Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 454/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 98, art. 105 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta (spr.) Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor Sądowy WSA Maria Grzymisławska - Cybulska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Wojewody z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego M. P. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewoda (dalej jako: "Wojewoda") postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...], uchylił postanowienie Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. Nr [...], zawieszające na wniosek inwestora postępowanie administracyjne w sprawie pozwolenia na budowę budynku konferencyjnego z zapleczem noclegowym oraz częścią mieszkalną w granicy z działkami nr ewid. [...], [...] zlokalizowanego w B. , gm. T. P. działki o nr ewid.[...], [...].

Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie wskazano, że w dniu [...] października 2019 r. inwestor M. P. złożył wniosek o pozwolenie na budowę budynku konferencyjnego z zapleczem noclegowym oraz częścią mieszkalną w granicy z działkami o nr ewid. [...], [...] zlokalizowanego w B. , gm. T. P. działka o nr ewid.[...], [...].

Starosta P. w dniu [...] grudnia 2019 r. wszczął postępowanie w sprawie opisanej powyżej inwestycji. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. Starosta zobowiązał inwestora do usunięcia wskazanych w przedłożonej dokumentacji nieprawidłowości w terminie 10 dni od daty odbioru pisma. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż postanowienie odebrano [...] grudnia 2019 r. W dniu [...] grudnia 2019 r. pełnomocnik inwestora wystąpił o zwieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie, a Starosta P. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. zawiesił na wniosek inwestora postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie.

Na powyższe postanowienie zażalenie z dnia [...] grudnia 2019 r. z zachowaniem ustawowego terminu wniosły strony postępowania państwo Z. i P. K..

Wojewoda rozpoznając wniesione zażalenie zauważył, że stosownie do treści art. 98 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2096 ze zm., dalej jako: "K.p.a.") zawieszenie postępowania na podstawie powyższego przepisu jest dopuszczalne, gdy nie sprzeciwiają się temu inne strony. Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji nie poinformował wszystkich stron o wniosku inwestora z dnia [...] grudnia 2019r. dotyczącego zawieszenia postępowania administracyjnego, tak więc organ I instancji nie mógł uznać na podstawie art. 98 § 1 K.p.a., że zawieszeniu postępowania nie sprzeciwiają się inne strony. Powyższe oznacza, że nie zostały spełnione wszystkie przesłanki do zawieszenia ww. postępowania w trybie art. 98 § 1 K.p.a.

Skargę na powyższe postanowienie wniósł M. P. reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika podnosząc zarzut naruszenia art. 105 § 1 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a. w zakresie w jakim organ II instancji nie umorzył postępowania wszczętego w wyniku skierowania zażalenia na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. pomimo złożenia przez skarżącego wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania i wydania przez Starostę P. postanowienia z dnia [...] stycznia 2020 r. w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania.

Jak wskazano w uzasadnieniu skargi, w trakcie trwania postępowania zażaleniowego, pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. skarżący wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę, co skutkowało wydaniem przez Starostę P. postanowienia z dnia [...] stycznia 2020 r. w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w trakcie orzekania przez organ II instancji, Starosta P. postanowił o podjęciu postępowania, tym samym ustąpił stan jego zawieszenia. Taka zmiana okoliczności skutkuje bezprzedmiotowością dalszego procedowania przez organ II instancji w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a., i koniecznością umorzenia postępowania zażaleniowego. Bezprzedmiotowość dalszego orzekania w przedmiocie zawieszenia potwierdza także wydanie przez Starostę P. merytorycznego rozstrzygnięcia w zakresie wniosku o pozwolenie na budowę złożonego przez skarżącego (inwestora), od którego zostało już złożone odwołanie do Wojewody.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że w momencie orzekania nie miał świadomości o podjęciu zawieszonego postępowania. Dodatkowo organ II instancji wskazał, że obecnie toczy się przed nim postępowanie odwoławcze od decyzji organu I instancji udzielającej pozwolenia na budowę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewody, który uchylił postanowienie Starosty P. z dnia [...] grudnia 2019 r. zawieszające na wniosek inwestora postępowanie administracyjne w sprawie pozwolenia na budowę budynku konferencyjnego z zapleczem noclegowym oraz częścią mieszkalną w granicy z działkami nr ewid. [...], [...] zlokalizowanego w B. , gm. T. P. działki o nr ewid.[...], [...].

