Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 510/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Gospodarka mieniem
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 124
journal: Dz.U. 2020 poz 65
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Asesor WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2022 r. w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi O. L. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i orzeczenia o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika O. L., (dalej - skarżącą, strona) wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Wojewody D. z dnia [...] sierpnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Zaskarżone rozstrzygnięcie podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

P. sp. z o. o. z siedzibą w T. wnioskiem z dnia [...] grudnia 2019 r. wystąpiła do Starosty Powiatu W. o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości w celu realizacji inwestycji liniowej. Organ po wszczęciu postępowania orzekł w sprawie wydając w dniu [...] lutego 2021 r. decyzję nr [...], którą przyjmując w podstawie prawnej art. 124 i art. 6 pkt. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 poz. 65 t.j., dalej - u.g.n.) oraz art. 104 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 poz. 256 t.j., dalej - k.p.a.) orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], obręb [...], gmina K., dla której Sąd Rejonowy w Ś. prowadzi księgę wieczystą nr [...], stanowiącej własność O. L. poprzez udzielenie P. sp. z o.o. z siedzibą w T., zezwolenia na wybudowanie i posadowienie na działce nr [...] stalowego gazociągu podwyższonego średniego ciśnienia o ciśnieniu 1,6 MPa i średnicy DN200 na długości 449,8 mb, o obszarze stałego zajęcia (strefa kontrolowana) wynoszącym 900 m², o obszarze zajęcia na czas robót budowlano-montażowych (pas montażowy) wynoszącym 8969 m² i okresie zajęcia nieruchomości na czas prac budowlano-montażowych dla potrzeb budowy projektowanego gazociągu podwyższonego średniego ciśnienia wskazany we wniosku wynoszącym do 3 miesięcy.

Uzasadniając zapadłe rozstrzygnięcie organ I instancji przywołał ustawowe przesłanki orzeczenia o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości wynikające z art. 124 ust. 1 u.g.n. oraz przedstawił analizę zgromadzonego w toku prowadzonego postępowania materiału dowodowego, który pozwalał stwierdzić, że w sprawie wystąpiły przesłanki wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Z wypisów i wyrysów z miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego organ I instancji wyprowadził, że obszar działki nr [...] obręb [...] objęty jest dwoma miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i w części przeznaczony jest pod tereny upraw rolnych (uchwała Rady Miejskiej w K. z dnia [...] października 1996 r., nr [...] ) oraz w części pod tereny rolne - symbol: 14.12R, tereny wód powierzchniowych - symbol: 16.9WS i drogi gospodarcze transportu rolnego - symbol: 26.5KDg (uchwała Rady Miejskiej w K. z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...]). Ustalenia pierwszego z planów w zakresie przedmiotu prowadzonego postępowania administracyjnego, nie mają znaczenia, gdyż dotyczą wyłącznie przeznaczenia części działki nr [...] obręb K. wzdłuż jej granicy, przez którą nie przebiega projektowany gazociąg podwyższonego średniego ciśnienia. Z uwagi na położenie wnioskowanego gazociągu i jego przebieg przez teren działki nr [...] obręb [...], objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, podjętym uchwałą z 2013 r. konieczne jest uwzględnienie zawartych w nim zapisów. W § 5 pkt 10 uchwały podano, że przez infrastrukturę techniczną należy rozumieć: ,,(...), ogół podziemnych i nadziemnych urządzeń liniowych i kubaturowych służących zaopatrzeniu w wodę, odprowadzeniu ścieków i wód opadowych, zaopatrzeniu w energię elektryczną, gaz i ciepło oraz łączności i telekomunikacji. Ponadto w zakresie ogólnych zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej plan miejscowy przewiduje w § 9 pkt 2 dopuszczalność prowadzenia podziemnej lub napowietrznej infrastruktury technicznej przez tereny o innych funkcjach podstawowych, na warunkach określonych w przepisach odrębnych, zaś w zakresie zaopatrzenia w gaz (§ 9 ust.7 pkt 1 ppkt a i b) plan przewiduje przebieg, przez obszar nim objęty, następujących gazociągów: gazociągu wysokiego ciśnienia (6,3 MPa) oraz gazociągu podwyższonego średniego ciśnienia (1,6 MPa).

Według § 9 ust. 7 pkt 4 uchwały dopuszcza się modernizację oraz rozbudowę sieci gazowej. Działka nr [...], zgodne z planem posiada przeznaczenie opisane jako tereny rolne, tereny wód powierzchniowych i drogi gospodarcze transportu rolnego. Zarówno tereny rolne, oznaczone symbolem 14.12R oraz drogi gospodarcze transportu rolnego, oznaczone symbolem 26.5 KDg przewidują jako przeznaczenie dopuszczalne terenów-urządzenia i sieci infrastruktury technicznej (§ 25 ust.2 pkt 1 i § 37 ust. 2).

Starosta Powiatu W. odnośnie zgodności przedmiotowego zamierzenia z planem miejscowym podał, że postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w K. z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], są jednoznaczne. Rysunek planu uwzględnia aktualny przebieg spornej sieci, zaś część tekstowa planu dopuszcza możliwość jej rozbudowy/modernizacji. Zgodność planowanej inwestycji z częścią graficzną miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalono dokonując porównania dołączonej do wniosku mapy w skali 1:1000 z zaznaczonym przebiegiem inwestycji na działce nr [...] obręb [...] (zawierającej rysunek osi linii projektowanego gazociągu oraz pasa zajęcia - zarówno trwałego jak i na czas wykonywania robót budowlano-montażowych wraz z określeniem ich powierzchni) z pozyskanym wyrysem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, sporządzonego w skali 1:2000 i w powiększeniu w skali 1:1000). Zdaniem Starosty przewidziany przez inwestora obszar ograniczonego sposobu korzystania z nieruchomości mieści się w pasie (korytarzu) sieci przewidzianym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Organ I instancji ocenił także, że została spełniona przesłanka w postaci przeprowadzenia rokowań z właścicielem nieruchomości mających na celu udostępnienie nieruchomości w sposób dobrowolny. Starosta wskazał na przedłożoną łącznie z wnioskiem dokumentację, z której wynika, iż rokowania z właścicielem nieruchomości zostały przeprowadzone.

