Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 438/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11 ust. 2, art. 95 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 115 poz 728
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie WSA Maciej Dybowski WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Frankowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 12 lutego 2009 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego oddala skargę /-/ I.Kucznerowicz /-/ G.Radzicka /-/ M.Dybowski


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lipca 2008 r. W. W. zwrócił się do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w M. o wstrzymanie wypłaty wskazując, iż "wmówienie mu jakoby komornik sądowy dowiedziawszy się o przyznaniu" zasiłku zajął go "czyli, że bandziory sądowe urzędowo w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej mogą wywrzeć nacisk na GOPS, aby W. W. przyznał rację argumentów swoich prześladowców (...)" Ponadto skarżący podniósł, iż "pomoc GOPSU uznana jako pomoc dla W.a W. iluzoryczna, wirtualna, przelewanie pieniędzy na konto komornika, a co za tym idzie U. W. po porostu go nie interesuje tak samo jak jej dzieci, gdyż to nie jego problem." Zdaniem skarżącego "jeżeli urzędowe zniszczenie go poprzez zajęcie wszelkich środków niezbędnych do jego wegetacji jest zgodne z obowiązującym w Rzeczpospolitej Polskiej Prawem to chyba należy się cieszyć, że jego jestestwo szybko zostanie unicestwione."

Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w M. działający z upoważnienia Wójta Gminy M. odmówił skarżącemu wstrzymania wypłaty zasiłku stałego przyznanego decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, iż przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2008 r., nr 115, poz. 728 ze zm.) nie przewidują możliwości wstrzymania wypłaty zasiłku stałego na wniosek osoby zainteresowanej. Ponadto organ wskazał, iż przyznane świadczenie objęte jest zajęciem komorniczym na podstawie wszczęcia postępowania egzekucyjnego z dnia [...] r. zgodnie z tytułem wykonawczym.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wskazał, iż komornik sądowy zajmuje z polecenia Prezesa Sądu Rejonowego w K. stałe świadczenie socjalno-zdrowotne będące jedynym źródłem jego wegetacji.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu SKO podniosło, iż przepisy ustawy o pomocy społecznej nie przewidują możliwości wstrzymania wypłaty przyznanego świadczenia. Organ wyjaśnił, iż w myśl art. 106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej - decyzję administracyjną zmienia się lub uchyla na niekorzyść strony bez jej zgody w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony, pobrania nienależnego świadczenia, a także można zmienić lub uchylić decyzję, jeżeli wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 11, 12 i 107 ust. 5 cytowanej ustawy. Zmiana decyzji administracyjnej na korzyść strony nie wymaga jej zgody. W ocenie organu w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek przewidzianych w art. 106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł W. W. wskazując, iż "w wyniku korupcji w k. wymiarze sprawiedliwości tj. w związku z łapownictwem w k. Sądzie i Prokuraturze od 1996 r. tzn. sprzedajnymi wyrokami w sprawie o ustalenie ojcostwa biologicznego nieletniego dziecka, czyli wzięcie łapówy za niedopuszczenie do ujawnienia ojcostwa biologicznego nieletniej N. w sprzedanych wyrokach sygn. akt [...], sygn akt [...], brak jest prawomocnego wyroku w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej z uzasadnieniem o sygn. akt [...] skazującego W. W. niesłusznie na płacenie alimentów na cudze potomstwo biologiczne, a pomimo braku prawnych podstaw komornik sądowy z polecenia Prezesa łapownika Sądu Rejonowego w K. dokonuje bezprawnych zajęć komorniczych zasiłku stałego".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 12 lutego 2009 r. skarżący podtrzymał skargę a ponadto oświadczył, iż nie chce aby potrącano mu z zasiłku należności alimentacyjnych, bo w jego ocenie mimo, że miał siedmioro dzieci z małżeństwa i zasądzone na pięcioro alimenty oraz że żądał zaprzeczenia ojcostwa ale mu nie wyszło. Ponadto skarżący podał, że żadne z 7 dzieci nie było jego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd zobowiązany jest do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze.

Podstawę materialno-prawną wydanych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć stanowią przepisy ustawy o pomocy społecznej.

Na wstępie zauważyć należy, iż w ustawie o pomocy społecznej ustawodawca nie przewidział możliwości wstrzymania wypłaty zasiłku stałego na wniosek osoby, której przyznano zasiłek. Jednakże nie można się zgodzić z organem II instancji, iż

ustawa o pomocy społecznej w ogóle nie przewiduje instytucji wstrzymania przyznanego świadczenia.

W ustawie o pomocy społecznej wprowadzono możliwość wstrzymania przyznanego świadczenia w dwóch przypadkach. Pierwszą okoliczność mogącą stanowić podstawę do wstrzymania wypłaty świadczenia jest przewidziany w art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej ogólnie pojęty brak współpracy świadczeniobiorcy z organami pomocy społecznej. Zgodnie z tym przepisem brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub wykonywania prac społecznie użytecznych, o których mowa w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej.

Natomiast drugi przypadek dotyczy cudzoziemców. Zgodnie z art. 95 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej pomoc dla cudzoziemca może zostać wstrzymana w przypadku uporczywego, zawinionego niewykonywania przez cudzoziemca zobowiązań przyjętych w programie, w tym nieusprawiedliwionej nieobecności na kursach nauki języka polskiego - przez okres do 30 dni, wykorzystywania pomocy w sposób niezgodny z celem, na jaki została przyznana - przez okres do 30 dni, udzielania przez cudzoziemca nieprawdziwych informacji o swojej sytuacji życiowej - do czasu wyjaśnienia okoliczności udzielenia takich informacji, upływu 30 dni pobytu cudzoziemca w zakładzie opieki zdrowotnej - do czasu opuszczenia przez niego zakładu, wszczęcia przeciwko cudzoziemcowi postępowania karnego - do czasu prawomocnego zakończenia postępowania.

Z powyższej regulacji jednoznacznie wynika, iż nie jest dopuszczalne wstrzymanie wypłaty zasiłku w sytuacji, gdy wnioskuje o to strona zainteresowana nawet gdy jest nią sam pobierający świadczenie.

W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi żaden z przypadków uzasadniających wstrzymanie zasiłku, Sąd na podstawie art. 151 ppsa skargę oddalił.

/-/M. Dybowski /-/G. Radzicka /-I. Kucznerowicz

KB/