Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 461/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 59 ust. 1 i 2, art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 19 ust. 5, art. 35 ust. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 460
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 106 par. 1 i 5, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja,, Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Protokolant Starszy referent Agnieszka Wojtas, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 lutego 2016 sprawy ze skargi L. R.L.E. L. Spółki [...] z siedzibą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...], znak: [...] II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz L.R.L.E. L. Spółki [...] z siedzibą kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Lu [...]

U Z A S A D N I E N I E

We wniosku z dnia [...] października 2014 r. L. j. z siedzibą w H. zwróciła się do Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta L. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie stacji paliw płynnych oraz gazu LPG na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] (obr. 27, ark. 5), położonej w L. przy ul. [...] (tj. przy pasie drogowym stanowiącym działkę nr ewid. [...]).

Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Prezydent Miasta L. decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], znak: [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy.

W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, że w myśl art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Z art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych wynika natomiast, że zarządcą wszystkich dróg, w miastach będących miastami na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta.

Powołując się na powyższe przepisy Prezydent Miasta L. wyjasnił, że w niniejszej sprawie był organem właściwym zarówno do wydania decyzji o warunkach zabudowy, jak i postanowienia uzgodnieniowego w zakresie określonym w art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z tych względów w toku postępowania podległy Prezydentowi Miasta Wydział Architektury i Budownictwa UM L. w piśmie z dnia [...] listopada 2014 r. wystąpił do zarządcy drogi – tj. Zarządu Dróg i Mostów w L. (jednostki również podległej Prezydentowi Miasta L.) o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanej inwestycji.

W piśmie z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...] Zarząd Dróg i Mostów w L. odmówił jednak uzgodnienia przedstawionego mu projektu decyzji. Zarządca drogi swoje stanowisko uzasadnił tym, że inwestowana działka nr ewid. [...] jest usytuowana wewnątrz obszaru oznaczonego w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako KDG - przebieg drogi klasy głównej, zaś zgodnie z ustaleniami tego planu dla ulic w klasie głównej wyklucza się zjazdy indywidualne. Na terenach pasów drogowych dopuszcza się:

1. realizację urządzeń komunikacyjnych związanych z eksploatacją dróg,

2. lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej,

3. lokalizację ścieżek rowerowych,

4. lokalizację obiektów nie związanych na stałe z gruntem (np. kioski uliczne, ogłoszeniowe, reklamy) pod warunkiem, że usytuowanie ich nie wywoła kolizji z infrastrukturą techniczną i nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Inwestycja planowana na działce nr ewid. [...], polegająca na realizacji stacji paliw płynnych i gazu LPG, jest natomiast – jak stwierdził zarządca drogi – zamierzeniem inwestycyjnym służącym komunikacji samochodowej, nie zaś urządzeniem komunikacyjnym związanym z eksploatacją dróg.

Ponadto Zarząd Dróg i Mostów zauważył, że zgodnie z § 78 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich sytuowanie, zjazd publiczny z drogi klasy GP, G lub Z do obiektu, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza lub działalność o charakterze publicznym, w wypadku uzasadnionym względami bezpieczeństwa ruchu, może być wyposażony w dodatkowe pasy ruchu dla pojazdów skręcających z tej drogi, w szczególności gdy miarodajne natężenie ruchu na drodze przekracza 400 P/h. Z kolei przepis § 9 ust. 1 pkt 4 stanowi, że w celu zapewnienia wymaganego bezpieczeństwa ruchu drogowego na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, szczególnie dla terenów przeznaczonych pod nową zabudowę.

W konsekwencji, mając na względzie powyższe regulacje, Zarząd dopuścił możliwość obsługi komunikacyjnej działki nr ewid. [...], z tym, że od pasa drogowego ul. [...] (droga gminna nr [...]) poprzez ul. [...] (droga wewnętrzna).

Odmowę uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy Zarząd Dróg i Mostów w L. podtrzymał następnie w piśmie z dnia [...] stycznia 2015 r.

Z powyższych względów, wobec braku uzgodnienia przez Zarząd Dróg i Mostów w L. projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w zakresie obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji, Prezydent Miasta L. uznał, że brak jest podstaw do ustalenia warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestora.