Nie godząc się z wydanym rozstrzygnięciem skarżąca oprotestowała je złożonym w terminie odwołaniem. Odwołująca się podniosła, że nie była w stanie zapoznać się dogłębnie z aktami sprawy, gdyż organ zawiadomił ją o możliwości zapoznania się z nimi osobiście, lecz gdy chciała wejść do siedziby organu odmówiono jej wpuszczenia, bo nie wyraziła zgody ,,(...) na uprzednie napromieniowanie mnie nieznanym urządzeniem i nie wyraziłam zgody na spryskanie moich rąk nieznaną substancją. Starosta nie ma prawa do żądania od stron poddania się badaniom lub nie ma prawa przymuszenia strony do obowiązkowego spryskania części ciała nieznanymi substancjami, a taka sytuacja miała miejsce, dlatego odmówiono mi wejścia do siedziby Organu. Nie miałam możliwości zapoznać się z aktami.". Autorka odwołania podała, że zwróciła się do organu o przesłanie pocztą akt sprawy, ale otrzymała je tylko w postaci elektronicznej, w formie czarno-białej i w części nieczytelnych. Mapki nie nadawały się do odczytu, litery były zasłonięte przez znaki wodne. Odwołująca się podniosła, że nie mogła w pełni zapoznać się z aktami sprawy, a organ nie spełnił swojego obowiązku, zatem decyzja wydana jest wadliwie.

Odnosząc się do rokowań, zdaniem autorki odwołania, Starosta powinien uznać, że do rokowań nie doszło, bo wnioskodawca przedstawił jej swoje żądania i nie uzasadnił ich żadnym operatem szacunkowym sporządzonym przez rzeczoznawcę i w żadnym aspekcie umowy wnioskodawca nie chciał negocjować, narzucił odgórnie treść umowy i kwoty odszkodowania, nie popierając tego żadnymi dokumentami, ani nie dopuszczał możliwości rokowania ich treści, więc tak naprawdę rokowań wnioskodawca nie przeprowadzał, przeprowadził tylko żądania do niekorzystnego rozporządzeniem majątkiem odwołującej się. Nadto organ nie zawiadomił wszystkich stron postępowania. Nieruchomość odwołującej się posiada osoba trzecia mająca do niej tytuł prawny. Ma ona interes refleksowy, a prawa tej osoby trzeciej zostałyby zmienione/ograniczone poprzez decyzję Starosty, a strona ta nie została ujęta w postępowaniu.

W dniu [...] sierpnia 2021 r. Wojewoda D. wydał decyzję nr [...], którą przyjmując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 9a u.g.n. uchylił decyzję organu I instancji w całości i orzekając w sprawie:

1. Ograniczył sposób korzystania z opisanej nieruchomości, poprzez zezwolenie P. sp. z o.o. z siedzibą w T. na założenie i przeprowadzenie na części działki nr [...] odcinka stalowego gazociągu podwyższonego średniego ciśnienia - 1,6 MPa i średnicy DN 200 mm, relacji [...], o następujących parametrach:

a) długości 449,8 m oraz osi przebiegającej w środkowej części ww. działki i przecinającej:

- z jednej strony jej zachodnią granicę (wspólną z działką nr [...]) w odległości 120,8 m od południowo - zachodniego narożnika działki;

- z drugiej strony jej północną granicę (wspólną z działką nr [...]) w odległości 7 m od północno - wschodniego narożnika działki;

b) ułożonego w ziemi na głębokości przykrycia gruntem od 1,2 m do 2,5 m;

c) o obszarze trwałego zajęcia nieruchomości o szerokości 2 m (po 1 m z obu stron osi gazociągu) i powierzchni 900 m², ograniczonego dwoma odcinkami równoległymi do osi gazociągu i przecinającymi:

- zachodnią granicę działki (wspólną z działką nr [...]) w odległościach 118,9 m i 122,7 m od południowo - zachodniego narożnika działki;

- północną granicę działki (wspólną z działką nr [...]) w odległości 6 m i 8 m od północno - wschodniego narożnika działki;

2. Przebieg oraz granice: obszaru trwałego zajęcia gruntu, opisanego w pkt 1 lit. c decyzji, obszaru zajęcia na czas robót budowlano-montażowych - o powierzchni 0,8969 m² zostały przedstawione na załączniku graficznym, stanowiącym integralną część decyzji;

3. Okres wykonania robót budowlanych związanych z założeniem i przeprowadzeniem gazociągu opisanego w pkt 1 decyzji będzie wynosił łącznie 3 miesiące, liczone od dnia ich rozpoczęcia w granicach działki nr [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego przedstawiono przebieg dotychczasowego postępowania oraz treść decyzji Starosty W., po czym zweryfikowano pod względem formalnym zgromadzone w aktach administracyjnych dokumenty. Okoliczność ta wpłynęła na przeprowadzenie przez organ II instancji dodatkowego postępowania dowodowego. Wojewoda przeprowadził analizę spełnienia ustawowych przesłanek ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości uznając, że w rozpatrywanym przypadku spełnione zostały warunki niezbędne dla orzeczenia o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Odwołując się do dokumentów organ wyjaśnił, iż stan prawny nieruchomości potwierdzono w toku postępowania odwoławczego w oparciu o odpis zwykły księgi wieczystej nr [...] (według stanu na dzień 26 listopada 2020 r.) oraz pomocniczo, aktualny wydruk z elektronicznego systemu ksiąg wieczystych. Z dokumentów tych wynika, że skarżąca była właścicielem przedmiotowej nieruchomości w okresie prowadzenia pertraktacji i pozostaje nim w dalszym ciągu. Jako dowód przeprowadzenia przez wnioskodawcę rokowań ze skarżącą organ odwoławczy wskazał na następujące dokumenty: pismo z dni [...] maja 2018 r., [...] sierpnia 2019 r., [...] września 2019 r. oraz [...] września 2019 r., skierowane do O. L., zawierające kluczowe informacje na temat przedsięwzięcia wraz z załączonymi do nich mapami przedstawiającymi lokalizację projektowanego gazociągu na działce nr [...], wzorami umów o ustanowienie nieodpłatnej i odpłatnej służebności przesyłu, określającymi zasady korzystania przez P. sp. z o.o. z nieruchomości oraz broszurą pn. przewodnik dla właściciela nieruchomości, dowody doręczenia adresatce ww. korespondencji oraz pismo z dnia [...] września 2019 r. sporządzone przez właścicielkę nieruchomości w odpowiedzi na propozycje spółki.

