Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2561/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a  w zw. z art. 135,
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: 87 ust. 2 i 6, 99 ust.12,
journal: Dz.U. 2018 poz 2174
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, Sędziowie sędzia WSA Radosław Teresiak, sędzia WSA Anna Zaorska (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 marca 2021 r. sprawy ze skargi I. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za luty 2019 r. 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz I. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k. z siedzibą w W. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1.1. Zaskarżonym postanowieniem z [...] listopada 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS") utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. (dalej: "NUS") z [...] sierpnia 2020 r. w przedmiocie przedłużenia I. sp. z o.o. sp.k. (dalej: "Skarżąca", "Spółka") terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za luty 2019 r.

1.2. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 25 marca 2019 r. Spółka złożyła deklarację VAT-7 za luty 2019 r. z wykazaną kwotą nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni, tj. do dnia 24 maja 2019 r.

1.3. NUS postanowieniem z [...] maja 2019 r. przedłużył terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w deklaracji VAT-7 za miesiąc luty 2019 r. do dnia 31 sierpnia 2019r. NUS uznał za konieczne dokonanie dodatkowej weryfikacji prawidłowości i rzetelności przebiegu transakcji z zagranicznym kontrahentem – B. Ltd z siedzibą na Malcie. Postanowienie doręczono Spółce w dniu 21 maja 2019 r. Spółka nie wniosła zażalenia na przedmiotowe postanowienie.

1.4 W dniu 8 lipca 2019 r. została wszczęta w Spółce kontrola podatkowa w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa z tytułu podatku od towarów i usług przed dokonaniem zwrotu za grudzień 2018 r. oraz luty i marzec 2019 r. z uwzględnieniem kwoty nadwyżki wynikającej z deklaracji od kwietnia 2018 r. do listopada 2018 r. oraz stycznia 2019 r.

1.5. W toku prowadzonej kontroli podatkowej NUS przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wykazanego w korekcie deklaracji podatkowej VAT-7 za luty 2019 r. do dnia:

- 31 października 2019 r., postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r. doręczonym Spółce w dniu 20 sierpnia 2019 r. Spółka nie wniosła zażalenia na przedmiotowe postanowienie.

- 31 grudnia 2019 r., postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. Postanowienie to zostało doręczone w dniu [...] października 2019 r. Spółka nie wniosła zażalenia na przedmiotowe postanowienie.

- 30 kwietnia 2020 r., postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. Postanowienie to zostało doręczone Spółce w tym samym dniu.

1.6. NUS postanowieniem z [...] grudnia 2019 r. konwalidując dostrzeżone uchybienie związane z doręczeniem ww. postanowienia Spółce zamiast ustanowionemu pełnomocnikowi, przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w korekcie deklaracji VAT-7 za luty 2019 r. do dnia 30 kwietnia 2020r. Postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi Spółki, za pośrednictwem ePUAP w dniu 3 stycznia 2020r.

Po rozpatrzeniu zażalenia na powyższe postanowienie, DIAS postanowieniem z 17 marca 2020 r. utrzymał w mocy postanowienie NUS. Spółka reprezentowana złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie DIAS.

1.7. NUS postanowieniem z [...] kwietnia 2020 r. przedłużył termin dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wykazanej w deklaracji VAT-7 za luty 2019 r. do dnia 31 sierpnia 2020 r. Postanowieniem z [...] czerwca 2020 r. DIAS utrzymał w mocy postanowienie NUS. Na postanowienie organu odwoławczego Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

1.8. Postanowieniem z [...] sierpnia 2020 r. NUS wszczął wobec Spółki postępowanie podatkowe w sprawie prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa w podatku od towarów i usług za okres od 1 kwietnia 2018 r. do 31 marca 2019 r. Przedmiotowe postępowanie podatkowe nie zostało zakończone do dnia wydania niniejszego postanowienia. W związku z powyższym, NUS postanowieniem z 21 sierpnia 2020 r. przedłużył terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wykazanej w deklaracji VAT-7 za luty 2019 r., do dnia 30 grudnia 2020 r.

1.9. Pismem z 28 sierpnia 2020 r. Spółka złożyła zażalenie na ww. postanowienie wnosząc o jego uchylenie i umorzenie postępowania odwoławczego oraz wezwała "Naczelnika Urzędu do zwrotu kwoty nadwyżki podatku VAT naliczonego nad należnym wysokości 102.231 PLN wykazanej w deklaracji dla podatku od towarów i usług (VAT-7) za luty 2019 r. wraz z oprocentowaniem należnym od nadpłaty podatku, w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej".

