana w pracę, odpowiedzialna sumienna i dobrze zorganizowana. Zatem jedynym wyjaśnieniem zachowania asystentki w okresie od 3 stycznia 2014 r. może być, zdaniem pełnomocnika, nagły nawrót choroby. Dlatego, w ocenie pełnomocnika, w sprawie zachodzą podstawy do przywrócenia terminu do wniesienia skargi, gdyż miały miejsce okoliczności świadczące o braku winy pełnomocnika w uchybieniu terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2014 r., na podstawie art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), - dalej p.p.s.a. przywrócił skarżącej termin do wniesienia skargi.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w przedmiotowej sprawie uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez winy pełnomocnika skarżącej. Treść wniosku o przywrócenie terminu oraz dołączone do niego dokumenty, w szczególności zaświadczenia lekarskie z dnia 21 stycznia 2014 r. i 31 stycznia 2014 r. oraz orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, wskazują, że w dniu 3 stycznia 2014 r. zaistniały nadzwyczajne okoliczności dotyczące asystentki pełnomocnika skarżącej polegające na tym, że nastąpiło pogorszenie jej stanu zdrowia. Zdaniem Sądu choroba asystentki była nagła i niespodziewana i na tyle poważna, że spowodowała uchybienie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] grudnia 2013 r. i w świetle tych okoliczności nie można zarzucić asystentce lekkomyślności czy niedbalstwa. W rezultacie też nie można przypisać winy pełnomocnikowi skarżącej. Zatem, w ocenie Sądu, pełnomocnik skarżącej uprawdopodobnił brak swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, gdyż w okresie od 3 stycznia do 31 stycznia 2014 r. miały miejsce takie okoliczności, które w sposób obiektywny uniemożliwiły pełnomocnikowi wniesienie skargi w terminie.

Pismem z dnia 22 kwietnia 2014 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. wniosła zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 2 kwietnia 2014 r. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W zażaleniu zarzucono naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. przez błędne ustalenie stanu faktycznego, polegające na pominięciu przy ocenie materiału dowodowego okoliczności, że pełnomocnik skarżącej nie dopełnił obowiązku uzyskania od osoby przez siebie zatrudnionej orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do podjęcia pracy na zajmowanym stanowisku, na skutek czego można mu przypisać niedbalstwo przy doborze pracownicy; oraz naruszenie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 p.p.s.a. polegające na uznaniu, że istniały przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia skargi, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy nie uzasadnia takiego wniosku.

W odpowiedzi na zażalenie pełnomocnik skarżącej wniosła o jego oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. przywrócenie uchybionego terminu możliwe jest w sytuacji, gdy uchybienie to nie było przez stronę zawinione i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Na stronie spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, nie zaś udowodnienia, okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, o czym stanowi art. 87 § 2 p.p.s.a.

Wskazać w tym miejscu należy, że strona może się domagać przywrócenia terminu jedynie wtedy, gdy jest w stanie uprawdopodobnić (a nie udowodnić), że uchybienie terminu do dokonania określonej czynności nastąpiło bez jej winy, ze względu na okoliczności od niej niezależne, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 809/04).

Mając powyższe na uwadze należy podzielić stanowisko WSA w Krakowie, że pełnomocnik skarżącej wykazał, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Podniesiona przez pełnomocnika skarżącej okoliczność nagłej choroby pracownika kancelarii uprawdopodabniają załączone zaświadczenia lekarskie, z których wynika niezdolność do wniesienia skargi w terminie otwartym do jej wniesienia.

W związku z tym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w świetle niniejszej sprawy i okoliczności jej towarzyszących, jak również pamiętając o zasadzie, że należy tak interpretować przepisy obowiązującego prawa, aby nie zamykać stronie możliwości dochodzenia swych praw na drodze sądowej, o czym stanowi art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 roku (Dz. U. z 1993 r., nr 61, poz. 284 ze zm.), która formułuje prawo do sądu "jako gwarancję. poszanowania praw człowieka", postanowienie WSA w Krakowie z dnia 2 kwietnia 2014 r. uznać należało za zasadne. Jednocześnie należy podkreślić, iż zarzuty zażalenia zmierzające do wykazania, iż pełnomocnik skarżącej dopuścił się niedbalstwa przy zatrudnieniu pracownika, poprzez niezgłoszenie go w ZUS-ie, nie poparte żadnymi dowodami, jak również brak wskazania na zwolnieniu lekarskim opisu choroby pracownika kancelarii pozostają bez znaczenia dla sprawy, ponieważ z art. 87 § 2 p.p.s.a. wynika jedynie obowiązek uprawdopodobnienia, nie zaś udowodnienia, okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Jak już wyżej wskazano, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącej w sposób przekonujący uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.

.