Oceniając ziszczenie się przesłanki w postaci przeprowadzenia negocjacji Wojewoda wyjaśnił, że ze wskazanych dokumentów wynika, iż inwestor przedstawił zakres planowanych robót budowlanych, wskazując przy tym wprost, że inwestycja polegać będzie na posadowieniu gazociągu podwyższonego średniego ciśnienia DN 200 wraz z obiektami towarzyszącymi i infrastrukturą niezbędną do jego obsługi. Ponadto opisał obszar trwałego i czasowego zajęcia, a także zaproponowaną konkretną kwotę za ustanowienie służebności przesyłu. Dodatkowo wyjaśnił, iż w przypadku zaistnienia szkód spowodowanych budową sieci dystrybucyjnej na nieruchomości, w tym m.in.: powstałych w drzewostanie, uprawach rolnych, związanych z rekultywacją gruntów lub ze zmniejszeniem plonów w latach przyszłych, inwestor zobowiązany będzie do wypłaty odszkodowania ustalonego na podstawie ugody zawartej z właścicielem bądź na postawie opinii rzeczoznawczy majątkowego sporządzonej na zlecenie i koszt P. sp. z o.o. Zdaniem organu zakresem propozycji negocjacyjnych zostały objęte wszystkie elementy przedmiotowo istotne, a właścicielka nieruchomości miała pełną wiedzę co do zakresu ograniczenia oraz jego skutków. Pomimo podjętych przez strony prób zawarcia konsensusu, negocjacje zakończyły się wynikiem negatywnym. Brak porozumienia pomiędzy stronami ogniskował się przede wszystkim na wysokości wynagrodzenia za ustanowienie skutecznego wobec właścicielki nieruchomości uprawnienia do korzystania z gruntu. Różnica pomiędzy kwotą proponowaną przez inwestora a oczekiwaną przez skarżącą, wynosząca ponad 26 000 zł w zasadzie uniemożliwiała wypracowanie wspólnego stanowiska. Brak konsensusu jest równoznaczny z brakiem zgody na przeprowadzenie prac, o których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. i ma miejsce, m.in. wówczas, gdy strony przedstawią sobie wzajemnie takie warunki jej udzielenia, które uznają za niemożliwe do przyjęcia.

Względem kolejnej przesłanki wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości t.j. zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego organ również wskazał na dokumenty, z których wynika, że obszar działki nr [...] objęty jest dwoma miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego, wprowadzonymi uchwałą Rady Miejskiej w K. z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], która dotyczy zasadniczej części przedmiotowej nieruchomości, oraz uchwałą Rady Miejskiej w K. z dnia [...] października 1996 r., nr [...], która obejmuje wąski skrawek gruntu przy zachodniej granicy działki i pozostaje bez wpływu na planowaną inwestycję, wobec czego nie wymaga analizy. Z wyrysów i wypisu z planów datowanych na dzień [...] kwietnia 2020 r., organ wywiódł, iż nieruchomość położona jest na obszarach oznaczonych jako: 14.12R - tereny rolne, 16.9WS - tereny wód powierzchniowych, 26.5KDg - drogi gospodarcze transportu rolnego. Ponadto w części określonej jako 14.12R przez działkę przebiega linia sieci gazowej podwyższonego średniego ciśnienia o parametrach DN 100 PN 1,6 MPa. Oznaczenie to ma charakter informacyjny.

Lokalizację na rysunku planu odcinków gazociągów planowanego i istniejącego na nieruchomości, względem jej granic i pozostałych punktów charakterystycznych, ustalono poprzez porównanie ze sobą wyrysów z planu i wykonanej przez inwestora mapy, posiadających tą samą skalę 1:2000. Mapa inwestora, sporządzona przez osobę uprawnioną, zawiera rysunek osi gazociągu oraz pasa zajęcia zarówno trwałego, jak i na czas wykonania robót budowlano-montażowych, z uwzględnieniem ich odległości od narożników działki. Uregulowania planu dotyczące obszaru 14.12R, dopuszczają lokalizację na nim sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, przez które należy rozumieć ogół podziemnych i nadziemnych urządzeń liniowych i kubaturowych służących do zaopatrzenia w wodę, odprowadzania ścieków i wód opadowych, zaopatrzeniu w energię elektryczną, gaz i ciepło oraz łączności i telekomunikacji. Ponadto § 9 ust. 7 pkt 4 umożliwia dokonanie modernizacji i rozbudowy sieci gazowej. W zakresie tego uregulowania mieści się dopuszczalność zmiany na działce nr [...] średnicy nowoprojektowanego gazociągu w stosunku do istniejącego z DN 100 do DN 200. Zgodnie z § 6 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz.U. z 2013 r. poz. 640), oba gazociągi (istniejący i planowany) kwalifikowane są jako podwyższonego średniego ciśnienia. Wobec tego organ przyjął, że projektowana inwestycja spełnia wymóg zgodności z dokumentem planistycznym.