Okoliczności sprawy nie budzą wątpliwości i nie są kwestionowane przez strony. I tak, Starosta P. w dniu [...] grudnia 2019 r. wszczął postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę dla opisanej powyżej inwestycji. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. Starosta zawiesił na wniosek inwestora postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie. Na powyższe postanowienie zażalenie z dnia [...] grudnia 2019 r. wniosły strony postępowania. W trakcie trwania postępowania zażaleniowego, pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. skarżący wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania, a Starosta P. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. podjął zawieszone postępowanie. Wojewoda w dniu [...] lutego 2020 r., wydał zaskarżone postanowienie.

Doszło więc do powstania sytuacji, w której w trakcie orzekania przez organ II instancji, Starosta P. postanowił o podjęciu postępowania, tym samym ustąpił stan jego zawieszenia. Zdaniem skarżącego taka zmiana okoliczności skutkuje bezprzedmiotowością dalszego procedowania przez organ II instancji w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a., i koniecznością umorzenia postępowania zażaleniowego.

Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. Przepis ten ma zastosowanie w niniejszej sprawie w związku z 142 K.p.a., zgodnie z którym w postępowaniu zażaleniowym stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania.

Kodeks postępowania administracyjnego nie wskazuje przesłanek umorzenia postępowania odwoławczego. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że podstawę umorzenia postępowania odwoławczego stanowi przepis art. 105 § 1, bowiem art. 105 § 2 K.p.a. , regulujący umorzenie postępowania na żądanie strony, nie ma zastosowania w postępowaniu odwoławczym (W. Dawidowicz, Zarys procesu, 1989, s. 162; wyrok NSA we Wrocławiu z dnia 23 kwietnia 1985 r., SA/Wr 111/85, ONSA 1985, Nr 1, poz. 21; OSP 1987, z. 1, poz. 23, w którym stwierdzono, że: 1. Ustalenie w decyzji organu I instancji, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, terminu jej wykonania w czasie krótszym od terminu przysługującego stronie do wniesienia odwołania, oznacza nałożenie na stronę obowiązku wykonania decyzji nieostatecznej. 2. Artykuł 138 § 1 pkt 3 k.p.a. nie określa przesłanek umorzenia postępowania odwoławczego, wobec czego należy ich poszukiwać w treści art. 105 k.p.a. 3. Jeżeli strona nie cofnęła odwołania (art. 137 k.p.a.), co byłoby równoznaczne z wystąpieniem o umorzenie postępowania odwoławczego (art. 105 § 2 k.p.a.), brak jest podstaw do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego tylko z tego powodu, że strona wykonała decyzję nieostateczną; por. jednakże wyrok NSA w Poznaniu z dnia 25 października 1988 r.,SA/Po 495/88, LexPolonica nr 328970, w którym stwierdzono, że: "Przepis art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. nie określa przyczyn umorzenia postępowania odwoławczego, wobec czego w każdej indywidualnej sprawie administracyjnej należy poszukiwać konkretnej przyczyny bezprzedmiotowości postępowania, mając na uwadze treść art. 105 k.p.a.") - Andrzej Wróbel, Komentarz aktualizowany do art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX, el. 2015.

Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela przedstawione wyżej stanowisko doktryny i orzecznictwa.

Zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

W przedmiotowej sprawie przyczyną bezprzedmiotowości postępowania okazało się podjęcie zawieszonego postępowania przez organ I instancji – Starostę P. . W związku z tym postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania o przestało wywierać skutki procesowe w nim określone. Zatem rozpoznanie zażalenia na to postanowienie stało się zbędne, albowiem zaskarżone postanowienie, wobec podjęcia zawieszonego postępowania przez Starostę, nie mogłoby wywołać skutków istotnych dla prowadzonego postępowania administracyjnego.

Sąd zwraca uwagę, że sytuacja powyższa nie stanowiła rezultatu błędnego działania organów, lecz błędów w obiegu dokumentów. Nie zmienia o jednak faktu, że w dacie orzekania przez Wojewodę nie było przedmiotu zaskarżenia, gdyż postanowienie o zawieszeniu postępowania zostało już wyeliminowane z obrotu prawnego.

Mając powyższe na względzie należało uchylić zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstwie art. 200 P.p.s.a. oraz art. 202 § 2 w zw. z art. 205 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265, z późn. zm.).