Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 534/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-12-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1-5
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 15, art. 136, art. 138 par. 2 , art. 145   par. 1 pkt. 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Jacek Bursa Protokolant: Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi C. S., T. W. Spółka Jawna z/s w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 8 lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją nr [....] z dnia 27 sierpnia 2009r. znak: [....] , wydaną na podstawie art. 59, art. 61 ust. 1 i 3 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), §1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) oraz art. 104 kpa, po rozpatrzeniu wniosku A.R. - firma [....] w K. , ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, jednego budynku jednorodzinnego wolnostojącego oraz budynku usługowego wraz z infrastrukturą techniczną i komunikacyjną na działkach nr [....],[....], oraz częściach działek nr [....] , [....] , [....] , (Obr....), budową zjazdów: z ul. [....] - dz. nr [....] (obr. j.w.) oraz z ul. [....] - dz. nr [....] (obr.....), budową sieci wod - kan., energetycznej, gazowej na działkach nr [....] , [....] , [....] , [....] , [....] , (obr......) oraz nr [....] (obr.....) przy ul. [....] - [....] w K."

W uzasadnieniu organ l instancji wskazał, że w toku postępowania uzyskano uzgodnienia i opinie organów w zakresie wymaganym przez art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Następnie organ stwierdził, że w wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust 1 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ l instancji wskazał, że projekt decyzji został sporządzony A.G. , wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów. Organ wyczerpująco odniósł się do uwag i zastrzeżeń stron wniesionych w toku postępowania przez W.K. oraz C.S. i P.S. .

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli W.K. , E.B. , T.W. - [....] Sp. Jawna oraz C.S. i P.S. . W.K. oświadczyła, że nie zgadza się na budowę obiektu o powierzchni 1920 m2 i wys. 12 m w pobliżu jej budynku mieszkalnego, gdyż:

– teren, na którym zlokalizowany jest jej budynek i wiele okolicznych, ma wysoki poziom wód gruntowych i wybudowanie na nim planowanego obiektu spowoduje z czasem zniszczenie pobliskich budynków przez wody podskórne i usunięcie się gruntów;

– zamierza przekazać całą nieruchomość synowi, który postanowił zmienić jej zagospodarowanie i wybudować nowy dom wg współczesnych standardów, co przy tak uciążliwym obiekcie, jaki planuje inwestor, traci sens.

Zdaniem odwołującej się organ l instancji, przed wydaniem rozstrzygnięcia powinien uzyskać co najmniej dwie niezależne opinie obejmujące możliwość obciążenia gruntu bez szkody dla jej domu.

E.B. zarzuciła, że została pominięta w toczącym się postępowaniu, przez co nie brała udziału w sprawie i nie mogła bronić swojej własności. Jednocześnie zaprzeczyła, jakoby nastąpiły jakiekolwiek uzgodnienia z inwestorem na temat wykorzystania jej działki przez inwestora dla jego zamierzeń inwestycyjnych.

Pełnomocnik [....] Spółka Jawna wyraził sprzeciw wobec treści decyzji w tej części, która opiera się na graficznym załączniku nr 2 z naniesioną linią rozgraniczającą teren planowanej inwestycji, obejmującej wjazd z ul. [....] , który leży na należącej do odwołujących się działce nr [....] . W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że wbrew twierdzeniu inwestora, wyrażonemu w piśmie z dnia [....] 2007r. odwołujący się nie wyrażali zgody na korzystanie przez inne osoby z istniejącego na ich działce wjazdu. Zwrócił uwagę, że na podstawie tego dokumentu Zarząd Infrastruktury i Transportu wydał opinię z dnia [....] 2009r. w sprawie dopuszczenia obsługi komunikacyjnej inwestycji przez w/w wjazd, pod warunkiem uzyskania zgody odwołujących się. Zgody tej organ l instancji nie wyegzekwował w postępowaniu, dlatego też odwołujący się domagali się uchylenia decyzji Prezydenta Miasta K.

C.S. i P.S. podnieśli, że:

– inwestor nie ma żadnego tytułu do dysponowania ich działką, a załączona kserokopia pisma pełnomocnika inwestora z dnia [....] 2007r. skierowanego do Wydziału Architektury i Urbanistyki UMK nie wyjaśnia służebności działek, a stwierdzenie o ustnym uzgodnieniu dotyczącym ewentualnego kupna działki jest nieprawdą;

– decyzja jest niezgodna z opiniami ZIKiT w K. z dnia [....] 2009r. oraz z dnia [....] 2009r., a także Biura Planowania Przestrzennego z dnia [....] 2007r.;