Wojewoda uznał, iż zgodnie z mapą inwestora nieznaczne przesunięcie planowanej inwestycji DN 200 o ciśnieniu 1,6 MPa względem osi istniejącej infrastruktury, nie spowoduje jej wykroczenia wraz ze strefą kontrolowaną poza granice strefy kontrolowanej wyznaczonej dla gazociągu DN 100 o ciśnieniu 1,6 MPa Z wniosku i zawartych w aktach sprawy pism wynika, że przedmiotowa inwestycja, obejmująca posadowienie gazociągu stalowego o średnicy DN 200 i ciśnieniu 1,6 MPa, stanowi przedsięwzięcie celu publicznego, mające za zadanie spełnienie wysokich wymogów bezpieczeństwa przesyłu i bezawaryjnej dostawy gazu, a także zwiększenie możliwości przyłącza do sieci gazowej dla przyszłych odbiorców w K. i miejscowościach ościennych. Projektowana infrastruktura nawiązuje swoim przebiegiem do istniejącego, wyeksploatowanego gazociągu podwyższonego średniego ciśnienia z zachowaniem odległości minimum 4 m, z wyjątkiem fragmentów gdzie odległość ta jest inna ze względów technicznych ułożenia sieci oraz obowiązujących przepisów. Po wybudowaniu poszczególnych etapów nowego gazociągu, obecnie istniejący zostanie wyłączony z użytkowania. Gazociąg relacji [...] wcześniej wykorzystywany był do transportu gazu koksowniczego, a obecnie służy do dystrybucji gazu wysokometanowego grupy E. Został wybudowany w 1969 r., z materiałów jakie były dostępne na rynku (niskiej jakości). Przeprowadzona ocena stanu technicznego wykazała, że gazociąg podwyższonego średniego ciśnienia DN 100 charakteryzuje się niezadowalającym stanem technicznym, postępującą korozją, a ponadto wskutek transportu zasiarczonego gazu koksowniczego zalegające frakcje smoliste spowodowały zmniejszenie średnicy wewnętrznej i znacznie zwiększyły chropowatość rur, co wpłynęło na zmniejszenie możliwości przepustowej gazociągu. Powyższe wynika, m.in. z technologii budowy gazociągu, użytych materiałów oraz okresu budowy. Ogólna ocena przedmiotowego gazociągu wskazuje na pilną potrzebę jego wymiany na nowy z uwagi na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dostaw gazu odbiorcom z tego rejonu. Z uwagi na dynamiczny rozwój regionu, konieczne jest zwiększenie średnicy gazociągu w celu zapewnienia zapotrzebowania na gaz ziemny. Przedmiotowy gazociąg zasila odbiorców zlokalizowanych w miejscowości K. oraz miejscowościach ościennych. Brak możliwości realizacji planowanej inwestycji skutkować może w przyszłości ograniczeniami w dostawie gazu do odbiorców zarówno indywidualnych, jak i przemysłowych, zlokalizowanych w tym obszarze. Występowanie awarii na przedmiotowym gazociągu każdorazowo zmusza służby eksploatacyjne do podejmowania skomplikowanych i kosztownych działań. Realizacja projektowanego gazociągu jest niezbędna z punktu widzenia zarówno zabezpieczenia dostaw gazu dla aktualnych odbiorców, jak również dalszych możliwości rozwoju infrastruktury gazowej, będącej w posiadaniu P. sp. z o.o. Projekt budowanej sieci gazowej zakłada montaż wyłącznie nowych oraz nieużywanych i dopuszczonych do stosowania urządzeń, co znacząco wpływa na poprawę niezawodności przesyłu. Wojewoda ocenił także, że budowa zmodernizowanego gazociągu nie spowoduje zwiększenia strefy kontrolowanej i nie wprowadzi żadnych dodatkowych ograniczeń w zakresie zabudowy w stosunku do istniejących. Ponadto, na wezwanie organu wnioskodawca wyjaśnił, że przesunięcie gazociągu poza działkę nr [...] skutkowałoby nieuzasadnionym technicznie wydłużeniem trasy, które wpłynie na wzrost kosztów inwestycji.

Po zwróceniu uwagi na obowiązujący w strefach kontrolowanych zakaz wznoszenia obiektów budowlanych, urządzania stałych składów i magazynów oraz podejmowania działań mogących spowodować uszkodzenia gazociągu podczas jego użytkowania, organ wyjaśnił, iż we wniosku inwestor sprecyzował charakter inwestycji i wskazał, że inwestycja stanowi budowę nowego gazociągu (a nie przebudowę, względnie inny rodzaj robót budowlanych) podwyższonego średniego ciśnienia DN 200 wraz z obiektami towarzyszącymi i infrastrukturą niezbędną do jego obsługi. Docelowo istniejący gazociąg wysokiego ciśnienia DN 100 zostanie wyłączony z eksploatacji. Bez znaczenia prawnego, z punktu widzenia przesłanek ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, pozostaje kwalifikacja przedmiotowej inwestycji jako budowy bądź przebudowy.

Odnosząc się do merytorycznego rozstrzygnięcia w postępowaniu odwoławczym Wojewoda D. podał, iż na załączniku do decyzji, dokonano oznaczenia obszaru zajęcia na czas robót budowlano-montażowych, a więc czasowego zajęcia nieruchomości o powierzchni 8969 m². Przedmiotowego obszaru nie opisywano w sentencji decyzji z uwagi na wymóg jej przejrzystości, a także z uwagi na doniosłość, w sferze ograniczenia prawa własności, przede wszystkim ograniczenia trwałego. W sentencji decyzji w sposób precyzyjny oznaczono przebieg osi gazociągu i obszar trwałego zajęcia gruntu. Wedle organu w decyzji organu I instancji nieprecyzyjnie oznaczono zakres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. W celu wykonania prac budowlanych Wojewoda określił czas zajęcia nieruchomości uwzględniając fakt, że inwestycja ma charakter liniowy, a jej realizacja jest uzależniona od uzyskania pozwolenia na budowę, co powoduje, iż wyznaczenie konkretnego, dziennego terminu początkowego prac w granicach przedmiotowej nieruchomości, nie jest na obecnym etapie możliwe.