L. j. z siedzibą w H. wniosła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając jej:

1) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie:

a) art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i § 4 oraz art. 80 k.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy i nie rozpatrzenie całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a także ocenę zebranego materiału dowodowego w sposób sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego, logiki i prawidłowego rozumowania, co sprowadzało się do:

- błędnego przyjęcia, że działka nr [...] położona w L. przy ul. [...] znajduje się w obszarze pasa drogowego, co powoduje ograniczenia w jej użytkowaniu, a następnie niekonsekwentnego przyjęcia, że dopuszcza się możliwość obsługi komunikacyjnej działki nr [...] od ul. [...] poprzez ul. [...], co z kolei wiąże się z trudnościami technicznymi - zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego - niemożliwymi do przezwyciężenia;

- bezpodstawnego przyjęcia, że planowana inwestycja należy do kategorii urządzeń służących komunikacji samochodowej;

- pominięcia w ocenie materiału dowodowego, że wnioskodawca przewidział wybudowanie dodatkowego pasa ruchu dla pojazdów skręcających z ulicy [...] (załącznik graficzny do wniosku), co w konsekwencji jest zgodne z dyspozycją § 78 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie;

b) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuzasadnienie decyzji w sposób umożliwiający kontrolę odwoławczą i niewyjaśnienie w uzasadnieniu:

- jaka jest podstawa prawna i faktyczna braku ustalenia warunków zabudowy;

- dlaczego organ przyjął, że planowana inwestycja należy do kategorii urządzeń służących komunikacji samochodowej a nie do kategorii urządzeń komunikacyjnych związanych z eksploatacją dróg;

- na podstawie, jakich dowodów organ zajął stanowisko, iż działka znajduje się w obrębie pasa drogowego oraz jakim dowodom organ odmówił mocy dowodowej;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

a) art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, co sprowadziło się do przyjęcia, że nie zostały spełnione przesłanki, o których mowa we wskazanym przepisie, podczas gdy projektowane zamierzenie spełnia warunki do wydania decyzji o warunkach zabudowy, w tym warunki wynikające z przepisów odrębnych;

b) § 78 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, poprzez jego zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie a priori, że istnieją przesłanki uzasadnione bezpieczeństwem ruchu, a także poprzez negatywne powołanie się w uzasadnieniu na ten przepis, podczas gdy zgodnie z wnioskiem projektowana obsługa komunikacyjna zakładała wyposażenie odcinka drogi w dodatkowe pasy ruchu dla pojazdów skręcających z tej drogi;

c) § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, poprzez jego zastosowanie w konsekwencji bezpodstawnego przyjęcia, że zachodzą okoliczności uzasadnione warunkami bezpieczeństwa w ruchu drogowym, aby ograniczyć ilość i częstotliwość zjazdów z drogi kat. G, podczas, gdy nie zgromadzono i nie przeprowadzono dowodów prowadzących do takiego wniosku.

W oparciu o powyższe zarzuty strona odwołująca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji pierwszoinstancyjnej w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Prezydentowi Miasta L.. Ponadto wniosła

o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci:

- decyzji z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], znak: [...];

- pisma ZDiM w L. z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...], znajdujących się w aktach znak: [...], znajdujących się w Archiwum Urzędu Miasta w L. Wydziału Budownictwa i Architektury, na okoliczność braku technicznej i prawnej przeszkody w obsłudze komunikacyjnej przedmiotowej działki zapewnionej zgodnie z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, w szczególności w obliczu niezmienności okoliczności faktycznych i prawnych towarzyszących projektowym rozwiązaniom komunikacyjnym zarówno w sprawie znak [...], jak i w sprawie niniejszej;

- mapy z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. cz. II w części objętej niniejszą sprawą - uchwały nr [...] Rady Miasta L. z dnia [...] września 2002 r., na okoliczność przeznaczenia terenów sąsiadujących z działką nr [...] położoną w L. przy ul. [...] od strony ulicy [...] oraz P., a także braku prawnej możliwości realizacji dojazdu do drogi publicznej dla przedmiotowej działki od strony ulicy [...] i R..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, uznając powyższe odwołanie za bezzasadne, decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] – zaskarżoną w niniejszej sprawie – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy – mając na względzie, że zaskarżona decyzja pierwszoinstancyjna podyktowana była negatywnym stanowiskiem Zarządu Dróg i Mostów w L. w kwestii obsługi komunikacyjnej projektowanej inwestycji – podkreślił, że konieczność uzgodnienia decyzji obejmującej teren przyległy do pasa drogowego uzasadniona jest zabezpieczeniem zarówno interesów zarządcy drogi wynikających z konieczności zapewnienia realizacji zadań zarządcy (art. 20 ustawy o drogach publicznych), jak i interesów inwestorów wiążących się z ochroną przed niekorzystnymi wpływami drogi. Przedmiotem uzgodnienia jest więc ta część decyzji, w której zostają ustalone warunki obsługi w zakresie komunikacji. Warunki te w przypadku większości inwestycji polegają na określeniu sposobu dostępu do drogi publicznej. Innymi słowy to od zarządcy drogi - zdaniem Kolegium – zależy, czy i na jakich warunkach możliwe jest skomunikowanie terenu inwestycji ze znajdującą się w pasie drogowym drogą publiczną. Zarządca drogi nie wypowiada się bowiem o celu inwestycji, lecz tylko i wyłącznie w zakresie, czy planowana inwestycja da się pogodzić z przepisami odrębnymi, które stanowią podstawę kompetencji organu uzgadniającego. Przepisami takimi w niniejszej sprawie są przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. I tak zgodnie z art. 35 ust. 3 wymienionej ustawy, zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Przepis § 9 ust. 1 pkt 4 powołanego rozporządzenia stanowi natomiast, że droga klasy G powinna mieć powiązania z drogami nie niższej klasy niż L (wyjątkowo klasy D), a odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 800 m oraz na terenie zabudowy nie mniejsze niż 500 m; dopuszcza się wyjątkowo odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie mniejsze niż 600 m, a na terenie zabudowy - nie mniejsze niż 400 m, przy czym na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów poprzez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę.