– Dyrekcja [....] Parków Krajobrazowych zaopiniowała, że na tym terenie na jeden wolnostojący budynek powinno przypadać 800m2 działki, natomiast według załączonej dokumentacji zagospodarowania terenu projektowane jest 10 budynków, w tym osiem w zabudowie bliźniaczej, jedna rezydencja i budynek usługowo - magazynowo - biurowy, co nie spełnia wymaganych warunków na działce o powierzchni 6.640 m2;

– bezzasadnym jest użycie sąsiednich działek do wyliczania wskaźników, działki nr [....] i [....] mają łącznie 6.640 m2, a nie jak podano w dokumentacji 7.200 m2, dlatego powierzchnia zabudowy określona w warunkach zabudowy o wielkości 25% daje 1.660 m2, a nie jak napisano dokumentacji 1.000 m2, co zmieniono na 1.920 m2 (odręcznie bez parafki i pieczątki);

– nieprawidłowo została wyliczona powierzchnia biologicznie czynna, gdyż cała działka nr [....] według dotychczasowego planu zagospodarowania przestrzennego przeznaczona jest na drogę;

– dokumentacja zagospodarowania działek inwestora wskazuje na niezgodności z przepisami prawa budowlanego i warunkami technicznymi, ponieważ w planowanej inwestycji odległość ściany budynku z otworami okiennymi i drzwiowymi nie jest zachowana w stosunku do działki nr [....] .

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 8 lutego 2009r. znak: [....] , wydaną na podstawie art. 138 § 2 kpa w związku z art. 10 i 40 kpa, uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji.

Kolegium uznało zarzuty W.K. , Spółki [....] oraz C.S. i P.S. za bezzasadne. Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa co do zawartego w niej rozstrzygnięcia, jednakże z powodu rażących uchybień proceduralnych, popełnionych w toku postępowania zakończonego wydaniem tej decyzji, niemożliwym było pozostawienie jej w obrocie prawnym. W tym zakresie, za zasadne Kolegium uznało zarzuty podniesione przez E.B. .

Zdaniem Kolegium istniały przesłanki dla ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, a treść sporządzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków wskazanych art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dawała podstawy dla ustalenia warunków zabudowy. Kolegium wskazało, że teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i jest to dostęp bezpośredni z działki nr [....],[....], i [....] na dz. nr [....] - ul. [....] , oraz z działek nr [....] i [....] na dz. nr [....] - ul. [....] . Stanowi to spełnienie warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy. W postępowaniu przed Kolegium inwestor złożył aktualne oświadczenia w sprawie warunków dostawy energii elektrycznej, cieplnej, gazu, wody oraz odprowadzania ścieków, mieszczących się w zakresie niezbędnego uzbrojenia planowanej inwestycji. W związku z tym Kolegium stwierdziło, że spełniony został warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy, dotyczący zapewnienia wystarczającego uzbrojenia dla zamierzenia budowlanego. Zdaniem Kolegium spełnienie pozostałych dwóch warunków, wymienionych w art. 61 ust. 1 również nie nasuwało wątpliwości.

W ocenie Kolegium zaskarżona decyzja przywoływała prawidłową podstawę prawną, posiadała wyczerpujące uzasadnienie rozstrzygnięcia oraz właściwie sformułowane pouczenie o sposobach jej zaskarżenia. Decyzja posiadała także wszystkie elementy wskazane przez art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - określała rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych (w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich) oraz linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali. Podano w niej także informację, o jakiej mowa w art. 63 ust 2 ustawy - czyli że decyzja ta nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Dlatego Kolegium uznało, że zarzuty zawarte w odwołaniach nie zasługiwały na uwzględnienie, ponieważ dotyczyły kwestii, które nie podlegają rozpatrzeniu w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Dotyczyło to poziomu wód gruntowych na terenie inwestycji i oddziaływania planowanego na pobliskie budynki, kolizji planowanej inwestycji z ewentualnymi przyszłymi planami zabudowania działek sąsiednich, parametrów technicznych planowanego budynku oraz dysponowania przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zdaniem Kolegium nie zachodziła sprzeczność decyzji organu I instancji z opiniami wskazanymi w odwołaniu C.S. i P.S. .