Odnosząc się do twierdzeń odwołania Wojewoda wyjaśnił, że względem udostępnienia stronie akt w siedzibie organu w okresie stanu epidemicznego, stosowane są środki ostrożności w postaci pomiaru temperatury i dezynfekcji dłoni, mające na celu zminimalizowanie ryzyka rozprzestrzeniania się wirusa SARS-CoV-2. Aby wykluczyć swoje obawy przed nieznanymi substancją i urządzeniem, strona mogła poprosić pracowników urzędu o podanie składu środka dezynfekującego oraz wyjaśnienie zasad działania termometru. Ostatecznie przesłanie stronie dokumentów drogą elektroniczną, stanowi realizację prawa do zapoznania z aktami sprawy (art. 15zzzzzn pkt 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych z dnia 2 marca 2020 r. - Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Tym bardziej, że strona nie sygnalizowała, że niektóre z nich mogą być dla niej nieczytelne.

Względem przebiegu rokowań wyjaśniono, że na tym etapie strony kształtują stosunek prawny według własnego uznania i nie są związane żadnymi wzorami dokumentów. Wyrażenie zgody przez właściciela nieruchomości nie ogranicza się do złożenia podpisu na dokumencie w kształcie zaproponowanym przez inwestora. Cechą charakterystyczną cywilnoprawnych negocjacji jest równoprawność podmiotów, a ich celem wypracowanie wspólnego stanowiska, dlatego też nie stoi na przeszkodzie, a wręcz jest pożądane, aby właściciel nieruchomości aktywnie w nich uczestniczył, składał własne propozycje rozwiązań, a jeżeli coś jest dla niego niezrozumiałe bądź wątpliwe, powinien wystąpić z prośbą o wyjaśnienia. Organ spointował, że z materiału dowodowego nie wynika, aby właścicielka nieruchomości zwróciła się do P. sp. z o.o. o udostępnienie operatu szacunkowego, na podstawie którego wyliczono proponowane je wynagrodzenie za ustanowienie służebności przesyłu. Końcowo Wojewoda przypomniał, oceniając zarzut pominięcia stron postępowania, że katalog stron postępowania reguluje art. 124 u.g.n., zgodnie z którym stroną, obok inwestora, jest jedynie właściciel nieruchomości oraz użytkownik wieczysty.

W skardze wywiedzionej imieniem skarżącej przez profesjonalnego pełnomocnika wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty W. i zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Żądania skargi oparto na zarzutach naruszenia:

1. Przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 139 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez naruszenie zakazu reformationis in peius, polegające na uchyleniu decyzji organu I instancji w całości i orzeczeniu co do istoty sprawy na niekorzyść skarżącej (tj. o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości skarżącej w sposób pogarszający jej sytuację względem decyzji organu I instancji), pomimo tego, że odwołanie od decyzji organu I instancji zostało złożone jedynie przez skarżącą, a nie spełnione zostały przesłanki z art. 139 k.p.a.;

- art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego poprzez uchylenie decyzji organu I instancji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy na niekorzyść skarżącej (tj. o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości skarżącej w sposób pogarszający sytuację skarżącej względem decyzji organu I instancji), pomimo tego, że odwołanie od decyzji organu I instancji zostało złożone jedynie przez skarżącą;

- art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, polegające na niezasadnym ustaleniu, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] czerwca 2013 r.) wprowadza możliwość przeprowadzenia planowanego przez P. sp. z o.o. z siedzibą w T. gazociągu przez działkę skarżącej, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości skarżącej, pomimo braku ku temu podstaw;

2. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art. 124 ust. 1 i 2 u.g.n. poprzez niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów, polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że spełniona została jedna z przesłanek zastosowania powyższego przepisu tj. ograniczenie właściciela lub użytkownika wieczystego w korzystaniu z jego nieruchomości jest konieczne, aby mogła być zrealizowana inwestycja celu publicznego, zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, pomimo tego, że ustalony stan faktyczny nie uzasadniał przyjęcia, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wprowadza możliwość przeprowadzenia planowanego przez P. sp. z o.o. z siedzibą w T. gazociągu przez działkę skarżącej, a brak jest właściwej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Uzasadniając zarzuty i wnioski skargi jej autor opisując naruszenie art. 139 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przypomniał, że organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Po złożeniu odwołania organ II instancji zebrał dodatkowe informacje i wyjaśnienia od inwestora i wydał decyzję niekorzystaną dla skarżącej, pogarszającą jej sytuację. W porównaniu do decyzji Starosty Powiatu W. w decyzji Wojewody poprawiono opis ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skarżącej na "zezwolenie (...) na założenie i przeprowadzenie (...) gazociągu", doprecyzowano przebieg gazociągu (wskazując miejsca przecięcia gazociągu z sąsiadującymi działkami), dodano informację o tym, że gazociąg ma zostać ułożony w ziemi na głębokości przykrycia gruntem od 1,2 m do 2,5 m, określono szerokość trwałego zajęcia nieruchomości (2 m), poprawiono opis okresu wykonywania robót budowlanych, tak aby liczony był od dnia ich rozpoczęcia w granicach działki nr [...]. W ocenie skarżącej doszło do naruszenia art. 139 k.p.a. albowiem wniesienie przez nią odwołania skutkowało podjęciem przez organ II instancji dodatkowych czynności dowodowych, które doprowadziły do wydania decyzji korygującej ewentualne usterki decyzji organu I instancji oraz bardziej uciążliwej dla strony tj. zwiększającej zakres uprawnień inwestora i ograniczającej korzystanie przez skarżącą z nieruchomości. Jednocześnie organ nie wykazał, aby w sprawie zaistniały przesłanki z art. 139 k.p.a. umożliwiające wydanie decyzji na niekorzyść strony odwołującej się.

