Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 2030/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-12-07 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odrzucono sprzeciw
Powołane przepisy: article: art. 259  par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym wskutek sprzeciwu "A" S.A. w likwidacji z/s w C. od postanowienia referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu z dnia 24 sierpnia 2015 r. sygn. akt I SA/Wr 2030/13 w sprawie ze skargi "A" S.A. w likwidacji z/s w C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania postanawia odrzucić sprzeciw.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2015 r. sygn. akt I SA/Wr 2030/13 referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu odmówił przyznania skarżącej spółce prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Odpis postanowienia został doręczony skarżącej w dniu 21 września 2015 r., co wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 308).

Od tego postanowienia w dniu 28 września 2015 r. (data stempla pocztowego) skarżąca wniosła zażalenie, które zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I zostało zakwalifikowane jako sprzeciw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej "p.p.s.a") od postanowień referendarza sądowego m.in. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy, strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia.

W myśl § 2 powołanego. sprzeciw wniesiony po terminie sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

Zaznaczyć przy tym należy, że stosownie do art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 – 72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z treścią § 3 i 4 art. 73 p.p.s.a. w przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się zatem za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. Opisaną powyżej regulację prawną należało zastosować w niniejszej sprawie. Jak wynika z akt sprawy pierwszego awiza dokonano w dniu 3 września

2015 r.. Od tej daty rozpoczynał się zatem bieg 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 73 § 1 i 4 p.p.s.a. Ostatni dzień tego terminu przypadał na 17 września 2015 r. i z tą datą należało – zdaniem Sądu - przyjąć za skuteczne doręczenie przesyłki z odpisem orzeczenia i jednocześnie uznać tę datę za początek biegu terminu do wniesienia sprzeciwu. A zatem termin do wniesienia środka zaskarżenia upływał z dniem 24 września 2015 r. Tymczasem skarżąca wniosła sprzeciw w dniu 28 września 2015 r., uprzednio osobiście odbierając przesyłkę w urzędzie pocztowym w dniu 21 września 2015 r. Oznacza to, ze że sprzeciw wniesiony przez skarżącą w dniu 28 września

2015 r. został złożony z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Podkreślić należy, że w orzecznictwie wyrażono pogląd, że okoliczność, iż adresatowi wydano przesyłkę w terminie późniejszym nie ma żadnego znaczenia dla liczenia terminu wg wskazanego powyżej art. 73 p.p.s.a. (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II FZ 541/10, II FZ 542/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl, a także z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt II FZ 248/13, publ. LEX nr 1318910). Odnosząc się natomiast do złożonego przez stronę w dniu 26 października

2015 r. kolejnego sprzeciwu od przedmiotowego postanowienia referendarza sądowego uznać należy, że nie wywołuje on żadnych skutków procesowych. Przedmiotowe postanowienie referendarza sądowego zostało ponownie doręczone stronie wyłącznie informacyjnie, w związku z toczącym się postępowaniem reklamacyjnym w sprawie wykonania usług pocztowych w zakresie doręczenia postanowienia. Ponadto należy dodać, że również i ten sprzeciw został złożony z uchybieniem terminu, z takich samych przyczyn jak ten poprzedni

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.