W ocenie Kolegium zagadnieniem istotnym dla wyniku rozpatrywanej sprawy jest więc nie tyle rozróżnienie charakteru zjazdu na indywidualny i publiczny, z których realizację pierwszego wykluczają zapisy planu miejscowego z 2002 r., tylko brzmienie i dyspozycja przytoczonego wyżej przepisu § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia. Nie zachodzi więc potrzeba przeprowadzenia dodatkowych czynności dowodowych, o czym mowa w odwołaniu, aby w realiach przedmiotowej sprawy stwierdzić, iż teren inwestycji położony jest w liniach rozgraniczających pas drogowy ul. [...] oraz w bezpośrednim sąsiedztwie skrzyżowania i ronda pn. Rondo [...]. Abstrahując zatem od pewnych uchybień procesu uzgadniania projektu decyzji, Kolegium uznało stanowisko zarządcy drogi za "jak najbardziej uzasadnione", pomimo, że inwestor deklaruje budowę dodatkowych pasów ruchu na drodze prowadzącej do stacji paliw. W świetle tego stanowiska drugorzędną rolę odgrywa akcentowana przez pełnomocnika różnica dotycząca przedmiotu inwestycji. Niezależnie bowiem od tego czy stację paliw nazwiemy zamierzeniem służącym komunikacji samochodowej, czy też urządzeniem komunikacyjnym związanym z eksploatacją drogi (Kolegium ubocznie za prawidłowe w odniesieniu do planowanej inwestycji uznało posługiwanie się określeniem "urządzenie komunikacji samochodowej"), jej realizacja w sposób projektowany przez inwestora nie spełnia wymogów powołanego przepisu, również z powodu niewątpliwie negatywnego wpływu na bezpieczeństwo w ruchu drogowym w obrębie wymienionego ronda. Nota bene ustalenia planu miejscowego dla terenów sąsiadujących z przedmiotową działką – jak zauważył organ II instancji – dopuszczają do realizacji urządzeń komunikacyjnych związanych z eksploatacją dróg, którym to urządzeniem z całą pewnością nie jest stacja paliw. Nie da się przy tym zaprzeczyć, z uwagi na położenie działki inwestora w opisanym miejscu, iż oddziaływanie tak usytuowanej stacji paliw byłoby odczuwalne nie tylko dla użytkowników ruchu samochodowego (okoliczna zabudowa mieszkaniowa).

Z podniesionych względów Kolegium nie podzieliło argumentów odwołania, w tym także zarzutu, iż położenie inwestowanej działki samo przez się stanowi

o możliwości realizacji inwestycji w sposób wnioskowany przez inwestora.

[...] L. Sp. j. z siedzibą w zaskarżyła powyższą decyzję ostateczną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wnosząc o jej uchylenie, a także uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...] lutego 2015 r. oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wobec zaskarżonej decyzji pełnomocnik inwestora sformułował następujące zarzuty (częściowo powielając zarzuty podniesione wcześniej w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej):

1. naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie:

a) art. 7, art. 77 § 1 i § 4 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy i nie rozpatrzenie całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a także ocenę zebranego materiału dowodowego w sposób sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego, logiki i prawidłowego rozumowania, co sprowadzało się do:

- zaniechania przez organy obu instancji podjęcia jakichkolwiek czynności dowodowych mających na celu wykazanie, że projektowane przedsięwzięcie skutkować będzie powstaniem lub zwiększeniem zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego i w konsekwencji niezasadne przyjęcie a priori, że do takiego zagrożenia dojdzie,