Zdaniem skarżącej doszło też do naruszenia art. 15 k.p.a. i zasady dwuinstancyjności poprzez uchylenie decyzji organu I instancji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy na niekorzyść skarżącej, tj. o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości w sposób pogarszający sytuację skarżącej względem decyzji organu I instancji, pomimo tego, że odwołanie od decyzji organu I instancji zostało złożone jedynie przez skarżącą. Wedle skarżącej została ona pozbawiona możliwości kwestionowania nowego, zawierającego zwiększony zakres uprawnień inwestora i ograniczającego korzystanie przez skarżącą z nieruchomości, rozstrzygnięcia w toku postępowania administracyjnego.

Kolejny zarzut skargi dotyczył naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. wiązany z brakiem wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i brakiem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co miało wynikać z niezasadnego ustalenia, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z 2013 r. wprowadza możliwość przeprowadzenia gazociągu przez działkę skarżącej, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, pomimo braku ku temu podstaw. Po zaprezentowania stanowiska przedstawionego w tym zakresie w decyzji organu II instancji skarżąca oceniła, iż ustalenia organu, co do zgodności planowanej inwestycji z dokumentem planistycznym pozostają w sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Zdaniem strony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego brak jest wyraźnych ustaleń odnośnie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 4a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym. Z przytoczonych przez organ ustaleń planu (§ 25 ust. 2 pkt 1 powyższego planu) można wnioskować, że infrastruktura techniczna, o której mowa w planie to również infrastruktura zasilająca konkretne nieruchomości, bez związku z realizacją jakiegokolwiek celu publicznego. W ustaleniach planu jest mowa o dopuszczalnej lokalizacji infrastruktury technicznej, bez wskazania jednak, że dotyczy to inwestycji celu publicznego. Ponadto w planie brakuje wskazania konkretnego przebiegu planowanej inwestycji celu publicznego, przede wszystkim na części graficznej nie ma wskazanego konkretnego przebiegu ewentualnych inwestycji w zakresie gazociągu o wnioskowanych przez inwestora parametrach. Tym samym w przypadku braku wskazania przebiegu linii gazowej w planie miejscowym o jej przebiegu de facto decydowałby inwestor.

Skarżąca zanegowała stanowisko Wojewody podającego, że wybudowanie w nowym miejscu nowej linii gazociągu o nowych parametrach (np. zwiększenie średnicy z DN 100 do DN 200), obok dotychczasowej linii gazociągu może być kwalifikowane jako modernizacja lub rozbudowa sieci gazowej. Organ zatem nie rozważył wszechstronnie materiału dowodowego i nie ustalił dokładnego stanu faktycznego, albowiem dokonał ustaleń o zgodności planowanej inwestycji z planem miejscowym, co jest sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym obejmujący m.in. wypis/wyrys z planu miejscowego dla działki stanowiącej własność skarżącej.

Kolejno skarżąca uznała, iż organ niewłaściwe zastosował art. 124 ust. 1 i 2 u.g.n. poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisów, polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że spełniona została przesłanka w postaci konieczności ograniczenia właściciela lub użytkownika wieczystego w korzystaniu z nieruchomości, aby mogła być zrealizowana inwestycja celu publicznego, zgodna z miejscowym planem zagospodarowania, przestrzennego, pomimo tego, że ustalony stan faktyczny nie uzasadniał przyjęcia, że miejscowy plan wprowadza możliwość przeprowadzenia planowanego gazociągu przez działkę skarżącej, a brak jest właściwej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Motywując niniejszy zarzut autor skargi zaprezentował szeroko orzecznictwo sądowoadministracyjne. Według strony skarżącej w badanej sprawie, organ w nieuprawniony sposób uznał, że obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza przeprowadzenie przez nieruchomość skarżącej inwestycji polegającej na budowie gazociągu o wskazanych parametrach, podczas gdy inwestycja taka nie jest w sposób konkretny wskazana na działkach skarżącej. W jej ocenie planowana inwestycja jest odmienna od pierwotnie wybudowanej sieci gazowej i ma zostać zlokalizowana w innym miejscu niż pierwotna inwestycja, w pewnej odległości od pierwotnej inwestycji, co zauważa sam organ. Wobec tego organ odwoławczy wadliwie zastosował przepisy u.g.n., co niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy, bo skutkowało orzeczeniem o ograniczeniu sposobu korzystania przez skarżącą z nieruchomości stanowiącej jej własność.

W udzielonej Sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie przedstawiając argumentację zbieżną z prezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie i jako niezasadna została oddalona.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 j.t, dalej - p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.

Na wstępie rozważań należy zwrócić uwagę, że materialnoprawną podstawą orzekania w sprawie jest art. 124 ust. 1 cytowanej już u.g.n. Zgodnie z nim starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Mając na uwadze treść cytowanego przepisu należy podkreślić, że zezwolenie może być udzielone tylko wówczas, gdy właściciel lub użytkownik wieczysty nie wyrażają zgody na budowę i zakładanie urządzeń, o których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Zgoda ta musi być wyrażona w sposób jasny i nie budzący wątpliwości. Ponadto należy zauważyć, że celem ustawodawcy przy stanowieniu zasad dotyczących wywłaszczania nieruchomości w rozumieniu art. 112 ust. 2 u.g.n., było usprawnienie procedury mającej na celu realizację celów publicznych. Przepis art. 112 ust. 3 tej ustawy stanowi, że wywłaszczenie nieruchomości może być dokonane, jeżeli cele publiczne nie mogą być zrealizowane w inny sposób niż przez pozbawienie albo ograniczenie praw do nieruchomości, a prawa te nie mogą być nabyte w drodze umowy. Zgodę, o jakiej mowa w art. 124 ust. 1 należy zatem rozumieć jako zawarcie umowy cywilnoprawnej, która pozwoli w sposób sprawny i bezkonfliktowy zrealizować cele publiczne, określone w art. 6 u.g.n. Dlatego oświadczenie woli właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości podlegającej wywłaszczeniu winno być na tyle jasne i czytelne, aby nie wywoływało najmniejszych wątpliwości co do istnienia po jego stronie zgody na odjęcie przysługującego mu prawa bądź jego ograniczenie.