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 87 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów usług (Dz. U. z 2020 r. poz. 106, dalej: "ustawa o VAT"), art. 274b § 1, w związku, z art. 120, art. 216, art. 218, art. 138a § 1, art. 138i § 2, art. 144 § 5. art. 145§ 2, art. 152a § 3, art. 212, art. 233 § 1 pkt 1, art. 219, art. 235, art. 239 oraz 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, dalej: "O.p."), poprzez bezpodstawne wydanie i wadliwe doręczenie postanowienia, a także przerwania przez NUS ciągłości dotychczasowego przedłużania terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku VAT naliczonego nad należnym.

1.10. Utrzymując w mocy postanowienie NUS, DIAS wskazał, że Spółka świadczy usługi związane z bieżącym wsparciem operacyjnym na rzecz Spółki B. LTD posiadającej siedzibę na Malcie. Ponadto ustalono, że Spółka specjalizuje się w świadczeniu kompleksowych usług wspierających prowadzenie biznesu swoich klientów. Spółka w ramach świadczonych usług wykonuje niezbędne czynności związane z organizacją i wsparciem działalności gospodarczej prowadzonej przez podmioty gospodarcze. Wątpliwości organu podatkowego wzbudził rzeczywisty przebieg transakcji pomiędzy Spółkami oraz wykonanie usług niematerialnych. W toku kontroli podatkowej ustalono, że okoliczności towarzyszące zawieranym transakcjom z kontrahentami krajowymi oraz zagranicznymi wskazują, że podmioty będące ze sobą powiązane osobowo, kapitałowo i biznesowo, zorganizowały swoją działalność, polegającą na świadczeniu usług niematerialnych, w sposób nieuzasadniony ekonomicznie i wskazujący na działania zmierzające do powstania m.in. po stronie Skarżącej nadwyżki podatku naliczonego. Działania Spółki w zakresie świadczenia usług na rzecz podmiotów powiązanych stanowiły próbę wykorzystania istniejących przepisów prawa w celu niezgodnym z ich przeznaczeniem, co jest rozumiane jako nadużycie prawa. Ponadto w wyniku kontroli ustalono, że Spółce nie przysługuje prawo odliczenia podatku naliczonego z tytułu dokonanych nabyć na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. c) ustawy o VAT. Z uwagi na niezłożenie korekty deklaracji VAT-7, za okres rozliczeniowy luty 2019 r. uwzględniającej ustalenia kontroli podatkowej, NUS postanowieniem z [...] sierpnia 2020 r. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług.

W świetle powyższego, w ocenie DIAS, NUS postanowieniem z [...] sierpnia 2020 r. zasadnie przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w deklaracji VAT-7 za luty 2019 r. do dnia 30 grudnia 2020r.

DIAS podkreślił, że doręczenie postanowienia z dnia [...] grudnia 2019 r. poprzedzającego skarżone postanowienie, nastąpiło drogą elektroniczną zgodnie z treścią regulującego ten tryb doręczania art. 152a O.p. Zwrócił uwagę, że pełnomocnik Spółki ujawnił się w sprawie w dniu 18 grudnia 2019 r., przedkładając NUS stosowne pełnomocnictwo szczególne. Tak, więc organ podatkowy, w myśl art. 144 § 5 O.p. dokonał doręczenia zaskarżonego postanowienia przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego. Z Urzędowego Poświadczenia Doręczenia (UPD), znajdującego się w aktach sprawy wynika, że poświadczenie zostało utworzone w dniu 20 grudnia 2019 r. Oznacza to, że w tym dniu do skrzynki odbiorczej pełnomocnika Spółki na ePUAP zostało przesłane zaskarżone postanowienie i pełnomocnik miał w tym dniu informację o przesyłce od NUS. Zaznaczył, że pełnomocnik Skarżącej korzystając z możliwości otwarcia przesyłki przez okres 14 dni, uczynił to dopiero 3 stycznia 202 0r.

W świetle powyższego, w ocenie DIAS, ograniczenie się przez profesjonalnego pełnomocnika do twierdzenia, że postanowienie NUS z [...] grudnia 2019 r. nie zostało doręczone w ustawowym terminie i skutkuje nieskutecznym przedłużeniem terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku VAT naliczonego nad należnym, w sytuacji niekwestionowanego otrzymania przez pełnomocnika pierwszego zawiadomienia o możliwości odbioru postanowienia w formie dokumentu elektronicznego w dniu 20 grudnia 2019 r., nie można uznać za dochowanie wymogu należytej staranności.

Podkreślił, że profesjonalny pełnomocnik nie mógł mieć wątpliwości, że skoro nie potwierdzał odbioru postanowienia w sposób przewidziany w art. 152a § 1 pkt 3, a nie kwestionuje, że otrzymał do niej dostęp w dniu 20 grudnia 2019 r., to udostępnienie postanowienia nastąpiło w trybie art. 152a § 5 O.p.

Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego doręczenia postanowienia NUS z dnia 21 sierpnia 2020 r., tj. doręczenia go bezpośrednio Spółce z pominięciem pełnomocnika. DIAS zauważył, że pełnomocnictwo szczególne dla A. Z. do reprezentowania w toku postępowania podatkowego wpłynęło do NUS w dniu 28 sierpnia 2020 r., a więc już po wydaniu (w dniu 21 sierpnia 2020r.) i doręczeniu (w dniu 24 sierpnia 2020 r.) zaskarżonego postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku VAT za luty 2019 r. Zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie w dniu wszczęcia postępowania podatkowego pełnomocnik w trybie art. 138e §3 O.p. nie złożył odpowiedniego pełnomocnictwa w procedurze postępowania podatkowego. W związku z powyższym zarzut nieprawidłowego doręczenia postanowienia z dnia [...] sierpnia 2020 r. DIAS uznał za bezzasadny.

2. W skardze na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła o jego uchylenie wraz z poprzedzającym je postanowieniem NUS oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

1) art. 87 ust. 1 i 2 ustawy o VAT oraz art. 274b § 1, art. 152a, art. 211, art. 212, w związku z art. 219 O.p., tj. przepisów regulujących procedurę prawidłowego przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT,

2) art. 121 O.p., formułującego zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie.

3) art. 122, art. 180, art. 187 oraz art. 191 O.p., formułujących zasadę prawdy obiektywnej oraz zasadę prawidłowego gromadzenia i analizowania materiału dowodowego,

4) art. 124 O.p, formułującym zasadę przekonywania strony postępowaniu podatkowym.

W uzasadnieniu skargi na poparcie swojego stanowiska Skarżąca przywołała licznie orzecznictw sądów administracyjnych.

3. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

4.1. Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej – "P.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

4.2. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie DIAS z [...] listopada 2020 r. utrzymujące w mocy postanowienie NUS z [...] sierpnia 2020 r. przedłużające Skarżącej termin zwrotu podatku VAT za luty 2019 r., do dnia 30 grudnia 2020 r.

4.3. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy w pierwszej kolejności tego, czy NUS prawidłowo po raz kolejny przedłużył termin zwrotu podatku, w sytuacji, w której dwa postanowienia NUS wydane na wcześniejszym etapie weryfikacji zasadności zwrotu VAT zostały uchylone.

Zdaniem Sądu, skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Skoro bowiem wcześniejsze postanowienia przedłużające termin zwrotu podatku zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, to postanowienie wydane w niniejszej sprawie nie może skutecznie przedłużać tego terminu.

4.4. Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o VAT, w przypadku, gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy.

Natomiast, w myśl art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju albo na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazany w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na wskazany przez podatnika rachunek banku mającego siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej, pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową udzielających kredytu, do przekazania tego zwrotu. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.

4.5. Zważyć należy, że ustanowione w art. 87 ust. 2 i ust. 6 ustawy o VAT terminy są terminami prawa materialnoprawnego. Ich upływ wywołuje bowiem skutek materialnoprawny w postaci nabycia przez podatnika prawa do zwrotu różnicy podatku w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że organ podatkowy określi je w innej wysokości (art. 99 ust. 12 ustawy o VAT). Materialnoprawny charakter terminów określony w art. 87 ust. 2 ustawy o VAT w związku z ust. 6 oznacza także, że po ich upływie organ podatkowy traci uprawnienie do przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku. Utrwalone jest bowiem w orzecznictwie stanowisko, że skuteczne przedłużenie terminu możliwe jest jedynie przed jego upływem. Próba przedłużenia terminu po jego upływie nie będzie skuteczna, jeśli bowiem termin już upłynął, to nie ma czego przedłużać.

Tylko wydanie w ustawowym terminie zgodnego z prawem postanowienia na postawie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, może wywołać określone prawem skutki materialnoprawne. Wielokrotnie w judykaturze podkreślano, a poglądy te Sąd podziela i wielokrotnie sam je wyrażał, że można przedłużyć jedynie termin, który trwa (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2019 r., sygn. akt I FSK 906/19, z dnia 25 września 2019 r., sygn. akt I FSK 1108/19, wyroki WSA w Warszawie z dnia 4 grudnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 1242/18, czy z dnia 25 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 1995/18).