- zaniechania ustalenia przez organy obu instancji ile zjazdów i o jakich parametrach z przedmiotowego odcinka drogi już istnieje, jakie jest natężenie ruchu na przedmiotowym odcinku drogi i czy wykonanie wnioskowanego zjazdu rzeczywiście skutkować będzie powstaniem lub zwiększeniem zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego na tym odcinku drogi,

- pominięcia przez organy obu instancji w ocenie materiału dowodowego, że wnioskodawca przewidział wybudowanie dodatkowego pasa ruchu dla pojazdów skręcających z/na ulicy [...] i nie zwrócenie uwagi na tę okoliczność przy próbie oceny ryzyka związanego ze wzrostem lub powstaniem niebezpieczeństwa dla ruchu drogowego,

- przyjęcia przez organy obu instancji stanowiska zarządcy drogi, że dopuszcza się możliwość obsługi komunikacyjnej działki nr [...] od ul. [...] poprzez ul. [...] bez przeprowadzenia postępowania w przedmiocie ustalenia prawnych i technicznych możliwości takiego rozwiązania komunikacyjnego, co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia rozwiązania, które napotyka na przeszkody niemożliwe do przezwyciężenia;

b) art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 138 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy decyzja ta jest dotknięta szeregiem naruszeń zarówno przepisów postępowania administracyjnego, jak i prawa materialnego, a co za tym idzie organ II instancji powinien uchylić tę decyzje w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania z uwagi na to, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (art. 138 § 2 k.p.a.);

c) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uzasadnienie decyzji w sposób uniemożliwiający kontrolę w administracyjnym toku instancji, co sprowadzało się do:

- nie ustosunkowania się wobec wszystkich postawionych w odwołaniu zarzutów,

- nie wyjaśnienia, jaka jest podstawa prawna i faktyczna braku ustalenia warunków zabudowy dla projektowanej inwestycji.

2. naruszenie przepisów prawa materialnego - jako konsekwencja naruszeń opisanych w pkt 1,a mianowicie:

a) § 9 ust. 1 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, co sprowadziło się utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji, gdy organy obu instancji nie wykazały na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że usytuowanie projektowanego dostępu do drogi publicznej wpłynie negatywnie na poziom bezpieczeństwa ruchu drogowego na danym odcinku drogi;

b) art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, co sprowadziło się do przyjęcia za organem I instancji, że nie zostały spełnione przesłanki, o których mowa we wskazanym przepisie, podczas gdy projektowane zamierzenie spełnia warunki do wydania decyzji o warunkach zabudowy, w tym warunki wynikające z przepisów odrębnych.

Rozwijając w uzasadnieniu skargi zarzuty naruszenia przepisów postępowania strona skarżąca podniosła, że decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, w kontekście oceny obsługi komunikacyjnej projektowanej inwestycji, niewątpliwie nosi znamiona decyzji uznaniowej, jednakże uznanie administracyjne nigdy nie oznacza dowolności w decydowaniu. Aby rozstrzygnięcie nie było dowolne musi natomiast opierać się na wnikliwym wyjaśnieniu i rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Nadto decyzja winna być wyczerpująco uzasadniona, gdyż powinna wskazywać motywy takiego, a nie innego orzeczenia.

W ocenie strony skarżącej zaskarżona decyzja warunkom tym nie odpowiada. Wbrew przedstawionym wyżej wymogom organy obu instancji nie dokonały bowiem żadnych ustaleń co do stanu faktycznego oraz nie wyjaśniły zasadności przesłanek, które legły u podstaw rozstrzygnięcia. W szczególności ze zgromadzonego sprawie materiału dowodowego nie wynika, ile zjazdów z przedmiotowej drogi już istnieje, jakie są ich parametry techniczne i czy wykonanie wnioskowanego zjazdu rzeczywiście skutkować będzie powstaniem lub zwiększeniem zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego na tym odcinku drogi. Natomiast organ II instancji a priori niezasadnie przyjął, że realizacja stacji paliw w sposób projektowany przez inwestora nie spełnia wymogów stawianych przez przepisy również z powodu niewątpliwego negatywnego wpływu na bezpieczeństwo w ruchu drogowym w tym odcinku drogi. Samo przewidywanie możliwości zaistnienia zagrożenia, przy braku jakichkolwiek ustaleń faktycznych, nie jest jednak – jak podkreślił autor skargi – wystarczającą przesłanką do uznania, że interes społeczny nie zezwala na uwzględnienie wniosku skarżącej Spółki.

W ocenie strony skarżącej organy obu instancji niezasadnie ponadto przyjęły argumentację zarządcy drogi o możliwości obsługi komunikacyjnej przedmiotowej działki od pasa drogowego ul. [...] poprzez ulicę P.. Takie podejście przeczy bowiem zasadom doświadczenia życiowego, zgodnie z którymi nie jest praktycznie możliwe, a na pewno ekonomicznie nieuzasadnione, poszukiwanie dostępu do drogi publicznej poprzez około 11- metrową skarpę, podczas gdy działka ma zapewniony nieskrępowany dostęp do drogi publicznej z drugiej strony, tj. od ulicy [...]. Dla uzasadnienia tego stanowiska – zdaniem skarżącej Spółki – należy podnieść argumenty natury:

- prawnej (stosowania prawa miejscowego), albowiem obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego cz. II (uchwała nr [...] Rady Miasta L. z dnia [...] września 2002 r.) nie przewiduje proponowanego przez ZDiM w L. rozwiązania komunikacyjnego;

- technicznej, albowiem różnica poziomu pomiędzy ulicą P. i działką nr [...] wynosi 10,86 m i występuje na długości 58 m, co daje spadek drogi 18,7% uniemożliwiający wykonanie ulicy;

- eksploatacyjnej, albowiem stacja paliw, jako obiekt obsługi uczestników ruchu z definicji musi posiadać właściwe połączenie komunikacyjne, a lokalizacja dostępu do drogi publicznej poprzez uliczki osiedlowe (ul. R., ul. [...]) przeczy tej zasadzie.

Zdaniem strony skarżącej znamiona dowolności ma także ocena materiału dowodowego z pominięciem istotnej okoliczności w postaci załączonego do wniosku graficznego projektu planowanej obsługi komunikacyjnej. Z projektu tego wynika bowiem jednoznacznie, że zamierzeniem inwestora jest obsługa komunikacyjna poprzez dodatkowy pas ruchu dla pojazdów skręcających z tej drogi. Taki wymóg – jak podkreślił autor skargi – byłby jednak konieczny jedynie w przypadku uzasadnionym względami bezpieczeństwa ruchu, w szczególności w przypadku wzmożonego natężenia ruchu (§ 78 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie). Tymczasem organ administracji w żadnej mierze nie wykazał inicjatywy dowodowej w kierunku analizy nie tylko warunków bezpieczeństwa na danym odcinku drogi powiatowej, ale także natężenia ruchu.

W ocenie L. j. z siedzibą w H. prawidłowe załatwienie przedmiotowej sprawy powinno polegać na przeprowadzeniu postępowania dowodowego w celu ustalenia istnienia okoliczności wpływających na zwiększenie zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz technicznej możliwości usytuowania dostępu do drogi publicznej. Fakty te mogły być dowodzone chociażby poprzez przeprowadzenie dowodu z wizji lokalnej spornego terenu lub też dowodu z opinii biegłego sądowego. Zdaniem inwestora projektowana obsługa komunikacyjna, z punktu widzenia zasad doświadczenia życiowego, stanowi bowiem dla przedmiotowej działki jedyny możliwy dostęp do drogi publicznej, co zostało potwierdzone w pozytywnej analizie urbanistycznej znajdującej się w aktach sprawy.

Rozwijając zarzuty w zakresie naruszenia prawa materialnego skarżąca Spółka w szczególności zwróciła uwagę, że przepis § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie – zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowym – nie formułuje całkowitego zakazu budowy zjazdów z drogi klasy "G", a zawarte w nim zalecenie ustawodawcy dotyczące ograniczenia liczby i częstotliwości zjazdów należy rozumieć w ten sposób, że dopiero po przeprowadzeniu postępowania dowodowego w przedmiocie analizy powstania lub wzrostu zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz po ustaleniu, że istnieją warunki techniczne oraz prawne do zapewnienia dostępu do drogi publicznej dla przedmiotowej działki za pośrednictwem dróg niższego rzędu, można na podstawie tego przepisu wykluczyć możliwość realizacji zjazdu z drogi klasy G bezpośrednio do przyległej nieruchomości (autor skargi powołał się w tym względzie na wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 września 2011 r. sygn. akt II SA/Po 479/11 oraz wyrok NSA z dnia 23 sierpnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1143/06).

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta Miasta L. z dnia [...] lutego 2015 r. naruszają bowiem prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Kontrolowane rozstrzygnięcia organów obu instancji zapadły w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem L. j. z siedzibą w H. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie stacji paliw płynnych oraz gazu LPG na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], położonej w L. przy ul. [...] (tj. działce nr ewid. [...], stanowiącej pas drogowy drogi powiatowej nr [...]).

Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 199 ze zm., dalej jako "u.p.z.p.") każdy ma prawo w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeśli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich.

W myśl art. 59 ust. 1 i 2 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy.

Stosownie zaś do art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu,

2) teren ma dostęp do drogi publicznej,

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5. jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego,

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1,

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Podkreślić ponadto należy, że w myśl art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o ustaleniu warunków zabudowy wydaje się po uzgodnieniu (m.in.) z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia również w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą, co wynika z dyspozycji art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U z 2015 r., poz. 460 ze zm., dalej jako "u.d.p.").

Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji, powodem orzeczonej odmowy ustalenia warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem strony skarżącej była właśnie odmowa uzgodnienia projektu wnioskowanej decyzji przez zarządcę drogi powiatowej nr [...] – ul. [...], w zakresie obsługi komunikacyjnej, co w istocie sprowadzało się do uznania, że obsługa komunikacyjna terenu inwestycji zgodnie z wnioskiem inwestora, tj. poprzez zjazd z ww. drogi powiatowej, zakwalifikowanej jako droga klasy głównej "G", koliduje z przepisami odrębnymi, w tym w szczególności z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 124, dalej jako "rozporządzenie").

W ocenie Sądu z dokonaną przez organy oceną wniosku inwestora nie sposób się zgodzić, co w konsekwencji prowadzi do uznania, że orzeczona odmowa ustalenia warunków zabudowy jest wadliwa lub co najmniej przedwczesna.

Odnosząc się do kwestii wymogu uzgodnienia projektu wnioskowanej decyzji o warunkach zabudowy w zakresie obsługi komunikacyjnej z właściwym zarządcą drogi, wypada na wstępie wyjaśnić, iż zasadą jest, że jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez właściwy organ w formie postanowienia, na które służy zażalenie (art. 106 § 1 i § 5 k.p.a.). Zasada ta nie dotyczy jednak sytuacji, gdy zachodzi tożsamość organu właściwego do załatwienia sprawy z organem uzgadniającym bądź, gdy uzgodnienia ma dokonać organ służbowo podporządkowany organowi głównemu (por. wyroki NSA: z dnia 24 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1455/08, LEX nr 597290 oraz z dnia 4 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1038/11, LEX nr 1234035).

Taka zaś sytuacja zachodziła w niniejszej sprawie, albowiem organem właściwym do załatwienia sprawy w pierwszej instancji był Prezydent Miasta L., który jednocześnie – w myśl art. 19 ust. 5 u.d.p. – jest zarządcą drogi powiatowej stanowiącej ul. [...], jako drogi zlokalizowanej w obrębie Miasta L., będącego miastem na prawach powiatu. Jakkolwiek Prezydent Miasta L. na mocy zarządzenia nr [...]/2014 r. z dnia [...] marca 2014 r. do załatwiania spraw należących do kompetencji zarządcy drogi wynikających z u.d.p. upoważnił Zastępcę Dyrektora Zarządu Dróg i Mostów w L. – M. Ł. (tj. jednostki budżetowej, której powierzono zarządzanie drogami publicznymi - za wyjątkiem dróg ekspresowych i autostrad – na terenie Gminy – Miasta L.) i to ta osoba wyraziła w niniejszej sprawie stanowisko o braku możliwości uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie obsługi komunikacyjnej (pismo z dnia [...] listopada 2014 r.), uznać należy, że pominięcie uzgodnienia w formie przewidzianej w art. 106 § 5 k.p.a. nie stanowiło w niniejszej sprawie naruszenia prawa. Organ I instancji zasadnie natomiast w tej sytuacji motywację obejmującą zakres uzgodnienia zawarł w decyzji załatwiającej sprawę co do istoty, tak by mogła ona być poddana kontroli organu odwoławczego, a następnie sądu w niniejszym postępowaniu.

Uzasadniając brak możliwości zapewnienia obsługi komunikacyjnej projektowanej inwestycji zgodnie z wnioskiem inwestora, tj. poprzez zjazd z ul. [...], będącej drogą klasy G, organ I instancji w pierwszej kolejności odwołał się do postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L., obowiązujących dla terenów otaczających inwestowaną działkę nr [...]. Już w tym miejscu należy jednak stwierdzić, że skoro powołany akt prawa miejscowego nie obowiązuje w obrębie ww. nieruchomości (w tej części stwierdzona została jego nieważność), jego postanowienia nie mogą decydować o sposobie zagospodarowania przedmiotowej działki. Tym samym zbędne są rozważania, czy sporna inwestycja może zostać zakwalifikowana jako "urządzenie komunikacyjne związane z eksploatacją dróg (którego realizację w obrębie pasa drogowego plan dopuszcza), czy też nie. Również okoliczność, iż plan miejscowy, obowiązujący na obszarze drogi powiatowej – ul. [...], wyklucza zjazdy indywidualne z tej drogi (jako drogi klasy głównej) nie stanowiła przeszkody dla uwzględnienia wniosku inwestora, bowiem w niniejszym przypadku zjazd do planowanego obiektu – skoro obiekt ten ma być przeznaczony pod działalność gospodarczą – miałby charakter zjazdu publicznego (§ 55 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia).

Brak możliwości zapewnienia obsługi komunikacyjnej projektowanej inwestycji poprzez zjazd z drogi klasy głównej - ul. [...] nie wynika również z dyspozycji powołanego w decyzji pierwszoinstancyjnej przepisu § 78 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, który stanowi, że zjazd z drogi klasy GP, G lub Z do obiektu wymienionego w § 55 ust. 1 pkt 3, w wypadku uzasadnionym względami bezpieczeństwa ruchu, może być wyposażony w dodatkowe pasy ruchu dla pojazdów skręcających z tej drogi, w szczególności gdy miarodajne natężenie ruchu na drodze przekracza 400 P/h. Niezależnie bowiem od pominięcia przez organy jakichkolwiek ustaleń co do natężenia ruchu na drodze powiatowej nr [...] – ul. [...] i w konsekwencji braku ustalenia, czy natężenie to przekracza podaną w powołanym przepisie wartość 400 P/h, stwierdzić należy, że z wniosku inwestora wynika, iż zjazd do planowanego obiektu z tej drogi miałby się odbywać poprzez dodatkowo zrealizowany w tym celu pas ruchu, co w świetle wskazanej regulacji stanowi rozwiązanie dopuszczalne nawet w razie przekroczenia wskazanej wartości natężenia ruchu pojazdów na drodze klasy głównej, z której przewidziano zjazd. Okoliczność ta został jednak pominięta przez Prezydenta Miasta L..

Podkreślić należy, że omówione wyżej argumenty jedynie przez organ I instancji zostały uznane za mające zasadniczy wpływ na brak możliwości ustalenia warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestora. Organ II instancji ocenił je natomiast jako drugorzędne (nie kwestionując jednak przy tym w sposób jednoznaczny – jak to należało uczynić – ich zasadności, a tym samym powielając błędne ustalenia organu I instancji), natomiast jako główną przyczynę braku możliwości uzgodnienia projektu wnioskowanej decyzji o warunkach zabudowy, a w konsekwencji również ustalenia warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestora, wskazał powołany jedynie ubocznie przez organ I instancji przepis § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia. Orzeczona odmowa z powołaniem się na to unormowanie również jednak nie może zostać uznana za zasadną, albowiem nie została poparta rzetelnym i wnikliwym ustaleniem stanu faktycznego.

Przypomnieć wypada, że zgodnie z powyższym przepisem droga klasy G powinna mieć powiązania z drogami nie niższej klasy niż L (wyjątkowo klasy D), a odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 800 m oraz na terenie zabudowy nie mniejsze niż 500 m; dopuszcza się wyjątkowo odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie mniejsze niż 600 m, a na terenie zabudowy - nie mniejsze niż 400 m, przy czym na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę.

Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie sądowym i zarazem trafnie przywołany w skardze, iż zawarty w powyższej regulacji postulat ograniczenia liczby z drogi klasy G może być spełniony tylko wówczas, gdy istnieje możliwość jego zrealizowania bez naruszenia istoty prawa własności. Tym samym uznać należy, że przepis § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia nie formułuje całkowitego zakazu budowy zjazdów z dróg klasy G, jednak zawarte w nim zalecenie ustawodawcy dotyczące ograniczenia liczby i częstości zjazdów należy rozumieć w ten sposób, że tam gdzie jest to możliwe, dojazd do dróg klasy G z nieruchomości leżących w pobliżu tych dróg należy zapewnić za pośrednictwem dróg niższych klas. W sytuacjach, gdy dojazd taki jest zapewniony lub istniejące warunki pozwalają na jego zapewnienie należy, mając na względzie bezpieczeństwo i płynność ruchu drogowego, uznać budowę zjazdów łączących drogi klasy G z nieruchomościami przyległymi za wyłączoną (por. wyroki NSA: z dnia 23 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1143/06, LEX nr 366231 oraz z dnia 9 października 2014 r., sygn. akt I OSK 426/13, LEX nr 1587487, a także wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt II SA/Po 479/11, LEX nr 1153106).

W świetle przytoczonego stanowiska uznać należy, że odmowa ustalenia warunków zabudowy dla spornej stacji paliw i gazy LPG zgodnie z wnioskiem inwestora, tj. przy założeniu, iż obsługa komunikacyjna tego obiektu odbywać się będzie poprzez zjazd z drogi powiatowej klasy G – ul. [...], ze względu na dyspozycję przepisu § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, wymagała ustalenia w sposób niebudzący wątpliwości, iż jest możliwe zapewnienie dojazdu do przedmiotowego obiektu poprzez drogi niższej klasy. Tymczasem w niniejszej sprawie przekonanie o możliwości zapewnienia dojazdu do projektowanej stacji za pośrednictwem drogi gminnej – ul R. oraz drogi wewnętrznej – ul P. nie zostało przez organy należycie zweryfikowane i poparte stosownym uzasadnieniem, zaś słuszność tego twierdzenia wydaje się wątpliwa w konfrontacji z argumentami strony skarżącej, która podnosi, iż o braku możliwości przyjęcia takiego rozwiązania decyduje szereg czynników, w tym o charakterze prawnym (regulacje miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – uchwały nr [...] Rady Miasta L. z dnia [...] września 2002 r.), technicznym (różnica poziomu terenu pomiędzy ul. [...] i działką nr [...], która według twierdzenia inwestora wynosi aż 10,86 m i występuje na długości 58 m, co daje spadek drogi 18,7%), a także eksploatacyjnym (charakter planowanego obiektu).

Uznanie za możliwe realizacji dojazdu do planowanego obiektu za pośrednictwem ul. [...] i ul. [...], prowadzące do wykluczenia realizacji takiego dojazdu bezpośrednio z ul. [...], wymaga zatem szczegółowego rozważenia powyższych okoliczności, czego zabrakło w dotychczas przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym i co dodatkowo świadczy o naruszeniu przez organy obu instancji przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 , art. 80, a także art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wątpliwości co do zasadności odmowy ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji pogłębia nadto okoliczność (podnoszona przez stronę skarżącą) uwzględnienia wniosku innego inwestora o ustalenie warunków zabudowy na działce nr [...] dla inwestycji polegającej na budowie myjni samochodowej, co nastąpiło decyzją wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta L. z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...], przy pozytywnym wówczas stanowisku Zarządu Dróg i Mostów. Powyższe nie przesądza oczywiście o konieczności uwzględnienia wniosku także w niniejszej sprawie, jednakże z uwagi na zasadę równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP) i zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.) przyjęcie odmiennej oceny co do przesłanek ustalenia warunków zabudowy w zakresie zapewnienia obsługi komunikacyjnej projektowanej inwestycji wymagało szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia.

Rozpatrując ponownie sprawę organy administracji uwzględnią powyższe wnioski. W kontekście argumentacji przyjętej z zaskarżonej decyzji w szczególności wymaga wyjaśnienia w sposób niebudzący wątpliwości, czy zapewnienie dojazdu do planowanej stacji za pośrednictwem ul. [...] i ul. [...] jest – wbrew twierdzeniom inwestora – obiektywnie możliwe, także w świetle ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który obejmuje teren tych ulic. Dopiero potwierdzenie tego założenia może bowiem prowadzić do uznania, że realizacja zjazdu do przedmiotowego obiektu bezpośrednio z ul. [...] koliduje z § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia. Rozważając możliwość zapewnienia obsługi komunikacyjnej spornej inwestycji w sposób określony we wniosku organy dodatkowo ocenią, czy projektowany zjazd z ul. [...] będzie się znajdował w obszarze oddziaływania skrzyżowania, o którym to obszarze stanowi § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia i czy ewentualnie z tego względu nie będzie zagrażał bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Odnosząc się końcowo do wniosku strony skarżącej o przeprowadzenie przez Sąd dowodu uzupełniającego z dokumentu pn. "Audyt bezpieczeństwa ruchu drogowego dla projektu obsługi komunikacyjnej stacji paliw planowanej do realizacji na działce nr [...] (obręb 27, ark. 5) przy ul. [...] w L.", sporządzony przez mgr. inż. M. W. , wyjaśnić wypada, iż wniosek ten nie mógł zostać uwzględniony. Jakkolwiek art. 106 § 3 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") dopuszcza możliwość przeprowadzania przez sąd – z urzędu lub na wniosek strony – dowodów uzupełniających z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, to jednak w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że przepis ten nie daje podstaw do dopuszczenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym dowodu z dokumentu, który w istocie ma charakter opinii biegłego (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 25 września 2000 r., sygn. akt FSA 1/00, publ. ONSA 2001/1/1; wyroki NSA: z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 727/05, LEX nr 236553 oraz z dnia 25 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 360/05, LEX nr 209137). Strona skarżąca może jednak powyższy audyt w toku ponownego postępowania przedłożyć organowi administracji, który dowód ten będzie miał obowiązek ocenić zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 77 § 1 k.p.a.

Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

Orzeczenie o kosztach postępowania, zawarte w pkt II sentencji, znajduje natomiast uzasadnienie w art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.