W stanie faktycznym sprawy organy obu instancji stwierdziły ziszczenie się ustawowych przesłanek uprawniających do orzeczenia o ograniczeniu właścicielki w sposobie korzystania z nieruchomości, co neguje w sposób oczywisty skarżąca składając odwołanie i wywodząc skargę. Charakter decyzji Wojewody D. tj. uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej i merytoryczne orzeczenie w sprawie powoduje konieczność oceny prawidłowości tego rodzaju orzeczenia, tym bardziej, że w tym zakresie podnoszone są konkretne zarzuty. Otóż zdaniem Sądu w składzie orzekającym trafnie Wojewoda uznał, że decyzja Starosty W. wymagała eliminacji z obrotu prawnego ze względu na nieczytelność. Organ odwoławczy w istocie dokonał modyfikacji rozstrzygnięcia mając na uwadze konieczność szczegółowego określenia granic obszaru trwałego i czasowego zajęcia gruntu, doprecyzowania parametrów przebiegu gazociągu oraz okresu wykonywania robót. Kształt decyzji Starosty W. uprawniał organ odwoławczy do jej uchylenia, natomiast sentencja decyzji z dnia [...] sierpnia 2021 r. spełnia wszelkie wymogi wynikające z norm prawnomaterialnych oraz przepisów procedury administracyjnej. Podkreślić też trzeba, że mimo prowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego organ odwoławczy umożliwił stronom zapoznanie się z całokształtem materiału dowodowego, (pismo z dnia [...] czerwca 2021 r.).

Skarżąca czyni zarzut naruszenia art. 15, art. 139 i art. 138 § 2 k.p.a. i twierdzi, że naruszono zasadę dwuinstancyjności, orzeczono na niekorzyść odwołującej się pogarszając jej sytuację. Względem naruszenia zasady reformationis in peius bardzo trafnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 września 2017 r., (sygn. alt II OSK 509/17)podając, że ,,Do naruszenia zasady określonej w art. 139 k.p.a. dochodzi wówczas, gdy organ odwoławczy orzeka na "niekorzyść" strony odwołującej się przy czym przez "niekorzyść" w rozumieniu tego przepisu należy rozumieć obiektywne pogorszenie sytuacji prawnej strony odwołującej się wskutek wydania decyzji przez organ odwoławczy. O tym, czy pogorszenie takie nastąpi, przesądza zestawienie osnowy decyzji organu pierwszej instancji z projektowanym rozstrzygnięciem organu odwoławczego.", patrz - LEX nr 2377975.

W realiach badanej sprawy faktycznie odwołanie zostało złożone wyłącznie przez skarżącą, zatem co do zasady, organ nie mógł orzec na jej niekorzyść. Wpisując się w dominujący nurt orzeczniczy, wynikający choćby z zaprezentowanego wyżej wyroku, najprostszym sposobem dokonania oceny ewentualnego pogorszenia sytuacji prawnej strony jest zestawienie sentencji decyzji organów I i II instancji. Dokonując takiego zabiegu stwierdzić przyjdzie, że zarówno Starosta W. jak i Wojewoda D. orzekli o ograniczeniu skarżącej w sposobie korzystania przez nią z nieruchomości. Organy badały konieczność zrealizowania przez spółkę inwestycji na działce skarżącej, przy czym zakres ograniczenia warunkowany był wprost wnioskiem spółki i opisanym tam zamierzeniem inwestycyjnym. Skoro organy obu instancji orzekły zgodnie z wnioskiem inicjatora postępowania, należy wyjaśnić w jaki sposób różnią się sentencje decyzji, albo inaczej jaki element decyzji Wojewody daje się określić jako ten, który spełnia cechy orzeczenia na niekorzyść strony odwołującej. Dokonana przez Sąd ocena tego stanu rzeczy daje podstawy do wykazania różnic między decyzjami organu I i II instancji, niemniej jednak oczywistym jest, że decyzja wydana w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. musi się różnić od decyzji pierwszoinstancyjnej. W innym przypadku, tj. gdy decyzja ta miała by być identyczna, organ odwoławczy orzekał by przecież o utrzymaniu decyzji organu I instancji w mocy. Znamienne pozostaje to, że strona skarżąca czyniąc zarzut naruszenia art. 139 k.p.a. nie wskazuje jakie to okoliczności powodują działanie organu na jej niekorzyść. W samej skardze jej autor opisuje ,,poprawienie opisu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości", ,,doprecyzowanie przebiegu gazociągu", ,,dodanie informacji, że gazociąg ma zostać ułożony w ziemi na głębokości przykrycia gruntem od 1,2 m do 2,5m, ,,poprawienie opisu okresu wykonywania robót budowlanych". Skoro mamy do czynienia jedynie z poprawieniem, doprecyzowaniem czy dodaniem zapisów względem decyzji pierwszoinstancyjnej to pamiętać trzeba, że dla wykazania orzeczenia na niekorzyść niezbędne by było podanie jak działania organu odwoławczego negatywnie wpłynęły na uprawnienia strony.

Zdaniem Sądu w niniejszym przypadku sytuacja taka nie zachodzi. Decyzje organu obu instancji ograniczają skarżącą w korzystaniu z jej nieruchomości i praktycznie decyzje te różnią się opisem rzeczonego ograniczenia, a nie treścią. W pewnym sensie decyzja Wojewody jest nawet korzystniejsza dla skarżącej, bo choćby w sposób jasny zakreśla spółce termin zajęcia działki. W decyzji Starosty W. element ten był mocno nieczytelny i mógł w przyszłości budzić kontrowersje. Sąd nie podzielił zarzutu skargi jakoby doszło do zwiększenia zakresu uprawnień inwestora i ograniczenia skarżącej w korzystaniu z nieruchomości. Nie wiadomo jakie okoliczności ma na myśli skarżąca, skoro porównanie obu decyzji nie daje odpowiedzi w tym względzie. Przez nieruchomość skarżącej przebiega aktualnie gazociąg, który oczywiście powoduje już ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości. Zasadniczo niezmienione pozostają też ograniczenia związane z jego funkcjonowaniem w przyszłości. Pewna różnica dla właścicielki nieruchomości będzie wynikać z konieczności samej realizacji zamierzenia inwestycyjnego, ale okoliczność ta jest oczywista i została ona uwzględniona w decyzjach organu obu instancji. Niejako na marginesie dostrzec trzeba, że organ odwoławczy uchylając decyzję Starosty W. w całości i orzekając merytorycznie w sprawie, zamiast częściowego uchylenia decyzji i orzeczenia co do elementów niejasnych, czy nawet niedoprecyzowanych, kierował się raczej wprowadzeniem do obrotu czytelnej, przejrzystej i jednoznacznej decyzji. Teoretycznie można było tylko w części zreformować decyzję pierwszoinstancyjną ale skorzystanie przez Wojewodę D. z uprawnień przypisanych mu mocą art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w niniejszej sprawie było zasadne choćby biorąc pod uwagę wykonanie decyzji i uniknięcie wątpliwości co do jej treści i zakresu. Z tej właśnie przyczyny uzasadnione było precyzyjne określenie uprawnień inwestora i ograniczeń właściciela nieruchomości w związku z realizacją i funkcjonowaniem gazociągu na przedmiotowej działce.

Skoro nie stwierdzono naruszenia art. 139 k.p.a. przyjdzie ocenić, że również chybiony jest zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności, (art. 15 k.p.a.), w sposób ewidentny wiązany przez autora skargi ze wskazanym wcześniej normatywem. Wojewoda D. w żaden sposób nie naruszył zakresu sprawy administracyjnej, nie dokonał w istocie innego rozstrzygnięcia, co do następstw prawnych, czy uprawnień i obowiązków stron postępowania. Nie miało także miejsca naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., z przyczyn wyjaśnionych wcześniej przy ocenie zarzutu naruszenia zasady reformationis in peius.

Strona skarżąca zarzuty naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a to art. 7, art. 77, i art. 80 k.p.a. wiąże z niezasadnym ustaleniem, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wprowadza możliwość przeprowadzenia planowanego przez P. sp. z o.o. z siedzibą w T. gazociągu przez działkę Skarżącej. Także i na tej podstawie budowany jest zarzut naruszenia art. 124 ust. 1 i 2 u.g.n., bowiem skarżąca stoi na stanowisku, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie wskazuje na możliwość przeprowadzenia gazociągu przez jej nieruchomość. Także i te twierdzenia zdaniem Sądu nie posiadają uzasadnionych podstaw. Otóż nie jest i nie może być kwestionowane, że zarówno obecnie jak i w chwili uchwalania planu miejscowego przez działkę skarżącej przebiegał gazociąg. Stan techniczny rzeczonego gazociągu, co wynika z akt administracyjnych, stał się podstawą do podjęcia decyzji o realizacji inwestycji liniowej. Niewątpliwie także plan miejscowy z 2013 r. uwzględniał tę okoliczność, o czym wprost stanowi zapis § 9 ust. 7 pkt 1 lit. b uchwały Rady Miejskiej w K. z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] wskazujący, że przez obszar objęty planem przebiega gazociąg podwyższonego ciśnienia DN 100 PN 1.6 MPa. Odzwierciedlenie tego zapisu znalazło się także w załączniku graficznym do uchwały. Zapisy planu miejscowego skonfrontowane z dokumentami przedłożonymi przez wnioskodawcę potwierdzają, że zarówno istniejący i uwzględniony w planie miejscowym gazociąg oraz gazociąg planowany do wykonania przebiegają m.in. przez nieruchomość skarżącej. Mówiąc innymi słowy spółka zamierza faktycznie zrealizować nowy gazociąg o przebiegu zbliżonym do dotychczasowego. Z zapisów planu nie można więc wyprowadzić, jak oczekuje tego strona skarżąca, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje możliwości przeprowadzenia planowanego zamierzenia, czy wręcz jak się zarzuca, brak jest wyraźnych ustaleń odnośnie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przedmiotem oceny Sądu jest konkretna decyzja, nie zaś miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Pomimo pewnych, dostrzeżonych zresztą przez skarżącą nie dość trafnych zapisów planu jak chociażby dokonane w § 4 ust. 2 uchwały, z całą pewnością nie jest tak, że ów plan miejscowy pomija istnienie gazociągu. Dość w tym miejscu wskazać, że nawet w § 9 ust. 7 pkt 4 uchwały dopuszczono modernizację i rozbudowę sieci gazowej. W świetle zapisów planu miejscowego trzeba uznać, że wnioskodawca chce zrealizować zamierzenie inwestycyjne przebiegające przez nieruchomość skarżącej, co powoduje konieczność obciążenia jej nieruchomości ograniczeniami wynikającymi z funkcjonowania sieci gazowej, co miało już przecież miejsce do tej pory, oraz z realizacji tej sieci w określonym czasie wskazanym precyzyjnie przez organ.

Skarżąca nie zgadza się z kwalifikacją zamierzenia jako modernizacja lub rozbudowa sieci gazowej, co wyprowadza z wybudowaniem linii gazowej o innych parametrach i w innym miejscu. Nie brała jednak pod uwagę strona, że mamy do czynienia z inwestycją liniową, która z zasady przebiega przez więcej niż jedną nieruchomość. Z tej choćby przyczyny zmiana przebiegu na jednej czy kilku działkach nie będzie wykluczać możliwości uznania inwestycji za modernizację lub przebudowę. Trzeba oczywiście brać pod uwagę zasady doświadczenia życiowego oraz charakter i specyfikę tego rodzaju zamierzenia inwestycyjnego.

Mając na uwadze wyżej powiedziane należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu wymagającym jej eliminacji z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy, zgodnie z art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.