4.6. Analogicznie rzecz wygląda w przypadku dalszego przedłużania analizowanego terminu, tj. terminu, który został już wcześniej co najmniej raz przedłużony. Kolejne takie działanie musi także nastąpić zanim termin upłynie, a więc do dnia określonego przez organ jako nowa, późniejsza data graniczna przedłużonego uprzednio terminu. Organ podatkowy musi zatem zachować ciągłość biegu terminu materialnoprawnego co w praktyce oznacza, że po upływie terminu wskazanego w art. 87 ust. 2 i 6 ustawy o VAT nie może powstać, ani na moment, stan faktyczny, w którym podatnik zwrotu nie otrzymuje, a w obrocie prawnym nie funkcjonuje postanowienie odsuwające w czasie ów zwrot. Innymi słowy, jeśli organ chce skutecznie zwrot wstrzymywać, musi wydać (oraz doręczyć) stosowne postanowienie przed upływem terminu 60-dniowego lub 25-dniowego, a następnie kolejne postanowienia, każdorazowo przed upływem terminu wskazanego w akcie poprzednim.

Przedłużenie terminu zwrotu w kolejnych następujących po sobie postanowieniach prowadzi ponadto do sytuacji, że każdy kolejny akt jest wydawany na podstawie aktów go poprzedzających. Można przedłużać termin zwrotu w dacie po upływie terminu, o którym mowa w art. 87 ust. 2 i 6 ustawy o VAT tylko z tego względu, że w obrocie prawnym funkcjonują już postanowienia wcześniejsze, które swymi rozstrzygnięciami takie działanie mu umożliwiają. To sprawia, że jeśli którekolwiek postanowienie poprzedzające dany akt upadnie (np. zostanie uchylone przez sąd administracyjny) to automatycznie odpada podstawa faktyczna i prawna dokonania dalszego przedłużenia zwrotu.

4.7. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, przypomnieć trzeba, że termin zwrotu Skarżącej podatku VAT za luty 2018 r. był kilkukrotnie przedłużany. I tak, NUS przedłużył termin zwrotu wykazanego w deklaracji VAT-7 za luty 2019 r.

- postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r. do dnia 31 października 2019 r.;

- postanowieniem z [...] października 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r.;

- postanowieniem z [...] grudnia 2019 r. do dnia 30 kwietnia 2020 r.,

- postanowieniem z [...]kwietnia 2020 r. do dnia 31 sierpnia 2020 r.,

- postanowieniem z [...] sierpnia 2020 r. do dnia 30 grudnia 2020 r.

Co jednak w niniejszej sprawie najistotniejsze – w wyniku rozpoznania skarg na postanowienia DIAS, WSA w Warszawie wyrokami z dnia:

- 31 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1136/20 uchylił zarówno zaskarżone postanowienia DIAS z [...] marca 2020 r., jak i poprzedzające je postanowienie NUS z [...] grudnia 2019 r.,

- 29 października 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1278/20 uchylił zarówno zaskarżone postanowienia DIAS z [...] czerwca 2020 r., jak i poprzedzające je postanowienie NUS z [...] kwietnia 2020 r..

W motywach powyższych orzeczeń WSA w Warszawie podniósł, że kolejne postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu podatku VAT zostało doręczone przez organ już po upływie terminu materialnoprawnego (przedłużonego wcześniejszym postanowieniem), zatem nie doszło do jego skutecznego przedłużenia.

W związku z powyższym, w powołanych wyrokach Sąd stanął na stanowisku, że wyekspirował termin na przedłużenie terminu zwrotu różnicy podatku VAT za luty 2019 r.

4.8. W związku z powyższym stwierdzić należy, że na wcześniejszym etapie doszło do przerwania ciągłości w przedłużeniu terminu zwrotu VAT, co Sąd orzekając w niniejszej sprawie jest zobowiązany uwzględnić.

W konsekwencji również na gruncie rozpoznawanej sprawy przyjąć należało, że postanowienia organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj. art. 87 ust. 2 ustawy o VAT. Wynikające z nich przedłużenie terminu zwrotu obiektywnie nie mogło nastąpić wobec stwierdzonej wcześniejszymi wyrokami tutejszego Sądu wadliwości postanowień, na podstawie których przedłużono termin zwrotu (ze wskazaniem, że termin na dokonanie zwrotu wyekspirował).

Brak doręczenia postanowienia w ustawowym terminie wywołuje skutek prawny w postaci zwrotu zadeklarowanej różnicy podatku, chyba że organ podatkowy określi ją w innej wysokości (art. 99 ust. 12 ustawy o VAT).

Ponownie rozpoznając sprawę organ podatkowy uwzględni ocenę prawną przedstawioną w niniejszym wyroku. Organ podatkowy obowiązany będzie zatem uwzględnić, że termin zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za luty 2019 r. nie został skutecznie przedłużony.

4.9. Zważywszy na charakter wykazanego powyższej naruszenia przepisów prawa materialnego na aktualności tracą pozostałe zarzuty skargi.

4.10. Mając powyższe na uwadze, Sąd – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. art. 135 P.p.s.a. – uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie NUS z [...] sierpnia 2020 r.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 4 P.p.s.a. Koszty te stanowiły w sprawie wpis sądowy w wysokości 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł.