Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3498/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie -art. 260 §1 ustawy PoPPSA

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec, po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu T.W. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 9 kwietnia 2018 r. w sprawie ze skargi T.W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 r. postanawia utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie


UZASADNIENIE

T.W. (dalej jako "skarżący"), w skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 r. wniósł o przyznanie prawa pomocy zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów i ustanowienie adwokata.

Wobec powyższego, w wykonaniu zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 5 marca 2018 r., pismem z dnia 6 marca 2018 r. wezwano skarżącego do złożenia w Sądzie wypełnionego i podpisanego wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularza PPF – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jednocześnie przesłano skarżącemu do wypełnienia urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF, zgodny ze wzorem formularza stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257). Powyższe wezwanie doręczono skarżącemu 21 marca 2018 r.

W dniu 4 kwietnia 2018 r. do Sądu wpłynął wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego na urzędowym formularzu stanowiącym załącznik do nieobowiązującego już rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2003 r., Nr 227 poz. 2244).

Zarządzeniem z dnia 9 kwietnia 2018 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Pismem z dnia 25 kwietnia 2018 r. skarżący wniósł sprzeciw od ww. zarządzenia podnosząc, że wypełnił znaleziony w internecie wniosek. Do pisma skarżący załączył wymagany formularz oraz dalsze dokumenty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 259 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") od postanowień dotyczących prawa pomocy przysługuje środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu. Rozpoznając sprzeciw sąd wydaje postanowienie, w którym kwestionowane orzeczenie zmienia albo utrzymuje w mocy, o czym orzeka na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 1 oraz § 3 p.p.s.a.).

Sąd nie stwierdza podstaw do uchylenia zaskarżonego zarządzenia. Jest ono prawidłowe, albowiem skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, składając przedmiotowy wniosek na nieaktualnym formularzu. Na mocy art. 257 p.p.s.a. ten brak formalny uniemożliwił referendarzowi sądowemu merytoryczne rozpoznanie wniosku.

W tym miejscu należy wskazać, że kwestia przyznania skarżącemu prawa pomocy zostanie rozstrzygnięta ponownie przez Sąd, ponieważ skarżący przy sprzeciwie nadesłał formularz PPPr, który został zarejestrowany jako nowy wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Wobec wszystkich powyższych okoliczności, na podstawie art. 260 § 1 oraz § 3 w zw. z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.