Kolegium uznało jednak, że decyzja organu I instancji powinna zostać uchylona, ponieważ została naruszona zasada zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Analiza akt sprawy wykazała bowiem, że organ l instancji nie zapewnił E.B. udziału w postępowaniu, nie doręczając jej pism wydawanych w jego toku, o czym świadczyły dwukrotnie awizowane przesyłki zawierające pisma, adresowane do strony, na których widnieje inny adres niż podany przez stronę w odwołaniu. Z raportu z rejestru gruntów dotyczącego działki nr [....] wynika, że adres zamieszkania E.B. to ul. [....] . Jednakże już pierwsze pismo wysłane na ten adres - zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, zostało zwrócone do nadawcy (k. 43 akt sprawy). Tak też się stało z pozostałymi przesyłkami. Kolegium podkreśliło, że już od drugiej zwróconej przesyłki, na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pojawia się adnotacja, iż adresat pod wskazanym adresem jest nieznany (k. 48 akt sprawy). Uzyskawszy taką informację, organ prowadzący postępowanie powinien ustalić rzeczywisty adres strony. Wprawdzie do obowiązków strony należy informowanie organów administracji publicznej o każdej zmianie swego adresu w toku postępowania (art. 41 §1 - 2 kpa), lecz organy te nie mogą ignorować informacji o tym, że strona pod dotychczasowym adresem już nie mieszka i obowiązane są podjąć starania o ustalenie aktualnego adresu zamieszkania. Zdaniem Kolegium strona została pozbawiona czynnego udziału w postępowaniu z winy organu a tym samym, możliwości ochrony swych interesów.

Kolegium wskazało też na nieprawidłową formę zaskarżonego rozstrzygnięcia, ponieważ decyzja nie zawierała załącznika w postaci wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków z art. 61 ust. 1-5 ustawy, czyli wyników analizy urbanistyczno - architektonicznej. Zdaniem Kolegium nie tylko utrudniało to poznanie motywów ustalenia przez organ l instancji warunków zabudowy w przedstawiony w decyzji sposób, ale stanowiło naruszenie § 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Skargę na powyższą decyzję SKO w K. wnieśli W.K. "[....] " spółka jawna z siedzibą w K. oraz C.S. i P.S. Skarżący podnieśli, że organy niewłaściwie ustaliły powierzchnię działki, na której ma być usytuowana planowana inwestycja, co w konsekwencji doprowadzi do wadliwego obliczenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki oraz udziału powierzchni biologicznie czynnej. Zarzucili, że działki nr [....] i [....] , będące własnością inwestora, łącznie mają 6.640 m2, a nie 7.200 m2. Ponadto wskazali, że najbliższy teren wokół ulicy [....] cechuje niska zabudowa jednorodzinna, a budynki mają kalenice nie wyżej niż 8 m od powierzchni terenu. Natomiast ewentualne umożliwienie zabudowy o dużej kubaturze spowoduje zachwianie ładu architektonicznego zabudowy istniejącej. Skarżący podnieśli, że dla terenu, na którym ma być zlokalizowana inwestycja, jest obecnie opracowywany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i według projektu planu część działki inwestora jest przeznaczona na drogę dojazdową do nowopowstałych osiedli mieszkaniowych.

WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 30 czerwca 2010r. odrzucił skargi W.K. i P.S. z powodu nieuiszczenia przez tych skarżących wpisu. Postanowienie to nie zostało zaskarżone. Na rozprawie w dniu 29 grudnia 2010r. C.S. wniosła o zwrot kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie – w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Skarga nie jest zasadna.

Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia ma to, że w niniejszej sprawie kontroli ze strony Sądu podlega decyzja organu odwoławczego wydana na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylająca decyzję organu I instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Warto podkreślić, że kontrola prowadzona w aspekcie dopuszczalności uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia winna uwzględniać treść art. 15 kpa, statuującego zasadę dwuinstancyjności. Zgodnie z tą zasadą sprawa administracyjna jest dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta, po raz pierwszy w pierwszej instancji, a następnie w drugiej instancji. Oznacza to obowiązek dwukrotnego prowadzenia postępowania wyjaśniającego i dwukrotnego rozstrzygnięcia sprawy, z uwzględnieniem przez organy obydwu instancji w szczególności zasad wynikających z przepisów art. 7 i 8 kpa, oraz przepisów Rozdziału 4, regulujących zasady prowadzenia postępowania dowodowego, oraz oceny dowodów w sprawie zgromadzonych. Te bowiem przepisy gwarantują stronom postępowania wyjaśnienie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, czyli jej "załatwienia", o którym mowa w art. 104 kpa. Organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę, zatem nie może ograniczać się wyłącznie do kontroli decyzji organu pierwszej instancji.

Oceniając zatem dopuszczalność wydania zaskarżonej decyzji w świetle art. 138 § 2 kpa, wskazać należy, iż w przeciwieństwie do regulacji przewidzianej w § 1 tego przepisu, możliwość uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia wymaga zaistnienia przesłanki wskazanej w § 2. Przesłanką tą jest konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Oznacza to, iż organ odwoławczy powinien stwierdzić, że sprawa nie została przez organ I instancji wyjaśniona w stopniu dostatecznym dla potrzeb rozstrzygnięcia i nie ma możliwości, bez narażenia się na zarzut naruszenia tego przepisu podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Treść art. 138 § 2 kpa musi być odczytywana i interpretowana łącznie z przepisem art. 136 kpa, określającym granice postępowania dowodowego przed organem odwoławczym. Granice te zostały zakreślone przez umożliwienie organowi odwoławczemu przeprowadzenia na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, bądź zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego z przekroczeniem granic wynikających z art. 136 kpa powodowałoby naruszenie opisanej wyżej zasady dwuinstancyjności. Przyjąć więc należy, że organ odwoławczy może powołać się na przepis art. 138 § 2 zdanie 1 kpa tylko wówczas, gdy wykaże, że przeprowadzenie przezeń dodatkowego postępowania wyjaśniającego w granicach wyznaczonych przez art. 136 nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. W sytuacji, gdy przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 136 umożliwiłoby temu organowi prawidłowe załatwienie sprawy, podjęcie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej z tym uzasadnieniem, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania w całości lub w znacznej części, jest równoznaczne z naruszeniem obu tych przepisów (tak M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Wydanie II, Zakamycze 2005, komentarz do art. 138 ustawy). Powszechnie przyjmuje się, że wydanie decyzji kasacyjnej uzasadnione jest wówczas, gdy organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, bądź przeprowadził je z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu czyniącym sprawę niewyjaśnioną w całości, co z kolei nie pozwala na skorzystanie przez organ odwoławczy z możliwości przewidzianej w art. 136 kpa.

Odnosząc powyższe rozważania do kontrolowanego postępowania, Sąd uznał, że organ odwoławczy nie naruszył art. 138 § 2 kpa. Trafnie wskazało Kolegium, że w toku postępowania pierwszoinstancyjnego doręczenia pism procesowych dla E.B. były dokonywane na adres: ul. [....] , pomimo tego, że żadne z pism procesowych nie zostało doręczone osobiście tej stronie pod tym adresem. Co więcej, przy jednym z doręczeń organ uzyskał jednoznaczną informację, że strona pod tym adresem nie jest znana. Dlatego zarzut odwołania E.B. dotyczący pozbawienia jej prawa do czynnego uczestniczenia w postępowaniu był zasadny i na tej podstawie uprawnionym było zastosowanie art. 138 § 2 kpa. Należy podkreślić, że pozbawienie strony możliwości brania udziału w postępowaniu przed organem I instancji, a w praktyce do tego sprowadza się doręczanie pism procesowych na wadliwy adres strony, nie może być naprawione w postępowaniu przed organem odwoławczym. Strona ta bowiem nie uczestniczyła w postępowaniu przed jedną z instancji administracyjnych, a tym samym jej stanowisko w sprawie podlegało ocenie tylko przez organ odwoławczy, co stanowi naruszenie art. 15 kpa. Trafnie zatem uznało Kolegium, że w takiej sytuacji postępowanie nie mogło zostać uzupełnione na etapie rozpatrywania odwołania. Ponadto przejście do porządku przez organ odwoławczy nad brakiem uczestnictwa strony w postępowaniu przed organem I instancji, stanowiłoby podstawę do uchylenia decyzji przez sąd administracyjny zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ppsa w związku z art. 145 § 1 pkt 4 kpa.

Również wada decyzji Prezydenta Miasta K. polegająca na braku załącznika do decyzji w postaci wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków z art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czyli wyników analizy urbanistyczno – architektonicznej, uprawniała do zastosowania przez Kolegium art. 138 § 2 kpa, ponieważ ten istotny element decyzji o warunkach zabudowy nie może być uzupełniany dopiero w postępowaniu odwoławczym, lecz powinien podlegać ocenie w ramach zasady dwuinstancyjności.

Za uchyleniem decyzji I instancji przemawiała również potrzeba analizy zmienionego wniosku inwestora oraz wyjaśnienia daty i zakresu tych zmian ( m.in. co do powierzchni zabudowy), jak również zapewnienia udziału w postępowaniu uczestnikom postępowania H.B. i Z.B. , jako właścicielom działki nr [....] .

Skoro, jak wskazano wyżej, SKO w K. nie naruszyło art. 138 § 2 kpa i zasadnie uchyliło decyzję Prezydenta Miasta K. , przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia, to podniesione w skardze zarzuty kwestionujące zasadność ustalenia warunków zabudowy dla w/w inwestycji nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji Kolegium. Jeśli bowiem decyzja o charakterze kasacyjnym, wskazująca na naruszenie przepisów postępowania, okazała się zgodna z prawem, Sąd w niniejszej sprawie nie mógł ustosunkować się do zarzutów merytorycznych w stosunku do decyzji organu I instancji o warunkach zabudowy.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ppsa.